Η ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

της Νίνας Γεωργιάδου

Μια ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ φτάνει, τόση παλιανθρωπιά πάνω στην παιδική ηλικία περισσεύει, για να πούμε πως παράγουμε περισσότερη δυστυχία απ' όση μπορούμε να καταναλώσουμε. .

Και πάλι, εκτός απ' την κλεμμένη παιδικότητα, υπάρχουν εκατομμύρια κλεμμένες ζωές και πολλή κλεμμένη αθωώτητα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ και η "εν πολλαίς αμαρτίας περιπεσούσα γυνή" δεν χωράνε όλη την εξαναγκαστική πορνεία.

Το τροπάριο της Κασσιανής, ένα ποίημα γραμμένο από γυναίκα για μια άλλη γυναίκα, μια μετανιωμένη πόρνη, με τρυφερότητα κι ερωτισμό, δύσκολα ισορροπεί πάνω στην έννοια της μετάνοιας και ακόμη πιο δύσκολα στα θεοσκότεινα μυαλά των φανατικών πιστών που αναθεματίζουν και λιθοβολούν έξω από θέατρα.

Η "εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή", η πόρνη, η πουτάνα, η ιερόδουλη είναι μια κατάντια ενός ολόκληρου συστήματος. Το επιχείρημα της δήθεν "ελεύθερης" διάθεσης του σώματος και της "ελεύθερης" επιλογής, αφορά ή σε ιδεολογήματα μιας ψευτοηθικής που συγκαλύπτει την ταξικότητα της πορνείας ή σε ανόθευτο κοινωνιολογικό κρετινισμό.

Στα 512 μπουρδέλα της Αθήνας και τις 6500 πορνικές θέσεις, όπως τα λέει το Πάντειο (καθηγητής Γρ. Λάζος), ένας μεγάλος αριθμός γυναίκων εκδίδεται για μια τυρόπιττα.

Το τράφικινγκ είναι κάτι ακόμη πιο ωμό. Είναι η εμπορία των ανθρώπων και ο καταναγκασμός τους για την αποκομιδή κέρδους, σε οίκους ανοχής, φυτείες φράουλας ή στα χασαπιά για εμπόριο οργάνων.

Ο νεοφιλελευθερισμός, συντίθεται από δυο εύηχες λέξεις, "νέος" και "φιλελεύθερος" και αποσυντίθεται στη σαπίλα του, μέσα σε εργοστάσια, Μανωλάδες και μπουρδέλα.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, 20000 γυναίκες, από τις οποίες 1000 περίπου μικρά κορίτσια, είναι κακοποιημένες και φυλακισμένες σε "σπίτια" σε όλη την Ελλάδα. Οι νταβαντζήδες είναι κυρίως Έλληνες και οι πελάτες είναι κυρίως ευηπόληπτοι πολίτες.

Τη ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ τη στοιχειώνουν τα σκλαβοπάζαρα.

Σε σκοτεινές αποθήκες στην Τρίπολη της Λιβύης, ανθρώπινες υπάρξεις δημοπρατούνται για λίγα εκατοσταρικά ευρώ.

Μιλάμε για την ίδια Λιβύη, που πριν 2-3 δεκαετίες είχαμε στενές διακρατικές συμφωνίες και πριν 2-3 χρόνια αποφασίσαμε ότι πρόκειται για μια χώρα που αξίζει να ανασκολοπηθεί και να αφεθεί σε φατρίες και πολέμαρχους.

Και η υποσαχάρια Αφρική, που δεινοπαθεί από δικτατορικά καθεστώτα στημένα κι ελεγχόμενα από τους ευρωπαίους αποικιοκράτες, τρέχει, αναζητώντας ένα άλλο περιφραγμένο οικόπεδο - χώρα, με περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Καταλήγει αλυσοδεμένη στους οίκους Κρίστις της Λιβύη.

Η Καλύβα του μπάρμπα-Θωμά έχει πια παλιώσει.

Τη ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, τότε που ο ετήσιος τελετουργικός εξαγνισμός ψάλλει το "σήμερον κρεμάται επί ξύλου", σηκώνονται κι αναδεύονται όλα τα θύματα των βασανιστηρίων. Οι χιλιάδες νεκροί της Γάζας και οι λιμοκτονούντες της Υεμένης. Οι 10000 γυναίκες που δολοφονούνται κάθε χρόνο στην Ινδία για την προίκα, χωρίς σχεδόν ποινικές επιπτώσεις. Οι 400 περίπου γυναίκες που θάβονται ακόμη ζωντανές με το νεκρό υπερήλικα σύζυγο. Οι 30.000 κάθε χρόνο οκτάχρονες νύφες, πολλές από τις οποίες πεθαίνουν στην πρώτη "ερωτική" επαφή. Τα χιλιάδες παιδιά που σοδομούνται στην Ταϋλάνδη, στα πλαίσια του "ερωτικού" τουρισμού. Τα χιλιάδες θύματα βασανιστηρίων, από τις μπανανίες της Λατινικής Αμερικής και το Γκουαντάναμο, μέχρι όπου γης. Τα εκατομμύρια των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών στην πολιτισμένη Δύση.

Και τη ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, στο στόλισμα του επιτάφιου, ας αναλογιστεί ο τελετουργικός εξαγνισμός πόσο αμέτοχος έμεινε όταν 5000 άνθρωποι βρήκαν στο Αιγαίο έναν υγρό επιτάφιο, ανάμεσα στα χόρτα της θάλασσας και τα θολάμια των χταποδιών. Όταν θα χτυπά η νεκροκαμπάνα από το πρωί ως την περιφορά, ας σκεφτεί πως ούτε μια καμπάνα δεν συγκινήθηκε όταν 20 νεκροί πρόσφυγες ξαπλώσανε μια νύχτα, τυλιγμένοι σε σακούλες, στο λιμάνι της Καλύμνου.

Κι εκεί, στο "ω γλυκύ μου έαρ", ας συμπυκνωθεί όλος ο πόνος της μάνας που χάνει άδικα το γέννημα της κοιλιάς της. Από τη θρηνολογούσα Εκάβη στα τείχη της Τροίας. στην ολοφυρόμενη Παναγιά, στο "γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου" της μάνας του νεκρού απεργού απ' τον Επιτάφιο του Ρίτσου, σε σένα Άσπα, και στη Μαϊσέ που άλλαζε μια ολόκληρη νύχτα πάνες στο πνιγμένο μωρό της, κρυφά κλεισμένη στο νεκροτομείο της Καλύμνου.

Εκείνο που θέλω τώρα είναι να τρέξω σ' ένα χωράφι, να πατήσω ανθισμένα χαμομήλια ώσπου να μοσχοβολήσει ο αέρας, να ξαπλωσω πάνω τους για να δω όλο τον ουρανό και ν΄ακούσω ένα μοιρολόι με πνευστά. Ένα ederlezi.

Δεν ξέρω να μιλώ για την Ανάσταση. Για μένα οι νεκροί είναι αμετάκλητα και αβάσταχτα απόντες.

Μόνο μια λέξη που της μοιάζει ξέρω, Την επανάσταση.

https://www.facebook.com/