Την ιμπεριαλιστική Γαλλία! Αυτήν που, την ίδια στιγμή με την Αμερική και τη Ρωσία, στο όνομα του “πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία”, βομβαρδίζει τη Συρία, ισοπεδώνει πόλεις και χωριά, μετατρέπει τη χώρα σ'ένα απέραντο νεκροταφείο αμάχων και οδηγεί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στους πάτους της Μεσογείου ή στην καλύτερη στα κάτεργα της ΕΕ. Αυτήν που συμμετέχει σε κάθε φρικιαστική πολεμική επέμβαση εναντίον των λαών της Κεντρικής Αφρικής, για τα δικά της πάντα συμφέροντα. Αυτήν τη Γαλλία, που έγινε αιματηρός στόχος των τρομοκρατών του ISIS, τον οποίο όμως η ίδια μαζί με τους άλλους ιμπεριαλιστές, εξέθρεψε και γαλούχησε. Αυτήν που έχυσε τα κροκοδείλια της δάκρυα πάνω από τα θύματα του γαλλικού λαού, ο οποίος ματώθηκε ξανά και ξανά, καταλαβαίνοντας καλά, τι σημαίνει να χορεύουν οι ιμπεριαλιστές πάνω από το κεφάλι του. Αυτήν που βιάστηκε να εκμεταλλευτεί το κλίμα φόβου που δημιούργησαν οι επιθέσεις και φασιστικοποίησε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής. Η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έφερε μαζί της το στρατό στους δρόμους, τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, τους ελέγχους και περιορισμούς κατ' οίκον, τη δυνατότητα διάλυσης κάθε συλλογικότητας που ενδέχεται να θεωρηθεί ως πιθανή απειλή για τη δημόσια τάξη και μια ατελείωτη λίστα απαγορεύσεων και περιστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η καλλιέργεια του φόβου στον λαό, της αντιδραστικοποίησης της κοινωνίας απέναντι στους “έχθρους” πρόσφυγες, στους “εχθρούς” λαούς που η θρησκεία τους τυφλώνει, η δικαίωση του ιμπεριαλισμού, είναι σπουδαία δουλειά.
Ξεχάσαμε και την άλλη Γαλλία. Εκείνη του λαού. Εκείνη που κάτω από το βάρος του αντεργατικού νόμου που κατέβηκε προς ψήφιση, αντιμετώπισε την κρατική τρομοκρατία και καταστολή, ξεπέρασε τις απαγορεύσεις και τους περιοριοσμούς. Μεγαλειώδεις απεργίες και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και νεολαίων που δεν αψήφησαν τον κίνδυνο αλλά κατάλαβαν, έτσι γοργά, όπως συμβαίνει στον κινηματικό χρόνο, ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος για το μέλλον και τις ζωές τους.
Γιατί ασχοληθήκαμε με τη Γαλλία τον φετινό Αύγουστο;
Στην Γαλλία που κατοικεί η μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα στην Ευρώπη, πολλοί δήμοι της Νοτιοανατολικής Γαλλίας απαγόρευσαν στις μουσουλμάνες γυναίκες να φοράνε στις πλαζ μπουργκίνι, τα γυναικεία μαγιό που αφήνουν ακάλυπτο μόνο το πρόσωπο. Απαγόρευση χάριν της διατήρησης του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους και της υπεράσπισης των χρηστών-καθολικών ηθών.
Θεωρήθηκε το μπουργκίνι προκλητική δήλωση υποταγής στους τρομοκράτες. Έτσι, ο Ολάντ χαιρέτησε την κίνηση των δημάρχων και ξεκίνησε το κυνήγι. Πέντε πέντε και οπλισμένοι σαν αστακοί, οι αστυνομικοί, καταφέρνουν και πιάνουν επ' αυτοφόρω δεκαοχτώ, “επικίνδυνες”, ανυποψίαστες, γυναίκες. Εκτός του προστίμου των 38 ευρώ, ασκείται πάνω τους μια άλλη μορφή βίας. Αυτή τη φορά, δεν τις ντύνει αλλά τις γδύνει, δημοκρατικά και επιδεικτικά. Ένας τρόπος επιβολής που οι μουσουλμάνες γυναίκες δεν είχαν συνηθίσει, είναι ο δυτικός και “πολιτισμένος” τρόπος να τις εξευτελίζει. Μια εκδικητική πράξη ταπείνωσης μοιάζει η παραβίαση των ατομικών τους ελευθερίων. Πιθανόν, μια προσπάθεια τεχνητής πόλωσης στο εσωτερικό του γαλλικού λαού. Γιατί οι διώξεις για το μπουργκίνι ενισχύουν τις αντιδραστικές απόψεις, εντείνουν τον θρησκευτικό ρατσισμό, δημιουργούν κλίμα φόβου για το διαφορετικό, ιδιαίτερα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
Είναι το μπουργκίνι ατομικό δικαίωμα;
Περισσότερο απόδειξη γυναικείας καταπίεσης είναι, παρά ελευθερία. Τι είναι όμως τα ατομικά δικαιώματα; Είναι αντικειμενικά; Προκύπτουν ως αξιωματικές αλήθειες; Όχι. Είναι διαμορφωμένα σε μεγάλο βαθμό από το σύστημα που σε γαλουχεί, που θέτει τους κανόνες και το πλαίσιο της εκμετάλλευσής, που ντύνει το λαό με την πραγματικότητά του.
Οι φεουδαρχικές αντιλήψεις αιώνων απαντώνται στο Ισλάμ, όπου η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του άντρα της. Αυτός αποφασίζει πώς, γιατί και αν αυτή θα ζει. Κάθε έκφραση της ζωής της βρίσκεται στην κρίση του άντρα-αφέντη. Αυτός ξέρει, αν την επόμενη μέρα η γυναίκα του θα είναι εργαλείο δουλειάς ή σεξουαλικό όργανο. Φυσικά και δεν έχει δικαίωμα στην ευχαρίστηση. Δεν έχει το δικαίωμα στη δημόσια ζωή και οφείλει να καλύπτεται σχεδόν ολόκληρη όταν βγαίνει από το σπίτι. Ασκείται πάνω της κάθε δυνατή μορφή βίας. Κινδυνεύει, κάθε μέρα, να την πετροβολήσουν, να τη βιάσουν, να τη διαλύσουν. Η θρησκευτική επιβολή πάνω στο σώμα της είναι αποτέλεσμα της απόλυτης πολιτικής, ιδεολογικής και κοινωνικής ανελευθερίας της.
Η αυτοδιάθεση του σώματος της μουσουλμάνας γυναίκας σε ποια από τις δύο απαγορεύσεις υπηρετείται; Η γυναίκα είναι θύμα καταπίεσης τόσο στο Ισλάμ, όσο και στον καπιταλισμό της Ευρώπης. Τόσο χάρη του Αλλάχ, όσο και του Χριστού. Δεν υπάρχει θρησκεία που ιστορικά να μη βάδισε πλάι στα πιο αντιδραστικά, φασιστικά, καταπιεστικά συστήματα και καθεστώτα. Γιατί, αν στο πρώτο βασανίζεται, φιμώνεται, λιθοβολείται, στον καπιταλισμό, στις συνεντεύξεις για πρόσληψη σε δουλειά καλείται να απαντήσει αν σκέφτεται να κάνει παιδιά, για να πάρει την πληρωμένη απάντηση «η εταιρεία μας θα προτιμούσε να μην σας απασχολούν τέτοιου τύπου ζητήματα».
Τόσο οι διώξεις του Ολάντ, όσο και η θρησκευτική καταπίεση των αντιδραστικών φεουδαρχών στοχεύουν στην υποταγή και τον έλεγχο του μισού της κοινωνίας. Το παιχνίδι της εξουσίας και της επιβολής στο γυναικείο φύλο παίζεται σε όλα τα συστήματα εκμετάλλευσης.
Ποιος είναι λοιπόν ο περιβόητος πολιτισμός της Δύσης;
Ποια είναι η πρόταση του ιμπεριαλισμού στις “αναγεννημένες” μουσουλμάνες; Πόλεμοι, φτώχεια, εξαθλίωση, μετατροπή ολόκληρων λαών σε ατέλειωτα καραβάνια προσφύγων, σε τροφή για τα σκυλόψαρα του κεφαλαίου. Τις “φιλοξενεί” μετά τους βομβαρδισμούς των χωρών τους, στα λασπόνερα του Καλαί. Τους δείχνει πόσο ανεπιθύμητες είναι αυτές και τα παιδιά τους στα καθωσπρέπει σχολεία. Και οπωσδήποτε τις αξιοποιεί σαν φθηνά εργατικά χέρια.
Φτηνό ξεπούλημα της γυναικείας σάρκας, βιασμοί και κακοποίηση των προσφύγων. Υποταγή στην αστική νομιμότητα, σκληρό ποδοπάτημα κάθε δικαιώματος με την επίφαση δημοκρατίας. Ο καθένας μόνος του, αδύναμος και ευάλωτος στις διαθέσεις κάθε επίδοξου ιμπεριαλιστή. Πισωγύρισμα σε αντιδραστικές απόψεις, κοινωνικός μεσαίωνας δίπλα με τον εργασιακό, θρησκευτικός φανατισμός, εξοβελισμός του διαφορετικού. Φίμωση του δικαιώματος της διεκδίκησης και του αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Αυτήν τη γη της επαγγελίας υπόσχεται η Δύση.
Πώς το ατομικό δικαίωμα είναι μια πραγματικά ελεύθερη επιλογή;
Η απελευθέρωση της γυναίκας δεν κατακτιέται με νόμους και απαγορεύσεις, ούτε προβλέπεται στην αντζέντα της αστικής κυριαρχίας. Είναι κατάκτηση των κομμουνιστών να μην προβληματίζονται για τον ποιον δυνάστη να διαλέξουν. Είναι καθήκον τους να μη διαλέγουν. Το γυναικείο ζήτημα δεν είναι ουδέτερο, ούτε ανεξάρτητο από το συστημικό πλαίσιο. Είναι ζητούμενο να δεθεί οργανικά με την πάλη ενάντια στη γενικευμένη επίθεση που δέχονται, αυτήν τη στιγμή, οι λαοί του κόσμου. Ως αναπόσπαστο κομμάτι της αντιιμπεριαλιστικής, αντικαπιταλιστικής πάλης και όχι ξεκομμένο, απομονωμένο, απογυμνωμένο από τις αιτίες που το δημιουργούν. Όχι γιατί είναι άνευ σημασίας, αλλά γιατί κάθε φορά που η γυναίκα κατέκτησε τη θέση της, ήταν γιατί διεκδίκησε το ψωμί της, πάλεψε ενάντια στην εξάρτηση και τον πόλεμο, αντιστάθηκε στην εκμετάλλευση. Έθεσε τον εαυτό της στις γραμμές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Κι η πάλη της ήταν ταξική, όχι αντιθρησκευτική, ούτε φεμινιστική. Μέσα από αυτήν την πάλη πείστηκε για τέτοιου τύπου ζητήματα. Έτσι μόνο πέφτουν οι θεοί από τους ουρανούς. Μόνο έτσι γυναίκες και άντρες είναι πραγματικά ελεύθεροι να επιλέξουν.
Προλεταριακή Σημαία
