Κάτι κουρασμένα παλικάρια.....

Κατά το τέλος της πορείας έκθεσης Θεσσαλονίκης ανέμενα κάποιους δίπλα από την καμάρα. Ακούω ένα μπλοκ που έρχεται. Ήταν αυτό της "λαϊκής ενότητας" (όχι του Αλιέντε αλλά του Λαφαζάνη του υπουργού της κυβέρνησης του τρίτου μνημονίου). Μικρότερο από αυτό που ήταν κατά την - προηγούμενη- διάρκεια της πορείας (από ότι πληροφορήθηκα). Είχε μάλλον φυλλορροήσει κάπως. Κάθισα και κοίταζα μια ομάδα άνευρων ανθρώπων σκεφτόμενος τι και ποιοι είναι αυτοί. Νεολαίοι κυρίως τους οποίους δεν αναγνώριζα. Καθώς η αναμονή μου καλά κρατούσε, διέκρινα κάποιες γνωστές φυσιογνωμίες, τόσο φαινομενικά αντιθετικές μεταξύ τους με βάση το φοιτητικό τους συνδικαλιστικό παρελθόν, αλλά και την εν γένει παρουσία τους. Ήταν μια θλιβερή εικόνα μαύρης απογοήτευσης και κατήφειας. Και αφού το μυαλό μου περιπλανήθηκε σε διάφορα, κυριάρχησαν τρεις σκέψεις.
Η ερωτοαπάντηση στο "που πήγε ο νεανικός και παράλληλα πολύ φασαριόζικος ενθουσιασμός" που εμφάνιζαν οι ίδιοι άνθρωποι, όχι στο μακρινό παρελθόν, αλλά μόλις λίγα χρόνια πριν. Όταν ο σύριζα κάλπαζε και αυτοί, ο καθένας τους με την διαφορετική οπτική του, συνέβαλλαν στο χωρίς εμπόδια καλπασμό προς την ψήφιση του τρίτου μνημονίου.
Κρύφτηκε και αναμένει (πιθανότατα μάταια) την "νέα ιστορική ευκαιρία" να εκφραστεί. Δεν χάθηκε, παραμένει εγκλωβισμένος μέσα σε εγκεφάλους να ξαναεμφανιστεί. Το ίδιο επιθετικός, το ίδιο μη στοιχειοθετημένος, με την ίδια θρασύτητα και την ίδια "πολυπλοκότητα του τίποτα" στις εκφράσεις -αιτιολογήσεις - δικαιολογήσεις του.
Η δεύτερη ήταν ότι αυτό που μόλις περιγράφτηκε είναι και η "συγκολλητική ουσία" όλων αυτών των ανθρώπων σε διάφορα ρεφορμιστικά πολιτικά μορφώματα που καθοδηγεί πότε ο κάθε Τσίπρας, πότε ο κάθε Λαφαζάνης, και πότε διάφορα πρώην στελέχη του κκε, του κκε εσωτερικού, και της Β' πανελλαδικής. Έτσι εξηγείται πως άνθρωποι που δεν άλλαζαν καλημέρα, που χαρακτήριζαν ο ένας τον άλλο με οικτρούς χαρακτηρισμούς, που τα στυλ τους είναι αντιθετικά, βρίσκονται στο ίδιο μπλοκ. Διότι πέρα από διάφορες διαφοροποιήσεις σε στυλ και φρασεολογία, σε αναφορές ο ένας στον Τρότσκι και ο άλλος στον Αλτουσέρ, ενώνονταν πάντα (ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούσαν) στην προοπτική κατάστρωσης σχεδίου αναμόρφωσης του καπιταλισμού.
Η σκέψη όμως που με έκανε να θελήσω να τα πω όλα αυτά ήταν άλλη. Θυμάμαι (και δεν μπορώ να το ξεχάσω γιατί μου το θυμίζουν συνεχώς) πολλάκις να χαρακτηρίζομαι γραφικός. Και εγώ αλλά κυρίως η "παρωχημένη σταλινική άποψη", και τα μπλοκ του κκε μλ, και οι θέσεις του στο σήμερα και για το σήμερα, και οι αναφορές στην εργατική τάξη και στην προοπτική της, στην οκτωβριανή επανάσταση, στον Ζαχαριάδη, στην π.π.σ.π., και άλλα πολλά.
Και τότε κοιτώντας την εικόνα μιας "σούπερ γραφικότητας" αναδείχτηκε καθαρά. Γραφικός είναι αυτός που αναμασά σχέδια μεταρρύθμισης του συστήματος της κλεψιάς, των νεκρών παιδιών στα ελληνικά παράλια, των "αριστερών κυβερνήσεων", των συμμαχιών με τους λύκους που ονομάζουν εταίρους. Και αν η ζωή έδωσε φαινομενικά άλλη εικόνα από αυτή, και αν οι αδυναμίες μετατρέπουν όντως ορισμένες φορές τον λόγο ή την παρουσία σε "ξύλινα", ή το σύστημα και ο συσχετισμός τα κάνει να φαίνονται τέτοια, κι αν ο αέρας στα πανιά της μικροαστικής ονείρωξης φύσηξε για χρόνια, η πραγματικότητα μίλησε και θα ξαναμιλήσει. Και αν αυτή την φορά ήταν η επανάληψη ως φάρσα, η επόμενη θα έχει πιθανά την μορφή τραγωδίας. Τίποτα πιο γραφικό και πιο τραγικό από το ψέμα και από την αυταπάτη του τίποτα....

Λεωνίδας Σαμαράς