Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν:
Α. Ούτε τότε (το 1990-1992) και περισσότερο σήμερα, αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι πρόβλημα αυτοπροσδιορισμού μειονοτήτων και εθνοτήτων που αναζωπυρώθηκε μέσα από τις λαϊκές διαθέσεις και κόντρα σε αστούς-ιμπεριαλιστές, που αρνούνται στους λαούς αυτό το δικαίωμα. Αντίθετα, στην κύρια πλευρά του, όπως ήδη είπαμε, είναι ζήτημα ιμπεριαλιστικής απαίτησης και πίεσης για ευθυγράμμιση των ντόπιων αστικών τάξεων. Είναι ζήτημα που αναδεικνύει επίσης το όλο παζάρι και δούναι-λαβείν των ντόπιων υποτακτικών ένθεν κακείθεν για εξασφάλιση διαφόρων ανταλλαγμάτων και εξασφάλιση καλής θέσης υπεργολάβου στην όλη ιμπεριαλιστική εξόρμηση.
Β. Αναγνωρίζουμε ότι τέτοιας έκτασης διευθετήσεις δεν είναι ζήτημα καλής διάθεσης αλλά ποικίλων συμφερόντων που αλλού τέμνονται και αλλού συγκρούονται. Υπ’ αυτό το πρίσμα, είναι πιθανό να βραχυκυκλώσει η λύση όπως την επιθυμούν οι ιμπεριαλιστές. Ήδη εμφανίζονται διάφορες αντιθέσεις και αντιφάσεις που μπορούν να βγουν στο προσκήνιο. Και στις σχέσεις των ιμπεριαλιστών μεταξύ τους, και στις σχέσεις των ιμπεριαλιστών με τους κατά τόπους εξαρτημένους, αλλά και μεταξύ των διαφόρων πλευρών των αστικών τάξεων και στη χώρα μας και στο γειτονικό κράτος.
Ωστόσο δεν θεωρούμε ότι έχουν -ακόμα- ανατρέψει ή μπλοκάρει την όλη διαδικασία.
Γ. Θεωρούμε εντελώς λαθεμένες τις απόψεις και πρακτικές που τις τελευταίες μέρες, εντελώς αστήριχτα, ανέδειξαν τον ντόπιο εθνικισμό-σωβινισμό περίπου ως τον κύριο εχθρό του κινήματος στον τόπο. Μέσα σε λίγες μέρες, εντελώς αβασάνιστα -ενδεικτικό των χαρακτηριστικών που έχουν διάφορες οργανώσεις και ομάδες (ριζοσπαστικές, αναρχοαυτόνομες, τροτσκιστικές κ.λπ.)- «ξέχασαν» το όλο πλαίσιο που αναφέραμε και αποφάσισαν να εξορμήσουν με όλα τα μέσα (ακόμα και στρατιωτικά) να χτυπήσουν τον εθνικισμό και τον σωβινιστικό τυχοδιωκτισμό της ντόπιας άρχουσας τάξης. Οι απόψεις αυτές αντιστρέφουν την πραγματικότητα και προσπερνούν την υποτακτική στάση της ντόπιας αστικής τάξης απέναντι στα σχέδια των ΗΠΑ. Προφανώς, ενώ τα κύρια πυρά θα στρέφονται ενάντια στους ιμπεριαλιστές, το ΝΑΤΟ, την εξάρτηση, τη φασιστικοποίηση, δεν θα μένουν στο απυρόβλητο ο εθνικισμός, ο φασισμός, ο σωβινισμός. Προφανώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η ΝΔ, μην θέλοντας να φορτωθεί ευθύνες για να ξεμπροστιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, κοιτάει όλο και πιο δεξιά πριμοδοτώντας την εθνικιστική υστερία. Προφανώς, τα φασιστικά και εθνικιστικά μορφώματα που δραστηριοποιήθηκαν δίπλα στη Χρυσή Αυγή, στις ακροδεξιές παρυφές της ΝΔ, στα πλαίσια της εκκλησίας μύρισαν αίμα και βγήκαν στο προσκήνιο. Προφανώς, επιχειρούν να καπηλευτούν τα αισθήματα καταπιεσμένης αγανάκτησης ενάντια στους «ξένους» και τα «μνημόνια» που έχουν συσσωρευτεί στα συντηρητικά τμήματα των μεσοστρωμάτων και να ωφεληθούν καταρχάς από πιθανούς πολιτικούς εσωτερικούς σχεδιασμούς και ανακατατάξεις στο πλαίσιο της ευρύτερης Δεξιάς και όχι μόνο.
Δ. Αρνούμαστε «να αυτοπροσδιορίσουμε» τα εθνικά χαρακτηριστικά των λαών που κατοικούν στη γειτονική χώρα.
Επί της ουσίας, με τον λαό στο περιθώριο, κανένα όνομα δεν μπορεί να μπει ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΦΡΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, χωρίς την επαγρύπνηση και δράση των ΙΔΙΩΝ των λαών ενάντια στην ιμπεριαλιστική ανάμιξη, στο διαίρει και βασίλευε. Πού στηρίζεται η βεβαιότητα ότι το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» κόβει τα πόδια στον ντόπιο σωβινισμό; Ας πούμε ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δέχονται το όνομα αυτό. Μα καλά, δεν βλέπουν αυτοί οι πρόθυμοι νονοί, ότι από τη στιγμή που το όνομα αυτό παρουσιαστεί σαν «εθνική ήττα», ΘΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΘΕΙ ένα ακόμη ισχυρότερο εσωτερικό αντιδραστικό ρεύμα, που κάθε άλλο παρά θα κόψει τον βήχα των εθνικιστών-σωβινιστών; Αντίθετα, θα τους δώσουν «επιχειρήματα», μεγαλύτερη δυνατότητα πίεσης και άλλοθι να απαιτήσουν την προσάρτηση του γειτονικού κράτους, αφού η Μακεδονία κατ’ αυτούς είναι ελληνική και δικαιούται να «συμπεριλάβει» οτιδήποτε «μακεδονικό».
Ακόμη και αν δογματικά ενδιαφερόμαστε για το γράμμα του διεθνισμού περί «αυτοπροσδιορισμού», γιατί τότε δεν προκρίνουμε να τους «αυτοπροσδιορίσουμε» σαν ομόσπονδη χώρα με δύο ξεχωριστές ομοσπονδίες (μια Σλαβομακεδονική και μια Αλβανική); Μήπως πρέπει να το κάνουμε επειδή κάποιες φωνές στην αλβανική πλευρά το ζητάνε; Ας πούμε, από την άλλη, ότι τους «αυτοπροσδιορίζουμε» (στον αντίποδα των κινδύνων που αναφέραμε) με ένα όνομα που δεν περιέχει τον όρο «Μακεδονία», μια εξέλιξη που ίσως ικανοποιεί (;) την ελληνική πλευρά, την οποία οι ιμπεριαλιστές θέλουν να ικανοποιήσουν με αντάλλαγμα την πλήρη ευθυγράμμισή της. Αν η πρώτη εκδοχή (σκέτο «Μακεδονία») πληγώνει τον ντόπιο εθνικισμό και τον τροφοδοτεί, από την ανάποδη το καθόλου «Μακεδονία» θα πανηγυριστεί από τα κάθε είδους φασισταριά, θα τους δικαιώσει, θα τροφοδοτήσει πολιτικές εξελίξεις στη χώρα με πρόσημο αντιδραστικό και δεξιά μετατόπιση.
Μα καλά, θα πείτε, και έτσι κι αλλιώς είμαστε ΣΕ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΘΕΣΗ; Δυστυχώς, ΝΑΙ, αφού ο λαός βρίσκεται στο περιθώριο, η σύγχυση περισσεύει και οι πραγματικοί εχθροί δεν αναγνωρίζονται σαν τέτοιοι στο σύνολό τους.
Ε. Το «όνομα» λοιπόν έχει γίνει, εδώ και δεκαετίες, αντικείμενο παζαριού. Φυσικά, οι ιμπεριαλιστές θέλουν να διαιωνίσουν τη δυνατότητά τους να αναμιγνύονται, να αναμοχλεύουν, να σέρνουν στην ουρά τους τις ντόπιες αστικές τάξεις. Φυσικά και αυτό δεν θα το επιτύχουν μέσα από το όνομα αλλά μέσα από τους υλικούς όρους παρέμβασής τους. Φυσικά και μπορεί να αλλάξουν «ονόματα» όταν το προκρίνουν γιατί έτσι κρίνουν ότι διατηρούν τη δυνατότητα της επιδιαιτησίας.
Έχουμε δημοσιεύσει κατ’ επανάληψη τις θέσεις που είχαμε πάρει το 1990-1992. Και τότε είχαμε δώσει μια ολόκληρη αντιπαράθεση με τους «διεθνιστές» στη βάση της εναντίωσής μας στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση, τον σωβινισμό και τον πόλεμο. Μαζί τότε με την ηγεσία του ΝΑΡ και τις συσπειρώσεις, είχαμε κατορθώσει με τη συμφωνία τους να σταθεί σωστά σε γενικές γραμμές η ΛΑΪΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Είχε τότε ορθωθεί ένα εμπόδιο ενάντια στις αφέλειες της αναρχοαυτονομίας και των τροτσκιστικών ιδεολογημάτων μέσω της προβολής των συνθημάτων: «Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν», «Καμία αλλαγή συνόρων», «Αλληλεγγύη των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών». Προφανώς, ενώ οι συνθήκες από ποιοτικής άποψης έχουν εξελιχθεί επί το αντιδραστικότερο, η μόνη «προσαρμογή» που βλέπουμε είναι να επιμείνουμε ακόμη πιο έντονα στις κατευθύνσεις που επισημάναμε.
Ολόκληρη η απόφαση εδώ: Μπροστά στις σοβαρές πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό και διεθνώς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου