19 Ιανουαρίου 2026
Ένα νέο κύμα πανεθνικής εξέγερσης, που ξεκίνησε στις 27 Δεκεμβρίου 2025 μετά την κατάρρευση της αξίας του εθνικού νομίσματος και την εκρηκτική άνοδο των τιμών στα καθημερινά είδη πρώτης ανάγκης, εξαπλώθηκε με ταχύτητα στα πανεπιστήμια και σε δεκάδες πόλεις σε ολόκληρο το Ιράν. Ο λαός που ξεσηκώθηκε, παντού στους δρόμους, στόχευσε ολόκληρο το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας, φωνάζοντας το σύνθημα «Θάνατος στον δικτάτορα».
Οι ηγέτες και οι διοικητές της ισλαμικής κυβέρνησης, τρομοκρατημένοι από τη εξάπλωση της λαϊκής οργής και των διαδηλώσεων, αντέδρασαν από τις πρώτες κιόλας ώρες και ημέρες με το όπλο της αιματηρής καταστολής. Τη δωδέκατη και τη δέκατη τρίτη ημέρα των κινητοποιήσεων, επικαλούμενοι ως προσχήματα τις εκκλήσεις του Ρεζά Παχλαβί και τις εντολές του Τραμπ, κλιμάκωσαν τη βαρβαρότητα και την αγριότητα στο έπακρο, προσδίδοντας στα εγκλήματά τους φρικιαστικές διαστάσεις.
Τις ημέρες εκείνες, οι ηγεσίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας, διακόπτοντας το διαδίκτυο και τις τηλεφωνικές επικοινωνίες, προχώρησαν στη σφαγή χιλιάδων ανθρώπων και, στοιβάζοντας τα πτώματα των θυμάτων σε μεγάλες αποθήκες στο Καχριζάκ (Kahrizak), στην Τεχεράνη και σε άλλες περιοχές, και παρουσιάζοντας αυτές τις συγκλονιστικές εικόνες, κραύγαζαν τη «νίκη» τους στο απόγειο της απελπισίας και της αδυναμίας τους.
Αυτό το ισχυρό κύμα του κινήματος διαμαρτυρίας αποτελεί συνέχεια του επαναστατικού κινήματος του 2022, καθώς και των μαζικών εξεγέρσεων και των τεράστιων πολιτικών καταιγίδων που, τα τελευταία οκτώ χρόνια, έχουν μετασχηματίσει το πολιτικό τοπίο του Ιράν και έχουν επιφέρει μια βαθιά μετατόπιση στη συνείδηση και την πολιτική επίγνωση των εργατών και του λαού της χώρας.
Η κινητήρια δύναμη αυτών των κοινωνικών κινημάτων είναι οι εργάτες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα των πόλεων, οι γυναίκες, οι εκπαιδευτικοί, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές και η περιθωριοποιημένη νεολαία· κοινωνικές ομάδες που, μέσα από τις διαμαρτυρίες τους ενάντια στην εκτίναξη των τιμών και τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, την ανεργία, την πρωτοφανή φτώχεια και την οικονομική εξαθλίωση, τις έμφυλες, εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, τη στέρηση κοινωνικών, πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων, καθώς και τις καταστροφικές περιβαλλοντικές πολιτικές, έχουν οδηγηθεί σε άμεση σύγκρουση με την ισλαμική κυβέρνηση των καπιταλιστών.
Το ιρανικό εργατικό κίνημα, που εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες εμπνέει άλλα ριζοσπαστικά κινήματα διαμαρτυρίας με τις μεγαλειώδεις απεργίες και διαδηλώσεις του, όχι μόνο προετοίμασε το πολιτικό έδαφος για την ανάδυση αυτών των μαζικών εξεγέρσεων, αλλά και το ίδιο αντλεί δύναμη από αυτές.
Οι γυναίκες, εξοργισμένες από τις έμφυλες διακρίσεις και έχοντας διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις, γκρέμισαν τους ιδεολογικούς πυλώνες του ισλαμικού συστήματος και, στη σημερινή συγκυρία, μεταμόρφωσαν την εικόνα των δρόμων και των πόλεων του Ιράν, αμφισβητώντας έμπρακτα τον ισλαμικό νόμο περί χιτζάμπ.
Το φοιτητικό κίνημα, που έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι στις κρίσιμες καμπές αυτών των συγκρούσεων στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, παραμένει προπύργιο αντίστασης και υπεράσπισης της ελευθερίας και της ισότητας.
Το επαναστατικό κίνημα των εργατών και των αγωνιζόμενων για ελευθερία στο Κουρδιστάν, σε μαζική κλίμακα, έδειξε ότι για να απαλλαγεί από την Ισλαμική Δημοκρατία και να επιτύχει τα αιτήματά του υιοθέτησε στρατηγική ενότητας και αλληλεγγύης με το πανεθνικό κίνημα.
Άλλες κοινωνικές ομάδες —όπως επαναστάτες συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες και προοδευτικοί κινηματογραφιστές— συνοδεύοντας το κίνημα και αποτυπώνοντας τις επικές προσπάθειες και τις θυσίες των εργατών και των καταπιεσμένων, τους αγώνες και τα βάσανά τους, ανέδειξαν στην πράξη την αποστολή της προοδευτικής τέχνης μέσα από τη ζωντανή εμπειρία της μαζικής πάλης.
Αυτά τα εκτεταμένα κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας, που χαίρουν της συμπάθειας της συντριπτικής πλειοψηφίας του ιρανικού λαού, έχουν αποκαλύψει με απόλυτη σαφήνεια την πολιτική έλλειψη νομιμοποίησης του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ολοένα και βαθύτερη κρίση νομιμοποίησης, το ιδεολογικό αδιέξοδο, το βάθος της οικονομικής κρίσης και η καταστροφή των υποδομών παραγωγής και μεταφοράς ενέργειας, η παγιωμένη διαφθορά και η γιγάντωση μαφιόζικων κυκλωμάτων στο εσωτερικό της εξουσίας, οι συνέπειες της εντατικοποίησης των διεθνών κυρώσεων, ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός, οι πρωτοφανείς ανατιμήσεις και το τσουνάμι της ανεργίας, η ανεξέλεγκτη περιβαλλοντική κρίση, καθώς και δεκάδες άλλοι παράγοντες, έχουν καταστήσει την ισλαμική κυβέρνηση των καπιταλιστών πλήρως ανίκανη και ανήμπορη ακόμη και να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη: ψωμί και νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και καθαρό αέρα.
Αυτή η κατάσταση αδυναμίας, που εκτυλίσσεται στο φόντο της αποτυχίας της περιφερειακής στρατηγικής του καθεστώτος, της κατάρρευσης των δυνάμεων του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» και της ήττας στον δωδεκαήμερο πόλεμο, έχει οξύνει περαιτέρω τις εσωτερικές συγκρούσεις και την κρίση στο εσωτερικό του συστήματος εξουσίας.
Στη σημερινή συγκυρία, ενώ η ισλαμική κυβέρνηση στρέφεται προς τη διαπραγμάτευση και τον συμβιβασμό, επιδιώκοντας να διαφύγει από τις πιέσεις των αμερικανικών και δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και να σπάσει τη διεθνή απομόνωση, απέναντι στον λαό και στη σύγκρουσή της με το διευρυνόμενο εργατικό κίνημα και τις μαζικές διαμαρτυρίες, στηρίζεται σε μια στρατηγική κλιμάκωσης της καταστολής και προσφυγής σε φρικιαστικά εγκλήματα ως κλειδί για την ίδια της την επιβίωση.
Ωστόσο, με βάση τις υπαρκτές οικονομικές πραγματικότητες —το συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στη φτώχεια και τον πλούτο, τις επίμονες διακρίσεις και ανισότητες, καθώς και την προοπτική περαιτέρω κλιμάκωσης των ανατιμήσεων, της φτώχειας και της εξαθλίωσης— σε μια περίοδο όπου το ισλαμικό καθεστώς είναι ανήμπορο και ανίκανο να ανταποκριθεί στα αιτήματα των κοινωνικών κινημάτων, και όπου το όπλο της σφαγής και της καταστολής έχει πλέον χάσει την προηγούμενη αποτελεσματικότητά του ως μέσο τρομοκράτησης της κοινωνίας, η ανάπτυξη και η διεύρυνση του εργατικού κινήματος και των άλλων προοδευτικών κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας καθίσταται αναπόφευκτη. Όπως έδειξαν οι συνεχιζόμενες πανεθνικές κινητοποιήσεις, ακόμη μεγαλύτερες εξεγέρσεις και εκρήξεις λαϊκής οργής διαγράφονται πλέον στον ορίζοντα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όχι μόνο οι κυρίαρχες φατρίες της εξουσίας, αλλά και κανένα από τα τμήματα της αστικής αντιπολίτευσης του Ιράν δεν διαθέτει απάντηση ή λύση για τον τερματισμό αυτής της εκτεταμένης οικονομικής φτώχειας και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Τμήματα της ιρανικής αστικής αντιπολίτευσης —όπως τα ρεπουμπλικανικά ρεύματα που φοβούνται την άνοδο του εργατικού και επαναστατικού κινήματος περισσότερο απ’ όσο φοβούνται την ίδια την Ισλαμική Δημοκρατία— έχουν, υιοθετώντας τη στρατηγική της λεγόμενης «μη βίας», προληπτικά στιγματίσει την επανάσταση και την ανεξάρτητη πρωτοβουλία των μαζών ως «βίαιες» και έχουν δηλώσει ανοιχτά την αντίθεσή τους σε κάθε μορφή επαναστατικού μετασχηματισμού.
Η «λύση» που προτείνουν αυτές οι δυνάμεις για τη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης του Ιράν δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση των απολύσεων, η διαρκής υποτίμηση της εργατικής δύναμης, η «ομαλοποίηση» των σχέσεων με τις δυτικές κυβερνήσεις και η εφαρμογή οικονομικών προγραμμάτων βασισμένων στην ελεύθερη αγορά. Στην καλύτερη περίπτωση, οι δυνάμεις αυτές επιδιώκουν, διατηρώντας άθικτες τις καπιταλιστικές σχέσεις, να αντικαταστήσουν τον υπάρχοντα θρησκευτικό δεσποτισμό με ένα μη θρησκευτικό, αλλά εξίσου εκμεταλλευτικό, καθεστώς διακυβέρνησης.
Μια άλλη ομάδα δυνάμεων της αστικής αντιπολίτευσης —όπως οι μοναρχικοί, η Οργάνωση Μουτζαχεντίν του Λαού (Mojahedin-e Khalq Organization), οι φιλοδυτικοί ρεπουμπλικανοί και τα εθνικιστικά κόμματα στο Κουρδιστάν και σε άλλες περιοχές— έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για την ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας στις πολιτικές «μέγιστης πίεσης» της κυβέρνησης Τραμπ, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής επέμβασης και πράξεων πολέμου από το φασιστικό κράτος του Ισραήλ. Δεν προσφέρουν καμία προοπτική πέρα από μια μεταβίβαση της εξουσίας, που θα πραγματοποιηθεί ερήμην των λαϊκών μαζών, και την αποσύνθεση/διάλυση του κοινωνικού ιστού.
Είναι σαφές ότι, υπό τέτοιες συνθήκες, μια στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών όχι μόνο θα ήταν επιζήμια για το μαζικό κίνημα του ιρανικού λαού, αλλά θα μπορούσε ταυτόχρονα να λειτουργήσει προς όφελος της επιβίωσης και της ενίσχυσης μιας μερίδας της ισλαμικής κυβέρνησης, η οποία διαθέτει τόσο τη δυνατότητα συμβιβασμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και την ικανότητα να καταστέλλει με ωμή βία τις συνεχιζόμενες λαϊκές κινητοποιήσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο σοσιαλισμός αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση που μπορεί να ανοίξει έναν ορίζοντα απελευθέρωσης για τους εργάτες και τον καταπιεσμένο λαό του Ιράν, οι οποίοι έχουν οδηγηθεί στα όρια της αντοχής τους από το μέγεθος της φτώχειας και τη στέρηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Ο σοσιαλισμός —και η εγκαθίδρυση της εξουσίας των συμβουλίων από τους εργάτες, τους σκληρά εργαζόμενους[i] και τους καταπιεσμένους του Ιράν— είναι η μόνη προοπτική που μπορεί να θέσει τέλος στις οικονομικές κρίσεις, στις κοινωνικές κακουχίες, καθώς και στη γενικευμένη έλλειψη δικαιωμάτων, τις διακρίσεις και τις ανισότητες που πλήττουν/καθηλώνουν (grip) τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.
Η σοσιαλιστική εναλλακτική λύση εδράζεται σε αντικειμενικές και ρεαλιστικές πρακτικές βάσεις. Στηρίζεται στην πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης και του κοινωνικού της κινήματος, στην πολιτική της ηγεμονία πάνω στις κοινωνικές εξελίξεις και στα άλλα επαναστατικά κινήματα της κοινωνίας· στηρίζεται στο κίνημα χειραφέτησης των γυναικών, στο ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα, στο επαναστατικό κίνημα των εργατών και των αγωνιζόμενων για ελευθερία στο Κουρδιστάν και στους αγώνες των άλλων καταπιεσμένων εθνοτήτων, καθώς και στο κίνημα ενάντια στη θανατική ποινή και στις μάχες που αυτό δίνει κατά τόπους.
Αυτά τα κοινωνικά κινήματα, που βρίσκονται ενεργά στο προσκήνιο, έχουν καταφέρει —παρά το γεγονός ότι δρουν κάτω από τη λεπίδα της καταστολής του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας— να κάνουν ουσιαστικά βήματα στην οργάνωση και την ανάδειξη ηγεσίας. Οι σοσιαλιστές ηγέτες και αγωνιστές του εργατικού κινήματος και των άλλων προοδευτικών κοινωνικών κινημάτων, ενωμένοι γύρω από μια σοσιαλιστική στρατηγική οικοδόμησης οργανώσεων, συγκρότησης πανεθνικής ηγεσίας και κατάκτησης πολιτικής ηγεμονίας μέσα σε αυτά τα κινήματα, μπορούν να φέρουν σε πέρας την ιστορική τους αποστολή σε αυτή την περίοδο.
Μέσα από το εργατικό κίνημα —στηριγμένο στη οργανωμένη του δύναμη και σε ενότητα και αλληλεγγύη με αυτά τα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα— μπορεί να ανατραπεί επαναστατικά η Ισλαμική Δημοκρατία, να συντριβούν οι Φρουροί της Επανάστασης, ο στρατός, καθώς και ο κατασταλτικός, γραφειοκρατικός και νομοθετικός της μηχανισμός, και πάνω στα ερείπιά της να εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα εξουσίας των συμβουλίων των εργατών, των σκληρά εργαζομένων και του καταπιεσμένου λαού του Ιράν. Μέσα από έναν ριζικό μετασχηματισμό της οικονομίας, θα ανοίξει έτσι μπροστά στην κοινωνία ένας ορίζοντας απελευθέρωσης από όλα τα δεινά του καπιταλιστικού συστήματος και μια προοπτική ελευθερίας, ισότητας και κοινωνικής ευημερίας.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο επαναστατικός αγώνας για την ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχει εισέλθει σε μια αποφασιστική φάση, το Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων του Ιράν υπογραμμίζει την κρίσιμη αναγκαιότητα της ανάπτυξης/διεύρυνσης (expanding) ενός ενιαίου και πανεθνικού αγώνα για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση της εξουσίας των συμβουλίων των εργατών και του καταπιεσμένου λαού του Ιράν. Διότι, σε αντίθεση με το κοινοβουλευτικό σύστημα του καπιταλισμού —το οποίο μετατρέπει τη συμμετοχή στην πολιτική, τη διακυβέρνηση και τη διοίκηση της κοινωνίας σε ένα εξειδικευμένο πεδίο απρόσιτο για τους εργάτες και τον λαό— η εξουσία των συμβουλίων βασίζεται στην άμεση συμμετοχή των πολιτών, από το τοπικό έως το πανεθνικό επίπεδο. Εγγυάται και διασφαλίζει τη συμμετοχή των εργατών και του λαού στη λήψη πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων, καθώς και στη διακυβέρνηση και τη διαχείριση της κοινωνίας.
Γι’ αυτόν τον λόγο, σε αντιπαράθεση με τα σχέδια της αστικής αντιπολίτευσης για μια «μεταβατική περίοδο» και την εγκαθίδρυση κοινοβουλευτικού συστήματος, θεωρούμε το σύστημα των συμβουλίων ως το καλύτερο και πιο άμεσα προσβάσιμο μέσο για τη συμμετοχή όλων των μελών της κοινωνίας στη διακυβέρνησή της —τόσο ως νομοθετών όσο και ως εκτελεστών των νόμων.
Το Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων του Ιράν θεωρεί ότι, υπό συνθήκες όπου οι τεχνολογικές εξελίξεις και η εξάπλωση των κοινωνικών δικτύων έχουν βελτιώσει τις επικοινωνίες περισσότερο από ποτέ και έχουν καταστήσει την πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους τους τομείς ευρέως διαθέσιμη στο κοινό, το σύστημα των συμβουλίων έχει διευκολύνει ακόμη περισσότερο την άμεση συμμετοχή των εργατών και των μαζών του λαού στη διακυβέρνηση της κοινωνίας και την έχει μετατρέψει σε πρακτικά εφικτή δυνατότητα.
Η διακυβέρνηση της κοινωνίας μέσω συμβουλίων μπορεί να αποτρέψει την εγκαθίδρυση ενός γραφειοκρατικού συστήματος που θα καθίσει και πάλι πάνω από τον λαό και θα τον μετατρέψει σε ανίσχυρο θεατή της πολιτικής σκηνής. Οι εργάτες και οι λαϊκές μάζες που είναι οργανωμένοι μέσα σε ένα σύστημα συμβουλίων θα αποτελούν οι ίδιοι τόσο τους νομοθέτες όσο και τους εκτελεστές των νόμων.
Σε αυτό το σύστημα διακυβέρνησης, όλοι οι διοικητικοί, πολιτικοί και δικαστικοί λειτουργοί εκλέγονται από τον λαό και μπορούν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή, όποτε η πλειοψηφία των ψηφοφόρων το αποφασίσει. Το σύστημα των συμβουλίων διαθέτει ιεραρχική δομή, με το Πανεθνικό Συνέδριο Συμβουλίων να λειτουργεί ως το ανώτατο όργανο της λαϊκής κυριαρχίας στο Ιράν. Το Πανεθνικό Συνέδριο Συμβουλίων έχει ρόλο νομοθέτη, οργανωτή των ανώτατων κρατικών θεσμών και εκτελεστικών υποθέσεων, καθώς και επόπτη της λειτουργίας τους.
Στη διακυβέρνηση μέσω συμβουλίων, τα πολιτικά κόμματα μπορούν να συμμετέχουν στην πολιτική εξουσία και στα όργανα διοίκησης και διαχείρισης της κοινωνίας μόνο μέσα από τη συμμετοχή τους στις εκλογές των συμβουλίων σε διάφορα επίπεδα.
Η εξουσία των συμβουλίων, που αναδύεται από την εξέγερση των μαζών, μπορεί να διακηρύξει και να εφαρμόσει άμεσα τις πολιτικές δράσεις και τις προβλέψεις του προγράμματος που παρατίθενται παρακάτω, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στην καθημερινή ζωή και στους αγώνες των εργατών, των σκληρά εργαζομένων και του καταπιεσμένου λαού του Ιράν.
- Εγκαθίδρυση της εξουσίας των εργατών και των σκληρά εργαζομένων μέσω οργάνων άμεσης άσκησης της λαϊκής θέλησης. Διεύρυνση των συμβουλίων στους χώρους εργασίας και τις γειτονιές έως το επίπεδο πόλεων, περιφερειών και πανεθνικό, για να αντικατασταθεί η εξουσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εξασφαλίζοντας καθολικό, γενικό, ελεύθερο, μυστικό και ίσο εκλογικό δικαίωμα για όλους τους πολίτες, με αξιοποίηση όλων των μορφών άμεσης μαζικής συμμετοχής. Δικαίωμα κάθε ατόμου άνω των 18 ετών να θέσει υποψηφιότητα και να κατέχει οποιαδήποτε εκλεγμένη θέση. Δικαίωμα των ψηφοφόρων να ανακαλούν τους εκπροσώπους σε όλα τα επίπεδα, οποτεδήποτε η πλειοψηφία το αποφασίσει.
- Σύλληψη, δίκη και τιμωρία των ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας σε δημόσια δικαστήρια[ii].
- Απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων. Κατάργηση των «πολιτικών εγκλημάτων» και διάλυση των πολιτικών φυλακών. Κατάργηση της θανατικής ποινής. Κατάργηση των βασανιστηρίων.
- Άνευ όρων διακήρυξη και εφαρμογή της πολιτικής ελευθερίας, της ελευθερίας της πίστης, της έκφρασης, του τύπου, της συγκέντρωσης, της οργάνωσης, της ίδρυσης κομμάτων και του δικαιώματος στην απεργία, μαζί με την απαγόρευση κάθε μορφής αστυνόμευσης της σκέψης. Ελευθερία και πρόσβαση στο διαδίκτυο για όλους, δικαίωμα στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στην πληροφορία και ελευθερία για όλους να χρησιμοποιούν διάφορα προγράμματα και δίκτυα του διαδικτύου για την έκφραση των απόψεών τους, με την κατάργηση κάθε μορφής λογοκρισίας.
- Πλήρης διαχωρισμός της θρησκείας από το κράτος και την εκπαίδευση. Ελευθερία (της) θρησκευτικής συνείδησης. Κατάργηση όλων των θρησκευτικών νόμων, διάλυση και αποσυναρμολόγηση των κρατικών θρησκευτικών ιδρυμάτων και θεσμών. Κατάσχεση της περιουσίας και των πόρων αυτών των ιδρυμάτων που παράγουν άγνοια και δεισιδαιμονία, καθώς και όλων των κληροδοτημάτων, με διάθεση αυτών για την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του λαού.
- Εγκαθίδρυση του εργατικού ελέγχου στην παραγωγή και τη διανομή.
- Εξασφάλιση της διαβίωσης και της ευημερίας όλων των πολιτών σύμφωνα με τα σύγχρονα διεθνή πρότυπα, μέσω συμβουλίων και θεσμών που εκλέγονται από τους εργάτες και τον λαό. Παροχή επαρκούς ασφάλισης ανεργίας για όλα τα άτομα άνω των 18 ετών που είναι πρόθυμα να εργαστούν, καθώς και για όσους αδυνατούν να εργαστούν λόγω σωματικών ή ψυχικών λόγων. Εγγύηση δωρεάν εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και δημόσιας υγείας για όλους τους πολίτες.
- Πλήρης εξάλειψη κάθε μορφής έμφυλης διάκρισης και καταπίεσης, μέσω της κατάργησης του συστήματος σεξουαλικού απαρτχάιντ, της ακύρωσης όλων των νόμων που στρέφονται κατά των γυναικών ή είναι μεροληπτικοί, της θέσπισης και εφαρμογής της πλήρους και άνευ όρων ισότητας γυναικών και ανδρών σε όλες τις πτυχές της ατομικής και κοινωνικής ζωής, καθώς και της δημιουργίας ίσων ευκαιριών σε όλους τους τομείς.
- Πλήρης αναγνώριση των δικαιωμάτων σεξουαλικού προσανατολισμού, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, και κατάργηση κάθε μορφής διάκρισης και καταπίεσης κατά της κοινότητας LGBTQ+.
- Απαγόρευση της επαγγελματικής εργασίας για παιδιά κάτω των 18 ετών. Εξασφάλιση και εγγύηση ότι όλα τα παιδιά έχουν πρόσβαση σε εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, ευημερία και χαρά, δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη και την εξέλιξή τους. Χαρακτηρισμός οποιασδήποτε σεξουαλικής κακοποίησης ή κακομεταχείρισης των παιδιών ως ποινικού αδικήματος και διασφάλιση της κρατικής προστασίας των παιδιών.
- Απόρριψη κάθε μορφής καταπίεσης, διάκρισης και ανισότητας στην κοινωνία μέσω της διακήρυξης και εφαρμογής της πλήρους ισότητας δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, εθνικότητας, φυλής ή ιθαγένειας. Απόρριψη της εθνικής καταπίεσης[iii] και επίλυση των εθνικών ζητημάτων με αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης μέσω της ψήφου των επηρεαζόμενων κοινοτήτων. Παράλληλα, προωθούμε την ελεύθερη και εθελοντική ενότητα όλων των κατοίκων του Ιράν και θεωρούμε ότι μια τέτοια ενότητα υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών.
- Κατάργηση των επιχειρηματικών μυστικών. Κατάργηση της μυστικής διπλωματίας.
- Άμεσες ενέργειες και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την προστασία του περιβάλλοντος και των ζωτικών πόρων νερού, εδάφους και καθαρού αέρα, μέσω μείωσης και τελικής κατάργησης της χρήσης ορυκτών καυσίμων και αντικατάστασής τους με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
- Εγκαθίδρυση κοινωνικής ιδιοκτησίας στους βασικούς βιομηχανικούς, τραπεζικούς, εμπορικούς τομείς και τομείς υπηρεσιών καθώς και στις μεγάλες γεωργικές και κτηνοτροφικές επιχειρήσεις.
- Υπό δημόσιο έλεγχο όλα τα βιομηχανικά και εμπορικά ιδρύματα, καθώς και η περιουσία, τα ακίνητα και ο πλούτος διαφόρων ιδρυμάτων και φορέων που συνδέονται με το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας· κατάληψη των κληροδοτημάτων και χρήση τους προς όφελος της δημόσιας ευημερίας.
- Η εξουσία των συμβουλίων του λαού του Ιράν θεωρεί ως σημαντικό καθήκον της την υποστήριξη των εργατικών, σοσιαλιστικών, απελευθερωτικών και φιλελεύθερων κινημάτων παγκοσμίως και στην περιοχή.
Η Διάσκεψη της Στοκχόλμης καλεί τους εργάτες, τους ανθρώπους του μόχθου, τους αγωνιστές για την ελευθερία, τις προοδευτικές γυναίκες και τους κομμουνιστές να συμμετάσχουν στην εναλλακτική λύση των συμβουλίων, να συμβάλλουν στη διαμόρφωσή της και στην προώθησή της, και να προβάλλουν αυτό το όραμα μέσα στον τρέχοντα αγώνα. Έχουμε εισέλθει σε μια αποφασιστική εποχή που θα καθορίσει και τη μοίρα των μελλοντικών γενεών. Η επαναστατική μας απόφαση, θέληση και δράση σήμερα μπορεί και πρέπει να διαμορφώσει αυτήν την περίοδο και το μέλλον. Η εναλλακτική λύση των συμβουλίων και του σοσιαλισμού είναι επείγουσα και εφικτή, και οφείλει, στο πλαίσιο του αγώνα για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στην εποχή που θα ακολουθήσει, να βάλει τέλος σε όλες τις δυσκολίες και τα δεινά που έχει επιβάλει έως σήμερα ο καπιταλισμός.
Το Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων του Ιράν επιδιώκει, στο πλαίσιο της εκπλήρωσης της παραπάνω αποστολής, να ενώσει και να κινητοποιήσει το αριστερό και επαναστατικό στρατόπεδο. Για την προώθηση αυτού του στόχου, το Συμβούλιο θεωρεί την οργανωτική επέκταση, τη διεύρυνση της συνεργασίας και την υλοποίηση των απαραίτητων πρωτοβουλιών και δράσεων σε αυτόν τον τομέα ως αναπόσπαστο μέρος της συνεχιζόμενης ατζέντας του και των αδιαμφισβήτητων ευθυνών του.
· Κάτω η καπιταλιστική Ισλαμική Δημοκρατία!
· Ζήτω η ελευθερία, ζήτω ο σοσιαλισμός!
· Ζήτω η ενότητα των γραμμών του στρατοπέδου της σοσιαλιστικής εναλλακτικής λύσης!
Συμβούλιο Συνεργασίας των Ιρανών Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων
Ιανουάριος 2026
Σημειώσεις
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 19 Ιανουαρίου 2026 στην ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράν (CPI, Communist Party of Iran) με τίτλο « The Charter of the Cooperation Council of Iranian Leftist and Communist Forces for the Revolutionary Overthrow of the Islamic Republic and the Establishment of Council Rule in Iran» στη διεύθυνση … https://cpiran.org/document-of-the-cooperation-council-of-iranian-leftist-and-communist-forces-the-charter-for-the-revolutionary-overthrow-of-the-islamic-republic-and-the-establishment-of-council-rule-in-iran/
Το αποκαλούμενο ΚΚ Ιράν ιδρύθηκε το 1983 από την συγχώνευση παλιότερων μ-λ κομμουνιστικών οργανώσεων με βάση κυρίως το Ιρανικό Κουρδιστάν. Το «Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων» εμφανίστηκε το 2018 με την συμμετοχή αριστερών και κομμουνιστικών ομάδων της ιρανικής διασποράς. Στις 10 Ιανουαρίου 2026, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, πραγματοποίησε συνέδριο.
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Τονίζουμε ότι οι δημοσιεύσεις κειμένων από συλλογικότητες της αριστερής και κοινωνικής αντιπολίτευσης του Ιράν γίνεται για την ενημέρωση των αναγνωστών μας για τις εξελίξεις στην χώρα και δεν συνιστούν απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
[i] ΣτΜ. toilers := σκληρά εργαζόμενοι, άνθρωποι του μόχθου.
[ii] ΣτΜ. public courts := δημόσια δικαστήρια :≈ Εδώ, μάλλον δεν πρόκειται απλώς για “δημόσια” με τη διοικητική έννοια, αλλά για λαϊκά δικαστήρια απονομής δικαιοσύνης με πλήρη διαφάνεια.
[iii] ΣτΜ. national oppression := εθνική καταπίεση :≈ καταπίεση και περιορισμός των δικαιωμάτων μειονοτήτων και εθνοτικών ομάδων από το κράτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου