Στη Σεβαστουπόλεως...

0

 

Στον 3ο όροφο της Σεβαστουπόλεως θα συναντηθείς συχνά με τα ίδια πρόσωπα. Πολλές φορές πιο ήρεμα, άλλοτε χαμογελαστά, άλλοτε σκυθρωπά και εξαντλημένα. Όλοι κάνουν τον ίδιο αγώνα, δίνουν την ίδια μάχη για ζωή.

Δίπλα ακριβώς στο άλλο κτίριο είναι ο ΟΚΑΝΑ. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι και μόνοι χωρίς συνοδούς, δεν ξέρεις αν δίνουν μάχη για ζωή ή μια ψεύτικη ανακούφιση μένοντας αγκιστρωμένοι στην εξάρτηση και το τέλμα. Η ψυχιατρική φροντίδα χτυπιέται. Αλλά δεν είναι η μόνη. Κάθε φροντίδα στον άνθρωπο και τις ανάγκες του χτυπιέται. Κι επειδή δε μου αρέσουν τα ανθρωπιστικά αταξικά, λέω καλύτερα η φροντίδα στο λαό. Στον 3ο όροφο έχουν συνοδούς που ζουν μέσα στη δική τους, δική μας αγωνία.

Κι εκεί απέξω, υπάρχουν όλοι οι άλλοι. Που ζουν κάποιοι με αισθήσεις βεβαιότητας και που δεν τους περνάει καν από το μυαλό η πιθανότητα να διαταραχθούν οι βεβαιότητες τους. Έτσι για αλλαγή να σκεφτούν ότι ο μικρόκοσμος τους βάλλεται και δεν το ξέρουν ακόμα. Δεν χρειάζεται κάποιος να βρεθεί στο κατώφλι κάθε Σεβαστουπόλεως για να βγει από μέσα του η στωικότητα κι η ευγένεια, η υπομονή και η γλύκα. Να δουν τη ζωή με αλλά μάτια και να παλέψουν με κάθε δυνατό μέσο για αυτή. Όχι μόνο τη δική τους, μα ακόμα και του πιο μακρινού βασανισμένου και αδικημένου...

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στις φλόγες…

0

Η νύχτα για τους κατοίκους του Ασπροπύργου, της Φυλής,  των Λιοσίων,  θα είναι μακρά. Τα πύρινα μέτωπα έχουν εξαπλωθεί σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων. Η επόμενη μέρα θα δείξει το μέγεθος της καταστροφής,  όχι μόνο για το Θριάσιο Πεδίο, αλλά για ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Το τοξικό νέφος που πλημμυρίζει τις πόλεις μας,  θα έχει τις επιπτώσεις του για δεκαετίες στην υγεία μας,  στον αέρα,  στο νερό,  στο χώμα,  σε ολόκληρο το οικοσύστημα.

 Μόλις λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα και το αποτελεσματικό επιτελικό κράτος που τόσο καλά λειτουργεί,  όπως λένε τα ΜΜΕ τους,  αδυνατεί να ελέγξει μια φωτιά που ξεσπάει μέσα στον οικιστικό ιστό και μέσα στη βιομηχανική περιοχή,  που ανεξέλεγκτα λειτουργεί και συνεχώς εξαπλώνεται. Η χρήση φθηνής γης,  επιχειρήσεις που λειτουργούν χωρίς κανόνες ασφαλείας,  που πολλές φορές «προκαλούν» την τύχη τους για να εισπράξουν τεράστιες ασφάλειες,  να γλυτώσουν από τα εργασιακά βάρη και να κάνουν μια νέα αρχή με μοντέρνες προδιαγραφές και πανάρχαιες αντιλήψεις που αγνοούν την ανθρώπινη ζωή, του λαού και των εργαζομένων προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους.

476 φωτιές λέει ξέσπασαν από το Μάιο στον Ασπρόπυργο,  και οι τοπικοί άρχοντες, και όχι μόνο, δείχνουν με το δάχτυλο τους Ρομά. Θα βόλευε πολύ να τους ξεφορτωθούν με την ευκαιρία,  μια και το σύστημα του κεφαλαίου,  σύστημα της ευκαιρίας που δεν αφήνει τίποτα ανεκμετάλλευτο,  ακόμα και τις μεγαλύτερες τραγωδίες,  όπως τα Τέμπη,  ξέρει να το κάνει καλά. Φταίνε οι Ρομά,  στην Αλεξανδρούπολη οι μετανάστες,  φταίνε τα σκουπίδια που οι ανεύθυνοι πετάνε,  φταίει η έκταση του Δήμου,  φταίει η ελλιπής αστυνόμευση. Οι άρχοντες,  έκαναν ότι μπορούσαν,  για να γεμίσουν τις τσέπες τους,  για να εξυπηρετήσουν το μεγάλο κεφάλαιο και τα γύρω του παράσιτα. Για να ξεπουλήσουν τον τόπο από το βουνό μέχρι τη θάλασσα, στα εργοστάσια που έκλεισαν (Χαλυβουργία)  και στη θέση τους αμερικανικά κεφάλαια εξαπλώνονται σε LOGISTICS και ναυπηγεία. Κερδοφόρες επιχειρήσεις με έσοδα δεκάδων εκατομμυρίων,  όπως η Orphee Beinoglou, τα Ναυπηγεία,  πέρασαν σε αμερικάνικα χέρια, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

 Η ουσία είναι μια: τα κέρδη τους,  η ζημιά μας! Η ζωή μας δεν μετράει διόλου, για όλους αυτούς που σχεδιάζουν για εμάς και μας καταδικάζουν στο θάνατο. Η σημερινή καταστροφή,  δεν ήταν θεόσταλτη,  δεν ήταν αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής,  δεν ήταν αναπόφευκτη. Το κράτος, η κυβέρνηση,  οι τοπικοί άρχοντες και οι επίδοξοι μελλοντικοί,  οι τοπικοί σωτήρες κάθε χρώματος,  το μόνο που κάνουν είναι να συσκοτίζουν την πραγματικότητα και να συναινούν στο έγκλημα! Να μην αφήσουμε τη ζωή και την ελπίδα στα χέρια τους!

Ο μόνος δρόμος για να τα κερδίσουμε, είναι ο δικός μας δρόμος: του αγώνα, της διεκδίκησης και της ανατροπής! ΑΥΤΟΣ είναι ο δρόμος του λαού! Εκεί να ακουστεί δυνατή η φωνή μας. Σε κάθε γειτονιά,  σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε ανάγκη του λαού μας, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας και να αντιπαλέψουμε το μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλλουν.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 24.8.2023 ΣΤΙΣ 7ΜΜ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται, γνωρίζοντας ότι δίνουν τεράστια μάχη.

Να διεκδικήσουμε μαζικά σε κάθε περιοχή την άμεση εξασφάλιση και την πλήρη αποζημίωση όσων έχουν πληγεί, την αποκατάσταση των καταστροφών

Να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέσα και μέτρα προστασίας και πρόληψης

Κάτω η πολιτική του συστήματος που αδιαφορεί και τσακίζει τις ζωές του λαού

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ζώα εργασίας, άλογα και έλλογα στο βωμό του κέρδους.

0

Η είδηση σόκαρε το πανελλήνιο.

Άλογο σωριάζεται νεκρό εν ώρα εργασίας στο κέντρο της Κέρκυρας ενώ έσερνε μέσα στον καύσωνα άμαξα. Ωρύονται οι φιλοζωικές οργανώσεις για την κακοποίηση του ζώου. Είδηση σε όλα τα ΜΜΕ, video με σκηνές απείρου κάλλους και καταθέσεις για απανωτά μαστιγώματα μέχρι την τελευταία του πνοή. Συζητήσεις επί συζητήσεων για το νομικό πλαίσιο που θα έπρεπε να προστατεύει τα ζώα εργασίας και δεν το κάνει. Εμβρόντητη η ελληνική κοινωνία για το γεγονός που συνέβη μάλιστα μπροστά στα μάτια των τουριστών, που τι γνώμη θα σχηματίσουν για τους απολίτιστους ιθαγενείς....

Από την άλλη μια μέρα μετά νεκρός εργάτης 57 ετών στα ναυπηγεία Ελευσίνας δουλεύει μόνος σε βάρκα σε συνθήκες καύσωνα και χάνει τη ζωή του εξαιτίας αυτού. Εκεί δε βρίσκεται κανείς αυτόπτης μάρτυρας να καταμαρτυρήσει για το δικό του μαστίγωμα από την αμερικάνικη εργοδοσία, στην οποία τα έχουν οι κυβερνώντες ακουμπήσει και στην προεκλογική τους καμπανιά, Άδωνις και Μητσοτάκης κόμπαζαν για τα ναυπηγεία που επαναλειτούργησαν και" θα λιγδώσει το αντεράκι "των πεινασμένων εργατών. Τα ψίχουλα που τους δόθηκαν ήταν μέρος των δεδουλευμένων τους, που η εταιρεία δεσμεύτηκε για να ανοίξει το ναυπηγείο που αγόρασε μπιρ παρά, για να το αναβαθμίσει δίνοντας τους δουλειές των πολεμικών πλοίων και σχεδίων των ιμπεριαλιστών στη Μεσόγειο και όχι μόνο.

Στη συμφωνία ήταν η εργασιακή ειρήνη με σωματείο σύμμαχο, που λίγο καιρό πριν έδωσε και εγγράφως δήλωση υποταγής και συμφωνίας στο ξεπούλημα. Ας δει κάποιος video με τον μεσολάβηση Ξενοκώστα εκ μέρους της Οnex και της Αμερικάνικης κυβέρνησης.

Και τα δύο ζώα εργασίας αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, το πρώτο πνεύμονα και το δεύτερο καρδιάς. Η δουλειά όμως έπρεπε να βγει. Τα κέρδη έπρεπε να αυγατίσουν και στην περίπτωση του δευτέρου, που ούτε όνομα δεν έχει παρά μόνο για τους οικείους του που τον πενθούν, το νομοθετικό πλαίσιο δεν τον προστατεύει ούτε όσο προστατεύει το ζώο. Γιατί τα εργατικά δικαιώματα είναι ξεπερασμένα και οπισθοδρομικά και η ταξική πάλη είναι μόνο στα μυαλά παλαιοκομμουνιστών που σπέρνουν το διχασμό στην ομόνοια της κοινωνίας. Όλο το προηγούμενο διάστημα ψηφίζονταν νόμοι που το επιβεβαίωσαν, οπότε τι θέλετε; Να μην εφαρμοστεί ο νόμος;

Δεν ξέρω πια ποιο νούμερο εργατικού εγκλήματος ήταν αυτό. Δεν ξέρω πόσο μας αρκεί μια πικετοφορία 30 ανθρώπων καταγγελίας του νέου εγκλήματος σαν αυτή που έγινε το Σάββατο. Δεν ήρθαν οι κάμερες, δε μίλησαν για δικαιώματα των ζώων εργασίας. Αυτό που ξέρω είναι πως άνθρωποι και ζώα είμαστε άλογα που μας κοιτούν στα δόντια και μας σκοτώνουν όταν γεράσουμε, όσο αυτό το σύστημα δε βρίσκει απέναντι του την οργανωμένη πάλη ενός λαού που να μπορεί να επιβάλει το δικό του νόμο, το νόμο του εργάτη. Το νόμο των μαζών κι όχι των ολίγων και ισχυρών. Κι αυτή η πάλη απέναντι στη βαρβαρότητα ΠΡΕΠΕΙ να συγκροτηθεί μέσα στους μαζικούς λαϊκούς αγώνες, έξω από συνδιαλλαγές. 

Ο.Σ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ | Άλλη μια μέρα τρόμου!

0

Άλλη μια φορά εμείς οι κάτοικοι του Ασπροπύργου ζήσαμε άλλη μια μέρα τρόμου. Άλλη μια φορά οι κίτρινοι καπνοί των τοξικών αποβλήτων της Polyeco που καίγονταν ανεξέλεγκτα δίπλα στις εγκαταστάσεις της Πετρογκάζ και των ΕΛΠΕ, των Ελληνικών Πετρελαίων διαχύθηκαν στον αέρα πάνω από τα σπίτια μας, πάνω από τις ζωές μας. Σκόρπισαν άλλη μια φορά στη γειτονιά μας τα καρκινογόνα τους χημικά που ταυτόχρονα, με τη βροχή που έπεφτε την ίδια ώρα πέρασαν και στο υπέδαφος μολύνονται χώμα και υδροφόρο ορίζοντα. Το κράτος έκανε το χρέος του. Έστειλε μήνυμα να κλειστούμε στα σπίτια μας.

Οι κάτοικοι πια μοιάζουν να συνηθίζουν τις βιομηχανικές καταστροφές σα να είναι φυσικά φαινόμενα, αποδέχονται ταυτόχρονα καθημερινές απώλειες ανθρώπων και της υγείας τους και στέκονται ανήμποροι μπροστά σε όσα τους συμβαίνουν.

Οι μαθητές μας ζουν πάνω από τα διυλιστήρια και φωτογραφίζουν κάθε νέα έκρηξη, κάθε νέα πυρκαγιά σα να είναι έξω από τη ζωή τους, σαν να είναι οπτικά εφέ κινηματογραφικής ταινίας. Δεν τις βλέπουν τις τοξίνες που χώνονται στα πνευμονία τους. Δεν είναι σφαίρα που θα τους σκοτώσει την ώρα που θα περάσει στο σώμα τους. Είναι ο αόρατος εχθρός που θα παρέμβει στο σώμα τους και θα το διαβρώσει λίγο λίγο. Κανένας μας δεν θα καταγραφεί σαν θύμα της καταστροφής. Κανένας δεν θα χρεωθεί τις απώλειες, παρά μόνο οι οικογένειες μας, που θα αναρωτιούνται τι μας βρήκε.

Μέσα στην όλη σαπίλα και βούρκο που ξερνάει το σύστημα και τα κυκλώματα φιλανθρωπίας του, οι πνεύμονες των φτωχών της χαβούζας του Ασπροπύργου, των καταφρονεμένων που αποτελούν λύση κάθε χωματερής της Αθήνας του τουρισμού και του φαίνεσαι, δεν πιάνει μία. Είμαστε απλά αναλώσιμοι και αμελητέοι.

Κι από πολιτικάντηδες που ταΐζουν κουτόχορτο υποσχέσεων τους φτωχούς και αβοήθητους χορτάσαμε. Φροντίζουν τόσα χρόνια μάλιστα να επιδίδονται σε εθελοντισμούς για να φωτογραφίζονται βάζοντας αυτά τα ίδια παιδιά που αναπνέουν το θάνατο να καθαρίζουν τις παραλίες. Γιατί οι αξίες αυτού του βρωμοσυστήματος αυτό απαιτούν. Αποκοιμίζουν συνειδήσεις και προς το παρόν αποφεύγουν τις μελλοντικές αναμετρήσεις που αυτός ο ίδιος ο φτωχόκοσμος θα βγει να διεκδικήσει το μερτικό του από τη ζωή και θα τους καλέσει να λογοδοτήσουν. Γιατί οι αγώνες αυτών που σήμερα μοιάζουν μοιραίοι μπορούν να βάλουν τέρμα στην ασυδοσία όλων αυτών που επικάθονται σαν καθημερινή σκουριά πάνω στη ζωή μας κάνοντας την να μοιάζει φθηνή μέσα στην ακρίβεια της καθημερινότητας μας.

Την επόμενη φορά να μην κλειστούμε στα σπίτια μας, αλλά να πάρουμε τους δρόμους. Να διεκδικήσουμε ζωή με ασφάλεια, μέτρα προστασίας, απομάκρυνση των επικίνδυνων βιομηχανιών από τις γειτονιές μας. 

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα ήσουν για εμάς

0

Ξημερώνει. Βαριά σαν πέτρα η καρδιά και το μυαλό μας, σε όλα αυτά που ζήσαμε, που περάσαμε σε κάθε γωνιά της Αθήνας, σε κάθε συγκέντρωση, σε κάθε εργατικό λαϊκό αγώνα που ήσουν πάντα εκεί, μπροστάρης. Σε κοιτούσα με την άκρη του ματιού για να διαβάσω την κρισιμότητα της κατάστασης, να ερμηνεύσω. 

Άλλοτε χαρούμενος σαν παιδί όταν γέμιζαν οι δρόμοι με το λαό και όταν οι σημαίες μας περήφανα περνούσαν και τα συνθήματα μας, έσειαν την πόλη, κι άλλοτε σκυθρωπό όταν έπεφταν τα κουράγια μας. 

Άλλοτε θυμωμένο μέσα στην έννοια της έντασης, κι άλλοτε ψύχραιμο να μας λες, ότι εμείς πάντα εδώ θα είμαστε, όσο και να δυσκολεύουν τα πράγματα. 

Τα φοιτητικά μου χρόνια ήσουν ο καθοδηγητής, ο φάρος, η δύναμη, όταν άρχιζαν να ξεφτίζουν τα κινήματα, μπροστά στον αέρα της σοσιαλδημοκρατίας που έσπρωχνε τόνους αυταπάτης περί ευημερίας. 

Ήσουν η ισορροπία μας και το μέτρο πώς πρέπει να στέκει ένας κομμουνιστής και να μένει όρθιος. 

Ήσουν εκεί όταν αμφιταλαντευόμουν, για να μου πεις πως εκεί έξω, το σύστημα ισοπεδώνει κάθε αντίσταση και σε τραβάει στην αφασία και τον εφησυχασμό. Και σε πίστευα. 

Δεν ησύχαζες ποτέ κι ήσουνα θύελλα. Έτσι, όπως αρμόζει σε έναν κομμουνιστή. Μετρημένα τα λόγια κι οι αποφάσεις, με τόλμη όμως κι αποφασιστικότητα. Δεν στήριζες μόνο εμάς, αλλά κάθε αγωνιστή που βάλλονταν σε κάθε χώρο, σε κάθε γειτονιά. Έμπαινες μπροστά κι ήταν σαν μόνος σου να ήσουν ένα ολόκληρο τείχος. 

Μαθητές σου δάσκαλε, λένε ότι άφησες ανεξίτηλα το αποτύπωμα σου, γιατί η χημεία είναι ζωντανή κι οι αντιδράσεις ζώσες. 

Πάλεψες με θάρρος και με ειλικρίνεια μπροστά στις διαφορετικές απόψεις και δεν δίστασες να αναγνωρίσεις λάθη αν χρειαζόταν. 

Είχες πάντα και μας το έμαθες κι εμάς, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού. Δεν δίστασες ποτέ να μας βάλεις να κολυμπάμε μέσα στο λαό. Αυτό που κάνει την οργάνωση μας να ξεχωρίζει. 

Η φωνή σου είχε τη χροιά της πίστης στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού. Έμοιαζε από εκεί να αντλείς κι εκεί να μεταλαμπαδεύεις.

Όσα κι αν γράψω, δε μπορώ να καλύψω μια σχέση τεσσάρων δεκαετιών κοινής πορείας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα ήσουν για εμάς. Και μια δέσμευση, να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε στο δρόμο σου. Με αγάπη, με σεβασμό, με πόνο! 

Ουρανία Σταυρακάκη

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

12 ημέρες στο Αττικό Νοσοκομείο

0

Ημέρα 12η στο Αττικό Νοσοκομείο. Η κατάσταση τραγική. Πιεσμένοι νοσηλευτές, 2 για 45 ασθενείς ενώ ήδη το 8 προς 1 θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Επίσκεψη γιατρών από τις 6 το πρωί στις 12 τη νύχτα. 8 κρεβάτια στους διαδρόμους με προβληματική νοσηλεία και κανένα σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αδυναμία ασθενών να βρουν γιατρούς για να ενημερωθούν. Εφημερεύοντες γιατροί, μόνο οι ειδικευμένοι. Σε 3 διαφορετικούς ορόφους γιατί οι κλινικές έχουν περιοριστεί και οι ασθενείς πετιούνται ως φιλοξενούμενοι σε άσχετες κλινικές. Άφθονες καθαρίστριες ιδιωτικών συνεργείων και αμέτρητες εταιρείες security για να καταστέλλουν τη δίκαιη αγανάκτηση των ασθενών και συνοδών. Δυο θάνατοι και μια ανακοπή ασθενούς στο διάδρομο, μόνο σε μια κλινική. 

Η κατάσταση στο σύστημα υγείας με υποστελέχωση που κρατάει και χειροτερεύει πάνω από 10ετια, οδηγεί σε ασφυξία και απώλειες ανθρωπίνων ζωών. Όποιος έχει να πληρώσει τα καταφέρνει λίγο καλύτερα. Κάθε 2 ημέρες για τους συνοδούς rapid test με 6 ευρώ το ελάχιστο, σημαίνει 90 ευρώ το μήνα και απίστευτη ταλαιπωρία. Έστω και αυτό που θα έπρεπε να παρέχεται δωρεάν, αν η έννοια μας είναι να προστατεύσουμε τον κόσμο μας. Όποιος δεν έχει, μένει ασυνόδευτος με ό,τι σημαίνει αυτό. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό το κόστος. Φαγητό, καφές νερό των συνοδών. 

Η διαλυμένη πρωτοβάθμια φροντίδα, φέρνει κόσμο στα νοσοκομεία, πολλές φορές όταν είναι πολύ αργά. Οι ώρες αναμονής στη διαλογή δώδεκα και κάποιες φορές χάνονται οι άνθρωποί μας σε αυτή για να δουν τον ανάλογο γιατρό. Σήμερα είμαι εγώ αύριο εσύ. Οι άμαζες διαμαρτυρίες έξω από τα νοσοκομεία δεν πιέζουν κανένα υπουργό και κανένα σύστημα που θεωρεί την υγεία περιττή πολυτέλεια. Οι εθιμοτυπικές απεργίες συμβολικού χαρακτήρα, δεν αλλάζουν την κατάσταση. Μόνο η οργάνωση και ανάπτυξη μαζικών διαμαρτυριών και διεκδίκησης της υγείας μας, τής υγείας του λαού, μπορεί να δώσει διέξοδο, για να μη θρηνούμε αλλά θύματα. Για να είναι ασθενείς και υγειονομικοί σε ανθρώπινες συνθήκες. 

Φωνή απόγνωσης μέσα από το Αττικό Νοσοκομείο.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΗΜΕΡΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ!

0

Αυτό το πανό αναρτήθηκε από το ΚΚΕ χθες το βράδυ θέλοντας να πανηγυρίσει τη "δικαίωσή" του να μην παραστεί στην ομιλία Ζελένσκι στην Ελληνική Βουλή. Μια απόφαση που είχαν γνωστοποιήσει με επιστολή τους στον πρόεδρο της Βουλής, καταλήγοντας μάλιστα ότι θα έκαναν το ίδιο αν ήταν ο Πούτιν ή ο Μπάιντεν, για να προλάβουν τις κατηγορίες του φιλοπουτινισμού για όποιον αντιτίθεται στο κυβερνητικό αφήγημα.

Αυτό που τσιγκλάει είναι το περιεχόμενο του μηνύματος που υποτίθεται προέρχεται από το λαό και απευθύνεται στο λαό.

Δεν είναι τωρινό, είναι μια ολόκληρη πολιτική λογική από πίσω που λέει ότι το κόμμα είναι ο μπροστάρης αλλά όχι με την έννοια του να ανοίξει δρόμο στο λαό, αλλά με το να του αναθέσει ο λαός την εκπροσώπηση του. Διαπνέει όλη την κίνηση του, για αυτό έχουμε ακούσει πολλές φορές σε συγκεντρώσεις τοποθετήσεις, πως "για σένα παλεύουν οι βουλευτές του ΚΚΕ εκεί μέσα. Να τους θυμηθείς στην κάλπη". Είναι το πως αντιλαμβάνεται το κόμμα της εργατικής τάξης την ταξική πάλη. Το πως εννοεί τη λαϊκή πάλη. Δια ανάθεσης και δια αντιπροσώπευσης.

Δυστυχώς έχει πολλές κρίσιμες στιγμές αναχωρήσει από τη λαϊκή πάλη για να στηρίξει το μαγαζάκι του, όπως την περίοδο των μνημονίων που χτυπιόταν ο λαός κι αυτοί αναχωρούσαν για αλλά μέρη. Και πιο πρόσφατα στη συγκέντρωση ενάντια στην απαγόρευση των διαδηλώσεων που κόσμος χτυπιόταν κι αυτοί συνέχιζαν τη συναυλία τους. Σαφέστατα δεν έχει τη λογική της κατεύθυνσης ανάπτυξης αγώνων και βλέπει μόνο στον καθρέφτη και καμαρώνει αυτάρεσκα.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Η στάση του σε αυτό που ονομάζει σήμερα ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αν είναι τέτοιος, κινδυνεύει να τιναχτεί η παγκόσμια μπαρουταποθήκη στον αέρα. Τότε τι κάνουμε; Γιατί ο λαός δεν είναι κάθε μέρα στους δρόμους; Γιατί έγιναν 3 συγκεντρώσεις με διαφορά μήνα; Γιατί δεν οργανώνει πυρετωδώς την αντιιμπεριαλιστική πάλη;

Μήπως γιατί δεν κολλάει και πολύ με την ανάλυσή του περί ενός κόσμου καθ’ ολοκληρία ιμπεριαλιστικού; Μήπως δεν κολλάει με το ότι ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ ήταν η Κίνα; Μήπως δεν κολλάει με τον ενδοτισμό κατά τη γνώμη του στην επιθετικότητα της Τουρκίας; Μήπως οι περί εξάρτησης θεωρίες του και αναλύσεις περί επιχειρηματικών ομίλων έχουν καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτα; Μπορεί να νομίζει ότι σαν χαμαιλέοντας μπορεί να αλλάζει θέσεις, αλλά υπάρχουν και κομμάτια λαού που και μνήμη έχουν και σκέψη και βλέπουν.

Είναι θλιβερό άνθρωποι αγωνιστές να εγκλωβίζονται στη γραμμή να μετατρέπονται σε βαλβίδες εκτόνωσης και σε λογικές συστημικής ανάθεσης , αντί να αναζητούν όρους συγκρότησης κινήματος που θα μπει φραγμός στη φασιστικοποίηση, στον πόλεμο, στην επίθεση στα λαϊκά και εργασιακά δικαιώματα, στη φτώχεια και την εξαθλίωση του λαού. Γιατί αυτό έχει ανάγκη τούτος ο τόπος και όχι τις "δικαιώσεις" του κόμματος.

Αυτό που έγινε χθες στη Βουλή είναι σαφέστατα σοβαρότατο, και για αυτό άμεσα πρέπει να δοθεί κινηματική απάντηση στους δρόμους.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ | Τι μας χωρίζει, τι μας ενώνει, ποιον να στοχεύσουμε και τι να διεκδικήσουμε!

0

Υπάρχει κινητοποίηση στον Ασπρόπυργο ενάντια στο σκληρό lock down στην περιοχή της Γκορυτσάς. Έχω ζήσει 15 χρόνια κοντά σε αυτούς τους νέους που σήμερα αντιδρούν. Ήταν όλοι τους παιδιά μου στο 9ο Δημοτικό. Παρακολουθώ από κοντά και αγωνιώ για τις εξελίξεις. Ενοχλούμαι κι εγώ προσωπικά για τον εγκλεισμό και την καταστολή.

Αυτή η κινητοποίηση έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σε πολλά σημεία αντιφατικά. Ένα προηγούμενο διάστημα κυκλοφορούσε ευρέως η συνωμοσιολογική συζήτηση για τον ιό που δεν υπάρχει. Χωρίς κανένα επιχείρημα χωρίς καμιά λογική σκέψη, άκουγα να επαναλαμβάνονται πανομοιότυπα οι ίδιες κουβέντες. Αρνητές του ιού και της μάσκας δεν έβλεπαν αυτό που έρχεται. Ούτε έβλεπαν ότι αυτές τις λογικές ήθελε και το σύστημα για να μην κάνει απολύτως τίποτα για να μας προστατέψει. Αυτό που φάνταζε αντισυστημικό σε κάποιους που δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους βλάκες, όπως εμάς τους υπόλοιπους που βλέπαμε τον υγειονομικό κίνδυνο και τη δολοφονική διαχείριση της κυβέρνησης, ήταν απόλυτα συστημικό και βολικό.

Η τωρινή αντίδραση έχει πολλές αναφορές και σε επιπλέον συνομωσίες που αφορούν και το προσφυγικό. 6000 μετανάστες «ξεφορτώνουν» στον Ασπρόπυργο και για αυτό το lock down. Ένα προηγούμενο διάστημα στην προοπτική της δημιουργίας hotspot ξεσηκώθηκαν με παρότρυνση της δημοτικής αρχής με τοποθετήσεις στο δημοτικό συμβούλιο που έφθαναν τα όρια του παραλογισμού (π.χ. θα μολύνουν οι πρόσφυγες το νερό, θα ανατινάξουν τα διυλιστήρια και το αεροδρόμιο), με συγκεντρώσεις στην περιοχή και στήριξη - υποκίνηση του Δημαρχείου και την παρουσία της Χρυσής Αυγής. Είχαν ακολουθήσει πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες στα χωράφια. Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν καταγραφεί. Και η εκλογική πελατεία επίσης κάπως έτσι κερδίζεται.

Όλοι εμείς οι κάτοικοι έχουμε δίκιο να εξοργιζόμαστε βλέποντας την καταστολή στις γειτονιές μας και από την άλλη μια κυβέρνηση που δεν έκανε τίποτα παρά μόνο να επιβάλει πρόστιμα και lock down. Υπεύθυνες είναι και οι τοπικές αρχές που συναίνεσαν και στόχευσαν σε ομάδες πληθυσμού. Που έμειναν σύμφωνοι με τις απειλές ότι θα μας σφραγίσουν στα σπίτια μας. Που όλο αυτό το διάστημα δεν φρόντισαν να γίνει ούτε ένα τεστ, ούτε στους χώρους δουλειάς που είχε κρούσματα.

Τώρα βλέπω την οργή να ξεχειλίζει.

Όμως δεν θα ακολουθήσω καμιά ελληνική σημαία ούτε σημαίες που διαχωρίζουν και θεωρούν κάποιους περιούσιους λαούς. Ούτε το πρόβλημά μου είναι μην πουν τη γειτονιά μου συνοικία Ρομά. Το πρόβλημα μου δεν είναι οι Ρομά. Ούτε η φυλή ούτε η εθνική ταυτότητα μας ενώνει. Ούτε η φυλή ούτε το έθνος μας προστατεύει από την επίθεση ενός συστήματος που σκοτώνει και εξαθλιώνει το λαό. Η σημαία που θα ακολουθήσω είναι αυτή που απαιτεί για το λαό. Που αντιστέκεται στη βαρβαρότητα του συστήματος. Ο λαός είναι ο σύμμαχος μου κι εγώ λαός επίσης. Δεν είναι ο δήμαρχος φίλος. Ούτε οι κυβερνήσεις που όλα αυτά τα χρόνια διέλυσαν το δικαίωμα στην υγεία και την παιδεία. Άκουσα ένα νέο παιδί να μιλάει για ταξικό διαχωρισμό. Μπορεί να δίσταζε να τα πει καλά αλλά δε δίσταζε να εκφράσει την οργή του. Με αυτόν είμαι. Όχι με το μπάρμπα που τονίζει το μεγαλείο του Πόντιου. Μεγαλείο έχουν όλοι οι λαοί όταν αποφασίζουν να διεκδικήσουν τη ζωή και την ελευθερία τους.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ | Ούτε τα μυαλά, ούτε το στόμα δεν θα μας σφραγίσουν!

0

Μένω σε μια περιοχή που συχνά-πυκνά είναι στα δελτία ειδήσεων, όχι για καλό. Ο Ασπρόπυργος κι η αδελφή Ελευσίνα, τόσο διαφορετική, σήμερα μπήκαν στο στόχαστρο του υπουργού ΠΡΟΠΟ Χρυσοχοΐδη, λόγω της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Βγήκε όχι λέει για να απειλήσει, αλλά να βοηθήσει όλους εμάς να μας διδάξει πώς να μην κάνουμε του κεφαλιού μας.

Θα μπορούσαμε να γελάσουμε αν δεν ήταν τόσο τραγική η συγκυρία. Να βοηθήσουν ποιοι; Αυτοί που όλο αυτό το διάστημα το μόνο που κάνουν είναι να επιβάλλουν καταστολή και πρόστιμα. Έκοψαν τις λεωφορειακές γραμμές Α16, Β16, Γ16, 805. Μπήκα εκατοντάδες φορές σε λεωφορεία που είμαστε στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, που ακόμα κι αν ξέρω τον κίνδυνο που διατρέχω, δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ πως θα το αφήσω να πάρω το επόμενο μετά από 40 λεπτά. 

Τα παιδιά στα σχολειά μας 27 στις τάξεις, δεν φιλοτιμήθηκε κανένας να τους κάνει τεστ. Απαιτούσαμε να φορούν μάσκες και να τις αλλάζουν και δεν αναρωτήθηκε κανένας αν έχουν τα χρήματα να καλύψουν τα έξοδα οι οικογένειες. Όσα παιδιά αρρώστησαν, τα στέλναμε σπίτι και οι γιατροί το ίδιο. Κανένα τεστ. Καμία διάγνωση. Όταν τα άνοιξαν για δυο εβδομάδες τον Ιούνιο, έβαλαν τους μισούς μαθητές. Το Σεπτέμβριο δεν κολλούσε ο ιός και τους έβαλαν όλους. 

Οι χώροι δουλειάς ήταν πεδίο μετάδοσης χωρίς κανένα μέτρο προστασίας. 

Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας ανύπαρκτη. Αν ήθελες να κάνεις τεστ, έπρεπε να είσαι ένα βήμα πριν το θάνατο. Κι αν έφτανες στο νοσοκομείο, έπρεπε να ρισκάρεις αν θα έμπαινες από την πόρτα και θα έβγαινες με τον ιό, ή αν δεν επέστρεφες σπίτι χωρίς να σε δει γιατρός. Αν είχες ασθενή μέσα έπρεπε να κάνεις ιδιωτικά τεστ μοριακό για να μπορείς να τον επισκεφθείς. Ούτε προσλήψεις γιατρών, ούτε εκπαιδευτικών, ούτε άνοιγμα κλινικών, ούτε ΜΕΘ ούτε ΜΑΦ. Μόνο προσλήψεις δυνάμεων καταστολής με ταχύρυθμα σεμινάρια και στρατιωτικές δαπάνες για τον εξωτερικό εχθρό. 

Κι έρχεται σήμερα να μας τραμπουκίσει άλλη μια πως θα μας σφραγίσει ακόμα και στα σπίτια μας. 

Δεν είναι καιρός να σωπάσουμε. ΠΡΕΠΕΙ πλέον να μιλήσουμε, να χρεώσουμε. Να χρεώσουμε τις εκατόμβες νεκρών. Το άνοιγμα δραστηριοτήτων χωρίς κανένα μέτρο. Το κλείσιμο των δραστηριοτήτων χωρίς να νοιάζονται πώς θα ζήσουν οι εργαζόμενοι. Της τηλεκπαίδευσης του φιάσκου και των αποκλεισμών. Των δημάρχων που δεν κίνησαν καμιά διαδικασία προστασίας των πολιτών τους κι έρχονται τώρα να σταθούν στο πλάι στον υπουργό της καταστολής που κατ’ ευφημισμό το ονομάζουν “προστασίας του πολίτη”. Να οργιστούμε που με υφάκι τσαμπουκά μας λέει πως θα μας σφραγίσει. 

Ούτε τα μυαλά, ούτε τα στόματα δεν θα μας σφραγίσει. Ακόμα και σκεφτόμαστε και αποφασίζουμε ότι δε θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια στη δολοφονική πολιτική τους.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Δε μπορώ να ανασάνω»!

0

Μια κραυγή ενός απελπισμένου ανθρώπου που ήθελε πολύ να ζήσει και πάλευε μέσα από απελπισία να κερδίσει έστω των οίκτο των τεράτων που τον σκότωσαν, έγινε άξαφνα η κραυγή όλων των ταπεινών της γης που πνίγονται.

Πνίγονται κάτω από τη μπότα του πιο σάπιου, του πιο σαθρού, του πιο ανυπόληπτου συστήματος, που κάνει αξιοπρεπείς ανθρώπους ζητιάνους. Που κάνει άξιους ανθρώπους του μόχθου κακοπαθημένους. Που κάνει συνταξιούχους επαίτες. Που κάνει γονείς σκληρόκαρδους με τα παιδιά που λατρεύουν. Που μετατρέπει την ομορφιά σε ασχήμια στις φτωχογειτονιές που βρέχει λάσπη και κάτουρο. Που άνθρωποι πεθαίνουν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο σε ανήλιαγες παράγκες, που η απόσταση για να προστατευτούν από κάθε λογής επιδημία και πανδημία δεν υπάρχει. Που τα αδιέξοδα της φτώχειας και της ανεργίας σαρώνουν κάθε όνειρο και μετατρέπουν τη ζωή σε καθημερινό εφιάλτη. Που για ένα μισθό, για το δικαίωμα στις σπουδές, για την επιβίωση, γίνονται μισθοφόροι για ξένα συμφέροντα και μίλια μακριά πάνε να κατακρεουργήσουν άλλους ταλαίπωρους και να μετατρέψουν τις χώρες τους σε ερείπια. Χώρες που δεν ξέρανε ούτε καν που βρίσκονταν στο χάρτη, μέχρι και το δικό τους φέρετρο να φθάσει μια μέρα στους δικούς τους. Με μια τιμητική επιστολή και κροκοδείλια δάκρια παράσιτων που τα δικά τους παιδιά δεν θα τα έστελναν ποτέ εκεί που έστειλαν τα παιδιά των ταπεινών.

Ο Floyd, έγινε η κραυγή όλων μας. Έγινε κι ο κόμπος στο δικό μου λαιμό πριν λίγες μέρες που ο 64χρονος οικοδόμος βρήκε το θάνατο πέφτοντας από τον τέταρτο όροφο που πάλευε για το μεροκάματο. Είναι τόσες οι φορές που δε μπορώ να ανασάνω! Κάθε φορά που η αδικία γίνεται νόμος, καθεστώς, αξία, κατεστημένο, πολιτική, κυβέρνηση, επιβολή, καταστολή, αφαίρεση δικαιωμάτων, αυταρχισμός, σύγχυση, αποπροσανατολισμός, εξαπάτηση, αποπροσανατολισμός, προπαγάνδα ενάντια σε όποιον διεκδικεί.

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!! ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΘΕ GEORGE FLOYD ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ.

Θα μπορούσε να είναι καθένας από εμάς. Όσο υπάρχουν Floyd δεν μπορούμε να κάνουμε πως δε βλέπουμε. Είναι εκεί, και πρέπει να γίνουν ο εφιάλτης όλων αυτών που στραγγαλίζουν την αθωότητα των λαών.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δεν είμαστε όλοι μαζί! Είμαστε ο καθένας για την τάξη του!

0

Δρόμοι άδειοι, κλεισμένα σπίτια, βιαστικοί διαβάτες. Δάκρυα στα μάτια των λαών του πλανήτη.

Όχι, δε φταίμε εμείς για όσα συμβαίνουν σε τούτη τη γη. Δε φταίμε εμείς για την καταστροφή του πλανήτη. Δεν ήμουν εγώ που κατέστρεψε τη φύση. Δεν είναι η ανθρωπότητα γενικώς που φταίει.

Δεν είμαι εγώ άνθρωπος όπως ο Τραμπ η ο Πούτιν ή η Μέρκελ ή ο Μαρινάκης. Δεν είμαι εγώ που έστυψα τούτη τη γη σα λεμονόκουπα για να συσσωρεύσω κεφάλαια. Δεν είμαι εγώ που έσκαψα τη γη να βγάλω από τα σπλάχνα της μέταλλα για να παράξω πλούτο. Που βάζω μικρά παιδιά να χώνονται σε λαγούμια για να κερδίζω. Δεν είμαι εγώ που έριξα τις γυναίκες στα πεζοδρόμια να πουλάνε το κορμί τους. Δεν είμαι εγώ που έχασα την επαφή με τον εαυτό μου κι αλλοτριώθηκα. Άλλοι μου άρπαξαν την παραγωγή από τα χέρια και με μετέτρεψαν σε σκλάβο. Δεν είμαι εγώ που πήρα την τροφή από τα χέρια του αγρότη, τους σπόρους που φύτευε χρόνο με το χρόνο και τους έκανα προϊόν μετάλλαξης κι εργαστηρίου για να σε ελέγχω. Δεν είμαι εγώ που έριξα βόμβες για να επαναχαράξω σύνορα και να φτιάξω νέες αγορές πάνω σε κομματιασμένα παιδιά και σε μάνες της προσφυγιάς. Δεν είμαι εγώ που έκλεισα τα νοσοκομεία για να κερδίζω περισσότερα κι αφήνω τον κόσμο να πεθαίνει στο δρόμο από έναν ιό. Δεν είμαι εγώ που δεν φροντίζω για τους συντρόφους μου. Θα έδινα και τη ζωή μου για αυτούς.

Τη γη την κομματιάζει το κεφάλαιο. Την κομματιάζουν πέντε πλούσιες φαμίλιες που μας πατάνε στο κεφάλι γιατί χάσαμε στην αναμέτρηση σε αυτό το γύρο. Όχι δεν είμαστε η ανθρωπότητα. Είμαστε ο καθένας για την τάξη του κι αυτή η διαπάλη δεν τελειώνει ποτέ. Κι εγώ ξέρω πολύ καλά με ποιον είμαι και που ανήκω. Κι αν αύριο χαθώ θα ξέρω ότι έχω τιμήσει την τάξη που γεννήθηκα. Αυτά.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το φθινόπωρο των εκπαιδευτικών απεργιών

0

Το φθινόπωρο των εκπαιδευτικών απεργιών μπορεί να χαρακτηριστεί το φετινό, με δυο μεγάλες απεργίες να ξεσπούν στις Η.Π.Α. και την Κροατία. Τα αιτήματα και των δυο αφορούσαν μισθολογικές αυξήσεις αλλά και επιπλέον θέσεις εκπαιδευτικών και βοηθητικού προσωπικού στα σχολεία, όπως νοσοκόμους και κοινωνικούς λειτουργούς καθώς και βιβλιοθηκονόμους.

Στην Κροατία οι εκπαιδευτικοί των σχολείων απεργούν από τις 10 Οκτωβρίου για αυξήσεις στους μισθούς τους κατά 6%. Τον αγώνα τους στηρίζουν μετά από 15 ημέρες και οι καθηγητές των Πανεπιστημίων κηρύσσοντας και αυτοί απεργία.

Δηλώνουν ανυποχώρητοι μέχρι την τελική νίκη. Ο αγώνας τους διεξάγεται εναλλάξ σε τοπικό και πανεθνικό επίπεδο κάθε εβδομάδα και μέχρι σήμερα ανυποχώρητοι συνεχίζουν. Η κυβέρνηση έχει εξαναγκαστεί, παρά τις δηλώσεις της στην αρχή πως κανένα περιθώριο δεν υπάρχει για αυξήσεις στους μισθούς, να περάσει σε διάλογο τις επόμενες μέρες με τα εκπαιδευτικά συνδικάτα που συνεχίζουν τον απεργιακό τους αγώνα.

Στο Σικάγο, σε μια περιοχή που μαστίζεται από τη φτώχεια και την εγκληματικότητα, η απεργία ξεκίνησε στις 20/10 και μέσα σε διάστημα 11 ημερών, οι εκπαιδευτικοί, 25000 σε αριθμό, μπόρεσαν να κατακτήσουν το σύνολο των αιτημάτων τους. Ήταν η δεύτερη μεγάλη απεργία μετά την απεργία τριών εβδομάδων τον Ιούνιο. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, ήταν η δεύτερη μεγάλη απεργία μετά την απεργία τριών εβδομάδων τον Ιούνιο, οι απεργοί εκπαιδευτικοί παρέμειναν αταλάντευτοι, παρά τους εκβιασμούς και την αδιαλλαξία των κυβερνητικών και τοπικών παραγόντων. Παρά τις προσπάθειες τους να παρουσιάσουν την ασκούμενη πολιτική τους σα μονόδρομο και τα αιτήματα των εκπαιδευτικών ανεδαφικά με βάση τις δημοσιονομικές δυνατότητες, οι εκπαιδευτικοί δεν υποχώρησαν και συνέχισαν τον αγώνα τους καθημερινά με απεργίες, πικετοφορίες και διαδηλώσεις στην περιφέρεια τους, που συνάντησε την στήριξη και αλληλεγγύη γονιών και μαθητών. Εκβιασμοί και προσπάθειες να στρέψουν τους γονείς και τους μαθητές εναντίον των απεργών, λέγοντας πως έχαναν μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και αιτήσεις για συμμετοχή σε κολλέγια για συνέχιση των σπουδών τους καθώς και ισχυρισμοί ότι οι γονείς αντιμετώπιζαν μεγάλο πρόβλημα για το πού να αφήσουν τα παιδιά τους, ο λαός του Σικάγο στήριξε τον αγώνα των εκπαιδευτικών θεωρώντας τον δίκαιο.

Αλλά και οι εκπαιδευτικοί παρά το σοβαρό οικονομικό κόστος και με κίνδυνο να χαθεί η κοινωνική τους ασφάλεια, συνέχισαν τον απεργιακό τους αγώνα.

Έτσι, μετά από 11 ημέρες, στις 31/10, η κυβέρνηση υποχώρησε εγκρίνοντας με εκατομμύρια δολαρίων την οικονομική απαίτηση των απεργών για

• αυξήσεις στους μισθούς που έφτασαν στο 16%, που πέρασαν μέσα σε νέα συλλογική σύμβαση

• επιπλέον θέσεις εργασίας για κοινωνικούς λειτουργούς και νοσηλευτές

• εφαρμογή μικρότερων ορίων μαθητών ανά τάξη

• εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής

• και υποστηρικτικό προσωπικό στην Αγγλική Γλώσσα.

Οι εκπαιδευτικοί μίλησαν για «σοβαρή νίκη που αφορά το σύνολο των εργαζομένων του Σικάγο που στην πράξη έδειξε ότι οι εργαζόμενοι ενωμένοι μπορούν να τα καταφέρουν. Οι πιο χαμηλόμισθοι υπάλληλοι που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος θα δουν τους μισθούς τους να αυξάνονται και θα αντιμετωπίσουν σημαντικά την προσπάθεια τους να ζήσουν σε μια περιοχή που το κόστος ζωής είναι τόσο ψηλό».

Ο.Σ. - Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια χαλαρή και όμορφη κουβέντα στον Ασπρόπυργο!

0

Την προηγούμενη Κυριακή μαζευτήκαμε στον Ασπρόπυργο με κάλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ), άνθρωποι του μόχθου, νεολαίοι και μεγαλύτεροι, από διαφορετικούς κοινωνικούς χώρους να κουβεντιάσουμε με αφορμή τις εκλογές.

Ήταν αγωνιστές που είχαμε βρεθεί μαζί στους δρόμους, έξω από εργοστάσια που δίνονταν μάχες για τη δουλειά και το ψωμί, στη ΣΚΟΤ, στη Χαλυβουργία, στους εκπαιδευτικούς, στα λεωφορεία, στα νοσοκομεία.

Ήταν πολίτες από τη Μάνδρα που ακόμα μετράει τις πληγές της και περιμένει αποζημιώσεις και έργα που ποτέ δεν ήρθαν.

Ήταν φοιτητές που αγωνιούν για το αύριο.

Εργαζόμενοι συμβασιούχοι με ανώτατες σπουδές που ετεροαπασχολούνται σε προγράμματα ελαστικής εργασίας.

Ήταν εργάτες στο χώρο των κατασκευών που εργάζονται με μισθούς πείνας, ανασφάλιστοι.

Σε μια χαλαρή και όμορφη κουβέντα, η εισήγηση από μεριάς μας αναφέρθηκε στα βασικά ζητήματα της περιόδου, τις πολιτικές εξελίξεις, εσωτερικές και διεθνείς και τους στόχους μας σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές.

Οι φίλοι και συναγωνιστές εξέφρασαν σοβαρό προβληματισμό για τα αποτελέσματα της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης και την επιστροφή των ψηφοφόρων στη Ν. Δ, αλλά και την ανυπαρξία κινήματος και διάθεσης του κόσμου να αντισταθεί. Ιδιαίτερη αγωνία εκφράστηκε για την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και τα ζητήματα που αναδεικνύονται σε σχέση με τον ελληνικό λαό και τους κινδύνους που προκαλούν αυτοί οι ανταγωνισμοί. Ερωτήματα και προβληματισμοί τέθηκαν για τη στάση της Αριστεράς στο σύνολό της και ιδιαίτερα για τις δυνάμεις που αναφέρονται στους αγώνες και στο κομμουνιστικό κίνημα. Η αδρανής, έως και εχθρική, στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματείων σε σχέση με τις ανάγκες των εργαζομένων μπήκε επίσης στη συζήτηση.

Όσοι πήραμε μέρος σε αυτή την κουβέντα αποκομίσαμε την αίσθηση τόσο της αγωνίας για το αύριο, όσο και της επιθυμίας να παρέμβουμε στους χώρους μας και να οικοδομήσουμε όρους αντίστασης και διεκδίκησης.

Στο τέλος της κουβέντας εκφράστηκε η επιθυμία αυτή να επαναληφθεί - συνεχισθεί σε ένα νέο χώρο! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δημοτικές εκλογές (Ζω στον Ασπρόπυργο!)

0

Ζω στον Ασπρόπυργο. Μια περιοχή τόσο υποβαθμισμένη που μπορεί να έχει και πρωτιά σε όλη την Ελλάδα. Όποιος έχει γεννηθεί εδώ κι έχει ζήσει την περιοχή, θα αναγνωρίσει για τι ακριβώς γράφω. Αλλά κι ο περαστικός, ο εργαζόμενος, ο επισκέπτης το καταλαβαίνει αμέσως, Απλά αυτός συνεχίζει για κάπου αλλού. Ο αέρας αποπνέει δυσοσμία από τα δηλητήρια των ΕΛΠΕ, των βυρσοδεψιών , του χάλυβα (ό, τι απέμεινε) της τσιμεντοβιομηχανίας, της ΠΕΤΡΟΓΚΑΖ, της χωματερής. Άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν ανάμεσα σε μπάζα και σκουπίδια. Ενίοτε, μαζεύουν και κάποια. . . ευρήματα από αυτά για να τα κάνουν σπίτια. Φαβέλες τις λένε στη Βραζιλία, παράγκες θα ήταν κολακευτικό αν τις λέγαμε εδώ. Τα σπίτια φτάνουν από τη θάλασσα ως τους πρόποδες του βουνού και ακόμα και μέσα στις σπηλιές. Το εύρος κάθε παρανομίας δε μπορεί να μετρηθεί σε τούτο τον τόπο. Πορνεία, εμπόριο ναρκωτικών και όπλων, παράνομα τσιγάρα και ποτά, δολοφονίες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, παραοικονομία κλπ κλπ Στην παραλία είναι ακόμα κομμάτια της ζωής των κατοίκων της Μάνδρας που πνίγηκαν από την αναλγησία δήμου και περιφέρειας. Φαίνεται τους έλλειπε η επικοινωνία.

Έχω και την τιμή να διδάσκω στην περιοχή. Παιδιά παραμελημένα, μπερδεμένα, νηστικά, κακοποιημένα, χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον, εγκαταλελειμμένα. Άλλοτε σκύβουμε πάνω από τα προβλήματά τους κι άλλοτε δε βρίσκουμε το χρόνο, τρέχοντας από σχολείο σε σχολείο. Οι σύγχρονες εμπορικές δραστηριότητες, γέμισαν βουνό και θάλασσα με τεράστια τσιμεντένια ή σιδερένια κουτιά-κτίρια, που κάθε δραστηριότητα είναι ευπρόσδεκτη. Έχω ένα ποδήλατο. Κλεισμένο στην αποθήκη. Δεν έχω πουθενά να κινηθώ. Ούτε καν στην παραλία!!Να περπατήσω, να ανασάνω, να χαρώ. Κι όμως, τούτες τις μέρες, ιλουστρασιόν φάτσες που με κοιτάζουν σε κάθε γωνιά, φυλλάδια με μακέτες, υλικό προς κατανάλωση, με καλούν να ψηφίσω. Τα διάβασα όλα προσεκτικά. Είδα ονόματα γνωστών μου, πρώην μαθητών μου, συναδέλφων, συντοπιτών, να παλεύουν για μια θέση στον ήλιο, το δικό τους ήλιο, υποσχόμενοι να δω εγώ το μέλλον να αλλάζει! Καλοί μου, εγώ το παιχνίδι ξέρω πώς παίζεται. Το ξέρουν κι άλλοι. Ξέρουμε αρκετά άθλια υποκείμενα που παρασιτούν και δεν έχουν ποτέ δουλέψει στη ζωή τους να γίνονται …Παραλιάρχες (στην Παραλία Ασπροπύργου μένω!!).

Ξέρω τάχαμου συνδικαλιστές και εμπόρους να συντάσσονται με το νικητή για δικό τους όφελος. Ξέρω . . . και τι δεν ξέρω!! Όλοι αυτοί που έζησαν πουλώντας γη για να γίνει αυτό το έκτρωμα, που δε διστάζουν να πάνε ενάντια στο δικαίωμά μου να οδηγώ προς τη δουλειά μου ή προς το σπίτι μου χωρίς να με πνίγουν οι νταλίκες. Σε μια πόλη που οι μαθητές μου προορίζονται για ανειδίκευτοι κακοπληρωμένοι εργάτες στη διακίνηση ή άνεργοι, που άνθρωποι αυτοκτονούν από απελπισία. Που παιδικά πνευμόνια είναι γεμάτα με μολυσμένα αέρια και σκόνη. Που οι καρκίνοι και οι καρδιοπάθειες βρίσκονται στο ζενίθ, ιλουστρασιόν φυλλάδια με ρετουσαρισμένες φάτσες υπόσχονται το απόλυτο. . . . τίποτα.

Κανένας. Απολύτως κανένας δε μου είπε την αλήθεια. Πως αν είναι να κερδίσω κάτι, θα το κερδίσω με αγώνα. Θα βγω στο δρόμο και θα ματώσω. Κανένας δε με κάλεσε σε τέτοιο αγώνα!!Για να είναι αρεστός. Κανένας δε μου μίλησε για τους εργάτες γης ή τους μικρομαγαζάτορες από το Πακιστάν που βρέθηκαν αιμόφυρτοι χωρίς να φταίνε σε τίποτα. Δε μου έδειξε κανένας το πρόσωπο με την κουκούλα που έδειξε με το χέρι το στόχο!! Κανένας δεν μου άνοιξε δρόμο να παλέψω. Κι επειδή ξέρω καλά πώς παίζεται το παιχνίδι, κι επειδή εγώ είμαι από την άλλη μεριά του σάπιου εκμεταλλευτικού τους συστήματος, θα επιμείνω να λέω, πως τίποτα δεν έχουμε να περιμένουμε από αυτόκλητους σωτήρες. Αν μπορούμε σε κάτι να ελπίσουμε είναι στη δύναμη της συλλογικής μας πάλης. Τη δύναμη των αγώνων του μέλλοντος.

Ο.Σ.

http://agonistikiepitropi.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Και το κεφάλι στην άμμο να βάλουμε, η επίθεση θα συνεχιστεί

0

Κατά καιρούς κάνω δημοσιεύσεις κυρίως πολιτικού περιεχομένου, ξέροντας καλά πώς η απήχηση των απόψεων που εκφράζω είναι περιορισμένη. Δεν διστάζω να εκτεθώ, ξέροντας καλά και την ευθύνη που ενέχει κάτι τέτοιο και τους κινδύνους. Σήμερα, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω ένα προσωπικό συναίσθημα και προβληματισμό, που αναγκαστικά περνάει και μέσα από την πολιτική τοποθέτηση που εκφράζω και που εφόσον βγαίνει δημόσια μπορεί και να κριθεί.

Ο προβληματισμός μου αφορά πόσο σε βάθος έχει προχωρήσει η ιδεολογική διάβρωση στο χώρο που εργάζομαι, την εκπαίδευση. Κατ’ εξοχήν ιδεολογικός τόπος, διαμόρφωσης ανθρώπων και συνειδήσεων. Όχι τυχαία, η στόχευση του συστήματος ήταν, είναι και θα είναι συγκεκριμένη. Έχοντας ζήσει μέσα στις τάξεις 32 χρόνια, αυτό που ζω τελευταία, είναι πρωτόγνωρο. Η επίθεση που δεχόμαστε, εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, είναι χωρίς προηγούμενο.

Εργαζόμενοι λάστιχο σε πολλαπλά σχολεία, νομάδες της εκπαίδευσης, βυθισμένοι στη φτώχεια, με τις πιέσεις να αυξάνονται όλο και περισσότερο, να γίνουμε εκπαιδευτικοί πολυεργαλεία, να καλύψουμε ελλείψεις που άλλοι δημιούργησαν, να στηρίξουμε μαθητές που χάνουν την πίστη τους στην ίδια τη ζωή, στην ελπίδα, στο μέλλον.

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό και το ξέρουμε καλά, πως τούτο το βαρέλι, πάτο δεν έχει.

Και τι μας μένει;; Να στηριχτούμε ο ένας στον άλλο, να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα και να κάνουμε κάτι.

Όμως, όχι. Καθένας προσπαθεί να παράξει ατομικές λύσεις που νομίζει ότι θα τον διασώσουν. Και αυτή την ιδεολογική προσέγγιση προσπαθούν να την περάσουν και στους μαθητές τους. Το μεγάλο παραμύθι, πως μέσα από την εκπαίδευση αλλάζει η κοινωνία. Στο παιχνίδι του αδυσώπητου ανταγωνισμού θα τα καταφέρουν οι πιο δυνατοί. Οι άλλοι απλά να μας αφήσουν ήσυχους να προχωρήσουμε στο έργο μας. Να κάνουμε ήσυχα-ήσυχα τη δουλειά μας και οι υπόλοιποι στον Καιάδα. Οι αδύναμοι, οι προβληματικοί, οι ταραξίες, οι απείθαρχοι, οι τσιγγάνοι, οι φτωχοί, οι «παρατημένοι», εφόσον δε μπορούν, να φεύγουν. Απόψεις που κάποτε θα τις θεωρούσαμε μεμονωμένες και αντιδραστικές, τώρα είναι η πλειοψηφούσα λογική.

Εξηγήσιμο, από μεριάς μου, αλλά μη αποδεκτό. Η κοινωνία των αρίστων και των ολίγων, είναι προορισμένη αργά ή γρήγορα να πεθάνει, βυθισμένη στη σήψη που η ίδια παράγει. Μια κοινωνία που 25 άνθρωποι ελέγχουν το μισό πλούτο του πλανήτη και βυθίζουν τον υπόλοιπο πληθυσμό στην απόγνωση και την εξαθλίωση, είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Και οι νεκροθάφτες της θα είναι όλοι αυτοί που συστηματικά αποκλείονται.

Όμως από μόνο του το σύστημα της εκμετάλλευσης δεν θα πέσει. Κι αν συνεχίσουμε να λέμε «έλα μωρέ και τι έγινε;» δεχόμενοι τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας των φτωχών μέσα από τον προωθούμενο αποπροσανατολισμό και εξαπάτηση, χωρίς καμιά διάθεση να έρθουμε σε ρήξη, θα πρέπει να είμαστε και προετοιμασμένοι να δεχτούμε ακόμα περισσότερη επίθεση.

Να κάνουμε κι άλλες προσπάθειες ατομικές μήπως τη σκαπουλάρουμε;; Να εκπονήσουμε κι άλλα προγράμματα για να κάνουμε το σχολείο πιο ελκυστικό;; Να δεχτούμε κι άλλες χορηγίες από τα ΕΛΠΕ και ας μας οδηγούν σε αργό θάνατο; Να αναζητήσουμε κι άλλους χορηγούς και ευαγή ιδρύματα όπως το ίδρυμα Νιάρχος, που τόσες θυσίες κάνει για τον πολιτισμό;; Να βρούμε καλούς δικηγόρους να μας φέρον πίσω όσα οι ίδιοι που μας σπρώχνουν εκεί μας έκλεψαν;; Να αντικαταστήσουμε τις δομές που αφαίρεσαν για να διαχειριστούμε επιτυχώς την αποσυγκρότηση;; Να κάνουμε σα να μην τρέχει τίποτα που τα παιδιά δεν διδάσκονται μαθήματα γιατί δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί; Να δεχτούμε υποψήφια δημοτικά αηδόνια, να μας τάζουν, να μας τάζουν την ψυχή μας να μας πάρουν;; Για μια βασιλόπιτα ρε γαμώτο!!!! Να πάρουμε και 2-3 παπάδες να μας διδάξουν τον αληθινό Χριστό;;;

Αλλά εμείς «Έλα μωρέ!!!Και τι έγινε;;» Κι όταν γίνεται απεργία και κάποιοι αγωνίζονται, εμείς, δεν είμαστε χαζοί!!Θα κάνουμε το τριωράκι μας και θα πάμε σπίτι. Και στη συνέλευση μεθαύριο, θα πάνε οι..... άλλοι.

Δεν είναι όμως αυτό που χαρακτηρίζει τους εκπαιδευτικούς, που μέσα σε αυτές τις δεκαετίες συμπορευτήκαμε, προβληματιστήκαμε, προσπαθήσαμε.

Είναι η διάλυση και η αποσυγκρότηση των συλλογικών διεκδικήσεων που μας έφερε ως εδώ. Μπορεί να φταίνε πολλά.

Όμως έρχεται η στιγμή για τον καθένα που πρέπει να πάρει την κατάσταση και την ευθύνη του στα χέρια του.

Να με συγχωρέσετε, δε σας μαλώνω, την αγωνία μου έβγαλα.

από το f.b. της Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμπεράσματα και κρίσεις από ένα Δ.Σ. ΕΛΜΕ χρήσιμα για όλους μας!

0

Αφορά τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Α΄ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής (Θριάσιο, Μεγαρίδα, Ειδυλλία)

Άλλο ένα Δ.Σ. αναντίστοιχο των αναγκών του κλάδου!! 

Ενημέρωση για το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ μας την 20-3-2018 

Συνεδρίασε το Δ.Σ της ΕΛΜΕ με θεματολογία που περιελάμβανε τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών για μαζικούς και μόνιμους διορισμούς. Έχοντας ο κλάδος καταγράψει τρεις συνεχόμενες εβδομάδες κινητοποιήσεων και χωρίς να συμπεριλάβουμε την προετοιμασία και πίεση που έκαναν όλο αυτό το διάστημα οι συλλογικότητες των αναπληρωτών, είμαστε μπροστά στις προτάσεις της συνέλευσης των διαδηλωτών στο υπουργείο που πρότεινε συνέχιση των κινητοποιήσεων και τις επόμενες δυο εβδομάδες, αρχίζοντας από τις 22-3-2018 με πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και συνεχίζοντας με 29-3 τοπικές διαδηλώσεις και 30-3 κεντρική συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό που έχουν ανάγκη οι αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι να περάσουν στα σωματεία και να κινητοποιήσουν το σύνολο του κλάδου. Αντ' αυτού, στα σωματεία (από όσο μαθαίνω όχι μόνο στο δικό μας), βρίσκουν εμπόδια για να μην προχωρήσουμε σαν κλάδος.

"Καλοπροαίρετες "ερωτήσεις από τις ΣΥΝΕΚ για το πόσοι απείργησαν, πόσοι ήταν οι αναπληρωτές στη συγκέντρωση, ποιοι αποτελούσαν τη συνέλευση, πόσους αναπληρωτές μπορεί να προσλάβει με βάση τις μνημονιακές δεσμεύσεις, μέχρι και γιατί να μην κουβεντιάσουμε τα... κριτήρια που μπορούν κάποιοι να διοριστούν;; Ο καθένας μπορεί να καταλάβει και το πνεύμα και τη διάθεση τέτοιων αποριών και προβληματισμών, που δεν θα καταγραφούν σε κανένα πρακτικό (επιλεκτικά και σε συντομία καταγράφονται οι θέσεις του καθενός εκεί μέσα), γιατί ο καθένας που τις θέτει, είναι εύλογο το τι θέλει να πει. Φυσικά, κάποιοι, είναι συνεπείς συνδικαλιστές και πάντοτε στηρίζουν τα του κλάδου, καθώς ισχυρίζονται, μα σαν θίγεται η κυβερνητική πολιτική δεν ψηφίζουμε ούτε το ψήφισμα συμπαράστασης στους συλληφθέντες αλληλέγγυους στην εργαζόμενη της Vresnet! Αμφισβητούμε κι ότι το σχέδιο που κατατέθηκε είναι αυτοαξιολογικό, μια και δεν το ονομάζουν από το υπουργείο έτσι. Το παιχνίδι των λέξεων μπορεί να το παίζει το σύστημα πολύ καλά, αλλά η ουσία δεν αλλάζει για τους εργαζόμενους. Όπως και να χαρακτηρίσεις την επίθεση, επίθεση θα παραμένει.

Και καλά σε όσα αφορά την κυβερνητική παράταξη, αλλά τι γίνεται όταν ερχόμαστε στην παράταξη των Παρεμβάσεων, που ήταν ανάμεσα σε αυτούς που κατέθεσαν και ψήφισαν την πρόταση-πρόγραμμα δράσης αλλά στο τοπικό σχήμα δεν βλέπουν αναγκαιότητα, δυνατότητα, πιθανότητα να κάνουμε συνέλευση, να κάνουμε τοπική κινητοποίηση με άλλα σωματεία, που απολύονται συμβασιούχοι; Ας μας καλέσουν αυτοί, λένε, όχι να κάνουμε εμείς σύσκεψη για κινητοποίηση! Λες κι εμείς δεν έχουμε τους δικούς μας συμβασιούχους-αναπληρωτές, που απολύονται (κάποιοι μάλιστα πριν ακόμα προσληφθούν!) Το είδαμε κι αυτό! Ήρθαν αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου για παράλληλη στήριξη, μόλις χθες (20-3-2018) για να απολυθούν δυο μήνες μετά! Κι όλο αυτό, δεν είναι θέμα που μπορεί εμείς να το βάλουμε μπροστά, αλλά πρέπει κάποιοι άλλοι να το κάνουν! Και φυσικά, το ζήτημα των απωλειών θέσεων από την περικοπή καθηγητών στα εργαστήρια των ΕΠΑΛ στο τέλος του Γενάρη, που βγήκαν αποτελέσματα φοίτησης, "βολεύτηκε" σε συνθήκες "μαγειρείου". Οπότε δεν τίθεται ούτε εκεί ζήτημα κινητοποίησης. Άλλωστε ,"προς τιμήν του" ο Προϊστάμενος, έδειξε ιδιαίτερο "ανθρωπισμό" και δεν πείραξε κανέναν εργαζόμενο! Το συνδικαλιστικό κίνημα λοιπόν υποκλίνεται στον ανθρωπισμό της διοίκησης! Καμία λοιπόν κινητοποίηση στις 29-3,γιατί το ....κίνημα δεν ανταποκρίνεται, οπότε, ντροπή στο κίνημα!!

Θα ήταν όλα αυτά μια απλή ειρωνεία, αν δεν πίεζαν τόσο πολύ τα προβλήματα του κλάδου, όσο και τα προβλήματα του λαού!! Δυστυχώς, όμως, στην προκειμένη περίπτωση, που με τόσο κόπο, και τόσα θετικά στοιχεία οργάνωσης στη βάση, ένα κομμάτι των συναδέλφων, βγήκαν να διεκδικήσουν για όλους μας, το δικαίωμα σε σταθερή και μόνιμη εργασία, και βρίσκουν εμπρός τους τόσες "καλοπροαίρετες τρικλοποδιές", πρέπει να απολογιστεί ο καθένας και να δει ποιοι είναι οι φίλοι του και ποιοι οι εχθροί του, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη! Όχι σαν είναι να μετρήσουμε ψηφαλάκια αλλά σαν είναι η ώρα να ταράξουμε λιμνάζοντα νερά και να κάνουμε αγώνες!

Υπάρχουν ακόμα πιο δύσκολα κομμάτια, όμως, που ο ψευδο-ηγεμονισμός ομάδων της αριστεράς φθάνει στο σημείο να θεωρεί τις απόψεις άλλων κομματιών του κινήματος ανοησίες ενώ τις δικές τους απόψεις κορυφαίες. Έτσι σε ψήφισμα που καταθέσαμε σαν Αγωνιστική Κίνηση στην ΕΛΜΕ ενάντια στον πόλεμο, οι συνάδελφοι Μ. και Ξ. των Παρεμβάσεων, θεώρησαν επικίνδυνο να παλεύεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό Η.Π.Α., Ε.Ε., Ρωσίας, μια και μόνο το ΝΑΤΟ είναι ο εχθρός στην περιοχή."Η Ρωσική Αστική Τάξη που τώρα αναπτύσσεται δεν είναι αντίπαλος"! Ανήκουστα πράγματα! Να τη βοηθήσουμε, συνάδελφοι μου, να κάνουμε κι έναν έρανο να στηριχτεί στα πόδια της και να εξοπλιστεί!! Ο Ρωσικός στόλος που διασχίζει το Αιγαίο, που επεμβαίνει και βομβαρδίζει τη Συρία, που άλλοτε πάλι εξοπλίζει την Τουρκία εναντίον των Κούρδων κατά τα συμφέροντά της, όπως κάνει κάθε σωστός ιμπεριαλιστής, είναι φίλοι!!

Είμαστε σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών της περιοχής για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και την χάραξη νέων συνόρων με το αίμα των λαών της περιοχής, και δεν κρίνουμε σκόπιμο ούτε καν να γίνει μια εκδήλωση αντιπολεμική και έκφρασης φιλίας των λαών της περιοχής, γιατί κάποιοι δεν αρέσκονται στο να ακούγονται διαφορετικές απόψεις σε ένα πάνελ όλως των απόψεων! Λυπηρά φαινόμενα σε χαλεπούς καιρούς!!

Ας ευχηθούμε να αναθεωρηθούν οι "κοσμοπολίτικες" απόψεις κάποιων και να μπούμε σοβαρά σε έναν προβληματισμό που να καταλήγει στη συγκρότηση ενός αντιπολεμικού κινήματος σε κάθε γωνιά τούτης της χώρας!!

Εμείς σε αυτή την κατεύθυνση επιμένουμε να κινηθούμε!!

http://agonistikiepitropi.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καλές πρακτικές ή συγκάλυψη της πραγματικότητας;

0

Στο χώρο της εκπαίδευσης, πολύς λόγος γίνεται για τις καλές πρακτικές των εκπαιδευτικών σε διάφορους τομείς που κάνουν το σχολείο όμορφο καινοτόμο! Πολλές από αυτές τις απόψεις φτάνουν και στο σημείο να πιστεύουν πως με αυτό τον τρόπο, λίγο-λίγο, θα φτιάξουμε και το σχολείο που ονειρευόμαστε. Η έκφραση διαφωνίας σε τέτοιες απόψεις και κυρίως σε τέτοιες πρακτικές, πολλές φορές μοιάζει σαν στίγμα για όποιον τις εκφράζει. Αμέσως με στόμφο αρχίζουν οι επιθέσεις πως όποιος δεν ενστερνίζεται αυτές τις απόψεις, πιθανά είναι ο τεμπέλης και λουφαδόρος της εκπαίδευσης, που αρνείται να συνεισφέρει στο θεάρεστο έργο του εξωραϊσμού. Πολλοί μάλιστα, επικαλούνται την παιδαγωγικότητα των προτάσεων τους σε αντίθεση με το μη παιδαγωγικό που κατά τη γνώμη τους είναι η άρνηση. Πόσο παιδαγωγικό είναι για παράδειγμα να δέχεσαι τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, το πλαίσιο που λέει "ένα σχολείο πιο φθηνό για το κράτος και πιο ακριβό για το λαό," να μην παιδαγωγείς τους μαθητές σου με το δικό σου παράδειγμα αγώνα, που τους δείχνει δρόμους, πως όλα κατακτιούνται;

Μεταφέρω ένα σχόλιο σε μια τέτοια ανάρτηση, θυμίζοντας σε όσους τείνουν να το ξεχνούν πως η εκπαίδευση είναι πυλώνας του συστήματος που εξουσιάζει, άρα σίγουρα δεν αφήνεται στα χέρια του εκπαιδευτικού. Μπορεί να είμαστε γεμάτοι αυταπάτες, συνάδελφοι μου, αλλά ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα! Ποτέ το περιεχόμενο της εκπαίδευσης δεν θα δοθεί στους εκπαιδευτικούς. Και είναι καιρός να μην υιοθετούμε την επιχειρηματολογία και τους βερμπαλισμούς των κυβερνώντων για να ορίσουμε εμείς τους κώδικες αξιών μας. Μιλάμε, για παράδειγμα, κάθε μέρα για bullying και δεν αγγίζουμε την ουσία αυτού που εύστοχα προωθείται.

Θεωρώ ότι το να κάνεις διάφορα πράγματα για να εξωραΐσεις την άσχημη κατάσταση που υπάρχει τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην κοινωνία, μπορεί να κάνει λιγότερο δραματική την κατάσταση τόσο των μαθητών, όσο και των εκπαιδευτικών και να μας κάνει να χαμογελάμε που και που, αυτό δεν αποτελεί όμως καινοτομία. Μου μοιάζει και με στρουθοκαμηλισμό, κατά την ταπεινή μου άποψη.

"Άσε με! Δεν θέλω να δω, πως έρχομαι στο σχολείο με άλλους τρεις συναδέλφους γιατί δεν έχω να βάλω βενζίνη. Πως έχω 6 χρόνια να βάλω θέρμανση και να πάω διακοπές. Πως έχω αμελήσει το να πάω στο γιατρό γιατί πρέπει να πληρώσω. Πως δεν έχω πια να κάνω δώρο στους αγαπημένους μου γιατί μου έκοψαν τρεις μισθούς. Πως ο Γιαννάκης βγάζει βία γιατί ζει την τραγικότητα της βίας της φτώχειας και της ανέχειας και πρέπει εγώ να το διαχειριστώ, ξέροντας πως είναι αδιέξοδο! κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ."

Ξέρω ότι πολλοί συνάδελφοι μου θα διαφωνήσουν, θεωρώντας ότι ο ρόλος τους είναι καταλυτικός στην εκπαίδευση, άρα γιατί να μην έχουν και λόγο στη λήψη των αποφάσεων, πχ. διευθυντές, θεματικές εβδομάδες, κ.λπ. Σίγουρα, πάντως έτσι δεν φτιάχνεται η παιδεία που ονειρευόμαστε!!! Η δική μου όμως άποψη λέει πως αν δεν αντιπαλέψεις αυτή την πραγματικότητα, όχι με τις καλές πρακτικές, όπως κατ' ευφημισμόν τις ονομάζουν, αλλά με πραγματική σύγκρουση με όσα διαλύουν τη ζωή τη δικιά μας και των παιδιών μας, θα πριονίζεις συνεχώς τα ίδια σου τα πόδια.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι εργάτες της ΣΚΟΤ ...προκαλούν!

0

Όταν οι εργάτες βρίσκονται στο δρόμο του αγώνα, ξεσκεπάζουν τόσο το ρόλο του κράτους, όσο και ποιοι είναι οι φίλοι και οι εχθροί τους!

Οι εργάτες της ΣΚΟΤ, «προκαλούν» με τη στάση τους, δημιουργώντας γεγονότα εκεί που χρειαζόμαστε και λείπουν τα γεγονότα, στο κίνημα! Όταν δεν έχεις πια τίποτα άλλο να χάσεις, βγαίνεις στο δρόμο και διεκδικείς το δίκιο σου. Αυτό έκαναν λοιπόν αυτοί οι εργάτες που ζουν όλο αυτό το διάστημα σε ομηρία, χωρίς να είναι άνεργοι, χωρίς να είναι απολυμένοι, μα μήτε και εργαζόμενοι.

Πως να θεωρηθεί εργασία το να δουλεύεις τρεις μέρες το μήνα και να μην πληρώνεσαι ούτε για αυτές;

Πώς να νιώθεις όταν το αφεντικό σου λέει ότι «χρειάζεται να βάλετε πλάτη γιατί είμαστε οικογένεια», και βλέπεις να κινείται με το πολυτελές του αυτοκίνητο, ενώ εσύ, που έχεις παράξει αυτό τον πλούτο, καταναλώνεσαι στην καθημερινή πάλη να βάλεις κάτι στο τραπέζι της οικογένειάς σου και να ζεσταθείς; Και τα .... «ετεροθαλή σου αδέλφια», να λένε πως «ο πατέρας μας έχει παλιές αντιλήψεις και θέλει να πληρώνει τους εργαζόμενους»; Κρίμα, κρίμα! Η επαναφορά της σκλαβιάς δεν έχει έρθει ακόμα, να δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι, γιατί ανήκεις στο αφεντικό!!

Και στρέφεσαι να ζητήσεις βοήθεια στο υπουργείο Εργασίας, να εκφράσεις την αγανάκτησή σου και να διεκδικείς το δικαίωμα σου να μην περάσει ο εργασιακός μεσαίωνας, και δεν σε αφήνουν ούτε να ακουστείς! Γιατί βλέπεις, το υπουργείο Εργασίας, είναι υπουργείο της Εργοδοσίας! Ακούς την κλάψα του εργοδότη σε κάθε τόνο, η δική σου η φωνή, όμως δεν ακούγεται! Το υπουργείο κουνάει με κατανόηση το κεφάλι και αποφαίνεται ότι μάλλον οι τρεις μέρες εργασίας το μήνα είναι ακραίο μέτρο! Να τις κάνουμε μήπως τέσσερις;

Η οργή και η απογοήτευση ξεχειλίζουν! Δεν σε καλύπτουν, ούτε τριμερείς, ούτε δικηγορικές διαμεσολαβήσεις ούτε «φιλικά» χτυπήματα στην πλάτη! Θέλεις να βγάλεις κραυγή αγανάκτησης να σε ακούσει όλη η Αθήνα! ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!! Και επειδή όλοι εσείς οι χαρτογιακάδες δεν το καταλαβαίνετε, εγώ θα συνεχίσω με όλη μου τη δύναμη να το παλεύω! Σε αυτό το δρόμο, βρίσκω και φίλους! Και θα βρω κι άλλους, όσο η φωτιά του αγώνα μου παραμένει ζωντανή! Γι’ αυτό κάνω ο,τι περνάει από το χέρι μου να την κρατήσω ζωντανή, Γιατί δεν έχω άλλο δρόμο! Γιατί σε αυτό το δρόμο, έμαθα πολλά. Κυρίως έμαθα ποιοι είναι οι φίλοι μου και ποιοι οι εχθροί μου! Κι ακόμα μαθαίνω...

Σε πολύ ζοφερούς καιρούς, ο αγώνας των εργατών της ΣΚΟΤ, μας δείχνει το δρόμο! «Καθαρίζει» για μας! Η αλληλεγγύη και συμπαράσταση όλων μας είναι απαραίτητη για τη συνέχιση αυτού του δίκαιου αγώνα! Βρεθήκαμε στο πλάι τους και θα συνεχίσουμε, μέχρι να δικαιωθεί.

Ο.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διδασκαλία Αγγλικής. Τελικά «αναβάθμιση ή υποβάθμιση» είναι αυτό που ζούμε;

0

H κυριαρχία της Αγγλικής Γλώσσας σαν Παγκόσμιας Γλώσσας δεν ήταν επιλογή που έγινε γιατί ήταν εύκολη στην εκμάθηση της ή ήταν η γλώσσα που μιλούσαν στην πλειοψηφία τους οι λαοί. Επιβλήθηκε μέσα από αιματοβαμμένους δρόμους, ξερίζωμα αυτοχθόνων πληθυσμών και επικυριαρχία και εξαναγκασμό. Πρώτα από την τότε κραταιά Αγγλία και την αποικιοκρατία και αργότερα μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, με την επικράτηση της παντοδυναμίας των Η.Π.Α.

Ως αποτέλεσμα όλου αυτού, οι χώρες που δεν έχουν την Αγγλική σαν μητρική ή επίσημη γλώσσα, να διανύουν έναν αγώνα δρόμου που ξεκινάει σε όλο και μικρότερες ηλικίες, για να την «κατακτήσουν», μαζεύοντας πιστοποιητικά και διπλώματα που θα τους διασφαλίσουν μια θέση εργασίας ή μια θέση σπουδών. Και φυσικά, ξοδεύοντας τεράστια ποσά σε ιδιωτικά μαθήματα, φροντιστήρια, εκδοτικούς οίκους ξένους και ντόπιους, που ανταγωνίζονται ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος σε μια αγορά που συνεχώς δημιουργεί και νέες απαιτήσεις. Και από δίπλα, ξένα πανεπιστήμια και κολλέγια, που προκηρύσσουν εξετάσεις για πτυχία που θα δώσουν άλλο ένα πιστοποιητικό, που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγηθεί στα αζήτητα, σε μια ανύπαρκτη αγορά εργασίας ή σε μια ζούγκλα εργασιακή, που ποτέ αυτό που έχεις εσύ δεν επαρκεί!

Η μπίζνα τεράστια, τόσο όσο αφορά τα φροντιστήρια, όσο και τα αγγλο-αμερικάνικα κεφάλαια.
Κι εκεί κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 έρχεται η Ε.Ε. να «ρυθμίσει» το εκπαιδευτικό τοπίο και να φροντίσει όλα τα παιδιά(;;;) να αποκτήσουν γλωσσομάθεια. Με οδηγίες και επιβολή της λοιπόν, γίνεται υποχρεωτικό να διδαχθεί σε όλη την Ευρώπη η Αγγλική Γλώσσα αρχικά και μετέπειτα και μια δεύτερη ξένη γλώσσα, Γερμανικά ή Γαλλικά, μια και τις υπόλοιπες γρήγορα τις έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Μόνο σε επίπεδο διακηρύξεων έμειναν και στα έντυπα που συμπλήρωναν οι μαθητές για τις προτιμήσεις τους, για να τους ανακοινώσουν λίγο αργότερα «Λυπούμαστε, η γλώσσα που δηλώσατε δεν θα διδαχθεί ελλείψη εκπαιδευτικών». Ήταν η φροντίδα να μάθουν τα παιδιά των Ευρωπαίων πολιτών ξένη γλώσσα ή ήταν ο προπομπός όσων έρχονταν σε πολλά επίπεδα;

Οι καθηγητές λοιπόν της Αγγλικής Γλώσσας (καθώς και μουσικοί και γυμναστές) πέρασαν την πόρτα της Α/θμιας Εκπαίδευσης και για πρώτη φορά στο χώρο της άρχισαν να εφαρμόζονται νέα εργασιακά «ήθη». Οι καθηγητές που βαφτίστηκαν εκπαιδευτικοί. δούλευαν όχι 21 αλλά 24 ώρες και δεν δούλευαν σε ένα αλλά σε πολλά σχολεία. Και κουμπώνοντας και το θεσμό του ολοήμερου, δούλευαν και απόγευμα, δούλευαν και ωρομίσθιοι. Όταν δεν έφταναν οι ώρες, πηγαινοέρχονταν από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο, ακόμα και σε διπλανές πόλεις, αλλά και σε απομακρυσμένα χωριά.

Τότε κανένα δεν απασχολούσε ο Γολγοθάς των ειδικοτήτων, κι ας λέγαμε κάποιοι πως ήταν ο προπομπός γενικότερων εξελίξεων. Και κυρίως δεν απασχολούσε τις ομοσπονδίες μας.
Και περνάνε δεκαπέντε χρόνια και «ξαφνικά» αφού το τοπίο στη δημόσια εκπαίδευση έχει γίνει μαύρο, αφού σχεδόν το σύνολο των εκπαιδευτικών έχει μετατραπεί σε περιφερόμενο θίασο, αφού έχουν δημιουργηθεί σκόπιμες υπεραριθμίες για να καλύψουν κενά, η κυβέρνηση που τα εφαρμόζει όλα τούτα, «αναγνωρίζει» την αξία των εκπαιδευτικών Αγγλικής» και σε γεμάτο αμφιθέατρο για την Αγγλική Γλώσσα, ο υπουργός εξαγγέλλει αναβάθμιση του μαθήματος και απονομή πτυχίου από το σχολείο.

Ταυτόχρονα, σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσει εκπαιδευτικούς, αποφασίζει το Υπουργείο να κόψει τα μονά τμήματα επιπέδων Αγγλικής και να τα συγχωνεύσει, δημιουργώντας έτσι ένα πλεόνασμα ωρών των εκπαιδευτικών Αγγλικών για να κρατάει σε ομηρία τους εκπαιδευτικούς και να μπορεί να τους χρησιμοποιήσει όπου χρειαστεί, είτε σε Α/θμια είτε σε Β/θμια είτε σε ΙΕΚ και (γιατί όχι;) σε άλλες δομές που θα χρειαστεί.

Κι ενώ αρχικά αναφέρονταν μόνο στις κατατακτήριες της Α' Γυμνασίου, λίγο αργότερα στάλθηκε η διευκρίνιση ότι αφορά και τις υπόλοιπες τάξεις, Κατάργηση λοιπόν ήδη υπαρχόντων τμημάτων αν δεν είναι πάνω από 12 μαθητές και φυσικά κατανομή του τρίτου τμήματος είτε στα άλλα δυο με επιβάρυνση του αριθμού μαθητών, είτε στη δημιουργία ενός τμήματος, του ενός επιπέδου αντί για δυο που προβλέπονταν πριν. Και η κινητικότητα καλά κρατεί!

Τα πυροτεχνήματα για παροχή πτυχίων μέσα στο σχολείο, είναι πάντα εντυπωσιακά, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σβήνουν και γίνεται πάλι σκοτάδι. Όσοι διδάσκουμε την Αγγλική Γλώσσα γνωρίζουμε καλά πως η αδιαφορία της εκάστοτε κυβέρνησης για την οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών για να αποκτήσουν τα παιδιά τους πιστοποίηση ξένης γλώσσας, που οι ίδιες πλασάρουν με τόσο ζήλο, περνάει μέσα από τη συνεχή μείωση ωρών, το ακατάλληλο διδακτικό υλικό, την ασύνδετη ύλη που διδάσκεται και κυρίως την απαξίωση του εκπαιδευτικού που γίνεται εργαζόμενος-λάστιχο να καλύπτει το συνεχώς μειούμενο διδακτικό ωράριο του.

Το να επικεντρώσουμε στο δικό μας μάθημα και το τι κακό παθαίνουμε, όμως, είναι βαθύτατα λαθεμένο και επικίνδυνο. Δεν είναι μόνο οι καθηγητές της Αγγλικής που βάλλονται. Ούτε υπάρχουν οι προνομιούχοι άλλων κλάδων, που συχνά ακούγεται. Αυτό συμβαίνει με όλους τους κλάδους με αποτέλεσμα να χάνουμε τους πραγματικούς στόχους , που είναι η διατήρηση της σταθερής και μόνιμης εργασίας και το δικαιώματος των μαθητών στη μόρφωση. Και την ανάγκη να χρεώσουμε το ζήτημα στους πραγματικούς ενόχους, που δεν είναι άλλοι από την κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί είναι πλέον πραγματικότητα.

Αν κοιτάξουμε προσεχτικά όσα συμβαίνουν στην εκπαίδευση, θα δούμε τη γραμμή που τα ενοποιεί, ανεξάρτητα από ειδικότητα, που δεν είναι άλλη από την προσπάθεια της κυβέρνησης να υποστηρίξει την ίδια πολιτική αδιοριστίας ξεζουμίζοντας τους εκπαιδευτικούς, και ταυτόχρονα να απολύσει χιλιάδες συναδέλφους μας αναπληρωτές. Και βασικό εργαλείο σε αυτό έχει, το να στρέφουμε ο ένας τα βέλη ενάντια στον άλλο. Έχοντας ήδη υποστεί τον κατακερματισμό της συλλογικότητας μας, με το να τρέχουμε από σχολείο σε σχολείο για να γλυτώσουμε από το βραχνά της υπεραριθμίας, αρχίζουμε να νοιώθουμε ανακουφισμένοι απλά γιατί δεν βρεθήκαμε απ’ έξω.

Ενώ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΑΠ’ ΕΞΩ! Απ’ έξω από τη συλλογική διαπραγμάτευση, απ’ έξω από τους κοινούς αγώνες, απ’ έξω από την πεποίθηση πως μόνο οι συνολικοί μας αγώνες με αποφασιστικότητα και διάρκεια μπορούν να σταματήσουν αυτή την επίθεση ενάντια στις εργασιακές μας σχέσεις. Κι αυτός ο αγώνας δεν θα πετύχει με παζάρια και συνδιαλλαγές για το πώς θα τη σκαπουλάρει ο καθένας από εμάς σαν άτομο ή σαν ειδικότητα, αλλά με τον κοινό μας αγώνα για δουλειά και σπουδές,
Είναι στο δικό μας χέρι να πιάσουμε ξανά το νήμα της συλλογικής απάντησης και να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική που πάει να μας πείσει πως είναι μονόδρομος η λιτότητα και η διάλυση των εργασιακών μας σχέσεων και του δημόσιου σχολείου.

Ουρανία Σταυρακάκη, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών
ΠΕ 06

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στην Αμυγδαλέζα ...του Σκαραμαγκά

0

Στρατόπεδο συγκέντρωσης Σκαραμαγκά.
Όπως και να το πει κανείς κατ' ευφημισμόν η πραγματικότητα είναι μόνο αυτή:
Μια φυλακή και για τους 3000 μέσα και για τους 40 έξω, που . . . . "δεν χωράνε" πουθενά.
Το ανθρώπινο δράμα που διαδραματίζεται λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, την πόλη που πριν από αιώνες ξέρανε να τιμούν τον ξένο, δεν έχει τελειωμό. Άνθρωποι σαν και εμάς, ο Mohamed, η Riham(8), , η Shadia, ο Said, η Fahima, ο Faisal, Η Nalin(2), ο Nael, ο Aiham, η Alie, ο Ambdourahmen(4), ο Basar (4), ξεριζωμένοι από μια ολική καταστροφή των χωρών τους από τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, έχοντας περάσει αφάνταστες κακουχίες, φορώντας μόνο το ένα και μοναδικό ρούχο που τους άφησαν να πάρουν στα παράλια της Τουρκίας πριν αποβιβαστούν στο αβέβαιο ταξίδι προς την Ελλάδα, αφήνονται να λιμοκτονούν . Κι όλα αυτά κάτω από τα βλέμματα των "υπευθύνων" τοπικών και κεντρικών αρχόντων, που θίχτηκαν λέει γιατί τους κατηγόρησαν άδικα πως έκοψαν το νερό στους απέξω. Η αθλιότητα που ζουν οι συνάνθρωποί μας οι ξεριζωμένοι, δεν τους θίγουν δυστυχώς. Αν τους βάλουν τουαλέτα και νερό, αν τους μαζέψουν τα σκουπίδια, αν τους δώσουν τροφή, την άλλη μέρα θα έρθουν 4000
ακόμα!

Η αστυνομία στην είσοδο του στρατοπέδου μας διαβεβαιώνει πως δεν είναι κρατούμενοι, μα ούτε και το στρατόπεδο φυλακή. Η είσοδος όμως, μας απαγορεύτηκε. Όπως απαγορεύτηκε και η έξοδος των προσφύγων για να ενωθούν με τη συγκέντρωση που ήθελε να διατρανώσει την καταδίκη του πολέμου και του ιμπεριαλισμού και την αλληλεγγύη μας στους πρόσφυγες. Μόνο που τα μάτια των λίγων που μπήκαμε μέσα, είδανε πολλά και τα αυτιά μας άκουσαν ακόμα περισσότερα. Κι ας έτρεξαν ‘κείνη την ώρα να μαζέψουν τα σκουπίδια. Κι ας ήταν συνέχεια η αστυνομία που μας συνόδευε. 6 ώρες αναμονή για να τραφείς με δείγμα φαγητού -ελάχιστες πατάτες και ρύζι, ένα κρουασάν κι ένα χυμό- στο κολλέγιο του Σκαραμαγκά. Ένας γιατρός για 3000 άτομα. Αποχετεύσεις που ξεχείλισαν μπροστά στα σπίτια . Άνθρωποι απελπισμένοι, χωρίς καμία πληροφόρηση τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, μα ούτε και για τις συμφωνίες που κυβερνήσεις Ελλάδας-Τουρκίας και ΕΕ, που τους εγκλωβίζουν σε ένα αδιέξοδο, που ακόμα και η Ύπατη Αρμοστεία καταδικάζει γιατί δε σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα τηλέφωνο επικοινωνίας στο Skype που κανείς δεν απαντά, με μια ψευδοϋπόσχεση για προώθηση στην Ευρώπη , που αφού διέλυσε σε συνεργασία με ΗΠΑ και Ρωσία τις χώρες τους, τώρα τους γυρίζει την πλάτη. Τι να απαντήσεις σε όλα αυτά τα γιατί: Πως να γυρίσεις να φύγεις από τη Riham που σφίγγεται πάνω σου γιατί δεν έχει μάνα; Να φτύσω τον πολιτισμό και την ανθρωπιά μας!!

"Που φυλακίζει ανθρώπους, που τους ‘μποδiζει να βαδίζουν, που τους αλυσοδένει. . . "

http://agonistikiepitropi.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ