Η απειλή του φασισμού δεν αντιμετωπίζεται με απαγορεύσεις του αστικού κράτους (Το φίδι και το αυγό του)

0

Το άρθρο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Προλεταριακής Σημαίας που κυκλοφόρησε μια βδομάδα πριν τις συλλήψεις των ηγετικών στελεχών και μελών της Χρυσής Αυγής. Παρ' όλα αυτά το ζήτημα που θέτει εξακολουθεί να ισχύει και με το παραπάνω!  Και αυτό γιατί το σύστημα σε καμιά περίπτωση δεν έχει παραιτηθεί από την επίθεση απέναντι στο λαό, με ένταση της φασιστικοποίησης, με ή χωρίς Χρυσή Αυγή, σοβαρή ή μη! Άλλωστε η θεωρία των άκρων δεν έπαψε να ισχύει ακόμη στη πολιτική του, για να μην πούμε ότι στο άμεσο μέλλον θα ενταθεί η ...πίεση στο άλλο άκρο. Αυτό που είναι το μόνο επικίνδυνο για το σύστημα. Στο λαό και κάθε αγωνιστική δύναμη. Οι υπογραμμίσεις δικές μας.

Κι όποιος δεν κατάλαβε «ποιο είναι το φίδι και ποιο το αυγό του», το έδειξε κρυστάλλινα και καθαρά ο βουλευτής επικρατείας και σύμβουλος του πρωθυπουργού, νταής της «δημοκρατίας» Χ. Λαζαρίδης: για τη στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, από «ταγματασφαλίτη» της Χρυσής Αυγής, ευθύνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως ευθύνονται οι «παράνομες» κινητοποιήσεις και απεργίες όσων κλείνουν σχολεία, νοσοκομεία και δημόσια κτήρια, «πέρα από κάθε έννοια νομιμότητας». Ευθύνονται, δηλαδή, οι απεργίες των εκπαιδευτικών, των νοσοκομειακών και των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση που, αντί να διαμαρτύρονται (καλό βέβαια θα ήταν να μη διαμαρτύρονται καθόλου) στο πλαίσιο που ορίζει ο «νόμος και η τάξη», επιλέγουν τη «στρατηγική της έντασης». Ε, μετά από όλα αυτά, είναι επόμενο να βγαίνουν τα μαχαίρια! Να «θρηνούμε θύματα»! Να αδρανεί η αστυνομία! Κι όσο θα συνεχίζεται αυτή η «ανομία» των κινητοποιήσεων, όπως προειδοποιεί, θα υπάρξουν και «άλλα θύματα». Δηλαδή, θα δολοφονούνται και άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται «εκτός συνταγματικού τόξου»! Έχετε ξανακούσει πιο ευθεία απειλή κατά της ζωής πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης; Απειλή κατά της ζωής όσων αντιστέκονται δυναμικά με τη «δημοκρατία» των τοκογλύφων και των εγχώριων υποτακτικών τους;
Και δεν τα λέει αυτά, όπως διαβεβαιώνει ο Χ. Λαζαρίδης, μονάχα αυτός. Πράγματι, τα λέει και ο Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής, αποτελούν σταθερή γραμμή της τροϊκανόδουλης επιχειρηματολογίας ενάντια στους αγώνες που γίνονται, μια επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί, κατά περιόδους, το σύνολο της κυβέρνησης και της ελεγχόμενης δημοσιογραφίας, άμεσα ή έμμεσα, με ή χωρίς μικροδιαλείμματα.
Οι καταγγελτικές ανακοινώσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι εξοργιστικές καταγγελίες ακόμη και της ίδιας της Χρυσής Αυγής δεν μπορούν στο ελάχιστο να κρύψουν ότι η «δημοκρατία που πενθεί», η «δημοκρατία που δολοφονείται» απλώς δεν υπάρχει. Έχει μετατραπεί σε βολικό επιχείρημα του κάθε πολιτικού και οικονομικού απατεώνα, του κάθε απεργοσπάστη, του κάθε φιλοτομαριστή, του κάθε φασίστα και εν δυνάμει δολοφόνου. Είναι μια «δημοκρατία» που υπηρετεί το κεφάλαιο και την πλουτοκρατία ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό. Είναι ο «κοινοβουλευτικός φασισμός» του κεφαλαίου, στην εποχή της κρίσης. Πώς διαφορετικά υπάρχει αυτή η εκπληκτική ανοχή και ατιμωρησία απέναντι σε φασιστικές- εγκληματικές ενέργειες, από τη μεριά της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, από μεριά του πολιτικού κατεστημένου;
Φαίνεται πως δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς ανεπιφύλακτα ενάντια στη σύγχρονη δουλεία. Δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς κατηγορηματικά ενάντια στον εφιάλτη που βιώνουν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των εργαζομένων. Δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς στη βαρβαρότητα του φασισμού και της Χρυσής Αυγής. Μπορείς να μιλάς για όλα αυτά, μονάχα όταν καταδικάζεις, χωρίς υποσημειώσεις και αστερίσκους, τη βία «από όπου κι αν προέρχεται», αν καταδικάζεις τη στρατηγική της έντασης «από όπου κι αν προέρχεται», μονάχα αν συμμερίζεσαι τη θεωρία των δυο άκρων». Ώστε να καταλήξουμε στην ανοχή της βίας της ακροδεξιάς, του κράτους και μιας αντιλαϊκής πολιτικής που επιβάλλεται με την τρομοκρατία της απόλυσης, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, του κλομπ και του μαχαιριού.
Εξισώνεται η δίκαιη οργή και η βίαιη αντίδραση του απολυμένου, που «παίζει» τη ζωή του, με τις φασιστικές και δολοφονικές ενέδρες. Εξισώνεται το δικαίωμα στην επιβίωση και στη ζωή με το «δικαίωμα» να αφαιρείς τη ζωή και την κατάργηση κάθε δικαιώματος στην επιβίωση. Κι όταν λέγεται, με κάθε σοβαρότητα, ότι ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι αξιωματική αντιπολίτευση, είναι εκτός συνταγματικού τόξου, ο καθένας καταλαβαίνει τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Αυτή η δολοφονική επίθεση της ΧΑ έρχεται αμέσως μετά από τους τραμπουκισμούς στις «γιορτές» αντικομμουνιστικού μίσους και υποτέλειας στο Γράμμο-Βίτσι και Μελιγαλά που έστησαν κυβερνητικοί παράγοντες και απόστρατοι από τους οποίους, ως φαίνεται, διεκδίκησαν την «πρωτοπορία» του αντικομμουνιστικού αγώνα. Με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έκαναν πράξη το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των εμφυλιοπολεμικών «γιορτών», έκαναν πράξη αυτό που ίσως, λόγω ηλικίας ή θέσης, δεν μπορούν να κάνουν ορισμένοι εξ’ αυτών.
Ωστόσο, η απειλή του φασισμού δεν αντιμετωπίζεται με κάλπικες απαγορεύσεις του αστικού κράτους. Γιατί είναι βέβαιο, ότι θα βρεθούν άλλοι δρόμοι έκφρασης και ύπαρξης αυτού του πολύτιμου για το σύστημα ιδεολογικού και πολιτικού συμμάχου. Γιατί είναι ακόμη πιο βέβαιο, ότι η τακτική της απαγόρευσης έχει ως στόχο κυρίως την Αριστερά των έργων και όχι απλά των διακηρύξεων. Η απειλή του φασισμού αντιμετωπίζεται με τους ανυποχώρητους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενάντια στο «αυγό του φιδιού» αλλά και ενάντια στο ίδιο το φίδι που το γεννά.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά! Κρίσιμο ζήτημα το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής ηγεσίας και της ήττας που κουβαλάει

12

• Μετά από χρόνια αδράνειας, για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερις μήνες, ο κλάδος μας επιδίωξε να βγει στο προσκήνιο της κοινωνίας και να ξεκινήσει ένα μεγάλο αγώνα.
• Για δεύτερη φορά μαζικοποιήσαμε τις γενικές συνελεύσεις και δώσαμε ένα βροντερό αγωνιστικό παρόν.
• Και για δεύτερη φορά δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Ξεκινήσαμε να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα μπροστά αλλά έμεινε ανολοκλήρωτο.
• Μετά από 8 μέρες απεργίας σταμάτησε η απεργία του κλάδου μας. Είχε προηγηθεί το ανεκδιήγητο πρόσχημα του 65,9% του «ΝΑΙ στη συνέχιση» που δεν ήταν… 66,6% για να δοθεί το μήνυμα της αναδίπλωσης. Μετά από αυτή τη συνέλευση της 20/9, ήταν φανερό το μήνυμα του τέλους της απεργίας. Η απεργία διαρκείας έγινε ουσιαστικά μία πενθήμερη (συν τρεις μέρες… προσαρμογής αποκλιμάκωσης).

Τι έγινε αλήθεια αυτές τις μέρες; Η βάση σταμάτησε την απεργία;

Ο κλάδος μαζικοποίησε τον πρώτο γύρο γενικών συνελεύσεων. Με ποσοστά της τάξης του 90% ψήφισε την πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων επαναλαμβανόμενων (την οποία δεν εισηγήθηκε η ΟΛΜΕ). Από τη Δευτέρα 16/9 το πρωί, χιλιάδες συνάδελφοι, συσπειρωμένοι γύρω από απεργιακές επιτροπές, βρέθηκαν έξω από τα σχολεία και κατάφεραν πρωτοφανή ποσοστά απεργιακής συμμετοχής. Με την ίδια μαζικότητα συμμετείχαν στα κεντρικά συλλαλητήρια και σε τοπικές κινητοποιήσεις
Από την Τετάρτη, άρχισε να κυριαρχεί σκεπτικισμός που όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά τροφοδοτήθηκε από παρατάξεις και από τη συνδικαλιστική ηγεσία. Στην πρώτη μείωση των ποσοστών απεργιακής συμμετοχής, αγκιστρώθηκαν παρατάξεις και συνδικαλιστές για να κάνουν τη λαθροχειρία και να πουν ότι η δική τους ήττα, το δικό τους «σπάσιμο» αντιστοιχεί στις διαθέσεις του κόσμου.
Το γεγονός είναι ένα: Οπου υπήρξαν απεργιακές επιτροπές και έκαναν διορθωτικές κινήσεις, όπου οι συνάδελφοι κλήθηκαν με αποφασιστικότητα να κλιμακώσουν και να συνεχίσουν, αυτοί ανταποκρίθηκαν. Οπου χρησιμοποιήθηκε από συνδικαλιστικούς παράγοντες ως ευκαιρία κλεισίματος η πρώτη δυσκολία και η πρώτη μείωση ποσοστού, το πράγμα αποσυγκροτήθηκε.
Ετσι έγινε το παράλογο, συνδικαλιστές της αριστεράς (πλάι σε ρετάλια κυβερνητικούς συνδικαλιστές, που δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο) σε ΕΛΜΕ που τελείωσαν την πρώτη βδομάδα με ποσοστά πάνω από 50%, να αναρωτιούνται στις συνελεύσεις της Πέμπτης 19/9: «αντέχουμε άραγε συνάδελφοι;»! Αν η «πρωτοπορία» «ταλαντεύεται» γιατί ακριβώς εγκαλείται η μάζα των συναδέλφων; Μήπως ότι δεν ξεπέρασε την ηγεσία;
Ακολούθησε η φάρσα του… 65,9%. Ένα σώμα (η συνέλευση προέδρων) που έχει δείξει ότι μπορεί να πάρει ένα σπιρτόκουτο και να το κάνει αεροπλάνο, ένα σώμα που το Μάη κουρέλιασε κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει με θρησκευτική ευλάβεια τη διαδικασία για να κρύψει την πολιτική ουσία. Ηταν η αρχή του τέλους. Ο κλάδος «έπιασε το υπονοούμενο» και δε μαζικοποίησε τις συνελεύσεις της 24/9.
Μεγάλο τμήμα του συνδικαλιστικού δυναμικού της ρεφορμιστικής αριστεράς ξεφύσησε ανακουφισμένο γιατί ξέμπλεξε από έναν αγώνα στον οποίον δεν πίστεψε, ένα αγώνα που τον ήθελε εύκολο και «αυτόματο». Ένα δυναμικό που χωμένο για χρόνια στη συνδιαλλαγή και την ήττα, δεν πιστεύει ούτε και θέλει πια κανέναν αγώνα που οδηγεί σε πολιτική σύγκρουση με το σύστημα. Που είχε αποφασίσει ότι τίποτα δε θα πάει καλά πριν ακόμα ο αγώνας ξεσπάσει. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.
Αυτό το δυναμικό μάς είχε τρελάνει στη μίρλα και την κακομοιριά: «το Σεπτέμβρη κανένας δε θα θυμάται τους απολυμένους», «θα απεργήσουν πενήντα ΕΠΑΛ σε όλη την Ελλάδα», «ο κόσμος δεν αντέχει» και άλλα αισιόδοξα. Όταν καταρρίπτονταν όλες οι καταστροφολογικές προβλέψεις, πιάστηκε από την πρώτη πτώση ποσοστού για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του.

Τι έμεινε από την απεργία;

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να τελειώνουμε με τις συμβολικές «νίκες» και την κούφια συνδικαλιστική ρητορεία. Οι απολύσεις εργαζομένων είναι ποιοτικό άλμα στην επίθεση του συστήματος απέναντι στους εργαζόμενους. Αυτή τη στιγμή ο αγώνας για επαναπρόσληψη των συναδέλφων (μόνιμων και αναπληρωτών) και ο αγώνας για το μπλοκάρισμα των επόμενων απολύσεων μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά σε σχέση με το αν είχε γίνει μια 48ωρη (που θα πήγαινε άπατη) απεργία, αλλά ταυτόχρονα, έχει καταγραφεί η αδυναμία του μεγαλύτερου σωματείου της χώρας να τις μπλοκάρει. Για την ώρα οι διαθεσιμότητες – απολύσεις πέρασαν.
Από την άλλη, είναι σοβαρό θετικό γεγονός ότι η απεργία αυτή ήταν μαζική και ακόμα σοβαρότερο ότι την πήραν στους ώμους τους χιλιάδες συνάδελφοι σε όλη τη χώρα, στελεχώνοντας απεργιακές επιτροπές. Το γεγονός ότι δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας, από τη μία αποδεικνύει το βάθος της διάλυσης που η ηγεσία αυτή έχει επιφέρει και από την άλλη δείχνει τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει σε μια επόμενη φάση.

«Αντέχουμε»; Δεν μπορούμε «μόνοι μας»;

Τα παραπάνω ερωτήματα ήταν ο δούρειος ίππος της ήττας και της αίσθησης αδυναμίας. Σαφώς και οι συνάδελφοι είναι στα όρια της φτώχειας. Σαφώς και η οικονομική πίεση είναι τεράστια. Πόσο θα αντέξουν όμως οι 2.200 συνάδελφοι μετά το τέλος της διαθεσιμότητας; Πόσο αντέχουν οι 10.000 απολυμένοι αναπληρωτές; Είναι ή δεν είναι πραγματικότητα ότι αν δεν αντέξουμε στην απεργία, θα πρέπει να αντέξουμε στην ανεργία και τον καθημερινό εργασιακό εφιάλτη; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μορφές πάλης ανέξοδες – οι αγώνες δεν είναι «έξυπνες βόμβες».
Από την άλλη, αλήθεια πόσο «μόνος του» είναι ένας κλάδος με 80.000 εργαζόμενους, με συνδικαλιστική δομή και με καθημερινή επικοινωνία με το λαό μέσω των μαθητών; Σε μια συγκυρία, μάλιστα, που όπως αποδείχτηκε, ο «κοινωνικός αυτοματισμός» αχρηστεύτηκε κάτω από τα πλατιά μηνύματα λαϊκής αλληλεγγύης; Ενας κλάδος του οποίου οι αγώνες για κεντρικά ζητήματα (ενάντια στις απολύσεις και τη συντριβή των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας) μπορούν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα γενικότερων κοινωνικών εκρήξεων. Μόνο που αυτό απαιτεί υπομονή, διάρκεια και αποφασιστικότητα και δεν κρίνεται τη δεύτερη μέρα μιας απεργίας.

Η στάση των παρατάξεων

Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τις κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ. Αυτές το μόνο που έκαναν ήταν να προσθέσουν τις ΕΛΜΕ στις οποίες ακόμα παίζουν κάποιο ρόλο στην κρίσιμη μάζα του 34% για να σταματήσει η απεργία. Χρειάζεται όμως μια αναφορά στις ΣΥΝΕΚ και στο ΠΑΜΕ.
ΟΙ ΣΥΝΕΚ σύρθηκαν σε μια απεργία που δεν πίστευαν ούτε και ήθελαν κεντρικά. Προσπάθησαν να εντάξουν την απεργία στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει μια απεργία «διαμαρτυρίας» που θα τον φέρει πιο κοντά στην κυβερνητική εξουσία. Οι καθηγητές όμως δεν έκαναν ούτε απεργία διαμαρτυρίας ούτε απεργία κοινοβουλευτικής επένδυσης. Παρά το γεγονός ότι τμήμα της βάσης του έτρεξε τίμια για την απεργία, ένα άλλο τμήμα τους αναδείκνυε από την αρχή τη «δυσκολία» του αγώνα, και έβαλε το λιθαράκι του στη λήξη της απεργίας ήδη από τις 19/9 (Πιερία και Γιάννενα). Με την πρώτη δυσκολία, οι ΣΥΝΕΚ κεντρικά υπαναχώρησαν στη 48ωρη και καλύφθηκαν πίσω από την προκλητική «διαπίστωση» ότι «ο κόσμος δεν τραβάει». Γίνεται φανερό ότι οι φιλοδοξίες της κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας είναι ανταγωνιστικές με την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης, ενός κινήματος που θα μπλοκάρει την επίθεση του συστήματος.
Το ΠΑΜΕ είναι δέσμιο της παραλυτικής και αντικινηματικής πολιτικής εκτίμησης ότι «οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις δεν έχουν αποτέλεσμα αν δεν μπαίνει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας». Και επειδή είναι σαφές ότι δεν είμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και δεν μπορεί να μπει μαζικά το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, το ΠΑΜΕ καταλήγει σε αγώνες οπισθοφυλακής και διαμαρτυρίας και όχι σε αγώνες ανατροπής της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο αγώνας ήταν σε εξέλιξη, το ΠΑΜΕ περιέγραψε ως «κλιμάκωση» την πρότασή του για 24ωρη κάποια στιγμή τον Οκτώβρη με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η πρότασή του από την αρχή για 48ωρες ενίσχυσε το κλίμα αδυναμίας και ανέφικτου του αγώνα. Η προσέγγισή του για «σοβαρή μορφή πάλης» διαψεύστηκε οικτρά στη 48ωρη των δασκάλων. Το γεγονός ότι σε αρκετές ΕΛΜΕ, μέλη του έτρεξαν επίσης τίμια την απεργία (σε άλλες εξαφανίστηκαν!) δεν ισοσκελίζει ούτε τη συνολική του αρνητική στάση ούτε το σοβαρό πολιτικό ατόπημα να δίνονται στοιχεία στον αστικό τύπο που αποδείκνυαν υποτίθεται το άμαζο των συνελεύσεων που αποφάσισαν 5μερες. Η στάση του κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που δηλώνει. Όσο το κίνημα δεν πετυχαίνει νίκες, τόσο πιο πολύς απογοητευμένος κόσμος θα παραδίδεται στις εκλογικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι ηγεσίες των ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ παρά τους καυγάδες τους εισηγούνται μια ολέθρια στάση για το κίνημα και τους αγώνες των εργαζομένων. Τα παχιά λόγια γίνονται και για τις δύο άτακτη υποχώρηση και «σύνεση» όταν το πράγμα ζορίζει.
Και κάτι ακόμα: Η απόφαση της συνέλευσης 25/9 των προέδρων στο τελικό κλείσιμο της απεργίας (τη στήριξαν Παρεμβάσεις – ΣΥΝΕΚ) αποτέλεσε μια επικοινωνιακή φούσκα για να χρυσωθεί το χάπι του τέλους. Το κίνημα πρέπει επιτέλους να τελειώνει με τέτοιους πολιτικαντισμούς και με κινήσεις που συσκοτίζουν το τι πραγματικά έγινε για να περισωθεί απλώς το κύρος της Ομοσπονδίας. Φτάνει!

Από δω και πέρα

Η κυβέρνηση θα εντείνει την επίθεσή της. Τι θα πούμε για αυτό; Θα ξεχάσουμε τους απολυμένους; Τι θα κάνουμε στις επόμενες διαθεσιμότητες απολύσεις και στους συναδέλφους που τα μέτρα τούς οδήγησαν στο «μηδενικό ωράριο»; Θα περιμένουμε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ; Θα περιμένουμε το διεθνές κίνημα; Θα τα ακουμπήσουμε σε μια φιλολαϊκή διαχείριση που δε θα υπάρξει; Θα περιμένουμε να φτάσουμε με αερογέφυρα στην επανάσταση; Κατά την άποψή μας, οι αγώνες είναι μονόδρομος. Χωρίς προαπαιτούμενα την αλλαγή κυβέρνησης ή το σοσιαλισμό, ΣΗΜΕΡΑ, με αυτούς τους αρνητικούς συσχετισμούς, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν ρωγμές στην επίθεση της κυβέρνησης, της τρόικα και του κεφαλαίου. Οι αγώνες για δουλειά, για μόρφωση, για περίθαλψη, για ελευθερίες μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να ανοίξουν ρήγματα και ανατρέψουν πλευρές της επίθεσης.
Οι αγώνες αυτοί θα είναι δύσκολοι, σκληροί και μακροχρόνιοι. Δε θα εγγυώνται βελούδινες νίκες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αμεσες είναι δύο προτεραιότητες:

Α) ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Να χρησιμοποιήσουμε τη θετική εμπειρία των απεργιακών επιτροπών και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα.

Β) να δυναμώσει η πολιτική-συνδικαλιστική συγκρότηση μιας άποψης που δε θα επενδύει σε σωτήρες κυβερνήσεων, ΠΥΣΔΕ και συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα προσπαθεί να συγκροτήσει το κίνημα σε κατεύθυνση αντίστασης, αγώνα και αντίθεσης στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια. Και που δε θα αναβάλει τους αγώνες σ

ε ένα αόριστο μέλλον, σε μια εξωτική χώρα.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι… Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά. Να κοιτάξουμε μπροστά…
Ανατροπή των απολύσεων - Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση. 

deltioake.blogspot.com                                                                                                                28/9/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Περί απεργίας καθηγητών και άλλων δεινών του συνδικαλιστικού κινήματος

0

Δυο λόγια περιμένουμε να ακουστούν για αυτή την απεργία που ανέδειξε όλο το φάσμα των προβλημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος, από όλους εκείνους που κατά τα άλλα υπήρξαν λαλίστατοι όλο το προηγούμενο διάστημα στην προπαγάνδιση της άποψης ότι ο κλάδος δεν τραβάει, και απαριθμούσαν γιατί αυτή η απεργία δεν μπορεί να πετύχει.
Κυριαρχούσε σε αυτές τις απόψεις η λογική της ήττας. Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτή τους τη λογική ήθελαν να την προβάλλουν σαν τη λογική του κόσμου, λες κι έψαχναν άλλοθι για να τα παρατήσουν, ή συνένοχους στην παραίτηση για να μη νοιώθουν μόνοι το προδοτικό συναίσθημα. Βλέπεις, όλοι αυτοί «που παλεύουν μέσα στους κόλπους των κινημάτων, που αφουγκράζονται τον πόνο και τον καημό του κόσμου (έτσι τον λένε, όχι λαό, λες ο λαός είναι λέξη που αποφεύγουμε) τα ξέρουν όλα». Το έχουν ανάγει σε επιστήμη. Γνωρίζουν τις πιο κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων, τις δυνατότητές τους, ανησυχούν μαζί για το μισθό τους που δεν φτάνει, πόσο μάλλον να κάνουν και απεργία!! Για το καλό τους βρε αδελφέ πασχίζουν! Για να κρατήσει ο κλάδος την αξιοπρέπεια του, για να μην ξεφτυλιστεί! Για να μην εκφυλιστεί ο αγώνας του!! Για να τα βγάλει πέρα η οικογένεια του που δεν τα καταφέρνει!
Για αυτό άλλωστε κατέβαζαν τόσες φαεινές. Για ανοιχτά σχολεία, για εκ περιτροπής απεργίες, για λευκές απεργίες, για σχολεία ανοιχτά στην κοινωνία με τους απολυμένους να τα λειτουργούν κανονικά και τους διωγμένους μαθητές να φοιτούν κανονικά!
Η απεργία για αυτούς όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν αναχρονιστικός τρόπος πάλης ή για άλλους πάλι ήταν πολύ προωθημένος, μια και έπρεπε πρώτα να φτιαχτούν οι συνθήκες διαφορετικά, όσοι πρότειναν απεργία σαν απάντηση στις χιλιάδες απολύσεις, ήταν τυχοδιώκτες και θέλανε την ολική συντριβή του κλάδου!! (άνθρωποι του συστήματος δηλαδή όσοι κρίναμε ότι η απεργία ΕΠΡΕΠΕ να γίνει). Οι ίδιοι δια στόματος κομματικού τους εκπροσώπου δήλωναν το Μάιο, πως ήταν αντίθετοι στην απεργία στις εξετάσεις. Δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τις εξετάσεις για εκβιασμό της κυβέρνησης!! http://www. youtube. com/watch?v=SDEscX0o8wM.
Βλέπεις η απεργίες δεν πρέπει να πιέζουν! Ακόμα κι όταν φθάνουν το 90%. Πρέπει να είναι χειραγωγήσιμες και να τις εγκρίνει πρώτα το σύστημα και ο Πρετεντέρης!
Να έχουμε συμφωνήσει πρώτα πότε μας επιτρέπουν να τις κάνουμε για να μη θίξουμε το εθνικό ιδεώδες της σωτηρίας μας!
Από πού στ’ αλήθεια απορρέει αυτή η λογική της ήττας; Από πραγματική εκτίμηση της πραγματικότητας(γιατί αυτή τους διέψευσε!) ή από την ίδια τη φύση αυτών των οργανώσεων, που δεν δίστασαν ακόμα και να ψηφίσουν χωρίς καμιά αναστολή, αναστολή της απεργίας, μεταθέτοντας τους αγώνες στις καλένδες!! Πέντε προτάσεις αναστολής κατέβηκαν στην ΕΛΜΕ Ελευσίνας!!! Πέντε!! 48ωρη 2-3 Οκτώβρη από το ΠΑΜΕ, 24ωρη ανά εβδομάδα «ανεξάρτητος» μεμονωμένος, 5ημερη το επόμενο δεκαήμερο από τις Παρεμβάσεις(που όμως μοίραζαν για συνέχιση προκήρυξη, αλλά με βάση το κλίμα, άλλαξαν γνώμη, τόσο απλά! Δεν ήθελαν μάλλον και πολύ, μια και δικοί τους άλλωστε σύντροφοι, ψήφισαν ανερυθρίαστα αναστολή, έτσι, απλά, και ανάλογα τοποθετήθηκαν! 48ωρες ανά εβδομάδα (ΣΥΡΙΖΑ). Από όλα έχει ο μπαξές!! Τέτοια ευρηματικότητα, μόνο στους χώρους της «αριστεράς» βρίσκει κανείς!!
Κι οι συνάδελφοι; Οι απολυμένοι; Οι υπεράριθμοι; Οι επόμενοι που θα μπουν δε διαθεσιμότητα; Θα περιμένουν να ανασυγκροτηθεί το κίνημα, να έχει ούριο άνεμο, και τα στρατεύματα εκπαιδευμένα και σωστά παραταγμένα, τον αντίπαλο εξασθενημένο και τους συμμάχους ετοιμοπόλεμους!
Ή από την άλλη, θα τρέχουν να γράφουν μαθητές σε τμήματα που έχουν καταργηθεί, θα προσφεύγουν στη δικαιοσύνη που μόνο τυφλή δεν είναι και βλέπει προς το σύστημα μεριά(πυλώνας του δεν είναι;) για να δικαιώνονται βασισμένοι στο ότι δεν έχουν αξιολογηθεί, να συνωστίζονται στα γραφεία του υπουργείου για να εξαιρεθούν, ή να απελπίζονται και να στρέφονται σε ατομικές λύσεις, μια και ο συνδικαλισμός που υποτίθεται ότι πρέπει να προασπίζεται τα μέλη αυτά που χτυπιούνται πιο πολύ, διακατέχεται από, με αλλαγμένους συσχετισμούς στην ΟΛΜΕ, τη λογική της ήττας. Η που αποβλέπει εντελώς αλλού μέσα από τους χειρισμούς του, όπως να πέσει η κυβέρνηση. Να διαχειριστούμε το κράτος μπορούμε. Να ανατρέψουμε το σύστημα και να φέρουμε Λαϊκή εξουσία με ολίγον γενική απεργία διάρκειας μπορούμε!! Να στηρίξουμε την απεργία δε μπορούμε!
Γιατί για όλα φταίει ο κόσμος που δεν παλεύει, που δεν σηκώνεται από τον καναπέ του να κυνηγήσει χίμαιρες! Γιατί προτιμάει να παλέψει για το δίκιο του, όταν του ρημάζουν τη ζωή. Κι ας μην μπορεί ακόμη να ξεπεράσει όλους αυτούς τους ειδήμονες και να παλέψει με τα δικά του όπλα! Θα έρθει κι αυτή η ώρα! Μέχρι τότε, θα προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει στηρίγματα για να συνεχίσει τον αγώνα του, δεν θα τα βρίσκει, θα μαθαίνει από την εμπειρία του και θα δυναμώνει, για να πάρει σιγά-σιγά την κατάσταση στα χέρια του!!
Σε αυτό το δρόμο πάντα θα βρίσκει κάποιες μικρότερες φωνές που θα συμβάλλουν στη χάραξη αυτού του δρόμου, που σήμερα είναι μειοψηφικές, μα αύριο θα είναι δίπλα στην κραυγή του.
Καλή συνέχεια όλοι εμείς που ανταμώσαμε σε αυτό τον αγώνα!!

Σταυρακάκη Ουρανία,
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συζήτηση της ΠΑΑΣ Βορείων Προαστίων

0

Η προγραμματισμένη για αύριο συζήτηση της ΠΑΑΣ Βορείων Προαστίων αναβάλλεται.

Η ημερομηνία πραγματοποίησής της θα ανακοινωθεί το επόμενο διάστημα.

Η ΠΑΑΣ στα Βόρεια της Αθήνας, συνεχίζοντας στην πορεία προς την πανελλαδική συγκρότηση της ΠΑΑΣ καλεί σε συζήτηση, την Τρίτη 1 Οκτώβρη στις 6:30 μμ. στο Κέντρο Νεότητας Δήμου Χαλανδρίου (Αντιγόνης και Δαναϊδων).
Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων στην παιδεία και την υγεία και το μέτωπο ενάντια στο φασισμό βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας. Η περίοδος προσφέρει την ευκαιρία για πλούσια συζήτηση πάνω στους βασικούς πολιτικούς άξονες της πανελλαδικής συγκρότησης της ΠΑΑΣ και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός κινήματος που είναι αναγκαίο για το λαό μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Και ξαφνικά... νέα έφοδος στις συντάξεις, στα όρια ηλικίας και στο εφάπαξ

0

Οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι θα πρέπει να περιμένουν μέσα στο φθινόπωρο νέες νομοθετικές παρεμβάσεις για περικοπές στις συντάξεις τους και αύξηση των ορίων ηλικίας των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, καθώς καλούνται να καλύψουν τρύπα 6 δισ. ευρώ.

Απειλούνται:

Ορια ηλικίας
Εφάπαξ
Επιδόματα
Επικουρικές

H λογική του μονόδρομου φέρνει εδώ και τώρα μειώσεις στις κύριες συντάξεις και αυξάνει τα όρια ηλικίας των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, με την τρόικα να απαιτεί οριζόντια μέτρα για να καλυφθεί η τρύπα των 6 δισ. ευρώ στο ασφαλιστικό σύστημα, την οποία προσπάθησε να κρύψει ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης. Ενήμερος ο πρωθυπουργός, με την κυβέρνηση να δημιουργεί κλίμα τεχνητής συμφωνίας στη βάση τού «έχουμε συμφωνήσει σε όλα».
Οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι θα πρέπει να περιμένουν μέσα στο φθινόπωρο νέες νομοθετικές παρεμβάσεις για περικοπές στις συντάξεις τους και αύξηση των ορίων ηλικίας των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
Αυτή είναι η αιτία για το αδιέξοδο της Παρασκευής, με τους εκπροσώπους της τρόικας να αρνούνται να συναντηθούν με τον κ. Βρούτση, αφού δεν υπάρχει γι’ αυτούς πεδίο διαπραγμάτευσης πέρα από την επιβολή οριζόντιων μέτρων με περικοπές σε κύριες συντάξεις και αυξήσεις των ορίων ηλικίας πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, ώστε να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό στην κοινωνική ασφάλιση.

efsyn.gr μέσω ΑΛΦΑ - ΒΗΤΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΟΛΑΩΝ ΚΑΙ Κ.Υ. ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

0

Στα πλαίσια των αγωνιστικών κινητοποιήσεων για την υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν Υγείας, Παιδείας και των άλλων κοινωνικών αγαθών, εντάσσεται η μουσική βραδιά διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε από το Σύλλογο Εργαζομένων του Νοσοκομείου Μολάων, στις 25 Σεπτεμβρίου 2013, στο χώρο έξω από το Νοσοκομείο με τη συναγωνιστική συμμετοχή του Συλλόγου Φίλων Ρεμπέτικης και Παραδοσιακής Λαϊκής Μουσικής, της ΕΛΜΕ Λακωνίας και του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Γιάννης Ρίτσος».
Γύρω από τις εξελίξεις και τις δυσοίωνες προοπτικές, γενικά, στο χώρο της υγείας και ειδικά σε ότι αφορά στην τύχη των ενοποιημένων Νοσοκομείων, όπως αυτό των Μολάων, ενημέρωσαν μέσα από τις ομιλίες τους οι εκπρόσωποι των Εργαζομένων του Νοσοκομείου Μολάων, ο εκπρόσωπος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) Παντέλης Παναγιώτης και η Πρόεδρος της Ενωσης Ιατρών ΕΣΥ Λακωνίας Τζουγανάτου Ανδριάνα.
Μέσα από τη συναγωνιστική τους συμμετοχή, οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών Μέσης και Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ανέδειξαν την αναγκαιότητα των κοινών δράσεων και αγώνων για την προάσπιση της δημόσιας υγείας, παιδείας και όλων των κοινωνικών αγαθών.
Το Νοσοκομείο Μολάων είναι στο στόχαστρο των μνημονιακών επιλογών, που έχουν αναλάβει εργολαβικά οι πολιτικοί μας να υλοποιήσουν. Η μνημονιακή κυβέρνηση αφού, μέσα στο κατακαλόκαιρο, έκλεισε Νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, αφού κατασυκοφάντησε με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία το υγειονομικό προσωπικό και το έβγαλε σε διαθεσιμότητα, την ίδια ώρα που στα νοσοκομεία υπάρχουν 22.000 ελλείψεις λοιπού προσωπικού και 6.000 γιατρών, ανασυντάσσει τις δυνάμεις της για τη νέα επίθεση που θα ακολουθήσει εναντίον των νοσοκομείων της επαρχίας.
Η εκδήλωσή μας αυτή, είναι η αρχή ενός αγωνιστικού πλαισίου που θα κλιμακωθεί και θα διευρυνθεί μέσα από μια Επιτροπή Αγώνα, αφού οι επιθέσεις σε κάθε τομέα της ζωής μας γίνονται όλο και σκληρότερες.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν χωρά εφησυχασμός. Κάθε μέρα που περνάει και δεν αντιδρούμε είναι εις βάρος μας. Όλη η κοινωνία πρέπει να πιστέψει στη δύναμή της ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο αντίστασης στην εξόντωσή μας. Ολος ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι δεν θα σταματήσουν να εξαθλιώνουν τον Ελληνικό λαό αν ο ίδιος ο λαός δεν τους σταματήσει. Μόνο όλοι μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε να λεηλατούν τη ζωή μας. O Aγώνας συνεχίζεται.

Το Δ.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΧΩΡΙΑ .. ΟΜΟΡΦΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΝΤΑΙ!!

0

Περίπου 1,5 χρόνο πίνουν νερό με αρσενικό στο Νεοχώρι Χαλκιδικής

Τουλάχιστον 1,5 χρόνο πίνουν νερό με αρσενικό οι κάτοικοι του Νεοχωρίου Χαλκιδικής, αφού, όπως υποστηρίζουν, κανένας αρμόδιος δεν τους ενημέρωσε για την ύπαρξη του συγκεκριμένου δηλητηρίου στο δίκτυο ύδρευσης, παρά το γεγονός ότι οι μετρήσεις του Δήμου Αριστοτέλη κατέδειξαν από το Δεκέμβριο του 2011 ποσότητες αρσενικού υψηλότερες από το επιτρεπτό όριο που έθεσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Μάλιστα, τον περασμένο Αύγουστο οι τιμές συγκέντρωσης αρσενικού στο νερό ήταν κατά 180% υψηλότερες από το παραπάνω όριο!
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασαν στην EgnatiaPost εκπρόσωποι του Νεοχωρίου Χαλκιδικής, τα οποία προέρχονται από μετρήσεις του Δήμου Αριστοτέλη: Με παγκοσμίως επιτρεπόμενο όριο αρσενικού στο νερό τα 10 mg ανά λίτρο, το Δεκέμβριο του 2011 οι μετρήσεις από τη βρύση του Δημοτικού Σχολείου Νεοχωρίου κατέδειξαν την ύπαρξη αρσενικού κατά 12 mg/λίτρο, ένα χρόνο αργότερα κατά 14 mg/λίτρο, ενώ το Μάιο και τον Ιούνιο του 2013 το αρσενικό μετρήθηκε και πάλι στα 12 mg/λίτρο.
Ωστόσο, από τον περασμένο Αύγουστο μέχρι και τις αρχές του Σεπτεμβρίου οι τιμές του αρσενικού στο νερό «εκτοξεύτηκαν» στα 21 – 28 mg ανά λίτρο.
«Όλο αυτό το διάστημα κανένας δε μας είχε μιλήσει για το πρόβλημα και τα παιδιά μας συνέχιζαν να πίνουν νερό με αρσενικό, όπως φαίνεται από τις μετρήσεις στη βρύση του Δημοτικού Σχολείου. Ήξεραν το πρόβλημα, αφού ο δήμος είχε τις μετρήσεις, αλλά άφησαν τον κόσμο να πίνει νερό από τις βρύσες. Σήμερα οι κάτοικοι πίνουν νερό και μαγειρεύουν με εμφιαλωμένα και από κάποιες επιφανειακές πηγές, αλλά αναγκαστικά κάνουν μπάνιο με το νερό της βρύσης», τόνισε στην EgnatiaPost ο Κώστας Γκοντίνος, κάτοικος Νεοχωρίου.
Ο ίδιος συνδέει την ύπαρξη αρσενικού στο νερό με τις πολλές ερευνητικές γεωτρήσεις που έκανε στην περιοχή η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός», αφού από τότε που ξεκίνησαν αυτές, αυξήθηκε σημαντικά η ποσότητα του δηλητηρίου. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, σε διάμετρο μόλις 500 μέτρων έγιναν 50 – 100 γεωτρήσεις, κάποιες από τις οποίες είχαν βάθος μέχρι και 1.000 μέτρα.
Η EgnatiaPost επικοινώνησε με το Δήμο Αριστοτέλη και ζήτησε την άποψη του δημάρχου, Χρήστου Πάχτα για το θέμα. Ωστόσο, ο τελευταίος δια μέσου της γραμματέως του μας ευχαρίστησε που τον καλέσαμε και δήλωσε ότι δε θέλει να κάνει κάποια δήλωση για το θέμα.
Υπαίτιο για καρκίνους
Δε θα πρέπει να υπάρχει καμία έκθεση του οργανισμού στο αρσενικό, αφού είναι καρκινογόνο και μπορεί να προκαλέσει με τα χρόνια την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου, σύμφωνα με τον καθηγητή Υγιεινής και Κοινωνικής Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αλέξη Μπένο.
Όπως ανέφερε ο ίδιος, η πόση νερού με αρσενικό λειτουργεί συσσωρευτικά και μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα, του δέρματος, στην ουροδόχο κύστη και στο συκώτι. Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό καθηγητή, το αρσενικό μπορεί να είναι υπεύθυνο σε πρώτο στάδιο για βρογχίτιδες και δερματίτιδες.

Του ΡΩΜΑΝΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ
http://www.egnatiapost.gr/ μέσω Πρωτοβουλίας Κατοίκων Τούμπας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ηχητικό από τη χθεσινή εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για τη Χρυσή Αυγή, τη φασιστικοποίηση και την απάντηση του κινήματος

2

Πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) στο βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών. Η εκδήλωση συνέπεσε με τις εξελίξεις που δρομολόγησε η κυβέρνηση γύρω από τη Χρυσή Αυγή ανεβάζοντας το ενδιαφέρον και τους προβληματισμούς.
Τέθηκαν σχεδόν τα πάντα γύρω από το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, της φασιστικοποίησης, τις επιδιώξεις του συστήματος της εξάρτησης πριν, με την ανάδειξη της Χ.Α., και μετά, με τη κίνηση "κοντέματός" της που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Φυσικά την εκδήλωση απασχόλησε ιδιαίτερα το ζήτημα του κινήματος και της αριστεράς. Πως κινείται, πως απαντά και πως βλέπουν το από εδώ και πέρα το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και οι συμμετέχοντες στη συζήτηση.
Η εκδήλωση πέρα από το ότι ήταν πετυχημένη από την άποψη της προσέλευσης, ήταν πετυχημένη και από την άποψη ότι οι παρεμβάσεις ήταν πολλές, εκφράστηκαν πολλές και διάφορες απόψεις που είχαν όμως ως βάση έναν κοινό προβληματισμό για τα ζητήματα που ανοίγονται.
Εδώ παραθέτουμε δύο ηχητικά. Το πρώτο είναι η εισήγηση του Α. Βογιατζόγλου και το δεύτερο το κλείσιμο της συζήτησης, που κράτησε πάνω από τέσσερις ώρες, και πάλι του ίδιου.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η μαζική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την επίθεση του συστήματος, ο μόνος δρόμος απάντησης στο φασισμό και τις συμμορίες του!

0

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη φασιστική-ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής είναι πλέον φανερό ότι πυροδότησε εξελίξεις για τις οποίες υπήρχαν διεργασίες και προετοιμασίες από τα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας στη χώρα.
Το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, η κυβέρνησή του και οι μηχανισμοί του -με την «ετοιμότητα αντίδρασης» που εμφανίζουν- πριν απ’ όλα, αυτοαποκαλύπτονται ως -εξ αντικειμένου αλλά και εξ υποκειμένου συνεργοί- της διείσδυσης των φασιστικών πλοκαμιών στους μηχανισμούς εξουσίας που συντελείται εδώ και καιρό.
Γι’ αυτό είναι δικαιολογημένες οι λαϊκές ανησυχίες, τα ερωτηματικά και οι προβληματισμοί για τους στόχους και τις επιδιώξεις των κέντρων που οργάνωσαν και υλοποιούν την «εξάρθρωση» της Χ.Α. Ανησυχίες που δεν μπορούν και δεν πρέπει να διασκεδαστούν από την εικόνα των σιδηροδέσμιων στελεχών της φασιστικής συμμορίας.
Η συσσωρευμένη οργή του λαού και οι ογκούμενες αντιδράσεις του απέναντι στο φασιστικό μόρφωμα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα συγκαταλέγονται αναμφίβολα στις αιτίες που υποχρέωσαν το σύστημα και την κυβέρνησή του να αναλάβει την επιχείρηση που εξελίσσεται ενάντια στη Χρυσή Αυγή. Αλλά, βέβαια, η επιχείρηση αυτή έχει ως κεντρικό της στόχο την ισχυροποίηση της παρούσας πολιτικής λύσης και της πολιτικής του συστήματος που στρέφεται με όλη του τη βαρβαρότητα ενάντια στο λαό, τις κατακτήσεις του, το δικαίωμά του στη ζωή. Είναι απάντηση στους κινδύνους «αποσταθεροποίησης» που προκλήθηκαν από τις υπέρμετρες φιλοδοξίες που το φασιστικό μόρφωμα εμφανίστηκε να εκδηλώνει, επιτείνοντας από τη μεριά του την αστάθεια του πολιτικού συστήματος. Είναι προσπάθεια ανασυγκρότησης της κυβέρνησης και των κομμάτων του συστήματος για να συνεχιστεί ακόμα πιο άγρια η επίθεση στο λαό. Και δεν πρόκειται, βέβαια, να ξεριζώσει το φασισμό, ακόμα και αν οδηγήσει στις φυλακές κάποια στελέχη του. Γιατί αυτή η επίθεση, όσο συνεχίζεται, θα τον τροφοδοτεί και θα τον χρειάζεται. Και γιατί, για να συνεχίζεται, θα χρειάζεται και τα απαραίτητα άλλοθι (όπως το χτύπημα της Χρυσής Αυγής) για να στρέφεται ενάντια στον πραγματικό εχθρό της που είναι η οργανωμένη πάλη του λαού και η Αριστερά. Αυτήν την προοπτική υπηρετούν σήμερα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οι ντόπιοι υποτελείς τους, ακόμα και θυσιάζοντας στελέχη των υπηρεσιών τους που είχαν αναλάβει την ανάπτυξη εντός του συστήματος των φασιστικών δυνάμεων.
Ο λαός και η εργατική τάξη, για να αντιμετωπίσουν το φασισμό, τα σημερινά και αυριανά μορφώματα του, οφείλουν να αναπτύξουν συνολικά την πάλη τους και το μαζικό τους αγώνα. Ενάντια στον ιμπεριαλισμό που ληστεύει τη χώρα και το λαό, και προωθεί σχέδια μετατροπής της σε ορμητήριο των πολεμικών του επιδιώξεων. Ενάντια στην επίθεση στα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Και γι’ αυτό οφείλουν ριζικά να απορρίψουν την επίσημη -και με την ιμπεριαλιστική έγκριση- πολιτική διαχείριση του συστήματος, και όταν αυτή χρησιμοποιεί ανοιχτά το φασισμό και όταν στρέφεται «ενάντια» του. Ανοίγοντας με την πάλη τους το δικό τους δρόμο. Οικοδομώντας μέσα στην πάλη τους, και από την πάλη τους, τις δικές τους πολιτικές, κινηματικές, επαναστατικές δυνάμεις.

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013

Το Π.Γ. του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΠΑΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

0

Έγινε στην Θεσσαλονίκη την Κυριακή 22 Σεπτέμβρη ανοιχτή ολομέλεια της ΠΑΑΣ με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις και την πανελλαδική σύσκεψη της πρωτοβουλίας.
Το συντονιστικό της Θεσσαλονίκης αποτιμώντας την κουβέντα κατέληξε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1) Θεωρούμε ότι αποτελεί θετικό γεγονός η μαζική συμμετοχή δεκάδων συναγωνιστών
(πάνω από 70), που εκδήλωσαν την διάθεση τους να συμβάλλουν πιο ουσιαστικά στα επόμενα βήματα συγκρότησης της ΠΑΑΣ. Τόσο η μαζικότητα όσο και η παρουσία ανένταχτων αγωνιστών είναι ελπιδοφόρο μήνυμα που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε.

2) Εκφράστηκε μέσα από πλούσια ζωντανή διαδικασία, σύμπτωση απόψεων στα βασικά ζητήματα, που θέτει η συγκυρία και στον τρόπο που τα προσεγγίζει η ΠΑΑΣ. Ιδιαίτερα τονίστηκε η αναγκαιότητα μαζικού αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, η ενίσχυση των μετώπων αντίστασης και του απεργιακού αγώνα των εργαζομένων (εκπαιδευτικοί, νοσοκομειακοί, εργαζόμενοι ΟΤΑ κλπ) και η πάλη ενάντια στο νέο-φασισμό και την φασιστικοποίηση μέσα από την ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων. Η συζήτηση εντόπισε αδυναμίες στην παρέμβαση μας και προσπάθησε να συμβάλλει με προτάσεις στο ξεπέρασμα τους.

3) Τονίστηκε ότι είναι πολιτική αναγκαιότητα η συγκρότηση και παρέμβαση της ΠΑΑΣ στις πολιτικές εξελίξεις γιατί δεν «είμαστε μια ακόμη άποψη στο κίνημα», αλλά το πολιτικό πλαίσιο που παλεύουμε καλύπτει ένα πραγματικό πολιτικό κενό και θέλει να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του μαζικού λαϊκού επαναστατικού κινήματος της εποχής μας.

4) Για το όνομα εκφράστηκε στη συζήτηση η άποψη ότι πρέπει στο όνομα της μετωπικής συνεργασίας να αποτυπώνεται το περιεχόμενο της πολιτικής μας κατεύθυνσης, χωρίς μονοθεματικές αποκλίσεις, αλλά με ισοτιμία ανάμεσα στον αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό και την ταξική προοπτική. Προτάθηκαν τα ονόματα:
α) Πανελλαδική Αντιιμπεριαλιστική Αντικαπιταλιστική Συνεργασία (ΠΑΑΣ)
β) Λαϊκή Αντίσταση στον ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό και
γ) ένα μονολεκτικό εύηχο όνομα που να μας ευκολύνει στην απεύθυνση.
Επιχειρηματολογήθηκε και η θέση ότι οι προσδιορισμοί «Αριστερή» και «Αντιιμπεριαλιστική» ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα της συνεργασίας.

5) Εκφράστηκε η διάθεση για μαζική και ουσιαστική συμμετοχή στη διαδικασία της σύσκεψης. Προς αυτή την κατεύθυνση το συντονιστικό οφείλει το επόμενο διάστημα να πάρει ανάλογες πρωτοβουλίες.

6) Καλούμε όλα τα σχήματα που συμμετέχουν και αναφέρονται στην ΠΑΑΣ κι όλους τους μεμονωμένους αγωνιστές, που θεωρούν ότι η πολιτική κατεύθυνση της σύγκρουσης με το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και τους υποστηρικτές του είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, να συμμετέχουν ενεργά στην πανελλαδική σύσκεψη.
Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο.
Με σταθερά βήματα και αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε.

Θεσσαλονίκη 25 Σεπτέμβρη 2013

πηγή: ΠΑΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ: ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1-10-2013

1

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ!

Περισσεύουν τα λόγια από την οργή και τη θλίψη που προκάλεσε η δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα. Μας θυμίζει τα πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες και Ρομά στην περιοχή μας και τα δεκάδες περιστατικά επιθέσεων, τραυματισμών και δολοφονιών από φασιστοομάδες και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, με πιο πρόσφατη τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα. Έρχεται στο νου η προκλητική ασυλία του συστήματος προς αυτούς τους δολοφόνους. Έρχεται στο νου η αντιδραστική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, που έστρωσε το δρόμο στους φασίστες και συνεχίζει να το κάνει. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, η καταστολή, οι διώξεις αγωνιστών και συνδικαλιστών, οι επιστρατεύσεις.
Όταν ο λαός ξεσηκώνεται, όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν μαζικά τα δίκια τους, όταν οι αγώνες ενάντια στην εξαθλίωση και το μεσαίωνα δυναμώνουν, οι φασίστες -αυτά τα ανθρωποειδή- αναλαμβάνουν δράση. Τη μόνη δράση που γνωρίζουν καλά. Τρομοκρατώντας και δολοφονώντας. Στο πλευρό των αφεντικών τους: των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων, του μεγάλου κεφάλαιου. Στηρίζοντας το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και χτυπώντας όσους αγωνίζονται για το ψωμί, το μεροκάματο, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία. Και με αυτό τους το χτύπημα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής απέδειξαν ότι το μίσος και η δράση τους δεν στρέφεται μόνο ενάντια στους μετανάστες, αλλά ενάντια σε όλο το λαό και την εργατική τάξη και ενάντια σε όσους αγωνίζονται για τα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα. Σαμαράς και Βενιζέλος βάζουν τη Χρυσή Αυγή να δολοφονεί γιατί απλά σιχαίνονται τα αίματα. Η δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα ήταν μία στοχευμένη πράξη ενάντια στο λαϊκό κίνημα, ενάντια στο κίνημα της εργατιάς, ενάντια στους αγώνες και την πάλη του λαού. Ο Παύλος Φύσσας δεν στοχοποιήθηκε για το χρώμα του δέρματός του ή την καταγωγή του. Στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε για την αντιφασιστική του δράση. Ο Παύλος Φύσσας στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε γιατί αγωνιζόταν για τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας, ενάντια στο ρατσισμό, το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία της Χρυσής Αυγής και των κάθε λογής φασιστοομάδων.
Οι παρακρατικοί της Χρ. Αυγής πέρασαν στο επόμενο επίπεδο. Πλέον δείχνουν ξεκάθαρα ότι όπως και τα ιδεολογικά τους πρότυπα, οι ναζί του Χίτλερ, ότι εχθροί τους δεν είναι μόνο όποιος διαφέρει αλλά κυρίως όποιος σηκώνει κεφάλι στα αφεντικά τους, δεν είναι τυχαίο που ξεσάλωσαν υπό τον τρόμο του απεργιακού κλοιού. Πλέον όποιος μένει απαθής είναι συνένοχος. Σε κάθε γειτονιά ξεσηκωνόμαστε για να διώξουμε τους δολοφόνους.

ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΧΥΘΕΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΦΑΣΙΣΤΑ.

ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ TΩΡΑ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1-10-2013 ΣΤΟΝ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

http://protovoulia-antistasis-aspropirgou.blogspot.gr/
Επικοινωνία: protovouliaasp@gmail.com,

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

εκδήλωση-συζήτηση της Κοινής Δράσης Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

0

Κυριακή 29/9, 6 μμ, στο Παυσίλυπο

Λες: πολύν καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.

Ήλπιζες τι; Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;Δεν είν’ έτσι …

…αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο … αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει,

θα χαθούμε

Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι, σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. (Μπ. Μπρεχτ)

Συναδέλφισσες – συνάδελφοι
Η αναστολή της ΑΠΕΡΓΙΑΣ ας αποτελέσει την αρχή της νέας προσπάθειας να αντισταθούμε, να διεκδικήσουμε, να ανατρέψουμε αυτή τη πολιτική που διαλύει την εργασία μας και τη μόρφωση των παιδιών μας. Το φωνάζαμε άλλωστε στις τόσες πορείες που κάναμε:
«ΑΥΤΗ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ - ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΟΣΟ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ».
Δε γυρίσαμε νικητές στα σχολεία όπως θέλαμε, όμως το ποτήρι μας δεν είναι μισοάδειο. Είναι στ’ αλήθεια μισογεμάτο και να γιατί:
* Η συμμετοχή μας σε μια πενθήμερη, με προοπτική συνέχισης, δεκάξι και πλέον χρόνια μετά την τελευταία μας απεργία διαρκείας, ξεπέρασε τα ρεκόρ των επιτυχημένων 24/ωρων όλων των τελευταίων χρόνων και φανέρωσε αγωνιστικά αποθέματα που δεν τα φανταζόμασταν.
* Η αλληλεγγύη της κοινωνίας εκφράστηκε αμέριστη και «ψηλώσαμε» στη συνείδηση των μαθητών μας και των γονιών. Μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μιλάμε για το Σχολείο, ξέροντας πια πως είναι η κοινή μας έγνοια.
* Αυθόρμητες μορφές οργάνωσης και δράσης αναδύθηκαν και μας ξάφνιασαν ευχάριστα οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες που πήραν την απεργία στις πλάτες τους, αποδομώντας την αντίληψη πως μια απεργία είναι δουλειά των «ειδικών» και γίνεται από μόνη της.
Δεν μας ταιριάζει η απογοήτευση, γιατί αδικεί την πραγματικότητα.
Αυτή η απεργία έριξε φως μέσα μας και είδαμε πως πράγματι μπορούμε να υπερβούμε αναστολές και φόβους και να πορευτούμε όλοι μαζί, παραμερίζοντας όλους τους ψεύτικους διαχωρισμούς που σκόπιμα καλλιεργούν εκείνοι που συστηματικά υπονομεύουν την ενότητά μας.
Δεν είναι λίγα όλα αυτά και πρέπει να τα κρατήσουμε. Δεν τα είχαμε δεδομένα και τα κατακτήσαμε.
Όλες αυτές τις σκέψεις και άλλες που δεν εκφράστηκαν, τα ερωτήματα που γεννήθηκαν στον καθένα μας και πρέπει να απαντηθούν, τι κάναμε και τι παραλείψαμε, τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα και ποια λάθη πρέπει να αποφύγουμε … και τόσα άλλα που μας απασχολούν, αξίζει να τα μοιραστούμε.
Καλούμε κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα

την Κυριακή 29-9 στις 6 μ.μ. στο Παυσίλυπο

για να ανταλλάξουμε απόψεις, να διαφωνήσουμε, να συμφωνήσουμε, με κριτική και αυτοκριτική ματιά, ώστε στο νέο κύκλο αγώνων που θα ξεκινήσουμε να είμαστε σοφότεροι και πιο έμπειροι, για να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ - ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΟΥΝ

0

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
"ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ"
flemig-hospital.blogspot.com                                                                                          Μελίσσια, 26/9/13
email: somateio.flemig@gmail.com
Τηλ. 6938166026, 6978523803, 6942986305

ΚΑΛΕΣΜΑ

Συναδέλφισσες- συνάδελφοι,
Εδώ και πάνω από δυο μήνες οι εργαζόμενοι στα 8 νοσοκομεία της χώρας που κλείνουν με απόφαση Ε.Ε, ΔΝΤ και Κυβέρνησης (Φλέμιγκ, Πολυκλινική, Πατησίων, Σπηλιωπούλειο, Αγ. Βαρβάρα στην Αθήνα και Παναγία, Δερματολογικό, Χρονίων Παθήσεων στη Θεσσαλονίκη), δίνουμε έναν τιτάνιο αγώνα κόντρα σε εχθρούς και ψεύτικους φίλους με δύο κεντρικούς στόχους:
- Να μην απολυθεί κανείς εργαζόμενους από τους 1655 που τέθηκαν ήδη σε διαθεσιμότητα.
- Να μην κλείσει συρρικνωθεί κανένα νοσοκομείο στη χώρα.
Στον αγώνα μας αυτό, έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε όλους τους φορείς αυτής της βάρβαρης πολιτικής που προσπαθούν να μας διασπάσουν και να μας βάλουν τον ένα απέναντι στον άλλον. (πχ Οι γιατροί απέναντι στους άλλους εργαζόμενους, τα μεγάλα Νοσοκομεία απέναντι στα μικρά κλπ).
Είμαστε εδώ για να απευθύνουμε κάλεσμα σ' όλους τους συναδέλφους μας.
Όχι μόνο γιατί πρέπει να μας στηρίξουν ως κομμάτι του εαυτού τους αλλά και γιατί θα είναι τα επόμενα θύματα στη διαδικασία διαθεσιμοτήτων – απολύσεων που μόλις ξεκίνησε και θα κλιμακωθεί σ' όλο το Δημόσιο.
Είμαστε εδώ για να καταρρίψουμε και με τη φυσική μας παρουσία τα κάλπικα "επιχειρήματα" των υπηρετών της Τρόικας και της κατευθυνόμενης πληροφόρησης ότι δήθεν έχουν να κερδίσουν τα μεγάλα νοσοκομεία από την αντιδραστική – αντιλαϊκή τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα.

Σας καλούμε να ξεσηκωθείτε μαζί μας, στον κοινό μας αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά, για το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη για όλο το λαό.

Οργανώστε μαζικές γενικές συνελεύσεις, προχωρήστε σε συντονισμό μαζί μας,

δρομολογήστε άμεσα κινητοποιήσεις για ν' ανοίξει το μέτωπο της Υγείας παντού.

Για να τεθεί πραγματικό πολιτικό πρόβλημα στο προχώρημα αυτής της πολιτικής . Για να γενικευτεί η αντίσταση σ' όλα τα νοσοκομεία της χώρας.

Για ν' ανατραπεί η πολιτική των κλεισιμάτων και των απολύσεων.

Για να μην πεθάνουμε άνεργοι στο δρόμο!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προαναγγέλλουν και πάλι διαθεσιμότητες και κινητικότητα και στα νοσοκομεία της Περιφέρειας

0

Με αφορμή την επίσκεψή του στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων «Ο Άγιος Γεώργιος» ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ανάμεσα στα άλλα:
"Επισκέφθηκα το Νοσοκομείο Χανίων, το οποίο είναι από τα καλύτερα της χώρας. Το Υπουργείο Υγείας άκουσε όλα τα αιτήματα για ενίσχυση σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του κράτους μας, εντός του 2013, θα έχουμε τόσο προσλήψεις γιατρών, όσο και προσλήψεις και μεταφορά νοσηλευτών στο Νοσοκομείο Χανίων, ώστε να μπορεί να συνεχίσει αυτή την καλή προσπάθεια που κάνει."

Και ο διοικητής του Νοσοκομείου:
«θα ήθελα να τον ευχαριστήσω, γιατί έγινε πριν από μερικές ημέρες η πρώτη πρόσληψη από τις παλαιές προκηρύξεις του 2010, ενός χειρουργού γιατρού, και μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων, όπως ο ίδιος ανέφερε, θα μπορέσουμε μέχρι το τέλος του 2013 να έχουμε ακόμα αρκετούς από αυτούς τους γιατρούς αλλά και νοσηλευτικό προσωπικό από αυτό που θα προκηρυχθεί και από την κινητικότητα που πιθανόν να υπάρξει σε άλλα μέρη και σε άλλους οργανισμούς».

Ας ετοιμάζονται οι συνάδελφοι από καποια νοσοκομεία της Κρήτης και όχι μόνο!

πηγή: Αγωνιστικη Παρεμβαση Νοσοκομειου Πρεβεζας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΤΥΠΟΥ Κόντρα σε εργοδοσία και ΜΑΤ

0

Κόντρα στην επιθετικότητα της εργοδοσίας, που δε δίστασε ακόμη και να χτυπήσει με τα ΜΑΤ για να σπάσει την απεργία, οι εργαζόμενοι στα Πρακτορεία Τύπου έδωσαν μια σκληρή και πετυχημένη απεργιακή μάχη κατά τη χτεσινή 24ωρη απεργία τους. Παλεύουν ενάντια στις παράνομες περικοπές των αποδοχών τους και διεκδικούν άμεσα την υπογραφή νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.
Από το βράδυ της Τετάρτης οι εργαζόμενοι βρέθηκαν μαζικά στις απεργιακές φρουρές, μπροστά απ' τα γραφεία των πρακτορείων, δίνοντας τη μάχη της περιφρούρησης. Η απεργία είχε απόλυτη συμμετοχή και στα δύο πρακτορεία (ΑΡΓΟΣ και ΕΥΡΩΠΗ): «Είμαστε νικητές, υποχρεώσαμε όλο το μηχανισμό να εκδώσει εφημερίδες με ύλη "ψυγείου"», υπογραμμίζει με σχετική ανακοίνωσή της η Ενωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών. Και με δική της ανακοίνωση η Ομοσπονδία Τύπου - Χάρτου τονίζει: «Αυτή την ενότητα, τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη, δεν πρόκειται να τη σπάσει η εργοδοσία ακόμα και αν μεταφέρουν όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς».
Απέναντι στην ταξική ενότητα των εργαζομένων η εργοδοσία απάντησε φέρνοντας τα ΜΑΤ στο χώρο της απεργίας. Παράλληλα, έστησε απεργοσπαστικό μηχανισμό με δύο φορτηγά και οδηγούς εκτός πρακτορείων, ενώ τα ΜΑΤ ακόμα και όταν είχαν όλα τελειώσει χτύπησαν τον πρόεδρο του σωματείου των πρακτορείων Π. Κατάρα. «Είναι πανικόβλητοι γιατί βλέπουν πως οι εργαζόμενοι έχουν πετύχει την ενότητά τους, τη συσπείρωσή τους σε ταξική κατεύθυνση και δεν τρομοκρατούνται», επισημαίνει η Πανελλαδική Ενωση Λιθογράφων.
Τη σκληρή μάχη που έδωσαν οι απεργοί χαιρετίζουν με ανακοινώσεις και η Ομοσπονδία Φαρμάκου και το Σωματείο της SOFTEX, ενώ παράλληλα καταγγέλλουν την επιθετικότητα της εργοδοσίας και το χτύπημα των ΜΑΤ.
Η εργοδοσία συνέχισε τις προκλήσεις της και χθες. Η Ένωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών καταγγέλλει «την εργοδοσία της "ΕΥΡΩΠΗΣ" για την επίθεση του τραμπούκου Γιάγκου στον Πρόεδρο και τον Γεν. Γραμματέα του Σωματείου μας.
Συγκεκριμένα, απαγόρευσε την είσοδο στον χώρο εργασίας στον Γεν. Γραμματέα, την ώρα που πήγαινε να πιάσει δουλειά, ενώ επιτέθηκε στον πρόεδρο του Σωματείου, τραυματίζοντάς τον ελαφρά.
Η διοίκηση της "ΕΥΡΩΠΗΣ" μετά τα ΜΑΤ και την τρομοκρατία που εξαπέλυσε για να σπάσει η απεργία μας, επέλεξε να συνεχίσει την ίδια τακτική και να ξαμολύσει στους εργαζόμενους τα μαντρόσκυλά της.
Ένα μήνυμα έχουμε να στείλουμε: Τέτοιες επιθέσεις δεν μας πτοούν, αντίθετα μας ατσαλώνουν και μας πεισμώνουν για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.
Αμέσως μετά το περιστατικό έγινε παράσταση διαμαρτυρίας στη διοίκηση της εταιρείας, από την διοίκηση του Σωματείου μας, εκπροσώπους σωματείων του χώρου και της Ομοσπονδίας Τύπου & Χάρτου.
Αν η συγκεκριμένη ενέργεια δεν εκφράζει τη διοίκηση της "ΕΥΡΩΠΗΣ", όπως λέει, και είναι αυτόβουλη ενέργεια, απαιτούμε να το αποδείξει και να ξεκουμπιστεί από τούς χώρους δουλειάς μας ο εν λόγω τραμπούκος», καταλήγει η ανακοίνωση της Ένωσης Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθηνών.

πηγές: Ριζοσπάστης και 902.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τις τελευταίες εργοδοτικές μεθοδεύσεις στη ΣΤΑ.ΣΥ

0

Ένα από τα θέματα που κυριαρχούν στις ανακοινώσεις μας τα τελευταία τρία χρόνια είναι η επισήμανση της αυταρχικότητας των αφεντικών και η ανάγκη να αντισταθούμε στην τρομοκρατία που μας ασκούν. Αυτή η επιμονή και η επανάληψη δεν οφείλονται σε κάποιου είδους εμμονή αλλά στο γεγονός πως η επίθεση εναντίων μας και η υποτίμηση των ζωών μας οξύνεται διαρκώς. Τελευταίο σημαντικό επεισόδιο στις κινήσεις της διοίκησης προς κλιμάκωση της αυταρχικότητας και της καθυπόταξης μας ήταν η απόφαση του προέδρου να μετακινηθούν 144 συνάδελφοι από τις διοικητικές υπηρεσίες στα εκδοτήρια εισιτηρίων και από τα εκδοτήρια στον έλεγχο εισιτηρίων. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να διαχειριστούν τις ελλείψεις που έχουν προκληθεί από διάφορες μεθόδους μείωσης προσωπικού όπως είναι οι απολύσεις, οι μετατάξεις, οι εφεδρείες κλπ. Πιο σημαντικό είναι όμως πως με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν να πετύχουν την πλήρη υποταγή των εργαζομένων. Είναι πολλά τα θολά και εν πολλοίς παράλογα σημεία αυτής της κίνησης. Οι μήνες περνάνε και ακόμα δεν έχει δημοσιοποιηθεί επίσημα με βάση ποια κριτήρια έγινε η παραπάνω μετακίνηση. Χωρίς να έχει τεθεί σε ισχύ κανένα οργανόγραμμα, αυθαίρετα και με το έτσι θέλω αποφάσισαν και διέταξαν. Η διοίκηση επιμελώς και συνειδητά συντηρεί την αβεβαιότητα και τη θολούρα προκειμένου να ενισχύεται η ανασφάλεια και η αδράνεια από την πλευρά μας. Πραγματοποιώντας λογικές ακροβασίες επιχειρούν να δικαιολογήσουν το δεύτερο κομμάτι της μετακίνησης, αυτό στον έλεγχο εισιτηρίων. Παραδέχονται εμμέσως πως δεν έχει τεθεί κάποιο οργανόγραμμα της ΣΤΑΣΥ σε εφαρμογή, καθώς βασίζονται στο εν ισχύ οργανόγραμμα των ΗΣΑΠ και το κυριότερο επιχειρούν να αποκρύψουν την αισχρή εφαρμο­γή της διευθυντικής αυθαιρεσίας. Μια αυθαιρεσία που πλέον αποτελεί κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η τακτική τους να μην υπογράφονται έντυπα αλλαγής θέσης, ώστε εμείς να μένουμε στον αέρα και αυτοί να μπορούν να κινηθούν κατά το δοκούν. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αυταρχισμός τους, σε τέτοιο σημείο μάλιστα όπου θεωρούν πως αυτοί θα αποφασίζουν αν και πότε οι εργαζόμενοι θα πάνε σε γιατρό, ακόμα κι αν διακυβεύεται η ίδια μας η ζωή. Μια εκτίμηση που κάνουμε σχετικά με τους σκοπούς της υποχρεωτικής μετακίνησης είναι πως εναγωνίως προσπαθούν να συγκεντρώσουν τους εργαζόμενους σε συγκεκριμένες κατηγορίες προκειμένου να μπορούν εύκολα να απαλλαγούν από το βάρος τους παραχωρώντας τις συγκεκριμένες υπηρεσίες σε ιδιώτες.
Η αυθαιρεσία είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε κάθε ενέργεια της διοίκησης. Με το θέμα του ανθυγιεινού επιδόματος, για άλλη μια φορά ο παραλογισμός φτάνει στο απόγειο του. Πλέον δεν είναι η φύση της εργασίας, οι κίν­δυνοι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ερ­γαζόμενοι, οι παράγοντες που θα καθορίσουν αν θα πάρουμε το επίδομα και πόσο θα είναι αυτό, αλλά όλα καθορίζονται ανάλογα με τον προϋπολο­γισμό της εταιρίας. Θα μας δίνουν δηλαδή όσα θέλουν, όποτε θέλουν και αν θέλουν. Οι ταχυδακτυλουργίες με το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας είναι μνημείο αντιδεοντολογίας. Η όλη διατύπωσή του σχετικού “φιρμανιού” από την αρχή ως το τέλος ξεχειλίζει από την εξοργιστική αγραμματοσύνη, τη χυδαιότητα, την προχειρότητα και την Προκρούστειο νοοτροπία των συντακτών της. Κατ’ αρχήν, οι εκδίδοντες την απόφαση είναι αναρμόδιοι προς τούτο. Ο καθορισμός ανθυγιεινότητας, επικινδυνότητας κ.λπ. των διαφόρων επαγγελμάτων είναι αντικείμενο ασφαλιστικών φορέων και προκύπτει από συνδυασμό επιστημονικής μελέτης (π.χ. στατιστικές τραυματισμών, επαγγελματικών νόσων, σωματικής κοπώσεως κ.α.) και κοινωνικής-συνδικαλιστικής διεκδικήσεως. Επίσης, η διαφοροποίηση των ρυθμίσεων κατά εταιρεία είναι αδιανόητη. Οι ταξινομήσεις επαγγελματικής επικινδυνότητος δεν μπορούν να νοούνται, παρά μόνο πανεθνικής εμβέλειας και ανεξάρτητες εργοδότη. Είναι αδιανόητο να προσαρμόζονται αυτά με ρυθμίσεις μαγειρεμένες φωτογραφικά κατά μεμονωμένο εργοδότη! Το Υπουργείο Μεταφορών ειδικότερα δεν έχει καμία αρμοδιότητα να ανακατώνεται ούτε στα ανθυγιεινά (πού είναι θέμα ασφαλιστικών φορέων), ούτε στη διαχείριση των λειτουργικών λεπτομερειών των συγκοινωνιακών επιχειρήσεων, ούτε στα μισθολογικά του προσωπικού τους ούτε στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι εάν οι αποφάσεις των διοικούντων οφείλονται απλώς στον παρα­λογισμό τους. Το γεγονός πως φάσκουν και αντιφάσκουν, αναιρούν προηγούμενες αποφάσεις τους ή επιλέγουν να «παγώσουν» την εφαρμογή τους αποδεικνύει πως όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται τις ανά­γκες λειτουργίας των συγκοινωνιών αλλά είναι και το τελευταίο που τους ενδιαφέρει. Ακολουθώντας τη γενικότερη κατεύθυνση της επίθεσης κράτους και αφεντικών προς την εργατική τάξη, υποβαθμίζουν την αξιοπρέπειά μας, απαξιώνουν την εργασία μας και εν τέλει μας κάνουν σαφές πως μας θεωρούν βαρίδια που πρέπει να ξεφορτωθούν. Ο αυταρχικός τρόπος μετακίνησης αλλά και ο αυθαίρετος τρόπος καταβο­λής του ανθυγιεινού αποδεικνύει πως για τους διοικούντες πως όλοι και όλες μας δεν είμαστε παρά νούμερα, αντικείμενα που μπορούν να τους αλλάζουν θέση ή να τα πετάνε στα σκουπίδια.
Όσον αφορά δε τα σωματεία, είναι λάθος που διαπραγματεύονται το ανθυγιεινό επίδομα με βάση τον προϋπολογισμό της εταιρίας. Με αυτό τον τρόπο αποδέχονται πλήρως την εξάρτηση της καταβολής του από οικονομικούς και όχι αντικειμενικούς παράγοντες. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται τα περιθώρια αυθαιρεσίας της διοίκησης. Επίσης τεράστιες ευθύνες έχουν τα σωματεία και στο θέμα των μετακινήσεων, είτε αφορούν μέλη τους είτε όχι. Είναι προφανές πως οι μετακινήσεις εργαζομένων, είτε γίνονται όπως στη ΣΤΑΣΥ μονομερώς, είτε σε συνεργασία με τα σωματεία και τις παρατάξεις όπως στην ΟΣΥ, ως αποτέλεσμα έχουν την defacto επιβολή της διαρκούς κινητικότητας. Είναι κατανοητό πως συνδικαλιστές που έχουν γαλουχηθεί με λογικές παραγοντισμού, συνδιαλλαγής, παρασκηνίου και μεθοδεύσεων, δυσκολεύονται να παραδεχθούν πως πλέον δεν θα βρίσκονται στο προσκήνιο. Στις απέλπιδες προσπάθειές τους να διατηρή­σουν κάποιο ρόλο στις καινούργιες συνθήκες, θύματα είμαστε εμείς καθώς δεν διστάζουν να μας θυσιάσουν αν αυτό θεωρούν πως θα τους επιτρέψει να παραμείνουν οι διαχειριστές της μιζέρια μας.
Δυστυχώς δεν έχουμε να αντιμετωπίσου­με μόνο τη διοίκηση ή το υπουργείο. Αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ικανοποιούν τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου. Ανάγκες που επιτάσσουν την πλήρη εξαθλίωση και υποταγή μας. Αυτό που μας προβληματίζει είναι η συμπε­ριφορά, οι αντιλήψεις και γενικότερα η στάση ζωής πολλών συναδέλφων. Πολλοί συνάδελφοι ακόμα και τώρα με τους μι­σθούς τους μειωμένους, την εργασία τους να έχει εντατικοποιηθεί και τις συνθήκες να έχουν χειροτε­ρεύσει επιμένουν να στρέφονται εναντίων συναδέλφων και να επικεντρώνουν την κριτική τους σε όσους πληρώνονται περισσότερο ή δουλεύουν λιγότερο. Αυτή η αντίληψη προφα­νώς δεν εντοπί­ζεται σε μια συγκεκριμένη ειδικότητα, αλλά αντιθέτως διατρέχει οριζόντια όλες τις ειδικότητες. Θα πρέπει να αντιδράσουμε σε μια προοπτική αλληλοφαγώματος. Να αντιλη­φθούμε πως όταν επιδιώ­κουμε την ικανοποίηση των αναγκών μας εις βάρος άλλων συναδέλφων αγγίζουμε τα όρια του κοινω­νικού κανιβαλισμού. Ας φανταστούμε μια συνθήκη όπου διοικητικοί, οδηγοί, υπεύθυνοι σταθμών, εκδότες εισιτηρίων, τεχνίτες κλπ. θα είναι όλοι εναντίων όλων και εναντίων της διοίκησης κανείς.
Στην παρούσα φάση λοιπόν αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να οργανωθούμε και να συντονιστούμε. Απέναντι στην αυταρχικότητα και την αυθαιρεσία της διοίκησης θα πρέπει να αμυνθούμε με κάθε τρόπο, συνδικαλιστικό αλλά και νομικό. Με αγωγές στα δικαστήρια και θεσμούς όπως είναι η επιθεώρηση εργασίας αλλά και με συγκεντρώσεις και απεργίες οφείλουμε να μην σκύψουμε το κεφάλι. Τόσο οι πραγματοποιηθείσες μετακινήσεις, όσο και οι επόμενες, θα πρέπει να βρουν αντίσταση από την πλευρά μας. Ακόμα κι αν υπό το βάρος του εκβιασμού πάμε εκεί που μας διατάζουν, ο αγώνας δεν σταματά. Ενημερωνόμαστε από τους συναδέλφους για τα δικαιώματα της καινούργιας θέσης και με επιμονή απαιτούμε την ικανοποίηση όσων δικαιούμαστε από τις συλλογικές μας συμβάσεις ακόμα κι αν αλλάζουμε χώρο εργασίας (πχ από Μετρό στους ΗΣΑΠ). Ο καθορισμός του ανθυγιεινού επιδόματος οφείλει να γίνει με βάση αντικειμενικά κριτήρια από ανεξάρτητους εξειδικευμένους οργανισμούς χωρίς να περιορίζεται από το οποιοδήποτε budget οποιασδήποτε εταιρείας. Η επιβάρυνση της υγείας μας και η επικινδυνότητα της εργασίας μας δεν χωράνε σε κανένα budget. Είναι απαραίτητο να αγωνιστούμε για την κατάργηση του ενιαίου ισοπεδωτικού φτωχολογίου. Πάνω από προϋπολογισμούς και νούμερα, πάνω από κάθε εταιρεία είναι ο αγώνας μας για κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγύης.

πηγή: ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Eργαζόμενοι/Aπολυμένοι στα Metropolis Κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα δικαστήρια της Ευελπίδων την Δευτέρα 30/9

0

Την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου εκδικάζεται στα δικαστήρια της Ευελπίδων έφεση του Ανδρέα Κουρή (του Μάκη), ιδιόκτητη του ομίλου MAD και των καταστημάτων Metropolis, κατά της απόφασης του Β΄ Μονομελούς Πρωτοδικείου (25/1/2013) με την οποία είχε καταδικαστεί ερήμην σε ποινή φυλάκισης 27 μηνών και χρηματικό πρόστιμο 7.800 ευρώ με τριετή αναστολή. Η ποινή επιβλήθηκε έπειτα από μηνυτήρια αναφορά 8 απολυμένων των Metropolis και μέσω του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, για τη μη καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων σε αυτούς.
Συνεχίζοντας τον επίμονο αγώνα μας τόσο στο δρόμο όσο και στα δικαστήρια και οπλισμένοι με αποφασιστικότητα, που ενισχύεται από την έμπρακτη αλληλεγγύη σωματείων και συλλογικοτήτων, καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου στα δικαστήρια της Ευελπίδων στις 9:00 το πρωί, έξω από το κτίριο 8 όπου εκδικάζεται η υπόθεση.
Δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι την πλήρη δικαίωση μας, κάτι που ισοδυναμεί με την καταβολή των οφειλόμενων μισθών και των αποζημιώσεών μας που, παράνομα, αρνείται να μας καταβάλλει ο Ανδρέας Κουρής.
Και επειδή θεωρούμε ότι μέσα από το δικό μας αγώνα, αλλά και κάθε εργατικό αγώνα που βρίσκεται σε εξέλιξη υψώνεται μια ισχυρή φωνή αντίστασης στην εργοδοτική ασυδοσία που έχουν απελευθερώσει η κυβέρνηση και η Τρόικα, την ίδια μέρα προτάσσουμε τη δική μας αλληλεγγύη.
Ετσι, την Δευτέρα, θα βρεθούμε δίπλα στον αγώνα των εργαζόμενων στα τηλεφωνικά κέντρα στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την εταιρεία Ώθηση (Λεωφ. Συγγρού 25, μετρό Ακρόπολη) στις 2:00 το μεσημέρι, προκειμένου να στηρίξουμε το δικαστικό αγώνα του συναδέλφου Ν.Π. ενάντια στη συγκεκριμένη εταιρεία. Δείτε στο ακόλουθο λινκ για την υπόθεση του συναδέλφου και το σχετικό κείμενο - κάλεσμα: Κείμενο για τον συνάδελφο Ν.Π. και την εταιρεία Ώθηση.
Ενάντια στην κατάφωρη αδικία που εγκαθιδρύει η εργοδοτική ασυδοσία, η αλληλεγγύη παραμένει το όπλο μας.

πηγή: Eργαζόμενοι/Aπολυμένοι στα Metropolis

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

6

Το ΕΑΜ ήταν ένα παλλαϊκό κίνημα. Σε αυτό συμμετείχε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, συγκρότησε τα ένοπλα τμήματά του, τον ΕΛΑΣ πρώτ' απ' όλα, το ΕΛΑΝ και την ΟΠΛΑ. Παράλληλα συγκρότησε και οργανώσεις αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης. Ήταν από τις καλύτερες στιγμές στην ιστορία αυτού του λαού. Δημιουργήθηκε σαφώς με πρωτοβουλία του ΚΚΕ που έπιασε το σφιγμό του κόσμου όσο ποτέ άλλοτε ίσως. Ο λαός προερχόμενος από τη διαλυτική ως προς όλα μεταξική δικτατορία απελευθέρωσε τις αστείρευτες δυνάμεις του με ...αφορμή την γερμανική κατοχή. Και εκτός από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ μαζικοποίησε και το ΚΚΕ. Ένα κόμμα διαλυμένο ουσιαστικά που όμως σε πολύ δύσκολες συνθήκες κατόρθωσε να ανασυγκροτηθεί και να οδηγήσει, εκείνα τα χρόνια, το λαό σε σωστή ρότα. Η σχέση λαού, κόμματος και μετώπου τα πρώτα χρόνια ήταν αλληλοτροφοδοτούμενη, διαλεκτικά δεμένη, μια σχέση που οδήγησε στην απελευθέρωση του μεγαλύτερου κομματιού της χώρας πριν ακόμη αρχίσουν να ηττώνται οι Γερμανοί, πριν αναγκαστούν να αποχωρήσουν υπό το βάρος της γενικότερης ήττας τους.

Το ΕΑΜ δε δίστασε να οργανώσει απεργίες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τη μεγαλύτερη και δυνατότερη πολεμική μηχανή της εποχής, ακόμη και όταν οι συσχετισμοί δεν ήταν ευνοϊκοί όχι μόνο στη χώρα αλλά και διεθνώς. Διαδήλωνε στο κέντρο της Αθήνας, στο Σύνταγμα, παρά τις απαγορεύσεις και το ακολουθούσαν χιλιάδες λαού.
Ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε μεγάλα κομμάτια της χώρας όπου ο λαός γινόταν αφέντης του τόπου του και της ζωής του. Έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του.
Και στις ελεύθερες περιοχές και στις ακόμη υπό κατοχή ο λαός δημιούργησε εκείνα τα όργανα πάλης και εξουσίας που του ήταν αναγκαία για τον αγώνα του. Όργανα που πατούσαν στην πραγματικότητα και ήταν αδιάσπαστα συνδεδεμένα με την πάλη για εθνική ανεξαρτησία και λαοκρατία. Όργανα που δεν ήταν κατ' επίφαση "λαϊκά" αλλά επί της ουσίας.
Όργανα που έλαμψαν ιδιαίτερα στις απελευθερωμένες περιοχές και αφορούσαν τα λαϊκά δικαστήρια, την εκπαίδευση, την υγεία και τη διοίκηση του τόπου όπου λειτουργούσαν. Σε αυτά διεξαγόταν ακόμη και ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις. Όπως για παράδειγμα για το αν θα έπρεπε να απαλλοτριωθούν μια και καλή τα τσιφλίκια ή να αλλάξουν ιδιοκτησία τα εργοστάσια πριν την οριστική απελευθέρωση.

Αποτέλεσμα, όχι προϋπόθεση, της πάλης του λαού ήταν η εκλογή της κυβέρνησης του βουνού, της ΠΕΕΑ, εκλογή που έγινε σε όλη την Ελλάδα. Είτε υπήρχαν είτε όχι Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι κατακτητές.
Και εδώ θα μπορούσε κανείς να σταματήσει και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι! Δεν είναι όμως έτσι. Υπάρχει και η άλλη πλευρά, η αρνητική, αυτή που οδήγησε στην ήττα του '49 (γιατί η αντίσταση δεν τέλειωσε το '44).
Η ίδια ηγεσία που κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει το Κόμμα, που προχώρησε στην δημιουργία του ΕΑΜ και έδωσε στο λαό ελπίδα και αποκούμπι για να μεγαλουργήσει και να απειλήσει την αστική εξουσία έδειξε πολύ νωρίς τα όριά της.
Τα έδειξε όταν το λαό, σε περιοχές που είχε τον απόλυτο έλεγχο, τον εμπόδιζε να καταλάβει τα τσιφλίκια και τα όποια εργοστάσια στο όνομα της "εθνικής συνεννόησης". Με ποιους άραγε με αυτούς που, αν δεν συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, την κοπάνισαν στο Κάιρο για να συνωμοτούν ενάντιά του; Με αυτούς που φυλάκισαν, έσφαξαν και διέλυσαν τον ελληνικό στρατό στην Αίγυπτο επειδή η συντριπτική πλειοψηφία του ήταν με το ΕΑΜ; Που η μόνη τους στήριξη ήταν οι Άγγλοι του Τσώρτσιλ, ενίοτε και με τη συνεργασία των κατακτητών;
Τα όριά της η ηγεσία τα έδειξε και με την εμμονή της για "ισότιμη" συνεργασία με τους "συμμάχους" ενώ τα δείγματα των προθέσεών τους τα είχαν δόσει από πολύ νωρίς. Όπως στη Σάμο τον Οκτώβρη του '43 που όταν παραδόθηκε η Ιταλική φρουρά αυτοί έδιωξαν τον ΕΛΑΣ, αιχμαλώτισαν τους αγωνιστές του και τους έστειλαν στην έρημο,  για να την ...ξαναπαραδώσουν μετά από λίγο ξανά στους Γερμανούς!

Τα όριά της αυτή η ηγεσία τα έδειξε με τις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτα και της Βάρκιζας. Στα δεκεμβριανά που αντί να στείλει τον ΕΛΑΣ στην Αθήνα το έστειλε στην ...Ήπειρο! Που επιδίωκε την εθνική συμφιλίωση με τους λακέδες των Άγγλων, που τα βρήκαν μια χαρά με τους αντίστοιχους των Γερμανών, και που όλοι μαζί δε θα μπορούσαν να σταθούν ούτε λεπτό χωρίς τα όπλα των ιμπεριαλιστών. Που συμμετείχε σε εκλογικές διαδικασίες και κυβερνήσεις αντί να αφήσει το λαό να τους πετάξει όλους αυτούς. Αλλά και όταν εκ των πραγμάτων άρχισε να νοιώθει την ανάγκη της πραγματικής αντίστασης, αντί της συνδιαλλαγής, το καθυστέρησε τόσο ώστε να κερδίσει έδαφος ο εχθρός.
Τα όριά της αυτά τα καθόριζε η έλλειψη εμπιστοσύνης στο λαό, ο φόβος απέναντί του, η μη πίστη τους στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, στο ότι ο λαός πραγματικά μπορεί να είναι εξουσία, και τον ανάγκασε να παραδώσει τα όπλα του.
Προδότες; Αυτές ήταν οι προθέσεις τους; Δεν ξέρω! Το αποτέλεσμα πάντως δεν είναι διαφορετικό!
Αυτό λοιπόν ήταν το ΕΑΜ. Ένα παλλαϊκό κίνημα που όταν αφέθηκε ελεύθερο έκανε "θαύματα" που όμως η "υπεύθυνη" ηγεσία του το οδήγησε στην ήττα. Δυστυχώς ο λαός, αυτός που είχε κάθε λόγο και δικαίωμα, τότε δεν μπόρεσε, παρά το ότι έβλεπε που πάει το πράγμα, να ξεπεράσει αυτήν την ηγεσία, ακόμη και όταν εμφανίστηκαν φωνές, έστω με δισταγμό, που έλεγαν τα αντίθετα. Κακή σχέση ηγεσίας και λαού; Κακώς εννoούμενη σχέση κόμματος και λαού, καθοδήγησης και βάσης; 

Πολλά είναι τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς από όλη την ιστορία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και φυσικά της συνέχειάς τους του ΔΣΕ. Όπως και του ΚΚΕ που είναι αναπόσπαστη από αυτά. Αρκεί να δει κανείς την ιστορία στο σύνολό της και όχι κατά πως μας βολεύει στη πολιτική συγκυρία, όπως κάνουν οι απόγονοι της ήττας, του συμβιβασμού και της διάλυσης του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος παριστάνοντας τους συνεχιστές του μεγάλου εκείνου αγώνα για να καταδικάσουν τη σύγκρουση και να εκθειάσουν τον συμβιβασμό.
Δεν περίμεναν τότε οι κομμουνιστές να ισχυροποιηθούν πρώτα με κάποιο μαγικό (εκλογικό) τρόπο για να γίνουν η δύναμη του λαού, το έκαναν παράλληλα και σε μια αμοιβαία σχέση! Το έκαναν στο δρόμο και με συμμαχίες με όλο το λαό και όχι με τον ...εαυτό τους! Σχέση που όταν έπαψε να υπάρχει οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα.
Δεν μεγαλούργησε το ΕΑΜ από μόνο του ή γιατί οι ηγέτες του ανακάλυψαν τη φαεινή και το καταπληκτικό πρόγραμμα για να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Μεγαλούργησε γιατί ήταν πραγματικά του λαού, γιατί όταν δημιουργήθηκε υπήρχαν ήδη σοβαρές εστίες αντίστασης που έπρεπε να ενωθούν, γιατί έκφρασε πραγματικά τις ανάγκες του να παλέψει, να συγκρουστεί, να ανατρέψει, γιατί έδωσε όραμα. Δεν ήταν κατασκεύασμα εγκεφαλικό κάποιων προχωρημένων ηγεσιών σύριζα του πολιτικού συστήματος για να κάνει ανταρσίες εκλογικές! Ούτε ηττήθηκε από μόνο του ή γιατί δεν ήταν δυνατό, ίσα ίσα, ηττήθηκε γιατί έπαψε από κάποια στιγμή και μετά να είναι του λαού.
Ας δουν οι σημερινοί αγωνιστές της αριστεράς τι απ' όλα αυτά, που έκανε το ΕΑΜ τότε, κραττούν οι ηγεσίες τους σήμερα και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πως αντιμετωπίζεται ο φασισμός και η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής;

2

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτέλεσε αφορμή για το ξέσπασμα πολλών αντιφασιστικών διαδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα. Δεκάδες έγιναν, σχεδόν καθημερινά. Διαδηλώσεις που σε πολλές περιπτώσεις αντιμετώπισαν την κρατική καταστολή δείχνοντας ξεκάθαρα ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος του συστήματος που εξέθρεψε τη Χρυσή Αυγή χρησιμοποιώντας τη ως απαραίτητο συμπλήρωμα στα πλαίσια της γενικότερης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής αυτού του τόπου. Η μαζικότητα των κινητοποιήσεων αυτών και η μεγάλη συμμετοχή νεολαίας δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν.
Δεν είμαστε από αυτούς που θα στρουθοκαμηλίσουν και θα κάνουν πως δεν βλέπουν ότι ο ρατσισμός, ο εθνικισμός με τις διάφορες μορφές του, ακόμη και φασιστικές αντιλήψεις δεν έχουν ποτίσει τη συνείδηση πολλών εργαζόμενων του τόπου μας. Τα φαινόμενα αυτά, και στην οργανωμένη τους μορφή, πάντα υπήρχαν στην ιστορία μας και ανάλογα με το επίπεδο του κινήματος άλλοτε "λούφαζαν" και άλλοτε έβγαιναν στην επιφάνεια για να παίξουν το ρόλο του αποπροσανατολισμού και κυρίως του παρακρατικού τρομοκράτη απέναντι στο λαό και την αριστερά.
Η Χρυσή Αυγή είναι ίσως η πιο κραυγαλέα περίπτωση μιας και δεν βγαίνει "απλά" ως μια ακροδεξιά εθνικιστική οργάνωση αλλά ως μια ξεκάθαρα ναζιστική οργάνωση με ιδεολογικούς της μέντορες τους Γερμανούς ναζί. Διακηρύττει ανοιχτά, απειλώντας μέχρι και ζωές, το ρατσιστικό της μίσος και ότι στόχος της είναι καθαρίσει ο τόπος από οτιδήποτε ενοχλεί την εξουσία. Για του λόγου το αληθές και για όσους το αμφισβητούν ακόμη ας δουν την ιδεολογική βιβλιοθήκη του Μετώπου Γυναικών της. Πέρα από το καταστατικό της που δημοσίευσε η Εφημερίδα των Συντακτών.  Όσο και αν προσπαθεί η ίδια να το κρύψει, όσο και αν προσπαθούσαν τα ΜΜΕ να της φτιασιδώσουν το "αντισυστημικό" προσωπείο δεν ήταν και δεν είναι εύκολο να κρυφτεί.
Πολλά θα μπορούσαμε να γράψουμε για τη Χρυσή Αυγή, για την ιστορία της, για το πως κατά καιρούς έπαιζε το ρόλο του αγανακτισμένου πολίτη, για το πως αναδείχθηκε από το σύστημα, για το γιατί κατάφερε να πείσει τμήματα νεολαίας, μικροαστών αλλά και εργαζόμενων, αλλά και για το γιατί σε αυτή τη φάση το ίδιο το σύστημα αποφάσισε να την "κοντύνει" αρπάζοντας, κυριολεκτικά, την ευκαιρία από τη δολοφονία του Πέτρου Φύσσα.
Πολλά πρέπει όμως να συζητήσουν και οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα. Οι δυνάμεις της αριστεράς. Γιατί αν κάτι ακόμη αναδείχθηκε αυτές τις ημέρες με αποκορύφωμα τις αντιφασιστικές εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας τη Τετάρτης είναι οι πολλές και διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν. Αυτό από μόνο του βέβαια είναι φυσιολογικό και θεμιτό. Αναδείχθηκαν όμως και όλες οι αρνητικές αντιλήψεις περί κινήματος που οδήγησαν πολύ κόσμο να βολοδέρνει και να κυκλοφορεί χύμα στο κέντρο απορώντας για το τι ακριβώς συμβαίνει.
Τα ζητήματα προς συζήτηση που εγείρονται είναι πολλά.
Τι είναι πραγματικά η Χρυσή Αυγή αλλά και τα άλλα φασιστικά μορφώματα; Αρκεί να την καταγγέλλουμε απλά και μόνο ως δολοφονική και ναζιστική οργάνωση νοσταλγού του Χίτλερ; Αντιμετωπίζεται μόνο με την επίκληση της ιστορίας, των αντιφασιστικών αγώνων του λαού ακόμη και του ΕΑΜ; Είναι αναγκαία ή όχι και η πολιτική αποκάλυψή της;
Ποιος και γιατί την εξέθρεψε; Σε τι εξυπηρετεί η ύπαρξή της το σύστημα;
Πως αντιμετωπίζεται ο φασισμός και με ποιους μαζί; Μπορεί να έχει τον οποιοδήποτε ρόλο το κράτος, και οτιδήποτε το εκπροσωπεί, σε αυτόν τον αγώνα; Δεν είναι και πολύ μακριά οι διαδηλώσεις που έγιναν παρέα με κυβερνητικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ), ή με τη συμμετοχή και στήριξη του Καμίνη.
Ποιον στοχοποιούμε κυρίως και γιατί; Αρκεί το διώξιμο της ΧΑ από τις γειτονιές την ώρα που τα μηχανοκίνητα της αστυνομίας αλωνίζουν και τρομοκρατούν;
Αντιμετωπίζεται αποκλειστικά και μόνο από τις οργανώσεις και τα κόμματα της επίσημης και μη αριστεράς ή των συλλογικοτήτων της αναρχίας και της αυτονομίας;
Ποιος ο ρόλος του λαϊκού και εργατικού κινήματος; Έχει κάποιο ρόλο και πως θα τον αποκτείσει;
Αυτά και άλλα πολλά πρέπει να συζητηθούν. Προφανώς και υπάρχουν διαφωνίες αλλά μπορούν να υπάρξουν και συμφωνίες. Συμφωνίες που θα οδηγήσουν σε μια κοινή δράση κατά του φασισμού και της φασιστικοποίησης. Το θέμα είναι αν υπάρχει η θέληση!
Θέλοντας να συμβάλουμε στην αναγκαία συζήτηση και αντιπαράθεση αναδημοσιεύουμε στις επόμενες αναρτήσεις μας δύο κείμενα. Το ένα δημοσιεύτηκε στα πλαίσια του διαλόγου της πανελλαδικής σύσκεψης που πραγματοποίησε το ΚΚΕ(μ-λ) πριν ένα χρόνο περίπου και το άλλο στη Προλεταριακή Σημαία το Μάρτη που μας πέρασε. Αναδημοσιεύουμε επίσης ένα κείμενο που κατέθεσαν οι σύντροφοι της πρώην "ομάδας κομμουνιστών" στα πλαίσια της ΠΑΑΣ καθώς και απόσπασμα από την τελευταία απόφαση της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

0

του Δημήτρη Μάνου
(δημοσιεύτηκε στα πλαίσια του διαλόγου της πανελλαδικής σύσκεψης του ΚΚΕ(μ-λ) 
τον Οκτώβρη του 2012)

Η εκλογική άνοδος της Χ.Α. πυροδότησε τη συζήτηση για το πώς ερμηνεύουμε, αναλύουμε και αντιμετωπίζουμε τη φασιστική απειλή στην εποχή μας.
Μπορούμε να παραθέσουμε μερικά βασικά σημεία ερμηνείας και ανάλυσης αυτής για το τι αντιπροσωπεύει σήμερα αυτή η απειλή:

1. Μιλώντας συγκεκριμένα για τη χώρα μας, είναι αλήθεια πως πρώτη φορά στην ιστορία της ανοιχτά φασιστικό κόμμα δείχνει να έχει κάποια μαζική επιρροή. Ακόμα και η ΕΟΝ του Μεταξά ήταν δημιούργημα των κρατικών μηχανισμών και δεν μπορεί να συγκριθεί με το φαινόμενο που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Από αυτή την άποψη έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι καινούργιο.
2. Η εκλογική άνοδος της Χ.Α. δεν πραγματοποιείται «εν κενώ» φυσικά. Τροφοδοτείται από ένα αντιδραστικό και αντιλαϊκό πολιτικό κλίμα εσωτερικά και παγκόσμια, από την προς τα δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού, την εντεινόμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και την ενίσχυση των κρατικών μηχανισμών καταστολής που εξακολουθούν να έχουν το βασικό ρόλο και να δίνουν τον τόνο στην αντιμετώπιση της λαϊκής απειλής.
3. Σημαντικό κομμάτι ερμηνείας του φαινομένου αποτελεί η αδυναμία να οδηγηθεί η τόσο πλατιά και αναμενόμενη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών και της νεολαίας στα «μονοπάτια» και αργότερα στις «λεωφόρους» της Αριστεράς, της πραγματικής επαναστατικής πάλης.
Χωρίς συνεπώς να μειώνουμε τη σημασία της νέας κατάστασης που αντιμετωπίζουμε (αντίθετα, κάτι τέτοιο τονίστηκε στην αρχή), η ανάπτυξη, διάδοση και κυριαρχία των αριστερών ιδεών, αντιλήψεων και πρακτικών μέσα στο λαό και τη νεολαία είναι αυτό που θα στερήσει από τους φασίστες τη δυνατότητα να ψαρεύουν στα θολά νερά, θα τους αποκαλύπτει, θα στηρίζει τη δυναμική και αποφασιστική αντιμετώπισή τους και στο δρόμο.
4. Στην πολιτική ψυχολογία των πλατιών λαϊκών μαζών (ιδιαίτερα των μεσοστρωμάτων) έχει εσωτερικευτεί μια λογική αυτοτιμωρίας και αυτοκάθαρσης για το «πόσο φταίμε ως λαός που οδηγηθήκαμε εδώ» – είναι χαρακτηριστική από αυτή την άποψη η διαφήμιση γνωστής αλυσίδας παιδικών ειδών κ.λπ. «…που σας χρειάζεται». Επίσης καλλιεργήθηκε πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια η απέχθεια για τους πολιτικούς και την πολιτική γενικότερα. Να μην πούμε για την κανονική πλύση εγκεφάλου από μεριάς των ΜΜΕ κ.λπ. για τους μετανάστες που μας κλέβουν τις δουλειές, ανεβάζουν την εγκληματικότητα κ.λπ. Να προσθέσουμε ακόμα το αίσθημα εθνικής ταπείνωσης που συνοδεύει η επιβολή των μνημονίων στην «ιμπεριαλιστική» Ελλάδα.
Αυτά τα στοιχεία και τους όρους αξιοποιεί η φασιστική προπαγάνδα. Μ’ αυτή την έννοια είναι μεγάλο λάθος να πιστώσουμε όλους τους ψηφοφόρους της X.A. στο φασισμό, κάθε άλλο.
5. Δεν βοηθούν, αντίθετα συσκοτίζουν τους σημερινούς όρους αντιμετώπισης του ζητήματος, οι άστοχες και εξωτερικές ιστορικές συγκρίσεις με τη δημοκρατία της Βαϊμάρης κ.λπ. Τότε είχε προκριθεί από το σύστημα συνολικά και είχε πριμοδοτηθεί η φασιστική διακυβέρνηση και ο φασισμός-ναζισμός όπως τον έζησε φρικιαστικά η ανθρωπότητα.
Η φασιστική διακυβέρνηση «επωάστηκε» και επιβλήθηκε σε Γερμανία και Ιταλία μέσα από μια ολόκληρη περίοδο όπου οι μερίδες του μονοπωλιακού κεφαλαίου «πείστηκαν» να επενδύσουν σ’ αυτήν. Αυτό το αντιφατικό προφίλ του ναζισμού-φασισμού να αξιοποιεί από τη μια το αίσθημα φόβου και ριζοσπαστικοποίησης των μικροαστικών μαζών και να εμφανίζεται ως κίνημα με μαζική επιρροή (η επιρροή στην εργατική τάξη ήταν πολύ μικρότερη από αυτήν που πιστεύεται) και από την άλλη να προκρίνεται ως πολιτική λύση των πιο επιθετικών μερίδων του μονοπωλιακού και χρηματιστηριακού κεφάλαιου είχε «ταλαιπωρήσει» και τους κομμουνιστές του μεσοπολέμου. Μέχρι τουλάχιστον να αναπτύξουν την αντιφασιστική γραμμή με τις αντιφάσεις της και τις… φάσεις της. Και μέχρι ο ίδιος ο φασισμός να απαλλαγεί από τα μικροαστικά και λαϊκιστικά του βαρίδια (νύχτα των μεγάλων μαχαιριών στη Γερμανία, εκτελέσεις και φυλακίσεις φασιστών συνδικαλιστών στη Ρώμη). Τα πράγματα ποτέ δεν ήταν απλά και ευθύγραμμα ούτε τότε ούτε τώρα.
Την περίοδο του μεσοπολέμου μέχρι το φασιστικό πραξικόπημα του Μεταξά είχαμε στην Ελλάδα 4 στρατιωτικά κινήματα (!), το δε φασιστικό μεταξικό πραξικόπημα, αν και βάδιζε πάνω στα βήματα και υιοθετούσε τους τρόπους του «κράτους έκτακτης ανάγκης» των ναζιστών, επιβλήθηκε για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των Άγγλων! Και τότε όπως και σήμερα υπήρχε και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «μητροπολιτικό» φασισμό του ιμπεριαλισμού και στο φασισμό μιας εξαρτημένης αστικής τάξης. Γι’ αυτό και οι φασίστες των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων της ΕΕ θέτουν ζήτημα εξόδου από την ΕΕ, ενώ οι εγχώριοι ούτε να το σκέφτονται!
6. Οι φασιστικές λύσεις στη χώρα μας επιβλήθηκαν μόνο όταν ο κυρίαρχος ιμπεριαλιστικός παράγοντας εξάρτησης της χώρας (παλιότερα οι Άγγλοι, μετά οι Αμερικάνοι) έδινε το πράσινο φως και οι εξωτερικοί γεωπολιτικοί λόγοι έπαιζαν μεγαλύτερο ρόλο σε σχέση με τους εσωτερικούς σ’ αυτού του είδους τις επιλογές τόσο στην περίπτωση της μεταξικής δικτατορίας όσο και στην περίοδο των συνταγματαρχών το ’67 (χωρίς αυτό να μειώνει σε τίποτα την ανάγκη να τσακιστεί το λαϊκό-εργατικό κίνημα).
Όμως η χώρα διακυβερνήθηκε απολυταρχικά και φασιστικά σε μεγάλες περιόδους αστικής δημοκρατίας είτε μιλώντας για το κακόφημο «ιδιώνυμο αδίκημα» που ψήφισε ο Βενιζέλος και νομιμοποίησε τις εκτοπίσεις των κομμουνιστών, είτε ανακαλώντας το γεγονός πως ο πρώτος νεκρός σε πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση υπήρξε τη σύντομη περίοδο της δημοκρατικής κυβέρνησης Παπαναστασίου και της αβασίλευτης δημοκρατίας, είτε αναφέροντας φυσικά τη μεγάλη περίοδο κοινοβουλευτικού φασισμού που ακολούθησε τα μεταπολεμικά χρόνια.
Εκτιμώντας αυτή την ιστορική εμπειρία εξακολουθούμε να θεωρούμε το αστικό κράτος της εξαρτημένης αστικής τάξης το βασικό φορέα της φασιστικοποίησης και τον βασικό παράγοντα που απειλεί τις δημοκρατικές ελευθερίες και κατακτήσεις (ή όσες από αυτές θα απομείνουν σε λίγο διάστημα, όπως δείχνουν τα πράγματα).
7. Αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει… χώρος και ρόλος σε τούτη τη διαδικασία για τη Χ.Α. Κάθε άλλο. Οι παρεμβάσεις των συμμοριών της Χ.Α. έχουν πολλαπλές χρήσεις:
Α. Συμβάλλουν και συμπαρασύρουν το ήδη αντιδραστικό πολιτικό κλίμα, διοχετεύοντας κομμάτι της λαϊκής αγανάκτησης στις ατραπούς του συστήματος.
Β. Προφανώς εντείνουν τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, το κλίμα ζόφου και φόβου και λειτουργούν συμπληρωματικά στην ανοιχτή κρατική βία και τρομοκρατία.
Γ. Ενισχύουν την ενίσχυση και νομιμοποίηση της κρατικής τρομοκρατίας στη βάση της αντιμετώπισης των «άκρων».
Δ. Αποτελούν υπολογίσιμη εφεδρεία τους συστήματος για την ωμή και αιματοβαμμένη καταστολή των λαϊκών εξεγέρσεων από παρακρατικές συμμορίες στο πλαίσιο γνωστών ήδη σεναρίων που στήνονται και σχεδιάζονται για την αντιμετώπιση του «εχθρού λαού».

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Αν τα παραπάνω σημεία αποτελούν θέσεις για την ερμηνεία του φαινομένου, χρειάζεται βασισμένοι σ’ αυτά τα σημεία να προσδιορίσουμε τους τρόπους αντιμετώπισης και τα καθήκοντα που απορρέουν σήμερα για τους κομμουνιστές όσον αφορά τη φασιστική απειλή.
Να ξεκαθαρίσουμε πως απαράβατος όρος για κάθε αντιμετώπιση αποτελεί η ανάπτυξη ενός κινήματος μαζικής αντίστασης και ανατροπής. Η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος είναι από μόνη της αποκαλυπτική της πραγματικής στόχευσης των φασιστών ως μιας από τις πιο μαύρες δυνάμεις του συστήματος.
Επίσης η δημιουργία ενός κινήματος υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών μαζικού και με τα λιγότερα «προαπαιτούμενα» αποτελεί μια ανάγκη των καιρών επιτακτική.
Αφού ξεκαθαρίσουμε αυτά τα δύο ζητήματα μπορούμε να θέσουμε τους άξονες αντιμετώπισης.
1. Στο ιδεολογικό επίπεδο, αν και είναι πάντα αναγκαία η ιστορική αναφορά για το ήταν ο φασισμός, τι δεινά επισσυσώρευσε κ.λπ., το βάρος πρέπει να δοθεί στην αποκάλυψη του σημερινού ρόλου της Χ.Α. ως δύναμης του κεφαλαίου και του συστήματος. Το ιδιωτικό ταμείο ανεργίας, π.χ., που ίδρυσε στην Εύβοια μόνο για… Έλληνες με όρους δουλεμπορικούς θα μπορούσε είναι ένα τέτοιο αποκαλυπτικό στοιχείο. Τέτοια στοιχεία θα μας παρέχει η X.A. όσο αναπτύσσει τη δράση της και πρέπει να τα αξιοποιούμε.
2. Επίσης ιδεολογικά θα πρέπει να αποκαλύπτεται η κίβδηλη «εθνικοανεξαρτησιακή» φιλολογία που κεντράρει στον φτωχό και πεινασμένο μετανάστη χωρίς να αγγίζει τους βασικούς «προστάτες» της χώρας αν και στα λόγια καταγγέλλονται γενικά οι ευρωπαίοι τοκογλύφοι.
3. Η αντιφασιστική δράση, η απάντηση των φασιστικών τραμπουκισμών και προκλήσεων πρέπει να είναι μαζική, ενωτική και με τα λιγότερα προαπαιτούμενα επίσης. Δεν πρέπει να περιοριστεί στην κομματική περιχαράκωση των οργανώσεων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
4. Οι μεμονωμένες και ατομικές ενέργειες απάντησης στο φασιστικό «τσαμπουκά» δεν οδηγούν πουθενά, αντίθετα τον ενισχύουν.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάγκη δυναμικής απάντησης σε τέτοιες περιπτώσεις (ακόμα και στο δρόμο) που θα «κόβει τον αέρα» της θρασύδειλης επίδειξης δύναμης. Μοναδική προϋπόθεση, η μαζική παρουσία και συντονισμός των αντιφασιστών (όπως έγινε στη Λιβαδειά προεκλογικά π.χ.) .
Θα ήταν περιττό να υπογραμμιστεί ότι όλοι οι παραπάνω άξονες αφορούν σε πρώτο ρόλο τη δουλειά στη νεολαία και γενικότερα στους νεολαιίστικους χώρους

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ