Σκουπίδια

Μόνο οργή μπορεί να αισθανθεί κανείς ακούγοντας τα ανατριχιαστικά γεγονότα της δολοφονίας (αρνούμαι να χρησιμοποιήσω τον όρο «αυτοκτονία» - ούτως ή άλλως ειδικά στην προκειμένη περίπτωση για δολοφονία πρόκειται) του νεαρού συμφοιτητή μας. Όχι γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο, ούτε γιατί το όλο background της ιστορίας είναι κάτι, που δεν έχουμε ξανακούσει. Μα κύρια, γιατί συνεχώς πλανιέται πάνω από τα κεφάλια πολλών ένα γαμημένο ερωτηματικό. Που δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με αυτή καθεαυτή την ιστορία, μα με όλες αυτές τις ιστορίες μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και φασισμού, που καλλιεργούνται και αναπαράγονται όχι μόνο από τους φυσικούς, μα κι από τους ηθικούς αυτουργούς. Όλους όσους δηλαδή άμεσα ή έμμεσα ανέχονται τέτοια γεγονότα και κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα.
Κι αν μέχρι μια ηλικία το σχολικό bullying μπορεί ίσως να κρύβει και μια δόση αθωότητας και ανεμελιάς, στην προκειμένη περίπτωση και σε άλλες τόσες παίρνει την πιο άγρια, κυνική και απάνθρωπη μορφή. Την πιο χυδαία και επικίνδυνη μορφή. Αυτή, που δε λογαριάζει τίποτα. Αυτή, που δε γνωρίζει τι σημαίνει ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και αν κάποια σκουπίδια ήταν οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Βαγγέλη, ας αναρωτηθούμε άλλοι πόσοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Όλοι όσοι ξεφωνίζουν καθημερινά «δε βαριέσαι» και «δε γαμιέται», όλοι όσοι γκρινιάζουν για τους «μετανάστες που μας κλέβουν τις δουλειές», για τους «αριστερούς, που μας έχουν σπάσει τον πούτσο με τις πορείες τους», για την «πουτάνα τη μάνα σου» και για «τον φλώρο, την πουστάρα».
Μήπως τελικά κάποιες φορές η αποδοχή μιας κατάστασης όντως σημαίνει συνενοχή; Μήπως πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε προτού να είναι αργά (εάν δεν είναι ήδη); Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ανοίγουμε το ρημάδι στην αδικία, που βλέπουμε μπροστά μας, για να μην έχουμε κι άλλους Βαγγέληδες; Κι όχι μονάχα να το ανοίγουμε, αλλά να ευαισθητοποιούμαστε και να κινητοποιούμαστε; Μήπως πρέπει να κάνουμε πέρα το «εγώ» και να φωνάξουμε δυνατά το «εμείς»;

ΥΓ: Προς όλους όσους ξανασκοτώσουν τον πιτσιρικά χύνοντας μπόλικο τηλεοπτικό δάκρυ, αποκρύπτοντας βέβαια την πολιτική/κοινωνική διάσταση της δολοφονίας του ως γνωστά κοράκια που είναι, ξεκαθαρίζουμε, ότι δεν σκοτώνουν μονάχα το Βαγγέλη, μα όλη τη νεολαία, που δέχεται χτυπήματα καθημερινά.

Αυτή η κοινωνία, που σκοτώνει, δεν είναι για μας. Θα την αλλάξουμε. Είναι καθήκον μας απέναντί σου Βαγγέλη. Και σαν την γκρεμίσουμε, μαζί της θα γκρεμιστούν κι όλοι όσοι σε δολοφόνησαν. Όλοι όσοι σου στέρησαν το δικαίωμα να ζεις, να χαμογελάς και να ονειρεύεσαι. Όλοι όσοι ξεπουλιούνται και ξεπουλάνε για ένα γαμημένο κουστούμ’ στα γιουσουρούμ του κόσμου.

από Σούπα Πάπιας του Resistance Toujours