ΧΑΝΙΑ | Tα «παραλειπόμενα» για το Λόφο Καστέλι

0

Από την πρώτη μέρα που πραγματοποιήθηκε η γκανγκστερική επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στο λόφο Καστέλι Χανίων και εκκενώθηκε το κτίριο της 5ης Μεραρχίας από τους καταληψίες της Ρόζα Νέρα, το θέμα που κυριαρχεί στον τοπικό τύπο είναι η ξενοδοχοποίηση-ιδιωτικοποίηση του συγκεκριμένου χώρου. Συλλογικότητες, επιστήμονες και αγωνιστές της πόλης, συμπεριλαμβανομένης και της Ρόζα Νέρα, εκφράζουν την αντίθεση τους στην απόφαση της Πρυτανείας του Πολυτεχνείου Κρήτης να εκχωρήσει το χώρο για να γίνει ξενοδοχείο. Κοντά σ’ αυτούς και δεκάδες παράγοντες του τόπου ανάμεσα τους πρώην και νυν βουλευτές, υπουργοί, που έχουν υπηρετήσει και υπηρετούν από υπεύθυνες θέσεις αυτό το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, της λεηλασίας του φυσικού πλούτου και της καταστροφής του περιβάλλοντος. «Σχίζουν τα ιμάτια τους» και θέλουν ακόμη και να ηγηθούν στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.

Κατ’ αρχή θα μπορούσε να πει κάποιος καλόπιστα, ότι είναι μια θετική εξέλιξη το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία τάσσεται ενάντια στο ξεπούλημα αυτού του φιλέτου. Ενός μνημείου μέσα στην καρδιά της παλιάς πόλης. Οι ελεύθεροι χώροι, τα πάρκα πράσινου σπανίζουν πλέον, όχι μόνο στη μεγαλούπολη της Αθήνας, αλλά και στην επαρχία., που η τσιμεντοποίηση έχει κάνει το «θαύμα» της.

Μέχρι εδώ όλα καλά .Όμως «ξεχάστηκε»μια λεπτομέρεια. Η αστυνομική επιχείρηση, οι συλλήψεις, οι κατηγορίες που έχουν φορτωθεί στις πλάτες 15 καταληψιών, ντόπιων και μεταναστών, η εκκένωση της κατάληψης, η ρήψη δακρυγόνων, η τρομοκρατία και εν τέλει η κατάληψη του χώρου από τις δυνάμεις καταστολής. Να θυμίσω ότι η παραπάνω επιχείρηση έγινε σε μια περίοδο που το δόγμα της κυβέρνησης και του Χρυσοχοϊδη «νόμος και τάξη» είναι σε πλήρη εφαρμογή, όχι μόνο για τις μειοψηφίες, αλλά και ενάντια σε κάθε σκίρτημα που κάνει ο λαός και η νεολαία για να αντιταχθεί στη βάρβαρη πολιτική. Μέσα στο καλοκαίρι ψηφίστηκε ο νόμος που απαγορεύει τις συγκεντρώσεις, υπάρχει ανοιχτή παρέμβαση του κράτους στη λειτουργία των σωματείων, προσπαθούν να απαγορεύσουν τις απεργίες, αποψιλώνουν τα νοσοκομεία την ίδια ώρα που ενισχύονται οι δυνάμεις καταστολής για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό λαό και η φασιστικοποίηση καλά κρατεί. Όλα αυτά δεν είναι «ασήμαντες λεπτομέρειες»

Η τρομοκρατία και η καταστολή είναι επιλογή του συστήματος για να μπορεί να επιβάλει την αντιλαϊκή του πολιτική και δεν στρέφεται μόνο ενάντια σε κάποιες μικρές ομάδες, αλλά συνολικότερα απέναντι στο λαό. Το χτύπημα της μεγαλειώδους συγκέντρωσης στην Αθήνα για τη δίκη της Χρυσής Αυγής αποδεικνύει τα παραπάνω.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η βίαιη εκκένωση του κτιρίου της 5ης Μεραρχίας και η αποπομπή απ’ αυτό της ΡΟΖΑ ΝΕΡΑ. Φυσικά και δεν ισχύει ότι το κτίριο εκκενώθηκε (όπως και τόσες άλλες καταλήψεις) με την επιστράτευση των ΜΑΤ γιατί πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί.

Αυτό δεν πρέπει να ξεχνιέται και πρώτα απ’ όλα από την ίδια τη ΡΟΖΑ ΝΕΡΑ που από την πρώτη μέρα κινήθηκε με ένα πλαίσιο «να υπερασπίσουμε τους ελεύθερους χώρους», ξεχνώντας το ζήτημα της τρομοκρατίας και της στέρησης του δικαιώματος να λειτουργεί και να δρα με τον τρόπο που έχει επιλέξει. Εκτός αν η συγκεκριμένη κατάληψη έγινε το 2004 για να μη γίνει ξενοδοχείο ο χώρος, πράγμα βέβαια που δεν ισχύει.

Βέβαια οι κάθε λογής παράγοντες του συστήματος που όλο το προηγούμενο διάστημα με κάθε ευκαιρία ζητούσαν την εκκένωση της «παράνομης κατάληψης» και σήμερα για δικούς τους λόγους ( ενδοκομματικής κόντρας, προσωπικές φιλοδοξίες, οικονομικά συμφέροντα κλπ) δείχνουν ψεύτικη ευαισθησία για την πόλη και το περιβάλλον έχουν κάθε λόγο να «ξεχάσουν» το ζήτημα της κρατικής καταστολής.

Μα και ο ΣΥΡΙΖΑ που υπηρέτησε την ίδια πολιτική όταν ήταν κυβέρνηση «βολεύεται» σήμερα σε ένα τέτοιο πλαίσιο προσπαθώντας να ψαρέψει στα θολά νερά χωρίς να αγγίξει την ουσία του προβλήματος. Αντίστοιχα και το ΚΚΕ που απείχε από τις μεγάλες συγκεντρώσεις που έγιναν τις πρώτες μέρες της εκκένωσης, σήμερα συντάσσεται με όλους αυτούς , δείχνει όψιμο ενδιαφέρον για τους «ανθρώπους που το χρησιμοποιούσαν σαν καταφύγιο», αλλά και ανησυχεί για τις «συνέπειες στο Πολυτεχνείο» από την πιθανή ακύρωση της συμφωνίας .

Με τη συλλογικότητα ΡΟΖΑ ΝΕΡΑ έχω διαφορετική αντίληψη σε μια σειρά ζητήματα που αφορούν το κίνημα και γενικότερα τις απαντήσεις που χρειάζονται. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί εμπόδιο για κανένα να υπερασπίζεται το δικαίωμα κάθε συλλογικότητας που έχει σαν αναφορά τα δίκαια του λαού να υπάρχει και να προβάλλει τις απόψεις της .

Εν κατακλείδι ο λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία έχουν κάθε λόγο να αγωνίζονται για τη ζωή τους και την ποιότητα της . Όμως κάθε αγώνας για να έχει αποτελέσματα και να επενδύεται στη λαϊκή υπόθεση, πρέπει να συνδέεται και να εντάσσεται μέσα στον αγώνα ενάντια συνολικά στην πολιτική του συστήματος της εξάρτησης, της φτώχειας και της καταστολής.

Αγώνες που θα στηρίζονται στον ίδιο το λαό και όχι σ’ αυτούς που έχουν άλλες αγωνίες και επιδιώξεις. Αγώνες που θα συμβάλλουν στην πολιτικοποίηση και στο δυνάμωμα των αντιστάσεων. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο απαιτείται να μπει η διεκδίκηση για να μη γίνει ξενοδοχείο ο λόφος Καστέλι ,για να έχει ελεύθερη πρόσβαση ο κάθε λαϊκός άνθρωπος.

Χανιά 16-10-2020

Γιάννης Χαρτζουλάκης,
μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης

http://protovouliantistasis.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι απαντήσεις θα δοθούν στο δρόμο του αγώνα και όχι στις κάλπες

0

Του Γιάννη Χαρτζουλάκη*

Επιτέλους!!! Έφτασαν οι εκλογές που όλα τα κόμματα, συστημικά ή μη, εδώ και τέσσερα χρόνια με αγωνία προσδοκούσαν και προετοιμάζονταν.

Ήρθε η ώρα λοιπόν:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ν’ αναβαπτιστεί ξανά με την ψήφο του λαού και να δικαιωθεί για όλα αυτά που έκανε αυτά τα τέσσερα χρόνια (που δεν ήταν λίγα). Τα μνημόνια που δεν κατάργησε αλλά πρόσθεσε και άλλα, το ξεπούλημα και τη δήμευση της δημόσιας περιουσίας, τη μονιμοποίηση του ΕΝΦΙΑ, τη «θεσμοθέτηση» της φτώχειας, το παραπέρα ξεχαρβάλωμα του εργασιακών σχέσεων, τη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των φονιάδων, τη ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, τη μετατροπή όλης της χώρας σε χώρα - βάση, τη σύναψη στενών και αδιάρρηκτων δεσμών με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, τη χούντα της Αιγύπτου πάντα με την καθοδήγηση και τη σκέπη των ΗΠΑ.

Η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη που κάνει εναγώνιες προσπάθειες για ν’ αποδείξει στα ντόπια και ξένα αρπακτικά του κεφαλαίου και στους ξένους προστάτες ότι όλα αυτά αυτοί θα τα κάνουν καλύτερα από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί είναι μέσα στο DNΑ τους, στη φιλοσοφία τους και προσπαθούν να επενδύσουν στη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Τα υπόλοιπα μικρότερα κόμματα του συστήματος (ΚΙΝΑΛ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ) πασχίζουν να τους αναγνωριστεί ότι η πιστή αφοσίωσή τους στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, η θέσης τους ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, οι δεσμοί με τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι εκ των ουκ άνευ. Παράλληλα με αυτούς και το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κλίμα φασιστικοποίησης και με ιδιαίτερο θράσος διεκδικεί ένα ακόμη πιο αναβαθμισμένο ρόλο πουλώντας μπόλικη πατριδοκαπηλία χωρίς βέβαια να καταφέρνει να κρύψει τον εμετικό λόγο της.

Στο ίδιο μοτίβο αλλά με διαφορετικά συνθήματα και επιχειρηματολογία κινούνται και μια σειρά οργανώσεις που αναφέρονται στην Αριστερά μικρότερες ή μεγαλύτερες. Στο μοτίβο δηλαδή της μαγείας της κάλπης. Εκεί που όλα μπορούν κατ’ αυτούς ν’ αλλάξουν ξαφνικά χωρίς μεγάλες φασαρίες και όλα τα υπόλοιπα στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να υπηρετούν αυτό το στόχο. Γι’ αυτό πρέπει σ’ όλες τις κάλπες να πέσει ΚΚΕ, γιατί αυτό μπορεί να κάνει τη διαφορά. Γιατί έτσι η ψήφος μας θα πιάσει τόπο. Για κάποιους άλλους με την ενίσχυσή τους θ’ ανοίξει ο δρόμος της επαναστατικής ανατροπής και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Μέχρι εδώ όλα «καλά». Όμως στις 26 Μάη οι εκλογές δεν αφορούν το εθνικό κοινοβούλιο, αλλά το ευρωκοινοβούλιο. Πρόκειται για ένα κατασκεύασμα ιμπεριαλιστικής επινόησης που δεν έχει άλλο στόχο και άλλη αρμοδιότητα πέρα από τον εξωραϊσμό αυτού του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού που λέγεται Ε.Ε.

Ενός αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού συνασπισμού:

Που έχει ρημάξει τους λαούς των χωρών της Ε.Ε. στη φτώχεια, τους έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση και την ανεργία

Που πριμοδοτεί τη φασιστικοποίηση, τον αντικομμουνισμό, που καταργεί δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες.

Που εκμεταλλεύεται τις εξαρτημένες χώρες όπως η Ελλάδα, μεταφέροντας τον πλούτο στις ισχυρές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, κ.λπ.)

Που αξιοποιούν το όχημα του ευρώ και της «ενωμένης» Ευρώπης οι ισχυρές χώρες προκειμένου να πλασαριστούν με καλύτερες προϋποθέσεις στο ταμπλό του άγριου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Που εξαπολύουν επιθέσεις σε άλλες χώρες (Γιουγκοσλαβία, Συρία, Λιβύη, κ.λπ.) προκειμένου να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι και που στην πράξη αποδείχτηκε ότι αυτό το κατασκεύασμα κάθε άλλο παρά ενωμένο είναι.

Που ευθύνεται για τη διάλυση του παραγωγικού ιστού, την παραρτημοποίηση και την ερήμωση της χώρας μας.

Που επέβαλε τα μνημόνια σε αγαστή συνεργασία πάντα με την μεγαλοαστική τάξη της χώρας μας, το ντόπιο κεφάλαιο που άδραξε την ευκαιρία να αυγατίσει παραπέρα τα κέρδη του λειτουργώντας σαν μεσίτες.

Που ευθύνεται για το πνίξιμο χιλιάδων προσφύγων στη Μεσόγειο και για τις άθλιες συνθήκες εκμετάλλευσης και διαβίωσης όλων αυτών που «φιλοξενούνται» στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Γι’ αυτή την Ευρώπη μας καλούν να ψηφίσουμε στις 26 του Μάη. Αυτή την Ευρώπη θέλουν να νομιμοποιήσουν και να εξωραΐσουν μέσα στο ευρωκοινοβούλιο. Να επικυρώσουμε με την ψήφο μας τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τους δυτικούς δυνάστες επιδιώκει η μεγαλοαστική τάξη της χώρας και τα κόμματα του συστήματος. Αυτή την επικύρωση μας καλούν να πράξουμε και μια σειρά οργανώσεις της αριστεράς συμμετέχοντας στις εκλογές.

Ας μη τους κάνουμε τη χάρη. Η θέση της ΑΠΟΧΗΣ από τη φάρσα των ευρωεκλογών είναι μια θέση μάχιμη. Υποδηλώνει τη διάθεσή μας ν’ αναμετρηθούμε με το ντόπιο κηφηναριό και τους ξένους δυνάστες για να σπάσουμε τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, παλεύοντας για την έξοδο της χώρας από Ε.Ε. και ΝΑΤΟ για το διώξιμο των βάσεων ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Παράλληλα με τις ευρωεκλογές διεξάγονται και οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Εκατοντάδες υποψήφιοι διεκδικούν την ψήφο μας υποσχόμενοι έργα, υποδομές και αναπλάσεις που θα αλλάξουν και θα βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη. Όμως δε κάνουν τον κόπο να μας εξηγήσουν αυτό το κοινωνικό πρόσωπο που πασχίζουν να παρουσιάσουν, ακόμη κι αν υπάρχει από κάποιους η πολιτική βούληση, με τι πόρους θα υλοποιηθεί; Μήπως από ακόμη μεγαλύτερη φορολόγηση του λαού; Ποια θέση παίρνουν οι τοπικοί άρχοντες απέναντι στην επέκταση των αμερικανονατοϊκών βάσεων; Πως συνέβαλαν με τη στάση τους μέχρι σήμερα στο δυνάμωμα του αντιβασικού- αντιιμπεριαλιστικού κινήματος; Πότε τα ζητήματα που απασχολούν το λαό λύθηκαν μέσα από τις κάλπες;

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι μία. Καμία ψήφος όσο «κόκκινη» κι αν πλασάρεται δε μπορεί να απαντήσει κανένα μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα και αυτά που αντιμετωπίζει ο λαός μας. τα πάντα κρίνονται στο δρόμο, στον αγώνα, στην ταξική πάλη. Συγκροτώντας Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης εκεί καλούμαστε όλοι να δείξουμε πόσο πραγματικά ενδιαφερόμαστε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός μας. Ιδού η Ρόδος …

ΑΠΟΧΗ λοιπόν από τις περιφερειακές εκλογές γιατί οι περιφέρειες είναι θεσμός πλήρως αποκομμένος από το λαό. ΛΕΥΚΟ στην κάλπη των δημοτικών εκλογών. Όχι στις εκλογικές αυταπάτες και στις φρούδες υποσχέσεις των κάθε λογής σωτήρων. Να δυναμώσουν οι αγώνες ενάντια στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

* μέλος της κ.ο. Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ)

https://agonaskritis.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Την Τετάρτη 30 Μάη απεργούμε! ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΦΡΑΓΜΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

0

Οι εργαζόμενοι της χώρας μας είναι αντιμέτωποι με μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις των εργαζομένων, όχι μόνο δεν έχει καταληκτική ημερομηνία τον ερχόμενο Αύγουστο, όπως υπόσχεται η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αλλά αντίθετα ετοιμάζονται νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την παραπέρα επιδείνωση και διεύρυνση της φτώχειας στα λαϊκά στρώματα. Σήμερα που τα νούμερα της κυβέρνησης για την ανάπτυξη και τα πλεονάσματα «ευημερούν», τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτικά για την κατάσταση στη χώρα μας:

Οι φτωχοί ξεπερνούν τα 2,3 εκατομμύρια, ενώ σε κατάσταση ακραίας φτώχειας ζουν πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι. Είναι εύκολο να φανταστούμε το τι πρόκειται να ακολουθήσει και τι μπορούμε να περιμένουμε από την «καθαρή» έξοδο από τα μνημόνια, είτε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είτε με κυβέρνηση ΝΔ ή άλλων επίδοξων να κυβερνήσουν - κομμάτων του συστήματος.

Η 4η αξιολόγηση (για να κλείσει) προϋποθέτει άλλα 88 νέα προαπαιτούμενα. Τα μέτρα για τους 18 πρώτους μήνες μετά τα μνημόνια είναι ήδη ψηφισμένα.

Αυτό μεταφράζεται σε νέους μεγαλύτερους φόρους για το λαό, νέες δραστικές περικοπές των συντάξεων, μείωση των κοινωνικών δαπανών σε υγεία και παιδεία, επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων, παραπέρα απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων εργασίας. Σε σχέση με τον κατώτατο μισθό, στο νέο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης αναφέρεται ότι θα καθοριστεί με βάση την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα!!

Την ίδια ώρα ο υποκατώτατος μισθός στους νέους εργαζόμενους είναι καθεστώς, ενώ ο ΟΟΣΑ προτείνει την επέκτασή του για εργαζόμενους ανεξάρτητα ηλικίας, ανάλογα με την εμπειρία! Οι εργασιακές και μισθολογικές συνθήκες που επικρατούν στη «βαριά βιομηχανία» του τόπου μας, τον τουρισμό, δείχνουν το δρόμο για το τι θα ακολουθήσει και σ’ άλλους χώρους εργαζομένων.

Παράλληλα με όλα αυτά ο ΣΕΒ απαιτεί νέα μείωση του μισθολογικού κόστους, καμιά υποχώρηση σε ότι έχει ψηφιστεί την προηγούμενη περίοδο, μείωση φορολογίας για το μεγάλο κεφάλαιο, φθηνότερη ενέργεια, διευκόλυνση στις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Με τέτοια άλλωστε κίνητρα ευελπιστεί η κυβέρνηση, ότι θα προσελκύσει νέες επενδύσεις, ντόπιες και ξένες. Τέτοιου είδους ανάπτυξη σχεδιάζει μέσα από τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί. Να δημιουργήσει δηλαδή ένα περιβάλλον μεσαιωνικό για τους εργαζόμενους και φιλικό για την επιχειρηματικότητα. Αυτό εννοούν όταν λένε, ότι η χώρα πρέπει να επανέλθει στην «ευρωπαϊκή κανονικότητα». Για τη διασφάλιση αυτής της κανονικότητας η αυστηρή επιτήρηση θα συνεχιστεί μέχρι το 2050. Είναι πλασματικά τα ποσοστά της ανεργίας που διαφημίζουν και αποκρύπτουν ότι πάνω από το 50% των προσλήψεων αφορά τη μερική απασχόληση και την εκ περιτροπής εργασία ακόμη και στο δημόσιο και τις δημοτικές επιχειρήσεις. Την ίδια ώρα τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας δεν δικαιούται ούτε το 10% των ανέργων.

Απέναντι σ’ αυτή την «κανονικότητα» που οραματίζονται το κεφάλαιο (ντόπιο και ξένο) και η κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλο δρόμο να επιλέξουν από το δρόμο της μαζικής και οργανωμένης πάλης. Όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης έχει σαν αποτέλεσμα την καθολική σχεδόν διάλυση του εργατοσυνδικαλιστικού κινήματος. Σήμερα μέσα στα πλαίσια του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος κυριαρχούν δυνάμεις εχθρικές προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Δυνάμεις που συνδιαλέγονται με το κεφάλαιο και το ΔΝΤ και υπερασπίζονται ξετσίπωτα τα συμφέροντά του. Που δεν έχουν καμιά επιρροή στην πλατειά μάζα των εργαζομένων, που στηρίζονται οικονομικά από το κράτος και τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Αυτή η συνδικαλιστική ηγεσία αρνήθηκε όλη την προηγούμενη περίοδο, με τη συμβολή του ρεφορμισμού να οργανώσει αγώνες ακόμη και όταν καταργούσαν το οκτάωρο. Μαζί με την εργοδοσία συγκροτεί την «κοινωνική συμμαχία» και «καλεί» σε απεργία θέλοντας να αναβαθμίσει το ρόλο της στα πλαίσια του συστήματος. Απ’ αυτή την ηγεσία οι εργαζόμενες μάζες δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα καλό για τα συμφέροντα τους. Θα πρέπει να διαχωρίσουν τη θέση τους και να τους καταγγείλουν. Η υπόθεση των αγώνων πρέπει να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων. Αγώνες που θα έχουν στόχο την υπεράσπιση και επέκταση των κατακτήσεων και δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού απέναντι στο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο. Αγώνες που θα συμβάλλουν στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Για να γίνει ξανά η εργατική τάξη ο εφιάλτης για το κεφάλαιο και που θα συμπαρασύρει μαζί της κι άλλα κοινωνικά στρώματα. Όμως αυτή η πορεία δεν μπορεί να γίνει ούτε με διαδικασίες fast track, ούτε με οργανωτικούς σχεδιασμούς. Κάθε μικρή ή μεγαλύτερη αντίσταση, αντιπαράθεση, απεργία έχει τη σημασία και τη συμβολή της σ’ αυτή την κατεύθυνση. Οι βερμπαλισμοί και η απογείωση από την πραγματικότητα, όχι μόνο δεν βοηθάνε στην ανασυγκρότηση του κινήματος, αλλά αντίθετα οδηγούν στην απογοήτευση και την παραίτηση. Με την πεποίθηση λοιπόν ότι, το κεφάλαιο δεν είναι ανίκητο, αλλά η θρασύτητα του πηγάζει από το σημερινό αφοπλισμό της εργατικής τάξης και το οτι το ποια δικαιώματα θάχει σε λίγους μήνες ή χρόνια η εργατική τάξη είναι θέμα ταξικού συσχετισμού, οφείλουμε:

Να καταγγείλουμε τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για τον ξεπουληματικό τους ρόλο, που προκηρύσσουν μια απεργία, χωρίς να ενδιαφέρονται για τη μαζικότητα της, με στόχο να υπονομεύσουν την έννοια της απεργίας σαν όπλο στα χέρια των εργαζομένων.

Να απεργήσουμε μαζικά στις 30 Μάη. Να κάνουμε ένα μικρό βήμα δηλώνοντας τη θέληση μας, ότι είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε για τα δικαιώματά μας στη ζωή.

Ενάντια στην πολιτική της πείνας και της εξαθλίωσης. Ενάντια στην πολιτική της εξάρτησης των βάσεων και του πολέμου.

Απεργιακή Συγκέντρωση 10.30 π.μ. Δημαρχείο Χανίων.

Χανιά, 28-05-2018

Γιάννης Χαρτζουλάκης
Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης
https://protovouliantistasis.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ