31 Οκτωβρίου 2015
30 Οκτωβρίου 2015
Καρδίτσα: κάλεσμα για το αγροτικό συλλαλητήριο της 5 Νοέμβρη
0
Το αγροτικό συλλαλητήριο που διοργανώνεται από την ΕΟΑΣΚ στην Κεντρική πλατεία της Καρδίτσας στις 5 Νοέμβρη
αποτελεί και ένα προσκλητήριο για όλους τους εργαζόμενους, τους
άνεργους, τους νεολαίους, και τους συνταξιούχους της περιοχής μας να
δώσουν το αγωνιστικό τους παρών. Όχι απλά σαν μια ένδειξη αλληλεγγύης
που είναι απαραίτητη, αλλά κύρια γιατί ο αγώνας των αγροτών είναι αγώνας
που μας αφορά όλους, είναι αγώνας που αφορά όλο το λαό.
Ο αγώνας της φτωχομεσαίας αγροτιάς ενάντια στο ξεκλήρισμα,
για να παραμείνουν στα χωράφια και τα χωριά τους είναι κοινός με αυτό
των εργαζόμενων ενάντια στην φορολογική τους αφαίμαξη, για σταθερές
εργασιακές σχέσεις χωρίς απολύσεις και κινητικότητα, των συνταξιούχων
για αξιοπρεπείς συντάξεις, των ανέργων για το δικαίωμα στη δουλειά των
νέων για μόρφωση και εργασία τελικά για το δικαίωμα στη ζωή.
Σ’ αυτή τη βάση η ΛΑΪΚΗ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ συμπαραστέκεται στον
αγώνα των αγροτών και καλεί τα σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα να
κηρύξουν στάση εργασίας τη μέρα του συλλαλητηρίου. Αντίστοιχα,
οι έμποροι και οι επαγγελματίες της Καρδίτσας, με αποφάσεις των συλλόγων
τους, να κλείσουν τα καταστήματα τους και να συμμετέχουν στην
κινητοποίηση.
Να πάρει το συλλαλητήριο παλλαϊκό χαρακτήρα,
να πλημμυρίσει από κόσμο η κεντρική πλατεία της Καρδίτσας και το ίδιο
και περισσότερο να επαναληφθεί μια βδομάδα αργότερα στην πανεργατική
απεργία στις 12 Νοέμβρη. Για να ακουστεί πιο δυνατά το ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ
ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ. Για να γίνουν βήματα συγκρότησης ενός παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και αγώνα για την απόκρουση της λαίλαπας των μέτρων του τρίτου μνημονίου, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ!
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ στις 5/11 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 12/11
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ!
Καρδίτσα, 30 Οκτώβρη 2015ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ - Κάτω τα χέρια από την κυριακάτικη αργία!
0
Για μια ακόμα φορά, την Κυριακή 1 Νοέμβρη οι εργαζόμενοι στο εμπόριο καλούνται να υπερασπιστούν την κυριακάτικη αργία. Καλούνται να δώσουν μια ακόμα μάχη ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να επιβάλουν οι δυνάμεις του κεφάλαιου με στόχο να μετατρέψουν τους χιλιάδες εμποροϋπάλληλους σε σύγχρονους δούλους. Να συνεχίσουν και να επεκτείνουν ακόμα περισσότερο το μοντέλο του εργαζόμενου-λάστιχου, που θα δουλεύει όταν και όσο θέλει ο εργοδότης, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ωράριο, με μισθό πείνας. Του απασχολήσιμου, που έχει να αντιμετωπίσει τη μαύρη-ανασφάλιστη εργασία, την εργοδοτική αυθαιρεσία, την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς.
Η κυβέρνηση εφαρμόζει κατά γράμμα τον αντεργατικό μνημονιακό νόμο 4177/2013 επιτρέποντας και αυτή την Κυριακή το άνοιγμα των μαγαζιών σε όλη τη χώρα. Πιστή στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου εμπορικού κεφαλαίου και απόλυτα προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της τρόικα, η "αναβαπτισμένη" κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο που κινήθηκαν και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα, αξιοποιώντας τον αρνητικό συσχετισμό και την κινηματική νηνεμία, όχι μόνο έχει "ξεχάσει" τις "δεσμεύσεις" της για κατάργηση του νόμου και επαναφορά της κυριακάτικης αργίας αλλά ετοιμάζει και υλοποιεί το νέο γύρο αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης που ισοπεδώνει κάθε εργατική κατάκτηση και οδηγεί ακόμα περισσότερο στη φτώχεια τους ήδη εξαθλιωμένους εργαζόμενους. Στην κατεύθυνση αυτή δεν χωράει καμία "αμφισβήτηση" ούτε ενός από τα αντεργατικά μέτρα που κατάφεραν να περάσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ο αγώνας των ίδιων των εργαζόμενων στο εμπόριο είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση που έχει επιβληθεί στον κλάδο. Η πάλη τους είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να υπερασπιστεί πραγματικά την κυριακάτικη αργία, την έννοια της ανάπαυσης και του ελεύθερου χρόνου, και να αναγκάσει την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Διαλύοντας την ηττοπάθεια και την απογοήτευση, χωρίς αυταπάτες για το ρόλο και αυτής της κυβέρνησης, με εμπιστοσύνη στη δύναμη του μαζικού, συλλογικού αγώνα, οι εμποροϋπάλληλοι πρέπει να δώσουν μαζικά αυτή τη μάχη. Γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν χαρίστηκε και ούτε πρόκειται να χαριστεί. Ότι οι εργατικές κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα οργανωμένης, αποφασιστικής, μαζικής πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων και ότι μόνο μέσα από αυτόν το δρόμο μπορούμε να τις υπερασπιστούμε και να τις κερδίσουμε ξανά. Για πλήρη και σταθερή δουλειά, ανθρώπινο ωράριο, 5ήμερο-8ωρο, με αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες δουλειάς.
· ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΗ!
· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ!
· ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ, ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ!
· ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!
Η κυβέρνηση εφαρμόζει κατά γράμμα τον αντεργατικό μνημονιακό νόμο 4177/2013 επιτρέποντας και αυτή την Κυριακή το άνοιγμα των μαγαζιών σε όλη τη χώρα. Πιστή στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου εμπορικού κεφαλαίου και απόλυτα προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της τρόικα, η "αναβαπτισμένη" κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο που κινήθηκαν και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα, αξιοποιώντας τον αρνητικό συσχετισμό και την κινηματική νηνεμία, όχι μόνο έχει "ξεχάσει" τις "δεσμεύσεις" της για κατάργηση του νόμου και επαναφορά της κυριακάτικης αργίας αλλά ετοιμάζει και υλοποιεί το νέο γύρο αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης που ισοπεδώνει κάθε εργατική κατάκτηση και οδηγεί ακόμα περισσότερο στη φτώχεια τους ήδη εξαθλιωμένους εργαζόμενους. Στην κατεύθυνση αυτή δεν χωράει καμία "αμφισβήτηση" ούτε ενός από τα αντεργατικά μέτρα που κατάφεραν να περάσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ο αγώνας των ίδιων των εργαζόμενων στο εμπόριο είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση που έχει επιβληθεί στον κλάδο. Η πάλη τους είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να υπερασπιστεί πραγματικά την κυριακάτικη αργία, την έννοια της ανάπαυσης και του ελεύθερου χρόνου, και να αναγκάσει την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Διαλύοντας την ηττοπάθεια και την απογοήτευση, χωρίς αυταπάτες για το ρόλο και αυτής της κυβέρνησης, με εμπιστοσύνη στη δύναμη του μαζικού, συλλογικού αγώνα, οι εμποροϋπάλληλοι πρέπει να δώσουν μαζικά αυτή τη μάχη. Γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν χαρίστηκε και ούτε πρόκειται να χαριστεί. Ότι οι εργατικές κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα οργανωμένης, αποφασιστικής, μαζικής πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων και ότι μόνο μέσα από αυτόν το δρόμο μπορούμε να τις υπερασπιστούμε και να τις κερδίσουμε ξανά. Για πλήρη και σταθερή δουλειά, ανθρώπινο ωράριο, 5ήμερο-8ωρο, με αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες δουλειάς.
· ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΗ!
· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ!
· ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ, ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ!
· ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!
Ταξική Πορεία
ΑΘΗΝΑ: Συζήτηση της Ταξικής Πορείας Υγειονομικών
0
Μπροστά στο νέο κύμα των βάρβαρων αντεργατικών μέτρων του τρίτου μνημονίου,
την εντατικοποίηση και την έλλειψη προσωπικού στα νοσοκομεία,
το νέο μισθολόγιο-φτωχολόγιο, την αξιολόγηση που επανέρχεται δριμύτερη
και την επίθεση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα,
την εντατικοποίηση και την έλλειψη προσωπικού στα νοσοκομεία,
το νέο μισθολόγιο-φτωχολόγιο, την αξιολόγηση που επανέρχεται δριμύτερη
και την επίθεση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα,
η Ταξική Πορεία Υγειονομικών
διοργανώνει συζήτηση
το Σάββατο 31 Οκτώβρη στις 6.00 μ.μ.
στο βιβλιοπωλείο-καφέ
"Εκτός των τειχών"
(Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια).
Καλούμε συναδέλφους από το χώρο της Υγείας για να συζητήσουμε
και να συναποφασίσουμε τρόπους οργάνωσης
της πάλης μας το επόμενο διάστημα.
Ξάνθη: αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό συλλαλητήριο
0
Έγινε την Πέμπτη 29 Οκτώβρη το αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό συλλαλητήριο, το οποίο είχαν καλέσει με κοινή αφίσα η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Λαϊκή Ενότητα. Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ ενέταξε το συλλαλητήριο αυτό στην καμπάνια που κάνει επί δύο εβδομάδες, με κεντρικό σύνθημα "Μέτωπο των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό - Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες". Καμπάνια η οποία ολοκληρώνεται το Σάββατο 31 Οκτώβρη με μετάβαση στην Ειδομένη του Κιλκίς και παράδοση των ειδών πρώτης ανάγκης που έχουν συγκεντρωθεί στους πρόσφυγες και στις ομάδες εθελοντών.
Η Λαϊκή Αντίσταση προπαγάνδισε το συλλαλητήριο τις προηγούμενες ημέρες με παρεμβάσεις στις σχολές, πανό έξω από το Εργατικό Κέντρο, δηλώσεις σε τοπικό κανάλι και ανακοινώσεις στα ΜΜΕ, καθώς και με μαζικό μοίρασμα προκηρύξεων και παράλληλη αφισοκόλληση στο κέντρο της πόλης. Το μπλοκ της στην πορεία ήταν αρκετά καλό και δυναμικό, και πλαισιώθηκε κυρίως από νέους, αποτέλεσε δε τον βασικό κορμό της διαδήλωσης. Αντίθετα η συμμετοχή των άλλων δύο οργανώσεων ήταν μικρή. Ωστόσο η πραγματοποίηση της διαδήλωσης μέσα από ένα κοινό κάλεσμα, ήταν ένα θετικό γεγονός. Όπως θετικό ήταν το γεγονός της συμμετοχής μεμονωμένων αγωνιστών και από άλλες συλλογικότητες της πόλης.
Μπορεί ο δρόμος της κοινής δράσης να παρουσιάζει δυσκολίες, ωστόσο φαίνεται ότι -ειδικά στις σημερινές δύσκολες συνθήκες- είναι αναγκαίος για να γίνουν βήματα αντίστασης και αγώνα.
Σ.Χ.
Η Λαϊκή Αντίσταση προπαγάνδισε το συλλαλητήριο τις προηγούμενες ημέρες με παρεμβάσεις στις σχολές, πανό έξω από το Εργατικό Κέντρο, δηλώσεις σε τοπικό κανάλι και ανακοινώσεις στα ΜΜΕ, καθώς και με μαζικό μοίρασμα προκηρύξεων και παράλληλη αφισοκόλληση στο κέντρο της πόλης. Το μπλοκ της στην πορεία ήταν αρκετά καλό και δυναμικό, και πλαισιώθηκε κυρίως από νέους, αποτέλεσε δε τον βασικό κορμό της διαδήλωσης. Αντίθετα η συμμετοχή των άλλων δύο οργανώσεων ήταν μικρή. Ωστόσο η πραγματοποίηση της διαδήλωσης μέσα από ένα κοινό κάλεσμα, ήταν ένα θετικό γεγονός. Όπως θετικό ήταν το γεγονός της συμμετοχής μεμονωμένων αγωνιστών και από άλλες συλλογικότητες της πόλης.
Μπορεί ο δρόμος της κοινής δράσης να παρουσιάζει δυσκολίες, ωστόσο φαίνεται ότι -ειδικά στις σημερινές δύσκολες συνθήκες- είναι αναγκαίος για να γίνουν βήματα αντίστασης και αγώνα.
Σ.Χ.
Εκδήλωση για τη καύση σκουπιδιών στο Ωραιόκαστρο
0
Μοιραζόμαστε τη γνώση, απαντάμε σε ερωτήσεις και συζητάμε ανοιχτά ένα μεγάλο θέμα.
Καύση σκουπιδιών. Μας καίει όλους.
Αμέσως μετά,
ζωντανή μουσική με τον Κώστα Μυλώση στην κιθάρα και στο τραγούδι. Μαζί του η Μαρία Χρίστοβα στο τσέλο.
Ξέρεις ότι το ΤΙΤΑΝ στην Ευκαρπία έχει άδεια από το 2014 και ετοιμάζεται να κάψει σκουπίδια και απόβλητα ως καύσιμο; Ότι ίσως ήδη να καίει τέτοια υλικά;
Το Σάββατο 31/10 στις 8 το
βράδυ πάρε την οικογένεια και τους φίλους σου
και έλα στο κτίριο "Παύλος Μελάς" (ΚΑΠΗ) Παλαιοκάστρου, στο Ωραιόκαστρο.Διεύθυνση: Μακεδονικού Αγώνα 6, Παλαιόκαστρο, Ωραιόκαστρο.
και έλα στο κτίριο "Παύλος Μελάς" (ΚΑΠΗ) Παλαιοκάστρου, στο Ωραιόκαστρο.Διεύθυνση: Μακεδονικού Αγώνα 6, Παλαιόκαστρο, Ωραιόκαστρο.
Μοιραζόμαστε τη γνώση, απαντάμε σε ερωτήσεις και συζητάμε ανοιχτά ένα μεγάλο θέμα.
Καύση σκουπιδιών. Μας καίει όλους.
Αμέσως μετά,
ζωντανή μουσική με τον Κώστα Μυλώση στην κιθάρα και στο τραγούδι. Μαζί του η Μαρία Χρίστοβα στο τσέλο.
Είσοδος
ΕΛΕΥΘΕΡΗ
29 Οκτωβρίου 2015
Ανακαλύπτοντας την κρυφή σαπίλα μιας γοητευτικής κουλτούρας
6
Το παρόν κείμενο θα προσπαθήσει να προσεγγίσει ένα ζήτημα αρκετά καυτό στις μέρες μας. Ένα ζήτημα, που δείχνει να προβληματίζει σημαντικό κομμάτι της νεολαίας και μάλλον δικαιολογημένα. Αφορμές πολλές, με πιο πρόσφατη την τοποθέτηση γνωστού «έντεχνου» καλλιτέχνη, ότι μια πενταμελής οικογένεια μπορεί να ζήσει με πέντε παξιμάδια και μια ντομάτα. Κάτι είπε και για ελιές, δεν θυμάμαι πόσες. Ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα, πως οι νέοι είναι άνεργοι, επειδή βαριούνται να δουλέψουν. Δηλώσεις άκρως χυδαίες, που αποτελούν ύβρη όχι μονάχα για τη νεολαία, που βλέπει το παρόν και το μέλλον της να γκρεμίζονται, μα και για όλο το λαό, που του στερούν βασικά δικαιώματα στη δουλειά και την ίδια τη ζωή του οι πολιτικές, για τις οποίες ο ίδιος «έντεχνος» δεν έχει να πει τίποτα.
Μπορεί αυτό το χρόνο να πήρε ο Θηβαίος το βραβείο «Πορτοσάλτε», πάντως αντίστοιχες στάσεις και τοποθετήσεις έχουν εκφραστεί από αρκετούς υποτιθέμενα «εναλλακτικούς», «έντεχνους» και λοιπούς επιφανειακά γοητευτικούς καλλιτέχνες, που όμως, όσο κι αν διατρανώνουν, ότι υπηρετούν κάτι «διαφορετικό», στην πραγματικότητα είναι μια απ’ τα ίδια… σκατά, που σερβίρει το σύστημα. Το όποιο ιστορικό background επίσης επικαλούνται, για να επιβεβαιώσουν τη θέση, που έχουν κατακτήσει μουσικά/κοινωνικά, παύει να έχει νόημα, εφ’ όσον αυτό αναιρείται από την τωρινή τους στάση.
Οι καλλιτέχνες αυτοί λοιπόν καπηλεύονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αξίες και ιδανικά, τα οποία τους ανέβασαν ή έστω τους έσπρωξαν στο να ανέβουν στη σκηνή και να γίνουν ονόματα, για να μπορούν σήμερα με μια σχετική άνεση και βολεμένοι στην εύκολη πια γι’ αυτούς πραγματικότητα να ξεστομίζουν ό,τι μαλακία κατεβάσει η κούτρα τους. Και λέω «καπηλεύονται», γιατί μπορούν πολύ εύκολα να «παίζουν» κατά καιρούς με το λαϊκό αίσθημα, να πουλάνε «επανάσταση» και «ξεσηκωμούς» και να υιοθετούν τοποθετήσεις φιλικές προς το λαό, εχθρικές προς τις βάρβαρες πολιτικές, που του επιβάλλονται, μα εν τέλει οι ίδιοι καταλήγουν να είναι τα απόσκατα αυτών των πολιτικών και όσων τις προωθούν. Υπερβολικοί ίσως οι χαρακτηρισμοί, πάντως δεν υπάρχει λόγος να είναι κανείς επιεικής με τους κάθε λογής Θηβαίους, που κάνουν τους σκύλους της πίστας να μοιάζουν προοδευτικοί και ριζοσπάστες.
Από την άλλη, δεν υπάρχει λόγος να δίνει κανείς και τόσο βάρος στην κάθε αμπελοφιλοσοφία, που ξεστομίζουν, γιατί ρε πούστη μου δεν αποτελούν κάτι σημαντικό. Μπορεί να έχουν προσφέρει, δε λέω, αλλά πλέον έχουν χρεοκοπήσει. Και χρεοκοπούν κάθε φορά, που γίνονται φερέφωνα του Σκάι, του Πορτοσάλτε, του Πρετεντέρη και λοιπών εκφραστών αυτού του συστήματος.
Και καλά! Περιμέναμε κάτι διαφορετικό; Όχι βέβαια. Είναι μια απόλυτα λογική εξέλιξη μιας «φάρας», που ξεκίνησε αγνά, καλοπροαίρετα ίσως (ή και όχι), φίλησε όμως πολλές κατουρημένες ποδιές, συμβιβάστηκε και έφτασε, όπου έφτασε. Απ’ την άλλη, αναρωτιέται κανείς γιατί. Γιατί ο τάδε να βγει να πει αυτό; Γιατί ο δείνα να πει το άλλο;
Γιατί έχει πλέον την άνεση να τα πει. Γιατί ξέρει, ότι πλέον ως κατοχυρωμένο όνομα, που είναι, μπορεί να πετάξει την παπαριά του χωρίς να «κινδυνέψει» κι άμα δει στην τελική, ότι χάνει κοινό, να την πάρει πίσω. Το σίγουρο, είναι, ότι όποτε κάνει πιο «συμπαθητικές» τοποθετήσεις και το παίζει και ολίγον «παιδί του λαού», αυτό γίνεται απλά και μόνο από υποχρέωση στο κοινό του κι όχι γιατί πραγματικά εκφράζει κάτι τέτοιο.
Έχει λοιπόν το δικαίωμα ο κάθε Θηβαίος, ο κάθε Μαραβέγιας, ο κάθε Μαγειρίτσας και λοιποί «αξιότιμοι κύριοι» να πετάνε -και με ύφος μάλιστα- τις αμπελοφιλοσοφίες τους; Φυσικά και έχουν. Έχουμε όμως κι όλοι εμείς δικαίωμα να τους βρίζουμε και κυρίως να αντιλαμβανόμαστε το ρόλο των «κυρίων» αυτών. Έχουμε επίσης το δικαίωμα, όταν αλλάξουν λίγο τα πράγματα, να τους στείλουμε στα σκουπίδια της ιστορίας.
Το βασικό πάντως είναι, να αντιληφθούμε όλοι, ότι πίσω από τη μάσκα της υποτιθέμενης ψαγμενιάς (σιγά την ψαγμενιά εδώ που τα λέμε) κρύβεται κάτι πολύ μαύρο και σάπιο. Επικίνδυνο επίσης, με την έννοια, ότι το εν λόγω καλλιτεχνικό σύνολο έχει συνδεθεί* με έναν υποτιθέμενο ριζοσπαστισμό, μια υποτιθέμενη ποιότητα, μια αντίθεση στα κυρίαρχα πρότυπα, ενώ στην πραγματικότητα μόνο αυτό δεν είναι. Μπορεί αισθητικά να έχει όμορφες πτυχές, αλλά κοινωνικά και πολιτικά έχει πια ξεφτιλιστεί. Όχι στο σύνολο του, αλλά σε σημαντικό κομμάτι του.
* Η σύνδεση αυτή (το εν λόγω καλλιτεχνικό σύνολο έχει συνδεθεί…) είναι αποτέλεσμα των τελευταίων δεκαετιών, με αρχή τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Στις διάφορες διαστάσεις του, το εντεχνολαϊκό/έντεχνο -ανεξάρτητα από το πώς εξελίχθηκε- συνδέθηκε με το λαό και το κίνημα του. Υπήρχε βέβαια μια άλλη κοινωνική κατάσταση, για να υπηρετήσει τη σύνδεση αυτή. Υπήρχε ένα διαφορετικό πεδίο έμπνευσης. Και όσα γεννήθηκαν κάποτε εξακολουθούν να κουδουνίζουν στη συλλογική μνήμη, ακόμα κι αν οι δημιουργοί τους πέθαναν (μεταφορικά ή κυριολεκτικά).
Πλέον η σύνδεση αυτή έχει εξαφανιστεί. Κι όχι απλά και μόνο λόγω κάποιων δηλώσεων, μα λόγω μιας γενικής στάσης/νοοτροπίας, που έχει επικρατήσει στους στρατηλάτες αυτής της «φάρας», μα και στους επίδοξους εκπροσώπους της. Στάση/νοοτροπία, που βέβαια δεν είναι καθόλου ξεκομμένη από το κοινωνικό και πολιτικό background, που έχει διαμορφωθεί συνολικά και τους «επιτρέπει» να λένε όσα λένε. Σίγουρα πάντως, όταν οι λαοί βγαίνουν στο προσκήνιο μπορούν να εμπνέουν και να γεννούν έτσι νέα μουσικά διαμάντια, στέλνοντας παράλληλα στη λεκάνη της τουαλέτας κάθε ξεφτιλισμένο «έντεχνο».
Εμείς πάντως στον κάθε Θηβαίο απαντάμε με Βελεσιώτου.
Σούπα Πάπιας
Μπορεί αυτό το χρόνο να πήρε ο Θηβαίος το βραβείο «Πορτοσάλτε», πάντως αντίστοιχες στάσεις και τοποθετήσεις έχουν εκφραστεί από αρκετούς υποτιθέμενα «εναλλακτικούς», «έντεχνους» και λοιπούς επιφανειακά γοητευτικούς καλλιτέχνες, που όμως, όσο κι αν διατρανώνουν, ότι υπηρετούν κάτι «διαφορετικό», στην πραγματικότητα είναι μια απ’ τα ίδια… σκατά, που σερβίρει το σύστημα. Το όποιο ιστορικό background επίσης επικαλούνται, για να επιβεβαιώσουν τη θέση, που έχουν κατακτήσει μουσικά/κοινωνικά, παύει να έχει νόημα, εφ’ όσον αυτό αναιρείται από την τωρινή τους στάση.
Οι καλλιτέχνες αυτοί λοιπόν καπηλεύονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αξίες και ιδανικά, τα οποία τους ανέβασαν ή έστω τους έσπρωξαν στο να ανέβουν στη σκηνή και να γίνουν ονόματα, για να μπορούν σήμερα με μια σχετική άνεση και βολεμένοι στην εύκολη πια γι’ αυτούς πραγματικότητα να ξεστομίζουν ό,τι μαλακία κατεβάσει η κούτρα τους. Και λέω «καπηλεύονται», γιατί μπορούν πολύ εύκολα να «παίζουν» κατά καιρούς με το λαϊκό αίσθημα, να πουλάνε «επανάσταση» και «ξεσηκωμούς» και να υιοθετούν τοποθετήσεις φιλικές προς το λαό, εχθρικές προς τις βάρβαρες πολιτικές, που του επιβάλλονται, μα εν τέλει οι ίδιοι καταλήγουν να είναι τα απόσκατα αυτών των πολιτικών και όσων τις προωθούν. Υπερβολικοί ίσως οι χαρακτηρισμοί, πάντως δεν υπάρχει λόγος να είναι κανείς επιεικής με τους κάθε λογής Θηβαίους, που κάνουν τους σκύλους της πίστας να μοιάζουν προοδευτικοί και ριζοσπάστες.
Από την άλλη, δεν υπάρχει λόγος να δίνει κανείς και τόσο βάρος στην κάθε αμπελοφιλοσοφία, που ξεστομίζουν, γιατί ρε πούστη μου δεν αποτελούν κάτι σημαντικό. Μπορεί να έχουν προσφέρει, δε λέω, αλλά πλέον έχουν χρεοκοπήσει. Και χρεοκοπούν κάθε φορά, που γίνονται φερέφωνα του Σκάι, του Πορτοσάλτε, του Πρετεντέρη και λοιπών εκφραστών αυτού του συστήματος.
Και καλά! Περιμέναμε κάτι διαφορετικό; Όχι βέβαια. Είναι μια απόλυτα λογική εξέλιξη μιας «φάρας», που ξεκίνησε αγνά, καλοπροαίρετα ίσως (ή και όχι), φίλησε όμως πολλές κατουρημένες ποδιές, συμβιβάστηκε και έφτασε, όπου έφτασε. Απ’ την άλλη, αναρωτιέται κανείς γιατί. Γιατί ο τάδε να βγει να πει αυτό; Γιατί ο δείνα να πει το άλλο;
Γιατί έχει πλέον την άνεση να τα πει. Γιατί ξέρει, ότι πλέον ως κατοχυρωμένο όνομα, που είναι, μπορεί να πετάξει την παπαριά του χωρίς να «κινδυνέψει» κι άμα δει στην τελική, ότι χάνει κοινό, να την πάρει πίσω. Το σίγουρο, είναι, ότι όποτε κάνει πιο «συμπαθητικές» τοποθετήσεις και το παίζει και ολίγον «παιδί του λαού», αυτό γίνεται απλά και μόνο από υποχρέωση στο κοινό του κι όχι γιατί πραγματικά εκφράζει κάτι τέτοιο.
Έχει λοιπόν το δικαίωμα ο κάθε Θηβαίος, ο κάθε Μαραβέγιας, ο κάθε Μαγειρίτσας και λοιποί «αξιότιμοι κύριοι» να πετάνε -και με ύφος μάλιστα- τις αμπελοφιλοσοφίες τους; Φυσικά και έχουν. Έχουμε όμως κι όλοι εμείς δικαίωμα να τους βρίζουμε και κυρίως να αντιλαμβανόμαστε το ρόλο των «κυρίων» αυτών. Έχουμε επίσης το δικαίωμα, όταν αλλάξουν λίγο τα πράγματα, να τους στείλουμε στα σκουπίδια της ιστορίας.
Το βασικό πάντως είναι, να αντιληφθούμε όλοι, ότι πίσω από τη μάσκα της υποτιθέμενης ψαγμενιάς (σιγά την ψαγμενιά εδώ που τα λέμε) κρύβεται κάτι πολύ μαύρο και σάπιο. Επικίνδυνο επίσης, με την έννοια, ότι το εν λόγω καλλιτεχνικό σύνολο έχει συνδεθεί* με έναν υποτιθέμενο ριζοσπαστισμό, μια υποτιθέμενη ποιότητα, μια αντίθεση στα κυρίαρχα πρότυπα, ενώ στην πραγματικότητα μόνο αυτό δεν είναι. Μπορεί αισθητικά να έχει όμορφες πτυχές, αλλά κοινωνικά και πολιτικά έχει πια ξεφτιλιστεί. Όχι στο σύνολο του, αλλά σε σημαντικό κομμάτι του.
* Η σύνδεση αυτή (το εν λόγω καλλιτεχνικό σύνολο έχει συνδεθεί…) είναι αποτέλεσμα των τελευταίων δεκαετιών, με αρχή τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Στις διάφορες διαστάσεις του, το εντεχνολαϊκό/έντεχνο -ανεξάρτητα από το πώς εξελίχθηκε- συνδέθηκε με το λαό και το κίνημα του. Υπήρχε βέβαια μια άλλη κοινωνική κατάσταση, για να υπηρετήσει τη σύνδεση αυτή. Υπήρχε ένα διαφορετικό πεδίο έμπνευσης. Και όσα γεννήθηκαν κάποτε εξακολουθούν να κουδουνίζουν στη συλλογική μνήμη, ακόμα κι αν οι δημιουργοί τους πέθαναν (μεταφορικά ή κυριολεκτικά).
Πλέον η σύνδεση αυτή έχει εξαφανιστεί. Κι όχι απλά και μόνο λόγω κάποιων δηλώσεων, μα λόγω μιας γενικής στάσης/νοοτροπίας, που έχει επικρατήσει στους στρατηλάτες αυτής της «φάρας», μα και στους επίδοξους εκπροσώπους της. Στάση/νοοτροπία, που βέβαια δεν είναι καθόλου ξεκομμένη από το κοινωνικό και πολιτικό background, που έχει διαμορφωθεί συνολικά και τους «επιτρέπει» να λένε όσα λένε. Σίγουρα πάντως, όταν οι λαοί βγαίνουν στο προσκήνιο μπορούν να εμπνέουν και να γεννούν έτσι νέα μουσικά διαμάντια, στέλνοντας παράλληλα στη λεκάνη της τουαλέτας κάθε ξεφτιλισμένο «έντεχνο».
Εμείς πάντως στον κάθε Θηβαίο απαντάμε με Βελεσιώτου.
Σούπα Πάπιας
Ο λαός εδώ και χρόνια πληρώνει ΦΠΑ στην εκπαίδευση!
0
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών και των μνημονίων τους, σχεδίαζε αρχικά να μας φορέσει Φ.Π.Α. 23% στο μοσχαρίσιο κρέας.
Στη συνέχεια και επικαλούμενη κρίση ευαισθησίας για την ανθρωπιστική κρίση και για το φτωχό λαό που πρέπει να φάει λίγο καλό κρεατάκι, αποσύρει αυτή την πρόταση και εισηγείται ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση (ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης).
Πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και για να μην χαθεί εκλογική πελατεία, καθησύχαζαν το λαό ότι αυτό το άδικο και αντιλαϊκό μέτρο δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν. Θα βρίσκανε, έλεγαν, ισοδύναμα μέτρα. Μπας και νόμιζαν ότι και αυτά θα τα πλήρωνε άλλος λαός;
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επανέρχεται μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και μετά από ολιγοήμερη παράταση εφαρμογής του προαπαιτούμενου μέτρου για ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, η κυβερνητική επιτροπή τελικά καταλήγει να επιβάλλει ΦΠΑ 6% στα πάσης φύσης φροντιστήρια και 13% στα ιδιωτικά σχολεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι από 26% καταφέραμε το 6% και 13%. Προσοχή στις διατυπώσεις, τσαρλατάνοι. Από 0% το κάνατε 6% και 13%!
Η απόφαση της κυβέρνησης θεωρήθηκε φιλολαϊκή και με ταξικό πρόσημο υπέρ των φτωχών στρωμάτων. Στην ιδιωτική εκπαίδευση, λέει η κυβέρνηση, πηγαίνουν αυτοί που έχουν να την πληρώσουν, δηλαδή τα μεσαία και ανώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σημείωμα το θέμα δεν είναι ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση. Όμως δεν είναι δύσκολο να αποδείξει κάποιος τα παιδιά ποιου πηγαίνουν στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης. Πηγαίνουν τα παιδιά του λαού, των εργατών και των φτωχών εργαζομένων, των ανέργων, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους όση βοήθεια μπορούν και αντέχουν για να μάθουν μια ξένη γλώσσα και για να προετοιμαστούν καλύτερα για τις εξετάσεις εισαγωγής σε κάποιο ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η συζήτηση γύρω από το ΦΠΑ αποκρύπτει στην κυριολεξία τις πολλές μονάδες ΦΠΑ που έχουν ήδη επιβληθεί στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Ας μιλήσουμε για τον φορολογούμενο που ενώ έχει πληρώσει για να παρέχεται στο παιδί του δωρεάν εκπαίδευση, καλείται κάθε φορά να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει ό, τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους και που σχετίζεται με μια σχετική ομαλή λειτουργία του λεγόμενου δημόσιου και δωρεάν σχολείου. Είναι αβάσταχτη η ελαφρότητα με την οποία κυβερνητικά στελέχη και ο υπουργός παιδείας μιλάνε για τις «πενταροδεκάρες» που θα πληρώσουν κάποιοι στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Και δε λένε κουβέντα για τα τεράστια ποσά που έχουν χαρακτήρα έκτακτης φορολογίας και που εκβιάζονται στο ξεκίνημα αλλά και κατά τη διάρκεια σχολικής χρονιάς να πληρώσουν οι γονείς. Είναι μακρύς ο κατάλογος των προαπαιτούμενων χαρατσιών που πρέπει να καταβάλει η λαϊκή οικογένεια για να λειτουργήσουν τα σχολειά. Έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις - δεν είναι υπερβολικό να το πει κανείς- που έχει δημιουργήσει δίκτυα τα οποία προσφέρουν επί πληρωμή υπηρεσίες στο λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν ελληνικό σχολείο. Υπηρεσίες που αποτελούν κάτι σα θεσμό όπως πχ οι πάσης φύσης επισκέψεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα και οι ψυχαγωγικές εκδρομές. Έτσι, για να πάει ένα παιδάκι του δημοτικού μια επίσκεψη με το σχολείο σε ένα μουσείο πρέπει να πληρώσει πούλμαν, ξεναγό και την είσοδο στο μουσείο.
Αποτελεί θεσμό στο δωρεάν ελληνικό σχολείο ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει για τα λειτουργικά έξοδα σχολείου όπως το πετρέλαιο θέρμανσης, την επισκευή στο φωτοτυπικό μηχάνημα, το χαρτί για το φωτοτυπικό μηχανήματος, τα εποπτικά μέσα (χάρτες, υλικά εργαστηρίων κλπ), την καθαρίστρια και τα υλικά καθαριότητας.
Αποτελεί θεσμό ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει την μεταφορά των παιδιών του με πούλμαν και ταξί, γιατί η κυβέρνηση έκλεισε το σχολείο στο χωριό και μετέφερε τους μαθητές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στο σχολείο της πόλης.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν την τραπεζοκόμο στα ολοήμερα νηπιαγωγεία και δημοτικά. Και να φέρνουν φαγητό από το σπίτι τους για να τρώνε τα παιδάκια τους μέχρι τις 4 το απόγευμα που παραμένουν στο σχολείο. Κι αυτό να ζεσταίνεται σε ένα φούρνο μικροκυμάτων που συνήθως έχουν πληρώσει οι γονείς. Ενώ σε σχολεία που δεν υπάρχουν τέτοιες «πολυτέλειες», οι γονείς πληρώνουν εταιρείες έτοιμου φαγητού για να σιτίζονται τα παιδιά τους.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν παράλληλες δραστηριότητες στα πλαίσια των ολοήμερων δημοτικών όπως την ζωγραφική, τη μουσική, το χορό. Και είναι τραγικό να μην μπορούν γονείς να ανταπεξέλθουν, και για να μη στεναχωρήσουν και απομονώσουν τα παιδιά τους, να φτάνουν σε θλιβερά επίπεδα στέρησης για να ανταποκριθούν στα έξοδα.
Αποτελεί θεσμό όταν οι κρατικές δαπάνες δε φτάνουν για τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων και όταν τα κονδύλια που διαθέτει η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι πενιχρά, να αυξάνονται τα δημοτικά τέλη και κυρίως να εκβιάζονται οι γονείς να καλύψουν τα έξοδα.
Να προσθέσουμε εδώ τα 3.000 κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για φέτος, που αν προστεθούν στις περσινές ελλείψεις, το καλοκαίρι του ‘16 στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θα υπάρχουν 6.000 κενές θέσεις. Ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ένα μόνο μικρό μέρος των 5.000 κενών έχει καλυφθεί από προσλήψεις αναπληρωτών. Έχουμε μια αρκετά καλή εικόνα για το λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.
Αυτή η κατάσταση ανοίγει τις πόρτες σε πάσης φύσης χορηγούς για να κάνουν τις δουλειές τους μέσω των σχολείων ώστε να αφήσουν και το κατιτίς για την λειτουργία τους. Ποια άποψη επικρατεί με βάση την κατάσταση και την απραξία κινήματος; «Τι κι αν το κράτος φορολογεί το φτωχό λαό; Έτσι όπως τα χει κάνει…». Και εδώ εμφανίζεται πάλι ο καπιταλισμός για να λύσει το πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε...
Το δήλωσε και ο υπουργός παιδείας Φίλης σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο στις 2/10: «Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αποτελέσει με τη δουλειά του μια μαρτυρία υπέρβασης της κρίσης, αρκεί να βρει συμπαραστάτες από την πολιτεία και από τον ιδιωτικό τομέα». Τι δεν καταλαβαίνεις; Καλός και πρόθυμος και ψηλά στη βαθμολογία της αξιολόγησης εκπαιδευτικός θα είναι αυτός που θα βρίσκει λύσεις για να βγάζει το σχολείο μόνο του τα λειτουργικά του έξοδα.
Και σε μια πορεία -γιατί όχι;- οι χορηγοί και οι δήθεν ευεργέτες που θα αναλάβουν να συνδράμουν τη λειτουργία των σχολείων να έχουν αποφασιστικό ρόλο και για το εκπαιδευτικό προσωπικό. Μισθοί, Προσλήψεις, Απολύσεις, Εργοδοτική τρομοκρατία και λοιπά.
Κι επειδή στον καπιταλισμό δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν ίδιες αφετηρίες, ο φτωχός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, τα τσακισμένα μικροαστικά στρώματα και φτωχοί αγρότες θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Κι εννοούμε, ότι όσο ακόμα έχει μείνει κάτι στην τσέπη τους, θα πασχίζουν να μην στερηθούν τα παιδιά τους. Όταν αδειάσουν οι τσέπες -και στους περισσότερους είναι πλέον άδειες- από τους πενιχρούς μισθούς και τις συντάξεις πείνας, την πολύχρονη ανεργία και τα χαράτσια στη φορολογία, αυτό θα έχει σοβαρή επίπτωση στα παιδιά τους για το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να φοιτούν στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Κι αν μέχρι τώρα, κουτσά στραβά, το πράγμα βολευόταν παρά τις μεγάλες θυσίες και στερήσεις, από τώρα και μετά δεν πάει άλλο. Είναι καιρός να πασχίσουμε να δημιουργηθούν όροι και προϋποθέσεις που θα συμβάλλουν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση και τη δωρεάν εκπαίδευση.
Προλεταριακή Σημαία
Στη συνέχεια και επικαλούμενη κρίση ευαισθησίας για την ανθρωπιστική κρίση και για το φτωχό λαό που πρέπει να φάει λίγο καλό κρεατάκι, αποσύρει αυτή την πρόταση και εισηγείται ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση (ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης).
Πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και για να μην χαθεί εκλογική πελατεία, καθησύχαζαν το λαό ότι αυτό το άδικο και αντιλαϊκό μέτρο δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν. Θα βρίσκανε, έλεγαν, ισοδύναμα μέτρα. Μπας και νόμιζαν ότι και αυτά θα τα πλήρωνε άλλος λαός;
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επανέρχεται μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και μετά από ολιγοήμερη παράταση εφαρμογής του προαπαιτούμενου μέτρου για ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, η κυβερνητική επιτροπή τελικά καταλήγει να επιβάλλει ΦΠΑ 6% στα πάσης φύσης φροντιστήρια και 13% στα ιδιωτικά σχολεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι από 26% καταφέραμε το 6% και 13%. Προσοχή στις διατυπώσεις, τσαρλατάνοι. Από 0% το κάνατε 6% και 13%!
Η απόφαση της κυβέρνησης θεωρήθηκε φιλολαϊκή και με ταξικό πρόσημο υπέρ των φτωχών στρωμάτων. Στην ιδιωτική εκπαίδευση, λέει η κυβέρνηση, πηγαίνουν αυτοί που έχουν να την πληρώσουν, δηλαδή τα μεσαία και ανώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σημείωμα το θέμα δεν είναι ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση. Όμως δεν είναι δύσκολο να αποδείξει κάποιος τα παιδιά ποιου πηγαίνουν στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης. Πηγαίνουν τα παιδιά του λαού, των εργατών και των φτωχών εργαζομένων, των ανέργων, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους όση βοήθεια μπορούν και αντέχουν για να μάθουν μια ξένη γλώσσα και για να προετοιμαστούν καλύτερα για τις εξετάσεις εισαγωγής σε κάποιο ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η συζήτηση γύρω από το ΦΠΑ αποκρύπτει στην κυριολεξία τις πολλές μονάδες ΦΠΑ που έχουν ήδη επιβληθεί στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Ας μιλήσουμε για τον φορολογούμενο που ενώ έχει πληρώσει για να παρέχεται στο παιδί του δωρεάν εκπαίδευση, καλείται κάθε φορά να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει ό, τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους και που σχετίζεται με μια σχετική ομαλή λειτουργία του λεγόμενου δημόσιου και δωρεάν σχολείου. Είναι αβάσταχτη η ελαφρότητα με την οποία κυβερνητικά στελέχη και ο υπουργός παιδείας μιλάνε για τις «πενταροδεκάρες» που θα πληρώσουν κάποιοι στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Και δε λένε κουβέντα για τα τεράστια ποσά που έχουν χαρακτήρα έκτακτης φορολογίας και που εκβιάζονται στο ξεκίνημα αλλά και κατά τη διάρκεια σχολικής χρονιάς να πληρώσουν οι γονείς. Είναι μακρύς ο κατάλογος των προαπαιτούμενων χαρατσιών που πρέπει να καταβάλει η λαϊκή οικογένεια για να λειτουργήσουν τα σχολειά. Έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις - δεν είναι υπερβολικό να το πει κανείς- που έχει δημιουργήσει δίκτυα τα οποία προσφέρουν επί πληρωμή υπηρεσίες στο λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν ελληνικό σχολείο. Υπηρεσίες που αποτελούν κάτι σα θεσμό όπως πχ οι πάσης φύσης επισκέψεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα και οι ψυχαγωγικές εκδρομές. Έτσι, για να πάει ένα παιδάκι του δημοτικού μια επίσκεψη με το σχολείο σε ένα μουσείο πρέπει να πληρώσει πούλμαν, ξεναγό και την είσοδο στο μουσείο.
Αποτελεί θεσμό στο δωρεάν ελληνικό σχολείο ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει για τα λειτουργικά έξοδα σχολείου όπως το πετρέλαιο θέρμανσης, την επισκευή στο φωτοτυπικό μηχάνημα, το χαρτί για το φωτοτυπικό μηχανήματος, τα εποπτικά μέσα (χάρτες, υλικά εργαστηρίων κλπ), την καθαρίστρια και τα υλικά καθαριότητας.
Αποτελεί θεσμό ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει την μεταφορά των παιδιών του με πούλμαν και ταξί, γιατί η κυβέρνηση έκλεισε το σχολείο στο χωριό και μετέφερε τους μαθητές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στο σχολείο της πόλης.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν την τραπεζοκόμο στα ολοήμερα νηπιαγωγεία και δημοτικά. Και να φέρνουν φαγητό από το σπίτι τους για να τρώνε τα παιδάκια τους μέχρι τις 4 το απόγευμα που παραμένουν στο σχολείο. Κι αυτό να ζεσταίνεται σε ένα φούρνο μικροκυμάτων που συνήθως έχουν πληρώσει οι γονείς. Ενώ σε σχολεία που δεν υπάρχουν τέτοιες «πολυτέλειες», οι γονείς πληρώνουν εταιρείες έτοιμου φαγητού για να σιτίζονται τα παιδιά τους.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν παράλληλες δραστηριότητες στα πλαίσια των ολοήμερων δημοτικών όπως την ζωγραφική, τη μουσική, το χορό. Και είναι τραγικό να μην μπορούν γονείς να ανταπεξέλθουν, και για να μη στεναχωρήσουν και απομονώσουν τα παιδιά τους, να φτάνουν σε θλιβερά επίπεδα στέρησης για να ανταποκριθούν στα έξοδα.
Αποτελεί θεσμό όταν οι κρατικές δαπάνες δε φτάνουν για τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων και όταν τα κονδύλια που διαθέτει η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι πενιχρά, να αυξάνονται τα δημοτικά τέλη και κυρίως να εκβιάζονται οι γονείς να καλύψουν τα έξοδα.
Να προσθέσουμε εδώ τα 3.000 κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για φέτος, που αν προστεθούν στις περσινές ελλείψεις, το καλοκαίρι του ‘16 στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θα υπάρχουν 6.000 κενές θέσεις. Ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ένα μόνο μικρό μέρος των 5.000 κενών έχει καλυφθεί από προσλήψεις αναπληρωτών. Έχουμε μια αρκετά καλή εικόνα για το λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.
Αυτή η κατάσταση ανοίγει τις πόρτες σε πάσης φύσης χορηγούς για να κάνουν τις δουλειές τους μέσω των σχολείων ώστε να αφήσουν και το κατιτίς για την λειτουργία τους. Ποια άποψη επικρατεί με βάση την κατάσταση και την απραξία κινήματος; «Τι κι αν το κράτος φορολογεί το φτωχό λαό; Έτσι όπως τα χει κάνει…». Και εδώ εμφανίζεται πάλι ο καπιταλισμός για να λύσει το πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε...
Το δήλωσε και ο υπουργός παιδείας Φίλης σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο στις 2/10: «Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αποτελέσει με τη δουλειά του μια μαρτυρία υπέρβασης της κρίσης, αρκεί να βρει συμπαραστάτες από την πολιτεία και από τον ιδιωτικό τομέα». Τι δεν καταλαβαίνεις; Καλός και πρόθυμος και ψηλά στη βαθμολογία της αξιολόγησης εκπαιδευτικός θα είναι αυτός που θα βρίσκει λύσεις για να βγάζει το σχολείο μόνο του τα λειτουργικά του έξοδα.
Και σε μια πορεία -γιατί όχι;- οι χορηγοί και οι δήθεν ευεργέτες που θα αναλάβουν να συνδράμουν τη λειτουργία των σχολείων να έχουν αποφασιστικό ρόλο και για το εκπαιδευτικό προσωπικό. Μισθοί, Προσλήψεις, Απολύσεις, Εργοδοτική τρομοκρατία και λοιπά.
Κι επειδή στον καπιταλισμό δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν ίδιες αφετηρίες, ο φτωχός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, τα τσακισμένα μικροαστικά στρώματα και φτωχοί αγρότες θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Κι εννοούμε, ότι όσο ακόμα έχει μείνει κάτι στην τσέπη τους, θα πασχίζουν να μην στερηθούν τα παιδιά τους. Όταν αδειάσουν οι τσέπες -και στους περισσότερους είναι πλέον άδειες- από τους πενιχρούς μισθούς και τις συντάξεις πείνας, την πολύχρονη ανεργία και τα χαράτσια στη φορολογία, αυτό θα έχει σοβαρή επίπτωση στα παιδιά τους για το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να φοιτούν στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Κι αν μέχρι τώρα, κουτσά στραβά, το πράγμα βολευόταν παρά τις μεγάλες θυσίες και στερήσεις, από τώρα και μετά δεν πάει άλλο. Είναι καιρός να πασχίσουμε να δημιουργηθούν όροι και προϋποθέσεις που θα συμβάλλουν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση και τη δωρεάν εκπαίδευση.
Προλεταριακή Σημαία
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΑΤΟΪΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ - ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
0
Εβδομήντα πέντε χρόνια από τον ηρωικό πατριωτικό και αντιφασιστικό, εθνικοαπελευθρωτικό αγώνα του λαού μας, το παλλαϊκό «όχι» ενάντια στους ξένους κατακτητές και τη θηριωδία του φασισμού εμπνέει και σφραγίζει σήμερα την πάλη των εργατο-λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας που βρίσκονται αντιμέτωποι με μια βάρβαρη πολιτική υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους, Ευρωπαίους και Αμερικάνους, όπως επιβεβαιώνουν τα μνημόνια της λαϊκής ληστείας και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Πρόκειται για τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα τα οποία επιβάλλουν όρους νέοαποικιακού ελέγχου στη χώρα και συνθλίβουν ακόμη και τα στοιχειώδη κυριαρχικά, εργασιακά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- αφού πρώτα έδωσε τα διαπιστευτήριά της στους ιμπεριαλιστές προστάτες και κηδεμόνες της και εγγυήθηκε τη συνέχεια της πολιτική των προκατόχων της (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) επιβεβαιώνει «για δεύτερη φορά» την προσήλωσή της στα αιτήματα της κερδοφορίας της εγχώριας ολιγαρχίας και του ξένου ιμπεριαλισμού.
Με την «πρώτη φορά αριστερή διακυβέρνηση», εφάρμοσε πιστά τα δυο προηγούμενα μνημόνια της κατεδάφισης των εργατολαϊκών δικαιωμάτων και συνεχίζει σήμερα για δεύτερη φορά την αντιλαϊκή καταιγίδα με την ψήφιση του τρίτου δρακόντειου μνημονίου, το οποίο θέτει στο στόχαστρο την ισοπέδωση ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανέργων, της νεολαίας, των αγροτών και των μικρομεσαίων, διασφαλίζοντας τους όρους της κερδοφορίας ταυ τραπεζικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου , ξεπουλώντας όλη τη δημόσια περιουσία στα αρπακτικά του ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου και ισοπεδώνοντας κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, με την πιστή τήρηση των εντολών των κηδεμόνων και προστατών της (ΕΕ - Δ.Ν.Τ - Ν.Α.Τ.Ο)
Στο πλαίσιο της τήρησης των δεσμεύσεών της προς τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, η κυβέρνηση έδωσε ηχηρά δείγματα εθελοδουλείας προς τους προστάτες της , εκφράζοντας τις ευχαριστίες της στον πλανητάρχη Ομπάμα για τη…παρέμβασή του στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, ενώ συγχρόνως υποδέχεται ως... σωτήρα τον τοποτηρητή της εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων Ολάντ, εμπλέκοντας τη χώρα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και εξαπατώντας το λαό για τη δυνατότητα δήθεν φιλολαϊκής στροφής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ.
Πρόκειται για μια κατάπτυστη πολιτική γονυκλισίας στους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους και απόλυτης προσήλωσης στις αξιώσεις της ντόπιας πλουτοκρατίας , πολιτική που επιβεβαιώνει-με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο- ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει με «αριστερό» μανδύα την αντιλαϊκή πολιτική των προκατόχων της, η οποία:
Από τη χθεσινή παράσταση Διαμαρτυρίας της Πρωτοβουλίας ενάντια στην Επέκταση των Βάσεων και της ΕΛΜΕ Ηρακλείου κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στο Ηράκλειο.
Εβδομήντα πέντε χρόνια από τον ηρωικό πατριωτικό και αντιφασιστικό, εθνικοαπελευθρωτικό αγώνα του λαού μας, το παλλαϊκό «όχι» ενάντια στους ξένους κατακτητές και τη θηριωδία του φασισμού εμπνέει και σφραγίζει σήμερα την πάλη των εργατο-λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας που βρίσκονται αντιμέτωποι με μια βάρβαρη πολιτική υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους, Ευρωπαίους και Αμερικάνους, όπως επιβεβαιώνουν τα μνημόνια της λαϊκής ληστείας και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Πρόκειται για τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα τα οποία επιβάλλουν όρους νέοαποικιακού ελέγχου στη χώρα και συνθλίβουν ακόμη και τα στοιχειώδη κυριαρχικά, εργασιακά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- αφού πρώτα έδωσε τα διαπιστευτήριά της στους ιμπεριαλιστές προστάτες και κηδεμόνες της και εγγυήθηκε τη συνέχεια της πολιτική των προκατόχων της (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) επιβεβαιώνει «για δεύτερη φορά» την προσήλωσή της στα αιτήματα της κερδοφορίας της εγχώριας ολιγαρχίας και του ξένου ιμπεριαλισμού.
Με την «πρώτη φορά αριστερή διακυβέρνηση», εφάρμοσε πιστά τα δυο προηγούμενα μνημόνια της κατεδάφισης των εργατολαϊκών δικαιωμάτων και συνεχίζει σήμερα για δεύτερη φορά την αντιλαϊκή καταιγίδα με την ψήφιση του τρίτου δρακόντειου μνημονίου, το οποίο θέτει στο στόχαστρο την ισοπέδωση ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων και ανέργων, της νεολαίας, των αγροτών και των μικρομεσαίων, διασφαλίζοντας τους όρους της κερδοφορίας ταυ τραπεζικού και επιχειρηματικού κεφαλαίου , ξεπουλώντας όλη τη δημόσια περιουσία στα αρπακτικά του ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου και ισοπεδώνοντας κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, με την πιστή τήρηση των εντολών των κηδεμόνων και προστατών της (ΕΕ - Δ.Ν.Τ - Ν.Α.Τ.Ο)
Στο πλαίσιο της τήρησης των δεσμεύσεών της προς τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, η κυβέρνηση έδωσε ηχηρά δείγματα εθελοδουλείας προς τους προστάτες της , εκφράζοντας τις ευχαριστίες της στον πλανητάρχη Ομπάμα για τη…παρέμβασή του στην κατεύθυνση της αναγνώρισης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, ενώ συγχρόνως υποδέχεται ως... σωτήρα τον τοποτηρητή της εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων Ολάντ, εμπλέκοντας τη χώρα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και εξαπατώντας το λαό για τη δυνατότητα δήθεν φιλολαϊκής στροφής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ.
Πρόκειται για μια κατάπτυστη πολιτική γονυκλισίας στους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους και απόλυτης προσήλωσης στις αξιώσεις της ντόπιας πλουτοκρατίας , πολιτική που επιβεβαιώνει-με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο- ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει με «αριστερό» μανδύα την αντιλαϊκή πολιτική των προκατόχων της, η οποία:
- Επιβάλλει δεσμούς νέο-αποικιακού ελέγχου στη χώρα.
- Επιτείνει την πολιτική της υποτέλειας στους ιμπεριαλιστές, με τη δέσμευση για λειτουργία Νέας Αμερικανο-ΝΑΤΟΪΚΗΣ βάσης στο ΚΑΣΤΕΛΙ Ηρακλείου και την αναβάθμιση της διοικητικής δομής του ΝΑΤΟ στην Κρήτη.
- Προσφέρει «γη και ύδωρ» στους ιμπεριαλιστές , Ευρωπαίους και Αμερικάνους, μετονομάζοντας την πολιτική των πολλαπλών εξαρτήσεων σε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»
- Μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο ενάντια στους γειτονικούς λαούς.
- Αλυσσοδένει το λαό και τον τόπο με τα μνημόνια της σύνθλιψης των λαϊκών κατακτήσεων και των κυριαρχικών του δικαιωμάτων.
- ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΣΒΕΣΤΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ.
- ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑ ΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ.
- ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΝΑΤΟΪΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ.
- ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ.
Τουρκία: Με επαναστατικά συνθήματα και τραγούδια κηδεύτηκαν οι τρεις αντάρτες του ΤΙΚΚΟ
1
Με συγκίνηση αλλά και επαναστατική αποφασιστικότητα, όπως αρμόζει στην περίσταση έγιναν οι κηδείες των τριών ανταρτών του ΤΙΚΚΟ (Τουρκικός Εργατο-Αγροτικός Απελευθερωτικός Στρατός) στην Τουρκία, χθες 28 του Οκτώβρη.
Οι τρεις επαναστάτες, αρνήθηκαν να παραδοθούν και σκοτώθηκαν ύστερα από πολύωρη μάχη με τον τουρκικό φασιστικό στρατό κοντά στο χωριό Οβατσίκ, στην περιοχή του Ντέρσιμ, στις 21 του Οκτώβρη.
Η κηδεία του Cengiz İçli (Ünal) έγινε στην Μερσίνα του Özgüç Yalçın (Sefkan) στο Χοζάτ και του Hakan Çakır(Yurdal) στο Ντέρσιμ. Παρά την έντονη αστυνομοκρατία, πλήθος κόσμου, ιδιαίτερα νέοι, με κόκκινες σημαίες και επαναστατικά συνθήματα ακολούθησε τις κηδείες. Στο Χοζάτ το φέρετρο του Özgüç Yalçın, το υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα ενώ πολλά εμπορικά μαγαζιά έκλεισαν και οι μαγαζάτορες πήγαν στην κηδεία. Εκδηλώσεις τιμής στους τρεις επαναστάτες πραγματοποιήθηκαν σε πολλές πόλεις της χώρας την ίδια ώρα.
Οι τρεις επαναστάτες, αρνήθηκαν να παραδοθούν και σκοτώθηκαν ύστερα από πολύωρη μάχη με τον τουρκικό φασιστικό στρατό κοντά στο χωριό Οβατσίκ, στην περιοχή του Ντέρσιμ, στις 21 του Οκτώβρη.
Η κηδεία του Cengiz İçli (Ünal) έγινε στην Μερσίνα του Özgüç Yalçın (Sefkan) στο Χοζάτ και του Hakan Çakır(Yurdal) στο Ντέρσιμ. Παρά την έντονη αστυνομοκρατία, πλήθος κόσμου, ιδιαίτερα νέοι, με κόκκινες σημαίες και επαναστατικά συνθήματα ακολούθησε τις κηδείες. Στο Χοζάτ το φέρετρο του Özgüç Yalçın, το υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα ενώ πολλά εμπορικά μαγαζιά έκλεισαν και οι μαγαζάτορες πήγαν στην κηδεία. Εκδηλώσεις τιμής στους τρεις επαναστάτες πραγματοποιήθηκαν σε πολλές πόλεις της χώρας την ίδια ώρα.
ΣΕΦΚ: Καταγγελία για την εκδικητική απόλυση του Βασίλη Τσιράκη
1
Ο συνάδελφος Βασίλης Τσιράκης είναι φυσικός, καθηγητής στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης εδώ και 25 χρόνια και ενεργό μέλος του Συλλόγου Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης και Βόρειας Ελλάδας (ΣΕΦΙΕ-ΘΒΕ). Τα τρία τελευταία χρόνια εργαζόταν στο φροντιστήριο «Ανατολικό», ιδιοκτησίας Α. Τεμεκενίδη, Γενικού Γραμματέα της εργοδοτικής ένωσης (ΟΕΦΕ).
Την τελευταία σχολική χρονιά (2014-15), ο συνάδελφος είχε αυξημένο - σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές - ωράριο (17 ώρες εβδομαδιαίως), γεγονός που αποδεικνύει πως ήταν συνεπής στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα και τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις απέναντι στην επιχείρηση.
Στα τέλη Αυγούστου, και ενώ η νέα ακαδημαϊκή χρονιά δεν είχε ακόμα ξεκινήσει, η εργοδοσία του φροντιστηρίου «Ανατολικό» ανακοίνωσε στους - περισσότερους από 50 και στα τρία παραρτήματα της επιχείρησης - εργαζομένους ότι σχεδίαζε να προχωρήσει σε νέες μειώσεις των ήδη πολύ χαμηλών ωρομισθίων τους, επικαλούμενη την επικείμενη επιβολή ΦΠΑ 23% στα δίδακτρα της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Επιπλέον, μείωσε τις ώρες διδασκαλίας πολλών εργαζομένων του φροντιστηρίου. Επιχείρησε, δηλαδή, αναδιάρθρωση της επιχείρησης εις βάρος των εργαζομένων, με πρόσχημα τη συνεχιζόμενη κρίση και το ΦΠΑ.
Ο συνάδελφος και άλλα μέλη του σωματείου του στο φροντιστήριο αποφάσισαν να αντισταθούν συλλογικά στη σχεδιαζόμενη από την εργοδοσία βλαπτική μεταβολή της εργασιακής τους συνθήκης. Έτσι, δήλωσαν στον εργοδότη τους, Α. Τεμεκενίδη, την αντίθεσή τους στις μονομερείς αποφάσεις του.
Από την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2015-16 και ενώ είχε κατατεθεί στον ΟΑΕΔ -στις 2 Σεπτέμβρη 2015- η αναγγελία πρόσληψης του Β. Τσιράκη, μάταια ο συνάδελφος ανέμενε να τού δοθεί η ατομική σύμβαση εργασίας προκειμένου να την υπογράψει. Μάλιστα, οι συνεχείς σχετικές εκκλήσεις του - στις αρχές του Σεπτέμβρη - προς την διεύθυνση του φροντιστηρίου αντιμετωπίζονταν με υποσχέσεις. Στις 16 του Σεπτέμβρη, μετά από παρέμβαση του ΣΕΦΙΕ στο «Ανατολικό», η εργοδοσία υποσχέθηκε να επαναπροσλάβει εκείνους τους εργαζομένους, στους οποίους δεν είχε ανακοινωθεί το νέο ωράριο εργασίας, μεταξύ των οποίων ήταν και ο συνάδελφος Β. Τσιράκης.
Ωστόσο, την επόμενη περίοδο η εργοδοσία του «Ανατολικού» δεν κάλεσε τον συνάδελφο προκειμένου να τον επαναπροσλάβει, αθετώντας στην πράξη την δέσμευσή της προς τον ΣΕΦΙΕ. Μετά από επανειλημμένες προσπάθειες των εργαζομένων ορίστηκε συνάντηση του απολυμένου συναδέλφου με την εργοδοσία. Ο Α. Τεμεκενίδης όχι μόνο επέμεινε στην απόφασή του να μην επαναπροσλάβει τον Β. Τσιράκη, αλλά προχώρησε - την ίδια ημέρα της συνάντησης - στην αποστολή εξωδίκου στο σπίτι του συναδέλφου με το οποίο του ανακοίνωνε την απόλυσή του, γεγονός που αποδεικνύει τον εκδικητικό χαρακτήρα της.
Οι εργαζόμενοι στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, σε όλη τη χώρα, δουλεύουν σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, υπασφάλιση, ωρομίσθια πείνας, μη καταβολή δεδουλευμένων και καταπάτηση δικαιωμάτων είναι στοιχεία που δείχνουν την κατάσταση στον κλάδο. Οι εργαζόμενοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την εργοδοτική αυθαιρεσία και, όταν τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι για οποιοδήποτε ζήτημα, αντιμετωπίζουν την εκδικητική στάση των εργοδοτών και συχνά την απόλυση. Αποτελούν για τα αφεντικά «υλικό» αναλώσιμο, που μόνο εάν είναι υποταγμένο και δέχεται να ξεζουμίζεται και να χτυπιέται η αξιοπρέπειά του μπορεί να συνεχίσει να βρίσκεται στους χώρους εργασίας.
Ιδιαίτερα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, οι εργαζόμενοι έχουν έρθει αντιμέτωποι με την ολομέτωπη επίθεση των εργοδοτών. Η ομοσπονδία των εργοδοτών, η ΟΕΦΕ, καταγγέλλοντας το 2010 τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, συνέβαλε καθοριστικά, μαζί με τις μνημονιακές κυβερνήσεις, στην κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στρώνοντας το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερη κερδοσκοπία εις βάρος των εργαζομένων. Η γενική κατάσταση της οικονομικής κρίσης και το νέο, επικίνδυνο για την εργατική τάξη θεσμικό πλαίσιο, έδωσε στην εργοδοσία τη δυνατότητα για περαιτέρω βλαπτικές μεταβολές στα ωρομίσθια και για λεηλασία όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων στα φροντιστήρια. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε φωνή αντίστασης στα φροντιστήρια θα πρέπει να συντρίβεται, όποιος αγωνίζεται θα πρέπει να πετιέται έξω από τους χώρους δουλειάς, ώστε να διασφαλιστεί απρόσκοπτα η μαύρη συνθήκη της εργασιακής ανασφάλειας και υποταγής, η οποία εξυπηρετεί, όχι κάποιο όραμα που δήθεν έχει η εργοδοσία για την παιδεία, αλλά τις γεμάτες τσέπες της από τη βάρβαρη εκμετάλλευση της εργασίας μας.
Ο ΣΕΦΚ παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για την ανατροπή αυτής της κατάστασης τόσο στην Αττική όσο και στις υπόλοιπες περιοχές. Σε όλες τις πόλεις, στις οποίες δραστηριοποιούνται σωματεία που οργανώνουν τους εργαζομένους, αναπτύσσονται αγώνες ενάντια στις βλαπτικές μεταβολές και τις άδικες και εκδικητικές απολύσεις όσων αντιστέκονται στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας. Ο ΣΕΦΚ θα στέκεται πάντα στο πλευρό αυτών των εργαζομένων και των σωματείων τους.
Ο Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τη στάση της εργοδοσίας του φροντιστηρίου «Ανατολικό» να απολύσει εργαζόμενο εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης που αφορά την υπεράσπιση στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων και αξιοπρεπών όρων εργασίας. Καλούμε τον ιδιοκτήτη Α. Τεμεκενίδη να ανακαλέσει αμέσως την άδικη αυθαίρετη και καταχρηστική απόλυση του συναδέλφου Β. Τσιράκη. Εκφράζουμε τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του απολυμένου συναδέλφου και δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε μαζί του, μαζί με τον ΣΕΦΙΕ και τα υπόλοιπα σωματεία του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος, ώστε να ανακληθεί η απόλυσή του. Ο μαζικός ενωτικός ανυποχώρητος αγώνας για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων μας είναι η απάντησή μας στην άδικη και επιθετική στάση των εργοδοτών. Δεν θα αφήσουμε ποτέ μόνο του ούτε έναν εργαζόμενο που αντιστέκεται. Η αλληλεγγύη είναι η δύναμή μας.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (ΣΕΦΚ)
μέλος ΟΙΕΛΕ, ΕΚΑ
Ανδρέα Λόντου 6, 10681 Αθήνα
τηλ. 210-3820537
e-mail: sefk@sefk.gr,
26/10/2015
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΡΑΚΗ - ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ
ΣΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ»
Ο συνάδελφος Βασίλης Τσιράκης είναι φυσικός, καθηγητής στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης εδώ και 25 χρόνια και ενεργό μέλος του Συλλόγου Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης και Βόρειας Ελλάδας (ΣΕΦΙΕ-ΘΒΕ). Τα τρία τελευταία χρόνια εργαζόταν στο φροντιστήριο «Ανατολικό», ιδιοκτησίας Α. Τεμεκενίδη, Γενικού Γραμματέα της εργοδοτικής ένωσης (ΟΕΦΕ).
Την τελευταία σχολική χρονιά (2014-15), ο συνάδελφος είχε αυξημένο - σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές - ωράριο (17 ώρες εβδομαδιαίως), γεγονός που αποδεικνύει πως ήταν συνεπής στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα και τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις απέναντι στην επιχείρηση.
Στα τέλη Αυγούστου, και ενώ η νέα ακαδημαϊκή χρονιά δεν είχε ακόμα ξεκινήσει, η εργοδοσία του φροντιστηρίου «Ανατολικό» ανακοίνωσε στους - περισσότερους από 50 και στα τρία παραρτήματα της επιχείρησης - εργαζομένους ότι σχεδίαζε να προχωρήσει σε νέες μειώσεις των ήδη πολύ χαμηλών ωρομισθίων τους, επικαλούμενη την επικείμενη επιβολή ΦΠΑ 23% στα δίδακτρα της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Επιπλέον, μείωσε τις ώρες διδασκαλίας πολλών εργαζομένων του φροντιστηρίου. Επιχείρησε, δηλαδή, αναδιάρθρωση της επιχείρησης εις βάρος των εργαζομένων, με πρόσχημα τη συνεχιζόμενη κρίση και το ΦΠΑ.
Ο συνάδελφος και άλλα μέλη του σωματείου του στο φροντιστήριο αποφάσισαν να αντισταθούν συλλογικά στη σχεδιαζόμενη από την εργοδοσία βλαπτική μεταβολή της εργασιακής τους συνθήκης. Έτσι, δήλωσαν στον εργοδότη τους, Α. Τεμεκενίδη, την αντίθεσή τους στις μονομερείς αποφάσεις του.
Από την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2015-16 και ενώ είχε κατατεθεί στον ΟΑΕΔ -στις 2 Σεπτέμβρη 2015- η αναγγελία πρόσληψης του Β. Τσιράκη, μάταια ο συνάδελφος ανέμενε να τού δοθεί η ατομική σύμβαση εργασίας προκειμένου να την υπογράψει. Μάλιστα, οι συνεχείς σχετικές εκκλήσεις του - στις αρχές του Σεπτέμβρη - προς την διεύθυνση του φροντιστηρίου αντιμετωπίζονταν με υποσχέσεις. Στις 16 του Σεπτέμβρη, μετά από παρέμβαση του ΣΕΦΙΕ στο «Ανατολικό», η εργοδοσία υποσχέθηκε να επαναπροσλάβει εκείνους τους εργαζομένους, στους οποίους δεν είχε ανακοινωθεί το νέο ωράριο εργασίας, μεταξύ των οποίων ήταν και ο συνάδελφος Β. Τσιράκης.
Ωστόσο, την επόμενη περίοδο η εργοδοσία του «Ανατολικού» δεν κάλεσε τον συνάδελφο προκειμένου να τον επαναπροσλάβει, αθετώντας στην πράξη την δέσμευσή της προς τον ΣΕΦΙΕ. Μετά από επανειλημμένες προσπάθειες των εργαζομένων ορίστηκε συνάντηση του απολυμένου συναδέλφου με την εργοδοσία. Ο Α. Τεμεκενίδης όχι μόνο επέμεινε στην απόφασή του να μην επαναπροσλάβει τον Β. Τσιράκη, αλλά προχώρησε - την ίδια ημέρα της συνάντησης - στην αποστολή εξωδίκου στο σπίτι του συναδέλφου με το οποίο του ανακοίνωνε την απόλυσή του, γεγονός που αποδεικνύει τον εκδικητικό χαρακτήρα της.
Οι εργαζόμενοι στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, σε όλη τη χώρα, δουλεύουν σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, υπασφάλιση, ωρομίσθια πείνας, μη καταβολή δεδουλευμένων και καταπάτηση δικαιωμάτων είναι στοιχεία που δείχνουν την κατάσταση στον κλάδο. Οι εργαζόμενοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την εργοδοτική αυθαιρεσία και, όταν τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι για οποιοδήποτε ζήτημα, αντιμετωπίζουν την εκδικητική στάση των εργοδοτών και συχνά την απόλυση. Αποτελούν για τα αφεντικά «υλικό» αναλώσιμο, που μόνο εάν είναι υποταγμένο και δέχεται να ξεζουμίζεται και να χτυπιέται η αξιοπρέπειά του μπορεί να συνεχίσει να βρίσκεται στους χώρους εργασίας.
Ιδιαίτερα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, οι εργαζόμενοι έχουν έρθει αντιμέτωποι με την ολομέτωπη επίθεση των εργοδοτών. Η ομοσπονδία των εργοδοτών, η ΟΕΦΕ, καταγγέλλοντας το 2010 τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, συνέβαλε καθοριστικά, μαζί με τις μνημονιακές κυβερνήσεις, στην κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στρώνοντας το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερη κερδοσκοπία εις βάρος των εργαζομένων. Η γενική κατάσταση της οικονομικής κρίσης και το νέο, επικίνδυνο για την εργατική τάξη θεσμικό πλαίσιο, έδωσε στην εργοδοσία τη δυνατότητα για περαιτέρω βλαπτικές μεταβολές στα ωρομίσθια και για λεηλασία όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων στα φροντιστήρια. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε φωνή αντίστασης στα φροντιστήρια θα πρέπει να συντρίβεται, όποιος αγωνίζεται θα πρέπει να πετιέται έξω από τους χώρους δουλειάς, ώστε να διασφαλιστεί απρόσκοπτα η μαύρη συνθήκη της εργασιακής ανασφάλειας και υποταγής, η οποία εξυπηρετεί, όχι κάποιο όραμα που δήθεν έχει η εργοδοσία για την παιδεία, αλλά τις γεμάτες τσέπες της από τη βάρβαρη εκμετάλλευση της εργασίας μας.
Ο ΣΕΦΚ παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για την ανατροπή αυτής της κατάστασης τόσο στην Αττική όσο και στις υπόλοιπες περιοχές. Σε όλες τις πόλεις, στις οποίες δραστηριοποιούνται σωματεία που οργανώνουν τους εργαζομένους, αναπτύσσονται αγώνες ενάντια στις βλαπτικές μεταβολές και τις άδικες και εκδικητικές απολύσεις όσων αντιστέκονται στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας. Ο ΣΕΦΚ θα στέκεται πάντα στο πλευρό αυτών των εργαζομένων και των σωματείων τους.
Ο Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τη στάση της εργοδοσίας του φροντιστηρίου «Ανατολικό» να απολύσει εργαζόμενο εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης που αφορά την υπεράσπιση στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων και αξιοπρεπών όρων εργασίας. Καλούμε τον ιδιοκτήτη Α. Τεμεκενίδη να ανακαλέσει αμέσως την άδικη αυθαίρετη και καταχρηστική απόλυση του συναδέλφου Β. Τσιράκη. Εκφράζουμε τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του απολυμένου συναδέλφου και δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε μαζί του, μαζί με τον ΣΕΦΙΕ και τα υπόλοιπα σωματεία του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος, ώστε να ανακληθεί η απόλυσή του. Ο μαζικός ενωτικός ανυποχώρητος αγώνας για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων μας είναι η απάντησή μας στην άδικη και επιθετική στάση των εργοδοτών. Δεν θα αφήσουμε ποτέ μόνο του ούτε έναν εργαζόμενο που αντιστέκεται. Η αλληλεγγύη είναι η δύναμή μας.
28 Οκτωβρίου 2015
ΚΚΕ(μ-λ): για τη συμφωνία των "17 σημείων"
0
Επιβεβαίωση και ενίσχυση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ αποτελεί η «Συμφωνία 17 σημείων» της «μίνι Συνόδου Κορυφής» που πραγματοποιήθηκε στις 26/10 στις Βρυξέλλες.
Η συμφωνία -την οποία συνυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με Αλβανία, Αυστρία, Βουλγαρία, Κροατία, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Γερμανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σερβία και Σλοβενία- αποτελεί μία προσπάθεια οχύρωσης της ΕΕ από τις αυξημένες ροές προσφύγων που προκαλεί η ένταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή της Συρίας και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν στην ανακούφιση των προσφύγων, όχι μόνο δεν τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη και καταφύγιο για μια ασφαλή και αξιοπρεπή ζωή, αλλά τους αντιμετωπίζουν ως ανεπιθύμητους, ως μια ενοχλητική παρενέργεια της ιμπεριαλιστικής επεκτατικής πολιτικής.
Στόχος της «Συμφωνίας 17 σημείων» δεν είναι η ασφαλής ροή των προσφύγων, αλλά ο ασφυκτικότερος έλεγχος των προσφυγικών ροών προς τη Γερμανία και τις χώρες της βόρειας Ευρώπης μέσω των Δυτικών Βαλκανίων. Ενισχύει τους κάθε λογής ευρωπαϊκούς κατασταλτικούς μηχανισμούς (FRONTEX, RABIT), αλλά και τις τοπικές δυνάμεις και επιχειρήσεις καταστολής. Γι’ αυτό και θα σημάνει νέες εκατόμβες προσφύγων.
Επιπλέον, στόχος της Συμφωνίας είναι η μετατροπή των Δυτικών Βαλκανίων σε ένα άτυπο «κέντρο διαλογής προσφύγων» απ’ όπου το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο θα μπορεί να αντλεί φθηνό εργατικό δυναμικό όποτε και για όσο επιθυμεί. Οι υπόλοιποι θα επαναπροωθούνται ή θα παραμένουν εγκλωβισμένοι στα διάφορα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» που ήδη στήνονται.
Η «Συμφωνία 17 σημείων» ενισχύει τον αντιδραστικό διαχωρισμό μεταξύ μεταναστών και προσφύγων, με στόχο τη νομιμοποίηση της βίαιης επαναπροώθησης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στις χώρες τους. Μάλιστα, μέσα στις χώρες αυτές περιλαμβάνεται και το Αφγανιστάν που υποφέρει ακόμη από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να συγκαλύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της συμφωνίας αυτής, ακριβώς όπως συγκαλύπτει και τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και τις ευθύνες της για την καταστροφή χωρών και λαών. Μέσα από τη δήθεν απόρριψη των «παράλογων προτάσεων» που τέθηκαν προς τη χώρα μας, θέλει να αποκρύψει το γεγονός ότι η χώρα μας μετατρέπεται στο μαζικότερο σημείο εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων στα Βαλκάνια και ότι ενισχύεται η παρουσία και δράση των ευρωπαϊκών κατασταλτικών δυνάμεων στα σύνορα και τις θάλασσες της χώρας. Ο δε Τσίπρας είχε το θράσος να δηλώσει ότι τα ψίχουλα που δίνει η ΕΕ ως προσωρινή επιδότηση ενοικίου για 20.000 μετανάστες στη χώρα μας, ώστε να πετύχει την υλοποίηση της αντιμεταναστευτικής της πολιτικής, αποτελούν «ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας»!!!
Είναι ο ίδιος που, μερικές μέρες πριν, υποδέχτηκε με προκλητικές τιμές τον Ολάντ, τον πρόεδρο του γαλλικού ιμπεριαλισμού που βομβαρδίζει -μαζί με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία- τη Συρία. Είναι ο ίδιος που ηγείται μιας κυβέρνησης που συνεχίζει στην κατεύθυνση της υπηρέτησης και διευκόλυνσης των αιματοβαμμένων ιμπεριαλιστικών σχεδίων, που επιτρέπει τη λειτουργία των αμερικανονατοϊκών βάσεων στη χώρα ενώ προτείνει και τη δημιουργία νέας βάσης, που συμμετέχει σε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το Ισραήλ, που διαιωνίζει και βαθαίνει το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.
Ο λαός και οι εργαζόμενοι της χώρας πρέπει να καταδικάσουν τη νέα αυτή συμφωνία, όπως και το σύνολο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ, που εφαρμόζει πιστά και η χώρα μας. Πρέπει να καταγγείλουν την υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας της ΕΕ αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης που, από τη μια, ευνοούν το ματοκύλισμα των λαών της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και, από την άλλη, δήθεν «κόπτονται» για το δράμα των προσφύγων.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό της χώρας μας να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις. Να συνεχίζει να εκφράζει την αλληλεγγύη του στα θύματα της βάρβαρης ιμπεριαλιστικής πολιτικής, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Πάνω απ’ όλα, να δυναμώσει τους αγώνες του ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ισχυρού, μαζικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών της περιοχής. Να απαιτήσει την απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια. Να παλέψει για την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για την απομάκρυνση των αμερικανονατοϊκών βάσεων από τη χώρα, για τη διακοπή κάθε διευκόλυνσης προς τους ιμπεριαλιστές φονιάδες, για την επιστροφή όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων που βρίσκονται έξω από τη χώρα.
Τρίτη 27 Οκτώβρη 2015
Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Όχι στη αντιδραστική «Συμφωνία 17 σημείων»!
Όχι στην αντιμεταναστευτική πολιτική ΕΕ-κυβέρνησης!
Αλληλεγγύη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες!
Η συμφωνία -την οποία συνυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με Αλβανία, Αυστρία, Βουλγαρία, Κροατία, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Γερμανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σερβία και Σλοβενία- αποτελεί μία προσπάθεια οχύρωσης της ΕΕ από τις αυξημένες ροές προσφύγων που προκαλεί η ένταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή της Συρίας και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν στην ανακούφιση των προσφύγων, όχι μόνο δεν τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη και καταφύγιο για μια ασφαλή και αξιοπρεπή ζωή, αλλά τους αντιμετωπίζουν ως ανεπιθύμητους, ως μια ενοχλητική παρενέργεια της ιμπεριαλιστικής επεκτατικής πολιτικής.
Στόχος της «Συμφωνίας 17 σημείων» δεν είναι η ασφαλής ροή των προσφύγων, αλλά ο ασφυκτικότερος έλεγχος των προσφυγικών ροών προς τη Γερμανία και τις χώρες της βόρειας Ευρώπης μέσω των Δυτικών Βαλκανίων. Ενισχύει τους κάθε λογής ευρωπαϊκούς κατασταλτικούς μηχανισμούς (FRONTEX, RABIT), αλλά και τις τοπικές δυνάμεις και επιχειρήσεις καταστολής. Γι’ αυτό και θα σημάνει νέες εκατόμβες προσφύγων.
Επιπλέον, στόχος της Συμφωνίας είναι η μετατροπή των Δυτικών Βαλκανίων σε ένα άτυπο «κέντρο διαλογής προσφύγων» απ’ όπου το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο θα μπορεί να αντλεί φθηνό εργατικό δυναμικό όποτε και για όσο επιθυμεί. Οι υπόλοιποι θα επαναπροωθούνται ή θα παραμένουν εγκλωβισμένοι στα διάφορα «στρατόπεδα συγκέντρωσης» που ήδη στήνονται.
Η «Συμφωνία 17 σημείων» ενισχύει τον αντιδραστικό διαχωρισμό μεταξύ μεταναστών και προσφύγων, με στόχο τη νομιμοποίηση της βίαιης επαναπροώθησης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών στις χώρες τους. Μάλιστα, μέσα στις χώρες αυτές περιλαμβάνεται και το Αφγανιστάν που υποφέρει ακόμη από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να συγκαλύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της συμφωνίας αυτής, ακριβώς όπως συγκαλύπτει και τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και τις ευθύνες της για την καταστροφή χωρών και λαών. Μέσα από τη δήθεν απόρριψη των «παράλογων προτάσεων» που τέθηκαν προς τη χώρα μας, θέλει να αποκρύψει το γεγονός ότι η χώρα μας μετατρέπεται στο μαζικότερο σημείο εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων στα Βαλκάνια και ότι ενισχύεται η παρουσία και δράση των ευρωπαϊκών κατασταλτικών δυνάμεων στα σύνορα και τις θάλασσες της χώρας. Ο δε Τσίπρας είχε το θράσος να δηλώσει ότι τα ψίχουλα που δίνει η ΕΕ ως προσωρινή επιδότηση ενοικίου για 20.000 μετανάστες στη χώρα μας, ώστε να πετύχει την υλοποίηση της αντιμεταναστευτικής της πολιτικής, αποτελούν «ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας»!!!
Είναι ο ίδιος που, μερικές μέρες πριν, υποδέχτηκε με προκλητικές τιμές τον Ολάντ, τον πρόεδρο του γαλλικού ιμπεριαλισμού που βομβαρδίζει -μαζί με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία- τη Συρία. Είναι ο ίδιος που ηγείται μιας κυβέρνησης που συνεχίζει στην κατεύθυνση της υπηρέτησης και διευκόλυνσης των αιματοβαμμένων ιμπεριαλιστικών σχεδίων, που επιτρέπει τη λειτουργία των αμερικανονατοϊκών βάσεων στη χώρα ενώ προτείνει και τη δημιουργία νέας βάσης, που συμμετέχει σε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το Ισραήλ, που διαιωνίζει και βαθαίνει το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.
Ο λαός και οι εργαζόμενοι της χώρας πρέπει να καταδικάσουν τη νέα αυτή συμφωνία, όπως και το σύνολο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ, που εφαρμόζει πιστά και η χώρα μας. Πρέπει να καταγγείλουν την υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας της ΕΕ αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης που, από τη μια, ευνοούν το ματοκύλισμα των λαών της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και, από την άλλη, δήθεν «κόπτονται» για το δράμα των προσφύγων.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό της χώρας μας να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις. Να συνεχίζει να εκφράζει την αλληλεγγύη του στα θύματα της βάρβαρης ιμπεριαλιστικής πολιτικής, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Πάνω απ’ όλα, να δυναμώσει τους αγώνες του ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ισχυρού, μαζικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών της περιοχής. Να απαιτήσει την απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια. Να παλέψει για την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για την απομάκρυνση των αμερικανονατοϊκών βάσεων από τη χώρα, για τη διακοπή κάθε διευκόλυνσης προς τους ιμπεριαλιστές φονιάδες, για την επιστροφή όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων που βρίσκονται έξω από τη χώρα.
Τρίτη 27 Οκτώβρη 2015
Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)
Παρέμβαση στη παρέλαση των Χανίων - Εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης
0
Μαζικό μοίρασμα προκήρυξης (Με κεντρικά συνθήματα: ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ), πραγματοποίησε η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στα Χανιά σήμερα, 28 Οκτώβρη 2015, στον κόσμο που κατέβηκε στο κέντρο της πόλης για να δει την παρέλαση.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ με την ανοχή και τη στήριξη ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ που μαζί ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο προχωρά ωμά και αμείλικτα στην εφαρμογή του. Δίνει κάθε μέρα μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό απτά δείγματα συμμόρφωσης στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο που απαιτούν τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους. Μ’ αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές της φοροληστείας, του ξεκληρίσματος της φτωχής αγροτιάς και της εξόντωσης των συνταξιούχων, βαθαίνουν τη φτώχεια και απλώνουν την ανεργία σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Την ίδια ώρα που δίνουν το λαό δεμένο χειροπόδαρα στους τροϊκανούς δυνάστες και τον πλούτο της χώρας λεία στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο Γερμανίας και Γαλλίας, δίνουν ταυτόχρονα την ίδια τη χώρα σαν πολεμικό ορμητήριο για τις δολοφονικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ.
Τώρα που στη γειτονική Συρία έχει ανάψει επικίνδυνα η σύγκρουση ΗΠΑ- Ρωσίας με τη συμμετοχή όλων των ισχυρών του πλανήτη, η υποτελής και ανιστόρητη πολιτική ηγεσία της χώρας προσφέρει επέκταση των δραστηριοτήτων της βάσης της Σούδας και νέα βάση για τα μη επανδρωμένα drones στο Καστέλι Ηρακλείου. Δίνουν την Κρήτη ολάκερη σαν φυσικό αεροπλανοφόρο στους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών που τους εμφανίζουν τάχα σαν συμμάχους την ώρα που ΗΠΑ- Γερμανία- Γαλλία καθοδηγούν την τρόικα και τη βάρβαρη αντιλαϊκή επίθεση. Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη με το αίμα των λαών, καταστρέφουν χώρες, ξεσπιτώνουν και οδηγούν στην προσφυγιά αλλεπάλληλα κύματα απελπισμένων. Δεν αρκεί η αξιέπαινη αλληλεγγύη που δείχνει ο λαός μας στους πρόσφυγες κόντρα κιόλας στην ξενοφοβία και το ρατσιστικό δηλητήριο των ΜΜΕ, της ναζιστικής και φιλο-ιμπεριαλιστικής Χρυσής Αυγής και του ίδιου του αστικού κράτους εδώ και χρόνια. Αυτή η αλληλεγγύη είναι ανάγκη να εκφράζεται με κάθε τρόπο και να απαιτούμε από την κυβέρνηση την τήρηση των δικαιωμάτων των θυμάτων του πολέμου και της καταστροφής χωρών. Όμως η πιο σπουδαία αλληλεγγύη και η πιο σπουδαία ευθύνη του καθένα μας είναι να μην επιτρέπουμε ο τόπος μας να μετατρέπεται σε ορμητήριο για την καταστροφή των γύρω χωρών.
Ιράκ- Γιουγκοσλαβία- Αφγανιστάν- Λιβύη – Ουκρανία είναι η τραγική ακολουθία της καταστροφής του πολέμου των ιμπεριαλιστών με προεξέχοντες τις ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Ούτε στη Συρία θα σταματήσουν, αντίθετα οι όροι για πιο γενικευμένο μακελειό συσσωρεύονται συνεχώς. Μόνο ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο πάλης των λαών μπορεί να υπερασπιστεί την ειρήνη και να αποδείξει ξανά πως οι ιμπεριαλιστές και όλοι οι αντιδραστικοί της περιοχής είναι χάρτινες τίγρεις μπροστά στην οργή των λαών. Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο υπεράσπισης της Ειρήνης και της ίδιας της ζωής μας οφείλουμε να ξαναβρούμε το κουράγιο και με μαζικούς όρους να φράξουμε το δρόμο στις πολιτικές των μνημονίων που ταυτόχρονα υπηρετούν τα φονικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και μετατρέπουν τον τόπο μας σε πεδίο βολής φτηνό. Πριν περίπου ένα μήνα έγιναν στο Ακρωτήρι 30 βολές πυραύλων patriot και κάτι τέτοιο θάφτηκε από τα τοπικά ΜΜΕ. Τι άλλο αλήθεια μπορεί να συμβεί πάνω από τα κεφάλια μας ή κάτω από τα πόδια μας στο Ακρωτήρι αν δεν κινητοποιηθούμε;
Να μη τους κάνουμε τη χάρη. Αυτός ο τόπος μας ανήκει. Με μαζικούς αγώνες μπορούμε να υπερασπιστούμε τη ζωή, την ειρήνη και το δίκιο μας!!!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ με την ανοχή και τη στήριξη ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ που μαζί ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο προχωρά ωμά και αμείλικτα στην εφαρμογή του. Δίνει κάθε μέρα μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό απτά δείγματα συμμόρφωσης στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο που απαιτούν τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους. Μ’ αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές της φοροληστείας, του ξεκληρίσματος της φτωχής αγροτιάς και της εξόντωσης των συνταξιούχων, βαθαίνουν τη φτώχεια και απλώνουν την ανεργία σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Την ίδια ώρα που δίνουν το λαό δεμένο χειροπόδαρα στους τροϊκανούς δυνάστες και τον πλούτο της χώρας λεία στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο Γερμανίας και Γαλλίας, δίνουν ταυτόχρονα την ίδια τη χώρα σαν πολεμικό ορμητήριο για τις δολοφονικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ.
Τώρα που στη γειτονική Συρία έχει ανάψει επικίνδυνα η σύγκρουση ΗΠΑ- Ρωσίας με τη συμμετοχή όλων των ισχυρών του πλανήτη, η υποτελής και ανιστόρητη πολιτική ηγεσία της χώρας προσφέρει επέκταση των δραστηριοτήτων της βάσης της Σούδας και νέα βάση για τα μη επανδρωμένα drones στο Καστέλι Ηρακλείου. Δίνουν την Κρήτη ολάκερη σαν φυσικό αεροπλανοφόρο στους μεγαλύτερους φονιάδες των λαών που τους εμφανίζουν τάχα σαν συμμάχους την ώρα που ΗΠΑ- Γερμανία- Γαλλία καθοδηγούν την τρόικα και τη βάρβαρη αντιλαϊκή επίθεση. Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη με το αίμα των λαών, καταστρέφουν χώρες, ξεσπιτώνουν και οδηγούν στην προσφυγιά αλλεπάλληλα κύματα απελπισμένων. Δεν αρκεί η αξιέπαινη αλληλεγγύη που δείχνει ο λαός μας στους πρόσφυγες κόντρα κιόλας στην ξενοφοβία και το ρατσιστικό δηλητήριο των ΜΜΕ, της ναζιστικής και φιλο-ιμπεριαλιστικής Χρυσής Αυγής και του ίδιου του αστικού κράτους εδώ και χρόνια. Αυτή η αλληλεγγύη είναι ανάγκη να εκφράζεται με κάθε τρόπο και να απαιτούμε από την κυβέρνηση την τήρηση των δικαιωμάτων των θυμάτων του πολέμου και της καταστροφής χωρών. Όμως η πιο σπουδαία αλληλεγγύη και η πιο σπουδαία ευθύνη του καθένα μας είναι να μην επιτρέπουμε ο τόπος μας να μετατρέπεται σε ορμητήριο για την καταστροφή των γύρω χωρών.
Ιράκ- Γιουγκοσλαβία- Αφγανιστάν- Λιβύη – Ουκρανία είναι η τραγική ακολουθία της καταστροφής του πολέμου των ιμπεριαλιστών με προεξέχοντες τις ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Ούτε στη Συρία θα σταματήσουν, αντίθετα οι όροι για πιο γενικευμένο μακελειό συσσωρεύονται συνεχώς. Μόνο ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο πάλης των λαών μπορεί να υπερασπιστεί την ειρήνη και να αποδείξει ξανά πως οι ιμπεριαλιστές και όλοι οι αντιδραστικοί της περιοχής είναι χάρτινες τίγρεις μπροστά στην οργή των λαών. Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο υπεράσπισης της Ειρήνης και της ίδιας της ζωής μας οφείλουμε να ξαναβρούμε το κουράγιο και με μαζικούς όρους να φράξουμε το δρόμο στις πολιτικές των μνημονίων που ταυτόχρονα υπηρετούν τα φονικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και μετατρέπουν τον τόπο μας σε πεδίο βολής φτηνό. Πριν περίπου ένα μήνα έγιναν στο Ακρωτήρι 30 βολές πυραύλων patriot και κάτι τέτοιο θάφτηκε από τα τοπικά ΜΜΕ. Τι άλλο αλήθεια μπορεί να συμβεί πάνω από τα κεφάλια μας ή κάτω από τα πόδια μας στο Ακρωτήρι αν δεν κινητοποιηθούμε;
Να μη τους κάνουμε τη χάρη. Αυτός ο τόπος μας ανήκει. Με μαζικούς αγώνες μπορούμε να υπερασπιστούμε τη ζωή, την ειρήνη και το δίκιο μας!!!
Εκδήλωση –Συζήτηση. Πέμπτη, 5 Νοέμβρη 2015
7.00 μ.μ. Εργατικό Κέντρο Χανίων
Χανιά 23-10-2015
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Παρέμβαση ενάντια στη νέα βάση στη παρέλαση στο Ηράκλειο
0
Η πρωτοβουλία για την συγκρότηση επιτροπής ενάντια στην δημιουργία Βάσης στο Καστέλι, έκανε την πρώτη της παρέμβαση στο Ηράκλειο.
Με πανό και μοίρασμα προκήρυξης στην σημερινή παρέλαση, δεκάδες Ηρακλειώτες δημοκράτες και νεολαίοι, διατράνωσαν την απόφασή τους, να σταματήσουν την επέκταση των δολοφονικών βάσεων του θανάτου και στο νομό μας. Ανάλογο ψήφισμα και παρουσία, υπήρχε και από την ΕΛΜΕ Ηρακλείου. Η αντίδραση του κόσμου ήταν θετική-ενθαρρυντική, και μας δίδει δύναμη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ναι δύσκολο ακόμη για πολύ να κοροϊδεύει και να χειραγωγεί.
Επόμενο ραντεβού για συντονισμό και δράση, δόθηκε για την επόμενη Τετάρτη 3/11 στο Ε.Κ.Η.
Με πανό και μοίρασμα προκήρυξης στην σημερινή παρέλαση, δεκάδες Ηρακλειώτες δημοκράτες και νεολαίοι, διατράνωσαν την απόφασή τους, να σταματήσουν την επέκταση των δολοφονικών βάσεων του θανάτου και στο νομό μας. Ανάλογο ψήφισμα και παρουσία, υπήρχε και από την ΕΛΜΕ Ηρακλείου. Η αντίδραση του κόσμου ήταν θετική-ενθαρρυντική, και μας δίδει δύναμη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ναι δύσκολο ακόμη για πολύ να κοροϊδεύει και να χειραγωγεί.
Επόμενο ραντεβού για συντονισμό και δράση, δόθηκε για την επόμενη Τετάρτη 3/11 στο Ε.Κ.Η.
Ποιοι απελεύθερωσαν την Ελλάδα; (Η στάση της ελληνικής αστικής τάξης στο πόλεμο και την κατοχή)
0
Τα επόμενα χρόνια, από την εισβολή των Ιταλών, θα γραφούν ίσως οι λαμπρότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Στο κείμενο αυτό θέλουμε να αναφερθούμε περισσότερο στο ζήτημα της συνεργασίας μέρους της αστικής τάξης με τον κατακτητή, παρά τη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί περί της αντίστασης των αστών πολιτικών. Η αλήθεια είναι ότι άλλοι συνεργάστηκαν άμεσα, άλλοι έμμεσα με τον κατακτητή και άλλοι “την έκαναν” για το Κάιρο με την πρώτη τουφεκιά (σαν τον Γεώργιο Παπανδρέου που σήμερα πολλοί τον παρουσιάζουν ως ...απελευθερωτή προβάλλοντας την ανύψωση της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη, ενώ όλα τα χρόνια της καταχής βρισκόταν στο Κάιρο και παρέα με το βασιλιά και τους Άγγλους πάτρονές τους μηχανοραφούσαν ενάντια στον ΕΑΜικό κίνημα και αφού νωρίτερα, όπως γράφουμε παρακάτω, αναγνώρισε την κατοχική κυβέρνηση ως κυβέρνηση εθνικής ανάγκης! Για να συμβάλει μετά με όλες του τις δυνάμεις ο Γέρος της Υποταγής στη υποδούλωση της Ελλάδας στους Άγγλους και μετέπειτα Αμερικάνους ιμπεριαλιστές) .
Οι Κουίσλινγκ λοπόν δεν ήταν και πολύ δύσκολο να βρεθούν και στην Ελλάδα.
Η ιστορία του δωσιλογισμού και της συνεργασίας με τον κατακτητή ξεκινά ήδη από την ιταλική εισβολή του Οκτώβρη του 1940 φάνηκε ποια στάση θα κρατούσε ο αστικός κόσμος, που κατά τ’ άλλα, εμφορούνταν από τα …ύψιστα …εθνικά ιδεώδη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.
Στις 28 Οκτώβρη του 1940 επιδίδεται τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Ι. Μεταξά για δίοδο των ιταλικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, το οποίο απορρίπτεται. Η αιτιολογία που πρόβαλε ο Μουσολίνι ήταν πως βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση και ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να αφήσει τον ιταλικό στρατό να καταλάβει στρατηγικές θέσεις στη χώρα. Μ’ αυτό τον τρόπο η Ελλάδα θα αποδείκνυε την …ουδετερότητά της. Ο Μεταξάς ήταν έτοιμος να ενδώσει αλλά μετά από παρέμβαση του βασιλιά και του Άγγλου πρεσβευτή, αρνήθηκε. Στην ιστορία όμως έμεινε το …"ηρωικό" ΟΧΙ του Μεταξά.
Οι Ιταλοί φασίστες εισβάλλουν στην Ελλάδα. Οι Αγγλοι ήταν τόσο σίγουροι για την ήττα του ελληνικού στρατού που από τις πρώτες μέρες της εισβολής άρχισαν να οργανώνουν την άμυνα της Κρήτης. Αλλά και μέσα στην Ελλάδα υπήρχαν φωνές ηττοπάθειας. Ο Ι. Α. Πεπονής (αστός πολιτικός και έγκυρος κατά τ’ άλλα) έγραφε: “…το Ελληνικό Μέτωπο θα κατάρεε από μονάχο του αυτόματα” (Ψυρούκης: 88). Ο ελληνικός λαός όμως θα τους διαψεύσει όλους. Με μια παλλαϊκή εξέγερση και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, θα απαντήσει με μια άνευ προηγουμένου επιστράτευση και θα ξεκινήσει την ηρωική του άμυνα. Αυτός ήταν που είπε το μεγάλο ΟΧΙ.
Οι κομμουνιστές μπαίνουν στην πρώτη γραμμή. Στις 29 Οκτώβρη του 1940, οι 600 κρατούμενοι στην Ακροναυπλία ζήτησαν γραπτώς από την κυβέρνηση να αφεθούν ελεύθεροι για να πολεμήσουν. Ολοι οι εξόριστοι στα ξερονήσια ζήτησαν το ίδιο. Η κυβέρνηση όμως για να ικανοποιηθεί το αίτημά τους απαίτησε να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών. Ετσι, ουσιαστικά, ένα πολύ σημαντικό δυναμικό πατριωτών δε χρησιμοποιήθηκε για την υπεράσπιση της χώρας από τη φασιστική επιδρομή.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης, που έχει μεταφερθεί από τις φυλακές της Κέρκυρας στην Ασφάλεια της Αθήνας, στέλνει την περίφημη ανοιχτή επιστολή προς τον ελληνικό λαό και τον καλεί να παλέψει ενάντια στη φασιστική εισβολή, με στόχο την εθνική αλλά και την κοινωνική απελευθέρωση. Δημοσιεύεται σ’ όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοέμβρη.
Αντίθετα οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες της Ελλάδας με δηλώσεις τους έδειχναν ότι όχι μόνο δεν ήθελαν να υπερασπιστεί ο ελληνικός λαός την πατρίδα του απέναντι στη φασιστική εισβολή αλλά προεξοφλούσαν και το αποτέλεσμα: Ο Αλ. Παπάγος, (αρχιστράτηγος) έλεγε ότι “θα ρίξωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμή των όπλων”. Ο Ι. Μεταξάς έλεγε ότι η Ελλάδα δεν πολεμά για τη νίκη και ότι ο ελληνικός λαός είναι υπεραισιόδοξος.
Στα τέλη του Απρίλη του 1945 οι βρετανικές υπηρεσίες αποκαλύπτουν γράμμα του Πλαστήρα από το 1941, στο οποίο φανερώνει τις πραγματικές του διαθέσεις σχετικά με το πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί το ιταλικό τελεσίγραφο: “Ο πόλεμος εναντίον μιας μεγάλης δυνάμεως όπως η Ιταλία εκηρύχθη από έλλειψιν επιδεξειότητος της εξωτερικής πολιτικής του καθεστώτος Μεταξά… Τέλη Νοεμβρίου επληροφορήθην, ότι υπήρχεν δυνατότης συμβιβασμού με την Ιταλίαν τη μεσολαβήσει των Γερμανών. Εκανα ό,τι μου ήτο δυνατόν δια να ημπορέση η Ελλάς να επωφεληθεί της ευκαιρίας, αλλά προσέκρουσα εις την εχθρότητα της κυβερνήσεως Μεταξά…”. (αναφέρεται στο Eudes: 315).
Στην πραγματικότητα ο “δημοκρατικός” Πλαστήρας, προς τα τέλη του 1940, προσφέρθηκε να οργανώσει φιλογερμανικό πραξικόπημα. Είναι άλλη υπόθεση ότι το 1945 έγινε πρωθυπουργός της φιλοαγγλικής κυβέρνησης. Οι αστοί πολιτικοί έδειχναν απαράμιλλο τυχοδιωκτισμό την εποχή εκείνη.
Στο μέτωπο του πολέμου ο λαός αντιστέκεται με ηρωισμό. Ο αλβανικός λαός θέλει να συμπαρασταθεί. Η στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας όμως, αρνείται τη βοήθεια Αλβανών αντιφασιστών στον πόλεμο. Συλλαμβάνει πολλούς Αλβανούς πατριώτες. Ηταν αυτοί που δραπέτευσαν όταν οι Ιταλοί τους έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν για το Μουσολίνι.
Από τις 14 Νοέμβρη ώς τις 28 Δεκέμβρη, τα ελληνικά στρατεύματα επιτίθενται σ' όλο το μέτωπο και απωθούν τους Ιταλούς από τα ελληνικά εδάφη. Σύντομα ο ελληνικός στρατός εξαπολύει νέα επίθεση κατά των Ιταλών και διεισδύει βαθιά στο έδαφος της Αλβανίας.
Στις 29 Γενάρη του 1941 πεθαίνει ο Μεταξάς και ο βασιλιάς Γεώργιος διορίζει πρωθυπουργό τον τεταρταυγουστιανό Αλέξανδρο Κορυζή.
Μετά την αδυναμία των Ιταλών να ανακάμψουν, αρχίζει να διαφαίνεται ότι η επίθεση της Γερμανίας είναι αναπόφευκτη. Αξίζει να δούμε το κλίμα που επικρατούσε στην ηγεσία του ελληνικού στρατού σε μια στιγμή που οι νίκες με τους Ιταλούς ήταν σημαντικές. Ο Mark Mazower είναι κατατοπιστικός: “Και οι Έλληνες στρατηγοί, επίσης, ήθελαν να αποφύγουν τη σύγκρουση με τη Γερμανία, και τις εβδομάδες πριν από την εισβολή ο βασιλιάς Γεώργιος αναγκάστηκε να απαλλάξει από τα καθήκοντά τους αρκετούς από αυτούς για ηττοπάθεια. Από τις βολιδοσκοπήσεις τους, μία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο φως των κατοπινών γεγονότων. Στις 12 Μαρτίου ο Γερμανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη πληροφόρησε τους ανωτέρους του ότι τον είχε προσεγγίσει κάποιος συνταγματάρχης Πετινής, που ζητούσε τη βοήθειά του για να τερματιστούν οι εχθροπραξίες στην Αλβανία. Ο πρόξενος σημείωνε πως ο Πετινής δεν ενεργούσε μόνος του: πίσω του θεωρούνταν ότι βρισκόταν ένας στρατηγός ονόματι Τσολάκογλου, στενός συνεργάτης ενός από τους στρατηγούς που είχε παύσει ο βασιλιάς.”. (Mazower: 42).
Στις 6 Απρίλη εκδηλώνεται η επίθεση της Γερμανίας και της Βουλγαρίας κατά της Ελλάδας. Στις 8-9 Απρίλη οι Γερμανοί μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια μέρα, λίγο πριν μπούνε οι Γερμανοί στην πόλη, γίνεται η πρώτη μαζική απόδραση των φυλακισμένων κομμουνιστών απ’ το σανατόριο του Ασβεστοχωρίου.
Ο στρατηγός Τσολάκογλου και ενώ ακόμα στο βόρειο μέτωπο οι μάχες μαίνονταν, αφού συνεννοείται με άλλους διοικητές μονάδων (τον Δεμέστιχα και τον Μπάκο), απαλλάσσει των καθηκόντων του το στρατιωτικό διοικητή Ι. Πιτσίκα και υπογράφει με τους Γερμανούς συνθήκη ανακωχής. Ο τακτικός στρατός της Ελλάδας διαλύεται και η χώρα παραδίδεται στους Γερμανούς (20 Απριλίου). Ο Κορυζής αυτοκτονεί και ο βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργό τον Εμμανουήλ Τσουδερό (21 Απρίλη) και μαζί του λίγο πριν μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα αναχωρεί για την Κρήτη (23 Απρίλη) και μετά για την Αίγυπτο (τέλη Μάη). Το ίδιο έγινε και με πολλές οικογένειες πολιτικών και αστών. Οι ναύτες στα πλοία που τους μετέφεραν έχουν καταμαρτυρήσει απίστευτες σκηνές, με τις κυρίες των πλουσίων να μεταφέρουν όλα τους τα υπάρχοντα, από τα κοσμήματα και τα χρήματά τους μέχρι τα …σκυλάκια τους.
Στις 27 Απρίλη οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα. Την ίδια μέρα ο στρατηγός Καβράκος μαζί με στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου υποδέχονταν έξω από την Αθήνα το ναζιστικό στρατό. Την επομένη (πρώτη μέρα της γερμανικής κατοχής) ο δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς, αφού παρέδωσε επίσημα την πόλη στο γερμανό διοικητή στρατηγό φον Στρούμε, σε διάγγελμα προς το λαό της Αθήνας, ανακοίνωνε: “Συνιστώ εις τον Αθηναϊκόν λαόν ζωηρώς πειθαρχίαν εις τας διαταγάς των αρχών, ιδιαιτέρως δε επιμένω, όπως κατανοηθή καλώς υπό πάντων, ότι, μέχρι της 6ης απογευματινής της σήμερον πρέπει να παραδοθούν εις τα οικεία αστυνομικά τμήματα τα υπό των ιδιωτών κατεχόμενα όπλα (κυνηγετικά, στρατιωτικά πιστόλια και μαχαίρια) πλην των παλαιών οικογενειακών κειμηλίων. ...Όπου υψούται ελληνική σημαία πρέπει δεξιά της να υψούται και η Γερμανική”. (Αθηναϊκός τύπος 28/4/1941). Και όπως γράφηκε στις εφημερίδες την 6/5/1941, εξέφραζε με τηλεγράφημά του προς τον Χίτλερ την ευγνωμοσύνη “όλων των Αθηναίων προς τον ένδοξο Φύρερ του γερμανικού λαού”.
Οι Γερμανοί διορίζουν πρωθυπουργό της “κατοχικής κυβέρνησης” τον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου. Ο αστικός πολιτικός κόσμος στήριξε τον Τσολάκογλου. Υπήρξαν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από τη σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθήνας, από τον Δήμαρχο Αθήνας κ.α..
Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου της Αθήνας σε συγχαρητήριο τηλεγράφημα προς το νέο πρωθυπουργό δήλωνε: “Η Σύγκλητος του Εθνικού Πανεπιστημίου χαίρουσα επί τη συγκροτήσει της Εθνικής Κυβερνήσεως υποβάλλει τα θερμά αυτής συγχαρητήρια δια την εις τας στιβαράς χείρας της Υμετέρας Εξοχότητος ανάθεσιν της προεδρίας.” (Ψυρούκης: 95)
Επίσης η ΕΣΤΙΑ στις 29 Απρίλη στο κύριο άρθρο μιλά για “ψυχική αποστράτευση” και υποταγή στους κατακτητές. Συγκεκριμένα: “Ο πόλεμος ετελείωσε και δια την Ελλάδα, …χρειάζεται και η ψυχική αποστράτευση των Ελλήνων”. (Ψυρούκης: 94)
Ένα άλλο χαρακτηριστικό απόσπασμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 29/4/1941 έλεγε: “…διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος... Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν- περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν”. Αλλά και οι υπόλοιπες αστικές εφημερίδες παρότρυναν τον ελληνικό λαό να υποταχθεί.
Η εκκλησία δεν μπορούσε να υστερήσει. Η πρώτη προσφώνηση του αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού προς τον πρωθυπουργό Tσολάκογλου ήταν η εξής: “Aποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηρά πρωτοβουλίαν, την οποίαν αναλάβατε”. Αργότερα ο Δαμασκηνός θα ορκίσει τις κατοχικές κυβερνήσεις Λογοθετόπουλου και Pάλλη.
Στις 7 Μάη ο κατοχικός πρωθυπουργός συγκαλεί σύσκεψη. Σ’ αυτή συμμετέχουν, ο Πάγκαλος, ο Π. Κανελλόπουλος, ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ. Τσαλδάρης, ο Π. Ράλλης, ο Γ Πεσματζόγλου, ο Γ. Μερκούρης κ.α.. Όλοι αναγνωρίζουν την κυβέρνηση ως “Κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης” και καλούν τον Ελληνικό λαό να αποστρατευτεί και να περιμένει ειρηνικά. Σε επίσημη ανακοίνωση μετά το τέλος της σύσκεψης ειπώθηκε ότι: “Πάντες ανεγνώρισαν ότι η Κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχτεί εκ μέρους πάντων των Ελλήνων, άνευ επιφυλάξεως και ειλικρινώς”. (Ψυρούκης: 95).
Μέχρι και η “εξόριστη” κυβέρνηση του Καΐρου έκανε έκκληση στον ελληνικό λαό να περιμένει μέχρι “[…] ο Βασιλεύς Γεώργιος […] είναι έτοιμος να κτυπήσει και αυτός με τη σειρά του όταν έλθει η ώρα” (Ψυρούκης: 96).
Τα βάσανα για τον ελληνικό λαό θα αρχίσουν πολύ γρήγορα. Ο στρατηγός Μπάκος, που ήταν υπουργός Άμυνας στην κατοχική κυβέρνηση, αναφέρεται στην ανάγκη αποστολής ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στο ανατολικό μέτωπο. Από τότε ακόμα έμπαινε το ζήτημα της επιστράτευσης του ελληνικού λαού. Παρόμοιες αναφορές θα γίνουν κι απ’ τον ίδιο τον Τσολάκογλου. Σε λίγο καιρό θα συγκροτηθούν φασιστικές ομάδες που θα αναλάβουν τη στρατολόγηση, (ΟΕΔΕ, ΕΣΠΟ). Ο ελληνικός λαός όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Η ίδρυση του ΕΑΜ, λίγους μήνες μετά, θα αποτρέψει τα σχέδιά τους.
Βιβλιογραφία Νίκος Ψυρούκης, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, ΕΙικαιρότητα
Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, Αλεξάνδρεια
Dominique Eudes, Οι Καπετάνιοι, Εξάντας
Σπύρος Λιναρδάτος 4η Αυγούστου, Θεμέλιο
Σπύρος Λιναρδάτος, Ο πόλεμος του 1940-41 και η μάχη της Κρήτης, Προσκήνιο
Οι Κουίσλινγκ λοπόν δεν ήταν και πολύ δύσκολο να βρεθούν και στην Ελλάδα.
Η ιστορία του δωσιλογισμού και της συνεργασίας με τον κατακτητή ξεκινά ήδη από την ιταλική εισβολή του Οκτώβρη του 1940 φάνηκε ποια στάση θα κρατούσε ο αστικός κόσμος, που κατά τ’ άλλα, εμφορούνταν από τα …ύψιστα …εθνικά ιδεώδη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.
Στις 28 Οκτώβρη του 1940 επιδίδεται τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Ι. Μεταξά για δίοδο των ιταλικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, το οποίο απορρίπτεται. Η αιτιολογία που πρόβαλε ο Μουσολίνι ήταν πως βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση και ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να αφήσει τον ιταλικό στρατό να καταλάβει στρατηγικές θέσεις στη χώρα. Μ’ αυτό τον τρόπο η Ελλάδα θα αποδείκνυε την …ουδετερότητά της. Ο Μεταξάς ήταν έτοιμος να ενδώσει αλλά μετά από παρέμβαση του βασιλιά και του Άγγλου πρεσβευτή, αρνήθηκε. Στην ιστορία όμως έμεινε το …"ηρωικό" ΟΧΙ του Μεταξά.
Οι Ιταλοί φασίστες εισβάλλουν στην Ελλάδα. Οι Αγγλοι ήταν τόσο σίγουροι για την ήττα του ελληνικού στρατού που από τις πρώτες μέρες της εισβολής άρχισαν να οργανώνουν την άμυνα της Κρήτης. Αλλά και μέσα στην Ελλάδα υπήρχαν φωνές ηττοπάθειας. Ο Ι. Α. Πεπονής (αστός πολιτικός και έγκυρος κατά τ’ άλλα) έγραφε: “…το Ελληνικό Μέτωπο θα κατάρεε από μονάχο του αυτόματα” (Ψυρούκης: 88). Ο ελληνικός λαός όμως θα τους διαψεύσει όλους. Με μια παλλαϊκή εξέγερση και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, θα απαντήσει με μια άνευ προηγουμένου επιστράτευση και θα ξεκινήσει την ηρωική του άμυνα. Αυτός ήταν που είπε το μεγάλο ΟΧΙ.
Οι κομμουνιστές μπαίνουν στην πρώτη γραμμή. Στις 29 Οκτώβρη του 1940, οι 600 κρατούμενοι στην Ακροναυπλία ζήτησαν γραπτώς από την κυβέρνηση να αφεθούν ελεύθεροι για να πολεμήσουν. Ολοι οι εξόριστοι στα ξερονήσια ζήτησαν το ίδιο. Η κυβέρνηση όμως για να ικανοποιηθεί το αίτημά τους απαίτησε να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών. Ετσι, ουσιαστικά, ένα πολύ σημαντικό δυναμικό πατριωτών δε χρησιμοποιήθηκε για την υπεράσπιση της χώρας από τη φασιστική επιδρομή.
Αντίθετα οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες της Ελλάδας με δηλώσεις τους έδειχναν ότι όχι μόνο δεν ήθελαν να υπερασπιστεί ο ελληνικός λαός την πατρίδα του απέναντι στη φασιστική εισβολή αλλά προεξοφλούσαν και το αποτέλεσμα: Ο Αλ. Παπάγος, (αρχιστράτηγος) έλεγε ότι “θα ρίξωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμή των όπλων”. Ο Ι. Μεταξάς έλεγε ότι η Ελλάδα δεν πολεμά για τη νίκη και ότι ο ελληνικός λαός είναι υπεραισιόδοξος.
Στα τέλη του Απρίλη του 1945 οι βρετανικές υπηρεσίες αποκαλύπτουν γράμμα του Πλαστήρα από το 1941, στο οποίο φανερώνει τις πραγματικές του διαθέσεις σχετικά με το πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί το ιταλικό τελεσίγραφο: “Ο πόλεμος εναντίον μιας μεγάλης δυνάμεως όπως η Ιταλία εκηρύχθη από έλλειψιν επιδεξειότητος της εξωτερικής πολιτικής του καθεστώτος Μεταξά… Τέλη Νοεμβρίου επληροφορήθην, ότι υπήρχεν δυνατότης συμβιβασμού με την Ιταλίαν τη μεσολαβήσει των Γερμανών. Εκανα ό,τι μου ήτο δυνατόν δια να ημπορέση η Ελλάς να επωφεληθεί της ευκαιρίας, αλλά προσέκρουσα εις την εχθρότητα της κυβερνήσεως Μεταξά…”. (αναφέρεται στο Eudes: 315).
Στην πραγματικότητα ο “δημοκρατικός” Πλαστήρας, προς τα τέλη του 1940, προσφέρθηκε να οργανώσει φιλογερμανικό πραξικόπημα. Είναι άλλη υπόθεση ότι το 1945 έγινε πρωθυπουργός της φιλοαγγλικής κυβέρνησης. Οι αστοί πολιτικοί έδειχναν απαράμιλλο τυχοδιωκτισμό την εποχή εκείνη.
Στο μέτωπο του πολέμου ο λαός αντιστέκεται με ηρωισμό. Ο αλβανικός λαός θέλει να συμπαρασταθεί. Η στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας όμως, αρνείται τη βοήθεια Αλβανών αντιφασιστών στον πόλεμο. Συλλαμβάνει πολλούς Αλβανούς πατριώτες. Ηταν αυτοί που δραπέτευσαν όταν οι Ιταλοί τους έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν για το Μουσολίνι.
Από τις 14 Νοέμβρη ώς τις 28 Δεκέμβρη, τα ελληνικά στρατεύματα επιτίθενται σ' όλο το μέτωπο και απωθούν τους Ιταλούς από τα ελληνικά εδάφη. Σύντομα ο ελληνικός στρατός εξαπολύει νέα επίθεση κατά των Ιταλών και διεισδύει βαθιά στο έδαφος της Αλβανίας.
Στις 29 Γενάρη του 1941 πεθαίνει ο Μεταξάς και ο βασιλιάς Γεώργιος διορίζει πρωθυπουργό τον τεταρταυγουστιανό Αλέξανδρο Κορυζή.
Μετά την αδυναμία των Ιταλών να ανακάμψουν, αρχίζει να διαφαίνεται ότι η επίθεση της Γερμανίας είναι αναπόφευκτη. Αξίζει να δούμε το κλίμα που επικρατούσε στην ηγεσία του ελληνικού στρατού σε μια στιγμή που οι νίκες με τους Ιταλούς ήταν σημαντικές. Ο Mark Mazower είναι κατατοπιστικός: “Και οι Έλληνες στρατηγοί, επίσης, ήθελαν να αποφύγουν τη σύγκρουση με τη Γερμανία, και τις εβδομάδες πριν από την εισβολή ο βασιλιάς Γεώργιος αναγκάστηκε να απαλλάξει από τα καθήκοντά τους αρκετούς από αυτούς για ηττοπάθεια. Από τις βολιδοσκοπήσεις τους, μία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο φως των κατοπινών γεγονότων. Στις 12 Μαρτίου ο Γερμανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη πληροφόρησε τους ανωτέρους του ότι τον είχε προσεγγίσει κάποιος συνταγματάρχης Πετινής, που ζητούσε τη βοήθειά του για να τερματιστούν οι εχθροπραξίες στην Αλβανία. Ο πρόξενος σημείωνε πως ο Πετινής δεν ενεργούσε μόνος του: πίσω του θεωρούνταν ότι βρισκόταν ένας στρατηγός ονόματι Τσολάκογλου, στενός συνεργάτης ενός από τους στρατηγούς που είχε παύσει ο βασιλιάς.”. (Mazower: 42).
Στις 6 Απρίλη εκδηλώνεται η επίθεση της Γερμανίας και της Βουλγαρίας κατά της Ελλάδας. Στις 8-9 Απρίλη οι Γερμανοί μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια μέρα, λίγο πριν μπούνε οι Γερμανοί στην πόλη, γίνεται η πρώτη μαζική απόδραση των φυλακισμένων κομμουνιστών απ’ το σανατόριο του Ασβεστοχωρίου.
Ο στρατηγός Τσολάκογλου και ενώ ακόμα στο βόρειο μέτωπο οι μάχες μαίνονταν, αφού συνεννοείται με άλλους διοικητές μονάδων (τον Δεμέστιχα και τον Μπάκο), απαλλάσσει των καθηκόντων του το στρατιωτικό διοικητή Ι. Πιτσίκα και υπογράφει με τους Γερμανούς συνθήκη ανακωχής. Ο τακτικός στρατός της Ελλάδας διαλύεται και η χώρα παραδίδεται στους Γερμανούς (20 Απριλίου). Ο Κορυζής αυτοκτονεί και ο βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργό τον Εμμανουήλ Τσουδερό (21 Απρίλη) και μαζί του λίγο πριν μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα αναχωρεί για την Κρήτη (23 Απρίλη) και μετά για την Αίγυπτο (τέλη Μάη). Το ίδιο έγινε και με πολλές οικογένειες πολιτικών και αστών. Οι ναύτες στα πλοία που τους μετέφεραν έχουν καταμαρτυρήσει απίστευτες σκηνές, με τις κυρίες των πλουσίων να μεταφέρουν όλα τους τα υπάρχοντα, από τα κοσμήματα και τα χρήματά τους μέχρι τα …σκυλάκια τους.
Στις 27 Απρίλη οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα. Την ίδια μέρα ο στρατηγός Καβράκος μαζί με στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου υποδέχονταν έξω από την Αθήνα το ναζιστικό στρατό. Την επομένη (πρώτη μέρα της γερμανικής κατοχής) ο δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς, αφού παρέδωσε επίσημα την πόλη στο γερμανό διοικητή στρατηγό φον Στρούμε, σε διάγγελμα προς το λαό της Αθήνας, ανακοίνωνε: “Συνιστώ εις τον Αθηναϊκόν λαόν ζωηρώς πειθαρχίαν εις τας διαταγάς των αρχών, ιδιαιτέρως δε επιμένω, όπως κατανοηθή καλώς υπό πάντων, ότι, μέχρι της 6ης απογευματινής της σήμερον πρέπει να παραδοθούν εις τα οικεία αστυνομικά τμήματα τα υπό των ιδιωτών κατεχόμενα όπλα (κυνηγετικά, στρατιωτικά πιστόλια και μαχαίρια) πλην των παλαιών οικογενειακών κειμηλίων. ...Όπου υψούται ελληνική σημαία πρέπει δεξιά της να υψούται και η Γερμανική”. (Αθηναϊκός τύπος 28/4/1941). Και όπως γράφηκε στις εφημερίδες την 6/5/1941, εξέφραζε με τηλεγράφημά του προς τον Χίτλερ την ευγνωμοσύνη “όλων των Αθηναίων προς τον ένδοξο Φύρερ του γερμανικού λαού”.
Οι Γερμανοί διορίζουν πρωθυπουργό της “κατοχικής κυβέρνησης” τον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου. Ο αστικός πολιτικός κόσμος στήριξε τον Τσολάκογλου. Υπήρξαν συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από τη σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθήνας, από τον Δήμαρχο Αθήνας κ.α..
Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου της Αθήνας σε συγχαρητήριο τηλεγράφημα προς το νέο πρωθυπουργό δήλωνε: “Η Σύγκλητος του Εθνικού Πανεπιστημίου χαίρουσα επί τη συγκροτήσει της Εθνικής Κυβερνήσεως υποβάλλει τα θερμά αυτής συγχαρητήρια δια την εις τας στιβαράς χείρας της Υμετέρας Εξοχότητος ανάθεσιν της προεδρίας.” (Ψυρούκης: 95)
Επίσης η ΕΣΤΙΑ στις 29 Απρίλη στο κύριο άρθρο μιλά για “ψυχική αποστράτευση” και υποταγή στους κατακτητές. Συγκεκριμένα: “Ο πόλεμος ετελείωσε και δια την Ελλάδα, …χρειάζεται και η ψυχική αποστράτευση των Ελλήνων”. (Ψυρούκης: 94)
Ένα άλλο χαρακτηριστικό απόσπασμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 29/4/1941 έλεγε: “…διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος... Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν- περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν”. Αλλά και οι υπόλοιπες αστικές εφημερίδες παρότρυναν τον ελληνικό λαό να υποταχθεί.
Η εκκλησία δεν μπορούσε να υστερήσει. Η πρώτη προσφώνηση του αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού προς τον πρωθυπουργό Tσολάκογλου ήταν η εξής: “Aποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηρά πρωτοβουλίαν, την οποίαν αναλάβατε”. Αργότερα ο Δαμασκηνός θα ορκίσει τις κατοχικές κυβερνήσεις Λογοθετόπουλου και Pάλλη.
Στις 7 Μάη ο κατοχικός πρωθυπουργός συγκαλεί σύσκεψη. Σ’ αυτή συμμετέχουν, ο Πάγκαλος, ο Π. Κανελλόπουλος, ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ. Τσαλδάρης, ο Π. Ράλλης, ο Γ Πεσματζόγλου, ο Γ. Μερκούρης κ.α.. Όλοι αναγνωρίζουν την κυβέρνηση ως “Κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης” και καλούν τον Ελληνικό λαό να αποστρατευτεί και να περιμένει ειρηνικά. Σε επίσημη ανακοίνωση μετά το τέλος της σύσκεψης ειπώθηκε ότι: “Πάντες ανεγνώρισαν ότι η Κυβέρνηση Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχτεί εκ μέρους πάντων των Ελλήνων, άνευ επιφυλάξεως και ειλικρινώς”. (Ψυρούκης: 95).
Μέχρι και η “εξόριστη” κυβέρνηση του Καΐρου έκανε έκκληση στον ελληνικό λαό να περιμένει μέχρι “[…] ο Βασιλεύς Γεώργιος […] είναι έτοιμος να κτυπήσει και αυτός με τη σειρά του όταν έλθει η ώρα” (Ψυρούκης: 96). Τα βάσανα για τον ελληνικό λαό θα αρχίσουν πολύ γρήγορα. Ο στρατηγός Μπάκος, που ήταν υπουργός Άμυνας στην κατοχική κυβέρνηση, αναφέρεται στην ανάγκη αποστολής ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στο ανατολικό μέτωπο. Από τότε ακόμα έμπαινε το ζήτημα της επιστράτευσης του ελληνικού λαού. Παρόμοιες αναφορές θα γίνουν κι απ’ τον ίδιο τον Τσολάκογλου. Σε λίγο καιρό θα συγκροτηθούν φασιστικές ομάδες που θα αναλάβουν τη στρατολόγηση, (ΟΕΔΕ, ΕΣΠΟ). Ο ελληνικός λαός όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Η ίδρυση του ΕΑΜ, λίγους μήνες μετά, θα αποτρέψει τα σχέδιά τους.
Βιβλιογραφία Νίκος Ψυρούκης, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, ΕΙικαιρότητα
Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, Αλεξάνδρεια
Dominique Eudes, Οι Καπετάνιοι, Εξάντας
Σπύρος Λιναρδάτος 4η Αυγούστου, Θεμέλιο
Σπύρος Λιναρδάτος, Ο πόλεμος του 1940-41 και η μάχη της Κρήτης, Προσκήνιο
Το παραμύθι ενός λαού που δεν ήταν παραμύθι (η τέχνη και οι υπηρέτες της στην Αντίσταση)
0
Η τέχνη και οι υπηρέτες της δεν έλειψαν -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- από την αντιστασιακή δράση. Ο καθένας με τον τρόπο του, από το δικό του μετερίζι, χρησιμοποιώντας τα δικά του "όπλα", εμπλούτισε τον αγώνα του λαού με σύμβολα, με γέλιο και με δάκρυ. Ακόμα κι αυτοί που, ανήμποροι, λόγω ηλικίας ή ασθένειας, να συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα, επιστράτευσαν το ίδιο αποτελεσματικά την πένα, το λόγο, τη μουσική νότα. Και όσοι διαφωνούσαν ή αμφέβαλαν για την αποτελεσματικότητα του αγώνα (υπήρχαν και τέτοιοι) αναγκάστηκαν να λουφάξουν σε μια γωνιά. Η ίδια η Ελλη Αλεξίου αναφέρει: "Κ' είναι προς τιμή της (σ.σ. της ελληνικής διανόησης) πως από τους κόλπους των λογοτεχνών δε βγήκε μήτε φανερός μήτε κρυφός προδότης. Κ' είναι προς τιμή του σώματος (σ.σ. της διανόησης) πως κανένας δεν πιάστηκε και δεν καταδιώχτηκε από προδοσιά συναδέλφου. Οσοι πιάστηκαν ή μόνο κυνηγήθηκαν, ή και εκτελέστηκαν -που δεν είναι λίγοι- υπήρξαν στη μεγάλη τους πλειοψηφία θύματα της μαθήτρας του χιτλερισμού μεταξικής θεομηνίας".
Οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι, συμμετείχαν με τον τρόπο τους στον ηρωικό αγώνα του λαού. Πρόσφεραν όλοι ανεξαιρέτως ό,τι μπορούσαν, από όποιο πόστο μπορούσαν. Συμμετείχαν στις πανελλήνιες απεργίες και στις πατριωτικές διαδηλώσεις, υπέγραφαν ομαδικές εκκλήσεις και υπομνήματα στις διάφορες αρχές για την οργάνωση συσσιτίων, για την παροχή λαδιού, οσπρίων και ρουχισμού από την Ούνρα. Τροφοδοτούσαν τον παράνομο Τύπο με υλικό, γράφανε συνθήματα και κυκλοφορούσαν πόρτα-πόρτα τα παράνομα τρικ. Διατηρώντας παράνομα ραδιόφωνα παίρνανε τις ειδήσεις των συμμαχικών μετώπων και τις διέδιδαν, συντάσσοντας ειδικά δελτία ειδήσεων.
Οργανώνονταν έρανοι, καθώς και τα λεγόμενα "πάρτι", όπου οι καλεσμένοι με το πρόσχημα καταβολής εισιτηρίου συμμετοχής ενίσχυαν οικονομικά τον ένοπλο αγώνα.
Δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε και την εμφάνιση των αντιστασιακών αφισών. Ηταν κάτι σαν ζωγραφική της εποχής και ήταν σημαντική η συμβολή των καλλιτεχνών να δοθεί χρώμα στις μαύρες μέρες της κατοχής. Οχι μόνο χάραζαν και εκτύπωναν έγχρωμες αφίσες, μα συμμετείχαν και σε συνεργεία που με ευρηματικό τρόπο κρεμούσαν ψηλά τα χαρτόνια στους δρόμους της Αθήνας. Αλλοι, πάλι, ζωγράφοι, φρουρούμενοι από ένοπλους, ζωγράφιζαν στους τείχους της πόλης μεγάλες παραστάσεις και συνθήματα. Πολλές συνοικίες της Αθήνας (όπως η Καισαριανή) στολίζονταν συχνά πυκνά με τέτοια αριστουργήματα, κάνοντας έξαλλους τους γερμανούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Αναφορά πρέπει να γίνει και στο θέατρο στην κατεχόμενη Ελλάδα, που συχνά λησμονείται, όπως και το θέατρο στο βουνό. Οι ηθοποιοί αντιμετώπισαν το πρόβλημα της επιβίωσης με την αλληλοβοήθεια. Ιδρύθηκε η Επιτροπή Συσσιτίου από τους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου και συγκροτήθηκε επιτροπή για τους άνεργους κυρίως ηθοποιούς, στους οποίους δίνονταν επιδόματα. Παράλληλα οι Ναζί αξιοποίησαν τους μεταξικούς νόμους για να λογοκρίνουν τα θεατρικά έργα. Απαγόρεψαν όλα τα έργα θεατρικών συγγραφέων από τις συμμαχικές χώρες (εκτός της Γαλλίας). Ομως, παρά τη λογοκρισία, τις απαγορεύσεις παραστάσεων και τον κίνδυνο βομβαρδισμών, το θέατρο στην κατεχόμενη Αθήνα έχει να επιδείξει πλούσιο και αξιόλογο ρεπερτόριο, σε ρήξη μάλιστα με τις πρακτικές του αστικού θεάτρου. Ανέβηκαν έργα συμμαχικών θεατρικών συγγραφέων, αλλά κυρίως αμερικανών και σοβιετικών συγγραφέων που "χρεώνονταν" σε ανύπαρκτους γάλλους θεατρικούς συγγραφείς. Μάλιστα το "Θέατρο Τέχνης" του Κάρολου Κουν κατάφερε να ανεβάσει Ιψεν, Ξενόπουλο, Πιραντέλο, Στρίντμπεργκ, Λόρκα, μέχρι και το "Βυθό" του Μαξίμ Γκόρκι! Αξιοσημείωτη και η συμβολή του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, όπου παίχτηκε η "Τρισεύγενη" του Παλαμά.
Ηταν κι αυτό ένα δύσκολο καθήκον των αγωνιστών: να πολεμήσουν τη βαρβαρότητα, το φόβο, το σκοτάδι που έφερνε μαζί του ο φασισμός. Και επέλεξαν τον τίμιο δρόμο, να φωτίσουν τα σκοτάδια με τραγούδι, με λόγο, με εικόνα. Να χαράξουν σε χαρτί το έπος του '40, την κατοχή, την αντίσταση, τον εμφύλιο. Κάποιοι, για να τους ξεχωρίσουν από το λαό, τους ονομάζουν "πνευματικούς" ανθρώπους, τους παρουσιάζουν σαν να μην ήταν κι αυτοί κομμάτι του λαού. Αυτοί λοιπόν που γύρισαν σακατεμένοι από το μέτωπο, που δραπέτευσαν από τις φυλακές και τα ξερονήσια της εξορίας, συμμερίστηκαν την αγωνία του απλού ανθρώπου να επιβιώσει. Πήραν φωνή από την αντίσταση και έδωσαν φωνή στην αντίσταση του λαού ενάντια στον κατακτητή.
Το γεγονός ότι δεν έχει αναγνωριστεί ανοιχτά η μεγάλη σημασία της πνευματικής αντίστασης δεν έχει να κάνει με τη "φύση" ή τα χαρακτηριστικά της. Οφείλεται στην ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα τότε και αργότερα. Είναι αυτό που μπορεί να φανερώσει το απόσπασμα της Ζωρζ Σαρρή από το βιβλίο της "Κόκκινη κλωστή δεμένη": «Μια συναγωνίστρια μου είπε χαμηλώνοντας τη φωνή της: ”Εχω πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα, αλλά τα 'χω θάψει στο χωριό μου, σε μέρος ασφαλές, κανένας δεν μπορεί να τα βρει και να τα καταστρέψει... Βιάζεσαι; Το καλοκαίρι, όταν θα πάω…” (…) Με την "Κόκκινη κλωστή" μου, μοιάζω στρατιώτης που βγήκε στον πόλεμο με ξύλινο τουφέκι. Με καμιά εικοσιπενταριά φωτογραφίες, προσπαθώ να φωτίσω μια ολόκληρη Εποχή.
Το 1941 ήμουνα νέα, δεν είχα προβλέψει το 1974. Το μόνο που μπορώ να κάνω σήμερα είναι να πω, χωρίς να χαμηλώσω τη φωνή: Ημουν κι εγώ στην Αντίσταση. Καιρός να σηκώσουμε το κεφάλι».
Κι όμως, μόνο ξύλινο τουφέκι δεν κρατούσαν όλοι όσοι -γνωστοί και άγνωστοι- πολέμησαν τον κατακτητή και το σκοτάδι που έφερε μαζί του. Η τέχνη γονάτισε για να σηκώσει πιο ψηλά τα ιστορικά γεγονότα. Εγινε "ο πιστότερος και ο πιο αμερόληπτος καθρέφτης μιας ιστορικής περιόδου".
Στο θέατρο, στο κουκλοθέατρο και στον Καραγκιόζη της εποχής παρουσιάστηκε η καθημερινότητα, παινεύτηκε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στηλιτεύτηκε η μικροψυχία, η αναισθησία, η προδοσία.
Μέσα από τα διηγήματα και τα ποιήματα της εποχής ξεπηδούν μνήμες, βιώματα προσωπικά και συλλογικά. Γνωστές και άγνωστες πτυχές της ζωής, της καθημερινότητας του απλού ανθρώπου φωτίζονται μέσα στις σελίδες μια ατέλειωτης στρατιάς πολεμιστών του λόγου.
Η πρώτη απογοήτευση, η ελπίδα, η πείνα, η μάχη για τη ζωή. Τα πρώτα σημάδια αντίστασης και αγώνα στην πόλη, τα χωνιά όπως μας τα περιγράφει η Διδώ Σωτηρίου, τα συνθήματα στους τοίχους.
Η ζωή στην επαρχία, η ζωή στη λεύτερη Ελλάδα, η μάχη της σοδειάς, όπως αναβιώνει μέσα από τις σελίδες των διηγημάτων του Δημήτρη Χατζή, για παράδειγμα.
Η ζωή στο βουνό: οι αντάρτες, οι μάχες ενάντια στους καταχτητές, τα γλέντια, ο θάνατος, ο Γοργοπόταμος, ο Αρης. Το ΕΑΜ, όπως το τραγούδησε ο Βασίλης Ρώτας ("ΕΑΜ"), ο Απόστολος Σπήλιος ("Το παραμύθι του ΕΑΜ"). Ποιος δεν τραγούδησε ή δεν τραγουδά ακόμα το "Βροντάει ο Ολυμπος" του Νίκου Καρβούνη; Ή το "Εμπρός ΕΛΑΣ" και τα "Νιάτα" -τον ύμνο του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ αντίστοιχα- που έγραψε η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη;
Οι μαυραγορίτες, οι προδότες και οι συνεργάτες των καταχτητών, η ποταπή δράση τους αλλά και η τιμωρία τους. Μα και όσοι κοιτούσαν αδιάφορα παίζοντας σκάκι και χαρτιά το ελληνικό δράμα, όπως μας τους παρουσιάζει ο Αγγελος Τερζάκης και η Γαλάτεια Καζαντζάκη. Ολοι έχουν τη θέση τους στα ποιήματα και τα πεζογραφήματα...
Οι ήρωες, οι 10 της Καλλιθέας, οι 200 της Πρωτομαγιάς, οι εκτελέσεις, οι φυλακές, τα κρατητήρια, οι κλούβες, τα μπλόκα. Αμέτρητα γεγονότα όπως τα γνώρισαν ο Φώτος Γιοφύλλης, ο Αγγελος Δόξας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Ασημάκης Πανσέληνος, ο Ζήσης Σκάρος, ο Σωτήρης Σκίπης.
Το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, η απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά...
"Η πραγματικότητα είναι τόσο πλούσια, που μόνο μπροστά της φαίνεται πόσο φτωχός είναι ο ανθρώπινος λόγος να την εκφράσει. Βάζει τη σφραγίδα της κι από κει και πέρα αφήνει στη φαντασία το χρέος να τη συμπληρώσει".
Αμέτρητα τα γεγονότα, αμέτρητοι και όσοι κατάφεραν να τα σώσουν από τη λησμονιά αλλά και τον άνανδρο πόλεμο των νικητών μετά το δεύτερο αντάρτικο: Λιλίκα Νάκου, Τάκης Αδάμος, Στέργιος Βαγιούλης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Γρηγόρης Θεοχάρης, Θέμος Κορνάρος, Κώστας Κουλουφάκος, Κλεαρέτη Μαλάμου, Γιάννης Μπενέκος, Μέλπω Αξιώτη...
Αθάνατοι όμως και όσοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη λευτεριά που τραγούδησαν: Ο Νίκος Καρβούνης, ο Δημήτρης Γληνός, ο Τέλλος Αγρας, που σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα μια μέρα πριν από την αποχώρηση των Γερμανών. Η Ηλέκτρα Αποστόλου, για την οποία έγραψε ο Ασημάκης Πανσέληνος ένα εξαίσιο ποίημα και η Διδώ Σωτηρίου το γνωστό ομώνυμο διήγημα.
Αυτό το σημείωμα δεν έχει σκοπό να παρουσιάσει τη λογοτεχνία των αγώνων. Ούτε τους λογοτέχνες που επέλεξαν να αγωνιστούν στο πλευρό του λαού, με όποιον τρόπο μπορούσαν. Αλλωστε αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει ειδικά για την περίοδο που μιλάμε είναι ότι ο ίδιος ο λαός γέννησε και ανέδειξε τους τραγουδιστές του, τους στιχουργούς του, τους ποιητές του, τους πεζογράφους του, τους χρονογράφους του, τους ζωγράφους και τους φωτογράφους του. Πολλοί απ' αυτούς παραμένουν στην αφάνεια ακόμη και σήμερα. Κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να τους αναζητήσει. Ακόμα και ο πιο καλόπιστος ερευνητής δυσκολεύεται να απαριθμήσει -πόσο μάλλον να παρουσιάσει όπως τους αξίζει- αυτούς που "έντυσαν" καλλιτεχνικά την πιο ηρωική και πιο φωτεινή δεκαετία της ελληνικής ιστορίας. Γιατί σ' ένα μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο λαός, εκτός από αγωνιστής, ήταν και ο τροβαδούρος του αγώνα του...
ΥΓ.: Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Μπάμπη Κλάρα.
Βιβλιογραφία
Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (1940-1944), Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αδελφών Τολίδη
Ανθολογία Ελληνικής Αντιστασιακής Λογοτεχνίας 1941-1944, Τόμος Ι Πεζά, Ελλη Αλεξίου, κοινή έκδοση Ηριδανός - Γερμανική Ακαδημία Επιστημών
Ανθολογία Ελληνικής Αντιστασιακής Λογοτεχνίας 1941-1944, Τόμος ΙΙ Ποίηση, Ελλη Αλεξίου, κοινή έκδοση Ηριδανός - Γερμανική Ακαδημία Επιστημών
Ελληνική Αντιστασιακή Λογοτεχνία (Το μυθιστόρημα), εκδόσεις Σμυρνιώτη
Οι ρίζες του ποταμού, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
Οι κλούβες, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Δωρικός
Κρίσιμη Καμπή, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Δωρικός
Οι νεκροί περιμένουν, Διδώ Σωτηρίου, εκδόσεις Κέδρος
Θητεία (αγωνιστικά κείμενα 1940-1950), Δημήτρης Χατζής, εκδόσεις Κείμενα
Φωτιά, Δημήτρης Χατζής, εκδόσεις Κείμενα
Κόκκινη Κλωστή δεμένη, Ζωρζ Σαρρή, εκδόσεις Πατάκη
Που 'ναι η μάνα σου μωρή, Δήμητρα Σωτήρη Πέτρουλα, εκδόσεις Κέδρος
Το παραμύθι ενός λαού που δεν ήταν παραμύθι, Μπάμπης Κλάρας, εκδόσεις Δωρικός
Της νιότης και της λευτεριάς, ποιήματα, Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, εκδόσεις Θεμέλιο
Αυτός ήταν ο Δεκέμβρης - Η ένοπλη απάντηση του λαού στην αγγλική κατοχή, όπου περιλαμβάνονται τα κείμενα: Μεγάλος Δεκέμβρης (Μενέλαος Λουντέμης), Απάντηση σε πέντε ερωτήματα (Μέλπω Αξιώτη), Τριάντα τρεις μέρες ("Ελεύθερη Ελλάδα"), εκδόσεις Φιλίστωρ
Απαντα, τόμος Γ' Χρονικά, Μέλπω Αξιώτη, εκδόσεις Κέδρος
Οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι, συμμετείχαν με τον τρόπο τους στον ηρωικό αγώνα του λαού. Πρόσφεραν όλοι ανεξαιρέτως ό,τι μπορούσαν, από όποιο πόστο μπορούσαν. Συμμετείχαν στις πανελλήνιες απεργίες και στις πατριωτικές διαδηλώσεις, υπέγραφαν ομαδικές εκκλήσεις και υπομνήματα στις διάφορες αρχές για την οργάνωση συσσιτίων, για την παροχή λαδιού, οσπρίων και ρουχισμού από την Ούνρα. Τροφοδοτούσαν τον παράνομο Τύπο με υλικό, γράφανε συνθήματα και κυκλοφορούσαν πόρτα-πόρτα τα παράνομα τρικ. Διατηρώντας παράνομα ραδιόφωνα παίρνανε τις ειδήσεις των συμμαχικών μετώπων και τις διέδιδαν, συντάσσοντας ειδικά δελτία ειδήσεων.
Οργανώνονταν έρανοι, καθώς και τα λεγόμενα "πάρτι", όπου οι καλεσμένοι με το πρόσχημα καταβολής εισιτηρίου συμμετοχής ενίσχυαν οικονομικά τον ένοπλο αγώνα.
Δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε και την εμφάνιση των αντιστασιακών αφισών. Ηταν κάτι σαν ζωγραφική της εποχής και ήταν σημαντική η συμβολή των καλλιτεχνών να δοθεί χρώμα στις μαύρες μέρες της κατοχής. Οχι μόνο χάραζαν και εκτύπωναν έγχρωμες αφίσες, μα συμμετείχαν και σε συνεργεία που με ευρηματικό τρόπο κρεμούσαν ψηλά τα χαρτόνια στους δρόμους της Αθήνας. Αλλοι, πάλι, ζωγράφοι, φρουρούμενοι από ένοπλους, ζωγράφιζαν στους τείχους της πόλης μεγάλες παραστάσεις και συνθήματα. Πολλές συνοικίες της Αθήνας (όπως η Καισαριανή) στολίζονταν συχνά πυκνά με τέτοια αριστουργήματα, κάνοντας έξαλλους τους γερμανούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Αναφορά πρέπει να γίνει και στο θέατρο στην κατεχόμενη Ελλάδα, που συχνά λησμονείται, όπως και το θέατρο στο βουνό. Οι ηθοποιοί αντιμετώπισαν το πρόβλημα της επιβίωσης με την αλληλοβοήθεια. Ιδρύθηκε η Επιτροπή Συσσιτίου από τους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου και συγκροτήθηκε επιτροπή για τους άνεργους κυρίως ηθοποιούς, στους οποίους δίνονταν επιδόματα. Παράλληλα οι Ναζί αξιοποίησαν τους μεταξικούς νόμους για να λογοκρίνουν τα θεατρικά έργα. Απαγόρεψαν όλα τα έργα θεατρικών συγγραφέων από τις συμμαχικές χώρες (εκτός της Γαλλίας). Ομως, παρά τη λογοκρισία, τις απαγορεύσεις παραστάσεων και τον κίνδυνο βομβαρδισμών, το θέατρο στην κατεχόμενη Αθήνα έχει να επιδείξει πλούσιο και αξιόλογο ρεπερτόριο, σε ρήξη μάλιστα με τις πρακτικές του αστικού θεάτρου. Ανέβηκαν έργα συμμαχικών θεατρικών συγγραφέων, αλλά κυρίως αμερικανών και σοβιετικών συγγραφέων που "χρεώνονταν" σε ανύπαρκτους γάλλους θεατρικούς συγγραφείς. Μάλιστα το "Θέατρο Τέχνης" του Κάρολου Κουν κατάφερε να ανεβάσει Ιψεν, Ξενόπουλο, Πιραντέλο, Στρίντμπεργκ, Λόρκα, μέχρι και το "Βυθό" του Μαξίμ Γκόρκι! Αξιοσημείωτη και η συμβολή του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, όπου παίχτηκε η "Τρισεύγενη" του Παλαμά.
Ηταν κι αυτό ένα δύσκολο καθήκον των αγωνιστών: να πολεμήσουν τη βαρβαρότητα, το φόβο, το σκοτάδι που έφερνε μαζί του ο φασισμός. Και επέλεξαν τον τίμιο δρόμο, να φωτίσουν τα σκοτάδια με τραγούδι, με λόγο, με εικόνα. Να χαράξουν σε χαρτί το έπος του '40, την κατοχή, την αντίσταση, τον εμφύλιο. Κάποιοι, για να τους ξεχωρίσουν από το λαό, τους ονομάζουν "πνευματικούς" ανθρώπους, τους παρουσιάζουν σαν να μην ήταν κι αυτοί κομμάτι του λαού. Αυτοί λοιπόν που γύρισαν σακατεμένοι από το μέτωπο, που δραπέτευσαν από τις φυλακές και τα ξερονήσια της εξορίας, συμμερίστηκαν την αγωνία του απλού ανθρώπου να επιβιώσει. Πήραν φωνή από την αντίσταση και έδωσαν φωνή στην αντίσταση του λαού ενάντια στον κατακτητή.
Το γεγονός ότι δεν έχει αναγνωριστεί ανοιχτά η μεγάλη σημασία της πνευματικής αντίστασης δεν έχει να κάνει με τη "φύση" ή τα χαρακτηριστικά της. Οφείλεται στην ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα τότε και αργότερα. Είναι αυτό που μπορεί να φανερώσει το απόσπασμα της Ζωρζ Σαρρή από το βιβλίο της "Κόκκινη κλωστή δεμένη": «Μια συναγωνίστρια μου είπε χαμηλώνοντας τη φωνή της: ”Εχω πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα, αλλά τα 'χω θάψει στο χωριό μου, σε μέρος ασφαλές, κανένας δεν μπορεί να τα βρει και να τα καταστρέψει... Βιάζεσαι; Το καλοκαίρι, όταν θα πάω…” (…) Με την "Κόκκινη κλωστή" μου, μοιάζω στρατιώτης που βγήκε στον πόλεμο με ξύλινο τουφέκι. Με καμιά εικοσιπενταριά φωτογραφίες, προσπαθώ να φωτίσω μια ολόκληρη Εποχή.
Το 1941 ήμουνα νέα, δεν είχα προβλέψει το 1974. Το μόνο που μπορώ να κάνω σήμερα είναι να πω, χωρίς να χαμηλώσω τη φωνή: Ημουν κι εγώ στην Αντίσταση. Καιρός να σηκώσουμε το κεφάλι».
Κι όμως, μόνο ξύλινο τουφέκι δεν κρατούσαν όλοι όσοι -γνωστοί και άγνωστοι- πολέμησαν τον κατακτητή και το σκοτάδι που έφερε μαζί του. Η τέχνη γονάτισε για να σηκώσει πιο ψηλά τα ιστορικά γεγονότα. Εγινε "ο πιστότερος και ο πιο αμερόληπτος καθρέφτης μιας ιστορικής περιόδου".
Στο θέατρο, στο κουκλοθέατρο και στον Καραγκιόζη της εποχής παρουσιάστηκε η καθημερινότητα, παινεύτηκε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στηλιτεύτηκε η μικροψυχία, η αναισθησία, η προδοσία.
Μέσα από τα διηγήματα και τα ποιήματα της εποχής ξεπηδούν μνήμες, βιώματα προσωπικά και συλλογικά. Γνωστές και άγνωστες πτυχές της ζωής, της καθημερινότητας του απλού ανθρώπου φωτίζονται μέσα στις σελίδες μια ατέλειωτης στρατιάς πολεμιστών του λόγου.
Η πρώτη απογοήτευση, η ελπίδα, η πείνα, η μάχη για τη ζωή. Τα πρώτα σημάδια αντίστασης και αγώνα στην πόλη, τα χωνιά όπως μας τα περιγράφει η Διδώ Σωτηρίου, τα συνθήματα στους τοίχους.
Η ζωή στην επαρχία, η ζωή στη λεύτερη Ελλάδα, η μάχη της σοδειάς, όπως αναβιώνει μέσα από τις σελίδες των διηγημάτων του Δημήτρη Χατζή, για παράδειγμα.
Η ζωή στο βουνό: οι αντάρτες, οι μάχες ενάντια στους καταχτητές, τα γλέντια, ο θάνατος, ο Γοργοπόταμος, ο Αρης. Το ΕΑΜ, όπως το τραγούδησε ο Βασίλης Ρώτας ("ΕΑΜ"), ο Απόστολος Σπήλιος ("Το παραμύθι του ΕΑΜ"). Ποιος δεν τραγούδησε ή δεν τραγουδά ακόμα το "Βροντάει ο Ολυμπος" του Νίκου Καρβούνη; Ή το "Εμπρός ΕΛΑΣ" και τα "Νιάτα" -τον ύμνο του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ αντίστοιχα- που έγραψε η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη;
Οι μαυραγορίτες, οι προδότες και οι συνεργάτες των καταχτητών, η ποταπή δράση τους αλλά και η τιμωρία τους. Μα και όσοι κοιτούσαν αδιάφορα παίζοντας σκάκι και χαρτιά το ελληνικό δράμα, όπως μας τους παρουσιάζει ο Αγγελος Τερζάκης και η Γαλάτεια Καζαντζάκη. Ολοι έχουν τη θέση τους στα ποιήματα και τα πεζογραφήματα...
Οι ήρωες, οι 10 της Καλλιθέας, οι 200 της Πρωτομαγιάς, οι εκτελέσεις, οι φυλακές, τα κρατητήρια, οι κλούβες, τα μπλόκα. Αμέτρητα γεγονότα όπως τα γνώρισαν ο Φώτος Γιοφύλλης, ο Αγγελος Δόξας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Ασημάκης Πανσέληνος, ο Ζήσης Σκάρος, ο Σωτήρης Σκίπης.
Το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, η απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά...
"Η πραγματικότητα είναι τόσο πλούσια, που μόνο μπροστά της φαίνεται πόσο φτωχός είναι ο ανθρώπινος λόγος να την εκφράσει. Βάζει τη σφραγίδα της κι από κει και πέρα αφήνει στη φαντασία το χρέος να τη συμπληρώσει".
Αμέτρητα τα γεγονότα, αμέτρητοι και όσοι κατάφεραν να τα σώσουν από τη λησμονιά αλλά και τον άνανδρο πόλεμο των νικητών μετά το δεύτερο αντάρτικο: Λιλίκα Νάκου, Τάκης Αδάμος, Στέργιος Βαγιούλης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Γρηγόρης Θεοχάρης, Θέμος Κορνάρος, Κώστας Κουλουφάκος, Κλεαρέτη Μαλάμου, Γιάννης Μπενέκος, Μέλπω Αξιώτη...
Αθάνατοι όμως και όσοι δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη λευτεριά που τραγούδησαν: Ο Νίκος Καρβούνης, ο Δημήτρης Γληνός, ο Τέλλος Αγρας, που σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα μια μέρα πριν από την αποχώρηση των Γερμανών. Η Ηλέκτρα Αποστόλου, για την οποία έγραψε ο Ασημάκης Πανσέληνος ένα εξαίσιο ποίημα και η Διδώ Σωτηρίου το γνωστό ομώνυμο διήγημα.
Αυτό το σημείωμα δεν έχει σκοπό να παρουσιάσει τη λογοτεχνία των αγώνων. Ούτε τους λογοτέχνες που επέλεξαν να αγωνιστούν στο πλευρό του λαού, με όποιον τρόπο μπορούσαν. Αλλωστε αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει ειδικά για την περίοδο που μιλάμε είναι ότι ο ίδιος ο λαός γέννησε και ανέδειξε τους τραγουδιστές του, τους στιχουργούς του, τους ποιητές του, τους πεζογράφους του, τους χρονογράφους του, τους ζωγράφους και τους φωτογράφους του. Πολλοί απ' αυτούς παραμένουν στην αφάνεια ακόμη και σήμερα. Κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να τους αναζητήσει. Ακόμα και ο πιο καλόπιστος ερευνητής δυσκολεύεται να απαριθμήσει -πόσο μάλλον να παρουσιάσει όπως τους αξίζει- αυτούς που "έντυσαν" καλλιτεχνικά την πιο ηρωική και πιο φωτεινή δεκαετία της ελληνικής ιστορίας. Γιατί σ' ένα μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο λαός, εκτός από αγωνιστής, ήταν και ο τροβαδούρος του αγώνα του...
ΥΓ.: Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Μπάμπη Κλάρα.
Βιβλιογραφία
Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (1940-1944), Τάσος Βουρνάς, εκδόσεις Αδελφών Τολίδη
Ανθολογία Ελληνικής Αντιστασιακής Λογοτεχνίας 1941-1944, Τόμος Ι Πεζά, Ελλη Αλεξίου, κοινή έκδοση Ηριδανός - Γερμανική Ακαδημία Επιστημών
Ανθολογία Ελληνικής Αντιστασιακής Λογοτεχνίας 1941-1944, Τόμος ΙΙ Ποίηση, Ελλη Αλεξίου, κοινή έκδοση Ηριδανός - Γερμανική Ακαδημία Επιστημών
Ελληνική Αντιστασιακή Λογοτεχνία (Το μυθιστόρημα), εκδόσεις Σμυρνιώτη
Οι ρίζες του ποταμού, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή
Οι κλούβες, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Δωρικός
Κρίσιμη Καμπή, Ζήσης Σκάρος, εκδόσεις Δωρικός
Οι νεκροί περιμένουν, Διδώ Σωτηρίου, εκδόσεις Κέδρος
Θητεία (αγωνιστικά κείμενα 1940-1950), Δημήτρης Χατζής, εκδόσεις Κείμενα
Φωτιά, Δημήτρης Χατζής, εκδόσεις Κείμενα
Κόκκινη Κλωστή δεμένη, Ζωρζ Σαρρή, εκδόσεις Πατάκη
Που 'ναι η μάνα σου μωρή, Δήμητρα Σωτήρη Πέτρουλα, εκδόσεις Κέδρος
Το παραμύθι ενός λαού που δεν ήταν παραμύθι, Μπάμπης Κλάρας, εκδόσεις Δωρικός
Της νιότης και της λευτεριάς, ποιήματα, Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, εκδόσεις Θεμέλιο
Αυτός ήταν ο Δεκέμβρης - Η ένοπλη απάντηση του λαού στην αγγλική κατοχή, όπου περιλαμβάνονται τα κείμενα: Μεγάλος Δεκέμβρης (Μενέλαος Λουντέμης), Απάντηση σε πέντε ερωτήματα (Μέλπω Αξιώτη), Τριάντα τρεις μέρες ("Ελεύθερη Ελλάδα"), εκδόσεις Φιλίστωρ
Απαντα, τόμος Γ' Χρονικά, Μέλπω Αξιώτη, εκδόσεις Κέδρος
Ξεφυλλίζοντας τον “Ρίζο της Δευτέρας” του 1947:
Ο Κ. Βάρναλης για την εθνική επέτειο.
0
Η βουβή επέτειος.
Γιορτή και λαός.
H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.Γιορτή και λαός.
Σπίθες αντίστασης όπου μπορούμε
0
Ισως και να μην έχουν άδικο όσοι ισχυρίζονται ότι οι «μεταμελημένοι» είναι χειρότεροι από τους γνήσιους εκφραστές μιας πολιτικής. Εν προκειμένω πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση που ξεκίνησε ως ...αντιμνημονιακή θα καταλήξει να προωθήσει όχι μόνο όλα τα μέτρα που δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν οι προηγούμενοι διαχειριστές (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) αλλά και όσα νέα μέτρα επιτάσσουν οι νέες «αξιολογήσεις» που θα ακολουθήσουν.
Η πλήρης διάλυση του ασφαλιστικού όπως το γνώριζαν έως πριν λίγο οι εργαζόμενοι είναι ένα από αυτά που θα επιχειρήσει να επιβάλει η νέα κυβέρνηση του Τσίπρα.
Η επίθεση που θα δεχτούν οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι είναι μεν σε συνέχεια των προηγούμενων αντιλαϊκών πολιτικών που ακολούθησαν και οι άλλοι διαχειριστές, όμως αθροιστικά, ύστερα από πέντε χρόνια καταβύθισης του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων, αποκτάει σαφώς άλλη διάσταση. Το δικαίωμα γίνεται πλέον επίδομα.
Παράλληλα, η μέσω φορολογίας εξόντωση των μικρομεσαίων αγροτών θα μπει σε πλήρη εφαρμογή οδηγώντας νέα κοινωνικά στρώματα σε ανεργία και εξαθλίωση.
Αν σε αυτά προστεθεί η διάλυση της περίθαλψης και της δημόσιας παιδείας καθώς και η φορομπηξία στα μικρομεσαία στρώματα, γίνεται κατανοητό ότι ο ρόλος που έχουν αναλάβει οι νέοι κυβερνώντες είναι από τους πλέον βρώμικους και αντεργατικούς.
Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα εξαργυρώνουν την απογοήτευση και τον κινηματικό ακρωτηριασμό που επέβαλαν τα τελευταία χρόνια στο λαό, με την κατοχύρωσή τους ως νέο αναδυόμενο πολιτικό πυλώνα στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την πλήρη απαξίωση του παλιότερου πολιτικού προσωπικού.
Το σήριαλ αξιολόγηση-δόση θα παιχτεί ξανά σε πολλές επαναλήψεις, με τον ίδιο αλλά και χειρότερο μελοδραματικό τόνο που τον πρόβαλαν και οι προηγούμενοι, μόνο που στη πράξη αυτό καταντάει βασανιστήριο της σταγόνας για τα λαϊκά στρώματα. Ένα σήριαλ που πάντα καταλήγει σε απαίτηση νέων πιο επώδυνων μέτρων.
Γιατί πίσω από τα «εναλλακτικά προγράμματα» και τα «αντισταθμιστικά ισοδύναμα» κρύβεται η αλήθεια ότι τίποτε από αυτά που προωθεί το ιμπεριαλιστικό κουαρτέτο δεν πρόκειται να παρθεί πίσω ή να οδηγήσει σε δικαιότερη κατανομή υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων.
Έχουμε να κάνουμε με μια αδίσταχτη κυβερνητική ομάδα που όσο μπορεί και αποτρέπει την ορμητική είσοδο των εργαζόμενων στο προσκήνιο, θα λεηλατεί τα δικαιώματα και τις καταχτήσεις τους με αδυσώπητο τρόπο.
Τα επιχειρήματα ότι «είμαστε αναγκασμένοι ενώ δεν το θέλουμε» να εφαρμόσουμε μια αντιλαϊκή πολιτική που ξεζουμίζει τον κόσμο της εργασίας έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τους προηγούμενους και δεν πρέπει να πείθουν κανέναν. Ακόμη και όσους τους ψήφισαν, μπροστά στην απόγνωση στην οποία έχουν οδηγηθεί, με ευθύνη όχι μόνο και αποκλειστικά των σημερινών κυβερνητών αλλά και της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής αλλά και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η στοχοποίησή της ως μια στυγνή αντιλαϊκή κυβέρνηση που είναι πλήρως συμμορφωμένη με τις εντολές και την πολιτική που χαράζουν οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θα πρέπει να γίνει παντιέρα σε όλους τους εργασιακούς χώρους και σε κάθε νεολαίο. Είναι καθοριστικό να ξεκαθαριστεί ποια πολιτική δύναμη είναι σήμερα ο κύριος υπεύθυνος για τα δεινά που επωμίζονται οι εργαζόμενοι και όχι να παραπέμπουμε γενικά στην στάση των προηγούμενων αντιλαϊκών κυβερνήσεων.
Και αυτό είναι πιο επιβεβλημένο να γίνει εκεί που οι εργαζόμενοι προσπαθούν να συγκροτήσουν τις απαντήσεις τους απέναντι στην επίθεση, στα σωματεία. Γιατί στους συνδικαλιστικούς χώρους, από την μια το ΜΕΤΑ προσπαθεί να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να ενδώσει και να πάρει μέτρα υποστήριξης των εργαζόμενων, ενώ από την άλλη οι ξεμπροστιασμένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που καλούσαν στο δημοψήφισμα να ψηφίσουν οι εργαζόμενοι υπέρ του μνημονίου σήμερα προσποιούνται τους αγανακτισμένους και καλούν σε 24ωρη απεργία.
Η απογοήτευση που εμφύσησε στους εργαζόμενους η απαλλαγμένη από εσωκομματικά βαρίδια κυβέρνηση Τσίπρα, σε συνδυασμό με την ηττοπάθεια που καλλιεργούν στο συνδικαλιστικό χώρο οι παλιοί και τωρινοί εργατοπατέρες -της παραίτησης και την υποταγής- πρέπει να βρουν απάντηση αμφισβήτησης από τις δυνάμεις που παλεύουν να οικοδομήσουν κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης του δίκιου των εργαζόμενων.
Πρέπει να απαντηθεί ποιοι ευθύνονται για την απογοητευτική εικόνα των πρόσφατων συλλαλητηρίων. Πρέπει να απαντηθεί πόσο μπορεί να θεωρείται διεκδίκηση η ανάρτηση ημερολογίου -αγώνων εθιμοτυπικών με τη κατάθεση του προϋπολογισμού. Αν θα πρέπει να εξακολουθεί η λογική διαχωρισμού των συγκεντρώσεων στη βάση κομματικών προδιαγραφών και κεφαλαιοποίησης των αντιστάσεων που έχουν ανάγκη να υψώσουν σήμερα η εργατική τάξη, τα φτωχά αγροτικά νοικοκυριά και η άνεργη πλέον νεολαία.
Είναι επιτακτική η ανάγκη για να ανατραπεί η κινηματική ύφεση να αναδεικνύεται κάθε αντίσταση που ξεσπάει σε εργασιακούς χώρους, σε γειτονιές, σε μαθητικούς και φοιτητικούς χώρους και να επιδιώκεται ο συντονισμός και η συνεύρεσή τους σε ένα μέτωπο αντίστασης.
Όσο κι αν νομίζουν ακόμη κάποιοι ότι με ακτιβισμούς και κομματικά προσκλητήρια μπορούν να διατηρούν στα μέλη τους την αισιοδοξία ότι αντιπαλεύουν αυτήν τη πολιτική, η εμπειρία που έχει πλέον ο κόσμος απαξιώνει αυτές τις δράσεις αποκαλυπτικά.
Προλεταριακή Σημαία
Ισως και να μην έχουν άδικο όσοι ισχυρίζονται ότι οι «μεταμελημένοι» είναι χειρότεροι από τους γνήσιους εκφραστές μιας πολιτικής. Εν προκειμένω πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση που ξεκίνησε ως ...αντιμνημονιακή θα καταλήξει να προωθήσει όχι μόνο όλα τα μέτρα που δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν οι προηγούμενοι διαχειριστές (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) αλλά και όσα νέα μέτρα επιτάσσουν οι νέες «αξιολογήσεις» που θα ακολουθήσουν.Η πλήρης διάλυση του ασφαλιστικού όπως το γνώριζαν έως πριν λίγο οι εργαζόμενοι είναι ένα από αυτά που θα επιχειρήσει να επιβάλει η νέα κυβέρνηση του Τσίπρα.
Η επίθεση που θα δεχτούν οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι είναι μεν σε συνέχεια των προηγούμενων αντιλαϊκών πολιτικών που ακολούθησαν και οι άλλοι διαχειριστές, όμως αθροιστικά, ύστερα από πέντε χρόνια καταβύθισης του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων, αποκτάει σαφώς άλλη διάσταση. Το δικαίωμα γίνεται πλέον επίδομα.
Παράλληλα, η μέσω φορολογίας εξόντωση των μικρομεσαίων αγροτών θα μπει σε πλήρη εφαρμογή οδηγώντας νέα κοινωνικά στρώματα σε ανεργία και εξαθλίωση.
Αν σε αυτά προστεθεί η διάλυση της περίθαλψης και της δημόσιας παιδείας καθώς και η φορομπηξία στα μικρομεσαία στρώματα, γίνεται κατανοητό ότι ο ρόλος που έχουν αναλάβει οι νέοι κυβερνώντες είναι από τους πλέον βρώμικους και αντεργατικούς.
Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα εξαργυρώνουν την απογοήτευση και τον κινηματικό ακρωτηριασμό που επέβαλαν τα τελευταία χρόνια στο λαό, με την κατοχύρωσή τους ως νέο αναδυόμενο πολιτικό πυλώνα στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν μετά την πλήρη απαξίωση του παλιότερου πολιτικού προσωπικού.
Το σήριαλ αξιολόγηση-δόση θα παιχτεί ξανά σε πολλές επαναλήψεις, με τον ίδιο αλλά και χειρότερο μελοδραματικό τόνο που τον πρόβαλαν και οι προηγούμενοι, μόνο που στη πράξη αυτό καταντάει βασανιστήριο της σταγόνας για τα λαϊκά στρώματα. Ένα σήριαλ που πάντα καταλήγει σε απαίτηση νέων πιο επώδυνων μέτρων.
Γιατί πίσω από τα «εναλλακτικά προγράμματα» και τα «αντισταθμιστικά ισοδύναμα» κρύβεται η αλήθεια ότι τίποτε από αυτά που προωθεί το ιμπεριαλιστικό κουαρτέτο δεν πρόκειται να παρθεί πίσω ή να οδηγήσει σε δικαιότερη κατανομή υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων.
Έχουμε να κάνουμε με μια αδίσταχτη κυβερνητική ομάδα που όσο μπορεί και αποτρέπει την ορμητική είσοδο των εργαζόμενων στο προσκήνιο, θα λεηλατεί τα δικαιώματα και τις καταχτήσεις τους με αδυσώπητο τρόπο.
Τα επιχειρήματα ότι «είμαστε αναγκασμένοι ενώ δεν το θέλουμε» να εφαρμόσουμε μια αντιλαϊκή πολιτική που ξεζουμίζει τον κόσμο της εργασίας έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τους προηγούμενους και δεν πρέπει να πείθουν κανέναν. Ακόμη και όσους τους ψήφισαν, μπροστά στην απόγνωση στην οποία έχουν οδηγηθεί, με ευθύνη όχι μόνο και αποκλειστικά των σημερινών κυβερνητών αλλά και της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής αλλά και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η στοχοποίησή της ως μια στυγνή αντιλαϊκή κυβέρνηση που είναι πλήρως συμμορφωμένη με τις εντολές και την πολιτική που χαράζουν οι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θα πρέπει να γίνει παντιέρα σε όλους τους εργασιακούς χώρους και σε κάθε νεολαίο. Είναι καθοριστικό να ξεκαθαριστεί ποια πολιτική δύναμη είναι σήμερα ο κύριος υπεύθυνος για τα δεινά που επωμίζονται οι εργαζόμενοι και όχι να παραπέμπουμε γενικά στην στάση των προηγούμενων αντιλαϊκών κυβερνήσεων.
Και αυτό είναι πιο επιβεβλημένο να γίνει εκεί που οι εργαζόμενοι προσπαθούν να συγκροτήσουν τις απαντήσεις τους απέναντι στην επίθεση, στα σωματεία. Γιατί στους συνδικαλιστικούς χώρους, από την μια το ΜΕΤΑ προσπαθεί να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να ενδώσει και να πάρει μέτρα υποστήριξης των εργαζόμενων, ενώ από την άλλη οι ξεμπροστιασμένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που καλούσαν στο δημοψήφισμα να ψηφίσουν οι εργαζόμενοι υπέρ του μνημονίου σήμερα προσποιούνται τους αγανακτισμένους και καλούν σε 24ωρη απεργία.
Η απογοήτευση που εμφύσησε στους εργαζόμενους η απαλλαγμένη από εσωκομματικά βαρίδια κυβέρνηση Τσίπρα, σε συνδυασμό με την ηττοπάθεια που καλλιεργούν στο συνδικαλιστικό χώρο οι παλιοί και τωρινοί εργατοπατέρες -της παραίτησης και την υποταγής- πρέπει να βρουν απάντηση αμφισβήτησης από τις δυνάμεις που παλεύουν να οικοδομήσουν κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης του δίκιου των εργαζόμενων.
Πρέπει να απαντηθεί ποιοι ευθύνονται για την απογοητευτική εικόνα των πρόσφατων συλλαλητηρίων. Πρέπει να απαντηθεί πόσο μπορεί να θεωρείται διεκδίκηση η ανάρτηση ημερολογίου -αγώνων εθιμοτυπικών με τη κατάθεση του προϋπολογισμού. Αν θα πρέπει να εξακολουθεί η λογική διαχωρισμού των συγκεντρώσεων στη βάση κομματικών προδιαγραφών και κεφαλαιοποίησης των αντιστάσεων που έχουν ανάγκη να υψώσουν σήμερα η εργατική τάξη, τα φτωχά αγροτικά νοικοκυριά και η άνεργη πλέον νεολαία.
Είναι επιτακτική η ανάγκη για να ανατραπεί η κινηματική ύφεση να αναδεικνύεται κάθε αντίσταση που ξεσπάει σε εργασιακούς χώρους, σε γειτονιές, σε μαθητικούς και φοιτητικούς χώρους και να επιδιώκεται ο συντονισμός και η συνεύρεσή τους σε ένα μέτωπο αντίστασης.
Όσο κι αν νομίζουν ακόμη κάποιοι ότι με ακτιβισμούς και κομματικά προσκλητήρια μπορούν να διατηρούν στα μέλη τους την αισιοδοξία ότι αντιπαλεύουν αυτήν τη πολιτική, η εμπειρία που έχει πλέον ο κόσμος απαξιώνει αυτές τις δράσεις αποκαλυπτικά.
Προλεταριακή Σημαία
Σε αναζήτηση προστατών η ελληνική κυβέρνηση, βάζει τη χώρα πιο βαθιά στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών
0
Ολάντ: Προπομπός και "πλασιέ" των συμφερόντων του γαλλικού κεφαλαίου, διαμεσολαβητής ενδοϊμπεριαλιστικών τριβών και διενέξεων
Με τον αέρα του «φίλου» και «σύμμαχου» έφτασε στην Αθήνα ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Φρ. Ολάντ. Στο πρόσωπό του η ελληνική κυβέρνηση βλέπει τον κηδεμόνα, που μετά τις ΗΠΑ, θα τη βοηθήσει να κάμψει τη γερμανική αδιαλλαξία στο ζήτημα του χρέους.
Ο Ολάντ συνοδευόταν από ένα ευρύ υπουργικό κλιμάκιο και από εκπροσώπους γαλλικών μονοπωλίων από τους τομείς της Ενέργειας («Τotal»), των κατασκευών («Vinci»), της διαχείρισης Υδάτων και Αποβλήτων («Veolia» και «Suez»), των σιδηροδρόμων (EDF) κλπ. Είναι προφανές ότι μέσα από την αναβαθμισμένη επίσκεψή του, στο διήμερο των πολλαπλών επαφών και εμφανίσεων στην Αθήνα, στόχος του είναι τα γαλλικά μονοπώλια να πάρουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από τα φιλέτα των ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα όμως αποτελεί μια προσπάθεια του γαλλικού ιμπεριαλισμού, που έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, να ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική θέση του στον ανταγωνισμό του με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κύρια με τη γερμανική πρωτοκαθεδρία στην ΕΕ. Εκμεταλλευόμενοι τις - πιεστικές για το Βερολίνο- αμερικανικές θέσεις στο ελληνικό πρόβλημα, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του γαλλικού κεφαλαίου, προσπαθούν να θέσουν ζητήματα για τον τρόπο λειτουργίας και το μέλλον της ΕΕ, αποτυπώνοντας ακριβώς τις προσπάθειες της γαλλικής αστικής τάξης να διεκδικήσει «ισορροπίες» που θα την ευνοήσουν.
Ζητούμενο είναι η «κυριαρχία» στην Ευρώπη - και όχι μόνο - και η αγωνία όλων όσων δυσανασχετούν επειδή τα γερμανικά μονοπώλια εξακολουθούν να προπορεύονται στην Ευρώπη. Στη βάση αυτή έχει ανοίξει στη Γαλλία η συζήτηση για την ανάγκη να υπάρξουν «εναλλακτικές» επιλογές στα πλαίσια της ΕΕ.
Ήδη έχει υπάρξει στη Γαλλία και «Διεθνής Σύνοδος για το Σχέδιο Β'», όπου μια σειρά δυνάμεις συμμετέχουν στη συζήτηση για τις «εναλλακτικές λύσεις», με εκπροσώπους του γαλλικού κεφαλαίου, όπως τον Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, πρώην στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος και υπουργό επί κυβερνήσεων Μιτεράν, μπροστά στις συνέπειες που μπορεί να υποστεί η γαλλική πλουτοκρατία από την προσπάθεια άλλων κέντρων, όπως οι ΗΠΑ, να βάλουν «σφήνες» στις σχέσεις ΕΕ - Ρωσίας, να θέτει ζήτημα γενικότερου αναπροσανατολισμού : «Όλη η ιστορία έχει επιδείξει την αναγκαιότητα μιας ισχυρής σχέσης μεταξύ της Γαλλίας και της Ρωσίας… Η ουκρανική κρίση θα μπορούσε τέλεια να είχε αποφευχθεί…Η Γαλλία δεν μπορεί να είναι όμηρος μηχανών που υπερασπίζονται συμφέροντα τα οποία δεν είναι δικά της».
Καθώς λοιπόν διευρύνεται ο προβληματισμός για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ευρώπη, ο «Έλληνας ασθενής» και το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού χρέους, γίνεται αντικείμενο της συνολικότερης διαπάλης στο εσωτερικό της Ευρωζώνης για τον επιμερισμό χασούρας και κερδών ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Όμως ο Ολάντ ήρθε και σαν «επιτηρητής της εφαρμογής του μνημονίου», με ρητές εντολές προς την ελληνική κυβέρνηση «να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις» του μνημονίου, να «δείξει υπευθυνότητα» και «να τηρήσει τις δεσμεύσεις της». Οι όποιες υποστηρικτικές παρεμβάσεις της γαλλικής πλευράς για την επικείμενη διαπραγμάτευση του χρέους, είναι απόλυτα συνυφασμένες με την «πορεία υλοποίησης» του νέου βάρβαρου μνημονίου.
Άλλωστε ο Ολάντ δεν «κομίζει γλαύκα ες Αθήνας», αφού η «ελάφρυνση» του χρέους με μείωση του επιτοκίου και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (που θα διαιωνίζει το πρόβλημα της εξάρτησης), είναι παλιά υπόσχεση των τοκογλύφων δανειστών, αρκεί η Αθήνα να τα πάει καλά με τις μεταρρυθμίσεις και τα προαπαιτούμενα.
★★★
Το ίδιο διάστημα και μετά την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ, αλλεπάλληλες είναι οι αφίξεις Αμερικανών αξιωματούχων για την υλοποίηση των δεσμεύσεων προς τον αμερικανικό παράγοντα, αφού ο ... «έρωτας» της «πρώτη φορά Αριστεράς» κυβέρνησης με την Ουάσιγκτον δεν κρύβεται. Διόλου τυχαία, στη Διεθνή Διάσκεψη με θέμα «Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή», που διοργάνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών, συμμετείχε και η βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Σχέσεις, Βικτόρια Νούλαντ, η οποία συναντήθηκε με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, και με άλλους κυβερνητικούς παράγοντες, προετοιμάζοντας την επίσκεψη στην Αθήνα και του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι.
Πέραν της διεύρυνσης των στρατιωτικών διευκολύνσεων της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ, στο επίκεντρο μπαίνουν και οι αγωγοί ενέργειας, που βάζουν τη χώρα μας, με αμερικάνικη «φανέλα», στη δίνη των ενεργειακών ανταγωνισμών. Στα πλαίσια αυτά έφτασε στην Αθήνα ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τα ενεργειακά, Α. Χοκστάιν, φέρνοντας μαζί του και την υπουργό Ενέργειας της Βουλγαρίας. Η στοίχιση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ είναι εμφανής, ενώ είναι σαφείς πλέον οι επιφυλάξεις για την κατασκευή αγωγών μεταφοράς ρωσικού αερίου.
Στην Αθήνα βρέθηκε και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Ντ. Σινγκ, που συναντήθηκε με τους υπουργούς Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτο, και Οικονομίας, Γ. Σταθάκη, με βασικά θέματα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το ζήτημα του κρατικού χρέους, την προώθηση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, ενώ παρεμβάσεις με ιδιαίτερη σημασία στην ανωτέρω Διεθνή Διάσκεψη, έκανε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Φ. Στέινς, ειδικευμένος σε θέματα θρησκειών σε Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία.
Μέσα από το θέμα και το βήμα της Διάσκεψης αυτής, όπου ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τήρησε «σιγήν ιχθύος» για το ρόλο των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και το ματοκύλισμα των λαών της περιοχής, η ελληνική κυβέρνηση προσέφερε νέες υπηρεσίες και «άλλοθι» για νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή.
Στα ίδια πλαίσια, της παροχής καλών υπηρεσιών προς τον ξένο παράγοντα, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να υποχωρεί στις πιέσεις για την αποδοχή της αμερικανοευρωπαϊκής «λύσης» στο Κυπριακό μέχρι τον ερχόμενο Μάρτη, ενώ και οι αρχικές αντιρρήσεις της στις γερμανικές πιέσεις για συνδιαχείριση του Αιγαίου με την Τουρκία, με αφορμή το προσφυγικό, δεν είναι βέβαιο για πόσο θα αντέξουν.
Ταυτόχρονα, επιζητώντας τον ρόλο «επιτηρητή» της ανατολικής Μεσογείου, προωθεί τον δυτικόφρονα άξονα με Κύπρο, Ισραήλ και Αίγυπτο.
Ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο υπουργό Εξωτερικών, Σ. Σούκρι, και επιβεβαιώθηκε η επίσημη επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου, Αλ Σίσι, στην Αθήνα στα τέλη Δεκέμβρη, καθώς και η σύγκληση τριμερούς διάσκεψης Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, το ίδιο διάστημα.
Η ελληνική κυβέρνηση την ίδια στιγμή που κόπτεται, μέσα από Διασκέψεις σαν την παραπάνω, με τη συμμετοχή αντιδραστικών παπάδων και πατριαρχών, για την προστασία δήθεν των χριστιανικών πληθυσμών, δεν έχει κανένα πρόβλημα να συναγελάζεται με τον σφαγέα των Παλαιστινίων Νετανιάχου και με τον πραξηκοπηματία διώκτη και καταπιεστή του αιγυπτιακού λαού Σίσι, που βρίσκεται πλήρως απομονωμένος από το λαό του, αφού στις εκλογές για την ανάδειξή του συμμετείχε μόνο το 10%.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δίνει μέρα με τη μέρα πιο βαθιά συνέχεια στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, βάζει τη χώρα κάτω από την ιμπεριαλιστική κηδεμονία, την εμπλέκει στα επικίνδυνα παιγνίδια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τη φέρνει πιο κοντά στις φωτιές του πολέμου και σε τυχοδιωκτισμούς και σωρεύει στον ελληνικό λαό μνημόνια καταλήστευσης.
http://www.m-lkke.gr/
Με τον αέρα του «φίλου» και «σύμμαχου» έφτασε στην Αθήνα ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Φρ. Ολάντ. Στο πρόσωπό του η ελληνική κυβέρνηση βλέπει τον κηδεμόνα, που μετά τις ΗΠΑ, θα τη βοηθήσει να κάμψει τη γερμανική αδιαλλαξία στο ζήτημα του χρέους.
Ο Ολάντ συνοδευόταν από ένα ευρύ υπουργικό κλιμάκιο και από εκπροσώπους γαλλικών μονοπωλίων από τους τομείς της Ενέργειας («Τotal»), των κατασκευών («Vinci»), της διαχείρισης Υδάτων και Αποβλήτων («Veolia» και «Suez»), των σιδηροδρόμων (EDF) κλπ. Είναι προφανές ότι μέσα από την αναβαθμισμένη επίσκεψή του, στο διήμερο των πολλαπλών επαφών και εμφανίσεων στην Αθήνα, στόχος του είναι τα γαλλικά μονοπώλια να πάρουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από τα φιλέτα των ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί η κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα όμως αποτελεί μια προσπάθεια του γαλλικού ιμπεριαλισμού, που έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, να ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική θέση του στον ανταγωνισμό του με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κύρια με τη γερμανική πρωτοκαθεδρία στην ΕΕ. Εκμεταλλευόμενοι τις - πιεστικές για το Βερολίνο- αμερικανικές θέσεις στο ελληνικό πρόβλημα, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του γαλλικού κεφαλαίου, προσπαθούν να θέσουν ζητήματα για τον τρόπο λειτουργίας και το μέλλον της ΕΕ, αποτυπώνοντας ακριβώς τις προσπάθειες της γαλλικής αστικής τάξης να διεκδικήσει «ισορροπίες» που θα την ευνοήσουν.
Ζητούμενο είναι η «κυριαρχία» στην Ευρώπη - και όχι μόνο - και η αγωνία όλων όσων δυσανασχετούν επειδή τα γερμανικά μονοπώλια εξακολουθούν να προπορεύονται στην Ευρώπη. Στη βάση αυτή έχει ανοίξει στη Γαλλία η συζήτηση για την ανάγκη να υπάρξουν «εναλλακτικές» επιλογές στα πλαίσια της ΕΕ.
Ήδη έχει υπάρξει στη Γαλλία και «Διεθνής Σύνοδος για το Σχέδιο Β'», όπου μια σειρά δυνάμεις συμμετέχουν στη συζήτηση για τις «εναλλακτικές λύσεις», με εκπροσώπους του γαλλικού κεφαλαίου, όπως τον Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, πρώην στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος και υπουργό επί κυβερνήσεων Μιτεράν, μπροστά στις συνέπειες που μπορεί να υποστεί η γαλλική πλουτοκρατία από την προσπάθεια άλλων κέντρων, όπως οι ΗΠΑ, να βάλουν «σφήνες» στις σχέσεις ΕΕ - Ρωσίας, να θέτει ζήτημα γενικότερου αναπροσανατολισμού : «Όλη η ιστορία έχει επιδείξει την αναγκαιότητα μιας ισχυρής σχέσης μεταξύ της Γαλλίας και της Ρωσίας… Η ουκρανική κρίση θα μπορούσε τέλεια να είχε αποφευχθεί…Η Γαλλία δεν μπορεί να είναι όμηρος μηχανών που υπερασπίζονται συμφέροντα τα οποία δεν είναι δικά της».
Καθώς λοιπόν διευρύνεται ο προβληματισμός για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ευρώπη, ο «Έλληνας ασθενής» και το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού χρέους, γίνεται αντικείμενο της συνολικότερης διαπάλης στο εσωτερικό της Ευρωζώνης για τον επιμερισμό χασούρας και κερδών ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Όμως ο Ολάντ ήρθε και σαν «επιτηρητής της εφαρμογής του μνημονίου», με ρητές εντολές προς την ελληνική κυβέρνηση «να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις» του μνημονίου, να «δείξει υπευθυνότητα» και «να τηρήσει τις δεσμεύσεις της». Οι όποιες υποστηρικτικές παρεμβάσεις της γαλλικής πλευράς για την επικείμενη διαπραγμάτευση του χρέους, είναι απόλυτα συνυφασμένες με την «πορεία υλοποίησης» του νέου βάρβαρου μνημονίου.
Άλλωστε ο Ολάντ δεν «κομίζει γλαύκα ες Αθήνας», αφού η «ελάφρυνση» του χρέους με μείωση του επιτοκίου και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (που θα διαιωνίζει το πρόβλημα της εξάρτησης), είναι παλιά υπόσχεση των τοκογλύφων δανειστών, αρκεί η Αθήνα να τα πάει καλά με τις μεταρρυθμίσεις και τα προαπαιτούμενα.
★★★
Το ίδιο διάστημα και μετά την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ, αλλεπάλληλες είναι οι αφίξεις Αμερικανών αξιωματούχων για την υλοποίηση των δεσμεύσεων προς τον αμερικανικό παράγοντα, αφού ο ... «έρωτας» της «πρώτη φορά Αριστεράς» κυβέρνησης με την Ουάσιγκτον δεν κρύβεται. Διόλου τυχαία, στη Διεθνή Διάσκεψη με θέμα «Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή», που διοργάνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών, συμμετείχε και η βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Σχέσεις, Βικτόρια Νούλαντ, η οποία συναντήθηκε με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, και με άλλους κυβερνητικούς παράγοντες, προετοιμάζοντας την επίσκεψη στην Αθήνα και του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι.
Πέραν της διεύρυνσης των στρατιωτικών διευκολύνσεων της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ, στο επίκεντρο μπαίνουν και οι αγωγοί ενέργειας, που βάζουν τη χώρα μας, με αμερικάνικη «φανέλα», στη δίνη των ενεργειακών ανταγωνισμών. Στα πλαίσια αυτά έφτασε στην Αθήνα ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τα ενεργειακά, Α. Χοκστάιν, φέρνοντας μαζί του και την υπουργό Ενέργειας της Βουλγαρίας. Η στοίχιση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ είναι εμφανής, ενώ είναι σαφείς πλέον οι επιφυλάξεις για την κατασκευή αγωγών μεταφοράς ρωσικού αερίου.
Στην Αθήνα βρέθηκε και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Ντ. Σινγκ, που συναντήθηκε με τους υπουργούς Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτο, και Οικονομίας, Γ. Σταθάκη, με βασικά θέματα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το ζήτημα του κρατικού χρέους, την προώθηση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, ενώ παρεμβάσεις με ιδιαίτερη σημασία στην ανωτέρω Διεθνή Διάσκεψη, έκανε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Φ. Στέινς, ειδικευμένος σε θέματα θρησκειών σε Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία.
Μέσα από το θέμα και το βήμα της Διάσκεψης αυτής, όπου ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τήρησε «σιγήν ιχθύος» για το ρόλο των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και το ματοκύλισμα των λαών της περιοχής, η ελληνική κυβέρνηση προσέφερε νέες υπηρεσίες και «άλλοθι» για νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή.
Στα ίδια πλαίσια, της παροχής καλών υπηρεσιών προς τον ξένο παράγοντα, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να υποχωρεί στις πιέσεις για την αποδοχή της αμερικανοευρωπαϊκής «λύσης» στο Κυπριακό μέχρι τον ερχόμενο Μάρτη, ενώ και οι αρχικές αντιρρήσεις της στις γερμανικές πιέσεις για συνδιαχείριση του Αιγαίου με την Τουρκία, με αφορμή το προσφυγικό, δεν είναι βέβαιο για πόσο θα αντέξουν.
Ταυτόχρονα, επιζητώντας τον ρόλο «επιτηρητή» της ανατολικής Μεσογείου, προωθεί τον δυτικόφρονα άξονα με Κύπρο, Ισραήλ και Αίγυπτο.
Ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο υπουργό Εξωτερικών, Σ. Σούκρι, και επιβεβαιώθηκε η επίσημη επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου, Αλ Σίσι, στην Αθήνα στα τέλη Δεκέμβρη, καθώς και η σύγκληση τριμερούς διάσκεψης Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, το ίδιο διάστημα.
Η ελληνική κυβέρνηση την ίδια στιγμή που κόπτεται, μέσα από Διασκέψεις σαν την παραπάνω, με τη συμμετοχή αντιδραστικών παπάδων και πατριαρχών, για την προστασία δήθεν των χριστιανικών πληθυσμών, δεν έχει κανένα πρόβλημα να συναγελάζεται με τον σφαγέα των Παλαιστινίων Νετανιάχου και με τον πραξηκοπηματία διώκτη και καταπιεστή του αιγυπτιακού λαού Σίσι, που βρίσκεται πλήρως απομονωμένος από το λαό του, αφού στις εκλογές για την ανάδειξή του συμμετείχε μόνο το 10%.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δίνει μέρα με τη μέρα πιο βαθιά συνέχεια στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, βάζει τη χώρα κάτω από την ιμπεριαλιστική κηδεμονία, την εμπλέκει στα επικίνδυνα παιγνίδια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τη φέρνει πιο κοντά στις φωτιές του πολέμου και σε τυχοδιωκτισμούς και σωρεύει στον ελληνικό λαό μνημόνια καταλήστευσης.
http://www.m-lkke.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)