Αυτό δεν είναι βέβαια καθόλου εύκολο, γιατί όπως έχει αποδείξει η πράξη, οι περισσότερες από αυτές τις δυνάμεις δεν διακρίνονται για διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής με βάση την μήτρα των ιδεολογικών προσανατολισμών που έχουν, προ πολλών ετών, ασπαστεί.
Η διαπίστωση ότι έχουμε μια αντιδραστικότερη εξέλιξη στο πολιτικό πεδίο μετά την εκλογική ενίσχυση των κομμάτων που υιοθετούν τα μνημόνια, σαν μοναδικό δρόμο διεξόδου από την κρίση που μαστίζει την χώρα και την κοινωνία, ίσως να ‘ναι το πρώτο και σχετικά άμεσο αβασάνιστο συμπέρασμα. Όμως και αυτό από μόνο του δεν περιγράφει την πραγματικότητα. Όχι μόνο γιατί είναι αμφίβολο αν συμφωνούν ως προς αυτό αρκετοί απογειωμένοι «αντικαπιταλιστές», αλλά γιατί εξακολουθούν να αναζητούν μέσα από το δίπολο «δεξιά ή ΣΥΡΙΖΑ» μια σχισμή διαφυγής από την εκκωφαντική κατακρήμνιση των εκτιμήσεων που τους έφεραν ως το σήμερα.
Οι εργαζόμενοι βρίσκονται απέναντι σε μια πολύπλευρη συστημική αντιλαϊκή συστράτευση που ενσωματώνει το παλιό απαξιωμένο αστικό προσωπικό μαζί με την μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατική αριστερά των νέων διαχειριστών. Ένα μέτωπο αποφασισμένο να περάσει δια πυρός και σιδήρου όχι απλά τα μνημόνια αλλά συνολικά μια αντιλαϊκή πολιτική που εκτείνεται από την οικονομία, την εργασία, τα δημοκρατικά δικαιώματα έως την γεωστρατηγική ευθυγράμμιση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια που εξελίσσονται στην ευρύτερη περιοχή.
Το ερώτημα είναι αν χρειάζονταν οι εκλογές για να συνειδητοποιηθεί αυτό ή ήταν προ πολλού καταγεγραμμένο και απλά δεν ήθελαν κάποιοι να το αντικρίσουν. Πολύ περισσότερο να το αντιπαλέψουν.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή έχει βάλει προ πολλού ταφόπλακα σε ιδεοληψίες και αναλύσεις που κάποιοι οικοδόμησαν για να μπορούν να μαζεύουν ψήφους και να δημιουργούν ένα προφίλ τάχα ριζοσπαστικό, που έχει κάτι «νέο» να προτάξει πέρα από τις τετριμμένες αναλύσεις περί ιμπεριαλισμού και εξάρτησης. Η παγκοσμιοποίηση, οι ολοκληρώσεις και η απόρριψη του κράτους -έθνους ποδοπατιούνται πλέον από τα μιλιούνια μεταναστών που επαναφέρουν σύνορα και φράκτες, ενώ ο ιμπεριαλισμός προβάλλει το πλέον απάνθρωπο πρόσωπό του απέναντι σε αυτούς τους κατατρεγμένους που ο ίδιος δημιούργησε και θα εξακολουθήσει να δημιουργεί.
Δεν χρειάζονταν, λοιπόν, οι επτά μήνες «πρώτη φορά αριστερής» διακυβέρνησης για να συμπεράνει κανείς ότι δεν μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να ναι αριστερή διαχείριση. Γιατί απλά λέει τη μισή αλήθεια, έστω κι αν διατείνεται ότι το είχε προβλέψει πριν από τις εκλογές του Γενάρη. Η άλλη μισή αλήθεια που αποσιωπήθηκε ή δεν έγινε αντιληπτή από όλους αυτούς είναι ότι η αντιδραστική εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού, που είχε διαπιστωθεί από την υιοθέτηση και εφαρμογή των προηγούμενων μνημονίων, εντάθηκε από την περίοδο που σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις και σπρώχτηκε ο λαός να αναζητήσει την όποια αριστερή κυβέρνηση, μετά την επίμονη απαίτηση να πέσει η προηγούμενη.
Όταν, λοιπόν, κάποιοι θεωρούσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αριστερή απάντηση που ζήταγε ο λαός ενώ το πολιτικό πλαίσιο έβραζε από ρήξη και ριζοσπαστικοποίηση, δεν είχαν παρά είτε να προτείνουν ένα νέο ΣΥΡΙΖΑ, είτε ένα πιο ριζοσπαστικό μεταβατικό πρόγραμμα, είτε τέλος να καλούν σε διόρθωση ψήφου, αφού πλέον τους «δοκίμασε» ο λαός όλους.
Και ήρθε το εκλογικό αποτέλεσμα που ανέδειξε την βαθιά απογοήτευση του κόσμου. Η οποία, σε συνάρτηση με μια συστηματική προσπάθεια εμπέδωσης από κυβέρνηση, κόμματα, ΜΜΕ της λογικής του μικρότερου κακού και του μονόδρομου των μνημονίων, κατέγραψε τον βαθιά αντιδραστικό συσχετισμό που κυριαρχεί στο ταξικό πεδίο. Όπως επίσης κατέγραψε και το τι είδους αριστερά έχουν να επιλέξουν οι μάζες.
Οι αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν για αριστερή στροφή μετά τη εκλογή του Γενάρη βρήκαν την απογείωσή τους στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος για να προσγειωθούν ανώμαλα μόλις την περασμένη Κυριακή.
Επιτέλους, κάποιοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ταξικοί συσχετισμοί στην πραγματικότητα -και όχι στις φαντασιώσεις που διατηρεί ο καθένας- δείχνουν εκτεταμένες ανατροπές σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Και όσοι τόσο εύκολα καλούσαν να πέσει η εκάστοτε κυβέρνηση με την ελπίδα να πάμε αριστερότερα, θα πρέπει να καταλάβουν ότι η αποστοίχιση από το παλιό πολιτικό σύστημα, όταν γίνεται έξω από κινηματικές διεργασίες και την ταξική αντιπαράθεση, δεν ευνοεί το λαϊκό κίνημα και την αριστερά, αλλά δημιουργεί έδαφος για ακόμη πιο αντιδραστικές μετατοπίσεις και απογοήτευση των μαζών. Επίσης, καθόλου δεν είναι βέβαιο ότι η συσσωρευμένη οργή, που έτσι κι αλλιώς διογκώνεται, αρκεί για να ανατρέψει αυτό το κλίμα, αν ξαναβγεί ως μια έκρηξη εκτόνωσης ή σε αχρωμάτιστες πλατείες. Απαιτείται ανατροπή αντιλήψεων διόρθωσης του συστήματος και λογικών ανάθεσης, που για χρόνια καλλιέργησαν αυτές οι δυνάμεις.
Δυστυχώς, δεν πιστεύουμε και πολύ ότι αυτές οι δυνάμεις είναι έτοιμες να αντικρίσουν κατάματα τις λάθος επιλογές τους και να χαράξουν μια μετωπική κοινή δράση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που θα εφαρμόσει αυτό το συμπαγές μαύρο μέτωπο που κυριαρχεί στη νέα βουλή. Φοβόμαστε ότι θα επιλεγούν πάλι τακτικές σκαντζόχοιρου από δυνάμεις που αερολογούν για μια λαϊκή εξουσία μετά τη νέα εκλογική ήττα, ή η επινόηση ενός νέου κόλπου που θα καταφέρει να φέρει την πολυπόθητη είσοδο στη Βουλή με ανανεωμένα μεταβατικά προγράμματα.
Εμείς επιμένουμε ότι η σωστή ανάγνωση του δύσκολου πολιτικού πλαισίου που έχει διαμορφωθεί απαιτεί ανάλογες επιλογές μαζικής και άμεσης εξόδου των μαζών στο προσκήνιο μέσα από την κοινή δράση αλλά και διατηρώντας την διαφορετικότητα που ο καθένας εκφράζει. Επείγει η άμεση πάλη για να μην περάσουν εκτός από τα μέτρα και η λογική ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Άλλωστε, με αυτό το πρόταγμα συμμετείχαμε σε αυτές τις εκλογές.
Από τη στήλη Άποψη της Προλεταριακής Σημαίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου