Κηρύττοντας το μίσος... Κυβέρνηση - Εκκλησία ενάντια στον λαό

Για να μην ξεχνιώμαστε! Κυκλοφόρησε πέρυσι.

Πρώτα με τη δικαστική απόφαση αθώωσης του μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο και ύστερα με την απόφαση του ΣτΕ που κρίνει αντισυνταγματικές τις αλλαγές Φίλη στο μάθημα των θρησκευτικών, ανοίξει ξανά η συζήτηση για τη θέση της Εκκλησίας και τον ρόλο που καλείται να παίξει σε αυτό το σύστημα. Συγκεκριμένα, ο φασίστας μητροπολίτης Αμβρόσιος, γνωστός για τα ρατσιστικά του κηρύγματα και τις σχέσεις του με τη Χρυσή Αυγή, κατηγορούνταν για το ρατσιστικό του παραλήρημα το 2015 ενάντια στους ομοφυλόφιλους, χαρακτηρίζοντάς τους «αποβράσματα της κοινωνίας» και υποκινώντας τη βία απέναντι τους («φτύστε τους») κ.ά. Η δεύτερη απόφαση του ΣτΕ αφορά στις αλλαγές του Φίλη, πρώην Υπουργού Παιδείας, ως προς τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα σχολεία.

Για μια ακόμη φορά, φαίνεται ο ρόλος που υπηρετεί η Εκκλησία στο σύστημα. Η Εκκλησία είναι κομμάτι του εποικοδομήματος και συμβάλλει στην εδραίωση της αστικής κυριαρχίας πάνω στον λαό και την εργατική τάξη. Τι κι αν όλοι -όπως βολεύει τον καθένα- από τον Αμβρόσιο μέχρι τους δήθεν προοδευτικούς του ΣΥΡΙΖΑ, μιλούν για τον διαχωρισμό εκτελεστικής-δικαστικής εξουσίας; Η πραγματικότητα αποδεικνύει διαρκώς το αντίθετο. Έτσι, οι τελευταίες αποφάσεις ήρθαν να διδάξουν στον λαό ότι η παιδεία πρέπει να διασφαλίζει απρόσκοπτα την «ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» στη νεολαία. Ήρθαν ακόμα να διδάξουν ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι «εκτρώματα της φύσης, που πρέπει να απομονωθούν». Έξω από το κήρυγμα δεν έμειναν ούτε οι ψυχικά ασθενείς, που, για τον Αμβρόσιο, κι αυτοί είναι μιάσματα αλλά όχι στον βαθμό που είναι οι ομοφυλόφιλοι (πάλι καλά...).

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει κι αυτός τον δικό του ρόλο. Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κομμάτια του προοδευτικού κόσμου, τάχα τραβώντας αντιπαράθεση στην Εκκλησία και τον σκοταδισμό, στο δικαστικό σύστημα και την εξουσία. Πίσω απ’ όλα τα πυροτεχνήματα που βλέπουμε κατά καιρούς από τον ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται η «εθνική» ενότητα που υπάρχει στις συνεχείς συναντήσεις Τσίπρα-Ιερώνυμου, στους διαύλους επικοινωνίας που θέλει κι ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν συνεπές αστικό κόμμα, να φτιάξει με τους «μετριοπαθείς» παράγοντες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και έγινε τελικά ο συμβιβασμός ΣΥΡΙΖΑ-Εκκλησίας για τα Θρησκευτικά και ακολούθησε η απομάκρυνση Φίλη.

Αξίζει να αναφερθεί και ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας, που επεμβαίνει πολιτικά στο εσωτερικό, όπως εκφράστηκε στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Ενώ γενικά αυτή την εποχή, της φασιστικοποίησης της δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής ζωής, δίνεται χώρος και βήμα στο παπαδαριό να ξεδιπλώνει την ακροδεξιά, αντιδραστική ρητορεία του (Άνθιμος, Αμβρόσιος), στο ζήτημα των συλλαλητηρίων η Εκκλησία επίσημα κράτησε αποστάσεις από αυτά, με μικρή και διακριτική συμμετοχή. Είναι σίγουρο πως για όλους αυτούς τους Ορθόδοξους και πατριώτες που κυκλοφορούν, προέχει η εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, το κλείσιμο δηλαδή με συνοπτικές διαδικασίες του ζητήματος του Μακεδονικού, αντί της υπεράσπισης της «πατρίδας από τους βαρβάρους, που θα μας την πάρουν».

Μπορεί σήμερα στη χώρα μας, η κυβέρνηση, η Εκκλησία και τα δικαστήρια να φαίνονταιδιαχωρισμένα αλλάδεν είναιανεξάρτητα. Έχουν να επιτελέσουν κοινό σκοπό. Να φροντίσουν για τη διαιώνιση του αστικού κράτους και του κεφαλαίου, της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και του λαού. Και με την εκπλήρωση αυτών των σκοπών, μπορούν και αντίστροφα να συντηρούνται και να αναπαράγονται στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η Εκκλησία και το Δικαστικό σύστημα αλληλοσυμπληρώνονται στην καταστολή των προοδευτικών και επαναστατικών απόψεων και φωνών. Ή αλλιώς, όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος...

Ι.Γ.

Προλεταριακή Σημαία