ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Κάλεσμα της Ταξικής Πορείας στην συγκέντρωση της καταγγελίας της εργοδοσίας των YES STORES

0

 Η Ταξική Πορεία καλεί στη νέα συγκέντρωση καταγγελίας της εργοδοσίας των YES στη Θεσσαλονίκη.

Σε συνέχεια των κινητοποιήσεων του καλοκαιριού συνεχίζουμε να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων και να καταγγέλουμε την εργοδοσία. Απαιτούμε να μην αποδοθεί καμία κατηγορία στους προσαχθέντες των προηγούμενων κινητοποιήσεων.

Συγκέντρωση Πέμπτη, 20/11, 18.30 (απέναντι από ΕΡΤ-3)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ταξική Πορεία | Πως θα λειτουργεί όντως η αγορά εργασίας με το καινούριο αντεργατικό νομοσχέδιο...

0

Σε κάθε καινούριο αντεργατικό νομοσχέδιο που χειροτερεύει την εργασιακή μας καθημερινότητα και συνθλίβει τα δικαιώματά μας, κάτι που ιδίως την τελευταία 5ετία τείνει να γίνει συνήθεια, κυκλοφορεί μια σειρά άρθρων και δηλώσεων που προσπαθούν να “χρυσώσουν” το χάπι και να μας αποδείξουν πόσο ευεργετικό είναι. Το καινούριο νομοσχέδιο του υπουργείου εργασίας δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Ένα νομοσχέδιο που: 

• Ελαστικοποιεί τις προσλήψεις και διευκολύνει τις απολύσεις

• Θεσπίζει τις συμβάσεις μηδενικών ωρών

• Επεκτείνει τη δυνατότητα 13ωρης δουλειάς στον ίδιο εργοδότη

• Δίνει τη δυνατότητα υπερωριακής απασχόλησης και εργαζόμενων σε καθεστώς εκ περιτροπής

• Αλλάζει την περίοδο αναφοράς συστήματος διευθέτησης του χρόνου εργασίας σε επίπεδο εβδομάδας

• Καταργεί την υποχρέωση του εργοδότη να αποδεχτεί αίτημα άδειας για τουλάχιστον τη μισή απ’ τη δικαιούμενη άδεια, συνεχόμενη και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

• «Ευέλικτο ωράριο» όπου εφαρμόζεται η ψηφιακή κάρτα εργασίας, με δυνατότητα προσέλευσης και αποχώρησης με διαφορά μέχρι και 2 ώρες σε σχέση με το δηλωμένο ωράριο.

Σε αυτη λοιπόν τη χιονοστιβάδα αντεργατικών ρυθμίσεων, τα χρυσοπληρωμένα ΜΜΕ τους φιλοξενούν καθημερινά υπουργούς και τσιράκια της κυβερνητικής πολιτικής για να ισχυριστούν ότι πλέον οι εργαζόμενοι θα έχουν το δικαίωμα δουλεύουν 4 μέρες την εβδομάδα χωρίς να χάνουν αποδοχές, ότι θα κερδίζουν ελεύθερο χρόνο και ότι υλοποιούν χρόνια αιτήματα των εργαζομένων. Ένα σενάριο θα ήταν να μην έχουν ιδέα τι συμβαίνει στους χώρους δουλειάς, όμως έχουν και για άλλη μια φορά βαφτίζουν “δικαίωμα” και “αίτημα” την επίθεση σε κάθε ίχνος δικαιώματος των εργαζόμενων.  

Ας δώσουμε κι εμείς λοιπόν τα δικά μας παραδείγματα, σχετικά με τα αποτελέσματα που θα έχει το νέο νομοσχέδιο στις συνθήκες εργασίας μας:

Καφετέρια σε νήσι

Η Πέμπτη και η Παρασκευή είναι οι πιο «δυνατές» μέρες. Η Άννα, εργαζόμενη στην καφετέρια, τη Δευτέρα θα έχει ρεπό, Τρίτη και Τετάρτη θα δουλεύει 8ωρο,  ενώ Πέμπτη με Κυριακή όπου η κίνηση είναι αυξημένη θα δουλεύει 10 ώρες την ημέρα. Ο εργοδότης της ζητάει να χτυπάει την ψηφιακή κάρτα στο 8ωρο αφού “εδώ μια οικογένεια είμαστε κι όταν τα πράγματα είναι δύσκολα βάζουμε όλοι πλάτη”. Έτσι η Άννα και 56 ώρες την εβδομάδα με 6ημερο δουλεύει, και δεν πληρώνεται τις υπερωρίες της κι ο εργοδότης της φαίνεται τυπικός αφού στο ΕΡΓΑΝΗ φαίνονται όλα νόμιμα.

Εργαζόμενος σε ταβέρνα

Ο Σπύρος δουλεύει σε ταβέρνα με σύμβαση μηδενικών ωρών  με την προφορική συμφωνία ότι θα τον καλούν σε ΣΚ που έχει παραπάνω κόσμο. Ο Σπύρος είναι παντρεμένος με παιδί οπότε κανονίζει ένα μεσοβδόμαδο τριήμερο με την οικογένεια του. Στην ταβέρνα γίνεται μια κράτηση τελευταίας στιγμής για ένα γλέντι, οπότε το αφεντικό του τον καλεί την προηγούμενη μέρα για να δουλέψει την πρώτη από τις ημέρες που είχε κανονίσει να λείψει. Ο Σπύρος επειδή έχει ανάγκη τα λεφτά δέχεται. Έτσι ο Σπύρος και πέρα δεν τα βγάζει και ψίχουλα πληρώνεται και δουλεύει όποτε καπνίσει στο αφεντικό του και δεν μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή του.

Πωλητής σε εμπορικό κατάστημα

Η Γεωργία έχει πιάσει δουλειά εκ περιτροπής σε εμπορικό κατάστημα, παράλληλα με τις σπουδές της, γιατί με τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας αλλά και με τη γενικότερη φτωχοποίηση, οι γονείς της δεν μπορούν να την σπουδάσουν αλλιώς. Όμως στη διάρκεια των χειμερινών εκπτώσεων, η εργοδοσία απαιτεί να δουλέψει 10ωρα αλλιώς θα τη διώξει. Τα αποδέχεται για να κρατήσει τη δουλειά της. Έτσι, η Γεωργία και δουλεύει στη διάρκεια των σπουδών της με τον εκβιασμό των διαγραφών και απλήρωτες υπερωρίες κάνει και μια χαρά ‘’διευθέτηση του χρόνου εργασίας της’’ έκανε ο εργοδοτικός εκβιασμός.

Εργάτης στη Βιομηχανία

Ο Αντώνης είναι χειριστής μηχανής σε εργοστάσιο στον κλάδο των δομικών υλικών. Είναι περίοδος αυξημένης απασχόλησης και επιβλήθηκε 6ήμερη εργασία . Δουλεύει 56 ώρες την εβδομάδα αλλά χτυπάει κάθε μέρα την ψηφιακή του κάρτα στο 8ωρο γιατί ‘’κι ευχαριστώ που έχεις δουλειά, να λες”. Η στολή εργασίας του, που τον προστατεύει, καταστράφηκε πέρσι αλλά η καινούρια κοστίζει. Δεν του έδωσαν. Είναι εξαντλημένος. Κι επιτέλους πλησιάζει Σάββατο απόγευμα. Θα πάρει δυνάμεις την Κυριακή. Ένα αλυσιδοφόρο μηχάνημα συνθλίβει τη γάμπα του. Οι συνάδελφοι τον απεγκλωβίζουν λίγο πριν του συνθλίψει ολόκληρο το πόδι. Αμέσως κατεβαίνει με αγωνία το αφεντικό ‘’αν δεν κάνεις καταγγελία, θα αναλάβω τα ιατρικά σου έξοδα και δε θα απολυθείς για την απροσεξία σου’’. Έτσι, ο Αντώνης και το πόδι του κατάφερε να φροντίσει και στη δουλειά επέστρεψε παρά την “απροσεξία” του και ο εργοδότης δεν είχε καμία συνέπεια. Θα ξεκουραστεί στην περίοδο μειωμένης απασχόλησης αλλά ‘’πως θα πληρώσει τη δόση για το σπίτι’’;    

Δεν τσιμπάμε! 

Το νέο νομοσχέδιο είναι βαθιά ταξικό και αντεργατικό! ΄Ερχεται να εδραιώσει την πλήρη μας διαθεσιμότητα στις ορέξεις του κεφαλαίου. Να κάνει δώρο τη ζωή και τη δουλειά μας σε κάθε εργοδότη. Να κάνει συνείδησή μας την εκμετάλλευση και την υποταγή.

Ποτέ η σκλαβιά δεν ήταν ‘’αίτημα’’ των εργαζομένων!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΝΘΗΜΕΡΟ-8ΩΡΟ!

ΜΑΖΙΚΑ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ-ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

XANIA| Απο την συγκέντρωση της Πέμπτης 11/9 ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο

0

 

Πραγματοποιήθηκε χτες στην πλατεία Αγοράς η συγκέντρωση έναντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο. Η Πρωτοβουλία Αντίστασης συμμετείχε στη συγκέντρωση και στη διαδήλωση που ακολούθησε με κεντρικό σύνθημα "ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ/Ο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ". Μια συγκέντρωση με μαζικότητα αναντίστοιχη της σφοδρότητας του νέου γύρου επίθεσης. Μια συγκέντρωση που υπονομέυτηκε από τα ίδια τα σωματεία που την καλούσαν (ελέγχονται από το ΚΚΕ) καθώς δεν έχουν καλέσει μαζικές διαδικασίες, ούτε κινήθηκαν με άλλον τρόπο για να γίνει η συγκέντρωση γεγονός στην πόλη. Στην πραγματικότητα απουσιάζει η κατευθύνση να δοθεί η μαχή για ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΕΙ το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο.

Γύρω από διάφορα ευφυλογήματα (π.χ. δε θα εφαρμόστεί, θα μείνει στα χαρτιά κτλ) είτε με κούφια λογύδρια που δε πατάνε πουθενά, ένα δυναμικό που ανησυχεί και θέλει να αντιδρασει, ζυμώνεται σε μια λογική ότι θα καταγγέλλουμε πολιτικά με μια απεργία τη μέρα ψήφισης και η υπόθεση τελειώνει εκεί.

Αυτό φυσικά προωθεί και ο άθλιος ρόλος των εργατοπατερων της ΓΣΕΕ και του εργατικού κέντρου που ο καημός τους είναι συμμετοχή στο θέατρο της διαβούλευση του υπουργείου και δέκα μέρες κοσκινίζουν για να προκύρηξουν απεργία.

Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην πόλη, το νέο νομοσχεδιο δεν φαίνεται να τη προβληματίζει ιδιαίτερα...

Η μάχη είναι δύσκολη γιατί οι δυνάμεις που κυριαρχούν στο εργατικό κίνημα δεν έχουν καμία διάθεση να τη δώσουν. Αντίθετα ο κόσμος της δουλειάς ούτε πείθεται από τη συστημική προπαγάνδα ότι έβρεξε λεφτά στη ΔΕΘ, ούτε φυσικά χαίρεται που πάει να νομιμοποιηθεί η διάλυση του ωραρίου. Αυτό επιβεβαιώνει και το δυναμικό της Πρωτοβουλίας από την επαφή του ως τώρα με τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην πόλη. Παρόλο που χιλιάδες νέοι άνθρωποι στην πόλη μας εργάζονται ήδη ατελείωτα ωράρια για να τα βγάλουν πέρα (ιδιαίτερα τη σεζόν, η έννοια ελευθερός χρονος είναι ανέκδοτο), γίνεται αντιληπτό ότι το νέο χτύπημα στην καρδιά των εργασιακών δικαιωμάτων φέρνει "τα πιο δύσκολα ".

Είναι σημαντικό το επόμενο διάστημα να πυκνώσουν οι παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης, στους εργασιακούς χώρους, να αναδειχτεί σε όσους γίνεται περισσότερους εργαζόμενους τι φέρνει το νομοσχέδιο και η ανάγκη αντίστασης στην επίθεση. Να πάει σε όσο γίνεται περισσότερα χέρια το εφημερίδακι της Ταξική Πορείας. Να γίνουν συζητήσεις με κόσμό που μπορεί να μην έχει επαφή ως τώρα με την οργανωμένη πάλη, που μπορέι να μην έχει ξεκαθαρισει ακόμα τις αιτίες της κατάστασης, όμως βιώνει στη καθημερινότητα το τι σημαίνει εργασιακός μεσαίωνας, δε τσιμπάει στα κυβερνητικά παραμύθια και ψάχνει να βρει τρόπο να αντιδράσει.

Αυτήν την κατεύθυνση θέλει να ενισχύσει η επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης την Τετάρτη,7μμ στο Εργατικό κέντρο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ζωή μας δεν τους ανήκει!

0

 "Δε θα μιλήσω ως άνθρωπος της αριστεράς, δε θα μιλησω καν για δικαιώματα. Θα πω απλά τι σημαινει στη ζωη ενός ανθρώπου (σκέτου) να δουλεύει 13-16 ώρες για πολύ καιρό.

Στην αρχή κουραζομουν, θυμωνα, προσπαθούσα να αντέξω και να κρατήσω και την υπόλοιπη μου ζωή σε λειτουργία.

Σταδιακά άρχισα να αποσυρομαι από πράγματα που με ευχαριστούν, να δουλεύω πιο σκληρά, να θυμώνω, να αηδιάζω, να κουράζομαι, να στεναχωριέμαι, να σιχαίνομαι, να ανακατεύομαι κάθε φορά που πατούσα στη δουλειά, να πονάει όλο μου το κορμί αλλά να λέω σφίξε τα δόντια, πρέπει να αντέξεις.

Μετά ξέχασα κάθε ομορφιά, κάθε "θέλω" και απλώς έκανα. Γύριζα από τη δουλειά, ήμουν διακοπές, είχα αναρρωτική, ήταν πρωτομαγιά και ήταν φυσιολογικό να χτυπήσει το τηλέφωνο μου και να μου ζητηθεί κάτι. Εσφιγγα τόσο πολύ τα δόντια που άρχισαν να έχουν πρόβλημα.

Άρχισα να αρρωσταίνω πολύ συχνά, να αγχώνομαι, να πανικοβαλλομαι, να με αμφισβητώ, να δέχομαι πιο εύκολα πράγματα παρότι με ανακατευαν. Αυτό το πέταγμα με το "ιιι" που κάνω μέχρι και σήμερα ακόμα και για εντελώς ηλίθια πράγματα είναι αποτέλεσμα αυτού.

Ημουν εξοργισμένη ή θλιμμένη όλη την ώρα και απλώς δούλευα ασταμάτητα. Γύριζα σπίτι, έβαζα ένα κρασί ή ρουμι και κοιτούσα απέναντι μέχρι να κοιμηθώ. Η πιο σύνθετη μου σκέψη ήταν "ας παραγγείλω κοτομπουκιες" που δε μου άρεσαν. Μόνη μου, πάντα μόνη, να ανακυκλώνω το αδιέξοδο στο μυαλό μου.

Μετά σταμάτησα να μπορώ να κοιμάμαι, να γελάω, να χαμογελαω, να τρώω, να ονειρεύομαι, να σκέφτομαι, να ερωτευομαι, να νοιάζομαι, να διασκεδαζω, να σκέφτομαι, να θέλω. Έχασα την ικανοτητα να είμαι εγώ. Ήμουν όμως ένα πολύ αποδοτικό ρομπότ.

Εννοείται ότι ήμουν διαρκώς εξαντλημένη και είχα συχνά ατυχήματα εν ώρα εργασίας αλλά έμαθα να τα αντιμετωπίζω σαν προσωπικές αδυναμίες, ήταν ατομική ευθύνη. πχ όταν έγινε η ρήξη μηνίσκου στη δουλειά και ο πόνος ήταν δυνατος και επίμονος, δε σκέφτηκα ότι κάτι κακό έγινε αλλά ότι γέρασα.

Το πρώτο σκ που είχα ρεπό, μετά από πολύ καιρό σερί δουλειάς , την Παρασκευή πήγα σε ένα γλέντι με φίλους μου και δε μπορούσα να συνδεθώ με τίποτα που συνέβαινε εκεί, να χαλαρωσω, να συζητήσω, να ανταποκριθώ σε οποιοδήποτε ερέθισμα. Σκέφτηκα ότι πρέπει να κοιμηθω. Το Σάββατο κοιμόμουν όλη μερα. Την Κυριακή πήγα μαζί τους για καφέ κι έπαθα κρίση πανικού γιατί αποφάσισα "να μη δω" ένα μέιλ της δουλειάς.

Κάθε μέρα γινόταν πιο εφιαλτική, συνεχιζα προφανώς "να είμαι εξαρτημένη από τον μισθο μου", κι έπρεπε για να επιβιώσω να γινομαι πιο απαθής. Η ζωή κυλούσε κι εγώ είχα σταματήσει ακόμα και να την παρακολουθώ. Δούλευα και έκανα όσα χρειάζονταν για να αντέχω υποτυπωδώς να συνεχίσω να δουλεύω. Αποσυνδέθηκα από το συναίσθημα μου, κάθε δραστηριότητα, τους φίλους μου, κάθε άνθρωπο της ζωής μου, κάθε θέληση για οτιδήποτε. Αποσυνδέθηκα από τη ζωή. Απλώς δούλευα κι όταν δε δούλευα σκεφτόμουν τη δουλειά, είτε ως εφιάλτη, είτε κάτι που την αφορούσε.

Δε διεκδικούσες; Διεκδικουσα και έλεγα ή φωναζα στοιχειοθετημενα τα παντα, δείχνοντας ότι ξέρω όλα μου τα δικαιώματα και όλες τους τις παραβασεις, εκτός από τις στιγμές που έφτασα να πετάξω πράγματα και να ουρλιαξω "Ε άντε γαμηθειτε όλοι εδώ μέσα". Νόμιζαν ότι θα μου κλείνουν το στόμα με μια "προαγωγή", με κάτι που "επιστημονικά" θα με ευχαριστούσε, με μια υποτυπώδη αύξηση. Δεν το έκλεισα. Έτσι δεν έχω πολλούς φίλους εργοδότες

Παραιτήθηκα όταν τρόμαξα. Όταν σκέφτηκα ότι αν καθόμουν έστω και μια ώρα παραπάνω, αυτό στο οποίο μετατρεπομουν θα ήταν χωρίς επιστροφή. Ένα αληθινό ρομπότ, ένας αληθινός δούλος, ένα ξεδοντιασμενο μουλάρι που αντέχει, ένα εργαλείο που έχει χωνέψει την εκμετάλλευση και αναλωσιμοτητά του και επιτρέπει να περνανε οδοστρωτήρες από πάνω του.

Παραιτήθηκα 45 κιλά, με burn out, τους πρώτους 2 μήνες ή εκλαιγα ή γαμοσταυριζα όταν κάποιος μου μιλούσε λίγο παραπάνω. Δε μπορούσα να διανοηθω ότι θα αποφασίσω ή θα οργανώσω κάτι. Είχα εκρήξεις θυμού. Όλοι έφταιγαν. Πιο πολύ εγώ. Ήμουν πιο ενοχική και από την ίδια την ενοχή. Για κάνα χρόνο, δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα δουλέψω ξανά κανονικά, πόσο μάλλον ότι θα δουλεύω μέχρι να πεθάνω... ακόμα δε μπορώ κι ας δουλεύω κανονικα. Ένας άνθρωπος (σκέτος) στα χαμένα. Τώρα ακόμα ψάχνω πώς να θέλω, πώς να μην αποτραβιεμαι από τη ζωή, πως να μην "πρέπει" συνεχώς και μονάχα.

Με πολλά ιατρικά προβλήματα δώρο των δουλειων των 13 και 16 ωρών, πχ. Στη μαγνητική της μέσης που δεν καταλάβαινα γιατί πονάει τόσο, βρέθηκαν, πέραν των τριών δισκοκηλων, και 5 κύστες στην σπονδυλική στήλη λόγω κακουχίας (το έγραφε), όταν με ρώτησε ο γιατρός αν είχα πάθει τροχαίο, εγω απαντησα απλώς δούλευα. Στα πνευμονακια μόνιμο θέμα, εισπνέοντας όλη τη σκόνη στις εργασίες ανακαίνισης ενός υπόγειου τους.

Ευτυχώς, ήμουν άνθρωπος της Αριστεράς και ήξερα ότι όλα αυτά δεν είναι νορμάλ (τι θα γινομουν άραγε αν με είχαν πείσει ότι υπάρχω για να μου πίνουν το αίμα). Ευτυχώς είχα ανθρώπους δίπλα μου να με ξυπνάνε, μια κοσμοθεωρια να με προστατευει από το να βυθιστω εντελώς στην άβυσσο τους. Ευτυχώς έχω κατοχυρωμένο στη συνείδηση μου ότι κάθε δικαιώμα που κατακτουν ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν είναι απλά σημαντικό αλλά ζωτικής σημασίας για τη ζωή και τη δουλειά τους, για την επιβίωση τους.

Κάπως μεσα όλο αυτό γίνεται λίγο πεντακάθαρο το ταξικό σου φίλτρο, βλέπεις πως η ταξική πάλη δεν είναι κατασκεύασμα, δεν είναι αφήγημα, δεν είναι ξυλινος λόγος και σίγουρα δεν τελείωσε. Βλέπεις όλα τα όπλα του αντιπάλου σε ανάπτυξη και εισαι ακόμα πιο σίγουρος. Αυτοί οι δύο κόσμοι είναι αγεφύρωτοι.

Η επελαση και η βαρβαρότητα του κεφαλαίου δε θα σταματήσει πουθενά αν δεν τη σταματήσουμε εμείς. Κάθε δικό μας βήμα πίσω, είναι πέντε δικά τους βήματα μπροστά. Τα νέο νομοσχέδιο είναι μια ολόκληρη εργαλειοθήκη εκμετάλλευσης, καταπίεσης και υποταγης. Ανθρώπους που δε θα αντιδρούν σε τίποτα, που δε θα αντιστέκονται και δε θα διεκδικούν, πεθαινοντας στη και από τη δουλειά, θέλουν να φτιαξουν.

Ταξικά, συλλογικά, οργανωμένα, αποφασιστικά, και καθόλου μα καθόλου συμβολικά και για την τιμή των όπλων, χρειάζεται να δώσουμε τη μάχη για να μην περάσει.

Για να δουλεύουμε για να ζούμε και όχι το αντίθετο, για να μη μεγαλώνουμε τη λίστα των εργοδοτικών εγκλημάτων, για να μπορούμε να οραματιστουμε και να φτιάξουμε έναν κόσμο που να μας χωράει ολόκληρους και ζωντανούς και που θα κρατάμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Η ζωή, όχι των ανθρώπων της αριστεράς, αλλά των ανθρώπων των σκετων, της δουλειάς, η ζωή μας, δεν τους ανήκει."

* Πήραμε το κείμενο και την εικόνα από το fecebook προφίλ της "Aggeliki Chatzi"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

XANIA| ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 09/04

0

Αν και με μειωμένη μαζικότητα σε σχέση με την απεργία της 28/02, ωστόσο εκατοντάδες εργαζόμενων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, νεολαίας και λαού έδωσαν σήμερα τη μάχη, απεργώντας και διαδηλώνοντας ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Κόντρα στο κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται συστηματικά στους χώρους δουλειάς και σπουδών αλλά και κόντρα στη γενικότερη ένταση της  φασιστικοποίησης με καταστολή, διώξεις και ποινικοποίηση της συνδικαλιστική δράσης. Κόντρα στην υπονόμευση της απεργίας, η οποία καλέστηκε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ μόνο για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, αλλά και με τις ρεφορμιστικές ηγεσίες σε αντίστοιχη γραμμή χωρίς να ενδιαφέρονται για την οργάνωση και μαζικοποίηση του αγώνα από τη βάση των εργαζόμενων, με άνευρες ή και ανύπαρκτες συνελεύσεις σε μια σειρά σωματεία και συλλόγους.

Παρόλα αυτά τα «βαρίδια», ένα σημαντικό τμήμα του εργαζόμενου λαού έπιασε το νήμα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος, έδωσε ξανά τη μάχη της απεργίας και κατέβηκε στο δρόμο αναγνωρίζοντας την αξία της μαζικής συλλογικής πάλης και υπερασπίζοντας το δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση.

Σίγουρα απαιτούνται και άλλα βήματα συγκρότησης και οργάνωσης των εργαζόμενων και του λαού για την ανατροπή της δολοφονική πολιτικής αυτού του σάπιου συστήματος. Βήματα που «σκοντάφτουν» όμως σε λογικές υποταγής στον αρνητικό συσχετισμό, συμβιβασμού και ανεμπιστοσύνης στην δύναμη των εργατο-λαϊκων αγώνων να νικούν. Λογικές που σπέρνουν κοινοβουλευτικές αυταπάτες και εξωραΐζουν το κράτος και τους θεσμούς του, ενώ παράλληλα καλλιεργούν λογικές ανάθεσης σε «ειδικούς» του κινήματος και προετοιμάζουν τους καταπιεσμένους σε ρόλο ψηφοφόρου.

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ συμμετείχε στην απεργιακή κινητοποίηση με διακριτό και μαχητικό μπλοκ. Με τα συνθήματα αλλά και τη δράση της το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε -στο βαθμό που της αναλογεί- να συνδεθεί με σωματεία, χώρους και εργαζόμενους, να αναδείξει τα πραγματικά επίδικα της περιόδου, να συμβάλλει στην μαζικοποίηση της απεργίας και να αντιπαρατεθεί στις λανθασμένες λογικές που εμποδίζουν το ξεδίπλωμα και την ενίσχυση της μαζικής και οργανωμένης πάλης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Βαφτίζοντας τους ανέργους... επιχειρηματίες

0

Ξεκινούν από Πέμπτη 19/12 οι αιτήσεις για το νέο πρόγραμμα της ΔΥΠΑ και του υπουργείου Εργασίας που αφορά την επιδότηση ως 17.000€ σε 5.880 ανέργους με σκοπό τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων. Πρόκειται για το δεύτερο πρόγραμμα αντίστοιχου περιεχομένου, με την Κεραμέως να τονίζει πως θα δοθεί έμφαση στις άνεργες γυναίκες.

Πριν προχωρήσουμε στον σχολιασμό της βασικής είδησης, να θυμίσουμε το πόσο νοιάστηκε η Κεραμέως για την προστασία των γυναικών (εργαζομένων και ανέργων) όταν βρισκόταν στο υπουργείο Παιδείας και ενέκρινε ως εκπαιδευτικό υλικό σκοταδιστικά προγράμματα «προγεννητικής αγωγής» γύρω από τη θεωρία του «αγέννητου παιδιού».

Όσο αφορά τις εξαγγελίες του υπουργείου, τα περί «επιδοτήσεων» των ανέργων βρίσκονται στη σφαίρα της επικοινωνίας και της δημιουργίας εντυπώσεων. Στην πραγματικότητα, για ακόμα μια φορά, η κυβέρνηση παίζει με τις αγωνίες και την αβεβαιότητα των εργαζομένων που έχουν βρεθεί στην πιο ευάλωτη θέση. Στα ψιλά γράμματα διαβάζουμε πως η επιδότηση των 17.000€ θα γίνει σταδιακά και για έναν χρόνο, με την καταβολή της πρώτης δόσης μετά την έναρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Με λίγα λόγια, ο άνεργος θα πρέπει να έχει ένα ορισμένο κεφάλαιο για να ξεκινήσει την επιχείρηση και στη συνέχεια να επιδοτηθεί. Αλήθεια πόσοι άνεργοι έχουν αποταμιευμένα χρήματα;

Ακόμα όμως κι αν προχωρήσει η επιδότηση, η όποια κρατική στήριξη έχει ημερομηνία λήξης, δίνοντας μια προσωρινή ατομική «λύση» χωρίς να ακουμπάει την ουσία. Η ουσία είναι πως το σύστημα (και κάθε κυβέρνησή του) όχι μόνο δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας -αντίθετα η κρίση του θα το μεγαλώσει ακόμα περισσότερο- αλλά το αξιοποιεί για να χτυπήσει τα εργασιακά δικαιώματα. Το συνεχιζόμενο ξήλωμα όποιας προστασίας έχει απομείνει για τους ανέργους σκοπό έχει να εκβιάζει την αποδοχή ακόμα και των πιο βάρβαρων και ελαστικών όρων δουλειάς.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και το πετσόκομμα του επιδόματος ανεργίας, που η κυβέρνηση θέλει να το παρουσιάζει και σαν «αύξηση». Η συσχέτιση του επιδόματος για ένα πρώτο διάστημα με το ύψος του προηγούμενου μισθού, που στην πράξη δεν αγγίζει την πλειοψηφία των ανέργων, αποτελεί το άλλοθι για τη μείωσή του στη συνέχεια και συνολικά. Επιπλέον, ενισχύει μια λογική «ανταποδοτικότητας», δηλαδή αμφισβήτησης του συλλογικού δικαιώματος των εργαζομένων να προστατεύονται από την ανεργία που προκαλεί η λειτουργία του συστήματος, μέσω της μετατροπής του σε μια δήθεν ατομική υπόθεση.

Κανένα πρόβλημα, λοιπόν, δεν έχει το σύστημα να διαθέσει ακόμα και αρκετά εκατομμύρια, προκειμένου να υπηρετηθεί η κεντρική του κατεύθυνση, που έχει άλλωστε υποδειχτεί από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. «Παρεμπιπτόντως», εξυπηρετεί και σε ένα, έστω μικρό, μαγείρεμα στα νούμερα για το παραμύθι της «ανάπτυξης». Το κυρίαρχο ζητούμενο, όμως, για το σύστημα και αυτό που επιδιώκει και μέσα από το νέο πρόγραμμα, είναι η υπονόμευση τόσο των δικαιωμάτων των ανέργων (που είναι ταυτόχρονα δικαιώματα όλων των εργαζομένων) όσο και της συγκρότησης που απαιτείται για την υπεράσπισή τους.

Αυτό που χρειάζεται ένας εργαζόμενος που έχει πεταχτεί στην ανεργία δεν είναι να βαφτιστεί «επιχειρηματίας». Είναι να βρει δουλειά και, ως τότε, να ζει με αξιοπρέπεια. Κόντρα στα συστημικά και κυβερνητικά σχέδια, εργαζόμενοι και άνεργοι έχουν κοινά συμφέροντα. Με κοινό, συλλογικό αγώνα πρέπει να διεκδικήσουν επίδομα ανεργίας που να καλύπτει τις ανάγκες διαβίωσης για όλο το διάστημα της ανεργίας, πλήρη και σταθερή δουλειά για όλους, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ζωή και δουλειά με δικαιώματα!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εορταστικό ωράριο 2024: Να μην συνηθίσουμε τον μεσαίωνα που μας επιβάλλουν! Οι εργαζόμενοι στο εμπόριο έχουμε δικαιώματα!

0

Για άλλη μια «εορταστική περίοδο», οι εργαζόμενοι εντός και γύρω από τον κλάδο του εμπορίου καλούνται να βάλουν πλάτη, για να γεμίσουν τα ταμεία των καταστημάτων και οι τσέπες των εργοδοτών. Πίσω από το γιορτινό κλίμα και τις στολισμένες βιτρίνες κρύβεται η άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων του κλάδου αλλά και ένας λαός που δίνει καθημερινά τη μάχη με την επιβίωση. Για άλλη μια χρονιά οι εμποροϋπάλληλοι θα αναγκαστούν να δουλέψουν υπερεντατικά για να βγει η δουλειά, με διευρυμένα ή σπαστά ωράρια και απλήρωτες υπερωρίες, χωρίς ρεπό και ελεύθερες Κυριακές. Και όλα αυτά με μισθούς που δεν καλύπτουν την εξασφάλιση των βασικών αναγκών και με τα εργοδοτικά εγκλήματα, λόγω των συνθηκών δουλειάς, να είναι στην ημερήσια διάταξη. Άλλωστε, ο χρόνος για τα «ψώνια» είναι το τελευταίο που χρειάζεται μια κοινωνία που δυσκολεύεται να βγάλει το μήνα!

 

Τα λεγόμενα «εορταστικά» ωράρια -στην πραγματικότητα ωράρια κόλασης- που ανακοινώνουν οι Εμπορικοί Σύλλογοι ισοπεδώνουν εργασιακά δικαιώματα. Φέτος, οι εργαζομένοι στο εμπόριο θα δουλέψουν με έως και 12ωρη λειτουργία των καταστημάτων αλλά και 3 απανωτές Κυριακές του Δεκέμβρη (15, 22, 29/12). Σε συνέχεια μάλιστα των ήδη εντατικοποιημένων ρυθμών δουλειάς κατά τη διάρκεια των ενδιάμεσων εκπτώσεων του Νοέμβρη, της κακόφημης Μαύρης Παρασκευής, της νέας Cyber Monday στο ηλεκτρονικό εμπόριο αλλά και με την εργασία την πρώτη Κυριακή (1/12) μετά την Black Friday, κάνοντας έτσι 4 τις Κυριακές του Δεκέμβρη χωρίς ξεκούραση για τους εμποροϋπαλλήλους!

 

Αυτό είναι το μοντέλο του εργαζομένου – σύγχρονου σκλάβου που θέλουν να μας επιβάλουν κυβέρνηση και εργοδοσία με τις «οδηγίες» της Ε.Ε., όχι μόνο στον κλάδο του εμπορίου αλλά και παντού: εργαζόμενοι αναλώσιμοι, που δε θα έχουν ίχνος δικαιωμάτων, θα είναι διαθέσιμοι για όσο και όποτε απαιτείται για την κερδοφορία των αφεντικών, υποταγμένοι και τρομοκρατημένοι με σκυμμένο το κεφάλι. Γι’ αυτό νομοθετούν απανωτούς αντεργατικούς νόμους, χτυπούν το 5ήμερο – 8ωρο, καταργούν την Κυριακάτικη αργία, καθορίζουν το ύψος του κατώτατου μισθού με βάση τις αντοχές της οικονομίας τους, νομιμοποιούν τις απολύσεις, ποινικοποιούν την απεργία και διώκουν όποιον σηκώνει κεφάλι, προσπαθούν να αφοπλίσουν τα εργατικά σωματεία.

 

Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι εργαζόμενοι στο εμπόριο ΔΕΝ πρέπει να ανεχτούν τον ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ, αλλά να αγωνιστούν και να παλέψουν για τα δικαιώματα τους. Να ανοιχθούν συζητήσεις με τους συναδέλφους τους για τα κοινά τους προβλήματα και να οικοδομήσουν τις αντιστάσεις τους! Να παλέψουν για την ανασυγκρότηση των σωματείων τους σε όργανα πάλης για τα συμφέροντα των μελών τους. Κόντρα στο φόβο και την εργοδοτική τρομοκρατία, κόντρα στο συμβιβασμό και την υποταγή στη δύσκολη πραγματικότητα. Μόνο με τη μαζική και οργανωμένη πάλη μπορούμε να αντισταθούμε στην επίθεση που δεχόμαστε και να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους δουλειάς και ζωή με αξιοπρέπεια

• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ
• 5ήμερο – 8ωρο, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΟΡΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
• ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
• ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ