ΚΚΕ (μ-λ) | Μόνο με μαζικούς αγώνες θα αποτραπούν τα σχέδια για Μετρό στην πλατεία Εξαρχείων!

0

Μόνο με μαζικούς αγώνες θα αποτραπούν τα σχέδια για Μετρό στην πλατεία Εξαρχείων!

ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Στην επίθεση του συστήματος δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οι σχεδιασμοί του θα συνεχίσουν να υλοποιούνται όσο δε βρίσκουν απέναντι τους οργανωμένη και αποφασισμένη αντίσταση από μεριάς του λαού.

Έτσι έγινε και με τα ασφαλιστικά μέτρα που είχαν για λίγο διάστημα σταματήσει τις εργασίες και την κοπή των δέντρων στη πλατεία Εξαρχείων. Η αστική δικαιοσύνη αποφανθεί. Η τσιμεντοποίηση και η εμπορευματοποίηση της πλατείας είναι καθόλα νόμιμη στην κοινωνία που ζούμε. Τι και αν κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής αντιδρούν; Τι και αν δε έχει μείνει καμία ελεύθερη πλατεία στο κέντρο της Αθήνας.  Έτσι σήμερα Δευτέρα 6/11 ξαναξεκίνησαν οι εργασίες του μετρό στην πλατεία, ξεκινώντας με το κόψιμο των δέντρων.

Απέναντι στους συγκεντρωμένους κατοίκους και συλλογικότητες που διαμαρτύρονταν παρατάχθηκαν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις της αστυνομίας. Δείχνουν για ακόμα μια φορά  ότι το κράτος μπορεί να λειτουργεί συντονισμένα και συγχρονισμένα όταν είναι να εξυπηρετηθούν οι σχεδιασμοί τους. Καταγγέλλουμε τη χρήση χημικών από τις δυνάμεις καταστολής για να διαλυθούν οι συγκεντρωμένοι.  

Η πολιτική της εμπορευματοποίησης της κάθε πιθαμής πλατείας ή πάρκου είναι κεντρική επιλογή του συστήματος. Το έχουμε δει σε διάφορα μέρη του κέντρου της πόλης (Στρέφη, Πρωτομαγιά κτλ). Συνοδεύεται πάντα από τις πολιτικές της φασιστικοποίησης και της τρομοκρατίας. Πάντα το κράτος στέλνει τις δυνάμεις καταστολής για να υπερασπίσουν το «δίκιο του». Στα Εξάρχεια ειδικά η περίφραξη από λαμαρίνες προστατεύονται από πάνοπλες δυνάμεις της αστυνομίας που -οριακά- τρομοκρατούν όποιον περνά από εκεί.

Μόνο με το μαζικό μας αγώνα μπορούμε να σταματήσουμε τα σχέδια τους! Έχει φανεί ότι δεν υπάρχει κανένα είδους κόλπο (νομικό ή άλλου τύπου) που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να ξεμπερδέψουμε. Η υπόθεση της εναντίωσης στο μετρό στην πλατεία Εξαρχείων πρέπει να γίνει υπόθεση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Μαζικά, οργανωμένα και αποφασιστικά. Η παράκληση του νέου Δήμαρχου της Αθήνας προς την εταιρεία να δείξει το σχέδιο για τις μεταφυτέυσεις των δέντρων που θα κοπούν, διαλύει τις όποιες αυταπάτες για το αν θα εναντιωθεί στο έργο.

Τίποτα δεν τελείωσε! Η παράκληση του εισαγγελέα μετά από παρέμβαση κατοίκων να διακοπούν προσωρινά τα έργα, πρέπει να αξιοποιηθεί μόνο σαν χρόνο για να οργανωθεί καλύτερα ο αγώνας και οι επόμενες κινητοποιήσεις. Να συνεχίσουμε μαζικά και αποφασιστικά. Ο λαός του κέντρου της Αθήνας να βγει μαζικά στους δρόμους. Να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να έχει ελεύθερους χώρους με πράσινο. Να εναντιωθεί στις πολιτικές της τσιμεντοποίησης και εμπορευματοποίησης που διαλύουν περαιτέρω την ποιότητα ζωής στην τσιμεντούπολη της Αθήνας. Να καταγγείλουν την κρατική καταστολή

ΟΧΙ ΜΕΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ- ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ 

  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαδήλωση στα Εξάρχεια ενάντια στο Μετρό

0

Πολλές εκατοντάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν  πορεία χθες στα Εξάρχεια, ενάντια στην κατασκευή Μετρό. Η πλατεία θύμιζε κατεχόμενη ζώνη, με την αστυνομία να απαγορεύει την προσέγγιση χρησιμοποιώντας Αίαντες και ΜΑΤ. Οργανώσεις, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες κατοίκων της περιοχής έδωσαν το παρόν.

Προκλητική ήταν η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκέντρωση, ο οποίος κάθε άλλο παρά φιλικά αντιμετωπίστηκε από το συγκεντρωμένο κόσμο. Προσπαθεί να καπηλευθεί κάθε μαζική κίνηση κόσμου και να τη στρέψει στις εκλογικές αυταπάτες. Η απάντηση στα σχέδια για τις γειτονιές μας δε θα έρθει ούτε από τις εκλογές, ούτε από τα δικαστήρια, αλλά από το μαζικό και οργανωμένο αγώνα!

Ο νέος σταθμός Μετρό δεν εξυπηρετεί κάποια πραγματική ανάγκη της περιοχής, αφού υπάρχουν και κατασκευάζονται κι άλλοι σε μικρή απόσταση. Αντίθετα, αποτελεί πολιτική επιλογή: δίνει την αφορμή για καθημερινή αστυνομοκρατία, ενώ στοχεύει στο χτύπημα του πολιτικού χαρακτήρα της γειτονιάς. Το σχέδιο "εξευγενισμού" των Εξαρχείων θέλει να χτυπήσει τις συλλογικότητες που αναπτύσσουν δράση στην περιοχή, ώστε να αποστειρώσει μια ιστορική περιοχή της Αθήνας.

Ο λαός που ζει και κυκλοφορεί στο κέντρο της πόλης να παλέψει για αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και μεταφορών, για μια καθημερινότητα χωρίς αστυνομική τρομοκρατία!

από Επιμένουμε Διεκδικούμε

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εργατικό δυστύχημα στον ηλεκτρικό: Κανένας λιγότερος για τα κέρδη του κεφαλαίου!

0

Η 16η Νοέμβρη δεν ξημέρωσε για τον 41 χρόνων εργάτη της ΣΤΑΣΥ, που μαζί άλλους εργάτες εκτελούσε εργασίες συντήρησης των γραμμών του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Γύρω στις 4:00 το βράδυ Δευτέρας προς Τρίτη, το συνεργείο των εργατών που επέβαινε σε μηχάνημα-βαγόνι ειδικό για τη λείανση των γραμμών διαπίστωσε ότι τα φρένα δεν λειτουργούσαν και ότι το βαγόνι ανέπτυσσε συνεχώς ταχύτητα στην κατηφορική σιδηροτροχιά. Μάταια αναζήτησαν μηχανισμό ασφαλείας καθώς δεν υπήρχε(!!!), ενώ, όταν διαπίστωσαν ότι το μηχάνημα επιτάχυνε συνεχώς, επέλεξαν να πηδήξουν από το βαγόνι για να σωθούν. Δυστυχώς όμως δεν κατάφεραν να σωθούν όλοι, καθώς η ορμή του βαγονιού ήταν ήδη πολύ μεγάλη, ενώ χρειάστηκε να τοποθετηθεί άλλος συρμός στη διαδρομή του προκειμένου η σύγκρουση να σταματήσει την τρελή πορεία του.

Ένας ακόμη νεκρός εργάτης, μία ακόμη είδηση για εργατικό "ατύχημα". Ντελιβεράδες, εργάτες, οικοδόμοι καθημερινά ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή για το μεροκάματο. Και όχι επειδή δεν κάνουν αυτοί καλά τη δουλειά τους, αλλά επειδή οι εργολάβοι και οι εργοδότες απαξιούν ακόμα και για τα στοιχειώδη. Εύλογα, εργατικά σωματεία απαιτούν διερεύνηση του περιστατικού. Πληρούνταν οι προδιαγραφές ασφαλείας; Είχε γίνει συντήρησή του, ή μήπως στα πλαίσια της μείωσης του κόστους ελέγχου και συντήρησης η εταιρεία άφησε έκθετους τους εργάτες σε τέτοιο θανάσιμο κίνδυνο;

Δυστυχώς την απάντηση την γνωρίζουμε εκ των προτέρων. Όπως και στην πλειοψηφία παρόμοιων περιπτώσεων, η εργοδοσία έδειξε με τον πιο ωμό τρόπο τι είναι αυτό που μετράει πιο πολύ: τα κέρδη της σε βάρος ακόμα και της ανθρώπινης ζωής. Το ξαναζήσαμε πριν από μερικές μέρες με το τραγικό θάνατο του εργάτη της Cosco. Εργάτες εξουθενωμένοι από τα ατελείωτα ωράρια, "γρανάζια" στις μηχανές του κεφαλαίου. Ενίοτε τα "γρανάζια" αυτά σπάνε και αντικαθίστανται με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς να αποδοθεί καμία ευθύνη. Άλλωστε, οι νομοθέτες έχουν το βλέμμα στραμμένο σε αυτούς που τους στηρίζουν. Μία κυβέρνηση και ένα πολιτικό προσωπικό υποτελείς και εντολοδόχοι στα θέλω της εξαρτημένης αστικής τάξης. Η ταξικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον κόσμο της δουλειάς, δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Ακούμε διαρκώς για νεκρούς, αλλά ποτέ για απόδοση ευθυνών. Και από την άλλη πλευρά, η εργατική τάξη χάνει πολλά από τα παιδιά της σε αυτόν τον αγώνα για επιβίωση.

Απέναντι σε αυτήν την αντεργατική λαίλαπα, απέναντι σε αυτήν την επίθεση κυβέρνησης-κεφαλαίου, χρειάζεται να προτάξουμε τις αντιστάσεις μας. Η οργάνωσή μας κόντρα σε αυτούς που δεν διστάζουν να μας αφήσουν να πεθάνουμε, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση και τη διεκδίκηση των ζωών μας.

Κανένας εργάτης λιγότερος!
Διεκδικούμε τη ζωή μας - Αγωνιζόμαστε για δουλειά με δικαιώματα και ασφάλεια!

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μετρό Θεσσαλονίκης | Και άλλος νεκρός εργάτης στον βωμό του κέρδους των καπιταλιστών- εργολάβων

0

Σύμφωνα με τοπικά ΜΜΕ και άλλος εργάτης στο μέτρο Θεσσαλονίκης έχασε την ζωή του μετά από εργατικό "ατύχημα" σήμερα, Τετάρτη 9/9/2020, το μεσημέρι.

Ειδικότερα, κάτω από άγνωστες συνθήκες, ο εργάτης, έπεσε από σκάλα στο κενό με το κεφάλι, ενώ εργαζόταν στον σταθμό της Αγίας Σοφίας, στο επίπεδο -1.

Το κράνος που φορούσε - σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα- κατά την πτώση του έσπασε, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, πρόκειται για έναν 54χρονο άντρα.

Στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, ωστόσο ο άτυχος άνδρας είχε καταλήξει.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΕΛΜΑ: Η ΣΤΑΣΥ δεσμεύει χρήματα από τον μισθό των εργαζόμενων για την αγορά ανταλλακτικών!!!

0

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

4/3/19

Την Πέμπτη (28/2) παραλάβαμε γραπτώς την πρόταση συλλογικής σύμβασης εργασίας από την πλευρά της εταιρείας. Η πρόταση της εταιρείας, απορριπτέα έτσι κι αλλιώς, εντυπωσιάζει ωστόσο αρνητικά με το ύφος και τον τρόπο που επιχειρεί να σταθεί απέναντι στους εργαζόμενους.

Καταρχήν είναι σαφής η πρόθεση να ακυρώσει όλες τις κατακτήσεις των εργαζόμενων από τις προηγούμενες συλλογικές συμβάσεις και να ξεκινήσει την διαπραγμάτευση από μηδενική βάση. Από την άλλη μεριά, στην υποτιθέμενη πρόταση, εμφανίζεται σχεδόν στο σύνολό της η τελευταία σύμβαση με περικοπές σε όλα τα άρθρα. Έχουμε λοιπόν μια νέα πρόταση παλαιάς κοπής χωρίς καμιά πρωτοτυπία.

Είναι φανερό ότι η διοίκηση της εταιρείας έχει ένα διπλό στόχο. Να εμφανίσει στην κοινωνία μία σύμβαση, της μετά των μνημονίων εποχής σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης προς την κοινωνία, με μνημονιακούς όρους όμως σύμφωνα με τις δεσμεύσεις της με την διαβόητη τρόικα ή κουαρτέτο όπως ονομάζεται σήμερα. Η διοίκηση της εταιρείας, πιστή στο πνεύμα της κυβέρνησης, υποστηρίζει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας όταν και μόνο όταν αυτές περικόπτουν μισθούς και δικαιώματα.

Η πρόταση της διοίκησης δεν μας αιφνιδίασε. Ήδη έχουμε καταγγείλει πολλές φορές ότι καταστρατηγούσε συστηματικά πλήθος από τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την προηγούμενη σύμβαση. Καταγγείλαμε πολλές φορές την κατάργηση της χορήγησης ρουχισμού, εξοπλισμού ασφαλείας ακόμη και ειδών υγιεινής και πρώτης ανάγκης. Καταγγείλαμε ότι η συστηματική καταστρατήγηση των όρων της σύμβασης εργασίας αποτελούσε μεθόδευση προκειμένου να δημιουργηθούν τετελεσμένα στην νέα σύμβαση εργασίας. Καταγγείλαμε επίσης την απαξίωση κάθε δεοντολογίας, είτε διαμορφωμένης από την εσωτερική μας λειτουργία μετά από είκοσι χρόνια, είτε από τον κανονισμό λειτουργίας, στον τομέα της εξέλιξης του προσωπικού με διαφάνεια και αξιοκρατία.

Σήμερα έφτασε στο σημείο, να δεσμεύει χρήματα από τον μισθό των εργαζόμενων, προφανώς από εκείνα που σχεδιάζει να αφαιρέσει δια παντός μέσω της “νέας” σύμβασης, για την αγορά ανταλλακτικών!!! Οι εργαζόμενοι στο μετρό της Αθήνας, βλέποντας την απαξίωση και την επερχόμενη διάλυση, απαίτησαν με απεργίες την αγορά ανταλλακτικών για να ξαναμπούν σε κίνηση όλοι οι συρμοί του μετρό. Η διοίκηση απαντά με δέσμευση μέρους του μισθού τους για να πληρωθούν τα ανταλλακτικά.

Συνάδελφοι εργαζόμενοι. Συνάδελφοι επιβάτες.

Το σωματείο μας θα απαντήσει στην πρόκληση της διοίκησης όπως αρμόζει. Η διοίκηση της εταιρείας θα πάρει την απάντησή της από την γενική συνέλευση των εργαζόμενων στο μετρό. Θα πάρει την απάντησή της από το σύνολο των εργαζόμενων και από την γενική κατακραυγή της κοινωνίας.

Για το ΔΣ ΣΕΛΜΑ

Ο Πρόεδρος                Ο Γ. Γραμματέας

https://www.prologos.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΟΥΚΙΣΣΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ | Τέλος η δωρεάν στάθμευση στο πάρκινγκ του μετρό. Άλλο ένα χαράτσι στις τσέπες μας

0

Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπουμε στο μπροστινό χώρο του πάρκινγκ του μετρό του σταθμού Δουκίσσης Πλακεντίας εμπόδια και φύλακες να κλείνουν τη πρόσβαση. Η επίσημη απάντηση για την καθημερινή ταλαιπωρία είναι ότι θα γίνουν έργα βελτίωσης του χώρου, αρχικά στο μπροστινό μέρος και εν συνεχεία στο πίσω και μεγαλύτερο. Τι το καλύτερο λοιπόν για όλους εμάς, που καθημερινά αφήνουμε τα αυτοκίνητά μας εκεί για να πάμε στη δουλειά μας κι έχουμε πραγματικά δυσανασχετήσει από την άναρχη στάθμευση, τον χαμηλό φωτισμό, τις καμένες και σπασμένες λάμπες, τα στοιβαγμένα στις γωνίες σκουπίδια; Επιτέλους κάποιος που νοιάζεται για μας τους επιβάτες…

Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Από το Νοέμβριο του 2017 η Αττικό Μετρό έχει προκηρύξει διαγωνισμό για τη μίσθωση, διάρκειας 6 ετών, σε ιδιώτη των χώρων των πάρκινγκ των σταθμών Δουκίσσης Πλακεντίας και Εθνικής Άμυνας, αξιοποιώντας τις τελευταίες εκτάσεις που παρέμεναν ανεκμετάλλευτες και της στερούσαν σημαντικά έσοδα και τα οποία βέβαια θα αναζητήσει, όπως και τόσα και τόσοι άλλοι, στις τσέπες μας.

Η μόνη δέσμευση του ιδιώτη είναι η χρέωση για τους χρήστες του μετρό από τις 06:00 ως τις 20:00 για 4ωρη στάθμευση να μην υπερβαίνει τα 2 ευρώ και για 12ωρη στάθμευση τα 6 ευρώ! Και μάλιστα αυτό το τιμολόγιο βαφτίστηκε «προνομιακή χρέωση» για τους χρήστες του μετρό, έναντι των υπολοίπων… Αλήθεια ποιοι είναι οι υπόλοιποι; Υπάρχει κανένας που αφήνει το αυτοκίνητό του στο παρκινγκ για άλλο λόγο παρά για να πάρει το μετρό;

Απλή αριθμητική λοιπόν: για έναν εργαζόμενο που δουλεύει 8-10 ώρες, όπως οι περισσότεροι από εμάς, η πρόσβαση στη δουλειά θα κοστίζει κάθε μέρα 8,40 ευρώ, δηλαδή το μήνα 210 ευρώ! Ένα ποσό πολύ μεγάλο, αν σκεφτούμε ότι η πλειοψηφία από εμάς πληρώνεται με ποσά οριακά μεγαλύτερα, ή και μικρότερα, από τον βασικό μισθό των 586 ευρώ.

Δεν φτάνει που το εισιτήριο έχει πάει στα 1,40 ευρώ, δεν φτάνει που ταλαιπωρηθήκαμε όλοι επί ώρες στις ουρές για να

βγάλουμε τις νέες ηλεκτρονικές κάρτες, δεν φτάνει που τα δρομολόγια του μετρό έχουν αραιώσει, τα βαγόνια τις ώρες αιχμής είναι ασφυκτικά γεμάτα και η έλλειψη προσωπικού και υλικών, σύμφωνα και με τους εργαζόμενους στο μετρό, καθιστά τις μετακινήσεις πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες, τώρα θα πληρώνουμε και για το παρκινγκ! Ή θα «τρωγόμαστε» μεταξύ μας για τις λίγες διαθέσιμες θέσεις των γύρω δρόμων, υποβαθμίζοντας τη ζωή τη δική μας και των κατοίκων της περιοχής.

Όλο αυτό δεν είναι τυχαίο. Εντάσσεται σε ένα συνολικότερο σχέδιο απαξίωσης των δημόσιων συγκοινωνιών και ξεπουλήματός τους στους ιδιώτες και δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει.

Δωρεάν στάθμευση σε όλους τους σταθμούς του μετρό

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Σταθμός Μετρό ...χωρίς Μετρό και πόλη με άθλια συγκοινωνία

0

Οι Μαυρογιαλούροι ...στο Συντριβάνι  

Προεκλογική φιέστα, με ενδεχόμενη παρουσία και του Τσίπρα, έχει οργανωθεί επιμελώς τις τελευταίες ημέρες με επίκεντρο τον σταθμό Συντριβάνι του Μετρό στην Θεσσαλονίκη. Σταθμός χωρίς συρμούς μετρό με υποσχέσεις για λειτουργία του το 2020(!) σε μια πόλη που στενάζει εν μέσω κυκλοφοριακού χάους και τριτοκοσμικής αστικής συγκοινωνίας.

Η θεατρική παράσταση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στον υπόγειο σταθμό το απόγευμα του Σαββάτου 29/12/2018 με θέμα "έκπληξη" όπως ανακοίνωσε η διοίκηση του Μετρό αντιστοιχεί πλήρως στο κλίμα της φαρσοκωμωδίας για τους Θεσσαλονικείς που αντιμετωπίζουν για μια ακόμη φορά μια κυβέρνηση, ίδια με τις προηγούμενες, που εμπαίζει και προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον λαό της πόλης. Εμπρός στην ογκούμενη κατακραυγή για την κατάσταση των συγκοινωνιών και την κατάρρευση του ΟΑΣΘ οι Μαυρογιαλούροι του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτηκαν να πουλήσουν θέαμα και φιέστες!

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών στη ΣΤΑΣΥ ως αποτέλεσμα της συνολικής αναδιάρθρωσης των συγκοινωνιών.

0

Αντιμέτωποι με ένα σύνολο προβλημάτων και προκλήσεων βρίσκονται οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της Αθήνας. Προβλήματα που απασχολούν τον κλάδο με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια των μνημονίων και ολοένα χειροτερεύουν τους όρους δουλειάς, αλλά και προκλήσεις που γίνονται πιο έντονες με τη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική, την εφαρμογή των μέτρων που προωθούνται από τους ιμπεριαλιστές και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σημαντικό προβληματισμό προκαλούν τα βήματα που γίνονται προς τη δηλωμένη και συμφωνημένη κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης των αστικών μεταφορών, οι δραματικές ελλείψεις προσωπικού, η διατήρηση των μισθών πείνας που ακόμα κι έτσι μπαίνουν ξανά στο στόχαστρο, μαζί με όλα τα εργασιακά δικαιώματα και με ειδική βαρύτητα στο ζήτημα των ομαδικών απολύσεων. Η δε διαλυτική κατάσταση από τη μεριά των εργαζομένων μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την ανησυχία για το αν και πώς θα μπορέσουν να απαντήσουν σε αυτή την επίθεση.

Μια επίθεση η οποία βέβαια συνδυάζεται με τη συνεχή χειροτέρευση των υπηρεσιών που προσφέρονται στους υπόλοιπους εργαζόμενους, στους άνεργους και συνταξιούχους, στους δικαιούχους μειωμένων εισιτηρίων -μιας και αυτοί είναι οι κύριοι χρήστες τους- χειροτέρευση που συνδυάζεται με την ακρίβεια τους εισιτηρίου, με την ουσιαστική απαγόρευση χρήσης από τους άνεργους και την μεθόδευση κατάργησης των μειωμένων εισιτηρίων.

Χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί στο Μετρό για παράδειγμα είναι η παρακάτω ανακοίνωση του Ταξικού Μετώπου που δραστηριοποιείται στο χώρο και την αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιό του παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις μπορεί να έχουμε: 

Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια, η επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των πυλών έχει δημιουργήσει μια μόνιμη συνθήκη αναστάτωσης στο σύνολο των συναδέλφων. Από τα εκδοτήρια και τα σταθμαρχεία μέχρι τις τεχνικές και τις διοικητικές υπηρεσίες μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πως αυτή η αναστάτωση όχι μόνο δεν είναι παροδική αλλά αντιθέτως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνολική μεταμόρφωση του χαρακτήρα των συγκοινωνιών, παρατηρείται δηλαδή μια οριζόντια (όχι όμως και κάθετη) επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών που αντιμετωπίζουμε.

Αυτή την επιδείνωση βιώνουν π.χ οι σταθμάρχες, οι οποίοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης καθώς αναγκάζονται να εξυπηρετούν επιβάτες που δεν μπορούν να βγάλουν εισιτήριο, να ξεμπλοκάρουν πύλες που δεν λειτουργούν, να σημειώνουν ποιος εργολάβος βρίσκεται στο σταθμό και για ποιο λόγο, να ξαναβάζουν μπροστά κυλιόμενες σκάλες, ενώ την ίδια ώρα καλούνται να είναι έτοιμοι να κατέβουν όποτε χρειαστεί στην αποβάθρα, να κλείνουν ή να ανοίγουν το σταθμό, να διαχειρίζονται περιπτώσεις τραυματισμού επιβατών κ.α . Την ίδια ώρα οι εκδότες αναγκάζονται να αλλάζουν διαρκώς σταθμούς, με τις νέες βάρδιες στη γραμμή 1 να προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση καθώς πλέον δεν υπάρχει η δυνατότητα επικάλυψης, με αποτέλεσμα τα εκδοτήρια (όσα είναι ακόμα ανοιχτά) να κλείνουν ενώ απ’ έξω περιμένει ουρά, μέχρι να ανοίξουν ταμείο οι επόμενοι. Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια κατάσταση όπου οι εκδότες αδυνατούν να κάνουν διάλειμμα καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με ατελείωτες ουρές επιβατών και την την επακόλουθη αγανάκτηση.

Στο σύνολο της λειτουργίας, η ανυπαρξία και η μη εφαρμογή συγκεκριμένων διαδικασιών λειτουργεί ενισχυτικά στην αυθαιρεσία και στην αυταρχικότητα της διοίκησης προς τους εργαζόμενους ενώ ταυτόχρονα καθιστούν αμφίβολη την ασφαλή μετακίνηση των επιβατών. Οι διοικήσεις σε ΣΤΑΣΥ και ΟΑΣΑ δεν λαμβάνουν υπόψη τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίζουν οι σταθμάρχες και οι εκδότες, τους οποίους αφήνουν εν πολλοίς στην τύχη τους. Χωρίς καμία ενημέρωση, παίρνονται και αναιρούνται αποφάσεις που αφορούν τη λειτουργία με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να καλούνται να αντεπεξέλθουν σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο εργασιακό περιβάλλον

Κι αν όλα αυτά θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οφείλονται σε “πρόσκαιρες” δυσλειτουργίες του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια δικαιολογία και για μια σειρά προβλήματα που υπάρχουν στις τεχνικές υπηρεσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθυγιεινών συνθηκών και αδιαφορίας των εκάστοτε διοικήσεων αποτελεί το τμήμα της επιδομής. Ένα τμήμα που κοντεύει να κλείσει 20ετία στέγασης σε conteiner, με συνθήκες εργασίας εξ ορισμού δύσκολες, οι οποίες όμως γίνονται ακόμα χειρότερες καθώς το εναλλασσόμενο εβδομαδιαίο πρόγραμμα δεν πληρεί ούτε τους στοιχειώδεις κανονισμούς που έχουν οριστεί, ενώ η εντατικοποίηση και η συσσώρευση κόπωσης οδηγεί σε μεγάλο αριθμό μυϊκών τραυματισμών, καθώς 3 από τα γερανοφόρα της επιδομής έχουν παροπλιστεί με αποτέλεσμα αυτά τα φορτία να μεταφέρονται με τα χέρια. Ενώ πρέπει να προστεθούν τόσο η έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας όπως γάντια ή μάσκες όσο και η έλλειψη αναλώσιμων για τη σωστή εκτέλεση των εργασιών (τρυπάνια, δίσκοι τροχίσματος ή/και κοπής κλπ) και η μη αντικατάσταση μιας σειράς εργαλείων που υφίστανται φθορά όπως γωνιακοί ή επαναφορτιζόμενοι τροχοί.

Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι οι συγκοινωνίες εμπορευματοποιούνται, η μετακίνηση αλλάζει νόημα, γίνεται προϊόν το οποίο μόνο όσοι το αγοράζουν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν. Το κόμιστρο γίνεται κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας, με την επιτήρηση και τον αποκλεισμό να αντικαθιστούν την ασφαλή, γρήγορη και αξιόπιστη μετακίνηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ως εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες καλούμαστε να ξεπεράσουμε την εξατομίκευση, την έλλειψη ταξικής συνείδησης και τον φόβο μπροστά στις εντολές της διοίκησης, να αντιληφθούμε ότι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες συλλογικά, ανεξαρτήτως ειδικότητας και εργοδότη έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινό εχθρό.

Η παραπάνω περιγραφή ανταποκρίνεται στο σύνολο των ειδικοτήτων. Σε κάθε αμαξοστάσιο, γραφείο και σταθμό, συνάδελφοι και συναδέλφισσες μπορούν να δουν τον εαυτό τους, καταστάσεις και προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Επομένως συνάδελφοι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι μεμονωμένα και οι λύσεις δεν μπορούν να είναι ατομικές. Συλλογικά θα πρέπει να σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε, αντιλαμβανόμενοι πως ο εχθρός μας, η αιτία των προβλημάτων μας δεν είναι οι επιβάτες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι. ΕΧΘΡΟΣ είναι το κράτος με τα υπουργεία του, ΕΧΘΡΟΣ είναι οι διοικήσεις με τα στελέχη τους, ΕΧΘΡΟΣ είναι ο ρουφιάνος που βρίσκεται δίπλα μας και δεν διστάζει να υπερασπιστεί την εταιρεία απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Γιατί συνάδελφοι, ούτε με την εταιρεία έχουμε κοινά συμφέροντα, ούτε ο κόσμος ευθύνεται για την κατάσταση του κλάδου. Το κράτος, τα υπουργεία και οι διοικήσεις ευθύνονται για τη διαρκή μείωση προσωπικού, για τις μειώσεις μισθών, για το γεγονός ότι δουλεύουμε όλο και περισσότερες ώρες, για τη μεγαλύτερη πίεση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, για τα παλιά και κακοσυντηρημένα λεωφορεία, για τα χρέη που παρουσιάζουν σαν συνέπεια των “τζαμπατζήδων” κ.ο.κ.

Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένας συνδικαλισμός, πραγματικά μαχητικός, αδιαμεσολάβητος, αντιεραρχικός. Ένας συνδικαλισμός από τη βάση, με τις αποφάσεις να παίρνονται από τους εργαζόμενους και όχι από τα Δ.Σ. Αυτό το παράδειγμα συνδικαλισμού μπορεί να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών.

Η ανυπακοή και η αντίσταση στους σχεδιασμούς κράτους και διοικήσεων είναι η απάντησή μας.

Η οργάνωση στη βάση και η δημιουργία μετώπων αγώνα εντός και εκτός εργασιακών χώρων ο δρόμος μας.

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τις απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

1

Δύο απεργίες συζητήθηκαν πολύ το μήνα Μάη που μας πέρασε. Η μία στο Μετρό και η άλλη στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας. Έδωσαν και πήραν πάλι τα μέσα ενημέρωσης στη κατασυκοφάντηση των εργαζομένων. Αδιάφοροι για το "επιβατικό κοινό", ενώ η κυβέρνηση δια της αύξησης του εισιτηρίου, της συρρίκνωσης, της αραίωσης ή και της κατάργησης γραμμών, της ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών νοιάζεται ιδιαιτέρως για το πως θα μετακινηθούν οι εργαζόμενοι που τα χρησιμοποιούν! Έμφραγμα στην Αθήνα, ενώ τις υπόλοιπες μέρες είναι η χαρά της μετακίνησης! Το γεγονός όμως ότι με την πολιτική της κυβέρνησης, διαχρονική και αυτή για δεκαετίες, ο κόσμος σπρώχνεται και πάλι στη χρήση του ΙΧ ως σιγουρότερο και φτηνότερο μέσο μετακίνησης δεν έχει και μεγάλη σημασία. Τεμπέληδες οι εργαζόμενοι, κλέβουν από το 8ωρο στο οποίο προσθέτουν τις μετακινήσεις τους από και προς τη δουλειά ενω το ωραιότερο ήταν ότι τους χαρακτήριζαν ως και ...υψηλόμισθους, δεν τους ενδιαφέρει αν θα κλείσει το Ελληνικό αλλά να μην κάνουν περισσότερο δρόμο για τη δουλειά τους και πάει λέγοντας. Τα γνωστά. 

Όσο για την συνδικαλιστική ηγεσία; Το μόνο που τη νοιάζει είναι η θέση της. Που δεν είναι αυτή της εκπροσώπησης των εργαζομένων (πόσο μάλλον έτσι όπως την εννούμε εμείς) αλλά να έχει λόγο στη διοίκηση, να μπορεί να παίζει με αξιώσεις το ρόλο του ενδιάμεσου, αυτού που από τη μια θα επιτρέπει να περνούν οι κυβερνητικές πολιτικές σε βάρος των εργαζόμενων στις συγκοινωνίες αλλά και σε βάρος του κόσμου που τις χρησιμοποιεί και από την άλλη θα φροντίζει να κρατά τους εργαζόμενους μακρυά από κάθε σκέψη διεκδίκησης με βάση τις δικές τους ανάγκες. Όσο για το επιβατηγό κοινό δεν είναι μακρυά οι ανακοινώσεις τους που κατέκριναν τη κυβέρνηση για καθυστερήσεις εφαρμογής των συστημάτων ελέγχου ώστε να μην περνούν όσοι δεν έχουν να πληρώσουν και οι προβοκάτσιες κατά όσων αγωνίζονται για δωρεάν μετακίνηση.

Από την άλλη δεν έλειψαν και ...ρηξικέλευθες προτάσεις που υποτίθεται ότι νοιάζονται για τη φήμη των εργαζόμενων στα ΜΜΜ!!! Οι οποίοι προφανώς δεν πρέπει να απεργούν για δικά τους θέματα (μισθοί, ασφάλιση, συνθήκες δουλειάς και λοιπά τέτοια εγωιστικά!) αλλά για τον ...θεσμό! Να απεργούν δουλεύοντας αλλά να μην εισπράττουν εισιτήριο είναι η (παμπάλαιη) νεοτερική πρόταση που κυκλοφορεί έχοντας ως παράδειγμα βεβαίως τους Ιάπωνες εργαζόμενους στα αντίστοιχα μέσα. 

Εμείς πάλι είμαστε με την άποψη που εκφράστηκε μέσα από το κείμενο ΕΘΕΛ: ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΣΤΙΣ 30 & 31 ΜΑΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ! που δημοσιεύσαμε πριν λίγες μέρες!

Αναδημοσιεύουμε και δύο άρθρα για τις σχετικές απεργίες από την Προλεταριακή Σημαία, το ένα από την προηγούμενη το άλλο, το δεύτερο, από αυτή που κυκλοφορεί από χθες:

Η απεργία στο Μετρό ανέδειξε σημαντικές αδυναμίες

Σε 24ωρη απεργία, προχώρησε το Σωματείο Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό Αθήνας (ΣΕΛΜΑ) τη Δευτέρα 14 Μάη. Κατά τη διάρκειά της δεν πραγματοποιήθηκαν δρομολόγια στις γραμμές 2 και 3 του μετρό, ενώ τα υπόλοιπα μέσα μαζικής μεταφοράς λειτούργησαν κανονικά. Στη σχετική του ανακοίνωση, το σωματείο επικέντρωσε στην έλλειψη προσωπικού και ανταλλακτικών για τους συρμούς, στην προοπτική της ιδιωτικοποίησης των αστικών συγκοινωνιών, στους εργασιακούς όρους αλλά και σε ζητήματα προαγωγών από τη διοίκηση της ΣΤΑΣΥ,η οποία αρνείται να συζητήσει με το συγκεκριμένο σωματείο.

Η απεργία ήρθε ύστερα από αναστολή προηγούμενης στάσης εργασίας που είχε αποφασίσει το ΣΕΛΜΑ για τις 10 Απρίλη. Αυτή τη φορά, η απεργία πραγματοποιήθηκε και πέτυχε να σταματήσει τη λειτουργία του μετρό, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα που έχουν ακόμα οι εργαζόμενοι να υλοποιούν τις απεργίες που αποφασίζουν. Το κλίμα, όμως, που επικράτησε δεν μπόρεσε να ξεφύγει από το γενικότερο πλαίσιο κινηματικής υποχώρησης, που έχει καταγραφεί και στο χώρο των συγκοινωνιών, εδώ και αρκετά χρόνια. Το σωματείο δεν κάλεσε σε απεργιακή συγκέντρωση, προφανώς εκτιμώντας ότι-όπως πέρσι- δεν θα στηριζόταν, αλλά και στη γνωστή λογική που δεν αναγνωρίζει ρόλο για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακόμα και η συγκέντρωση περιφρούρησης στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια, τα ξημερώματα, ήταν απογοητευτική, αφού δεν μάζεψε ούτε τα μέλη του ΔΣ.

Το πλαίσιο της απεργίας λειτούργησε,επίσης, υπονομευτικά για τη μαζικοποίησή της. Ανακατεύοντας υπαρκτά προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους,με αγωνίες της ηγεσίας του σωματείου,για τη δική της σχέση με τη διοίκηση, θόλωσε το επίδικο. Οι ελάχιστες αναφορές στη συλλογική σύμβαση έδιναν μια αίσθηση «ντροπής» για την υπεράσπιση και διεκδίκηση ζητημάτων πολύ σημαντικών για τη ζωή των χιλιάδων εργαζόμενων που έχουν δεχτεί απανωτές μειώσεις μισθών, ενώ απειλούνται από τα επιχειρηματικά σχέδια που καταστρώνει το ΤΑΙΠΕΔ για τη λειτουργία των συγκοινωνιών με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήριακαι σε κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης (περικοπές παροχών, μειώσεις μισθών, εργολαβοποίηση κ.ά.). Από την άλλη, οι «γκρίνιες» για τις προαγωγές, την έλλειψη «αξιοκρατίας» και «διαφάνειας» καθώς και ο εμφανής ανταγωνισμός με τα υπόλοιπα σωματεία στη ΣΤΑΣΥ για το ρόλο του προνομιακού συνομιλητή με την ανώτατη διοίκηση, δεν μπορούν να εμπνεύσουν διαδικασία μαζικών κινητοποιήσεων και αγώνων.

Διοίκηση και ΜΜΕ εκμεταλλεύτηκαν αυτές τις αδυναμίες για να επιτεθούν. Η ΣΤΑΣΥ έβγαλε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην απεργία ήταν ένα πολύ μικρό ποσοστό. Αρθρογράφοι σε αστικά μέσα βρήκαν ευκαιρία για να υπενθυμίσουν την πρόσφατη αλλαγή στη νομοθεσία σχετικά με τις απεργίες και έγραψαν για «παράνομες» αποφάσεις και «παρατυπίες επί της διαδικασίας». Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε (και αναπαράχθηκε από όλα τα αστικά μέσα) ότι δυο άλλα σωματεία της ΣΤΑΣΥ έβγαλαν ανακοίνωση ενάντια στην απεργία.Οι εργαζόμενοι που αποφασίζουν να κινητοποιηθούν θα βρίσκονται ολοένα και περισσότερο αντιμέτωποι και με αυτήν την πλευρά της καταστολής. Όσο κυριαρχούν συνδιοικητικές και άλλες αυταπάτες, τόσο πιο ευάλωτοι θα είναι στη συστημική αντίδραση και προπαγάνδα. Συνέχεια και προοπτική μπορεί να δώσει μόνο η κίνηση των ίδιων των εργαζόμενων, σε λογική σύγκρουσης με την εργοδοσία, απεύθυνσης στο λαό και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Απεργίες για να βγουν από την υποχρέωση οι ξεπουλημένες ηγεσίες στα λεωφορεία

Οι συγκοινωνίες διαχρονικά ήταν και είναι στο στόχαστρο κάθε κυβέρνησης που σέβεται τον εαυτό της και το κεφάλαιο. Η μεταφορά του πληθυσμού της πρωτεύουσας, συμπληρωμένη με κρατική χρηματοδότηση, μπορεί να γίνει πεδίο κερδοφορίας, ειδικά με το μετρό να επεκτείνεται. Η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι του ΟΑΣΑ είναι συνεχής τα τελευταία χρόνια, με την απαξίωση να περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα και της σημερινής κυβέρνησης. Η κατάργηση βαρδιών, η συγχώνευση γραμμών και η κατάργηση άλλων, το ευαγγέλιο που ακολουθούσαν όλες οι κυβερνήσεις, τώρα συνεχίζεται και με το κλείσιμο αμαξοστασίων. Η πώληση-παραχώρηση του Ελληνικού στο Λάτση οδηγεί και στο κλείσιμο του μεγαλύτερου αμαξοστασίου της ΟΣΥ, που εξυπηρετεί τη Ν/Α Αττική. Μαζί συρρικνώνεται η εταιρία, καθώς για να χωρέσουν τα λεωφορεία του Ελληνικού στα άλλα αμαξοστάσια, πρέπει να αποσυρθούν λεωφορεία τα οποία, παρότι παροπλισμένα, χρησιμοποιούνταν ως ανταλλακτικά για τα υπόλοιπα. Αυτό οδηγεί σε διαγραφή μέρους του συνολικού στόλου των οχημάτων, ανοίγει το δρόμο για μειώσεις θέσεων δουλειάς και απειλεί τις γραμμές που εξυπηρετούν την περιοχή.

Η ηγεσία του σωματείου, με καθυστερήσεις και μεθοδεύσεις, αποδεικνύει (ξανά) ότι δεν θέλει να βγουν οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο. Στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών, χωρίς να προηγηθεί ούτε προσπάθεια για Γενική Συνέλευση προκειμένου οι εργαζόμενοι να ενημερωθούν και να αποφασίσουν τον τρόπο που θα αντισταθούν, συνεχίστηκε η γνωστή εδώ και χρόνια λογική: 5 ή 10 συνδικαλιστές που θα κάνουν ακτιβισμούς, μόνο και μόνο για να «αποδείξουν» στους εργαζόμενους ότι δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Οι «ειδικοί» θα κάνουν αυτό που πρέπει, μπορεί ακόμα και να ξενυχτήσουν αν χρειαστεί. Όταν όμως η κατάσταση δυσκολεύει, οι ίδιοι που σπέρνουν τις αυταπάτες της ανάθεσης λένε ότι «ο κόσμος δεν τραβάει».

Στην απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 30 Μάη, οι εργατοπατέρες της ΟΣΥ αποφάσισαν μόνο στάση εργασίας με άλλοθι «να κατεβάσουμε τον κόσμο στο κέντρο», ενώ ούτε καν τα μέλη του ΔΣ δεν έκαναν τον κόπο να απεργήσουν. Οι εργαζόμενοι συμμετείχαν μαζικά στην 24ωρη απεργία που είχε εξαγγελθεί για την επομένη, 31 Μάη. Στη συγκέντρωση όμως, που καλέστηκε στο υπουργείο Μεταφορών για «στήριξη της αντιπροσωπείας» στη συνάντηση με τον υπουργό αντί μιας συγκέντρωσης που θα απευθυνόταν στο λαό, με το ζόρι ήταν 300 άτομα. Όποιος μιλούσε δε για Γενική Συνέλευση και αποφάσεις που θα παρθούν από τους εργαζόμενους, αντιμετωπιζόταν με δικαιολογίες τύπου «ούτε στην εκλογοαπολογιστική δεν ήρθαν». Με την ηγεσία του σωματείου δέχτηκε τελικά να συναντηθεί μόνο ένας γραμματέας του υπουργείου, ο οποίος μίλησε για «τελειωμένη υπόθεση», για να πάρει την απάντηση του προέδρου του σωματείου ότι θα… κάνει ημερίδα για το ζήτημα! Αυτός είναι ο τρόπος που θέλουν να λειτουργεί το σωματείο: μακριά από τον κόσμο και χωρίς αυτόν, αφού όταν οι εργαζόμενοι δραστηριοποιούνται, τότε έχουν απαιτήσεις και μπορούν να ξεκαθαρίζουν ποιος είναι με ποιον και τι ρόλο παίζει ο καθένας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο κόσμος ανάποδα…

0

Υπό την αιγίδα του δεύτερου προγράμματος και της πρεσβείας της Ουρουγουάης αυτό το διάστημα γίνεται αφιέρωμα σε κείμενα του Εδουάρδο Γκαλεάνο ο οποίος δεν παύει να απασχολεί την επικαιρότητα. Ένα από αυτά «ο κόσμος ανάποδα» περιγράφει τη λειτουργία του φρικτού καπιταλιστικού συστήματος. Καθόλου φιλολογική δεν είναι όμως η συσχέτιση η σημερινή με αυτή την αναφορά.

Στην είσοδο του κέντρου της Καλαμαριάς, μια βδομάδα τώρα χάσκει αναποδογυρισμένος ο γερανός στο κουβούκλιο του οποίου συνθλίφτηκε ένας εργαζόμενος, ο χειριστής του. Ήταν ο ιδιοκτήτης του γερανού και είχε αναλάβει ο ίδιος και όχι ο υπάλληλος του –που έκφρασε στο διαδίκτυο το ευχαριστώ του για το ότι σώθηκε έτσι η δική του ζωή- να σηκώσει ένα φορτηγό από 15 μέτρα βάθος, στο κυρίως τούνελ του προσεχούς μετρό. Αν δεν ειδοποιούνταν δε από τον ιδιοκτήτη του γερανού καθώς αυτός έπαιρνε την στροφή στα έγκατα της γης έγκαιρα, θα ήταν ο δεύτερος νεκρός…

Μία βδομάδα τώρα η είσοδος του μετρό διπλοφρουρείται μάλιστα οι φυσιογνωμίες δεν είναι μόνο σεκουριτάδες αλλά παραπέμπουν και σε ασφαλίτες αν όχι ανθρώπους της ασφάλειας του Μετρό. Τι φυλάνε τόσον καιρό αλήθεια; Ένα αναποδογυρισμένο γερανό; Αστεία πράγματα. Δίνεται ο τόνος κανείς να μην πλησιάσει και «ξύσει» αυτό που σήμερα καταφανώς αποκαλύφτηκε στο έντονο φως της μέρας: Δύο τεράστιοι γερανοί, ένας προφανώς για να ανασύρει τον αναποδογυρισμένο και ένας δεύτερος για να παραμείνει στη συνέχιση των έργων αποτελούν την πιο αδιάψευτη απόδειξη πως το «εργαλείο» που πήρε εντολή να ανασύρει το φορτηγό και έκανε …τραμπάλα αναποδογυρίζοντας και εγκλωβίζοντας στον θάνατο τον ίδιο τον χειριστή του μόνο επαρκές δεν ήταν για αυτή τη δουλειά.

Επιχειρησιακή διμοιρία της αστυνομίας με τα σέα και τα μέα της είχε αναλάβει να κλείσει του δρόμους και να δώσει το στίγμα της «έκτακτης κινητοποίησης» που παρέχει ασφάλεια, υπευθυνότητα (πάντα κατόπιν «εορτής») αλλά και προειδοποιητική τρομοκρατία σε όποιον θα έχωνε τη μούρη να παρατηρήσει καλύτερα την… επιχείρηση.

Κυριολεκτικά ένας κόσμος ανάποδα…

ΔΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με τις απεργίες της ΣΤΑ.ΣΥ.

0

Ο κύκλος 24ωρων απεργιών στις Σταθερές Συγκοινωνίες (μετρό, ηλεκτρικός, τραμ) που αποφασίστηκαν από κοινού από τα ΔΣ των σωματείων του χώρου αναδεικνύουν μια σειρά προβλήματα στις λογικές και τις πρακτικές που ακολουθούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε έναν κλάδο, οι εργαζόμενοι του οποίου βρίσκονται μπροστά σε σημαντικές προκλήσεις από την πολιτική κυβέρνησης (σε συνέχεια των προηγούμενων) και τρόικας. Λογικές και πρακτικές που δεν είναι καθόλου καινούριες ούτε περιορίζονται στον κλάδο των συγκοινωνιών. Κυριαρχούν εδώ και πολλά χρόνια και οδηγούν από ήττα σε ήττα, με τους εργαζόμενους να βρίσκονται σε ολοένα χειρότερη θέση. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να αποκαλύπτεται ο ρόλος των δυνάμεων που τις καλλιεργούν αλλά και οι δυνατότητες που ανοίγονται όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να ξεφύγουν από αυτές και να κάνουν την υπόθεση δική τους.

 Στον τρέχοντα κύκλο απεργιών της ΣΤΑ.ΣΥ. εμφανίζονται ξανά, όπως και το περασμένο φθινόπωρο, ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα: πλήρης απουσία γενικών συνελεύσεων, μαζικών διαδικασιών, απεργιακών συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων. Ενημέρωση των εργαζομένων που καλούνται να απεργήσουν μέσω e-mail και ανακοινώσεων, και χωρίς ούτε καν περιοδείες στους χώρους δουλειάς. Ακόμα και οι μέρες που επιλέγονται για απεργία παραπέμπουν σε τριήμερα και υπονομεύουν την εμπλοκή των εργαζομένων. Στην ουσία, οι απεργίες αποφασίζονται και υλοποιούνται χωρίς ανάμειξη των ίδιων των εργαζομένων, στους οποίους δεν αναγνωρίζεται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες κανένας ρόλος, ούτε πριν (στην απόφαση για τα αιτήματα, τους στόχους και τις μορφές του αγώνα) ούτε κατά τη διάρκεια των απεργιών. Παράλληλα, δεν υπάρχει η παραμικρή προσπάθεια απεύθυνσης στο λαό, το φυσικό σύμμαχο των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στερώντας τους τη δυνατότητα ο αγώνας να αποκτήσει την αναγκαία στήριξη.

Κι επιπλέον, αποτελούν "βούτυρο στο ψωμί" του κάθε Μητσοτάκη που κραυγάζει περί της ανάγκης "αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου", δηλαδή του χτυπήματος των συνδικαλιστικών ελευθεριών κατά παραγγελία της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Τα αιτήματα των σωματείων βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα τα έσοδα της ΣΤΑ.ΣΥ. και συνολικά την παρέμβαση στην οικονομική διαχείριση της εταιρείας. Η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών, που είναι το κύριο επίδικο στον κλάδο, αφήνεται στα ψιλά γράμματα των ανακοινώσεων. Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία και εκφράζει τη γνωστή λογική συνδιοίκησης και συνδιαχείρισης η οποία κυριαρχεί στο συνδικαλισμό και προωθείται εδώ και δεκαετίες από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού. Πέρα από τη συντεχνιακή αντίληψη, αναπαράγει και έναν από τους βασικούς μύθους του συστήματος, ο οποίος προσπαθεί να διαλύσει την εργατική συνείδηση: τη σύνδεση των οικονομικών αποτελεσμάτων της -κάθε- εργοδοσίας με τα δικαιώματα των εργαζομένων. Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη αντίληψη που συσκοτίζει την πραγματικότητα ότι οι εργαζόμενοι κερδίζουν στη βάση της συγκρότησης και των αγώνων τους (και στην ίδια βάση το σύστημα σαρώνει με καταιγιστικό ρυθμό κατακτήσεις δεκαετιών). Επιπλέον, σπέρνει αυταπάτες για το ρόλο της κάθε διοίκησης και της κάθε κυβέρνησης, ειδικά για τους εργαζόμενους στο ευρύτερο Δημόσιο. Αναπόφευκτα υποβιβάζει τους εργαζόμενους από ενεργούς πρωταγωνιστές της πάλης σε ψηφοφόρους και χειροκροτητές των «καλών» διοικήσεων, βουλευτών, υπουργών, κυβερνήσεων και των «ειδικών» εργατοπατέρων που αναλαμβάνουν τις «συνομιλίες». Από την ίδια λογική των «κοινών συμφερόντων» προκύπτει και η συμμετοχή των κυβερνητικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων στους κάθε λογής «συνδιοικητικούς» μηχανισμούς του κράτους, με σκοπό τον «εργατικό έλεγχο» των διοικήσεων, τις οποίες οι «αντιπρόσωποι» θα κρατάνε στο σωστό δρόμο, επικροτώντας τα σωστά και επισημαίνοντας τα λάθη, πάντα για το «συμφέρον του εργάτη». Ένα παραμύθι για να αποκοιμίζονται οι εργατικές συνειδήσεις και να παγώνουν οι αγωνιστικές διαθέσεις.

Ο νέος κύκλος απεργιών της ΣΤΑ.ΣΥ. κινείται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο και γι’ αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Οι πραγματικοί στόχοι αυτών των συνδικαλιστικών δυνάμεων είναι να διαπραγματευτούν και να διασφαλίσουν τον δικό τους συμβιβαστικό και πυροσβεστικό ρόλο. Να διασκεδάσουν τις εύλογες ανησυχίες των εργαζομένων του κλάδου, να συσκοτίσουν τα πραγματικά επίδικα και την κρισιμότητά τους, να εκτονώσουν υπαρκτές και ενδεχόμενες αγωνιστικές διαθέσεις και να υπονομεύσουν τη συγκρότηση των ίδιων των εργαζομένων, που σε μια πορεία θα μπορούσε να αμφισβητήσει το ρόλο και τη θέση όσων τους κρατάνε μόνιμα στο περιθώριο.

Στη σημερινή φάση, η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών (εξ ολοκλήρου ή/και σε κομμάτια) αποτελεί ζήτημα κεντρικού χαρακτήρα, που τίθεται πολύ συγκεκριμένα από τους ιμπεριαλιστές-«δανειστές» στα πλαίσια της αξιολόγησης της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση με τη σειρά της έχει κάνει ξεκάθαρη τη διάθεσή της να υλοποιήσει ό,τι απαιτείται για να πάρει την έγκριση και τη στήριξή τους και να συνεχίσει την επίθεση απέναντι στους εργαζόμενους και το λαό με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Το προχώρημα της ιδιωτικοποίησης, λοιπόν, είναι κεντρική πολιτική επιλογή που δεν εξαρτάται από τα οικονομικά αποτελέσματα των εταιρειών, ακόμα κι αν αυτά (που καθορίζονται με χίλιους τρόπους από την κυβέρνηση) μπορούν να αξιοποιηθούν για να διευκολύνουν την υλοποίηση της κεντρικής κατεύθυνσης. Οι εργατοπατέρες του κλάδου δεν έχουν κανένα σκοπό να αμφισβητήσουν τέτοιου χαρακτήρα πολιτική επιλογή και, επομένως, κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν το ενδεχόμενο η κατάσταση να ξεφύγει από τον ασφυκτικό τους έλεγχο. Γιατί το ενδεχόμενο αυτό είναι υπαρκτό, στο βαθμό που οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς πετάξουν στα σκουπίδια τις διαλυτικές λογικές, συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των εξελίξεων που προωθούνται σε βάρος τους και πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια, αναγνωρίζοντας τη δύναμη του μαζικού, αποφασιστικού αγώνα.

Ενός αγώνα που θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην «άνεση» που εμφανίζει η κυβέρνηση να βαθαίνει την πολιτική της εξάρτησης και της εξαθλίωσης. Ενός αγώνα που θα αποδείκνυε ποια είναι η πραγματική ουσία των δηλώσεων Μητσοτάκη που "ξαφνικά" κόπτεται για τις μεθόδους των εργαζοτοπατέρων και την αντιπροσωπευτικότητα στα συνδικάτα!

http://taxikiporeia.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΕΤΡΟ ΘΕΣ/ΚΗΣ: Απολύσεις εργαζομένων και εκ περιτροπής εργασία, το έργο του Μπόμπολα στην πόλη

0

Μια αδιάκοπη επίθεση δέχονται το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι στο Μετρό Θεσ/κης, αφού στις περίπου 200 απολύσεις που έγιναν από την αρχή του έτους ήρθαν, πριν από λίγες μέρες, να προστεθούν άλλες 60. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι στο αρχαιολογικό τμήμα εργάζονται πλέον μία ημέρα την εβδομάδα σε καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας, το οποίο επέβαλε μονομερώς η κοινοπραξία. Η κοινοπραξία μάλιστα έχει ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους πως πρόθεσή της είναι να απολύσει τους 106 εργαζόμενους στο αρχαιολογικό κομμάτι, αν εντός των επόμενων δύο εβδομάδων δε διαφανεί μία λύση, καθώς έχουν εξαντληθεί οι πόροι.
Οι εργαζόμενοι έχουν συνειδητοποιήσει πλέον πως αργά ή γρήγορα θα πεταχτούν όλοι στην ανεργία, εξαιτίας των παιχνιδιών που παίζει η ανάδοχος εταιρία του Μπόμπολα στην πλάτη τους, προκειμένου να πετύχει τις οικονομικές της επιδιώξεις στη διαπραγμάτευσή της με την κυβέρνηση. Ενάντια στο κύμα απολύσεων, οι εργαζόμενοι διαμαρτυρήθηκαν με συγκέντρωση στο εργοτάξιο του ΜΕΤΡΟ και ακολούθησε πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της πόλης με συνθήματα, όπως «Φτάνει πια στην κοροϊδία, θέλουμε δουλειά και όχι ανεργία!».
Την ίδια ώρα, η νέα κυβέρνηση καλεί στη δημιουργία επιτροπών για την επίλυση του προβλήματος και παρατείνει το πρόβλημα, κρατώντας τους εργαζόμενους θεατές στις διαπραγματεύσεις της με τον Μπόμπολα.
Η κατασκευή του Μετρό της Θεσσαλονίκης μπορεί να έχει καταντήσει ανέκδοτο, όμως οι απολύσεις, η φτώχεια και η εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού ούτε είναι αστείο, ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν τέτοιο. Καμία απόλυση! Να παρθούν πίσω όλες οι μέχρι τώρα απολύσεις! Να ολοκληρωθεί το έργο χωρίς επιπλέον επιβάρυνση του λαού! Μόνιμη, πλήρης και σταθερή δουλειά! Αυτά είναι τα αιτήματα των εργαζομένων και μόνο μέσα από το δικό τους αγώνα μπορούν να τα εξασφαλίσουν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στάση εργασίας αύριο Τρίτη σε ΜΕΤΡΟ - ΗΣΑΠ - Τραμ

0

Σε στάση εργασίας προχωρούν αύριο, Τρίτη 23 Δεκέμβρη, οι εργαζόμενοι στα μέσα σταθερής τροχιάς.
Συγκεκριμένα, μετά από έκτακτη συνεδρίαση των ΔΣ των Σωματείων της ΣΤΑΣΥ ΑΕ (ΜΕΤΡΟ - ΗΣΑΠ - Τραμ), αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί στάση εργασίας σε ΗΣΑΠ και ΜΕΤΡΟ από την έναρξη της λειτουργίας έως τις 08.00 π.μ. και στο Τραμ από την έναρξη της λειτουργίας έως τις 07.00 π.μ. (αποκατάσταση λειτουργίας στις 08.00 π.μ.).
Σε ανακοίνωσή τους, τα σωματεία ζητούν «κάλυψη των κενών θέσεων εργασίας μέσω της επιστροφής στην επιχείρηση των απολυμένων και μεταταγμένων συναδέλφων», σημειώνοντας ότι με αυτό «θα περιοριστεί κατά ένα μεγάλο βαθμό η ανάθεση εργασιών σε κρατικοδίαιτους ιδιώτες "επιχειρηματίες" και ο φορέας θα μπορέσει να λειτουργήσει βασιζόμενος εξ ολοκλήρου στους δικούς του πόρους, ανθρώπινους και υλικούς».

http://www.902.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΑΞΗΣ στη ΣΤΑ.ΣΥ

0

Το προηγούμενο διάστημα είχαμε αναφερθεί στην τρομοκρατία που ασκεί η διοίκηση επιβάλλοντας ποινές σε όσους εργαζόμενους τολμάνε να κάνουν πράξη την κατάργηση της επίταξης. Πριν περίπου ένα μήνα λοιπόν επιβλήθηκε ποινή μιας μέρας αργίας σε τέσσερις συναδέλφους που εργάζονται στους πρώην ΗΣΑΠ, δήθεν λόγω αδικαιολόγητης απουσίας, στην ουσία όμως λόγω της συμμετοχής τους στην πανεργατική απεργία της 6/11. Ψάχνοντας λίγο τη συγκεκριμένη περίπτωση, πέρα από τα προφανή, δηλαδή την προσπάθεια στοχοποίησης συγκεκριμένων συναδέλφων που αγωνίζονται και την τρομοκράτηση όσων σκέφτονται να αντιδράσουν, διαπιστώνουμε πως ακόμα και σε νομικό - θεσμικό πλαίσιο η απόφαση είναι διάτρητη. Αξίζει να αναφερθεί εδώ πως για το συγκεκριμένο ζήτημα η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε άγγιξε τα όρια του παραλόγου. Δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό τύπο, "ανεπίσημες" απόψεις συνδικαλιστών πως το θέμα έχει πάει στο υπουργείο και η απόλυση κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας και ένα γενικότερο, τεχνητά δημιουργημένο, αλαλούμ σχετικά με το ποιοί απείργησαν και σε ποιούς επιβλήθηκε ποινή συνηγορούν στην εκτίμησή μας πως η μαχητική στάση και η έμπρακτη κατάργηση της επίταξης δεν δημιουργεί πρόβλημα μόνο στη διοίκηση αλλά και σε συνδικαλιστές που έχουν βολευθεί με τη διαμορφωθείσα κατάσταση.
Τα Δ.Σ των σωματείων όχι μόνο δεν κινούνται προς την πραγματοποίηση απεργιών αλλά αντιθέτως επαναπαύονται στο όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα. Όταν η αντίδρασή τους είναι είτε ανύπαρκτη είτε αγγαρεία, όταν οι ανακοινώσεις που βγάζουν το μόνο που κάνουν είναι να σπέρνουν το φόβο και την ηττοπάθεια, όταν συνειδητά αρνούνται την προκήρυξη απεργίας και δημιουργούν ψευδαισθήσεις πως μπορεί να καταργηθεί η επίταξη με δικαστήρια και εθιμοτυπικές καταγγελίες είναι πασιφανές πως τους βολεύει η παρούσα κατάσταση. Η αποφυγή με κάθε τρόπο απεργιακών κινητοποιήσεων αποτελεί κοινή τακτική όλων των σωματείων στις συγκοινωνίες. Εφαρμόζοντας πιστά τακτικές που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απονεύρωση των αγώνων και την εμπέδωση της ηττοπάθειας, καταστρατηγούν τα καταστατικά των Σωματείων. Δεν είναι τυχαίο πως είτε υπάρχει είτε όχι η επίταξη, βλέπε σωματεία ΣΤΑ.ΣΥ και Ο.ΣΥ, η πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπογραφή ΣΣΕ από τα σωματεία της ΟΣΥ, χωρίς να γίνει Γενική Συνέλευση. Αλλά και τα σωματεία στη ΣΤΑ.ΣΥ. δεν πάνε πίσω. Οι αποφάσεις που παίρνονται ερήμην μας είναι ένας κανόνας χωρίς εξαίρεση.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σταθούμε στις ευθύνες που έχουν οι εργαζόμενοι. Υπάρχουν συνάδελφοι που βολεύονται που δεν "υποχρεώνονται" να απεργήσουν. Επιμένοντας σε αντιλήψεις λαμογιάς και βολέματος πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν να επιπλεύσουν όσο τα νερά παραμένουν ήρεμα. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως όποιος δεν αντιδρά και δεν αντιστέκεται στις επιθέσεις που δεχόμαστε ούτε πρόκειται να γλυτώσει από την λαίλαπα που έρχεται με διαθεσιμότητες ή/και απολύσεις αλλά και είναι συνυπεύθυνος για τις επιλογές των διευθυντάδων, διοικήσεων κλπ
Ένα σημείο που αναδεικνύει την αναγκαιότητα να αγωνιστούμε για την άρση της επίταξης αποτελούν οι περιπτώσεις των ναυτεργατών και των καθηγητών. Και στις δύο περιπτώσεις είχε επιβληθεί επιστράτευση των εργαζομένων όπου μετά από κάποιο χρονικό διάστημα πάρθηκε πίσω. Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις. Στους ναυτεργάτες η επιστράτευση έσπασε ουσιαστικά από τους ίδιους με την προκήρυξη απεργίας λίγο καιρό μετά, ενώ στους καθηγητές η άρση έγινε από την κυβέρνηση, χωρίς καμιά ιδιαίτερη πίεση. Βέβαια «όλως τυχαίως» μετά την άρση μερικές χιλιάδες καθηγητές τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Βλέπουμε λοιπόν πως δεν φτάνει να ζητάμε την άρση της επιστράτευσης αλλά να το επιβάλουμε εμείς οι ίδιοι. Η κυβέρνηση και τα δικαστήρια έχουν συγκεκριμένο ρόλο και αυτός σίγουρα δεν είναι φιλεργατικός.
Για αυτό παρ' όλες τις απειλές και τις διώξεις θα συνεχίσουμε να απεργούμε. Δεν πρόκειται να αποδεχθούμε την κατάργηση της απεργίας. Είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν Γενικές Συνελεύσεις που θα πάρουν απόφαση για απεργία. Πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό πως στις παρούσες συνθήκες αν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να αγωνιστούμε παρ' όλες τις κυρώσεις που θα υποστούμε οι επιθέσεις που θα δεχόμαστε δεν θα σταματάνε πουθενά. Μόνο η οργάνωση και οι αγώνες μας μπορούν να δημιουργήσουν αναχώματα και να αποτελέσουν εφαλτήρια για μια γενικευμένη αντεπίθεση από την πλευρά μας. Μόνο η πραγματοποίηση απεργίας σπάει την απαγόρευση που μας έχουν επιβάλλει αλλά και όλη αυτή την τρομοκρατία που βιώνουμε καθημερινά.
Μια τρομοκρατία που δεν περιορίζεται στο χώρο εργασίας. Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας ο πόλεμος από την πλευρά της κυρίαρχης τάξης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ακριβώς για αυτό το λόγο το καθεστώς της επίταξης που μας έχει επιβληθεί δεν αφορά μονάχα τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες αλλά το σύνολο των εργατών, το σύνολο των εκμεταλλευόμενων. Η επιβολή της επιστράτευσης δεν οφείλεται γιατί εμείς είμαστε πιο αγωνιστές από κάποιους άλλους ή γιατί εμείς δεν ξέραμε να παίξουμε το παιχνίδι της διαπραγμάτευσης (τα δύο αυτά αντιφατικά εν μέρη επιχειρήματα χρησιμοποιούνται από τις διάφορες πλευρές του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού). Αντίθετα η γενίκευση αυτού του μέτρου οφείλεται στη συνολική κατεύθυνση του καθεστώτος προς τον ολοκληρωτισμό. Όπως πολλές άλλες κατακτήσεις των εργατών, έτσι και η απεργία ως μέσο αγώνα πρέπει να καταργηθεί. Οι εξουσιαστές μας γνωρίζουν πως μόνο με την πλήρη υποταγή μας θα μπορέσουν να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Για να αντισταθούμε στην επιβαλλόμενη σκλαβιά, για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας θα πρέπει να σπάσουμε το φόβο και την τρομοκρατία των αφεντικών. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με σωματεία της ανάθεσης και της διαμεσολάβησης, με σωματεία του συμβιβασμού και της υποταγής. Μόνο η οργάνωση σε σωματεία βάσης με τις Γενικές Συνελεύσεις να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη λήψη των αποφάσεων, σε σωματεία που θα αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από διαδικασίες αμεσοδημοκρατικές, αυτοοργανωμένες και συλλογικές μπορούμε να ελπίζουμε πως ο αγώνας μας έχει τη δύναμη να σαρώσει το σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.Για εμάς οι Γενικές Συνελεύσεις και γενικότερα οι διαδικασίες βάσης, δηλαδή διαδικασίες που δίνουν τη δυνατότητα στο σύνολο των εργαζομένων να συζητούν και να παίρνουν από κοινού αποφάσεις είναι ο μόνος τρόπος για τη δημιουργία ενός πραγματικά μαχητικού, διεκδικητικού και ανατρεπτικού συνδικαλισμού

Ταξικό Μέτωπο

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@gmail.com
taxikometopo.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΑΞΗ, ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ “ΑΠΟΛΟΓΙΕΣ” Ανακοίνωση Ταξικού Μετώπου

0

Πριν μία εβδομάδα τέσσερις συνάδελφοι (3 ηλεκτροδηγοί και 1 εκδότης εισιτηρίων) έλαβαν υπηρεσιακό έγγραφο που τους καλεί να “απολογηθούν” για την απουσία τους από την εργασία τους στις 6 Νοέμβρη. Ο συνάδελφος Α.Τ. (φανταζόμαστε πως κάτι ανάλογο ισχύει και για τους 3 ηλεκτροδηγούς) είχε ενημερώσει εγκαίρως και με επιμονή, παρόλες τις “συμβουλές” να το ξανασκεφτεί, πως θα απεργήσει και θα συμμετέχει στο συλλαλητήριο που είχε προγραμματιστεί εκείνη τη μέρα.
Δυστυχώς τα Δ.Σ. των σωματείων δεν έχουν προβεί σε καμία κίνηση δημοσιοποίησης του γεγονότος και στήριξης των συναδέλφων. Τουλάχιστον για το ΣΕΛΜΑ, μέλος του οποίου είναι ο Α.Τ. γνωρίζουμε πως δεν έχουν έρθει καν σε επαφή με το συνάδελφο για να δουν τι ακριβώς συμβαίνει.
Εμείς σε μια προσπάθεια γνωστοποίησης του γεγονότος αλλά και ως μια ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης μοιράζουμε στους χώρους εργασίας μας την παρακάτω ανακοίνωση.

“Από τον Γενάρη και μετά οπότε εφαρμόστηκε η επίταξη των εργαζομένων έχουν γίνει πολλά επεισόδια αυθαιρεσίας και πολλές προσπάθειες τρομοκράτησης των εργαζομένων από διευθυντές, προϊσταμένους και λοιπά τσιράκια της εταιρείας με σκοπό την εντατικοποίηση της εργασίας χωρίς να βγαίνει τσιμουδιά από εμάς. Φυσικά καλύπτονται πίσω από την απάτη της δήθεν συνεχιζόμενης επίταξης, κάτι στο οποίο συνηγορούν και τα γραφειοκρατικά ΔΣ των σωματείων μας. Το τελευταίο επεισόδιο είναι η κλήση σε έγγραφη “απολογία” 4 εργαζομένων στους ΗΣΑΠ (3 μηχανοδηγών και 1 εκδότη εισιτηρίων) με το αιτιολογικό ότι την ημέρα της απεργίας και ενώ έχουν ενημερώσει εγκαίρως για την πρόθεσή τους να απεργήσουν “δεν προσήλθαν στην εργασία τους προκαλώντας ανωμαλία στην υπηρεσία”.
Το συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ σοβαρό και συνάμα δείχνει κάποια πράγματα. Θεωρούμε τουλάχιστον αστείο να επικαλείται μια ολόκληρη διεύθυνση ότι η απεργία 4 ατόμων δημιουργεί ανωμαλία στην υπηρεσία. Με αυτό το σκεπτικό αν τύχει και αρρωστήσουν 5-6 εργαζόμενοι θα κλείσει ολόκληρο το σύστημα!!!! Οπότε γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το “πρόβλημα” της υπηρεσίας δεν είναι το πως καλύφθηκαν τα όποια κενά αλλά το γεγονός ότι οι 4 εργαζόμενοι δήλωσαν σταράτα και ξεκάθαρα ότι ΑΠΕΡΓΟΥΝ. Δείχνουν ξεκάθαρα πως δεν θέλουν να φαίνεται πουθενά η λέξη ΑΠΕΡΓΙΑ. Δεν θέλουν με τίποτα να φανεί πως υπάρχουν εργαζόμενοι που ξεσκεπάζουν την απάτη που έχουν στήσει, με την απαράδεκτη ανοχή από τα ΔΣ των σωματείων, της δήθεν συνεχιζόμενης επίταξης και την ξεσκεπάζουν με τον πιο δυναμικό και ξεκάθαρο τρόπο. Μεαυτόν του ΑΓΩΝΑ και της ΑΠΕΡΓΙΑΣ. Θεωρούμε πως τρέμουν στην ιδέα πως αυτό το αγωνιστικό παράδειγμα, θα το ακολουθήσουν πολλοί περισσότεροι και θα σπάσουν την προσπάθεια τρομοκράτησης με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Πλέον γίνεται ξεκάθαρο πως ο δρόμος του αγώνα είναι η μόνη μας επιλογή. Αυτή ακριβώς τη συνειδητοποίηση τρέμουν οι ήδη φοβισμένοι δυνάστες μας.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα πως οι εργαζόμενοι που βγήκαν στον δρόμο την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου δεν ήταν “απόντες” όπως θέλουν να τους ονομάσουν. Οι τέσσερις συνάδελφοι ήταν παρόντες στο δρόμο, παρόντες στον αγώνα, δίπλα στους υπόλοιπους εργαζόμενους από όλους τους εργασιακούς χώρους. Δήλωσαν ξεκάθαρα την απόφασή τους να αγωνιστούν αψηφώντας την τρομοκρατία της διοίκησης. Ανέδειξαν πως είναι στο χέρι μας να απεργήσουμε, πως πάνω από φόβους και ανασφάλειες βρίσκεται η διάθεση της αντίστασης και της αξιοπρέπειας.

ΤΙΣ ΕΠΙΤΑΞΕΙΣ ΣΠΑΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΚΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ”

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τις τελευταίες εργοδοτικές μεθοδεύσεις στη ΣΤΑ.ΣΥ

0

Ένα από τα θέματα που κυριαρχούν στις ανακοινώσεις μας τα τελευταία τρία χρόνια είναι η επισήμανση της αυταρχικότητας των αφεντικών και η ανάγκη να αντισταθούμε στην τρομοκρατία που μας ασκούν. Αυτή η επιμονή και η επανάληψη δεν οφείλονται σε κάποιου είδους εμμονή αλλά στο γεγονός πως η επίθεση εναντίων μας και η υποτίμηση των ζωών μας οξύνεται διαρκώς. Τελευταίο σημαντικό επεισόδιο στις κινήσεις της διοίκησης προς κλιμάκωση της αυταρχικότητας και της καθυπόταξης μας ήταν η απόφαση του προέδρου να μετακινηθούν 144 συνάδελφοι από τις διοικητικές υπηρεσίες στα εκδοτήρια εισιτηρίων και από τα εκδοτήρια στον έλεγχο εισιτηρίων. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να διαχειριστούν τις ελλείψεις που έχουν προκληθεί από διάφορες μεθόδους μείωσης προσωπικού όπως είναι οι απολύσεις, οι μετατάξεις, οι εφεδρείες κλπ. Πιο σημαντικό είναι όμως πως με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν να πετύχουν την πλήρη υποταγή των εργαζομένων. Είναι πολλά τα θολά και εν πολλοίς παράλογα σημεία αυτής της κίνησης. Οι μήνες περνάνε και ακόμα δεν έχει δημοσιοποιηθεί επίσημα με βάση ποια κριτήρια έγινε η παραπάνω μετακίνηση. Χωρίς να έχει τεθεί σε ισχύ κανένα οργανόγραμμα, αυθαίρετα και με το έτσι θέλω αποφάσισαν και διέταξαν. Η διοίκηση επιμελώς και συνειδητά συντηρεί την αβεβαιότητα και τη θολούρα προκειμένου να ενισχύεται η ανασφάλεια και η αδράνεια από την πλευρά μας. Πραγματοποιώντας λογικές ακροβασίες επιχειρούν να δικαιολογήσουν το δεύτερο κομμάτι της μετακίνησης, αυτό στον έλεγχο εισιτηρίων. Παραδέχονται εμμέσως πως δεν έχει τεθεί κάποιο οργανόγραμμα της ΣΤΑΣΥ σε εφαρμογή, καθώς βασίζονται στο εν ισχύ οργανόγραμμα των ΗΣΑΠ και το κυριότερο επιχειρούν να αποκρύψουν την αισχρή εφαρμο­γή της διευθυντικής αυθαιρεσίας. Μια αυθαιρεσία που πλέον αποτελεί κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η τακτική τους να μην υπογράφονται έντυπα αλλαγής θέσης, ώστε εμείς να μένουμε στον αέρα και αυτοί να μπορούν να κινηθούν κατά το δοκούν. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο αυταρχισμός τους, σε τέτοιο σημείο μάλιστα όπου θεωρούν πως αυτοί θα αποφασίζουν αν και πότε οι εργαζόμενοι θα πάνε σε γιατρό, ακόμα κι αν διακυβεύεται η ίδια μας η ζωή. Μια εκτίμηση που κάνουμε σχετικά με τους σκοπούς της υποχρεωτικής μετακίνησης είναι πως εναγωνίως προσπαθούν να συγκεντρώσουν τους εργαζόμενους σε συγκεκριμένες κατηγορίες προκειμένου να μπορούν εύκολα να απαλλαγούν από το βάρος τους παραχωρώντας τις συγκεκριμένες υπηρεσίες σε ιδιώτες.
Η αυθαιρεσία είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε κάθε ενέργεια της διοίκησης. Με το θέμα του ανθυγιεινού επιδόματος, για άλλη μια φορά ο παραλογισμός φτάνει στο απόγειο του. Πλέον δεν είναι η φύση της εργασίας, οι κίν­δυνοι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ερ­γαζόμενοι, οι παράγοντες που θα καθορίσουν αν θα πάρουμε το επίδομα και πόσο θα είναι αυτό, αλλά όλα καθορίζονται ανάλογα με τον προϋπολο­γισμό της εταιρίας. Θα μας δίνουν δηλαδή όσα θέλουν, όποτε θέλουν και αν θέλουν. Οι ταχυδακτυλουργίες με το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας είναι μνημείο αντιδεοντολογίας. Η όλη διατύπωσή του σχετικού “φιρμανιού” από την αρχή ως το τέλος ξεχειλίζει από την εξοργιστική αγραμματοσύνη, τη χυδαιότητα, την προχειρότητα και την Προκρούστειο νοοτροπία των συντακτών της. Κατ’ αρχήν, οι εκδίδοντες την απόφαση είναι αναρμόδιοι προς τούτο. Ο καθορισμός ανθυγιεινότητας, επικινδυνότητας κ.λπ. των διαφόρων επαγγελμάτων είναι αντικείμενο ασφαλιστικών φορέων και προκύπτει από συνδυασμό επιστημονικής μελέτης (π.χ. στατιστικές τραυματισμών, επαγγελματικών νόσων, σωματικής κοπώσεως κ.α.) και κοινωνικής-συνδικαλιστικής διεκδικήσεως. Επίσης, η διαφοροποίηση των ρυθμίσεων κατά εταιρεία είναι αδιανόητη. Οι ταξινομήσεις επαγγελματικής επικινδυνότητος δεν μπορούν να νοούνται, παρά μόνο πανεθνικής εμβέλειας και ανεξάρτητες εργοδότη. Είναι αδιανόητο να προσαρμόζονται αυτά με ρυθμίσεις μαγειρεμένες φωτογραφικά κατά μεμονωμένο εργοδότη! Το Υπουργείο Μεταφορών ειδικότερα δεν έχει καμία αρμοδιότητα να ανακατώνεται ούτε στα ανθυγιεινά (πού είναι θέμα ασφαλιστικών φορέων), ούτε στη διαχείριση των λειτουργικών λεπτομερειών των συγκοινωνιακών επιχειρήσεων, ούτε στα μισθολογικά του προσωπικού τους ούτε στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι εάν οι αποφάσεις των διοικούντων οφείλονται απλώς στον παρα­λογισμό τους. Το γεγονός πως φάσκουν και αντιφάσκουν, αναιρούν προηγούμενες αποφάσεις τους ή επιλέγουν να «παγώσουν» την εφαρμογή τους αποδεικνύει πως όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται τις ανά­γκες λειτουργίας των συγκοινωνιών αλλά είναι και το τελευταίο που τους ενδιαφέρει. Ακολουθώντας τη γενικότερη κατεύθυνση της επίθεσης κράτους και αφεντικών προς την εργατική τάξη, υποβαθμίζουν την αξιοπρέπειά μας, απαξιώνουν την εργασία μας και εν τέλει μας κάνουν σαφές πως μας θεωρούν βαρίδια που πρέπει να ξεφορτωθούν. Ο αυταρχικός τρόπος μετακίνησης αλλά και ο αυθαίρετος τρόπος καταβο­λής του ανθυγιεινού αποδεικνύει πως για τους διοικούντες πως όλοι και όλες μας δεν είμαστε παρά νούμερα, αντικείμενα που μπορούν να τους αλλάζουν θέση ή να τα πετάνε στα σκουπίδια.
Όσον αφορά δε τα σωματεία, είναι λάθος που διαπραγματεύονται το ανθυγιεινό επίδομα με βάση τον προϋπολογισμό της εταιρίας. Με αυτό τον τρόπο αποδέχονται πλήρως την εξάρτηση της καταβολής του από οικονομικούς και όχι αντικειμενικούς παράγοντες. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται τα περιθώρια αυθαιρεσίας της διοίκησης. Επίσης τεράστιες ευθύνες έχουν τα σωματεία και στο θέμα των μετακινήσεων, είτε αφορούν μέλη τους είτε όχι. Είναι προφανές πως οι μετακινήσεις εργαζομένων, είτε γίνονται όπως στη ΣΤΑΣΥ μονομερώς, είτε σε συνεργασία με τα σωματεία και τις παρατάξεις όπως στην ΟΣΥ, ως αποτέλεσμα έχουν την defacto επιβολή της διαρκούς κινητικότητας. Είναι κατανοητό πως συνδικαλιστές που έχουν γαλουχηθεί με λογικές παραγοντισμού, συνδιαλλαγής, παρασκηνίου και μεθοδεύσεων, δυσκολεύονται να παραδεχθούν πως πλέον δεν θα βρίσκονται στο προσκήνιο. Στις απέλπιδες προσπάθειές τους να διατηρή­σουν κάποιο ρόλο στις καινούργιες συνθήκες, θύματα είμαστε εμείς καθώς δεν διστάζουν να μας θυσιάσουν αν αυτό θεωρούν πως θα τους επιτρέψει να παραμείνουν οι διαχειριστές της μιζέρια μας.
Δυστυχώς δεν έχουμε να αντιμετωπίσου­με μόνο τη διοίκηση ή το υπουργείο. Αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ικανοποιούν τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου. Ανάγκες που επιτάσσουν την πλήρη εξαθλίωση και υποταγή μας. Αυτό που μας προβληματίζει είναι η συμπε­ριφορά, οι αντιλήψεις και γενικότερα η στάση ζωής πολλών συναδέλφων. Πολλοί συνάδελφοι ακόμα και τώρα με τους μι­σθούς τους μειωμένους, την εργασία τους να έχει εντατικοποιηθεί και τις συνθήκες να έχουν χειροτε­ρεύσει επιμένουν να στρέφονται εναντίων συναδέλφων και να επικεντρώνουν την κριτική τους σε όσους πληρώνονται περισσότερο ή δουλεύουν λιγότερο. Αυτή η αντίληψη προφα­νώς δεν εντοπί­ζεται σε μια συγκεκριμένη ειδικότητα, αλλά αντιθέτως διατρέχει οριζόντια όλες τις ειδικότητες. Θα πρέπει να αντιδράσουμε σε μια προοπτική αλληλοφαγώματος. Να αντιλη­φθούμε πως όταν επιδιώ­κουμε την ικανοποίηση των αναγκών μας εις βάρος άλλων συναδέλφων αγγίζουμε τα όρια του κοινω­νικού κανιβαλισμού. Ας φανταστούμε μια συνθήκη όπου διοικητικοί, οδηγοί, υπεύθυνοι σταθμών, εκδότες εισιτηρίων, τεχνίτες κλπ. θα είναι όλοι εναντίων όλων και εναντίων της διοίκησης κανείς.
Στην παρούσα φάση λοιπόν αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να οργανωθούμε και να συντονιστούμε. Απέναντι στην αυταρχικότητα και την αυθαιρεσία της διοίκησης θα πρέπει να αμυνθούμε με κάθε τρόπο, συνδικαλιστικό αλλά και νομικό. Με αγωγές στα δικαστήρια και θεσμούς όπως είναι η επιθεώρηση εργασίας αλλά και με συγκεντρώσεις και απεργίες οφείλουμε να μην σκύψουμε το κεφάλι. Τόσο οι πραγματοποιηθείσες μετακινήσεις, όσο και οι επόμενες, θα πρέπει να βρουν αντίσταση από την πλευρά μας. Ακόμα κι αν υπό το βάρος του εκβιασμού πάμε εκεί που μας διατάζουν, ο αγώνας δεν σταματά. Ενημερωνόμαστε από τους συναδέλφους για τα δικαιώματα της καινούργιας θέσης και με επιμονή απαιτούμε την ικανοποίηση όσων δικαιούμαστε από τις συλλογικές μας συμβάσεις ακόμα κι αν αλλάζουμε χώρο εργασίας (πχ από Μετρό στους ΗΣΑΠ). Ο καθορισμός του ανθυγιεινού επιδόματος οφείλει να γίνει με βάση αντικειμενικά κριτήρια από ανεξάρτητους εξειδικευμένους οργανισμούς χωρίς να περιορίζεται από το οποιοδήποτε budget οποιασδήποτε εταιρείας. Η επιβάρυνση της υγείας μας και η επικινδυνότητα της εργασίας μας δεν χωράνε σε κανένα budget. Είναι απαραίτητο να αγωνιστούμε για την κατάργηση του ενιαίου ισοπεδωτικού φτωχολογίου. Πάνω από προϋπολογισμούς και νούμερα, πάνω από κάθε εταιρεία είναι ο αγώνας μας για κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγύης.

πηγή: ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΕΤΡΟ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΑΛΛΑΓΗ ΘΕΣΗΣ.

0

Το μεσημέρι της Τρίτης 4/6 δημοσιεύτηκε μια λίστα με 42 εκδότες που μετακινούνται υποχρεωτικά στην υπηρεσία ελέγχου εισιτηρίων και 102 διοικητικών υπαλλήλων που μετακινούνται στην υπηρεσία έκδοσης εισιτηρίων. Η ένταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους εργαζόμενους, θιγόμενους και μη, ήταν πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα συνάδελφοι να βάζουν τα κλάματα ή να εκφράζουν την οργή τους για την κίνηση της διοίκησης.Λίγη ώρα αργότερα δεκάδες συνάδελφοι συγκεντρωθήκαμε στα κεντρικά της ΣΤΑΣΥ στην Αθηνάς 67 όπου η διοίκηση δια στόματος του κου Αλεξαντωνάκη προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να μας πείσει για την ορθότητα των κριτηρίων μέσα από τα οποία έγινε η επιλογή των ατόμων. Με τη συνήθη πρακτική της η διοίκηση ήρθε σε συνεννόηση με τους μπάτσους προκειμένου να μας εκδιώξουν από το κτήριο ενώ οι ίδιοι έφευγαν άρον άρον και με την ουρά στα σκέλια.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν κάτι διαφορετικό από τις σκηνές που βιώσαμε στο αμαξοστάσιο με την εισβολή ΕΚΑΜ και ΜΑΤ, από αυτό που βίωσαν οι χαλυβουργοί, οι ναυτεργάτες, αλλά και άλλα κοινωνικά κομμάτια όπως οι καταληψίες, οι φοιτητές, οι διαδηλωτές και συνολικά οι κοινωνικοί αγωνιστές. Μία διμοιρία ΥΜΕΤ μπήκε από το υπόγειο parking και δύο διμοιρίες ΜΑΤ ήρθαν από την Αθηνάς. Με ξεκάθαρες εντολές να «σκουπίσουν» όσους βρισκόμασταν εντός του κτηρίου επιχείρησαν να μας απωθήσουν με σπρωξιές. Εμείς από την πλευρά μας αντισταθήκαμε όσο μπορούσαμε όχι γιατί είχαμε την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσαμε να παραμείνουμε στο κτήριο αλλά για να δείξουμε προς όλες τις πλευρές πως τα περάστε σκουπίστε τελειώσατε, όπως συνέβη στο αμαξοστάσιο δεν θα επαναληφθούν.
Στο δια ταύτα τώρα. Η κίνηση της διοίκησης έχει ξεκάθαρο στόχο. Να επιβάλει τον αυταρχισμό από την πλευρά της και τον κανιβαλισμό ανάμεσά μας. Το γεγονός πως 144 άνθρωποι, 144 συνάδελφοι μας έμαθαν ένα μεσημέρι πως την άλλη μέρα αλλάζουν αντικείμενο εργασίας και στην ουσία ανατρέπεται όλος ο προγραμματισμός της ζωής τους με το έτσι θέλω, χωρίς να έχει υπάρξει κάποιο οργανόγραμμα που να καθορίζει πόσοι εργαζόμενοι προβλέπονται για κάθε θέση, ποιοι θα πρέπει να μετακινηθούν και με ποια κριτήρια αποδεικνύει πως αυτό που θέλουν είναι να μας επιβάλουν ένα καθεστώς πλήρους υποταγής. Η διάχυση του ολοκληρωτισμού σε κάθε πτυχή της ζωής μας σίγουρα είναι εμφανής εδώ και αρκετό καιρό, επομένως δεν εκπλησσόμαστε από τις εξελίξεις.
Αυτό όμως που μας εκπλήσσει όσο κι αν το βλέπουμε εδώ και αρκετά χρόνια, είναι ο κανιβαλισμός που με εξαιρετική ευκολία επικρατεί ανάμεσά μας. Η δυσωδία που αποπνέουν οι ψυχές αυτών των κανίβαλων, όλων όσων δηλαδή νιώθουν χαρά για την ταλαιπωρία των συναδέλφων, θολώνει το μυαλό και οι σκέψεις δυσκολεύονται να μπουν σε μια σειρά. Είναι εξοργιστικό και θλιβερό συνάμα να βλέπεις κάποιους και κάποιες να τους αφήνει αδιάφορους η τρόμοκρατία από την πλευρά της διοίκησης και να μην νοιάζονται για το συνάδελφο. Το ακόμα πιο τραγικό είναι πως δεν ενδιαφέρονται για το αν θα πάρουν τελικά άδεια και γενικότερα για το φόρτο εργασίας αλλά νιώθουν ικανοποίηση για αυτό που συμβαίνει… «έτσι για να μάθουν όλοι αυτοί οι βολεμένοι». Είναι τόσο τυφλωμένοι από τον παρτακισμό και την αγωνία να σώσουν τον κώλο τους που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τους πάντες και τα πάντα. Όπως χαιρόντουσαν για τις απολύσεις του 2010 προκειμένου να μη μειωθούν οι μισθοί τους (κάτι που φυσικά δεν κατάφεραν), όπως συμφωνούσαν με τις μετατάξεις και τις εφεδρείες προκειμένου να γλιτώσουν τη θεσούλα τους (που δεν είναι και σίγουρο ότι θα το πετύχουν) κλπ κλπ. Φαίνεται τελικά πως όσα μαθήματα κι αν μας δώσει η ζωή, αυτοί που είναι γεννημένοι δούλοι θα σκύβουν το κεφάλι και θα κουνάνε την ουρίτσα τους στα κόκκαλα που θα τους πετά η εκάστοτε εξουσία.
Εάν επιλέξουν βεβαίως και οι θιγόμενοι να βρουν «λύση» μέσα από ατομικές επιλογές να ξέρουν πως βάζουν κι αυτοί με τη σειρά τους, άλλο ένα λιθαράκι στην εξάπλωση του κανιβαλισμού. Το ζήτημα συνάδελφοι είναι να καταφέρουμε επιτέλους να αγωνιστούμε συλλογικά για την ίδια μας την αξιοπρέπεια. Ας δούμε όλοι και όλες μαζί, μετακινούμενοι και μη, πως θα αντισταθούμε στον αυταρχισμό, πως θα μπορέσουμε να επιβάλουμε τους όρους μας και να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Για να μπορούμε να παίρνουμε τις άδειες που δικαιούμαστε, για να παίρνουμε τα επιδόματα μας, για να έχουμε ασφάλεια στην εργασία μας, για να μπορούμε να εργαζόμαστε με ψηλά το κεφάλι και χέρι χέρι με το συνάδελφο.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ
«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»
http://taxikometopo.wordpress.com
taxikometopo@gmail.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΚΩΛΥΣΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

0

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό Αθηνών (ΣΕΛΜΑ) διώκεται ποινικά ο πρόεδρός του, Αντώνης Σταματόπουλος, με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών. Οι ημερομηνίες στις οποίες προσδιορίζεται χρονικά το αδίκημα (7, 8 και 9 Ιανουαρίου) συμπίπτουν με την απεργιακή κινητοποίηση του σωματείου.
Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μια οργανωμένη εκστρατεία ποινικοποίησης των αγώνων των εργαζομένων, με ενεργοποίηση της δικαστικής εξουσίας. Στο επίκεντρο είναι η τιμωρία των συνδικαλιστών που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στο ξεδίπλωμα των λαϊκών αντιστάσεων. Πρόκειται για διώξεις εκδικητικές, εκφοβιστικές, στρατηγικές.
Αυτή η επιχείρηση έχει τη σφραγίδα της κυβέρνησης και της τρόικας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) και πρέπει να αντιμετωπιστεί από το ίδιο το μαζικό κίνημα με οργανωμένο και ενιαίο τρόπο. Η ΚΕΔΔΕ θα πάρει άμεσα ειδική πρωτοβουλία για αυτό το ζήτημα καλώντας σε κοινή δράση σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, συλλόγους εργαζομένων και μαζικούς φορείς σε όλη την Ελλάδα.
πηγή: ΚΕΔΔΕ

Η ανακοίνωση του ΣΕΛΜΑ:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Διώκεται ποινικά μόνο ο Πρόεδρος του Σωματείου μας Αντώνης Σταματόπουλος.
Το έγκλημα, που του αποδίδεται, είναι η παρακώλυση συγκοινωνιών.
Ο χρόνος που το διέπραξε 7, 8 και 9-1-2013.
Καταγγέλλουμε τη δίωξη του συναδέλφου Προέδρου.
Διαδηλώνουμε την οργή και την αποφασιστικότητά μας ν’ αποκρούσουμε τη δίωξη. Θεωρούμε ότι αφορά τον καθένα μας.
Γι’ αυτό και η αντίδρασή μας θα είναι δυναμική και αποφασιστική.
Γελιούνται όσοι πιστεύουν ότι αφοπλιστήκαμε με την επιστράτευση.
Η ενωμένη δύναμή μας είναι ακατάλυτη.
Όλοι σ’ ετοιμότητα.
Όλοι συσπειρωμένοι στο Σωματείο μας.
Καταδικάζουμε την ποινική δίωξη του Προέδρου Αντώνη Σταματόπουλου. Αφορά τον καθένα μας.
Θα την αποκρούσουμε με τον τρόπο που εμείς ξέρουμε.

Ο Αντιπρόεδρος                               Ο Γενικός Γραμματέας

Ρεβύθης Σπύρος                                        Tσακός Μάνθος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση Ταξικού Μετώπου (ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ)

0

Από τις 25 Ιανουαρίου του 2013 βρισκόμαστε υπό καθεστώς επίταξης. Τα συναισθήματα, τα ερωτήματα αλλά και τα συμπεράσματα σίγουρα είναι πολλά. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το πόσο διαφορετικά είναι ανάλογα με τη θέση που έχεις. Αν είσαι μέλος του Δ.Σ ακόμα πανηγυρίζεις για τη μεγαλειώδη νίκη του εργατικού κινήματος, για την οργανωμένη και συνετή παρουσία των εργαζομένων όλες αυτές τις μέρες της απεργίας και σχεδιάζεις τις κινήσεις σου με οδηγό την επιτυχία της απεργίας. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του προέδρου του ΔΣ «Στην παρούσα φάση η κατάληψη του πύργου καθώς και η απεργιακή κινητοποίηση των εννέα ημερών στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία από το σύνολο των εργαζομένων…».Αν όμως είσαι μέλος του σωματείου, χωρίς αξιώματα και παράσημα, αναρωτιέσαι αν σε περνάνε για ηλίθιο ή μήπως τελικά είσαι πραγματικά. Γιατί συνάδελφοι ίσως να είμαστε ηλίθιοι αφού τους αφήνουμε να ισχυρίζονται πως το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα ήταν νικηφόρο.
Η κριτική μας δεν αφορά μονάχα το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα. Θα μπορούσαμε να βρεθούμε επιστρατευμένοι, να “χάσουμε” μεροκάματα΄ και εν τέλει να ενταχθούμε στο ενιαίο φτωχολόγιο ακόμα κι αν δίναμε έναν αγώνα με την καλύτερη δυνατή οργάνωση και με τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Πέρα όμως από τις ευθύνες του ΔΣ για το πως οργάνωσε τον αγώνα, θα σταθούμε στις αντιφάσεις και τη στάση του ΔΣ από τις 25/1 και μετά. Πιο συγκεκριμένα θα σταθούμε στην τεράστια αντίφαση ανάμεσα στις δηλώσεις που έκαναν Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Γεν. Γραμματέας και τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ για ανυποχώρητο αγώνα, για τανκς και για φέρετρα και στην στάση που κράτησαν από την εισβολή των μπάτσων και μετά. Μας ενημερώνει λοιπόν ο πρόεδρος του ΔΣ μετά το τέλος της απεργίας πως «…Ο σκοπός του αγώνα μας ήταν να αναδείξουμε τις ιδιαιτερότητες της εργασίας μας, την κατάργηση της συλλογικής σύμβασης και όχι να χτυπηθούμε με τα ΜΑΤ και τον εισαγγελέα, όπως κάποιοι θα ήθελαν για να χάσουμε το δίκιο μας….»Καταρχήν οι εργατοπατέρες θα πρέπει να κοιταχτούν στον καθρέφτη αν θέλουν να βρουν αυτούς που δημιούργησαν κλίμα σύγκρουσης με το κράτος και τα κατασταλτικά του όργανα γιατί αυτοί βγαίνανε και λέγανε για τανκς και φέρετρα…Κατα δεύτερον ζητήθηκε ποτέ η γνώμη των εργαζομένων κατά τη διάρκεια της απεργίας για να συναποφασίσουμε αν θέλουμε ή όχι να χτυπηθούμε με τις δυνάμεις καταστολής ή τέλος πάντων ποιες είναι οι διαθέσεις μας; Το ΔΣ δεν αποφάσιζε για τα πάντα; Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι αόρατοι “κάποιοι” που ήθελαν να χάσουμε το δίκιο μας; Μάλλον θα ανήκουν κι αυτοί στην κατηγορία των αόρατων “εχθρών” του ΣΕΛΜΑ που εφευρίσκονται κάθε φορά που το ΔΣ βρίσκεται σε πανικό…
Σε άλλη ανακοίνωση του Γεν. Γραμματέα, σε απάντησή του προς το Αυτόνομο Ενωτικό Σχήμα αυτή τη φορά, έχουμε ακόμα πιο ξεκάθαρη διατύπωση της κωλοτούμπας, «…Θέλατε να γίνουν συλλήψεις για το θεαθήναι; Ποιος σας είπε πως το προσωπικό ασφαλείας πρέπει να ενεργεί με βία; Θέλατε να συγκρουστούμε με τις αστυνομικές δυνάμεις για να χάσουμε το νόημα των απεργιών; Επιλέξαμε τον ορθό δρόμο του διαλόγου μαζί με το μέλος σας ( μάλλον δεν σας είχε ενημερώσει )….».Πως είναι δυνατόν αυτοί που μιλάγανε για τανκς,φέρετρα και ανυποχώρητο αγώνα να εγκαλούν μετά κάποιους άλλους ότι θέλανε την βία για να χάσουμε το νόημα των απεργιών; Και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά μας λέει ο κύριος Γεν. Γραμματέας πως επιλέξανε τον ορθό δρόμο του διαλόγου. Δηλαδή την Παρασκευή 25/1 και με τους εργαζόμενους επιταγμένους αυτοί κάνανε διάλογο. Μεγάλη επιτυχία… Στην ίδια ανακοίνωση μας πληροφορεί πως «…Υπήρχε εισαγγελική απόφαση που είχε σταλεί στην αστυνομία και ήταν ευχέρεια της τελευταίας να την ενεργοποιήσει για την σύλληψη των συνδικαλιστών…», καθώς επίσης«…Κατά την εισβολή των ΜΑΤ με παρουσία εισαγγελέα εντός του αμαξοστασίου βρισκόντουσαν τρία ( 3 ) μέλη του Δ.Σ. (Πρόεδρος – Ταμίας – Μέλος) και το προσωπικό ασφαλείας λόγω της απεργίας…». Τον ενημερώνουμε λοιπόν, πως αφενός όταν υπάρχει εισαγγελική απόφαση για σύλληψη δεν είναι στην ευχέρεια της αστυνομίας να την ενεργοποιήσει κατά το δοκούν, δεν το σκέφτεται, δεν το συζητάει και αφετέρου οι μπάτσοι που εισέβαλλαν στο αμαξοστάσιο δεν έκαναν καμία κίνηση για να αναζητήσουν συνδικαλιστές και να τους συλλάβουν. Βεβαίως το τι συνέβη στο αμαξοστάσιο, είναι λογικό να μην το ξέρει καθώς δεν ήταν παρών. Επιχειρεί να μας πείσει πως το ΔΣ ήταν εκεί λέγοντας μάλιστα πως κατά την εισβολή εντός του αμαξοστασίου βρισκόντουσαν 3 μέλη. Τα άλλα 8 μέλη που ήταν κύριε Γεν. Γραμματέα; Καθώς επίσης θα τον παρακαλούσαμε να τσεκάρει τις πληροφορίες του πριν μιλήσει, στο αμαξοστάσιο δεν ήταν μόνο το προσωπικό ασφαλείας. Ήμασταν και οι λίγοι ή πολλοί απεργοί που επιλέξαμε να ξενυχτήσουμε στο αμαξοστάσιο για να υπερασπιστούμε την απεργία. Κάτι που το ΔΣ δεν επέλεξε να κάνει τα ξημερώματα της Παρασκευής.
Για κανένα λόγο δεν δικαιολογείται η ανυπαρξία τους από το αμαξοστάσιο, για κανένα λόγο δεν δικαιολογείται η διαχείριση της κατάστασης από το πρωί της Παρασκευής και μετά. Οι δηλώσεις πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα από το να δεχτούμε τα χαρτιά της επίταξης, σε συνδυασμό με τις παραινέσεις διαφόρων “ειδικών”, δικηγόρων και λοιπών να πάμε για δουλειά ακόμα κι αν δεν έχουμε πάρει χαρτί επίταξης, ενίσχυσαν την ηττοπάθεια και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπαιξαν επί της ουσίας το παιχνίδι της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουμε αυτό τον αγώνα με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Πέρα όμως από το τι έγινε στη διάρκεια της απεργίας αλλά και πιο ειδικά την Παρασκευή, αυτό που έχει σημασία πλέον είναι να κρίνουμε πως έχουμε κινηθεί μέχρι τώρα αλλά και τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα. Ας σταθούμε καταρχάς στο κάλεσμα από το Διοικητικό Συμβούλιο τη Δευτέρα 28/1 για την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης την Τετάρτη 30/1 στο αμαξοστάσιο. Αυτή η μάζωξη που πραγματοποιήθηκε τελικά δεν είχε καμία σχέση με Γ.Σ. Πέρα από τις τυπικές “αβλεψίες” περί μη ύπαρξης βιβλίου, ημερήσιας διάταξης κλπ, καταστάσεις που έχουν καταστεί μόνιμες, η συγκέντρωση αυτή είχε περισσότερο το χαρακτήρα show παρά οποιουδήποτε είδους απολογισμό. Το αποκορύφωμα του παραλογισμού ήταν η παρουσία του κ. Δρακάκη. Η παρουσία ενός εκπροσώπου της διοίκησης σε συνέλευση του σωματείου είναι απαράδεκτη, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για πρόεδρο της εταιρείας. Μας αφήνει αδιάφορους αν είναι πρώην ή νυν. Αυτό που δημιουργεί πολλές σκέψεις για τη σκοπιμότητα της παρουσίας του είναι το γεγονός πως τον είχε καλέσει το ίδιο το ΔΣ να παραστεί.
Όλο αυτό το διάστημα η ανυπαρξία του ΔΣ συνεχίζεται και η σιωπή τους είναι πλέον εκκωφαντική. Δεν έχει δημοσιευτεί καμία ανακοίνωση είτε του ΔΣ είτε μεμονωμένων εκλεγμένων που να παίρνει θέση για το πως θα αντιμετωπίσουμε τη νέα συνθήκη που έχει δημιουργηθεί. Οι προσωπικές ανακοινώσεις εκλεγμένων ή του ΔΣ όχι μόνο δεν λένε τίποτα επί της ουσίας αλλά ενισχύουν την αβεβαιότητα και την άγνοια για το τι συμβαίνει και τι προτείνουν να κάνουμε. Για να καλύψουν τις αδυναμίες τους προσπαθούν να μας πείσουν πως συνεχίζουν των αγώνα. Το τι εννοούν αγώνα φάνηκε για άλλη μια φορά την Τρίτη 19/2 όπου σε μια παρωδία “εγκαινίων” όπως λένε σε ανακοίνωση της ίδιας μέρας, παρευρέθη ο Πρόεδρος της εταιρείας για να “δεσμευτεί” πως κατέθεσε έγγραφο προς το υπουργείο μεταφορών σχετικά με το ανθυγιεινό επίδομα και άμεσα θα υπάρξει λύση του θέματος. Καταρχάς ας τους υπενθυμίσουμε τι έλεγαν σε ανακοίνωση τους στις 11/1 “…το βράδυ της Τετάρτης 09/01/2013 ήρθε ο Πρόεδρος της ΣΤΑ.ΣΥ. και μπροστά σε δεκάδες συναδέλφους, μας ενημέρωσε ότι τελικά αποδέχεται την Σ.Σ.Ε. και είναι σε ισχύ. Συνάδελφοι αυτή είναι μία ακόμα κερδισμένη μάχη του Σωματείου μας, που πετύχαμε σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε…”. Άλλη μια νίκη λοιπόν, άλλη μια δέσμευση, επομένως με όσα έχουμε δει στο παρελθόν με τις δεσμεύσεις των διαφόρων Προέδρων μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι πως αφού δεσμεύτηκε ο Πρόεδρος όλα πάνε κατευχήν. Όσο για τα “εγκαίνια”, τα donuts κλπ ας μιλήσουν και μια φορά ανοιχτά, ποιά είναι τα σημαντικά θέματα πάνω στα οποία δεσμεύτηκε ο Πρόεδρος. Αφού μας αφορούν είναι υποχρέωσή τους να μας τα γνωστοποιήσουν, δεν είχαμε όλοι ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να παραβρεθούμε στα “εγκαίνια” ενός κυλικείου, που παραδόξως παραμένει ως έχει. Ενδεικτικό τις αγωνιστικότητας είναι η άρνησή τους όχι μόνο να προκυρήξουν στάση ή απεργία στις 20 Φλεβάρη αλλά και η δεδηλωμένη αδυναμία τους να στηρίξουν όσους εργαζόμενους ήθελαν να αμφισβητήσουν στην πράξη την επιστράτευση. Ενδεικτικό της αγωνιστικότητας τους είναι ότι δεν έχουν κάνει ουσιαστικά τίποτα για την άρση της επίταξης.
Η απεργία που είχε προκυρηχθεί για τις 20/2 ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να απεργήσουμε και να σπάσουμε την επίταξη. Το βάρος που δημιουργεί η συγκεκριμένη συνθήκη καθιστά την άρση της επιστράτευσης βασικό στόχο των κινήσεών μας. Συνάδελφοι, είναι αναγκαίο να διεκδικήσουμε άμεσα το δικαίωμά μας στην απεργία. Η επίταξη καταργείται στην πράξη. Οι ναυτεργάτες το απέδειξαν την Τετάρτη, όπως το έχουν κάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Είναι κομβικής σημασίας να κινηθούμε συλλογικά προς αυτή την κατεύθυνση.Επί του προκειμένου τώρα, ας μας απαντήσει το ΔΣ τι κινητοποιήσεις θα κάνει για να αντιμετωπίσει τις αυθαίρετες μετακινήσεις συναδέλφων, τι θα κάνει για να αντισταθεί στην ιδιωτικοποίηση της συντήρησης του Τροχαίου Υλικού, πως θα αντιδράσει σε νέες μειώσεις μισθών, σε απολύσεις κλπ. Εφόσον απεμπολεί το όπλο της απεργίας ο κίνδυνος να μετατραπεί σε πολιτιστικό σύλλογο είναι άμεσος.Ο φόβος της απόλυσης πατάει πάνω στην εξατομίκευση και την έλλειψη εμπιστοσύνης αναμεταξύ μας. Εάν δημιουργήσουμε τις συλλογικές διαδικασίες που θα μας επιτρέψουν να παίρνουμε αποφάσεις όλοι μαζί, τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας. Ας οργανώσουμε τα σωματεία που θέλουμε, για ένα πραγματικά μαχητικό και ριζοσπαστικό συνδικαλισμό, χωρίς ηγέτες και “ειδικούς”, γιατί κανείς δεν θα αγωνιστεί καλύτερα από εμάς για εμάς.

ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΑΞΗΣ
ΑΠΕΡΓΊΕΣ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ
«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»
http://taxikometopo.wordpress.com
taxikometopo@gmail.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΕΠΙΤΑΞΗ Ο αγώνας στο Μετρό και μερικά από τα ζητήματα που ανέδειξε

0

Με την αίσθηση της οργής και της πίκρας έμειναν όσοι βρέθηκαν κοντά στον αγώνα που έδωσαν οι εργαζόμενοι του μετρό για εννιά μέρες μέσα από την απεργία τους. Και πολύ περισσότερο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του μετρό.
Οργή γιατί διαπίστωσαν από πρώτο χέρι πόσο αδίστακτη είναι τούτη εδώ η κυβέρνηση, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η απόφαση της ντόπιας άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού να θυσιάσουν το λαό και τους εργαζόμενους αυτής της χώρας στο βωμό των συμφερόντων του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Οι «ταγοί της δημοκρατίας» δεν δίστασαν ούτε στιγμή να επιβάλουν τη φασιστικού χαρακτήρα επιστράτευση και την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο.
Οργή γιατί επί μέρες έβλεπαν τα αστικά επιτελεία και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ να συκοφαντούν εργαζόμενους που αγωνίζονταν για το δικαίωμα στη δουλειά με αξιοπρεπείς όρους και μισθούς, για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων, ενάντια στην επέλαση του εργασιακού μεσαίωνα, ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Οργή γιατί έβλεπαν την υποκρισία των κυβερνητικών εγκάθετων που ξαφνικά ενδιαφέρθηκαν για τα δικαιώματα του «επιβατικού κοινού». Αυτοί που έχουν κάνει το κόστος των μετακινήσεων δυσβάσταχτο, αυτοί που προωθούν τις απανωτές αυξήσεις των εισιτηρίων και τη συνεχή απαξίωση των συγκοινωνιών (περικοπές δρομολογίων, πλημμελής συντήρηση οχημάτων, συνεχείς μειώσεις προσωπικού) θίχτηκαν δήθεν για την «ταλαιπωρία» που επέφερε η απεργία.
Αλλά και οργή για τη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποφύγουν τις ευθύνες που τους αντιστοιχούν, που άφησαν τον αγώνα αυτό εκτεθειμένο, χωρίς ουσιαστική στήριξη. Μόνο κάτω από την πίεση της επιστράτευσης αναγκάστηκαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των υπόλοιπων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς να κηρύξουν απεργιακές κινητοποιήσεις και τις οποίες -όπως φάνηκε αργότερα- δεν είχαν καμία διάθεση να συνεχίσουν. Γιατί η απόφασή τους, δυο μέρες πριν από την κήρυξη της επιστράτευσης, για στάση εργασίας μια εβδομάδα μετά και 24ωρη απεργία στις 31 Γενάρη (έτσι, εθιμοτυπικά, μιας και την επόμενη μέρη έμπαινε σε εφαρμογή το ενιαίο μισθολόγιο) αποτελούσε κανονικό «άδειασμα» της απεργίας στο Μετρό και διευκόλυνε την πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να επιστρατεύσει τους απεργούς.
Αλλά και αμέσως μετά από την ανακοίνωση της επιστράτευσης και την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο, η στάση των ηγεσιών αυτών ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη. Στο κάλεσμα για μαζική συγκέντρωση έξω από το αμαξοστάσιο του Μετρό την Παρασκευή 25 Γενάρη, αμέσως μετά την εισβολή των ΜΑΤ, οι εργαζόμενοι των υπόλοιπων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς εμφανίστηκαν... δια αντιπροσώπων. Κι αυτό όχι γιατί δεν είχαν τη διάθεση να στηρίξουν την απεργία, αλλά γιατί οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες φρόντισαν για το αντίθετο. Το ΔΣ του σωματείου των οδηγών της ΕΘΕΛ, για παράδειγμα, καλούσε σε συγκέντρωση έξω από το... υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα (!!!) στην οποία παρευρέθηκαν καμιά πενηνταριά εργαζόμενοι.
Δεν χρειάζεται, φυσικά, να αναφερθούμε στη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η οποία έλαμψε δια της απουσίας της, καλύπτοντας το κενό με «χαρτοπόλεμο» ανακοινώσεων. Πώς θα μπορούσε, άραγε, μια τέτοια ηγεσία να σηκώσει το βάρος της ευθείας σύγκρουσης με την κυβέρνηση και όσων τη στηρίζουν; Δεν μπορούσε, δεν ήθελε και δεν το έκανε.
Ήταν χαρακτηριστικά τα λόγια και τα δάκρυα του απεργού ο οποίος -κραδαίνοντας το ψήφισμα αλληλεγγύης μαθητών ενός γειτονικού σχολείου- αναρωτιόταν πού είναι οι συνάδελφοί του από τις υπόλοιπες συγκοινωνίες, πώς είναι δυνατόν 15χρονοι μαθητές να νοιάζονται περισσότερο για τον αγώνα αυτό απ’ ό,τι ο ίδιος ο κλάδος.
Εδώ, λοιπόν, εντοπίζεται και το στοιχείο της πίκρας και της απογοήτευσης ενός κόσμου που είδε έναν ακόμη αγώνα να χάνεται. Να υποκύπτει κάτω από την πίεση του συστήματος και μάλιστα με αντιδράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος οι οποίες όχι απλά υπολείπονται της περίστασης, του μεγέθους και της σφοδρότητας της επίθεσης, αλλά κινούνται στο επίπεδο της φυγομαχίας. Πολλοί από τον κόσμο αυτό, νέοι εργαζόμενοι ή εργαζόμενοι που μπαίνουν για πρώτη φορά στον αγώνα, καλούνται να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα η οποία πηγαίνει από ήττα σε ήττα, ένα κίνημα το οποίο -γοργά και με επώδυνο τρόπο- αποκαλύπτει το μέγεθος της αποσυγκρότησής του, τις αδυναμίες του, τις πληγές που δημιούργησε η πολύχρονη κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων.
Με συνδικαλιστικές ηγεσίες οι οποίες όλα τα προηγούμενα χρόνια αποτελούσαν το μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης, έστρωναν το δρόμο γι’ αυτό που ζούμε σήμερα, κρατούσαν τους εργαζόμενους στο περιθώριο προάγοντας αταξικές θεωρίες και αναπαράγοντας την αστική επιχειρηματολογία περί «διαλόγου», «κοινωνικών εταίρων», «υπευθυνότητας». Ηγεσίες οι οποίες έμαθαν τον εργατόκοσμο να «τα ακουμπάει» στη μια ή στην άλλη κυβερνητική ηγεσία, οι οποίες μετέτρεψαν τα σωματεία (και ιδιαίτερα των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου) σε κομματικά παραμάγαζα, σε χώρους βολέματος και «τακτοποίησης» των δικών τους ανθρώπων.
Με σωματεία τα οποία δεν συγκροτούνταν στη βάση της αναγκαιότητας του ταξικού αγώνα και της διεκδίκησης, αλλά στη βάση της συνδιαλλαγής με το αστικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Που αναφορά τους δεν είναι η υπηρέτηση των εργατικών αντιστάσεων, αλλά το τάδε ή το δείνα βουλευτικό γραφείο. Που, σε μια ανοιχτά συντεχνιακή και μικροπολιτική βάση, καλλιεργούσαν και συνεχίζουν να καλλιεργούν αυταπάτες για την «ιδιαιτερότητα» του κάθε κλάδου, για τις δυνατότητες «εξαίρεσης» από το τάδε ή το δείνα μέτρο. Αυταπάτες που ίσχυσαν και στην περίπτωση του Μετρό, με τα τρία σωματεία, που μόλις προς το τέλος κράτησαν μια σχετικά ενιαία στάση, όταν δηλαδή ο χειρισμός του ΠΑΣΟΚ και του Βενιζέλου έφτασε στα όριά του.
Αλλά και με μια Αριστερά η οποία είναι συνυπεύθυνη γι’ αυτά τα χάλια. Μια Αριστερά η οποία εξυπηρετούσε με τις θέσεις και τη στάση της αυτό το μοντέλο. Μια Αριστερά κρατικοδίαιτη, υποταγμένη στην αστική νομιμότητα, μαθημένη να αρκείται σε μικροβελτιώσεις και μικροπαραχωρήσεις που είχε τη δυνατότητα να κάνει το σύστημα, αφοπλίζοντας ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά την εργατική τάξη. Μια Αριστερά η οποία αδυνατούσε -με βάση τις ίδιες της τις καταβολές, ιδεολογικές και πολιτικές- να χαράξει μια άλλη γραμμή για το κίνημα, πραγματικά επαναστατική. Η οποία αποσιωπούσε την ήττα και την υποχώρηση (για τις οποίες ήταν συνυπεύθυνη), λοιδορούσε τη γραμμή της αντίστασης (χαρακτηρίζοντάς την «λίγη» και «αμυντική») και κήρυσσε την «αντεπίθεση» σε μια περίοδο που το εργατικό-λαϊκό κίνημα δεχόταν το ένα χτύπημα μετά το άλλο, χωρίς να μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τα στοιχειώδη. Μια Αριστερά η οποία δεν δίσταζε να ψέγει το λαό και τους εργαζόμενους για τις δικές της αποτυχίες, να τους φορτώνει τις δικές της ευθύνες.
Αυτή η Αριστερά, ακόμη και σήμερα, που η στοχοποίηση του εργατικού κινήματος, των αγώνων του και των συνδικάτων είναι βασικό στοιχείο της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, εξακολουθεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, να βαφτίζει τις ήττες «νίκες», να προσπαθεί να ξορκίσει την ηττοπάθεια αντί να προσπαθεί να την αντιμετωπίσει, να θεωρεί ότι η αγωνιστική ανάταση θα γίνει στη βάση επικοινωνιακών τακτικών και «κόλπων» και όχι στη βάση του ιδεολογικού και πολιτικού ανεβάσματος των εργαζομένων, της πλατιάς εμπλοκής και συμμετοχής όλων των εργαζομένων, κόντρα στη διαχείριση και τη συνδιαλλαγή. Γι’ αυτό και οι λογικές «ταχύρρυθμης ανάπτυξης» ευδοκιμούν ακόμη και σήμερα. Γι’ αυτό και περισσεύουν οι «επαναστατικοί», «ταξικοί» βερμπαλισμοί.
Τα έζησαν αυτά από πρώτο χέρι οι εργαζόμενοι στο Μετρό. Είδαν το σωματείο να είναι απόν το πρωί της Παρασκευής, μετά την επιστράτευση. Αναζητούσαν κάποιον από το σωματείο να πάρει θέση για το πώς θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση, πώς θα απαντήσουν στην εισβολή των ΜΑΤ και στα «στρατιωτικά» ανακοινωθέντα της κυβέρνησης. Και αυτό που βρήκαν ήταν μια εικόνα σύγχυσης και διάλυσης. Με τον πρόεδρο του σωματείου εξαφανισμένο και τα μέλη του ΔΣ που ήταν εκεί να μην ξέρουν πώς να σταθούν. Με τους εργαζόμενους να επιλέγουν σαν τελευταία γραμμή αυτοσχέδιας άμυνας το να μην πάνε στα σπίτια τους και παραλάβουν τα χαρτιά της επιστράτευσης. Και με τους διάφορους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους να παίρνουν θέση μπροστά από τις κάμερες για να «στηλιτεύσουν» την επιστράτευση, αλλά χωρίς να έχουν κάνει το παραμικρό για να την αντιμετωπίσουν.
Φυσικά και δεν θεωρούμε πως οι στιγμές και οι καταστάσεις που περνάνε λαός και εργαζόμενοι είναι εύκολες. Ούτε υποτιμάμε τη σοβαρότητα και τη σφοδρότητα της επίθεσης που έχει εξαπολύσει το σύστημα. Δεν υποτιμάμε ακόμη και την ανάγκη του κινήματος να υπερασπιστεί τους αγωνιστές και τα στελέχη του. Το αντίθετο. Ακριβώς επειδή είναι έτσι τα πράγματα και θα γίνουν ακόμη χειρότερα (όπως απέδειξε και η επιστράτευση των ναυτεργατών) πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι ευθύνες των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα είναι πολλές και βαριές. Και με βάση αυτές θα κρίνονται τόσο από τους εργαζόμενους όσο και από το σύστημα. Και θα αυξάνονται όλο και περισσότερο και όχι γραμμικά. Ο αναχωρητισμός των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και το κενό που αντικειμενικά αφήνει δεν θα γεμίσει με λόγια και συμβολικές ενέργειες. Θέλει πράξεις. Πρωτοβουλίες που θα έχουν σαν κύριο και μόνιμο μέλημά τους να στηρίζονται στους ίδιους τους εργαζόμενους. Με συνελεύσεις στα σωματεία και όχι με αποφάσεις του ενός ή των ΔΣ και «καουμποϊλίκια». Με επιβεβαίωση και ανανέωση των αποφάσεων σε όλη τη διάρκεια ενός αγώνα και όχι με «εξουσιοδοτήσεις». Με επίγνωση του ότι από δω κι εμπρός ο συνδικαλισμός και η εργατική διεκδίκηση (από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη) θα είναι -όλο και πιο συχνά- υπό διωγμό. Με επίγνωση του ότι κάθε αγώνας θα γίνεται με κόστος και γι’ αυτό θα πρέπει να γίνεται και με την ανάλογη προετοιμασία.
Αυτή η προετοιμασία έλειπε από τον αγώνα του μετρό. Ενώ, για παράδειγμα, ήταν ορατό το ενδεχόμενο της επιστράτευσης, το σωματείο δεν κάλεσε γενική συνέλευση. Όπως δεν κάλεσε απεργιακή συνέλευση και σε όλο το εννιαήμερο της απεργίας. (Και όσοι θεωρούν ότι αυτό το κενό μπορεί να καλυφθεί από «συνελεύσεις αλληλεγγύης», αναπαράγουν το ίδιο λάθος.) Δεν έβγαλε καν μια ανακοίνωση προς τους εργαζόμενους όταν η επιστράτευση κηρύχτηκε. Ο λαλίστατος, κατά τα άλλα, Αντώνης Σταματόπουλος, ο πρόεδρος του σωματείου, που καλούσε μια μέρα πριν τον Άδωνι «να φέρει φέρετρα» για τους εργαζόμενους, δεν ήταν εκεί όταν η κατάσταση το απαιτούσε. Και ας αναλογιστούν τα στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που διαλαλούσαν τη συμμετοχή του στα ψηφοδέλτιά τους, τι επίδραση θα έχει αυτή του η «εξαφάνιση» συνολικά στην υπόθεση του κινήματος και γιατί δεν έχασαν την ευκαιρία να διατυμπανίσουν αυτή τη σχέση και τα αστικά ΜΜΕ. Και μόνο το γεγονός ότι χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός οι ΠΑΣΚίτες στην ΕΘΕΛ για να υποβαθμίσουν τη σημασία του αγώνα στο Μετρό, ή οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να εμφανιστούν δικαιωμένοι απέναντι στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, είναι αρκετό για να αντιληφθούμε τη σημασία τής κάθε κίνησης όταν ο αγώνας φτάνει σε ένα τόσο κρίσιμο σημείο.
Δεν υποτιμάμε στο ελάχιστο τη σημασία του αγώνα που δόθηκε για εννιά μέρες στο Μετρό και τα θετικά στοιχεία που ανέδειξε:
- Το ότι συνεχώς όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι του μετρό -έστω και κάτω από αυτούς τους όρους- μπήκαν ένθερμα στον αγώνα και τον στήριξαν μέχρι το τέλος.
- Το ότι οι εργαζόμενοι του μετρό έδωσαν με αποφασιστικότητα τη μάχη ενάντια σε όλο τον εσμό των κυβερνητικών επιτελείων και των ΜΜΕ
- Το ότι οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αισθάνθηκαν, περισσότερο από ποτέ, την ανάγκη και τη διάθεση να στηρίξουν τον αγώνα αυτό κόντρα στις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες
- Την αλληλεγγύη που ξεσήκωσε ο αγώνας αυτός, ακόμη κι αν δεν δόθηκε η δυνατότητα να εκφραστεί αυτή με καλύτερους και μαζικότερους όρους.
- Την επιβεβαίωση συνολικά των αγωνιστικών διαθέσεων που δυναμώνουν στις συνειδήσεις των εργαζομένων.
Ακόμη και το γεγονός ότι το εργατικό κίνημα βρέθηκε μπροστά σε κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα όπως πώς απαντιέται αυτή η βαθιά αντιδραστική στροφή του αστικού πολιτικού μπλοκ εξουσίας και η «πολιτική πυγμής» των επιστρατεύσεων και των συνδικαλιστικών διώξεων και πώς απαντιέται το ζήτημα των ορίων της επίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας, μπορούμε -με μια έννοια- να πούμε ότι αποτελεί ένα θετικό στοιχείο.
Το βέβαιο είναι ότι οι απαντήσεις θα δοθούν πάνω στον αγώνα. Αναδεικνύοντας τα ζητήματα και όχι συγκαλύπτοντάς τα. Με στόχο τη ενίσχυση της υπόθεσης του εργατικού κινήματος και όχι το «χάιδεμα αυτιών» και τον εισοδισμό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ