Να μην ξεχάσουμε τον Δεκέμβρη

Για ένα μεγάλο κομμάτι νεολαίας που βίωσε τις πρώτες του κινηματικές παραστάσεις τον «μακρινό» Δεκέμβρη του ’08, δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη του το μεγαλειώδες ξέσπασμα τότε, το οποίο οι διάφοροι παράγοντες του συστήματος προσπάθησαν -με τόση λύσσα, απ’ την πρώτη στιγμή- να θάψουν και να συκοφαντήσουν. Ο Δεκέμβρης υπήρξε ένα σχολείο, στο οποίο δίδαξαν και διδάχθηκαν χιλιάδες μαθητές, αλλά και το σύνολο της νεολαίας σε όλη την Ελλάδα. Η δυναμική, η μαζικότητα και η ζωντάνια του κινήματος αυτού άρχισαν να «ξυπνούν» από τις πρώτες ώρες μετά την κρατική δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου και έμελλε να κρατήσουν για αρκετές εβδομάδες.

Άλλο ένα «μεμονωμένο περιστατικό»

Είναι αλήθεια, πως τέτοιας τάξης φονικό δεν συνέβαινε πρώτη φορά στην ελληνική κοινωνία. Ήταν δυο δεκαετίες πριν τον Αλέξη, που χάναμε άλλον έναν μαθητή από πυρά της ΕΛ.ΑΣ, τον Μιχάλη Καλτεζά, την ημέρα της πορείας του Πολυτεχνείου. Ούτε βέβαια δεν ήταν ήδη γνωστά τα σημεία και τέρατα της ΕΛ.ΑΣ και όλου του φάσματος των πραιτοριανών αυτού του βρώμικου και σαπισμένου συστήματος. Παρ’ όλα αυτά, για τη νεολαία τότε, τέτοια ωμότητα ήταν πρωτόγνωρη. Δεν χώραγε στο κεφάλι κανενός νέου ανθρώπου, που είδε στο πρόσωπο του Αλέξη τον φίλο του, τον συμμαθητή του. Ποιος δεν ένιωσε τότε, ότι δολοφονήθηκε ένας δικός του άνθρωπος; Ποιος δεν γέμισε δάκρυα και οργή στο άκουσμα της είδησης, πως 15χρονος βρέθηκε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού;

Άρχισαν, τότε με αφορμή αυτό, να ξαναβγαίνουν στη φόρα οι ζαρντινιέρες, τα πράσινα παπούτσια, τα εκατοντάδες περιστατικά ωμής βίας και τρομοκρατίας από τα όργανα καταστολής, με την 6η Δεκέμβρη να διαμορφώνεται πια ως ένα από τα πιο «χοντρά» κι απάνθρωπα, που δεν θα μπορούσε παρά να πυροδοτήσει τις αντιδράσεις που ακολούθησαν. Σε κάθε περίπτωση, κανένας παπαγάλος των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, κανένας υπουργός, κανένα συστημικό κάθαρμα δεν μπορούσε να πείσει τη νεολαία, πως επρόκειτο για ένα «μεμονωμένο περιστατικό» και πως έφταιγε ένας «μανιακός». Όλοι ήξεραν, ότι η 6η Δεκέμβρη, αυτή η μαύρη μέρα, ήταν άλλο ένα κομμάτι στο πάζλ της καταστολής, που συμπλήρωνε και συμπληρώνει καθημερινά το σύστημα. Γιατί, πράγματι, ήταν το ίδιο το σύστημα που γέννησε και γεννάει τέτοια περιστατικά κι όχι από μόνη της η… αστυνομία ή πόσο μάλλον κάποιοι καυλωμένοι μπάτσοι. Εξάλλου κι αυτή/αυτοί δεν αποτελούν κάτι παραπάνω από ένα όργανο μεταξύ των πολλών που διαθέτει το σύστημα, για να καθυποτάσσει τον εχθρό λαό.

Οι στόχοι του Δεκέμβρη

Είναι αλήθεια, πως η στοχοθεσία -στον βαθμό που διαμορφώθηκε- του Δεκέμβρη συγκεντρώθηκε στο πρόσωπο του δολοφόνου Κορκωνέα και της ΕΛ.ΑΣ (δευτερευόντως στον Κούγια και τον Πάκη). Ωστόσο, τα κίνητρα της νεολαίας ήταν βαθύτερα και ξέφευγαν κατά πολύ απ’ αυτή την κοντόφθαλμη στοχοθεσία. Δεν έλεγαν τυχαία τότε όλοι όσοι γέμιζαν τους δρόμους, πως ο Δεκέμβρης ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Το ποτήρι που είχε ήδη γεμίσει με την επίθεση του συστήματος στην κοινωνία, κάτι που η νεολαία βίωνε κυρίως εξ’ αντανακλάσεως και την μπούχτιζε, τη γέμιζε θυμό. Ήταν επίσης πρόσφατο και νωπό το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα του ’06-’07 που είχε δημιουργήσει μια νεολαία… σε ετοιμότητα. Η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία. Η δε στόχευση εκφράστηκε στους άμεσους αποδέκτες, ως ένα πρώτο -συναισθηματικό περισσότερο και μ’ αυτή την έννοια δικαιολογημένο- αντανακλαστικό, δεν κατάφερε όμως, για συγκεκριμένους λόγους (παρ’ όλο που το επέβαλλε η ίδια η πραγματικότητα) να αγγίξει τη ρίζα του προβλήματος. Να ξεφύγει δηλαδή από τα πρώτα αντανακλαστικά εναντίωσης στον μπάτσο και να περάσει σε όλους αυτούς που τον όπλισαν. Βασική αιτία, η στάση του συνόλου των δυνάμεων που συμμετείχαν στον ξεσηκωμό. Η αναρχία προφανώς προσπάθησε να περιορίσει το κίνημα στα στενά όρια του μπάχαλου και του κυνηγητού με τους μπάτσους, γιατί μέχρι εκεί μπορούσε να δει. Μιλώντας για τη στάση της Αριστεράς, εάν προσπεράσουμε την εχθρική για το κίνημα στάση του ΚΚΕ, η πλειοψηφία των δυνάμεων που συμμετείχαν στον Δεκέμβρη, υποτάχθηκε στο αυθόρμητο αντί να συμβάλλει στην οργάνωση και πολιτικοποίησή του, ενώ, στον βαθμό που ψέλλιζε πολιτικά, το μάτι της έβλεπε μόνο την κυβέρνηση, λες και η κρατική καταστολή είναι επιλογή κάποιου συγκεκριμένου κυβερνητικού διαχειριστή και δεν βρισκόταν/βρίσκεται στο DNA αυτού του συστήματος. Γενικώς, διατηρήθηκε αυτή η κοντόφθαλμη στόχευση και γι' αυτό, ο τελευταίος που έχει ευθύνη είναι η νεολαία που εξεγέρθηκε. Ίσα-ίσα, θα μπορούσε να πει κανείς, πως, αν και η συνθηματολογία της εστίαζε κατά βάση στις δυνάμεις καταστολής, ο προβληματισμός και η συζήτηση στους κόλπους της ξέφευγε κατά πολύ από αυτό. Ωστόσο, η έλλειψη οργανωμένης, πολιτικοποιημένης διεξόδου γι’ αυτό το κίνημα, «εγκλώβισε» τα υποκείμενα της εξέγερσης στο αντιμπατσικό και υποτίμησε τους πραγματικούς στόχους που αναδείκνυε η πραγματικότητα: την αποκάλυψη του καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού συστήματος, το οποίο γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την τρομοκρατία και την καταστολή.

Ο Δεκέμβρης… πάει, πέρασε;

Δεν ξέρω αν είναι λίγα ή πολλά τα 9 χρόνια που πέρασαν. Μοιάζουν μακρινά και κοντινά ταυτόχρονα. Σε κάθε περίπτωση, εάν χάθηκε η δυναμική και η φλόγα του Δεκέμβρη, ευθύνες φέρουν όλοι εκείνοι που εξ’ αρχής δεν την άφησαν να βάλει φωτιά στον κάμπο. Αυτό, σε συνδυασμό με τη στάση που κράτησαν οι περισσότερες δυνάμεις τα μετέπειτα χρόνια, εγκλωβίζοντας κάθε κίνημα και κάθε προσπάθεια του λαού να ξεσηκωθεί σε κάλπικα όνειρα και ζεστά κοινοβουλευτικά έδρανα, έδωσε προβάδισμα στο σύστημα να κυριαρχήσει σε όλα τα επίπεδα, άρα και στους Δεκέμβρηδες. Γι’ αυτό και άρχισαν να απομαζικοποιούνται οι επέτειοι, γι’ αυτό και μετατράπηκαν σε πεδίο εκτόνωσης για διάφορους α/α Χριστιανούς που πραγματοποιούσαν το επεισοδιακό μνημόσυνό τους, για να ξαναδώσουν ραντεβού… του χρόνου ή άντε στο επόμενο πέσιμο σε τίποτα κομμούνια (!), γι’ αυτό πλέον πολλοί νιώθουν μακρινό τον Δεκέμβρη. Ακόμη κι αυτοί που τον έζησαν και συμμετείχαν σε αυτόν. Όμως δεν πάει, δεν πέρασε. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί τα ματωμένα γράμματα 6/12 αποτελούν μια διαρκή υπενθύμιση του τι μας επιφυλάσσει αυτό το σύστημα που δεν δίνει δεκάρα για την ανθρώπινη ζωή, όχι μόνο γιατί ο Δεκέμβρης ταρακούνησε το πανελλήνιο και συνέβαλλε στην πολιτικοποίηση χιλιάδων νεολαίων, αλλά και γιατί η ουσιαστική επανανοηματοδότησή του σήμερα μπορεί να βάλει το λιθαράκι της, για να ανατραπεί η μαύρη πραγματικότητα που ζούμε και να μην ξαναθρηνήσουμε άλλους Μιχάληδες κι Αλέξηδες. Όσοι δε, χαίρονται που ο Δεκέμβρης έχει αρχίσει να χάνει τη δυναμική που είχε, ας τους διαβεβαιώσουμε, πως θα υπάρξουν κι άλλοι Δεκέμβρηδες, κι άλλοι ξεσηκωμοί κι άλλες σπίθες. Ας τους διαβεβαιώσουμε, πως η Άνοιξη θα ξανάρθει κι ας είναι καταχείμωνο. Ας φροντίσουμε, όμως ακόμη, να είναι η νεολαία κι ο λαός περισσότερο προετοιμασμένοι να φτάσουν τις φωνές τους και τις διεκδικήσεις του παραπέρα, κάτι που η ίδια η πραγματικότητα απαιτεί. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας που πρέπει να κάνουμε, να μην χαραμίσουμε τον Δεκέμβρη. Να μην γίνει η 6η Δεκέμβρη μια απλή ημέρα μνήμης, αλλά μια ευκαιρία να ξανανοίξει ο δρόμος της νεολαίας και των αγώνων της.

Κ.Α.