Ενώ δεν πρόλαβε
καλά-καλά να κλείσει ένας μήνας από το φρικιαστικό έγκλημα στα Τέμπη, το αστικό
πολιτικό σύστημα και οι δυνάμεις του σαλπίζουν την επιστροφή στην κανονικότητα
και μπαίνουν στην προεκλογική κούρσα. Τα κροκοδείλια δάκρυα της ΝΔ και του
ΣΥΡΙΖΑ δίνουν τη θέση τους στους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα, με τα οποία επιδιώκουν
να εγκλωβίσουν τη λαϊκή οργή στην κάλπη.
Τα
ξένα και ντόπια αφεντικά, το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, βιάζονται για να
διαμορφώσουν το επόμενο κυβερνητικό σχήμα που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντά
τους και θα συνεχίσει τα εγκλήματα σε βάρος των δικαιωμάτων και της ζωής
της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού. Αυτό είναι το διακύβευμα των
επερχόμενων εκλογών για τον κόσμο της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης! Σε αυτό
προσκυνάει όλο το αντιδραστικό σκυλολόι, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα
φασιστικά και φασίζοντα μορφώματα που βγαίνουν ξανά από τις τρύπες τους για να
εκτοξεύσουν κηρύγματα μίσους στους αδύναμους και υποταγής στους ισχυρούς.
Νομίζουν
πως ο λαός μας θα ξεχάσει! Πιστεύουν πως ξεμπέρδεψαν με την οργή και την
αγανάκτησή του. Θεωρούν ότι έτσι εύκολα θα τον απομακρύνουν από τον δρόμο του
αγώνα, τον δρόμο που βάδισε τις τελευταίες εβδομάδες και έκανε τους πάντες να
τον υπολογίσουν.
Είναι
βαθιά νυχτωμένοι! Η οργή των εργαζομένων και της νεολαίας στη χώρα μας όχι
μόνο δε θα ξεθυμάνει, αλλά θα συνεχίσει να «πονοκεφαλιάζει» τα επιτελεία του
συστήματος. Άλλωστε, ο συγκλονιστικός ξεσηκωμός του γαλλικού λαού όλους αυτούς
τους μήνες, οι αγώνες των εργατών και των λαών στην Ευρώπη και τον κόσμο
δείχνουν πεντακάθαρα ότι οι μάζες έχουν «ανοιχτούς λογαριασμούς» με τους
εκμεταλλευτές τους και με την πρώτη ευκαιρία επιλέγουν να ορθώσουν ανάστημα.
Έρχονται
χειρότερες μέρες! Τα αδιέξοδα και η κρίση του
καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος βαθαίνουν, όπως αποδεικνύεται
περίτρανα αυτές τις μέρες από τις αναταράξεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού
συστήματος. Οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών, με επίκεντρο τη σύγκρουση
ΗΠΑ-Δύσης και Ρωσίας στην Ουκρανία, απειλούν να βάλουν φωτιά σε ολόκληρο τον
πλανήτη. Η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος στους λαούς θα κλιμακωθεί, γιατί
αυτή είναι η μοναδική «απάντηση» που έχουν να δώσουν στα αδιέξοδά τους.
Πρέπει
να κάνουμε την οργή μας Αγώνα, Οργάνωση και Αντίσταση! Μόνο με αυτόν τον
τρόπο θα δικαιωθεί, θα ανατρέψει την αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική, θα πετύχει
νίκες και κατακτήσεις.
Σε
αυτήν την κατεύθυνση, το ΚΚΕ(μ-λ) θέλει να παλέψει μαζί με τον λαό και τη
νεολαία για να πάρει σάρκα και οστά η πραγματική προοπτική της πάλης
τους:
·Της
Αντίστασης και της Διεκδίκησης, για να ζήσουμε ανθρώπινα, για να
σηκώσουμε το μπόι μας απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση και τους πολεμικούς
κινδύνους, για να ανατρέψουμε τον δυσμενή συσχετισμό.
·Της
Αναμέτρησης με το σύστημα και τις πολιτικές του. Κόντρα στην αυταπάτη
του «εξανθρωπισμού» του, που καλλιεργεί η αριστερά της διαχείρισης και της
ήττας σε όλες της τις εκδοχές, με πρωταγωνιστές το συμβιβασμένο ΚΚΕ και τον
«ανυπάκουο» Βαρουφάκη, που σερβίρουν ξανά τις ίδιες χρεοκοπημένες συνταγές για
«προγράμματα διακυβέρνησης» την ώρα που κουμάντο κάνουν τα ξένα και ντόπια
αφεντικά.
·Της
συγκρότησης οργάνων πάλης στα χέρια των εργαζομένων και της νεολαίας, σε
κάθε χώρο δουλειάς, σπουδών, ζωής. Σε σύγκρουση με τις υποταγμένες
συνδικαλιστικές ηγεσίες και τη γραμμή της διαπραγμάτευσης των συμφερόντων μας
με τον αντίπαλο. Γραμμή που φτάνει σε σημείο μέχρι και να ξεπουλάει απεργίες
ακόμα και στις πιο κρίσιμες συγκυρίες, όπως συνέβη με την πρόσφατα προκηρυγμένη
απεργία των εργαζομένων στο μετρό.
·Της
επανάστασης για Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμό, για μια κοινωνία
χωρίς εκμετάλλευση, με τον λαό αφέντη στον τόπο του και στον κόπο του.
Να βαδίσουμε στο
δρόμο του Αγώνα, για τη ζωή και το μέλλον που μας αξίζει!
Με το που ανακοινώθηκε απ’ τον πρωθυπουργό η Κυριακή των εκλογών, σαν έτοιμοι από καιρό κανάλια και υποψήφιοι έπιασαν δουλειά. Πρώτης τάξης ευκαιρία να περάσει το έγκλημα στα Τέμπη στα τελευταία λεπτά των ενημερωτικών εκπομπών και ν’ αλλάξει «επιτέλους» η ατζέντα. Επίσης το καλύτερο άλλοθι για όσους ψάχνανε τρόπο να σταματήσουν τις μεγάλες κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος.
Υπομονή λίγες βδομάδες ζήτησε αμέσως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., «όσο πιο ψηλά τα ποσοστά του ΚΚΕ τόσο πιο δυνατός ο λαός» το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη την επόμενη μέρα της ανακοίνωσης.
Η «μάχη των μαχών» λοιπόν ξεκινάει κι επίσημα.
Αυτοδυναμία ζητάει η ΝΔ για να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο για το λαό, που για το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο όμως ήταν ό,τι καλύτερο. Δισεκατομμύρια ευρώ απευθείας αναθέσεις με πρόσχημα την πανδημία, κατακόρυφη αύξηση των «αμυντικών δαπανών» (παρ’ όλο που το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ κι η Γαλλία υποτίθεται ότι εγγυώνται την ασφάλειά μας), τεράστια κέρδη για τους παρόχους ενέργειας και πολλά ακόμα. Το χρέος έχει φτάσει 200% του Α.Ε.Π. όμως οι οίκοι αξιολόγησης σκέφτονται ν’ ανεβάσουν προεκλογικά βαθμίδα την ελληνική οικονομία. Πώς γίνεται τώρα όταν το χρέος ήταν 120% του Α.Ε.Π. να έπρεπε να μπούμε στα μνημόνια και η οικονομία μας να είναι στην κατηγορία «σκουπίδια», μόνον οι αγορές το ξέρουν…
Ο ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. τώρα θέλει να βγει πρώτο κόμμα για να κάνει «προοδευτική» κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και το ΜΕΡΑ25. Πρώτη φορά στην κυβέρνηση το ‘15-‘19 «δεν ήξερε τι τον περιμένει», η τρόικα ήταν «πολύ πιεστική» κι αντί να χορέψει στους ρυθμούς που της βάραγε, έγινε το ακριβώς αντίθετο… Αυτό δηλαδή που περίμενε ο καθένας: ότι ως κυβέρνηση εξαρτημένης χώρας θα εξυπηρετούσε και με το παραπάνω το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και θα εξαπατούσε το λαό. Τώρα -δυστυχώς γι’ αυτόν- ο λαός θυμάται πολύ καλά, οπότε, παρ’ όλο που η ΝΔ προχώρησε περισσότερο από ποτέ την αντιλαϊκή πολιτική, δεν φαίνεται να εκμεταλλεύεται εκλογικά τη δυσαρέσκεια.
Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ θέλει ένα καλό διψήφιο ποσοστό για να διαπραγματευτεί μια καλύτερη θέση στην κυβέρνηση.
Το ΚΚΕ θέλει -κλασικά- μεγαλύτερο ποσοστό γιατί το κυριότερο επιχείρημά του είναι η αναλογία μεταξύ του ποσοστού του και της καλοπέρασης του λαού. Μόνο που ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Όταν ο λαός είναι οργανωμένος, αγωνίζεται, διεκδικεί και κερδίζει, τότε και το ποσοστό του κόμματος που τον οργανώνει και τον εκπροσωπεί είναι ψηλά. Όταν απλώς ψηφίζει κάποιον για να φέρνει στη Βουλή προτάσεις νόμου (που κανείς δεν θα ψηφίσει), όχι μόνο δε βελτιώνει τη ζωή του αλλά κι απογοητεύεται.
Τι να περιμένει λοιπόν ο λαός απ’ τις εκλογές;
Επειδή ισχύει αυτό που έλεγε ο Μαρξ, ότι αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος του λαού δεν θα ήταν νόμιμες, τίποτα. Είναι σίγουρο ότι όποιος κι αν είναι ο κερδισμένος, ο λαός θα είναι χαμένος. Η αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, και μάλιστα θα θεωρείται ότι ήταν κι επιλογή μας αφού ψηφίσαμε αυτόν που την υλοποιεί.
Το πεδίο που ο λαός μπορεί να κερδίσει πράγματα είναι άλλο. Η οργάνωση στο σωματείο, στο σύλλογο, στη γειτονιά. Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις. Όπως μας δείχνουν ο λαός της Γαλλίας, οι εργαζόμενοι της Γερμανίας, της Αγγλίας κ.ά. μόνο με σκληρούς και μαζικούς αγώνες μπορούμε να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας.
Δεν πρέπει να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν μετά το έγκλημα στα Τέμπη.
Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε! Μ’ αυτήν την αντίληψη πρέπει να κινηθούμε και πριν τις εκλογές και μετά από αυτές. Αυτήν την αντίληψη, της αντίστασης και του αγώνα, που υποστηρίζει κόντρα στις εκλογικές αυταπάτες το ΚΚΕ(μ-λ), πρέπει να ενισχύσουμε στις ίδιες τις εκλογές. Το σύστημα κι οι κυβερνήσεις του ενδιαφέρονται για τα κέρδη τους και οι επίδοξοι σωτήρες για τον εαυτό τους. Μόνο εμείς μπορούμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Συγκλονιστική η μαζικότητα και η μαχητικότητα του προλεταριάτου, των νέων, του λαού της Γαλλίας που αγωνίζονται απέναντι στη νέα αντεργατική –αντιλαϊκή επίθεση του Μακρόν, του κεφαλαίου, του γαλλικού ιμπεριαλισμού.
Πόσο «απρόσμενος» είναι αυτός ο ξεσηκωμός που έρχεται μετά το μεγαλειώδες κίνημα διάρκειας πέντε μηνών του 2016 απέναντι στο νόμο Βαλς και μετά τους σπουδαίους αγώνες που άρχισαν στα τέλη του 2018 και συνεχίστηκαν όλη την επόμενη περίοδο; Αλλά και πόσο «ανεπάντεχη» είναι η νέα επίθεση Μακρόν ενάντια στα δικαιώματα των μαζών όταν προστίθεται στις επιθέσεις όλων των προηγούμενων χρόνων και ενώ ο γαλλικός ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε διχασμό και αναζητήσεις για το ρόλο που μπορεί να διεκδικήσει στα παγκόσμια πράγματα;
Ακόμα περισσότερο, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι ο γαλλικός αναβρασμός δεν είναι (μόνο) γαλλικός! Τα τελευταία χρόνια και τους τελευταίους μήνες, στην Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο πυκνώνουν και επιμένουν οι εργατικοί-λαϊκοί αγώνες και οι εξεγέρσεις των μαζών! Ενώ παράλληλα οξύνονται οι τριγμοί, η κρίση, οι αντιθέσεις των από πάνω, και οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη στήνουν σκηνικό παγκόσμιας σύγκρουσης.
Για «μεγάλη καμπή» και «τέλεια καταιγίδα» μιλούν οι δεξαμενές σκέψεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος με βάση όλα αυτά. Ωστόσο για τους εργάτες και τους λαούς του πλανήτη η έξοδος από την «καταιγίδα» είναι σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που αναζητούν και οδηγούν το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός! Οι αγώνες και οι εξεγέρσεις των μαζών αναζητούν τη συγκρότηση των όρων που απαιτούνται για να πάρουν η εργατική τάξη και οι λαοί τις τύχες τους στα δικά τους χέρια!
Στη χώρα μας με την οργή νεολαίας και λαού να έχει εκραγεί με το έγκλημα στα Τέμπη, και να είναι παρούσα και απέναντι στις αντιδραστικές πολιτικές επιδιώξεις που μπροστά στις εκλογές αναπτύσσονται από όλα τα κόμματα του συστήματος, τα βήματα και οι δυνατότητες που αναδεικνύει ο γαλλικός ξεσηκωμός, είναι ιδιαίτερα επίκαιρα! Το ερώτημα «πως η αγωνιστική αναταραχή των λαών θα γίνει Αγώνας, Οργάνωση, Νίκες, τροποποίηση του αρνητικού συσχετισμού» εκφράζει την πραγματική ελπίδα και ταυτόχρονα δείχνει τα καθήκοντα των από κάτω!
Για την
ηλεκτροπληξία συναδέλφισσας
εργαζόμενης στην αποστείρωση και την … μνημειώδη
διάψευση του συμβάντος από τον διοικητή!
Είναι γνωστό ότι
την Παρασκευή 24/3 εργαζόμενη στην αποστείρωση του νοσοκομείου Χατζηκώστα κατά
τον χειρισμό διακόπτη κλιβάνου έπαθε ηλεκτροπληξία. Νοσηλεύτηκε στην
καρδιολογική μονάδα για παρακολούθηση και πήρε εξιτήριο την επόμενη μέρα,
ευτυχώς καλά.
Αξίζει να ειπωθούν δυο
πράγματα:
1)Το συμβάν δεν
είναι το πρώτο, ούτε θα είναι το τελευταίο. Είναι αποτέλεσμα των
αντεργατικών, αντιλαϊκών πολιτικών των κυβερνήσεων όλων των προηγούμενων
χρόνων. Που μεταξύ των άλλων δεν εξοπλίζουν, δεν στελεχώνουν τα νοσοκομεία, και
στην περίπτωσή μας το Χατζηκώστα.
Οι κλίβανοι
λοιπόν παλιοί και χωρίς συντήρηση που έπρεπε από χρόνια να αντικατασταθούν. Οι
εργαζόμενοι λίγοι και εντατικοποιημένοι, συμβασιούχοι και κακοπληρωμένοι και
πάντα με το άγχος της επόμενης μέρας.
Είναι κομμάτι
του πάζλ μιας περίθαλψης κάτεργο για τους εργαζόμενους σ’ αυτή, απόμακρης και
ακριβής για το λαό που τη χρειάζεται. Τα νοσοκομείατα κλείνουν!
2)Μνημειώδης η
διάψευση του συμβάντος από τον διοικητή! Δεν υπάρχει ηλεκτροπληξία για τον
διοικητή, δεν ευσταθούν οι καταγγελίες που γίναν για το συμβάν, και αυτό
τεκμηριώνεται κατ’ αυτόν από τις εκθέσεις του υπεύθυνου συντήρησης, της
τεχνικής υπηρεσίας του νοσοκομείου και από τα αναγραφόμενα στο ιατρικό εξιτήριο
της εργαζόμενης από την καρδιολογική κλινική.
Για τους
συντάκτες των εκθέσεων τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς, αλλά το εξιτήριο γράφει
για «αναφερόμενη έκθεση σε ηλεκτρικό ρεύμα».
Για τον διοικητή
όμως φαίνεται ότι είναι πολύ απλά τα πράγματα.
-Υπάρχει
θάνατος; -Όχι. Άρα δεν υπάρχει και ηλεκτροπληξία!
Χρόνια διοικητής
σε διάφορα νοσοκομεία, κυβερνητικός υπάλληλος διαφόρων κυβερνήσεων κάνει το
αυτονόητο γι’ αυτόν,υπερασπίζεται τη
θέση του και αυτούς που τον έβαλαν σ’ αυτή τη θέση, και πάνω απ’ όλα τις
πολιτικές τους κατευθύνσεις στο χώρο της περίθαλψης.
Στα Τέμπη πήγαν να κρυφτούν πίσω από την
ευθύνη του σταθμάρχη αλλά τους τη χάλασαν οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές σε
όλη τη χώρα, σε μια ηλεκτροπληξία θα κωλώσουν στην περίπτωσή μας;
Ας βρούν όλοι αυτοί μπροστά τους ένα
κίνημα εργαζόμενων που θα αντιστέκεται στην αντιλαϊκή-αντεργατική επίθεση και
θα διεκδικεί καλές συνθήκες δουλειάς και αμοιβής, και θα παλεύει μαζί με το λαό
για πλήρη – δωρεάν περίθαλψη για όλο το λαό.
Ένα εργατικό κίνημα που θα αναγκάζει
«συντάκτες εκθέσεων και διοικητές» την ηλεκτροπληξία να τη λένε με το όνομά
της, για να αποκαλύπτεται η απανθρωπιά των αφεντικών τους και να φωτίζεται καλύτερα
ο δρόμος που πρέπει να περπατήσει.
Σχετικά με
τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των σχολών που από ΤΕΙ μετατράπηκαν
σε ΑΕΙ
Το 2019 με την κατάργηση των ΤΕΙ και προκειμένου για την
μετατροπή τους σε ΑΕΙ, τα Τεχνολογικά αυτά ιδρύματα, οργάνωσαν προγράμματα
πενταετούς φοίτησης τα οποία πιστοποιήθηκαν από την ΕΘΑΑΕ. Τότε, το υπουργείο μιλούσε
για «αναβάθμιση σπουδών». Η κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων ήταν μια
«μικρή λεπτομέρεια» που θα ρυθμιζόταν εν καιρώ! Έτσι, τα ιδρύματα αυτά
υποδέχτηκαν εκατοντάδες φοιτητές, που ασφαλώς δε γνώριζαν το παιχνίδι που
παιζόταν στην πλάτη τους από την πρώτη στιγμή. Σήμερα, η κυβέρνηση της ΝΔ,
πατώντας πάνω σε αυτή τη «μικρή λεπτομέρεια» που άφησε σε «εκκρεμότητα» η
προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρεί ένα βαρύ χτύπημα στα επαγγελματικά δικαιώματα
των αποφοίτων όλων αυτών των σχολών.
Συγκεκριμένα, ενώ με το πτυχίο οι απόφοιτοι μπορούν να
συνεχίσουν τις σπουδές τους για μεταπτυχιακά και διδακτορικά στα ελληνικάκαι ξένα πανεπιστήμια, να εργαστούν ως
γεωπόνοι με πλήρη δικαιώματα στο εξωτερικό, δεν έχουν δικαίωμα να ασκήσουν το
επάγγελμα αυτό στην Ελλάδα!
Αυτός ο παραλογισμός γίνεται προσπάθεια να δικαιολογηθεί με
την επίκληση της κακόφημης αξιολόγησης, που αποδεικνύεται ένα χρήσιμο
πολυεργαλείο στην υπηρεσία της εκάστοτε κυβέρνησης.Γίνεται πιο ευάλωτος και υποχωρεί πιο εύκολα κάποιος
που έχουν φροντίσει να στιγματίσουν ως ανάξιο και ανεπαρκή. Έτσι, ανεπαρκείς
κρίνονται όλοι, οι φοιτητές αλλά και οι καθηγητές που πρέπει να αποδείξουν, πως
δεν είναι ελέφαντες.
Με μια μονοκοντυλιά τα ΤΕΙ έγιναν ΑΕΙ και με μια
μονοκοντυλιά μετατρέπονται σε άδεια κουφάρια που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δεν
είναι απλά ο χαμένος κόπος τόσων χρόνων που γίνεται στάχτη σε μια στιγμή, είναι
που για μια ακόμα φορά στερούν στη νεολαία την προοπτική και της μαυρίζουν το
μέλλον. Επαγγελματικά δικαιώματα σημαίνει δικαίωμα στη δουλειά και δικαίωμα στη
δουλειά σημαίνει δικαίωμα στη ζωή
Σε χαλεπούς καιρούς όπως τους σημερινούς, πρέπει κανείς να
επιλέγει προσεκτικά την άποψη που θα στηρίξει και την άποψη που θα πολεμήσει.
Όταν οι κόποι, τα όνειρα και τα δικαιώματα των παιδιών μας καταπαντιούνται, καλά
θα κάνουμε να είμαστε όλοι προσεκτικοί στο τι λέμε. Βέβαια, εκείνοι που έχουν
συμφέρονται , δεν μπορούν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Σε ό,τι αφορά
στον κλάδο των γεωπόνων οι μεγάλες εταιρείες και οι μεγαλογεωπόνοι έχουν κάθε
λόγο να στηρίζουν την κυβέρνηση.
Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η προσπάθεια διαίρεσης της
Πανεπιστημιακής κοινότητας των Γεωπόνων και η δημιουργία τελειόφοιτων δύο
ταχυτήτων?Μα ακριβώς αυτό. Η δημιουργία
αποφοίτων δύο ταχυτήτων. Όπου οι μεν θα κατηγορούν τους δε για την ανεργία που
μαστίζει τον κλάδο, κάποιοι θα δουλεύουν με ελάχιστες αμοιβές γιατί το πτυχίο
τους δε θα έχει αξία, ενώ την ίδια στιγμή γεωπονικά καταστήματα θα κλείνουν,
γιατί απλά δε θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της αγοράς. Ας μην
ξεχάσουμε όμως το σημαντικότερο. Σε λίγο καιρό δε θα υπάρχουν ούτε παραγωγοί
γιατί δε θα μπορούν να αντέξουν το κόστος παραγωγής που συνεχώς αυξάνεται. Και
όσοι μείνουν θα μιλάνε απευθείας με τις μεγάλες εταιρείες λιπασμάτων
διαδικτυακά. Κάποιες εταιρείες δρομολογούν ήδη την απόλυση των πωλητών τους
γεωπόνων, προκειμένου να αποφύγουν απλά αυτό το «έξοδο». Τί θα μείνει λοιπόν
και για πόσο στα γεωπονικά καταστήματα, μέχρι να μπορέσουν οι μεγάλες εταιρείες
να τα προσπεράσουν κι αυτά;
Για όλα αυτά ευθύνονται οι φοιτητές που τελειώνουν από τα
ΑΕΙ που πριν ήταν ΤΕΙ; Ασφαλώς όχι. Βολεύει όμως πολύ την κυβέρνηση να ρίξει σε
αυτούς την ευθύνη, την ίδια στιγμή που φτωχοποιεί συστηματικά την ελληνική
κοινωνία στο σύνολο της, που εξαντλεί οικονομικά ένα-ένα κλάδο με τη σειρά, που
ξεπουλάει έναντι πινακίου φακής την περιουσία του ελληνικού λαού και την ίδια
του τη ζωή, που του στερεί ό,τι δικαίωμα και δωρεάν υπήρχε ως τώρα, υγεία-
παιδεία- συγκοινωνία, που ευθύνεται χωρίς ποτέ να αναλαμβάνει την ευθύνη. Αυτοί
που τώρα νομοθετούν, που μιλούν για αξιολόγηση ανακηρύσσοντας τον εαυτό τους σε
κριτή και μιλούν για αξίες, είναι οι ίδιοι που δεν δίνουν καμιά αξία στην
ανθρώπινη ζωή, που διέπραξαν το έγκλημα στα Τέμπη.
Η κυβέρνηση μπορεί να ψηφίζει νόμους αλλά οι αγώνες δεν
τελειώνουν αυτόματα. Άλλωστε καθημερινά αποδεικνύεται πως για να ζήσουμε πρέπει
να αγωνιστούμε.
Καλώ λοιπόν όλους να συνταχθούν στο πλάι αυτών των παιδιών που
παλεύουν για τα δικαιώματα τους, γιατί σε ένα καζάνι που βράζει, μπορεί να καεί
πρώτα ο πάτος αλλά στο τέλος δε θα μείνει κανείς. Ας ρίξουμε λοιπόν την ευθύνη
σε αυτούς την έχουν και ας μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, γιατί αυτό ακριβώς
θέλουν. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη.
Δερμιτζάκη Αρχόντισσα
Παραγωγός πρώιμων
θερμοκηπιακών καλλιεργειώνκαι
τεταρτοετής φοιτήτρια του γεωπονικού τμήματος του ΕΛΜΕΠΑ
Λίγο μετά την ανακοίνωση από τον Μητσοτάκη της Κυριακής διεξαγωγής των εκλογών, ο Τσίπρας συνέστησε στο λαό να κάνει “λίγες βδομάδες υπομονή”! Αυτή είναι η πρόταση … ακινησίας που απευθύνει ο ΣΥΡΙΖΑ προς το λαό. Αυτή είναι η προσπάθεια “απαγκίστρωσης” του λαού, των εργαζομένων και της νεολαίας από τον δρόμο της πάλης και του αγώνα. Αυτή είναι η κατάθεση διαπιστευτηρίων στα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας από ένα αστικό κόμμα που διεκδικεί να αποτελέσει τον κορμό της επόμενης αντιλαϊκής κυβερνητικής λύσης.
Με την στάση του αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο αρχηγός του επιχειρούν την αναζωπύρωση των εκλογικών και κοινοβουλευτικών αυταπατών. Επιδιώκουν να διοχετεύσουν την οργή του λαού στη κάλπη. Να εγκλωβίσουν την αγανάκτηση και την δυσαρέσκειά του στην εναλλαγή διαχειριστή των συμφερόντων του συστήματος. Να καλλιεργήσουν τη λογική της ανάθεσης και τελικά να υποτάξουν στο σύστημα ένα ακόμα ξέσπασμα του λαού. Να παρεμποδίσουν την εξέλιξη της νέας φάσης της λαϊκής πάλης που κυοφορεί μεγάλους κινδύνους για το σύστημα. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να πέσει στο κενό!
Τα κροκοδείλια δάκρυα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ για το έγκλημα στα Τέμπη δίνουν τη θέση τους στον προεκλογικό αντιδραστικό σκυλοκαβγά για το ποιος θα αναλάβει για λογαριασμό της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ να εξαπολύσει το νέο γύρο αντιλαϊκής καταιγίδας. Νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν το θεατρικό έργο της κάλπικης “διαφορετικότητας” και της “συγκρισιμότητας”.
Ο λαός, ωστόσο, δεν είναι καθόλου εύκολο να “καθίσει στ’ αυγά του”, έχοντας συμμετάσχει κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις απεργίες, τα συλλαλητήρια, τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις του τελευταίου διαστήματος. Οι αντικειμενικοί όροι ζωής του είναι αυτοί που τον πιέζουν να παλέψει, να αντιδράσει, να αγωνιστεί. Το υπόβαθρο των πολλών δεκαετιών επίθεσης ενάντιά του, η αναγνώριση στο πρόσωπο ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ των αυτουργών επιβολής της σημερινής άθλιας επιβίωσής του, δεν μπορεί να παρακαμφθεί.
Απέναντι σε ένα σύστημα εγκληματικό από τη φύση του κι έτοιμο για νέα εγκλήματα, η πολιτικοποίηση, η οργάνωση και η μαζική συλλογική πάλη αποτελούν την πραγματική λαϊκή διέξοδο! Κάθε αγωνιστής του κινήματος χρειάζεται να πρωτοστατήσει σε συζητήσεις και αντιπαραθέσεις για την πορεία των πραγμάτων. Να συμβάλει στην αναζωογόνηση και δημιουργία οργάνων πάλης. Να θέσει εαυτόν στην υπηρεσία της εκ νέου συγκρότησης των λαϊκών συνειδήσεων και παράλληλα της οργάνωσης των λαϊκών, εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων. Των μόνων ικανών να ανατρέψουν το μαύρο παρόν και να χαράξουν μια ελπιδοφόρα προοπτική!
Μαζική και μαχητική συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό της Γαλλίας πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 28/3 στο γαλλικό προξενείο της Θεσσαλονίκης. Εκατοντάδες διαδηλωτές στήριξαν το κάλεσμα αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων της πόλης για αλληλεγγύη στον γαλλικό λαό, πρωτοβουλία που πάρθηκε από το ΚΚΕ (μ-λ). Στη συνέχεια ακολούθησε πορεία σε δρόμους της γειτονιάς και φωνάχτηκαν συνθήματα αλληλεγγύης στην πάλη που διεξάγει η γαλλική εργατική τάξη αυτές τις μέρες μαζί με τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, όσο και συνθήματα ενάντια στην πολιτική του συστήματος και στην δική μας χώρα. Η διαδήλωση κατέληξε στο γαλλικό προξενείο Το ΚΚΕ (μ-λ) συμμετείχε με πανό και διακριτό μπλοκ στη διαδήλωση.
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό της Γαλλίας πραγματοποιήθηκε σήμερα 28/3 στην Πάτρα. Περίπου 150 άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Γεωργίου ενώ πανό είχαν ο φοιτητικός σύλλογος του τμήματος Χημικών Μηχανικών, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ (μ-λ), η Λαϊκή Ενότητα και η ΟΚΔΕ. Ο Δυσήνιος Ίππος είχε ξεχωριστό κάλεσμα έξω από την Γαλλική πρεσβεία ωστόσο αργότερα παρευρέθηκε στην πλατεία Γεωργίου.
Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε μετά από κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ (μ-λ) προς οργανώσεις και συλλογικότητες προκειμένου να αναδείξει τη σημασία του γαλλικού ξεσηκωμού και την αναγκαιότητα ο λαός και η νεολαία της χώρας μας να σταθούν δίπλα στο εξεγερμένο λαό της Γαλλίας.
Αυτός ο αγώνας είναι και δικός μας αγώνας! Ενάντια στην πολιτική του συστήματος που δολοφονεί ζωές και δικαιώματα σε ολόκληρο τον πλανήτη, να διαδηλώσουμε μαζικά βαδίζοντας αποφασιστικά στον δρόμο που άνοιξαν.
Ενώ
η κρίση φουντώνει και εκρήγνυται ξανά από τις τράπεζες των ΗΠΑ ως την Ευρώπη
και παράγει νέα κύματα καταλήστευσης και εξαθλίωσης των εργατικών - λαϊκών
μαζών…
Ενώ
ο άδικος πόλεμος στην Ουκρανία που τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την κρίση
γίνεται όλο και περισσότερο η διέξοδος στα αδιέξοδα του βάρβαρου και σάπιου
καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και μετασχηματίζεται καθημερινά σε
παγκόσμιο εφιάλτη των λαών ακόμα και με πυρηνική διάσταση…
Ενώ
η γεμάτη αίματα ανοιχτή πληγή των Τεμπών κραυγάζει για τη λεηλατημένη από τους
προστάτες ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο ζωή του λαού και της νεολαίας…
Το
αστικό πολιτικό σύστημα διατάσσεται για να διεξάγει και να αξιοποιήσει τις
εκλογές της 21/5 ως βήμα αντιδραστικών εκβιασμών και καθυπόταξης της πλατιάς
και βαθιάς οργής του λαού και της νεολαίας. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, τα «ανυπάκουα»
δεκανίκια τους και τα φασίζοντα και φασιστικά μορφώματα του συστήματος θα
επιδιώξουν σε όλη την προεκλογική περίοδο, με κάθε τρόπο να τραβήξουν το λαό
και τη νεολαία από το δρόμο του αγώνα που ήδη άνοιξαν. Θα επιδιώξουν να τον
βάλουν να αρνηθεί τα δίκια του, να τον φορτώσουν ακόμα περισσότερο με τα
αδιέξοδα και τη βαρβαρότητα του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
Συνεχιστές
της αιματοβαμμένης «ανάπτυξης»- εξαθλίωσης. «Άγγελοι της αλλαγής και της
δικαιοσύνης» που χορεύουν στα νταούλια της ΕΕ και των «διαβολικά καλών» ΗΠΑ.
Ευέλικτοι μπαλαντέρ για κάθε χρήση και μορφή που θα αποφασίσουν τα ξένα και
ντόπια αφεντικά. Επιδέξιοι ζογκλέρ που υπακούν στους εκμεταλλευτές… χάριν του
λαού, «τιμωροί» των κυρίαρχων που ζέχνουν μίσος για τον εργάτη και το λαό. Ένας
ολόκληρος αντιδραστικός θίασος θέλει να βάλει «διλήμματα», να δώσει
«απαντήσεις» και «διεξόδους» στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία για το πως θα
βυθιστούν πιο βαθιά στα σκοτάδια του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα.
Η νεολαία και ο λαός της
χώρας με το έγκλημα στα Τέμπη βγήκε και είδε το δικό του δρόμο. Το δρόμο που ανοίγει με συγκλονιστική
μαζικότητα και μαχητικότητα το προλεταριάτο, η νεολαία και ο λαός της Γαλλίας,
οι εργαζόμενοι της Γερμανίας, της Ευρώπης, οι λαοί όλου του κόσμου. Το δρόμο της
μαζικής αντίστασης και διεκδίκησης. Το δρόμο που χτίζεται με τα δικά του όργανα
πάλης, με τις δικές του δυνάμεις. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να έχει νίκες και
κατακτήσεις, μακριά από τις απάτες των δυνάμεων του συμβιβασμού που -όπως η
ηγεσία του ΚΚΕ- εκτονώνουν τις διεκδικήσεις σε «σχέδια νόμου» και την οργή σε
«πρόγραμμα διακυβέρνησης».
Ο
λαός και η νεολαία της χώρας μας με το έγκλημα στα Τέμπη είδε πιο καθαρά τη
μεγάλη και άμεση αλήθεια που βρίσκεται μπροστά μας. Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε! Αντίσταση -Οργάνωση για το μέλλον
που μας αξίζει!
Το ΚΚΕ(μ-λ) με την
αυτοδύναμη κάθοδο του στις εκλογές της 21 του Μάη, αυτή την αλήθεια θα υπερασπιστεί. Αυτό
το δρόμο θα παλέψει με όλες του τις δυνάμεις να ενισχύσει. Για αυτό το δρόμο
κόντρα σε όλες τις «μεγάλες και μικρές» εκλογικές αυταπάτες ζητά την ενεργητική
στήριξη και την ψήφο των νέων και του εργαζόμενου λαού!
Με συμμετοχή αρκετών πανό αλλά λιγοστό κόσμο πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση-παρέμβαση αλληλεγγύης στον μαζικό αγώνα του λαού της Γαλλίας. Συμμετείχαν σε αυτή οργανώσεις (ΑΝΤΑΡΣΥΑ,ΛΑΕ, Μ-Λ ΚΚΕ) και απο σωματεία η ΕΛΜΕ Ηρακλείου.
Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε μετά από κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ (μ-λ) προς τις υπόλοιπες οργανώσεις. Συμμετείχε και αυτό με μοίρασμα προκήρυξης και πανό, ενώ προσπάθησε να αναδείξει τη σημασία του γαλλικού ξεσηκωμού και την αναγκαιότητα ο λαός και η νεολαία της χώρας μας να σταθούν δίπλα στον εξεγερμένο λαό της Γαλλίας. Είναι οι ίδιες πολιτικές που ζει και ο δικός μας λαός, γιατί είναι οι ίδιες πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού που χτυπάνε το προλεταριάτο και τους λαούς ολόκληρου του πλανήτη.
Παρέμβαση
αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις του λαού της Γαλλίας έγινε από το ΚΚΕ(μ-λ) το
απόγευμα της Δευτέρας 27/3 στη κεντρική πλατεία της Καρδίτσας. Με μοίρασμα
προκήρυξης και χαρτοπανό το ΚΚΕ(μ-λ) προσπάθησε να αναδείξει τη σημασία του
γαλλικού ξεσηκωμού και την αναγκαιότητα ο
λαός και η νεολαία της χώρας μας να σταθούν δίπλα στο εξεγερμένο προλεταριάτο,
τους νέους και το λαό της Γαλλίας γιατί είναι οι ίδιες πολιτικές που ζει στο
πετσί του και ο δικός μας λαός, γιατί είναι οι ίδιες πολιτικές του κεφάλαιου και
του ιμπεριαλισμού που χτυπάνε το προλεταριάτο και τους λαούς ολόκληρου του
πλανήτη.
Ο κόσμος
έπαιρνε με ενδιαφέρον τις προκηρύξεις και μάλιστα ήταν και αυτοί που
υπερθεμάτιζαν λέγοντας ότι δεν είναι μόνο η Γαλλία αλλά και η Γερμανία που
αυτές τις μέρες έχουμε τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών
για αυξήσεις σε μισθούς.
Όπως αναφέρει
και η προκήρυξη που μοιράστηκε «Οι φλόγες του απεργιακού αγώνα της εργατικής
τάξης της Γαλλίας, του αγώνα του λαού και της νεολαίας της Γαλλίας, φωτίζουν το
δρόμο για το μέλλον των εργατών και των λαών του πλανήτη! Είναι συνέχεια
και κλιμάκωση των αγώνων στην Αγγλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία,
την Ολλανδία, τη Γερμανία. Είναι συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων και των
εξεγέρσεων εργατών και λαών από τη Λατινική Αμερική και τις ΗΠΑ ως την Ασία,
που επίμονα ξεσπούν όλο το τελευταίο διάστημα. Είναι η πάλη και η ανάγκη της
εποχής μας, για την οργάνωση και την συγκρότηση της αντίστασης, της διεκδίκησης
και της αναμέτρησης εργατών και λαών με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της
καταπίεσης και του πολέμου».
Συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε έξω από τη γαλλική πρεσβεία από σειρά οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με στόχο να εκφράσει την αλληλεγγύη στην πάλη του εργαζόμενου λαού στη Γαλλία. Στη συγκέντρωση συμμετείχαν το ΚΚΕ(μ-λ), η ΟΚΔΕ, το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μ-Λ ΚΚΕ, η ΛΑΕ, το ΜεΡα25, ο πολιτικός χώρος Ηλέκτρα Αποστόλου, η Ταξική Αντεπίθεση και φοιτητικοί σύλλογοι.
Η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε μετά από κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ (μ-λ) προς οργανώσεις και συλλογικότητες, πλαισιώθηκε από μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές, κάτω από την έντονη παρουσία των δυνάμεων της αστυνομίας, που είχαν αποκλείσει με κλούβες την είσοδο της πρεσβείας.
Για αρκετή ώρα η συγκέντρωση στάθηκε έξω από τη γαλλική πρεσβεία φωνάζοντας συνθήματα αλληλεγγύης στο γαλλικό λαό, προσπαθώντας να βάλει το στίγμα της συνέχισης της πάλης και στην Ελλάδα απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική. Οργανώσεις θυροκόλλησαν και ανακοινώσεις στην πόρτα της πρεσβείας.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της συγκέντρωσης συνέχισε με πορεία προς τα Προπύλαια, με ένα τμήμα της να μην ακολουθεί.
Το ΚΚΕ(μ-λ) συγκρότησε ένα δυναμικό μπλοκ που διαδήλωσε με παλμό μέχρι τα Προπύλαια, όπου είχαν στρατοπεδεύσει ΜΑΤ σε μια ένδειξη ωμής τρομοκρατίας και καταπάτησης του ασύλου. Η πορεία στάθηκε και φώναξε συνθήματα ενάντια στην κρατική καταστολή και το χτύπημα του ασύλου, έξω από την πρυτανεία, όπου και ολοκληρώθηκε η διαδήλωση.
Το ψήφισμα που θυροκόλλησε το ΚΚΕ(μ-λ) στην πόρτα της εισόδου στη Γαλλική Πρεσβεία
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγώνα του γαλλικού λαού την Τρίτη 28/3 στις 7μ.μ. στα Λιοντάρια αποφασίστηκε χθες από το ΚΚΕ(μ-λ), ΝΑΡ και Μ-Λ ΚΚΕ. Απάντηση συμμετοχής και στήριξης ακόμη αναμένεται και από άλλες οργανώσεις και σωματεία.
Η Γαλλία φλέγεται από τον απεργιακό αγώνα του προλεταριάτου, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις της νεολαίας και του λαού. Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους εδώ και μέρες. Όχι μόνο δεν πτοούνται από την άγρια καταστολή, αλλά πυκνώνουν τις γραμμές του αγώνα ενάντια στην αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική του Μακρόν, την πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Οι αντιδραστικές ανατροπές στο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό είναι η αιτία αλλά και η αφορμή του αγώνα που παίρνει ήδη διαστάσεις εξέγερσης. Γιατί αυτές οι αντιδραστικές ανατροπές προστίθενται στην πολύχρονη επίθεση του κεφαλαίου και του συστήματος ενάντια στο σύνολο των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργατών, του λαού, της νεολαίας, των μεταναστών. Είναι οι ίδιες πολιτικές που ζει στο πετσί του ο λαός, η νεολαία και η εργατική τάξη της χώρας μας εδώ και πολλά χρόνια. Είναι οι ίδιες πολιτικές που χτυπάνε το προλεταριάτο και τους λαούς ολόκληρου του πλανήτη.
Ενώ ο Μακρόν υπερασπίζεται το κύρος της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας και τα συμφέροντα του γαλλικού κεφαλαίου, και προβάλλει μέσα από την εφαρμογή του προεδρικού διατάγματος γυμνή και απροκάλυπτη τη δικτατορία του κεφαλαίου, ετοιμάζεται ήδη η νέα πανεθνική γενική απεργία την Τρίτη 28 Μαρτίου. Οι μάζες αγωνίζονται για να κάνουν πράξη το σύνθημα “Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του απεργού, του άνεργου και του μετανάστη!”
Οι φλόγες του απεργιακού αγώνα της εργατικής τάξης της Γαλλίας, του αγώνα του λαού και της νεολαίας της Γαλλίας, φωτίζουν το δρόμο για το μέλλον των εργατών και των λαών του πλανήτη! Είναι συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων στην Αγγλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία. Είναι συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων και των εξεγέρσεων εργατών και λαών από τη Λατινική Αμερική και τις ΗΠΑ ως την Ασία, που επίμονα ξεσπούν όλο το τελευταίο διάστημα. Είναι η πάλη και η ανάγκη της εποχής μας, για την οργάνωση και την συγκρότηση της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αναμέτρησης εργατών και λαών με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και του πολέμου
Αυτός ο αγώνας είναι και δικός μας αγώνας! Η οργή των Τεμπών πρέπει και μπορεί να εμπνευστεί και να διδαχτεί από τον αγώνα αυτό! Οι εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί και διαδηλωτές της 8ης και 16ης του Μάρτη, ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία της χώρας μας, πρέπει να σταθούν δίπλα στο εξεγερμένο προλεταριάτο, τους νέους και το λαό της Γαλλίας. Να διαδηλώσουν μαζικά την αλληλεγγύη τους στις φλόγες του γαλλικού αγώνα και να βαδίσουν αποφασιστικά στο δρόμο που άνοιξαν. Στο δρόμο του δικού τους αγώνα ενάντια στην πολιτική του συστήματος που δολοφονεί ζωές και δικαιώματα.
Κάτω οι πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού!
Κάτω οι πολιτικές του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα!
Στο δρόμο της Γαλλίας να βαδίσει η οργή του λαού και της νεολαίας στη χώρα μας!
Εργάτες, νεολαία, λαός, νικούν με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις!
Εξαιρετικά πλούσια πολιτική εκδήλωση με θέμα το μαζικό έγκλημα στα Τέμπη πραγματοποίησε η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ (μ-λ) την Κυριακή 19 Μάρτη στο χώρο Νεολαίας και Πολιτισμού Σφεντόνα. Οι εισηγήσεις του Τάσου Σαπουνά και της Φωτεινής Σαλονικίδου άνοιξαν πληθώρα ζητημάτων που αφορούν το τραγικό έγκλημα, τους πραγματικούς ενόχους, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες των λαϊκών δυνάμεων και την πάλη γραμμών μέσα στο κίνημα. Πολύ χρήσιμες και ουσιαστικές παρεμβάσεις έγιναν από το ακροατήριο των δεκάδων φίλων και συναγωνιστών που συμμετείχαν.
Ο εισήγηση του Τάσου Σαπουνά επικεντρώθηκε κυρίως στις αιτίες και τους ενόχους που οδήγησαν στην τραγική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων, καταλήγοντας στον κύριο ένοχο: το σύστημα της βαρβαρότητας και της εξάρτησης. Τόνισε το ρόλο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ που λεηλάτησε και συνεχίζει να λεηλατεί τον πλούτο και τις υποδομές της χώρας. Ανέδειξε τις ευθύνες της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων της, τις παλινωδίες στην πολιτική διαχείριση του εγκλήματος και τις προσπάθειες διάχυσης των ευθυνών. Έδωσε την ιστορική διάσταση της επίθεσης που δέχεται το δικαίωμα του λαού στη ζωή.
Η εισήγηση της Φωτεινής Σαλονικίδου αναφέρθηκε στο μαζικό λαϊκό ξέσπασμα των ημερών και στους λόγους που δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ανέδειξε τις δυνατότητες που φανερώνει, αλλά και τις αδυναμίες που συναντούν οι κινητοποιήσεις, την έλλειψη κινητήρων, την απουσία κεντρικής αιχμής, την αποσύνδεση από τις συλλογικές διαδικασίες στους χώρους δουλειάς και σπουδών. Ανέδειξε επιχειρήματα αντιπαράθεσης στο λαθεμένο προσανατολισμό και τις απόψεις που προωθούν οι ρεφορμιστικές δυνάμεις, με έμφαση στην πτώση της κυβέρνησης και την κρατικοποίηση του ΟΣΕ.
Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι τοποθετήσεις των δύο συνταξιούχων πρώην εργαζομένων του ΟΣΕ, του Γιάννη Χίτογλου και του Στράτου Τσίχλα, που παρουσίασαν με τον πιο γλαφυρό τρόπο το ιστορικό και την πραγματική κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου, τους πραγματικούς υπαίτιους της τραγωδίας, ενώ αντέκρουσαν με αδιάσειστα επιχειρήματα την προπαγάνδα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ περί ατομικής ευθύνης, τηλεματικής κ.α. Ακολούθησε ενεργή συζήτηση και γόνιμος διάλογος στον οποίο φίλες και φίλοι έθεσαν μεταξύ άλλων κρίσιμα ζητήματα και προβληματισμούς σχετικά με τον προσανατολισμό και τα αιτήματα των λαϊκών κινητοποιήσεων που ξέσπασαν. Απασχόλησε το ακροατήριο ο πολιτικός στόχος της πτώσης της κυβέρνησης, αλλά και της κρατικοποίησης, ζητήματα στα οποία εκφράστηκαν διαφορετικές απόψεις και δόθηκε η δυνατότητα στην κομματική οργάνωση του ΚΚΕ (μ-λ) να αναπτύξει τα επιχειρήματά της στην αντιπαράθεση με τις ρεφορμιστικές πολιτικές κατευθύνσεις και τις αυταπάτες για το ρόλο του αστικού κράτους.
Ακολουθούν οι κεντρικές εισηγήσεις της εκδήλωσης:
Εισήγηση Τάσου Σαπουνά (ηχητικό αρχείο)
Εισήγηση Φωτεινής Σαλονικίδου (κείμενο)
Εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας είδαμε όλες αυτές τις μέρες να πλημμυρίζουν τους δρόμους της χώρας.
Μάτωσαν οι καρδιές του κόσμου για όλες αυτές τις ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα. Έκλαψε πικρά η νεολαία για τους συμμαθητές και τους συμφοιτητές της, τα αδέλφια, τους φίλους και τους αγαπημένους. Η οργή των μαζών βγήκε στους δρόμους και συντάραξε το εσωτερικό της χώρας.
Άμεσα το ΚΟ του ΚΚΕ (μ-λ) εκτίμησε ότι βρισκόμαστε εν μέσω ενός μαζικού λαϊκού ξεσπάσματος. Μερικές ημέρες πριν από την μεγαλειώδη απεργία της 8ης Μάρτη, η εκτίμηση αυτή μας έδωσε τη δυνατότητα να συμβάλλουμε από καλύτερες θέσεις στην κινητοποίηση του λαού. Η Απεργία της 8ης Μάρτη αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη έξοδο μαζών στο δρόμο, μετά τη διετία 2010-2012 προτού ο λαός ακινητοποιηθεί από τις προεκλογικές υποσχέσεις του τότε ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι μπροστά στη φρίκη εγκλήματος στα Τέμπη βγήκαν ορμητικά στο δρόμο. Πολλοί από αυτούς για πρώτη φορά. Η πανεργατική απεργία της Πέμπτης 16 Μάρτη που ακολούθησε επιβεβαίωσε ξανά ότι οι αγωνιστικές διαθέσεις του λαού δεν ήταν μιας στιγμής, αλλά ότι τα «κάτω πατώματα» της κοινωνίας βράζουν. Και βέβαια, οι κινητοποιήσεις δεν περιορίστηκαν στις μεγάλες πόλεις, αλλά απλώθηκαν στην επαρχία, στα σχολεία και στις σχολές, σε χώρους δουλειάς και γειτονιές.
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Η οργή του λαού και νεολαίας συσσωρευόταν εδώ και πάνω από μια δεκαετία μνημονίων, άγριας καπιταλιστικής επίθεσης που διέλυσε κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα. Διογκώθηκε μέσα στην πανδημία. Φούντωσε με την κορύφωση της ακρίβειας, της εκρηκτικής φτώχιας και το ξέσπασμα του πιο επικίνδυνου πολέμου στο κέντρο της Ευρώπης. Ιδιαίτερα πάνω στα κεφάλια της νεολαίας, όλα αυτά τα χρόνια και δοκιμάζονται οι πιο ανελέητες ταξικές πολιτικές την εκπαίδευση και την εργασία, δοκιμάζονταν η πιο σκληρή τρομοκρατία και καταστολής. Αμέτρητες φορές της άνοιξαν το κεφάλι και την έπνιξαν στα χημικά μέσα στις ίδιες της τις σχολές, τις συναυλίες και τις γειτονιές. Τώρα είδε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χάσει τη ζωή της για την οποία το σύστημα δε δίνει δεκάρα.
Να λοιπόν το εύφλεκτο έδαφος στο οποίο ξέσπασε αυτή τη λαοθάλασσα οργής. Και φυσικά η νεολαία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή.
Είναι γεγονός ότι τις αμέσως προηγούμενες μέρες και εβδομάδες σε πολλές επαρχιακές πόλεις είδαμε μαζικά συλλαλητήρια ενάντια στη διάλυση των νοσοκομείων. Παράλληλα, ήταν σε εξέλιξη οι κινητοποιήσεις του κλάδου των καλλιτεχνών, αλλά και οι προετοιμασίες για την 8η Μάρτη που με την προ-κηρυγμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ έγιναν καταλύτης για την έξοδο των μαζών στο δρόμο. Φανερώθηκε για άλλη μια φορά ότι όταν κομμάτια του λαού παλεύουν, μπορούν υπό προϋποθέσεις να γίνονται καταλύτης και να βοηθούν ευρύτερα το λαϊκό κίνημα.
Η έξοδος των μαζών στο δρόμο τίναξε στον αέρα την προσπάθεια του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης να κρύψει την απόλυτη και αποκλειστική ευθύνη του.
Σε αυτό το σημείο, αξίζει να δούμε ότι και μόνον η έκρηξη αυτής της δίκαιης οργής ήταν αρκετή για να μπλοκάρουν οι σχεδιασμοί της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών στο εσωτερικό της χώρας, όπως είχαν επικυρωθεί από την επίσκεψη Μπλίνκεν. Ήταν αρκετή η έκρηξη της λαϊκής οργής για να αναζητούνται ξαφνικά τροποποιήσεις στην ημερομηνία των εκλογών και να ψελλίζουν δειλές συγνώμες αυτοί που μέχρι χθες περιδιάβαιναν με την άνεση του ισχυρού.
Ανεξάρτητα από τα προβλήματα και τις αδυναμίες των λαϊκών δυνάμεων που είναι υπαρκτές και θα αναφερθούν, αυτό είναι ένα από τα πρώτα συμπεράσματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν τις επόμενες μέρες και βδομάδες: Η δύναμη του λαού και της νεολαίας είναι τεράστια. Μόνον η μαζική πάλη μπορεί να ταρακουνήσει το σύστημα της βαρβαρότητας και της εξάρτησης. Φυσικά, αυτή είναι η μία πλευρά των συμπερασμάτων που πρέπει να αντλήσουμε.
Τα άγρια σκηνικά καταστολής στην Αθήνα στην πανεργατική απεργία της 16ης Μάρτη, με ξύλο και χημικά, με γερανούς της αστυνομίας και οχήματα της ασφάλειας να ορμούν πάνω σε διαδηλωτές, υπογραμμίζουν μεταξύ άλλων και την αποφασιστικότητα της άρχουσας τάξης να απαντήσει στο διογκούμενο κύμα των κινητοποιήσεων. Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η απόλυτη προτεραιότητα του συστήματος είναι να προωθήσει την αντιλαϊκή επίθεση με κάθε τρόπο, ανεξαρτήτως διαχειριστή. Έτσι οι αναδιπλώσεις του συστήματος μπορεί σε πρώτη φάση να αφορούν την ημερομηνία των εκλογών, αλλά όχι τα αντιλαϊκά μέτρα. Έτσι μπορεί να βλέπουμε την παραίτηση του υπουργού μεταφορών, αλλά όχι την ανατροπή της πολιτικής του ξεπουλήματος, του κομματιάσματος και της απαξίωσης των συγκοινωνιών του λαού. Έτσι, την ίδια ώρα που οι δρόμοι πλημμυρίζουν, μπορεί να βλέπουμε την κυβέρνηση να προωθεί τους πλειστηριασμούς και το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού, να διαλύει μεθοδικά τα νοσοκομεία, να ψηφίζει στη Βουλή νέο νόμο που ορίζει ως «σχολική βία» τις μαθητικές κινητοποιήσεις, και πολλά ακόμη. Με λίγα λόγια, τα εγκλήματα συνεχίζονται.
Κι αυτή είναι δεύτερη πλευρά των συμπερασμάτων που πρέπει να αντλήσουμε. Ότι για να μπορέσει να ανακόψει την εγκληματική πολιτική του συστήματος ο λαός δεν αρκεί μια γενική κατακραυγή και καταγγελία. Απαιτείται οργανωμένο κίνημα που θα στοχεύει ευθέως την πολιτική του συστήματος. Ένα κίνημα που παρότι έχει την ατυχία να εξελίσσεται σε προεκλογική περίοδο να μπορεί να κλείσει τα αφτιά του σε προεκλογικές υποσχέσεις και κυβερνητικές αυταπάτες. Ένα κίνημα λέμε εμείς που θα προτάξει τις λαϊκές ανάγκες και τις υλικές διεκδικήσεις που αφορούν τη ζωή και τα δικαιώματα του λαού: για φθηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες, για μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, για δωρεάν περίθαλψη και εκπαίδευση και από εκεί και έπειτα σε κάθε πληττόμενο κλάδο για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων (Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη-Χατζηδάκη) κ.α.
Δεν κατάφερε να συνδεθεί ως τώρα το λαϊκό ξέσπασμα με στόχους πάλης που να αφορούν τις ανάγκες και τα θέλω του λαού. Σε αυτή την προσπάθεια που εμείς βλέπουμε ως αναγκαία για να συνεχιστεί ο αγώνας τα εμπόδια είναι πολλαπλά.
Το πιο βασικό πρόβλημα που συναντούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις και φανερώνεται ξανά σε αυτό το ξέσπασμα είναι η έλλειψη πολιτικών κινητήρων, δηλαδή οργανωμένων δυνάμεων, που να δρουν πρωτοπόρα μέσα στις μάζες, να θέλουν και να μπορούν να ανεβάσουν το επίπεδο συμμετοχής και πολιτικοποίησής τους. Αυτή η έλλειψη αντανακλάται άμεσα και στα κενά που παρατηρούνται στην οργάνωση της πάλης. Συμβαίνει δηλαδή το οξύμωρο, να έχουμε μαζικές διαδηλώσεις, αλλά λιγοστές συνελεύσεις. Να παρατηρείται η αποσύνδεση των μαζών από τις διαδικασίες των συλλόγων και των σωματείων μέσα στις σχολές και τους χώρους δουλειάς. Να επικρατεί η λογική της ανάθεσης και τα κύτταρα οργάνωσης του αγώνα να παραμένουν ατροφικά. Ο λαός να είναι διαδηλωτής, να είναι απεργός, αλλά να μην είναι διοργανωτής. Να μην ελέγχει το πλαίσιο του αγώνα του, τα συνθήματά του, στους στόχους πάλης που προβάλλονται. Έτσι, η έκρηξη μαζικότητας στο δρόμο φαντάζει σαν ένα πελώριο δέντρο με χοντρό κορμό, αλλά αδύναμες ρίζες. Που δεν μπορεί να στηρίξει το βάρος του και με τον πρώτο άνεμο κινδυνεύει πέσει. Και φυσικά αυτά είναι προβλήματα χρόνων και δεν είναι της μιας ριξιάς υπόθεση να λυθούν. Ούτε τα θέτουμε στο τραπέζι με μια διάθεση απαισιοδοξίας, αλλά γιατί θεωρούμε ότι απαιτείται πλήρης επίγνωση αυτών των προβλημάτων από όσους θέλουν να συμβάλλουν στην επίλυσή τους.
Την ίδια στιγμή, το πολιτικό πρόβλημα του κινήματος αντανακλάται και στην έλλειψη κεντρικού πολιτικού στόχου. Ενός στόχου που να συμπυκνώνει την πάλη του λαού και να μπορεί να μετρηθεί ως υλικό αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας. Ανάλογο πρόβλημα αντιμετώπιζε η νεολαία όταν ξεσηκώθηκε μαζικά το 2008 με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τότε που οι δυνάμεις της α/α εκτόνωσαν την οργή σε μια γενικόλογη καταγγελία των μπάτσων και του κράτους. Υπάρχουν φυσικά και αντίθετα παραδείγματα, όπως το κίνημα της φοιτητικής νεολαίας το 2006 είχε θέσει κεντρικό στόχο να μην περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, ο οποίος και επετεύχθη. Αντίστοιχα, στην κορύφωση του κινήματος των «πλατειών» το 2011 είχε τεθεί ο στόχος να μην περάσει το μεσοπρόθεσμο μνημόνιο του Ιουλίου, άσχετα αν αυτός ποδοπατήθηκε κάτω από εκτεταμένες επιχειρήσεις καταστολής και την απροθυμία των πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών να προχωρήσουν σε κήρυξη νέας πανεργατικής απεργίας.
Σήμερα, απουσιάζει μια κεντρική αιχμή που να μπορεί να ενώσει σε ένα μέτωπο τα οργισμένα κομμάτια του λαού, ενώ ο κεντρικός πολιτικός στόχος «να πέσει η κυβέρνηση» που θέτουν μεταξύ άλλων οι ανερχόμενες αστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, αλλά και οι περισσότερες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είναι παντελώς αποπροσανατολιστικός και άσχετος με τις ανάγκες των μαζών. Μεταφέρει την αρμοδιότητα από το κίνημα πίσω στο σύστημα και του δίνει διέξοδο ανασχηματισμού χωρίς να βάζει πρόβλημα στην πολιτική του.
Στη διάρκεια αυτού του ξεσπάσματος το ΚΚΕ απέδειξε ξανά ότι κάθε άλλο παρά σκοπεύει να παίξει ρόλο κινητήρα για να γίνει η οργή αγώνας. Αφού κατάλαβε τις πρώτες μέρες ότι οι διαθέσεις των μαζών ξεπερνούσαν την αρχική του πρόθεση να συλλυπηθεί σιωπηλά προχώρησε σε στροφή 180 μοιρών και βούτηξε στο ξέσπασμα. Πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων για να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή σε αόριστα συνθήματα καταγγελίας. Συνθήματα του τύπου «στείλε όταν φτάσεις, δεν έφτασες ποτέ, εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ» και κούφια αιτήματα ενάντια στη «συγκάλυψη» που ζητούν αόριστα την τιμωρία των ενόχων έγιναν η σημαία του ΚΚΕ που εκτιμούσε και σωστά ότι θα μπορούσε μέσα από μια γενική καταγγελία να ευνοηθεί στην κάλπη! Φυσικά δεν μπορεί να γίνει σημαία ενός κινήματος ο στόχος της τιμωρητικής ψήφου. Ένας τέτοιος στόχος υποσκάπτει ευθέως τη συνέχιση του αγώνα και κόβει τα πόδια από το λαϊκό κίνημα αφού έτσι δεν μπορεί να πετύχει κανένα υλικό αποτέλεσμα που αφορά τη ζωή του. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ συμπεριφέρεται έτσι. Αρκεί να θυμίσουμε ότι το 2011 όταν κατά τη διάρκεια των πλατειών η Αλέκα Παπαρήγα καλούσε «να μιλήσει ο λαός στην κάλπη», την ώρα που ο λαός μιλούσε στο δρόμο. Για εμάς είναι σαφές ότι μετά και την 16η Μάρτη το ΚΚΕ θέλει να κλείσει τον κύκλο των κινητοποιήσεων, ιδιαίτερα τώρα που οι εκλογές έφυγαν από τον άμεσο ορίζοντα. Το κόμμα αυτό ούτε θέλει ούτε μπορεί να έρθει σε ρήξη με τις αστικές δυνάμεις, έχει διαμορφωθεί μέσα από έναν μακρύ βίο κοινοβουλευτικής υπευθυνότητας έξω από την υπόθεση της μαζικής πάλης.
Οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς(ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και άλλοι) ανέστησαν και πάλι το λεγόμενο μεταβατικό τους πρόγραμμα, περί εθνικοποίησης των τραπεζών, φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου, κρατικοποίησης των δημοσίων υπηρεσιών με εργατικών έλεγχο που τώρα το ΝΑΡ ονομάζει «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης» το οποίο, όπως απέδειξε η θητεία ΣΥΡΙΖΑ είναι μια τεράστια αυταπάτη μέσα στον καπιταλισμό. Ωστόσο, αναλώνονται ξανά σε σοσιαλδημοκρατικού τύπου αιτήματα, όπως το μοντέλο των συγκοινωνιών. Ζητούν την κρατικοποίηση του με εργατικό έλεγχο και προχωρούν σε κινητοποιήσεις όπως στην κινητοποίηση της Τρίτη εδώ στη Θεσσαλονίκη για να προβάλλουν αυτό ακριβώς το πρόγραμμα μετάβασης. Ζητούν την πτώση της κυβέρνησης μαζί με τις δυνάμεις της ΛΑΕ οι οποίες προσχώρησαν εκλογικά στο ΜΕΡΑ-25 και τον δήθεν «ανυπόταχτο» Βαρουφάκη που πρότεινε το 2017 στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πώς να κάνει πιο επωφελές το ξεπούλημα του ΟΣΕ στην Ιταλική FSI. Ζητώντας την πτώση της κυβέρνησης, δίνουν διέξοδο ανασχηματισμού στο σύστημα και μεταφέρουν τη σύγκρουση στις κάλπες ευνοώντας την αντιπολίτευση. Ρίχνουν το πολιτικό επίπεδο των μαζών τραβώντας τες βήματα πίσω ακόμη και από τη διαπίστωση που ένα τμήμα του κόσμου αυθόρμητα έκανε μέσα από το έγκλημα στα Τέμπη, ότι το πρόβλημα δεν είναι μια κυβέρνηση, αλλά είναι πολύ βαθύτερο, όπως ανέλυσε ο σ/φος Τάσος.
Ειδικότερα το αίτημα για κρατικοποίηση των συγκοινωνιών που προβάλλουν οι ρεφορμιστικές απόψεις είναι κατά την άποψή μας ένα μεταρρυθμιστικό αίτημα που παραβλέπει ότι το καπιταλιστικό κράτος δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι αίτημα αγώνα, αλλά μια πρόταση μοντέλου που σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζει ότι θα καλυφθούν οι ανάγκες του λαού. Το κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής μπορεί μια χαρά να απαξιώνει τα αγαθά και τις υπηρεσίες που είχε κατακτήσει ο λαός, καθώς και τις υποδομές τους, όπως τα νοσοκομεία, τα σχολεία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, κ.α. όπως αποδεικνύει περίτρανα το παράδειγμα της κρατικοποίησης του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη, όταν ο συσχετισμός το επιτρέπει. Για εμάς έχει νόημα το λαϊκό κίνημα να διεκδικεί αυτά που θέλει και έχει χρειάζεται, χωρίς να νιώθει την υποχρέωση να προτείνει μοντέλο. Γιατί το ζήτημα των δικαιωμάτων που κατακτά ο λαός στον καπιταλισμό, δεν είναι ζήτημα «μοντέλου», αλλά πολιτικού συσχετισμού έναντι του αντιπάλου. Ανεξαρτήτως μορφής κρατικής ή ιδιωτικής μια σειρά βασικά αγαθά προσφέρονται με όλο και χειρότερη ποιότητα, γιατί ποιότητα σημαίνει κόστος που κανένας, ούτε ιδιώτης, ούτε το δημόσιο, δεν θέλει να το αναλάβει. Το να τα κατακτήσουμε είναι ζήτημα ταξικής πάλης. Το ότι μας τα παίρνουν πίσω είναι στοιχείο ολόκληρης της ιστορικής φάσης που διανύουμε, της φάσης υποχώρησης του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος.
Βλέπουμε ότι η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του συστήματος που επιθυμούσε να απελευθερώσει μεγαλύτερα πεδία δράσης στο κεφάλαιο και έχει ιδιαίτερη έκφρασή της σε μια εξαρτημένη χώρα όπως η δική μας. Πέρα από τα δικαιώματα των εργαζόμενων που καταργούν, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν κι ένα άλλο αποτέλεσμα: γίνονται μοχλός για το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας. Για τους παραπάνω λόγους είμαστε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά δεν κάνουμε σημαία της πάλης μας το αστικό κράτος.
Επιλέγουμε να κάνουμε σημαία μας την ασφάλεια, τους ανθρώπινους όρους μετακίνησης, τις φθηνές ή δωρεάν κατά περιπτώσεις μετακινήσεις και θεωρούμε υποχρέωση του συστήματος να μας τις εξασφαλίσει. Και αν δεν έχει άλλο τρόπο να τα διασφαλίσει από την κρατικοποίηση, ας είναι αυτή το παραπροϊόν την ταξικής πάλης. Δεν μπορεί όμως να είναι μετατρέπεται σε προμετωπίδα των κινημάτων υπό την ιδεολογική εμμονή δυνάμεων που βλέπουν το αστικό κράτος στο σήμερα ως το όχημα προς ένα πιο φιλικό καπιταλισμό ή τη γέφυρα προς μιαν άλλη κοινωνία. Πρόκειται για τραγικές αυταπάτες. Μπροστά στην πίεση των σοσιαλδημοκρατικών απόψεων είδαμε αυτές τις μέρες ακόμη και την πρόταση του ΚΚΕ για «ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο φορέα» για τις συγκοινωνίες, την υγεία, την παιδεία κ.ο.κ. να μένει στο συρτάρι και να διατυπώνει την άποψη ότι το δίλημμα δημόσιο-ιδιωτικό δεν αφορά τις λαϊκές ανάγκες. Θα συμφωνήσουμε, αλλά ως μία ακόμη προσπάθειά του αποκρούσει την πίεση που υφίσταται από τη σοσιαλδημοκρατία.
Ο αναρχοαυτόνομος χώρος από την πλευρά του δανείζεται όλα τα ρεφορμιστικά αιτήματα των προηγούμενων και προβάλλει την ελιτίστικη συγκρουσιακή λογική του στις πλάτες του κόσμου οδηγώντας το κίνημα σε αδιέξοδο. Είδαμε την απαράδεκτη συμπεριφορά του στην πανεργατική απεργία της 8ης Μάρτη, όταν στις πλάτες των φοιτητικών συλλόγων καπέλωσε όλη τη διαδήλωση με τις δήθεν συγκρουσιακές πρακτικές του. Δεν μπορεί ούτε θέλει να συμβάλλει στην οικοδόμηση μαζικού κινήματος.
Εμείς λέμε δεν ήταν η κακιά η (χ)ώρα, ή ο νεοφιλελευθερισμός και η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που ευθύνεται για το έγκλημα στα Τέμπη αλλά ολόκληρο το σύστημα σήψης και εξάρτησης, το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όπως γράψαμε πρόσφατα στην ανακοίνωση των νέων του ΚΚΕ (μ-λ): Δεν είναι μια κυβέρνηση, είναι όλες. Δεν είναι μια στιγμή, είναι χρόνια. Δεν είναι μια δολοφονία, είναι αμέτρητες.
Η νέα κατάρρευση των τραπεζών στις ΗΠΑ, το σφαγείο του πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης, τα αντεργατικά μέτρα που σαρώνουν την εργατική τάξη απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου, επιβεβαιώνουν συνεχώς ότι η βαρβαρότητα του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου θα προχωρήσει και θα περάσει πάνω από τα πτώματα των λαών μέχρις ότου να δυναμώσουν ξανά οι αγώνες των εργαζόμενων μαζών. Και βέβαια, τα μηνύματα τα λαμβάνουν οι λαοί και βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους και αναζητούν διέξοδο, όπως γίνεται εδώ και ένα μήνα στη Γαλλία. Μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, το δικό μας σύνθημα είναι ξεκάθαρο: Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε.
Λέμε καθαρά ότι η οργή δεν θα δικαιωθεί στην κάλπη. Η οργή μπορεί μόνο να δικαιωθεί στους δρόμους. Και αυτή την αντιεκλογική άποψη καλούμε το λαό να στηρίξει με τη συμμετοχή μας στις ερχόμενες εκλογές. Εμείς λέμε ότι ο λαός και η νεολαία χρειάζεται να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της πάλης τους. Ο αγώνας που ξεκίνησε πρέπει να συνεχιστεί. Με Γενικές Συνελεύσεις, Επιτροπές Αγώνα, Λαϊκές Συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές, σε σωματεία, σε χώρους δουλειάς, σε γειτονιές, να συζητήσουν, να αποφασίσουν τους στόχους και τις μορφές της πάλης τους. Χρειάζεται να αποφασίσουν καταλήψεις, διαδηλώσεις, απεργίες, που είναι τα πραγματικά όπλα αντίστασης και διεκδίκησης των μαζών. Για να διεκδικηθούν δικαιώματα για τον λαό στις συγκοινωνίες, την περίθαλψη και την εκπαίδευση. Για να διεκδικηθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά. Για να χτυπηθεί η πολιτική της καταστολής και οι αντιλαϊκοί νόμοι που ψηφίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια.
Θέτουμε το παραπάνω πλαίσιο που να αγκαλιάζει όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού και να τα συνδέει.
Αυτή για εμάς η κατεύθυνση που δίνει αγωνιστική διέξοδο στην οργή. Σε αυτή την κατεύθυνση λαός και νεολαία μπορούν να συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και τα όργανα πάλης τους. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν κάνουν τα πραγματικά βήματα που απαιτούν οι καιροί! Το βέβαιο είναι ότι δεν ξημερώνει μια ίδια μέρα. Το ρήγμα στις συνειδήσεις των μαζών δεν επουλώνεται έτσι απλά. Και όλο το υπόστρωμα της επίθεσης που τροφοδοτεί την οργή και την αμφισβήτηση είναι ενεργό και θα μεγαλώσει. Οι αντιθέσεις όλες θα οξυνθούν.
Ιδιαίτερα μιλώντας για τη νεολαία. Είμαστε μια καινούργια γενιά. Και ερχόμαστε για να ζήσουμε. Η ζωή μας αξίζει. Και το μόνο που έχει νόημα είναι να παλέψουμε για να την υπερασπιστούμε. Με εμάς στην πρώτη γραμμή ο αγώνας που ξεκίνησε πρέπει να συνεχιστεί.
.jpg)
