Εκ μέρους του ΚΚΕ (μ-λ) απευθύνουμε θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στο 4ο Συνέδριό σας, ευελπιστώντας οι εργασίες του να αποτελέσουν συμβολή στην πάλη του λαού μας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ιμπεριαλιστική θηριωδία.
Ζούμε σε μια περίοδο δομικής κρίσης αναπαραγωγής του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, με έκφρασή της την παρόξυνση όλων των αντιθέσεων που το χαρακτηρίζουν (εργασία-κεφάλαιο, λαοί-ιμπεριαλιστές, ενδοϊμπεριαλιστικές) σε σύμπλεξη με τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο, με αποτέλεσμα την αχαλίνωτη επίθεση στην εργατική τάξη και τους λαούς, το κομμάτιασμα χωρών και λαών, το γκρέμισμα όλων των κατακτήσεων που η αδιάκοπη ταξική πάλη, με κορύφωσή της την πρώτη νικηφόρα έφοδο στον ουρανό των μπολσεβίκων έναν αιώνα πριν, κατάγραψε ως δικαιώματα και κατακτήσεις στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Σε διεθνές επίπεδο, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι κι επεμβάσεις διαδέχονται η μια την άλλη, σε μια αναμέτρηση «όλων εναντίων όλων» με βασικούς στρατηγικούς αντιπάλους τις ΗΠΑ και την Ρωσία και την προσπάθεια διαμόρφωσης και αποκρυστάλλωσης ανάλογων συμμαχιών και με χώρες σας τις Γερμανία-Γαλλία (ιμπεριαλιστική ΕΕ), την Κίνα, την Αγγλία που βαδίζει προς το Brexit, την Ιαπωνία να έχουν ένα ειδικό βάρος. Ο κίνδυνος μιας ευρύτερης ανάφλεξης σε περιοχές που ήδη έχουν βιώσει ή βιώνουν τα αποτελέσματα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και τους τυχοδιωκτισμούς των ντόπιων αστικών τάξεων (Ιράκ, Αφγανιστάν, Βαλκάνια. Λιβύη, Συρία, Ουκρανία κ.λπ.), σε συνδυασμό με την αναζήτηση ρόλου περιφερειακής δύναμης μιας σειράς αστικών τάξεων (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ για να μιλήσουμε για τις πιο «κοντινές» μας), προμηνύουν νέα δεινά για τους λαούς. Δεινά που μπορούν να αποσοβηθούν μόνο μέσα από την ένταση κι ενίσχυση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και του μετώπου πάλης των λαών σε ταξική και διεθνιστική βάση.
Στη χώρα μας, η επίθεση στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους βρήκε άξιο συνεχιστή της στην αστική διαχείριση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ που έδωσε νέα ώθηση στα δίσεκτα μνημονιακά χρόνια, προβοκάροντας κάθε έννοια Αριστεράς. Τα 7 χρόνια των μνημονίων επιχειρείται να μετατραπούν σε δεκαετίες και μόνιμη «επιτήρηση», με τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και των ΗΠΑ να βαθαίνουν την εξάρτηση και παραρτημοποίηση της χώρας και την ντόπια ολιγαρχία του πλούτου, πέρα από την πολιτική στήριξη απέναντι στον εχθρό-λαό, να επιδιώκει μπίζνες- αρπαχτές ως υπεργολάβος στο ξεπούλημα κάθε φυσικού πλούτου και υποδομής σε ιμπεριαλιστικά μονοπώλια, στο ξεζούμισμα της εργατικής δύναμης και την άντληση της μέγιστης δυνατής υπεραξίας. Η ραγδαία φτωχοποίηση πλατιών λαϊκών μαζών με το γκρέμισμα μισθών, μεροκάματων και συντάξεων, η εκτίναξη της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της επισφάλειας την ίδια ώρα που εκτοξεύεται ο βαθμός εκμετάλλευσης, το χρύπημα στον δωρεάν χαρακτήρα περίθαλψης-εκπαίδευσης-πρόνοιας, η διαρκής αντιασφαλιστική επιδρομή, η καταιγίδα των ιδιωτικοποιήσεων, το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς και της πρωτογενούς παραγωγής μαζί με την αποβιομηχάνιση της χώρας και τη δραστική συρρίκνωση του όποιου δευτερογενούς τομέα, μαρτυρούν το μοντέλο «ανάπτυξης» που ευαγγελίζονται οι θιασώτες της: μια χώρα εισαγωγών και κάποιων υπηρεσιών (τουρισμός, επισιτισμός, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές αλλά κι ενδιάμεσος σταθμός διακίνησης υδρογονανθράκων).
Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, ποιος ο ρόλος της Αριστεράς και η συμβολή της στην προσπάθεια ανασύστασης-ανασυγκρότησης του εργατικού-επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος;
Έχουμε την άποψη ότι η ιστορία της πάλης των τάξεων και ιδιαίτερα η έφοδος των εργατών-κομμουνιστών του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, όπως καταγράφηκε με την Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία αλλά και την ατελέσφορη προσπάθεια απάντησης στην καπιταλιστική παλινόρθωση μέσα από την Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα στη συνέχεια, οφείλει να αξιοποιηθεί, κρατώντας τα θετικά, κριτικάροντας κι απορρίπτοντας τ’ αρνητικά. Ταυτόχρονα χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση ο στρατηγικός στόχος της Επαναστατικής Ανατροπής του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού που για την χώρα μας δεν είναι άλλος από την Επαναστατική Ανατροπή του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, θεωρούμε πως απομακρύνουν απ’ αυτόν τον στόχο και δεν συμβάλλουν απόψεις και πολιτικές κατευθύνσεις που «χτίζουν» από σήμερα την άλλη κοινωνία παρακάμπτοντας το σημείο-κλειδί, αυτό της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Παράλληλα, στο σήμερα, κόντρα σε υπαρκτές τάσεις υποταγής αλλά και απογείωσης που δυστυχώς ενδημούν σε μια σειρά αριστερές συγκροτήσεις και εκφράζονται μέσα στο κίνημα, θέλουμε να προωθήσουμε τη γραμμή της αντίστασης-διεκδίκησης στην καπιταλιστική επίθεση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, κατεύθυνση που μπορεί να αποκτά υλική υπόσταση μέσα από την κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς στα συγκεκριμένα κάθε φορά επίδικα που αναδεικνύει η ταξική πάλη και με στόχο της συσπείρωση του ευρύτερου δυνατού δυναμικού και τη δημιουργία όρων ανατροπών των αντιλαϊκών –αντεργατικών πολιτικών ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου και κυβέρνησης.
Στο πλαίσιο αυτών των κατευθύνσεων, θεωρούμε ότι βρίσκεται σε άμεση διαλεκτική σχέση η ανασυγκρότηση του μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος με τις προσπάθειες οικοδόμηση της επαναστατικής και κομμουνιστικής πρωτοπορίας, ζητήματα που είναι προς κατάκτηση. Από αυτή την άποψη, κάθε προσπάθεια, όσο «εσωτερική» κι αν εμφανίζεται, θα μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση στις μέρες μας καλλίτερων όρων αντιμετώπισης των προβλημάτων που τίθενται σε όλους μας.
Με αυτές τις σκέψεις, ευχόμαστε έναν εποικοδομητικό χαρακτήρα στις εργασίες του Συνεδρίου σας.
ΚΚΕ(μ-λ), Αθήνα, 1-12-2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου