Όχι άλλο αίμα για τα κέρδη του κεφαλαίου!
Οι εργάτες δεν είναι αναλώσιμοι!
Δουλειά με ουσιαστική ασφάλεια, με ανθρώπινους ρυθμούς, με αξιοπρεπείς μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας!
Κανένας χώρος δουλειάς σε λειτουργία χωρίς ασφάλεια για τους εργαζόμενους!
Κάτω η εγκληματική αντεργατική πολιτική!
Παρασκευή 30/1 στις 19:00 στο άγαλμα Βενιζέλου.
Οι ζωές των εργατριών μετράνε!
Όχι άλλες θυσίες στον μινώταυρο του καπιταλιστικού κέρδους
Δεν έχουν τέλος τα εργοδοτικά εγκλήματα, «ατυχήματα» τα λένε, με κόστος ζωές και σακάτεμα εργατών και εργατριών στις γαλέρες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Οι πέντε εργάτριες που κάηκαν στην βιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» είναι θύματα της εγκληματικής αδιαφορίας της εργοδοσίας και όλου του εκμεταλλευτικού συστήματος που θεωρεί τους εργαζόμενους αναλώσιμους και τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς περιττό κόστος.
Οι πέντε εργάτριες που τις έχασαν οι δικοί τους άνθρωποι, οι οικογένειές τους και θρηνεί όλη η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός για τον άδικο χαμό τους είναι θύματα τούτης της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των αστικών κυβερνήσεων που υπηρετούν με την αντεργατική τους πολιτική τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους που μετατρέπουν σε χώρους σκλαβιάς τους χώρους δουλειάς και απαγορεύουν στους εργαζόμενους να οργανωθούν και να παλέψουν για την ζωή και τα δικαιώματά τους. Πανηγυρίζουν για τους δείκτες ανάπτυξης της ντόπιας καπιταλιστικής οικονομίας ενώ η ακρίβεια, η φτώχεια και η εξαθλίωση εξαπλώνονται σε κάθε εργατική-λαϊκή οικογένεια. Και σαν να μη έφτανε αυτό, η εντατικοποίηση και η έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς σκοτώνει και σακατέβει εκατοντάδες εργάτες κάθε χρόνο, κάνοντας ακόμη πιο εφιαλτική την ζωή των εργαζόμενων στα μεσαιωνικά κάτεργα των καπιταλιστών.
Φτάνει πια!
Αυτό το έγκλημα δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Πρέπει άμεσα να σημάνει εργατικός ξεσηκωμός ενάντια στις δολοφονίες των εργατριών, ενάντια στην καπιταλιστική ασυδοσία και την κυβερνητική αντεργατική πολιτική. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό για να υπερασπιστεί την ζωή και να διεκδικήσει τα δικαιώματα για μία ανθρώπινη διαβίωση. Οι εργάτες, οι εργάτριες, όλοι οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από όσους σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον χαμό των πέντε εργατριών αλλά είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα. Σημερινοί και χθεσινοί κυβερνώντες και όλος ο συρφετός που στηρίζει αυτό το βάρβαρο σύστημα.
Είναι επιτακτική η ανάγκη της οργάνωσης και της μαζικής αγωνιστικής διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς κόντρα στις εργοδοτικές και κυβερνητικές απαγορεύσεις, τους εκβιασμούς και τις απειλές. Κόντρα στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες που κάνουν «πλάτες» στην εργοδοσία, την κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Κόντρα στην ηττοπάθεια, τον συμβιβασμό, τις εικονικές κινητοποιήσεις και τις λογικές της ανάθεσης στους «ειδικούς».
Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε!
26/01/2026
Γύρω από διάφορα ευφυλογήματα (π.χ. δε θα εφαρμόστεί, θα μείνει στα χαρτιά κτλ) είτε με κούφια λογύδρια που δε πατάνε πουθενά, ένα δυναμικό που ανησυχεί και θέλει να αντιδρασει, ζυμώνεται σε μια λογική ότι θα καταγγέλλουμε πολιτικά με μια απεργία τη μέρα ψήφισης και η υπόθεση τελειώνει εκεί.
Αυτό φυσικά προωθεί και ο άθλιος ρόλος των εργατοπατερων της ΓΣΕΕ και του εργατικού κέντρου που ο καημός τους είναι συμμετοχή στο θέατρο της διαβούλευση του υπουργείου και δέκα μέρες κοσκινίζουν για να προκύρηξουν απεργία.
Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην πόλη, το νέο νομοσχεδιο δεν φαίνεται να τη προβληματίζει ιδιαίτερα...
Η μάχη είναι δύσκολη γιατί οι δυνάμεις που κυριαρχούν στο εργατικό κίνημα δεν έχουν καμία διάθεση να τη δώσουν. Αντίθετα ο κόσμος της δουλειάς ούτε πείθεται από τη συστημική προπαγάνδα ότι έβρεξε λεφτά στη ΔΕΘ, ούτε φυσικά χαίρεται που πάει να νομιμοποιηθεί η διάλυση του ωραρίου. Αυτό επιβεβαιώνει και το δυναμικό της Πρωτοβουλίας από την επαφή του ως τώρα με τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην πόλη. Παρόλο που χιλιάδες νέοι άνθρωποι στην πόλη μας εργάζονται ήδη ατελείωτα ωράρια για να τα βγάλουν πέρα (ιδιαίτερα τη σεζόν, η έννοια ελευθερός χρονος είναι ανέκδοτο), γίνεται αντιληπτό ότι το νέο χτύπημα στην καρδιά των εργασιακών δικαιωμάτων φέρνει "τα πιο δύσκολα ".
Είναι σημαντικό το επόμενο διάστημα να πυκνώσουν οι παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης, στους εργασιακούς χώρους, να αναδειχτεί σε όσους γίνεται περισσότερους εργαζόμενους τι φέρνει το νομοσχέδιο και η ανάγκη αντίστασης στην επίθεση. Να πάει σε όσο γίνεται περισσότερα χέρια το εφημερίδακι της Ταξική Πορείας. Να γίνουν συζητήσεις με κόσμό που μπορεί να μην έχει επαφή ως τώρα με την οργανωμένη πάλη, που μπορέι να μην έχει ξεκαθαρισει ακόμα τις αιτίες της κατάστασης, όμως βιώνει στη καθημερινότητα το τι σημαίνει εργασιακός μεσαίωνας, δε τσιμπάει στα κυβερνητικά παραμύθια και ψάχνει να βρει τρόπο να αντιδράσει.
Αυτήν την κατεύθυνση θέλει να ενισχύσει η επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης την Τετάρτη,7μμ στο Εργατικό κέντρο.
Πετυχημένη ήταν η προβολή-συζήτηση που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Αντίστασης την Πέμπτη το απόγευμα στο εργατικό κέντρο. Η προβολή αφορούσε το ντοκιμαντέρ της ομάδας ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ με τίτλο "Συνάδελφοι ηρωικοί οικοδόμοι. Η συγκρότηση ενός συλλογικού αγώνα την περίοδο '60-'67."
Το ντοκιμαντέρ παρακολούθησε κόσμος όλων των ηλικιών, καθώς εξιστορούσε μέσα από συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών εκείνου του κινήματος, στιγμιότυπα του αγώνα των οικοδόμων για εργασιακά διακαιώματα.
Ωράριο, μεροκάματο, ένσημο, σωματείο όλα κερδήθηκαν μέσα από την οργανωμένη πάλη και σε σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική. Ήταν σημαντικό ότι οι οικοδόμοι και σε αντιπαράθεση (ανά περιόδους) με τη γραμμή της τότε ρεφορμιστικής αριστεράς κατάφεραν να κατακτήσουν την αντίληψη της διεκδίκησης και όχι της διαχείρισης και της προτασεολογίας. Κόντρα στην πολύμορφη κρατική τρομοκρατία της εποχής που δε κατόρθωσε να λυγίσει το εργατικό κίνημα. Η συγκρότηση του μαζικού κινήματος των "σοβατζήδων", όπως τους έλεγαν υποτιμητικά τότε, αναβάθμισε το κύρος τους μέσα στις λαϊκές μάζες. Επηρέασε θετικά συνολικά την πάλη του συνόλου των εργαζομένων στη χώρα. Τροφοδότησε την πάλη του λαού ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τις αμερικάνικες βάσεις.
Σήμερα, η αποχαλίνωση ξένου και ντόπιου κεφαλαίου πατάει ακριβώς στην απόσυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στον πολιτικό-ιδεολογικό αφοπλισμό του λαού και στη συκοφάντηση του σοσιαλιστικού οράματος, ιδιαίτερα στους νέους.
Έτσι το κεφάλαιο ρημάζει ότι έχει παράξει ο μόχθος της εργατικής τάξης, επιβάλλει μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας σε όλους τους εργαζόμενους. Ξεθεμελιώνουν ένα- ένα όλα αυτά που κατέκτησαν (και) οι οικοδόμοι μέσα από την πάλη τους. Το 7ωρο στην οικοδομή στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί με τον εργαζόμενο των δύο δουλειών που σαν το λάστιχο τεντώνεται για να αξιοποιηθεί όσο και όποτε θέλει η εργοδοσία. Σε αυτό το πλαίσιο θεωρούνται περιττά από το κεφάλαιο τα δικαιώματα σε σπουδές, περίθαλψη και άλλα κάποτε κατοχυρωμένα κοινωνικά δικαιώματα. Σε αυτά τα πλαίσια οι οικοδόμοι και συνολικά οι εργάτες θεωρούνται πάλι η τελευταία τρύπα του ζουρνά, αντικείμενα προς ξεζούμισμα από την εργοδοσία, με κίνδυνο και στη χώρα μας να καταλήξουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών.
Η προβολή του ντοκιμαντέρ από την Πρωτοβουλία Αντίστασης είχε σκοπό να εμπνεύσει και να υπογραμμίσει την ανάγκη στην εποχή μας να δυναμώσει ξανά η κατεύθυνση της οργάνωσης και της πάλης μέσα στο κόσμο της δουλειάς σαν απαραίτητο βήμα για να μπει φραγμός στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Αυτό ανάδειξαν και διάφορες παρεμβάσεις στη συζήτηση που έγινε μετά την προβολή. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στη τοποθέτηση συντρόφου συνταξιούχου οικοδόμου που σύνδεσε και με τις δικές του συγκλονιστικές μνήμες και διηγήσεις το τότε με το σήμερα.
Συνεχίζουμε!
.jpg){kind=small}
