Να σταματήσει τώρα κάθε προσπάθεια δίωξης της δασκάλας Ρέας Γραμματά
Τελευταία γίνεται προσπάθεια, με αστείες κατηγορίες, η συναδέλφισσα
Ρέα Γραμματά, δασκάλα, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων και του ΣΕΠΕ
Θεσπρωτίας να κατηγορηθεί για πειθαρχικά παραπτώματα.
Κατηγορίες που προκύπτουν τώρα, για πρώτη φορά, μετά από 35 χρόνια
συναπτής μαχόμενης αντιαυταρχικής διδακτικής πράξης και εν όψει της
συνταξιοδότησής της, όπως «αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά, στοχοποίηση
μαθητή, άσκηση ψυχολογικής βίας, μεροληψία, άρνηση εσωτερικού
κανονισμού, περιφρόνηση των νόμων, εμπόδιση του συμβούλου να ασκήσει το
έργο του» κ.ά.
Για όσους γνωρίζουν το παιδαγωγικό ήθος, την σχέση με τα παιδιά και
τη συνολική αγωνιστική δράση της συναδέλφισσας, δεν είναι μόνο έωλες,
αντιθέτως φαίνεται να είναι υποβολιμαίες, να την στοχοποιούν, φανερώνουν
την εκδικητική στάση της διοίκησης για την πολιτικοσυνδικαλιστική δράση
της, αλλά και εκπέμπουν ένα σήμα τρομοκρατίας σε όσους συναδέλφους
αντιστέκονται στην αντιεκπαιδευτική πολιτική.
Η εκπαίδευση στο σύνολό της βιώνει την τελευταία περίοδο μια
βιομηχανία κατασκευής τέτοιων συνδικαλιστικών διώξεων ειδικά αν
συνυπολογίσουμε τις δεκάδες διώξεις και κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί
ενάντια σε συναδέλφους σε διάφορες περιοχές της χώρας, που
υπερασπίστηκαν τις θέσεις του κλάδου και των σωματείων απέναντι στη
διοίκηση.
Τα γεγονότα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία την περίοδο που διανύουμε, η
οποία χαρακτηρίζεται από την με κάθε τρόπο εντεινόμενη προσπάθεια της
κυβέρνησης και του ΥΠΑΙΘ να επιβάλουν δια της τρομοκρατίας τη διαβόητη
αξιολόγηση και τη γενικότερη αντιεκπαιδευτική πολιτική.
Η κυβέρνηση και η διοίκηση είναι σίγουρο πως θα επιχειρήσουν να
εκμεταλλευτούν όλο το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο που έχουν στα «χέρια»
τους. Είναι άλλωστε ενδεικτικός ο τρόπος που αυτοί οι νόμοι
χρησιμοποιούνται μέσα από διάτρητα πορίσματα για τους ανυπότακτους
συνάδελφους, προκειμένου να στηθεί το κατηγορητήριο.
Η ΕΡΓ.Α.Σ. καταγγέλλει αυτή την προσπάθεια και θεωρεί ότι μόνο το
μαζικό κίνημα και οι αγώνες μπορούν να τους σταματήσουν! Απαντάμε
καθαρά: Ούτε βήμα πίσω!
Γιατί, με τον αγώνα μας δεν υπερασπιζόμαστε μόνο τα δικαιώματά μας,
αλλά υπερασπιζόμαστε και τα συμφέροντα του λαού και των παιδιών του στο
δημόσιο σχολείο. Αυτοί, άλλωστε είναι και οι τελικοί στόχοι της
αξιολόγησης αλλά και της βιομηχανίας διώξεων.
Η μαχόμενη εκπαίδευση, οι σύλλογοι διδασκόντων, τα σωματεία να διακηρύξουμε με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή μας.
Κάτω τα χέρια από την συναδέλφισσα Ρέα Γραμματά, τα μέλη των Συλλόγων ΠΕ και των ΕΛΜΕ
Κάτω τα χέρια από τους αγώνες, τα σωματεία, τις απεργίες και την απεργία-αποχή ενάντια στην αξιολόγηση
Αρκετές οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στο νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο που εξήγγειλε η κυβέρνηση της ΝΔ και αποτελεί συνέχεια του νόμου Κατρούγκαλου. Βάζει στο στόχαστρο την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης, την αύξηση του ορίου ηλικίας στα 67 έτη και μετατρέπει την ασφάλιση και περίθαλψη από συλλογικό δικαίωμα σε ατομικό ζήτημα.
Με σχετικά καλή μαζικότητα για τα σημερινά δεδομένα, το μπλοκ της Ταξικής Πορείας συγκεντρώθηκε στις 10:30 Σταδίου και Πεσμαζόγλου στο κοινό κάλεσμα μαζί με τη Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ και την ΕΡΓΑΣ. Στην πλατεία Κλαυθμώνος είχε καλεστεί η συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΑ, ενώ στα Χαυτεία συγκεντρώθηκαν κάποια πρωτοβάθμια σωματεία και οργανώσεις. Η πορεία έφτασε στη βουλή μέσω της Σταδίου, όπου και συνάντησε τα μπλοκ του ΠΑΜΕ που είχε το δικό του ραντεβού στα Προπύλαια.
Το Σαββατοκύριακο 8-9 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του 31ου Συνεδρίου του ΕΚΑ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Άλλο ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες επίθεσης του συστήματος ενάντια στο λαό και την εργατική τάξη, αλλά και σε συνθήκες μεγάλης υποχώρησης και αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος.
Ο μικρός αριθμός τοποθετήσεων, η μηδαμινή παρουσία (έως και πλήρης απουσία) των δυνάμεων του παλιού και νέου κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΕΑΚ), αλλά και η ανικανότητά τους να εκφράσουν (έστω και μέσω των ελάχιστων παρεμβάσεων τους) πολιτικό λόγο, έδωσε χώρο στο ΠΑΜΕ και τη ΔΑΣ να εμφανίζεται ως ο «εγγυητής» της διαδικασίας του συνεδρίου.
Την πρώτη μέρα, με τις ενστάσεις της η ΔΑΣ κατάφερε να αποκλείσει από τη διαδικασία σωματεία εργοδοτικά ή και σωματεία-σφραγίδες, όπως η «Ενωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αττικής» που στήθηκε από σχεδόν όλους τους εργοδότες των μεγάλων αλυσίδων σούπερ-μάρκετ. Κίνηση που δεν έγινε για λόγους αρχής (όπως θέλει η ΔΑΣ να εμφανίζει), αλλά για λόγους διαμόρφωσης ενός ευνοϊκότερου γι’ αυτήν συσχετισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά τις καταγγελίες της, η ΔΑΣ συμμετείχε (!!!) στις τελευταίες εκλογές του συγκεκριμένου σωματείου (Σεπτέμβρης – Οκτώβρης 2017). Όπως είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι μια σειρά άλλα εργοδοτικά σωματεία (όπως π.χ. του Σκλαβενίτη), με αντίστοιχες διαδικασίες, αφέθηκαν να συμμετέχουν κανονικά στη διαδικασία και οι εκπρόσωποί τους θα ψηφίσουν το ερχόμενο Σαββατοκύριακο στις αρχαιρεσίες.
Η ΑΤΕ (κυρίως δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), κινήθηκε στη λογική διαχωρισμού της από το ΠΑΜΕ και τη ΔΑΣ μόνο όσον αφορά τις μορφές πάλης που έχουν τεθεί, χωρίς να έχει ουσιαστική διαφωνία στο περιεχόμενο.
Η Ταξική Πορεία έκανε παρέμβαση και τις δυο ημέρες του συνέδριου με τα υλικά της, αναδεικνύοντας τόσο το ζήτημα του επικείμενου νόμου για το ασφαλιστικό όσο και το ζήτημα συνολικά της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη, το ζήτημα του πολέμου και της υποχώρησης του εργατικού κινήματος. Η ομιλία του εκπροσώπου της Ταξικής Πορείας:
Στις αρχαιρεσίες του επόμενου Σαββατοκύριακου η Ταξική Πορεία θα συμμετέχει σε κοινό ψηφοδέλτιο με την ΕΡΓΑΣ, και καλεί να το στηρίξουν όσοι συνδικαλιστές αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της περιόδου για κοινούς, ενωτικούς αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, σε σύγκρουση με τη γραμμή της ενσωμάτωσης και της υποταγής στη συνδιαχείριση και την αστική νομιμότητα,.
Ακολουθεί η κοινή ανακοίνωση που μοιράστηκε στο συνέδριο.
Σωματεία όπλα των εργαζομένων
για μαζικούς αγώνες που θα διεκδικούν δικαιώματα
Το αφήγημα της ανάπτυξης που πλασάρει η κυβέρνηση της ΝΔ σε συνέχεια της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα άλλο από τα αντεργατικά νομοσχέδια τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο. Ξένο και ντόπιο κεφάλαιο πιέζουν για μεγαλύτερο ξεζούμισμα του λαού και των εργαζομένων. Έχουν ψηφίσει ήδη ένα νομοθετικό τερατούργημα με τον παραπλανητικό χαρακτηρισμό «αναπτυξιακό», στρώνοντας έδαφος πλήρους ασυδοσίας για την εργοδοσία. Όλη η χώρα μετατρέπεται σε μια ειδική οικονομική ζώνη με δουλειά χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με τα εργατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις ισοπεδωμένα, με τον συνδικαλισμό στο απόσπασμα, απαγορευμένο. Κάπως έτσι αντιλαμβάνεται την «ανάπτυξη» και το «εθνικό» συμφέρον η ντόπια άρχουσα τάξη και οι κυβερνήσεις της: λεηλασία του λαού και της χώρας από τα ξένα και ντόπια αρπακτικά. Φέρνουν νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, στα βρόμικα χνάρια του νόμου που ψήφισε ο «φιλεργατικός» ΣΥΡΙΖΑ το 2016, του «νόμου Κατρούγκαλου». Στρώνουν το δρόμο για την εισβολή του ιδιωτικού κεφάλαιου στο ασφαλιστικό σύστημα.
Φέρνουν νέο νομοσχέδιο για την υγεία. Έτσι ώστε και στο χώρο της υγείας να μπορέσει το ιδιωτικό κεφάλαιο να μεγαλώσει το περιθώριο κερδοφορίας του.
Βάζουν τον ταξικό συνδικαλισμό στο απόσπασμα. Κι εδώ στα βρόμικα χνάρια του ΣΥΡΙΖΑ, φέρνουν σε δόσεις και από το παράθυρο έναν νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο. Χτυπούν ξανά το δικαίωμα στην απεργία. Θέλουν να συκοφαντήσουν, να τρομοκρατήσουν, και να ελέγξουν κάθε συνδικαλιστική δραστηριότητα μέσα από μέτρα όπως το ηλεκτρονικό μητρώο εργαζομένων, το μητρώο «πραγματικών δικαιούχων» και οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες.
Χρησιμοποιούν τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες κ.λπ. που μέσα από την επανάληψη του παραμυθιού της συναίνεσης και της «υπευθυνότητας», νομιμοποιούν την επίθεση, πρωτοστατούν στην εμπέδωσή της και υπονομεύουν ανοιχτά κάθε αγωνιστική ταξική διεκδίκηση.
Χρησιμοποιούν την ακίνδυνη φασαρία που κάνει το ΠΑΜΕ και τις κούφιες διακηρύξεις του. Γιατί γνωρίζουν ότι την ώρα της πραγματικής σύγκρουσης, της πραγματικής αναμέτρησης, το ΠΑΜΕ θα κάνει πίσω, θα αποδειχτεί για μια ακόμη φορά πολύτιμος σύμμαχός τους στην κατεύθυνση του αποπροσανατολισμού των εργαζομένων και της απογοήτευσής τους.
Διευκολύνονται και από άλλες δυνάμεις που αναφέρονται στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οι οποίες με τα «μεταβατικά προγράμματα» τους έδωσαν στήριξη στο εγχείρημα της «πρώτης φορά αριστερά» διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, σκορπίζοντας αυταπάτες και, στη συνέχεια, απογοήτευση.
• Και πλάι σε όλα αυτά, η εργατική τάξη ματώνει, σκοτώνεται, προσπαθεί να επιβιώσει στην εργασιακή ζούγκλα. Από τη ΛΑΡΚΟ και τη ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ μέχρι τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, και από τους διανομείς μέχρι τους οικοδόμους, η εργατική τάξη πληρώνει καθημερινά βαρύ φόρο αίματος, συχνά αντιμέτωπη με την ωμή εργοδοτική τρομοκρατία, και φουσκωμένη από την αντεργατική πολιτική του συστήματος. Απειλές, ξύλο, μαχαίρια, πιστόλια, μπράβους, βρίσκουν όλο και πιο συχνά απέναντί τους οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται και διεκδικούν. Διαπιστώνοντας όλο και πιο συχνά ότι η μόνη διέξοδος βρίσκεται στη συλλογικότητα, στη μαζική πάλη, στην οργάνωση.
• Κάπως έτσι θα ξαναβγεί η εργατική τάξη μπροστά. Ψάχνοντας ξανά το δίκιο της μέσα στη μαυρίλα. Όπως βγήκαν οι εργαζόμενοι της Τζένεραλ Μότορς, και όπως ξεπήδησε η απεργία του ΟΤΕ (τρομάζοντας εργοδοσία και συνδικαλιστική ηγεσία) ή η απεργία στις τράπεζες. Όπως βγήκαν οι Γάλλοι εργαζόμενοι. Όπως βγήκε ο λαός της Ινδίας στην μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία της ανθρωπότητας, με 250 εκατομμύρια απεργούς, πριν λίγες εβδομάδες.
• Αλλά και παλεύοντας ενάντια στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποτακτικών τους. Γιατί αυτοί που σχεδιάζουν και προωθούν τα κάθε λογής αντεργατικά μέτρα, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ, οι δυνάμεις του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου, είναι οι ίδιοι που προωθούν και τα αιματοβαμμένα σχέδια σε βάρος των λαών της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Και μπλέκουν όλο και πιο πολύ το λαό και τη χώρα. Με την πολύτιμη βοήθεια της κυβέρνησης της ΝΔ και πρωτύτερα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ και όλων των αστικών κομμάτων. Επεκτείνοντας τις βάσεις του θανάτου στη χώρα. Καλλιεργώντας το μίσος και τον εθνικισμό σε βάρος των γειτονικών λαών. Και το βαρύ τίμημα αυτών των σχεδίων, και πάλι η εργατική τάξη και τα παιδιά της θα κληθούν να το πληρώσουν.
• Ενάντια σ’ όλα αυτά, ο λαός και οι εργαζόμενοι καλούνται να αντιτάξουν ένα πλατύ μέτωπο μαζικού αγώνα για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους και για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Με τη δική τους ενεργητική παρουσία, με τα δικά τους συνθήματα, με τις δικές τους «σημαίες», για τα δικά τους συμφέροντα.
• Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ανασυγκροτηθούν και να κινηθούν τα σωματεία και το συνδικαλιστικό κίνημα. Κατεύθυνση η οποία βρίσκεται σε σύγκρουση με την υπάρχουσα συνδικαλιστική ηγεσία και την πολιτική της υποταγής και συνθηκολόγησης η οποία εκπροσωπεί.
Διαδηλώνουμε ενάντια στον αντιλαϊκό Προϋπολογισμό της φτώχειας, της οικονομικής αφαίμαξης, της φοροληστείας! Ενιαίος μαζικός πανεργατικός αγώνας!
Εργαζόμενοι, άνεργοι, Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εν όψει των πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων εντός του 2019, ξεδιπλώνουν εδώ και μήνες την προεκλογική τους προπαγάνδα, με σκοπό να εξαπατήσουν και να δημαγωγήσουν γι’ άλλη μια φορά.
Ωστόσο, καμιά απόπειρα εξαπάτησης δεν μπορεί να αποκρύψει την πραγματικότητα που βιώνουν εδώ και χρόνια τα εργατο-λαϊκά στρώματα. Οι εργασιακές σχέσεις θυμίζουν Μεσαίωνα, η ανεργία και η υπο-απασχόληση καλπάζουν, τα λαϊκά νοικοκυριά βρίσκονται αντιμέτωπα με την οικονομική τους εξουθένωση από τη διαρκή και ανελέητη φοροληστεία και αφαίμαξη του εισοδήματός τους. Ταυτόχρονα, ο πιο πρόσφατος αντι-ασφαλιστικός νόμος (Κατρούγκαλου) καταδικάζει τους συνταξιούχους να ζουν με φιλοδωρήματα πείνας και εξαθλίωσης.
Και όλα αυτά, ενώ ο χειμώνας που έρχεται αναμένεται βαρύς για την τσέπη του λαού, αφού το πετρέλαιο φτάνει στο κόκκινο και το περιβόητο επίδομα θέρμανσης είναι ψίχουλα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για να ανακόψει την ταχύτατη φθορά της παρουσιάζει ως μεγάλα επιτεύγματα τα ψίχουλα που εξαγγέλλει πως θα μοιράσει, την ώρα που ο νέος Προϋπολογισμός αναμένεται ακόμα πιο βαρύς με 1,2 δις ευρώ περισσότερους φόρους στις πλάτες του λαού. Την ώρα που τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν από την πολιτική των δυσβάσταχτων πρωτογενών πλεονασμάτων, και ενώ η κυβέρνηση, πιστή στους Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, προβλέπει εξοπλιστικά προγράμματα ύψους 2% του ΑΕΠ! Για να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό ως προς το ποια θα είναι η πολιτική της και το 2019, η κυβέρνηση κατέφυγε στο φτηνό κόλπο των “δυο σχεδίων προϋπολογισμών” (με και χωρίς περικοπή των συντάξεων) που έθεσε υπό την έγκριση των «θεσμών», επιβεβαιώνοντας, ωστόσο, με αυτό τον τρόπο πως το καθεστώς της λεγόμενης “ενισχυμένης εποπτείας”, δηλαδή της ξένης εξάρτησης, παραμένει ακλόνητο παρά τους δημαγωγικούς ισχυρισμούς της κυβέρνησης περί “ανάκτησης της ανεξαρτησίας”. Επιπλέον είναι φανερό ότι η οικονομική αφαίμαξη του λαού θα συνεχιστεί σαφέστατα, είτε με περικοπή των συντάξεων είτε με περικοπή των «αντίμετρων», είτε και των δύο.
★★★
Μπροστά στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή πολιτική είναι επιτακτική ανάγκη η ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με αγωνιστικό προσανατολισμό για να υπερασπίσει τις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις που έχουν απομείνει, αλλά και να βάλει φραγμό στα νέα κυβερνητικά μέτρα. Μπροστά, μάλιστα, στα πρωτοφανή φαινόμενα κρατικής επέμβασης στα συνδικάτα, όπως την εισβολή της ΣΔΟΕ στο σωματείο της ΕΛΜΕ Πειραιά και έκκληση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ για την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να “διασφαλιστούν οι λειτουργίες” στα συνέδρια των Εργατικών Κέντρων και οι εκλογές(!), η πάλη για να γίνουν τα συνδικάτα πραγματικά ανεξάρτητα ταξικά όργανα υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων των εργαζόμενων που θα αποβάλουν τη γραμμή του ταξικού συμβιβασμού και της ταξικής υποταγής, προβάλλει σαν απολύτως αναγκαίος όρος για να την αποτελεσματική και νικηφόρα διεκδίκηση των εργατικών αιτημάτων. Οι εργαζόμενοι πρέπει να συσπειρωθούν στα σωματεία τους και να κινητοποιηθούν οργανωμένα, με μαζικούς αγώνες, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική. Να ορθώσουν ένα ενιαίο πανεργατικό μέτωπο πάλης ενάντια στην πολιτική που τους συνθλίβει και λεηλατεί παραμερίζοντας όλα τα εμπόδια που μπαίνουν σε αυτή την κατεύθυνση. Χρειάζεται να αντιταχθούν στις συνδικαλιστικές πολιτικές που υπονομεύουν μια τέτοια κατεύθυνση: Οι διαφορετικές απεργίες που προκήρυξαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, για τις 14 και 28 Νοέμβρη αντίστοιχα, με ευθύνη των συνδικαλιστικών δυνάμεων που ηγεμονεύουν σ’ αυτές (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ – ΜΕΤΑ/ΣΥΡΙΖΑ), διέσπασαν και αποδυνάμωσαν τον πανεργατικό αγώνα ενάντια στον νέο Προϋπολογισμό λιτότητας. Το ίδιο αποτέλεσμα έφερε και η πολιτική της ηγεσίας του ΠΑΜΕ που, ενώ μεγαλόστομα προκήρυξε ξεχωριστή απεργία για τις 8/11, με τα δικά του “ταξικά συνδικάτα”, έσκισε στη συνέχεια αυτή την απόφασή του, για να συμφωνήσει με την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 14 Νοέμβρη, την οποία άλλαξε και πάλι, όταν η ηγεσία της ΓΣΕΕ αποφάσισε απεργία για τις 28 Νοέμβρη! Ούτε φυσικά οι λογικές των χωριστών “ταξικών απεργιών από τα κάτω” των συνδικαλιστικών δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που κάλεσαν σε ξεχωριστή απεργία την 1η Νοέμβρη και οι οποίες βαρύνονται με την απεργοσπασία στην απεργία της 30ής Μάη, υπηρετούν τον ενιαίο και συντονισμένο πανεργατικό αγώνα. Το εργατικό κίνημα για να παλέψει αποτελεσματικά ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική χρειάζεται να βαδίσει στον δρόμο που συσπειρώνει πλατιά τους εργαζόμενους σε μαζικούς αγώνες. Στο δρόμο που ενισχύει και μαζικοποιεί κάθε απεργία και κινητοποίηση που γίνεται με στόχο να εξαπλωθεί και να δυναμώσει η εργατική πάλη. Για το σκοπό αυτό η ΕΡΓ.Α.Σ καλεί όλους τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν μαζικά και αγωνιστικά στην πανεργατική 24ωρη απεργία στις 28 Νοέμβρη που κάλεσε η ΓΣΕΕ. Ταυτόχρονα καλεί τους εργαζόμενους, στα συνδικάτα τους και στους χώρους δουλειάς τους, να επιμείνουν και να πιέσουν με αποφασιστικότητα για να έχει συνέχεια και κλιμάκωση ο ενιαίος πανεργατικός αγώνας ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της υποτέλειας.
Η φοβερή και τρομερή καθαρίστρια του δήμου Βόλου η οποία δεν ήταν μπλεγμένη με τα εξοπλιστικά και τις μίζες δεν είχε καμία σχέση με την αγορά αεροπλάνων και υποβρυχίων, δεν συμμετείχε στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, ούτε στις μίζες της ολυμπιάδας. Για να εξασφαλίσει ένα μεροκάματο στην οικογένειά της, δήλωσε ότι είναι απόφοιτος της έκτης τάξης του δημοτικού, ενώ είχε τελειώσει μόνο την πέμπτη τάξη έτσι ώστε να προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ σε παιδικό σταθμό του δήμου Βόλου στον οποίο παρείχε όλο αυτό το διάστημα τις υπηρεσίες της. Στη δύστυχη αυτή γυναίκα επέλεξε το δικαστήριο να ρίξει τον πιο βαρύ του πέλεκυ, με δεκαετή φυλάκιση και να τη σύρει στις φυλακές της Θήβας.
Το σύστημα της εκμετάλλευσης - δικτατορίας του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης αφού έχει φτωχοποιήσει τον ελληνικό λαό, δολοφονεί καθημερινά εργαζόμενους με τις συνθήκες γαλέρας στους χώρους δουλειάς, συντηρεί την κόλαση της ανεργίας ώστε να μην μπορούν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω από ένα ξεροκόμματο. Επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν κάθε εργαζόμενο που τολμά να συνδικαλιστεί, ακόμα και να διαμαρτυρηθεί. Το εργατικό κέντρο Βόλου ΕΚΒ κάνει μεγάλο λάθος που αρνείται την υποστήριξη στη συγκεκριμένη εργαζόμενη. Αν όχι εσείς, τότε ποιος θα παίρνει το μέρος των εργαζομένων συνάδελφοι του εργατικού κέντρου Βόλου. Δεν υπάρχει ουδετερότητα εδώ, ή θα είστε με μας τους εργαζόμενους ή με το κεφάλαιο, τους εργοδότες και τους αντεργατικούς νόμους.
Απαιτούμε την αποφυλάκιση της συναδέλφου άμεσα και να επιστρέψει στη δουλειά της και την οικογένειά της.
Καλούμε το Εργατικό Κέντρο να οργανώσει συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης προς τη φυλακισμένη εργαζόμενη.
Αύριο Παρασκευή 26 Οκτώβρη στις 9 πμ στα Δικαστήρια της Ευελπίδων (Κτήριο 13- Αίθουσα 6) συνεχίζεται η δίκη του Συλλόγου εργαζομένων του δήμου Καλλιθέας. Η δίκη ξεκίνησε την Τρίτη 23 Οκτωβρίου αλλά διακόπηκε.
Η δίκη του Συλλόγου εργαζομένων του δήμου Καλλιθέας γίνεται μετά από μήνυση που υποβλήθηκε παλιότερα απ’ τον τότε αντιδήμαρχο Σοφιανίδη που θεώρησε ότι η απόφαση του συλλόγου να αναρτήσει πανό για την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου, στην είσοδο του δημαρχείου, χάλαγε την αισθητική του δημαρχείου (!) όπως δήλωσε.
Η απόφαση αυτή του σωματείου φαίνεται καθόλου δεν είχε αρέσει στον τότε αντιδήμαρχο που απαίτησε να κατέβει το πανό. Συνάντησε όμως τη σθεναρή αντίσταση των μελών του Δ.Σ., Γ. Παρασκευόπουλου και Τ. Τζελέπη, με αποτέλεσμα να αρχίζει να βρίζει με ιδιαίτερα προσβλητικούς χαρακτηρισμούς τα μέλη του συμβουλίου.
Μετά απ’ τις ενέργειες αυτές του μηνυτή, το Δ.Σ. του σωματείου έβγαλε καταγγελία για τη στάση του αντιδημάρχου και ταυτόχρονα κατέθεσε ανάλογο ψήφισμα στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του δήμου. Ο δήμαρχος Κάρναβος επιχείρησε να κουκουλώσει το ζήτημα χωρίς όμως να ζητά απ’ τον αντιδήμαρχο να πάρει πίσω τις απειλές, ο οποίος μάλιστα κατέθεσε και μήνυση ενάντια στους αγωνιστές- συνδικαλιστές για εξύβριση και απειλές. Η υπόθεση τελικά έφτασε στο ακροατήριο, παρά το γεγονός ότι ο Σοφιανίδης είχε υποσχεθεί ότι θα αποσύρει τη μήνυση.
Πίσω απ’ τη μήνυση που κατέθεσε ο παραπάνω δημοτικός σύμβουλος κρύβεται στην πραγματικότητα η ιδεολογική ταυτότητά του που κάθε άλλο παρά έβλεπε με θετικό μάτι την ηρωική εξέγερση του λαού ενάντια στη λαομίσητη δικτατορία. Για το λόγο αυτό η υπεράσπιση των αγωνιστών συνδικαλιστών και η απαίτηση της αθώωσής τους είναι ζήτημα τιμής για το συνδικαλιστικό κίνημα, όσο και για το ευρύτερο λαϊκό και δημοκρατικό κίνημα.
Η δίκη ξεκίνησε λίγο μετά τις 11 το πρωί και ενώ από πολύ νωρίτερα έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 200 εργαζόμενοι καθώς και μέλη Δ.Σ άλλων σωματείων για να συμπαρασταθούν στο σωματείο των εργαζομένων στο Δήμο Καλλιθέας.
Η ΕΡΓΑΣ στην τοπική αυτοδιοίκηση εκφράζει την αλληλεγγύη της στους συναδέλφους και καλεί σε νέα συγκέντρωση συμπαράστασης στο χώρο των δικαστηρίων την Παρασκευή 26 Οκτώβρη στις 9 πμ στα Δικαστήρια της Ευελπίδων (Κτήριο 13- Αίθουσα 6)
Στη συνέλευση που πραγματοποίησε το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στις 10 Οκτώβρη κεντρικό ζήτημα αποτέλεσαν οι προτάσεις που έφεραν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για απεργία.
Τόσο η Αριστερή Πρωτοβουλία (παράταξη που πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ), όσο και η ΕΣΑΚ (παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ), μπροστά στην ανάγκη να διεξαχθεί ένας συντονισμένος μαζικός απεργιακός αγώνας των εργαζομένων για τα αιτήματά τους και ενάντια στην κυβερνητική πολιτική έθεσαν στους εργαζόμενους το δίλημμα να επιλέξουν ανάμεσα στο αν θα γίνει απεργία την 1η Νοέμβρη (πρόταση της συνδικαλιστικής παράταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ή την 8η Νοέμβρη (πρόταση της συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ). Γύρω από αυτό το δίλημμα διεξάχθηκε μια ανούσια αντιπαράθεση, που έγινε φανερό ότι καθορίζονταν από μια λογική αποσπασμένη από το τι έχει ανάγκη το εργατικό κίνημα για να απαντήσει στην παρατεταμένη αντεργατική επίθεση και από τη μικροπαραταξιακή επιδίωξη ποια δύναμη θα επιβάλει την πρότασή της.
Τελικά πλειοψήφησε το “πλαίσιο” για απεργία στις 8 Νοέμβρη. Το “πλαίσιο” που ζητούσε απεργία την 1η Νοέμβρη στήριξαν η Αριστερή Πρωτοβουλία αλλά και και η Ριστάρτ (παράταξη που πρόσκειται στη ΛΑΕ). Η δε Συνάρτηση (παράταξη που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ) υποστήριξε απεργία για την 1η Νοέμβρη, αλλά με δικό της “πλαίσιο” γιατί οι αλλαγές που ζήτησε να γίνουν στο “πλαίσιο” Αριστερής Πρωτοβουλίας – Ριστάρτ δεν έγιναν δεκτές….
Η ΕΡΓΑΣ μαζί με την Ταξική Πορεία με την παρέμβασή τους προσπάθησαν να δείξουν τον λαθεμένο και διασπαστικό προσανατολισμό των απεργιακών προτάσεων που έφεραν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη συνέλευση, προβάλλοντας την ανάγκη της μαζικής ενιαίας απάντησης των εργαζομένων στην αντεργατική επίθεση. Μοίρασαν, επίσης, στη συνέλευση την ακόλουθη προκήρυξη:
Κοινή ανακοίνωση ΕΡΓΑΣ και Ταξικής Πορείας
Με όπλο τους αγώνες μας να διεκδικήσουμε μισθούς και δικαιώματα
Ενώ ακόμα μετράγαμε νεκρούς στο Μάτι, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τυμπανοκρουσίες στην Ιθάκη ανακοίνωνε την υποτιθέμενη έξοδο από τα μνημόνια. Στην πραγματικότητα όμως, η εξοργιστική κυβερνητική προπαγάνδα για το τέλος των μνημονίων συντρίβεται καθημερινά μπροστά στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση του λαού μας.
Η κυβέρνηση από τα τέλη του καλοκαιριού ουσιαστικά έχει βάλει τη χώρα μας στο πρόγραμμα μεταμνημονιακής ενισχυμένης εποπτείας. Συνεχίζει την εφαρμογή εκατοντάδων δυσβάσταχτων αντιλαϊκών μέτρων, όπως μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων, τη μείωση του αφορολόγητου, κι ένα νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων. Ενώ φυσικά δεν θα σταματήσουν τριμηνιαίοι έλεγχοι από τους λεγόμενους θεσμούς. Και όλα αυτά για να επιτυγχάνονται σε βάρος του λαού μας αιματηρά πλεονάσματα. Στη βάση του, το κυβερνητικό αφήγημα για το «τέλος των μνημονίων» δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από τη συνέχιση και την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής και το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό.
Οι εργαζόμενοι του κλάδου βρίσκονται στριμωγμένοι ανάμεσα στη μέγκενη της ανεργίας και τη δυσβάσταχτη επίθεση στο οικονομικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Οι εισφορές των μηχανικών είναι στα ύψη και οι μισθοί συμπιέζονται προς τα κάτω. Όλα αυτά συμπληρώνονται από την εργοδοτική αυθαιρεσία με απολύσεις εγκύων, δακτυλικά αποτυπώματα και καταστρατήγηση κάθε δικαιώματος ελευθερίας στους εργασιακούς χώρους και επιβολή της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους χώρους εργασίας.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον και ενώ θα έπρεπε να ζητάμε τη μαζικότερη και ηχηρότερη απάντηση στα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα έχουν εξαγγελθεί όχι μια αλλά δύο απεργιακές κινητοποιήσεις μέσα στον μήνα Νοέμβρη, η πρώτη από τον “συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων” για 1η Νοεμβρίου και η δεύτερη από το ΠΑΜΕ για 8η Νοεμβρίου.
Είναι κατανοητό ότι καμία από τις δύο δυνάμεις δεν θέλει να εξυπηρετήσει τη μαζική και ενιαία απάντηση των εργαζομένων, αλλά η κάθε μία το δικό της πολιτικό σχέδιο.
Η επικείμενη απεργία, όποια μέρα τελικά και αν αποφασίσει το σωματείο να την κηρύξει, δεν προτάσσει την απάντηση στα αντιλαϊκά, αντεργατικά μέτρα, αλλά την κόντρα μεταξύ των δυνάμεων που εκπροσωπούν τα “πρωτοβάθμια” και τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ που στον ορίζοντα μάλιστα βλέπουν και εκλογές.
Είναι σαφές ότι είναι αναγκαίες οι απεργιακές κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, αυτό που δεν είναι αναγκαίο είναι άλλη μια αφορμή για να διασπαστούν οι εργαζόμενοι.
Αναγκαίο σήμερα είναι να προσπαθήσει το σωματείο να ανοίξει το ζήτημα της επίθεσης, της Συλλογικής σύμβασης και των αντιλαϊκών μέτρων στους εργαζόμενους. Να κινηθεί δηλαδή πραγματικά στη βάση του σωματείου και όχι να διακηρύττει απεργίες «από τα κάτω» έχοντας πάρει αποφάσεις από τα πολύ πάνω ή απεργίες με τα ολοκληρωμένα πλαίσια των αναγκών μας που καταλήγουν σε προτάσεις νόμου στο αστικό κοινοβούλιο.
Για την ΕΡΓΑΣ και την Ταξική Πορεία το επίδικο είναι να απαντήσουμε με πραγματικά μαζικούς όρους στην αντιλαϊκή πολιτική και το βάθεμα της εξάρτησης, που τόσο αυτή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν φέρει. Για μας, το σωματείο πρέπει να δουλεύει ώστε να υπάρξει ένας ενιαίος και συντονισμένος αγώνας σωματείων και εργαζομένων με στόχο την απόκρουση και ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων. Το σωματείο Μισθωτών Τεχνικών άμεσα να επεξεργαστεί πρόγραμμα δράσεων και κινητοποιήσεων για να ανοίξει το ζήτημα της συλλογικής σύμβασης στους συναδέλφους του κλάδου έτσι ώστε να συμβάλει στην ενιαία έκφραση των εργαζομένων.
– Ενιαίος μαζικός αγώνας ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα
– Συσπείρωση και αγώνας για την υπογραφή ΣΣΕ με αύξηση των μισθών
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στα βήματα των αντεργατικών πολιτικών των προκατόχων της, υλοποιεί άλλη μια μνημονιακή δέσμευση, που οδηγεί στη συρρίκνωση και κατάργηση του ανθυγιεινού επιδόματος στο Δημόσιο. Από τον Ιανουάριο του 2018, με το άρθρο 396 του Ν.4512/2018, συνέστησε μια Επιτροπή για την αξιολόγηση της επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας, με προφανή στόχο να περιορίσει ειδικότητες και εργασίες που χαρακτηρίζονται σήμερα ως ΒΑΕ, πετσοκόβοντας επιδόματα και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Η κυβέρνηση είναι αποκαλυπτική ως προς τις προθέσεις της. Αρνείται τα αιτήματα των εργαζομένων του Δημοσίου για τα ΒΑΕ, τα πορίσματα της “Επιτροπής” δε δίνονται στη δημοσιότητα, αντιμετωπίζει με αυταρχισμό τα συνδικάτα, όταν απαιτούσαν στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Όλα αυτά φανερώνουν περίτρανα ότι οι μνημονιακές περικοπές θα συνεχιστούν. Οι εργαζόμενοι σε ΒΑΕ εργασίες το διαπιστώνουν καθημερινά όταν τα μέτρα προστασίας και πρόληψης, που περιορίζουν την έκθεση σε ανθυγιεινές και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας (π.χ. ΜΑΠ κλπ), λόγω της συνεχούς κι εντεινόμενης υποχρηματοδότησης του δημόσιου τομέα είναι ανύπαρκτα.
Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση Τσίπρα πανηγυρίζει για το τέλος των μνημονίων κρύβει από το λαό την πραγματικότητα. Με την περίφημη “ρήτρα μη αναστρεψιμότητας” των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων δεσμεύεται πως δεν θα πάρει πίσω κανένα από τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν εφαρμοστεί από το 2010 έως σήμερα. Το λεγόμενο “πρόγραμμα μεταμνημονιακής ενισχυμένης εποπτείας”, στην πραγματικότητα είναι ένα νέο καμουφλαρισμένο μνημόνιο, που προωθεί νέα δυσβάσταχτα αντεργατικά μέτρα που λεηλατούν μισθούς και συντάξεις, ιδιωτικοποιούν τη δημόσια περιουσία. Και όλα αυτά με την σκληρή τριμηνιαία εποπτεία των λεγόμενων “Θεσμών” που θα ελέγχουν την απαρέγκλιτη εφαρμογή των συμφωνημένων. Στην πραγματικότητα, το κυβερνητικό αφήγημα για το “τέλος των μνημονίων” δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από την συνέχιση και την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής και το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό. Καμία επικοινωνιακή φιέστα των συνδικαλιστικών παραγόντων των κυρίαρχων παρατάξεων της ΑΔΕΔΥ και των Ομοσπονδιών δεν είναι αρκετή για να αναδείξει, να μπλοκάρει, είτε να ανατρέψει την επίθεση της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στα ΒΑΕ. Μπροστά στο νέο βαρύ πλήγμα που δέχονται οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ είναι ανάγκη να ενεργοποιηθούν τα σωματεία σε αγωνιστική κατεύθυνση για να υπερασπίσουν το δικαίωμα στην αξιοπρεπή δουλειά με ανθρώπινες συνθήκες. Απαιτούμε - Να μην γίνει καμία περικοπή ή υποβάθμιση των επιδομάτων στα ΒΑΕ! - Να επεκταθούν τα ΒΑΕ και σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων που έχουν αποκλειστεί! - Να λαμβάνουν όλοι οι εργαζόμενοι το επίδομα ανεξάρτητα από την εργασιακή τους σχέση! - Να υπολογίζονται τα ΒΑΕ στα συντάξιμα χρόνια! - Ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας σε όλους τους χώρους εργασίας! Όλοι στον αγώνα!
Διαδηλώνουμε ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ - ΔΝΤ – ολιγαρχίας
Παλεύουμε για την ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος ενάντια στη συνθηκολόγα γραμμή των συνδικαλιστικών ηγεσιών
Συνάδελφοι εργαζόμενοι/ες
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ πρόσθεσε στις πλάτες και των εργαζόμενων και του λαού ένα τρίτο μνημόνιο, προσπαθεί τώρα να αντικαταστήσει την πρώτη απάτη της, ότι δήθεν θα “καταργούσε” τα μνημόνια, με μια δεύτερη απάτη: Διατυμπανίζει πως τον Αύγουστο του 2018 θα έχουμε “έξοδο από τα μνημόνια” και ότι θα σταματήσει η “ξένη εποπτεία”.
Πρόκειται για ένα ακόμα μεγάλο κυβερνητικό ψεύδος: Έξοδος από τα μνημόνια θα σήμαινε να μην συνεχισθούν τα αντιλαϊκά μέτρα και να καταργηθούν όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι και μέτρα. Όμως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί. Αντίθετα τα αντιλαϊκά μέτρα των 8 χρόνων των μνημονίων θα μείνουν άθικτα, όπως το απαιτεί η τρόικα και έχει αποδεχθεί και συμφωνήσει η κυβέρνηση Τσίπρα: 88 επιπλέον “προααπαιτούμενα” αντιλαϊκά μέτρα της “τέταρτης αξιολόγησης” βρίσκονται προ των πυλών, ενώ από τις αρχές του 2019 νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων έρχεται, με πρώτα την μέχρι και 18% περικοπή των συντάξεων, την ολοκληρωτική κατάργηση του ΕΚΑΣ, τη μείωση του αφορολόγητου, την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών που θα επιβαρύνει τις λαϊκές συνοικίες.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ψηφίσει στη Βουλή και έχει δεσμευτεί απέναντι στους ξένους δανειστές ότι για τα επόμενα 40 χρόνια (ως το 2060!) θα εξασφαλίζει θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Δέσμευση που σημαίνει ότι για να επιτυγχάνονται αυτά οι δαπάνες για τις κοινωνικές ανάγκες (μισθοί, ασφάλιση, υγεία, παιδεία, πρόνοια κλπ.) θα μπαίνουν κάθε χρόνο στον “κόφτη”. Ότι όχι μόνο θα διατηρηθούν για πολλά χρόνια τα σημερινά αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και ότι θα υπάρχει διαρκής επέκτασή τους. Και όλα αυτά θα συνεχίζουν να γίνονται κάτω από την άμεση εποπτεία της ΕΕ μέχρι να εξοφλήσει η Ελλάδα, μετά από δεκαετίες, το 75% των δανείων που έχει λάβει από την ΕΕ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, απόλυτα υπάκουη στις απαιτήσεις των δανειστών, της εγχώριας και ξένης ολιγαρχίας, εφαρμόζει την ίδια πολιτική όλων των προκατόχων της, η οποία ευθύνεται για: Το πέταγμα πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζομένων στην ανεργία και τη μαζική μετανάστευση της νεολαίας στο εξωτερικό, την κατάργηση της σταθερής εργασίας και τη μαζική αντικατάστασή της με την προσωρινή, μερική, ελάχιστα αμειβόμενη και συχνά απλήρωτη απασχόληση, τη μεγάλη περικοπή των μισθών και των συντάξεων και με τη διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, τη ληστρική αύξηση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας, με το πετσόκομμα δαπανών σε Παιδεία – Υγεία – Ασφάλιση – Πρόνοια, την αρπαγή της λαϊκής στέγης.
Συνάδελφοι,εργαζόμενοι/εργαζόμενες
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, και χωρίς καμιά αυταπάτη ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν και να στηρίζουν τη αντιλαϊκή πολιτική, είναι αναγκαίο να βαδίσουμε το μόνο δρόμο που μπορεί να ανακόψει την συνέχιση της βάρβαρης αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής και να οδηγήσει στην ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων, στην πραγματική έξοδο από το τούνελ των μνημονίων.
Τον δρόμο της μαζικής, ενωτικής, σθεναρής, αγωνιστικήςαντίστασης των εργαζομένων, των νέων, των ανέργων, των συνταξιούχων.
Προς αυτή την κατεύθυνση οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και το κάλεσμα για την 24ωρη απεργία στις 30 Μάη.
Είναι καθαρό πως οι ηγεσίες τόσο της ΓΣΕΕ όσο και της ΑΔΕΔΥ με τη στάση τους και την αδράνειά τους επιλέγουν την οδό του συμβιβασμού και της υποταγής απέναντι στην κυρίαρχη αντεργατική πολιτική και έχουν μετατραπεί σε στηρίγματα της κυβερνητικής πολιτικής. Πέρα και μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων, ακολουθούν γραμμή παράλυσης των εργατικών αγώνων, αποδιοργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματός τους. Αυτοί οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί του το έχουν βάλει στις ράγες του συνεχούς εκφυλισμού και της αποδυνάμωσής του. Χρόνια τώρα έχουν εγκαταλείψει τον δρόμο της διεκδίκησης των αιτημάτων των εργαζομένων και συνδιαλέγονται με τους «κοινωνικούς εταίρους», δηλαδή τους εργοδότες -εκμεταλλευτές των εργαζομένων, υπογράφοντας συμφωνίες που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργοδοτών και των κυβερνήσεων.
Αυτή την πολιτική της εγκατάλειψης των εργατικών δικαιωμάτων και των εργατικών αγώνων, που σαν εργαζόμενοι τη ζήσαμε ξανά πρόσφατα, τον Γενάρη του 2018, με την διαλυτική στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ απέναντι στην ψήφιση των μέτρων της τρίτης αξιολόγησης, οι διοικήσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ την έντυσαν τώρα και με τον μανδύα της “κοινωνικής συμμαχίας” και της “πανεθνικής μέρας δράσης” που συμφώνησαν με φορείς των συνταξιούχων, των μικροεπαγγελματιών και των εμπόρων, στα πλαίσια της οποίας κάλεσαν πανελλαδική απεργία.
Η διευρυμένη και πλατιά κοινωνική δράση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και τα μνημόνια -που αν είναι πραγματική είναι αναγκαία και πιο αποτελεσματική-, ωστόσο, δεν καθορίζεται από ευκαιριακά κατασκευασμένους τίτλους αλλά από το αν η εργατική και κοινωνική αντίσταση και πάλη οικοδομείται πάνω σε μια κατεύθυνση πραγματικής υπεράσπισης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, μιας πραγματικής ευρύτερης αγωνιστικής συσπείρωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή η κατεύθυνση δεν υπάρχει στην ψευδεπίγραφη “κοινωνική συμμαχία” των ηγεσιών της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των άλλων φορέων της “πανεθνικής μέρας δράσης”, αλλά αντίθετα κυριαρχεί σε αυτές η γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής στην αντιλαϊκή πολιτική που καμουφλάρεται με την εξαγγελία μιας περιστασιακής δήθεν “πανεθνικής” κινητοποίησης.
Οι εργαζόμενοι καλούνται να δώσουν μέσα στους χώρους δουλειάς, τα σωματεία, και τις γειτονιές τη μάχη της μαζικής συμμετοχής στην εργατοϋπαλληλική απεργία της 30 Μάη, αντιπαρατιθέμενοι με την κατεύθυνση που προβάλλουν οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και η “κοινωνική συμμαχία” τους και με στόχο η μαζικοποίηση της απεργίας και των απεργιακών συλλαλητηρίων να αποτελέσει γεγονός ισχυρότερης και πλατύτερης αντίστασης στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, να γίνει πεδίο προώθησης της απαίτησης για συνέχιση και κλιμάκωση του μαζικού ενωτικού εργατικού αγώνα. Κάθε άποψη που παραιτείται από μια τέτοια προσπάθεια ή ακόμα και καταλήγει και σε χαρακτηρισμούς για “αντιδραστική απεργία” ή και σε αποκήρυξη της απεργίας και σε απεργοσπασία, στ’ όνομα της συνθηκολόγας γραμμής των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, παρά τα όσα μπορεί να ισχυρίζεται, συμβάλλει σε μια ακόμα υπόσκαψη των δυνατοτήτων να προβληθεί εργατική αντίσταση. Ενώ κάθε πρακτική που με ανάλογα επιχειρήματα διασπά τις εργατικές κινητοποιήσεις έρχεται να την αποδυναμώσει.
Η ΕΡΓ.Α.Σ καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους νέους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, στην πάλη για την ανάπτυξη μαζικών απεργιακών αγώνων που θα έχουν στόχο και κλιμάκωση, κόντρα σε όσους υπονομεύουν την πραγματική δύναμη του συνδικαλιστικού κινήματος.
Να χτίσουμε το Παλλαϊκό – Πανεργατικό Μέτωπο Αντίστασης ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της υποτέλειας
- Για την ανατροπή της πολιτικής των μνημονίων και την κατάργηση όλων των αντιλαϊκών, αντεργατικών νόμων και μέτρων
- Για την επανακατάκτηση και τη διεύρυνση όλων των δικαιωμάτων σε δουλειά-μισθούς-ασφάλιση-εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα
Μόνο οι μαζικοί πανεργατικοί αγώνες και η ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος μπορούν να βάλουν φραγμό στα αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα.
Δυναμώνουμε την φωνή της αντίστασης και της διεκδίκησης
Συνάδελφοι, συναδέλφισες,
Τα τελευταία 2 χρόνια συνεχίζεται αμείωτη η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πιστή στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, συνεχίζει να βαθαίνει την εξάρτηση της χώρας και να την προσδένει ακόμα παραπέρα στις οικονομικές και πολιτικές επιτροπείες της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Έχοντας στο ενεργητικό της ένα μνημόνιο και πολλά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, συνεχίζει -πιστή στις εντολές του κεφαλαίου- να νομοθετεί μειώσεις μισθών και συντάξεων, καταστρατήγηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων(του δικαιώματος στην απεργία, στην ασφάλιση, στον συνδικαλισμό) και όχι μόνο. Το κλείσιμο της τέταρτης αξιολόγησης και τα προαπαιτούμενα μέτρα που θα την συνοδεύουν θα είναι ο επόμενος στόχος που πρέπει να υλοποιήσει η κυβέρνηση για να ευθυγραμμιστεί ακόμα περισσότερο με τις απαιτήσεις ΕΕ και ΔΝΤ. Όλα αυτά ενώ η ενδεχόμενη απειλή του πολέμου φαίνεται να έρχεται πιο κοντά μετά τα τελευταία επικίνδυνα επεισόδια στο Αιγαίο και την Κύπρο αλλά και με τις παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία) οι οποίες δημιουργούν αστάθεια και τρέφουν το μίσος του εθνικισμού και του σοβινισμού.
Η επίθεση συνεχίζεται, βαθαίνει και ντύνεται με το μανδύα της «ανάπτυξης». Συνοδεύεται από την υποτιθέμενη έξοδο από τα μνημόνια και οικονομικούς δείκτες που προσπαθούν να παρουσιάσουν μια αντίστροφη πραγματικότητα, να καλλιεργήσουν νέες αυταπάτες. Οι αντιστάσεις των εργαζομένων έχουν μπει στο γύψο, ο φόβος και η ηττοπάθεια έχουν κυριαρχήσει, με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κάνουν ό,τι μπορούν για να εξυπηρετήσουν την επίθεση του κεφαλαίου. Με το ζήτημα των εκλογών να διαφαίνεται στον ορίζοντα η κινηματική ύφεση και αδράνεια ενισχύεται, οι συλλογικοί αγώνες μπαίνουν στην άκρη και οι εκλογικές αυταπάτες από αριστερά και δεξιά ενισχύονται. Η ουσιαστική συζήτηση που πρέπει να ανοίξει για το πώς θα συγκροτηθούν αντιστάσεις και πως οι εργαζόμενοι μέσα από την οργανωμένη πάλη των σωματείων θα ξαναβρούν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και οι αυταπάτες της ανάθεσης και του ρεφορμισμού βγαίνουν στο προσκήνιο.
Όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων δέχονται πολλαπλά χτυπήματα στα δικαιώματά τους. Οι μηχανικοί δεν θα μπορούσαν βέβαια να αποτελούν εξαίρεση. Αντιθέτως η ανεργία στον κλάδο σπάει κόκαλα, η ελαστική εργασία και η δουλειά με μπλοκάκι έχουν πια γίνει καθεστώς. Οι μισθοί είναι σε τραγικά επίπεδα και οι μηχανικοί καλούνται να πληρώσουν πάλι από την τσέπη τους τις νέες αυξήσεις για την ασφάλιση του ΕΦΚΑ και του ΤΜΕΔΕ, τους νέους διαδόχους του ΤΣΜΕΔΕ.
Με τον τουρισμό να έχει αναγορευτεί σε «βαριά» βιομηχανία και την αποβιομηχάνιση να συνεχίζεται σταθερά, οι εργαζόμενοι μηχανικοί έρχονται να πληρώσουν το μάρμαρο της πολιτικής του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Τα ελάχιστα δημόσια έργα όχι μόνο δεν αλλάζουν την πραγματικότητα για τον εργαζόμενο μηχανικό, αλλά υλοποιούνται ακριβώς στο πλαίσιο της ασύδοτης εκμετάλλευσης. Παράλληλα η επίθεση στα εργασιακά προχωράει αμείωτη, ενδεικτική η απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου για τις απολύσεις των εγκύων εργαζομένων αρκεί ο λόγος της απόλυσης που επικαλείται η εργοδοσία να μην είναι η εγκυμοσύνη. Απόφαση η οποία έχει ήδη προχωρήσει σε διάφορες εταιρίες του κλάδου.
Από κοντά σε όλη αυτή την επίθεση και το ΤΕΕ με τις προτάσεις του για εφαρμογή νέου αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου, με πρόσχημα την «απελευθέρωση» του δήθεν «κλειστού» επαγγέλματος του μηχανικού. Το ΤΕΕ σαν σύμβουλος του κράτους προτείνει ένα νέο εργαλείο εκμετάλλευσης, κατηγοριοποίησης και διάσπασης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των μηχανικών που δεν θα αργήσει να επεκταθεί και σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου. Με την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που προτείνεται, οι εξετάσεις του ΤΕΕ για την άδεια άσκησης επαγγέλματος γίνονται «ουσιαστικές» (αλλάζουν χαρακτήρα), πράγμα που σημαίνει ότι μπαίνει «με το καλημέρα» ένας επιπλέον φραγμός για όποιον θέλει να ασκήσει το επάγγελμα του μηχανικού. Αλλά το πράγμα δε σταματά εδώ. Μετά την επιτυχία στις εξετάσεις, ο πτυχιούχος μηχανικός παίρνει άδεια άσκησης επαγγέλματος δόκιμου μηχανικού και ως τέτοιος βγαίνει στην αγορά εργασίας (κάτι σα μαθητεία). Μετά από αυτή την διαδικασία, μπορεί να λάβει (με το αζημίωτο βέβαια) μέρος σε άλλες εξετάσεις του ΤΕΕ για να γίνει πια μηχανικός χαμηλής κλάσης που σημαίνει και δικαιώματα. Για να ανέβει κλάση, θα πρέπει πάλι να πληροί κάποιες προϋποθέσεις και να περάσει κι άλλες εξετάσεις και αυτό θα γίνεται εσαεί.
Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών πρέπει να συμβάλει ουσιαστικά στη συγκρότηση των αντιστάσεων ενάντια σε όλες αυτές τις αντιδραστικές εξελίξεις. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε λόγος οι εργαζόμενοι του κλάδου να μένουν μακριά από την οργάνωση και τον αγώνα. Ο κλάδος των μηχανικών, παρά τις διαστρωματώσεις που υπάρχουν (ΤΕ, ΠΕ) ενοποιείται απέναντι στην πραγματικότητα του εργασιακού μεσαίωνα. Οι κυρίαρχες παρατάξεις του χώρου δεν είναι αρκετές για να απαντήσουν στο μέγεθος και την έκταση της επίθεσης. Παλινωδούν ανάμεσα στη συνδιαχείριση και την πολυδιάσπαση. Από τη μία, οι προτάσεις νόμου που σπέρνουν αυταπάτες για το πώς καταχτούν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους και, από την άλλη, ο διαγκωνισμός σε κάθε απεργιακή συγκέντρωση για το πού θα πάει το πανό του σωματείου (στο ΠΑΜΕ ή στον Συντονισμό) που αναπαράγει την πολυδιάσπαση και τη λογική του ηγεμονισμού. Αποπροσανατολίζοντας έτσι από τα πραγματικά επίδικα της πάλης.
Πρέπει να υπάρξει σαφής κριτική και διαχωρισμός από τις συνδιαχειριστικές και ρεφορμιστικές λογικές που σπέρνουν αυταπάτες στους εργαζόμενους για την πάλη τους.
Καμία εμπιστοσύνη στην Συριζαίϊκη- κυβερνητική παράταξη της Συνάρτησης Τεχνικών. Θέλουν μόνο να δώσουν άλλοθι στην κυβερνητική πολιτική και την επίθεση.
Να μην παρασυρθούμε από τις κυβερνητικού χαρακτήρα και προτάσεις νόμου της ΕΣΑΚ και του ΠΑΜΕ για «καλές» συλλογικές συμβάσεις και αναπαραγωγή του διαχωρισμού και της διάσπασης των εργαζομένων.
Να μην υιοθετήσουμε την αυταπάτη των αστικών μεταβατικών προτάσεων της Αριστερής Πρωτοβουλίας
Να μην απογοητευτούμε παραπέρα από το Ριστάρτ και τους απογοητευμένους-προδομένους του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΕΡΓΑΣ και η Ταξική Πορεία παλεύουν για:
Να συμβάλουμε στην ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος των εργαζομένων.
Να οριοθετηθούμε από τον σημερινό συνδικαλισμό της αριστεράς που είναι ανεπαρκής και αυταπατάται για τα όρια του κεφαλαίου και της κυβέρνησης.
Η ΕΡΓΑΣ και η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ προσπαθούν να βάλουν μια άλλη, διαφορετική αντίληψη στο σωματείο και τις διαδικασίες του. Μια αντίληψη πραγματικής σύγκρουσης που δεν θα περιορίζεται από τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές που βάζει η λογική των ακτιβισμών και των εικονικών συγκρούσεων. Επιλογές αδιεξόδου, δηλαδή, που αναπαράγουν την ηττοπάθεια και την απογοήτευση.
Μια τοποθέτηση η οποία υπερασπίζεται τις ζωντανές και δημοκρατικές διαδικασίες του σωματείου μας, και με σκοπό τη μαζική και ουσιαστική πρωτοβάθμια οργάνωση των εργαζομένων. Που θα παλεύουν για συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Σήμερα που χτυπιέται το δικαίωμα στην απεργία και ο συνδικαλισμός με τον πιο άμεσο τρόπο, πρέπει να υπάρξει σθεναρή αντίσταση. Να κατανοήσουν πλατιά οι εργαζόμενοι του κλάδου ότι το παρόν και το μέλλον τους βρίσκεται στη μαζική οργανωμένη πάλη, με αιχμή την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους. Ότι πρέπει να παλέψουν οι ίδιοι και όχι να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε δεξιούς και αριστερούς σωτήρες.
Το επόμενο διάστημα ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για:
Συλλογικές Συμβάσεις εργασίας με κατοχύρωση του 5ήμερου - 8ωρου, με αυξήσεις στους μισθούς και πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, ώστε να ζούμε με αξιοπρέπεια από μια δουλειά
Να μην περάσουν οι αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο των εργαζομένων που προτείνει το ΤΕΕ. Να καταργηθούν οι εξετάσεις του ΤΕΕ για την άδεια άσκησης επαγγέλματος
Κατοχύρωση και διεύρυνση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων με βελτίωση των συνταξιοδοτικών και ιατροφαρμακευτικών παροχών. Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών
Δικαίωμα στην ασφάλιση και την περίθαλψη για όλους τους άνεργους συναδέρφους
Ταμείο ανεργίας και αποζημίωση για όσους συναδέρφους απολύονται, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας
Προάσπιση των επαγγελματικών συμφερόντων των συναδέλφων και υπεράσπιση και δικαστική συνδρομή όπου χρειαστεί
Να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο συνδικαλιστικό κίνημα και για να συγκροτηθεί μια μαζική ενωτική ταξική κατεύθυνση, σε αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της αδράνειας και της υποταγής
Να καταργηθούν παλιά και νέα μνημόνια
Να ανατραπεί η πολιτική ΕΕ και ΔΝΤ
Κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση, τον εθνικισμό και το σοβινισμό για την αποτροπή του πολέμου
Στις 18, 19, 20 Μαρτίου στην Αθήνα θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές του ΣΜΤ, ενώ κάλπες θα ανοίξουν στις 18 Μαρτίου 2018 σε Πάτρα, Λάρισα, Χανιά, Ηράκλειο. Η Ταξική Πορεία καλεί όλους τους μηχανικούς και τεχνικούς να στηρίξουν το ψηφοδέλτιο συνεργασίας που καταθέτει με την ΕΡΓΑΣ. Το ουσιαστικό που θα καλεστούν οι μηχανικοί να απαντήσουν το επόμενο διάστημα, και ιδιαίτερα οι νέοι, είναι η επίθεση στα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Ήδη έχει ανοίξει η συζήτηση για τις κλάσεις των μηχανικών, την «ουσιαστικοποίηση» των εξετάσεων του ΤΕΕ, αλλά και την εισαγωγή του θεσμού των δόκιμων μηχανικών. Κατηγοριοποίηση και κατακερματισμός των επαγγελματικών δικαιωμάτων, δηλαδή, δια βίου μάθηση και επανακατάρτιση, αλλά και σπρώξιμο πολλών μηχανικών στην ανεργία, καθώς ο κλάδος έχει επίπεδα ανεργίας που βαράνε κόκκινο και εργασιακές συνθήκες γαλέρας.
Η Ταξική πορεία και η ΕΡΓΑΣ θέλουν να υπηρετήσουν την κατεύθυνση της αντίστασης στην επίθεση και της ανατροπής των σχεδίων αυτών. Θέλουν να βάλουν μια άλλη αντίληψη στον κλάδο των μηχανικών, που, όπως αναφέρουν και στην ανακοίνωσή τους, θα «υπερασπίζεται τις ζωντανές και δημοκρατικές διαδικασίες του σωματείου μας, και με σκοπό τη μαζική και ουσιαστική πρωτοβάθμια οργάνωση των εργαζομένων. Που θα παλεύουν για συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και συνδικαλιστικά δικαιώματα»:
Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ, Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ
Τα τελευταία 2 χρόνια συνεχίζεται αμείωτη η επίθεση στα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πιστή στα ξένα και ντόπια αφεντικά της, συνεχίζει να βαθαίνει την εξάρτηση της χώρας και να την προσδένει ακόμα παραπέρα στις οικονομικές και πολιτικές επιτροπείες της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Έχοντας στο ενεργητικό της ένα μνημόνιο και πολλά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, συνεχίζει -πιστή στις εντολές του κεφαλαίου- να νομοθετεί μειώσεις μισθών και συντάξεων, καταστρατήγηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων (του δικαιώματος στην απεργία, στην ασφάλιση, στον συνδικαλισμό) και όχι μόνο.
Η επίθεση συνεχίζεται, βαθαίνει και ντύνεται με το μανδύα της «ανάπτυξης». Συνοδεύεται από την υποτιθέμενη έξοδο από τα μνημόνια και οικονομικούς δείκτες που προσπαθούν να παρουσιάσουν μια αντίστροφη πραγματικότητα, να καλλιεργήσουν νέες αυταπάτες. Οι αντιστάσεις των εργαζομένων έχουν μπει στο γύψο, ο φόβος και η ηττοπάθεια έχουν κυριαρχήσει, με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κάνουν ό,τι μπορούν για να εξυπηρετήσουν την επίθεση του κεφαλαίου.
Όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων δέχονται πολλαπλά χτυπήματα στα δικαιώματά τους. Οι μηχανικοί δεν θα μπορούσαν βέβαια να αποτελούν εξαίρεση. Αντιθέτως η ανεργία στον κλάδο σπάει κόκαλα, η ελαστική εργασία και η δουλειά με μπλοκάκι έχουν πια γίνει καθεστώς. Οι μισθοί είναι σε τραγικά επίπεδα και οι μηχανικοί καλούνται να πληρώσουν πάλι από την τσέπη τους τις νέες αυξήσεις για την ασφάλιση.
Με τον τουρισμό να έχει αναγορευτεί σε «βαριά» βιομηχανία και την αποβιομηχάνιση να συνεχίζεται σταθερά, οι εργαζόμενοι μηχανικοί έρχονται να πληρώσουν το μάρμαρο της πολιτικής του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Τα ελάχιστα δημόσια έργα όχι μόνο δεν αλλάζουν την πραγματικότητα για τον εργαζόμενο μηχανικό, αλλά υλοποιούνται ακριβώς στο πλαίσιο της ασύδοτης εκμετάλλευσης.
Η εργοδοτική αυθαιρεσία στις τεχνικές εταιρίες και τους χώρους δουλειάς είναι μια μαύρη πραγματικότητα που στηρίζεται στην τρομοκρατία της απόλυσης και της ανεργίας. Οι νόμοι και οι πολιτικές των τελευταίων κυβερνήσεων έχουν στρώσει το δρόμο ώστε η εργοδοσία να κάνει ό,τι θέλει. Δεν προσλαμβάνει, δεν πληρώνει ΕΦΚΑ, δεν πληρώνει υπερωρίες, δεν πληρώνει εκτός έδρας. Η δουλειά πρέπει να βγαίνει από αυτούς που υπάρχουν, από το ελάχιστο δυνατό προσωπικό, γιατί «τα έργα είναι σκοτωμένα» και οι εργοδότες «δεν βγαίνουν» για νέες προσλήψεις. Τα δε «προγράμματα προώθησης της απασχόλησης» με επιδοτούμενες προσλήψεις είναι μύθος: οι ίδιοι οι εργοδότες δεν προσλαμβάνουν για να μη δεσμευτούν ότι δεν θα απολύσουν.
Οι νέοι μηχανικοί αντιμετωπίζουν πολλαπλάσια αυτήν την κατάσταση. Με το επιχείρημα της μειωμένης εργασιακής εμπειρίας δουλεύουν με ελάχιστα δικαιώματα, ελαστικά και χωρίς προοπτική. Ειδικά αν είναι γυναίκες και δουλεύουν με μπλοκάκι, αντιμετωπίζουν πραγματικό μεσαίωνα σε ενδεχόμενο εγκυμοσύνης και μητρότητας.
Ο κλάδος των μηχανικών, παρά τις διαστρωματώσεις που υπάρχουν (ΤΕ, ΠΕ) ενοποιείται απέναντι στην πραγματικότητα του εργασιακού μεσαίωνα. Οι κυρίαρχες παρατάξεις του χώρου δεν είναι αρκετές για να απαντήσουν στο μέγεθος και την έκταση της επίθεσης. Παλινωδούν ανάμεσα στη συνδιαχείριση και την πολυδιάσπαση. Από τη μία, οι προτάσεις νόμου (π.χ. για συλλογικές συμβάσεις) που σπέρνουν αυταπάτες για το πώς καταχτούν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους και, από την άλλη, ο διαγκωνισμός σε κάθε απεργιακή συγκέντρωση για το πού θα πάει το πανό του σωματείου (στο ΠΑΜΕ ή στον Συντονισμό) που αναπαράγει την πολυδιάσπαση και τη λογική του ηγεμονισμού. Αποπροσανατολίζοντας έτσι από τα πραγματικά επίδικα της πάλης.
Η ΕΡΓΑΣ και η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ προσπαθούν να βάλουν μια άλλη, διαφορετική αντίληψη στο σωματείο και τις διαδικασίες του. Μια αντίληψη πραγματικής σύγκρουσης που δεν θα περιορίζεται από τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές που βάζει η λογική των ακτιβισμών και των εικονικών συγκρούσεων. Επιλογές αδιεξόδου, δηλαδή, που αναπαράγουν την ηττοπάθεια και την απογοήτευση.
Μια τοποθέτηση η οποία υπερασπίζεται τις ζωντανές και δημοκρατικές διαδικασίες του σωματείου μας, και με σκοπό τη μαζική και ουσιαστική πρωτοβάθμια οργάνωση των εργαζομένων. Που θα παλεύουν για συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Σήμερα που χτυπιέται το δικαίωμα στην απεργία και ο συνδικαλισμός με τον πιο άμεσο τρόπο, πρέπει να υπάρξει σθεναρή αντίσταση. Να κατανοήσουν πλατιά οι εργαζόμενοι του κλάδου ότι το παρόν και το μέλλον τους βρίσκεται στη μαζική οργανωμένη πάλη, με αιχμή την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους. Ότι πρέπει να παλέψουν οι ίδιοι και όχι να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε δεξιούς και αριστερούς σωτήρες.
Κόντρα στα νέα αντεργατικά μέτρα και τον ληστρικό Προϋπολογισμό!
Ο Προϋπολογισμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που αναμένεται να ψηφιστεί στις 22 Δεκεμβρίου, αποτελεί χτύπημα στο ήδη τσακισμένο λαϊκό εισόδημα, με στόχο να ανταποκριθεί η χώρα στις απαιτήσεις των δανειστών για τη δημιουργία ενός ακόμα αιματοβαμμένου πλεονάσματος. Από τη μία πετάνε τα ψίχουλα του κοινωνικού μερίσματος και από την άλλη προετοιμάζουν τη νέα οικονομική λεηλασία των εργαζομένων, του λαού και του τόπου.
Ο Προϋπολογισμός φέρνει τον ελληνικό λαό αντιμέτωπο με: • Νέους φόρους 951 εκατομμυρίων ευρώ. • Τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης για ασφαλιστικά ταμεία και νοσοκομεία κατά 700 εκατομμύρια ευρώ. • Με τις αποκρατικοποιήσεις ύψους 2,736 δις ευρώ.
Το πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,82% του ΑΕΠ στο οποίο στοχεύουν δανειστές, κυβέρνηση και ντόπιο κεφάλαιο θα υλοποιηθεί πάνω στην οικονομική αφαίμαξη μισθωτών, συνταξιούχων, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρών επιχειρήσεων και στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και κρατικού πλούτου.
Ενώ έχουν δεσμεύσει τη χώρα με μέτρα μέχρι και για το 2060 μιλάνε προκλητικά για την «έξοδο από τα μνημόνια και τον τελευταίο μνημονιακό προϋπολογισμό», την ίδια ώρα μάλιστα που ετοιμάζονται να νομοθετήσουν προαπαιτούμενα μέτρα ενόψει της 3ης αξιολόγησης.
Μέτρα που αφορούν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, την αύξηση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών, την κατάργηση του ΕΚΑΣ καθώς και κοινωνικών και αναπηρικών επιδομάτων, τη διεύρυνση της ελαστικής εργασίας, την προώθηση των ομαδικών απολύσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις της ενέργειας και του νερού.
Την ίδια ώρα έχουν μπει ήδη σε εφαρμογή οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί παραδίδοντας στα «αρπακτικά» τη λαϊκή κατοικία την οποία υποτίθεται ότι θα προστάτευαν.
Ενώ προαπαιτούμενο για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αποτελεί και η ανατροπή του συνδικαλιστικού νόμου στοχεύοντας πρώτα και κύρια στο απεργιακό δικαίωμα, με τον ΣΕΒ όμως να κάνει λόγο ακόμα και για κατάργηση των συνδικάτων όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Στόχος τους να αφοπλίσουν τους εργαζόμενους και να τους στερήσουν τη δυνατότητα να διεκδικούν συλλογικά και να αντιστέκονται στις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές, τα μνημόνια, την εκμετάλλευση και την εργοδοτική ασυδοσία.
Να μην τους αφήσουμε!
Απέναντι σε αυτήν τη νέα επίθεση η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος - ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ αλλά και ΜΕΤΑ - μένει με τα χέρια σταυρωμένα βάζοντας ουσιαστικά πλάτη στην κυβερνητική πολιτική. Το κάλεσμα της ΓΣΕΕ για την απεργία με τίτλο «ο αγώνας συνεχίζεται» αποτελεί μία τεράστια κοροϊδία στα μούτρα των εργαζομένων, αφού οι συντάκτες της έχουν βάλει ταφόπλακα στην ανάπτυξη κάθε συλλογικής δράσης και αντίστασης. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ το μόνο που φρόντισε να κάνει όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν να συνομιλεί με τον ΣΕΒ αναζητώντας κοινές λύσεις και κοινό βηματισμό, ενώ από την άλλη φρόντισε να κρατήσει τους εργαζόμενους σε απόλυτη αδράνεια. Οι ίδιες δυνάμεις καλλιεργούν μέσα στους εργασιακούς χώρους τη λογική της ηττοπάθειας που θέλει τους εργαζόμενους ανήμπορους να αντισταθούν μπροστά στις απαιτήσεις και τις εντολές των δανειστών!
Η κήρυξη γενικής πανελλαδικής απεργίας στις 14 Δεκέμβρη αφενός γίνεται κάτω από την πίεση της ψήφισης του Προϋπολογισμού και ενός τμήματος των εργαζομένων που περιμένουν ή και απαιτούν κάποια αντίδραση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, αφετέρου υπακούει στη λογική της εθιμοτυπικής απεργίας. Η τακτική της προκήρυξης απεργιών λίγες μέρες πριν από τη ψήφιση είτε ακόμα και την ίδια τη μέρα ψήφισης των μέτρων, χωρίς κλιμάκωση και χωρίς στόχο, είναι γνωστή και αποτελεί μία μεθοδευμένη προσπάθεια απαξίωσης της ίδιας της απεργίας. Δυστυχώς με αυτή την τακτική συντάσσονται και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, των οποίων οι προτάσεις πολλές φορές έχουν βγάλει από τη δύσκολη θέση την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ που απλά τις ψηφίζουν.
Αν οι δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού, που σήμερα ηγεμονεύουν, θέλουν να κρατήσουν την απεργία σε ένα πλαίσιο παράστασης διαμαρτυρίας, απαξιώνοντας έτσι τη δύναμή της, εμείς πρέπει να παλέψουμε για το αντίθετο!
Η μνημονιακή πολιτική όχι απλά δεν βρίσκεται στο τέλος, όπως δημαγωγεί η κυβέρνηση, αλλά εντείνεται. Τα ιμπεριαλιστικά δεσμά σφίγγουν ολοένα και περισσότερο, με τους ξένους δυνάστες να απαιτούν διαρκώς και ασταμάτητα τον οικονομικό στραγγαλισμό του λαού και της χώρας. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται δεν αφορά τίποτε άλλο από τη μετατροπή της χώρας σε έναν απέραντο «παράδεισο» για τα ξένα αρπακτικά των πολυεθνικών και το ντόπιο κεφάλαιο, που θέλουν να έχουν στη διάθεσή τους στρατιές αναλώσιμων εργαζομένων χωρίς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Για να το πετύχουν αυτό πρέπει να ξεμπερδέψουν μια και καλή με το συνδικαλιστικό κίνημα και τη μαζική οργανωμένη αντίσταση και πάλη των εργαζομένων, γιατί είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να βάλει φραγμό στα σχέδιά τους. Η επίμονη απαίτηση δανειστών, εργοδοσίας και κυβέρνησης για κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος και της ίδιας της δυνατότητας των εργαζομένων να διεκδικούν και να αντιστέκονται οργανωμένα και συλλογικά, δεν μπορεί παρά να γεννά αισιοδοξία για την πραγματική δύναμη που κρύβει η οργάνωση και η συσπείρωση των εργαζομένων μέσα στα σωματεία, η συλλογική συνδικαλιστική δράση και ο μαζικός απεργιακός αγώνας!
Να παλέψουμε για τη μαζική και δυναμική συμμετοχή όλων των εργαζομένων στην απεργιακή κινητοποίηση.
Να υπερασπιστούμε το ίδιο το απεργιακό δικαίωμα και όλες τις συνδικαλιστικές κατακτήσεις και ελευθερίες, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα αντίστασης σε κάθε προσπάθεια ανατροπής του συνδικαλιστικού νόμου.
Να παλέψουμε για Γενικές Συνελεύσεις σε όλους του εργασιακούς χώρους με στόχο την πραγματοποίηση νέων κινητοποιήσεων, για νέες γενικές πανελλαδικές απεργίες που θα κλιμακώνονται με στόχο τη τελική νίκη.
Πέμπτη 14 Δεκέμβρη βγαίνουμε όλοι σε απεργία!
Διαδηλώνουμε μαζικά, σε κοινό βηματισμό με όλους τους εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους της χώρας • Για να μην περάσει ο ληστρικός προϋπολογισμός. • Για να μην εφαρμοστεί καμία νέα μείωση μισθών και συντάξεων. • Για την υπεράσπιση του απεργιακού δικαιώματος και όλων των συνδικαλιστικών κατακτήσεων. • Για δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία! • Ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του κρατικού πλούτου. • Για την ανατροπή όλων των ληστρικών αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων. • Για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους!
Όλοι στη γενική απεργία στις 17 Μάη Να μην περάσει το νέο Μνημόνιο! Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες
Με την πλήρη υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στις απαιτήσεις που υπαγόρευσαν οι ιμπεριαλιστές δανειστές, ολοκληρώθηκε η συμφωνία για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, σηματοδοτώντας μια νέα κλιμάκωση της επίθεσης στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις.
Μια συμφωνία που αποτελεί, στην ουσία, το «συμπληρωματικό» 4ο μνημόνιο κυβέρνησης – κουαρτέτου, για το διάστημα μετά το 2018, όταν λήγει και το τρέχον 3ο μνημόνιο.
Η κυβερνητική επικοινωνιακή προπαγάνδα για το δημοσιονομικά «ουδέτερο» αποτέλεσμα της συμφωνίας, την έξοδο από την «επιτροπεία και τα μνημόνια», τα «αντίμετρα», τη «λύση» του χρέους, την «έξοδο» στις αγορές, από τη μια έχει στόχο τον αποπροσανατολισμό και τον εγκλωβισμό των εργαζομένων και του λαού σε νέες αυταπάτες, την απόσπαση της ανοχής τους στην επιβολή των μνημονιακών μέτρων, το κατευνασμό των λαϊκών αντιστάσεων και από την άλλη τη συσπείρωση των κυβερνητικών βουλευτών για τη ψήφιση του νέου μνημονίου.
Όταν οι ιμπεριαλιστές δυνάστες του λαού παραπέμπουν στις «καλένδες» τη ρύθμιση για το χρέος, τοποθετώντας την, «εάν και εφόσον απαιτηθεί», για μετά το 2018, με προϋπόθεση «την πλήρη εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού προγράμματος», όταν απαιτούν δυσθεώρητα δημοσιονομικά πλεονάσματα 3,5% για τουλάχιστον μια 5ετία από τη λήξη του 3ου μνημονίου, όταν η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ψηφίσει έναν κατάλογο 140 προαπαιτούμενων αντιλαϊκών μέτρων, μόνο κοροϊδία μπορεί να θεωρηθεί η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «στόχος μας να βγει οριστικά η χώρα από τα μνημόνια το καλοκαίρι του 2018».
Η κυβέρνηση Τσίπρα αναζητώντας ένα νέο «αφήγημα» παραπλάνησης και εξαπάτησης του λαού, καταφεύγει στην επαναφορά του περίφημου «success story» της προηγούμενης κυβέρνησης Σαμαρά, σηκώνει επικοινωνιακή σκόνη, με την επαναφορά πτυχών του «παράλληλου προγράμματος» και λανσάρει τα ψίχουλα των «αντίμετρων» ως φύλλο συκής για τη νέα αντιλαϊκή -αντεργατική επίθεση.
Σε πείσμα της κυβερνητικής προπαγάνδας που μιλά για μέτρα από το 2019 και μετά και τα οποία θα εφαρμοστούν μόνο στην περίπτωση που υπάρξουν συγκεκριμένα μέτρα για το χρέος, στη συμφωνία υπάρχουν μέτρα για το 2018 ύψους 0,3% του ΑΕΠ (πάνω από 500 εκ. ευρώ), τα οποία αφορούν σε νέες περικοπές κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων, για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού.
Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή το νέο πετσόκομμα των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου για εισοδήματα ακόμη και κάτω από τα όρια της φτώχειας, συνολικού ύψους 2% του ΑΕΠ (4 δις ευρώ), την παγίωση και επέκταση του εργασιακού μεσαίωνα (με την αναστολή επαναφοράς των ΣΣΕ, την απελευθέρωση των απολύσεων με την κατάργηση του υπουργικού βέτο, τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης κλπ), το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης με την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου και την ποινικοποίηση των απεργιών, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των βασικών υποδομών, την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και την άρση των περιορισμών για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές.
Το νέο μνημόνιο της κυβέρνησης δεν πρέπει να περάσει.
Φραγμό στη νέα αντιλαϊκή – αντεργατική επίθεση μπορεί να βάλει μόνο ο δρόμος της παλλαϊκής – πανεργατικής αντίστασης και πάλης. Εμπόδια στο ξεδίπλωμα αυτού του αγώνα αποτελεί η στάση των συμβιβασμένων ηγεσιών (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ) στα σωματεία, τις ομοσπονδίες και στις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ που έχει οδηγήσει σε παρατεταμένη αγωνιστική απραξία των συνδικάτων, και στην καλλιέργεια κλίματος μοιρολατρίας ανάμεσα στους εργαζόμενους. Την κατάσταση αυτή επιτείνει η στάση του ΠΑΜΕ που διασπά τους αγώνες των εργαζομένων και περιορίζει τη δράση του σε κομματικού-παραταξιακού χαρακτήρα κινητοποιήσεις.
Στις 17 Μάη απεργούμε!
Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κήρυξαν παύση αγώνων, διευκολύνοντας τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, προκηρύσσοντας μόνο μια 24ωρη γενική απεργία την παραμονή της ψήφισης των νέων μέτρων, υπονομεύοντας έτσι την προοπτική επιτυχίας της. Κόντρα σε αυτές τις δυνάμεις, στον συνδικαλισμό της υποταγής, της παραλυσίας των συλλογικών διαδικασιών, η απεργία αυτή πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για την κινητοποίηση των εργαζομένων και των συνδικάτων, με τη σύγκληση συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς και στα σωματεία, για τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή σε αυτή..
Η απεργία αυτή δεν πρέπει να αποτελέσει ένα μεμονωμένο ταξικό γεγονός, αλλά να γίνει βήμα για την απόκρουση των νέων μέτρων που φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση και θα πρέπει να ακολουθηθεί από μια κλιμάκωση των αγώνων, για την ανατροπή των βάρβαρων μνημονιακών μέτρων που πέρασαν και τη διεκδίκηση και επανακατάκτηση των εργατολαϊκών δικαιωμάτων που καταργήθηκαν.
Μόνο έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν προοπτική οι αγώνες και να εμπνεύσουν την μαζική συμμετοχή των εργαζομένων και του λαού.
Στις 17 Μάη συμμετέχουμε μαζικά και μαχητικά σε όλες τις απεργιακές συγκεντρώσεις για να αποτρέψουμε το πέρασμα του νέου μνημονίου Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.
ΟΧΙ στη μείωση του αφορολόγητου και τις περικοπές μισθών και συντάξεων, στις απολύσεις και στην ελαστική απασχόληση, στη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, στον περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
ΚΑΤΩ τα νέα και παλιά μνημόνια! ΟΧΙ στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της υποτέλειας!
Αγωνιστικό κάλεσμα συμμετοχής στην πανεργατική απεργία από τη ΛΑ-ΑΑΣ
Τετάρτη 17 Μάη Χαλκοκονδύλη & Πατησίων 11 π.μ.
Αρκετές συγκεντρώσεις και παρεμβάσεις γίνανε σήμερα στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ Μοναστηρακίου και πλ. Συντάγματος. Όλες ξεκίνησαν στις 10 το πρωί. Μέχρι αυτή την ώρα τουλάχιστον στον άξονα της Ερμού τα περισσότερα μαγαζιά ήταν κλειστά είτε λόγω της απόφασης που πήραν ΕΣΕΕ και ΓΣΕΒΕ είτε λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων. Ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν ελάχιστος και κατά κύριο λόγο τουρίστες, και αρκετοί εκφράζαν τη σύμφωνη γνώμη τους για τις κινητοποιήσεις. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι όλο το κέντρο της Αθήνας ήταν κλειστό λόγω ...ποδηλατόδρομου όπου καθιστούσε περίπου απαγορευτικό το κατέβασμα του κόσμου σε αυτό. Μόνο το Μετρό λειτουργούσε σήμερα.
Η Ταξική Πορεία πραγματοποίησε μαζική παρέμβαση στην αρχή της Ερμού από τη πλευρά της πλ. Συντάγματος, παρέμεινε εκεί για αρκετές ώρες διαβάζοντας τη προκήρυξή της και με συνθήματα καλούσε τον εργαζόμενο λαό να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη Κυριακάτικη αργία. Μετά πραγματοποίησε πορεία προς το Μοναστηράκι μαζί με την ΕΡΓΑΣ που επίσης καλούσε στο ίδιο σημείο.
Ο ΣΥΒΧΨΜΑ και το Συντονιστικό δράσης προχώρησαν σε αποκλεισμούς καταστημάτων, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων συγκέντρωση στη συμβολή της Ερμού με τη Φιλελλήνων και μετά έκανε πορεία προς το Μοναστηράκι, το ΠΑΜΕ είχε συγκέντρωση στο Μοναστηράκι και πραγματοποίησε πορεία προς το Σύνταγμα.
Η Εργατοϋπαλληλική Αγωνιστική Συσπείρωση χαιρετίζει την σημερινή συγκέντρωση της ΛΑ-ΑΑΣ .
Συναγωνιστές και φίλοι
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ οδηγεί για μια ακόμα φορά το λαό και τους εργαζόμενους, σιδεροδέσμιους σε ένα νέο γύρο αντιλαϊκής επέλασης με όχημα τη διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση από τους ιμπεριαλιστές δανειστές.
Ήδη από τις 20 του περασμένου Φλεβάρη, όταν και έδωσε τα χέρια με τους εκπροσώπους της ΕΕ και του ΔΝΤ, υποτασσόμενη για μια ακόμα φορά στα αντιλαϊκά προστάγματά τους, άναψε το πράσινο φως για το νέο γύρο βάρβαρης και αντιλαϊκής επέλασης απέναντι στα λαϊκά στρώματα και τους εργαζόμενους, με αιχμές την απανωτή φοροληστρική επιδρομή, το περαιτέρω τσάκισμα των συντάξεων, την εφαρμογή του δημοσιονομικού κόφτη και πλειάδα άλλων μέτρων.
Δεν είναι καθόλου άμοιρες ευθυνών οι πολιτικές-συνδικαλιστικές δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος. Αξίζει να αναφέρουμε τη στάση που τηρεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ εδώ και αρκετά μεγάλο διάστημα. Ενώ λοιπόν βρίσκονται σε εξέλιξη οι λεγόμενες διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε κυβέρνηση και δανειστές για το μέγεθος και την έκταση των νέων αντιλαϊκών μέτρων, η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ, με ευθύνη κυρίως των δυνάμεων ΠΑΣΚ (ΠΑΣΟΚ) και ΔΑΚΕ (ΝΔ) έχουν κηρύξει σιγήν ασυρμάτου. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία της ΓΣΕΕ έχει επιβάλει με τη στάση της κανονική αφωνία, με την ανοχή αν όχι τη στήριξη και των δυνάμεων του ΜΕΤΑ (ΣΥΡΙΖΑ). Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι απουσιάζει εδώ και μεγάλο διάστημα έστω και μια ανακοίνωση από τη μεριά της ΓΣΕΕ για τα μέτρα που προετοιμάζει η κυβέρνηση. Αντίθετα ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ αρκέστηκε σε μια απαράδεκτη δήλωση πριν από λίγες ημέρες εκφράζοντας την “ομοφωνία και ομοθυμία ανάμεσα σε ΓΣΕΕ και ΣΕΒ ώστε να διατηρηθούν τα ελάχιστα δικαιώματα των εργαζομένων μέσα από τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας”. Την ώρα δηλαδή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται να απελευθερώσει πλήρως τις ομαδικές απολύσεις, δημιουργώντας νέα εργασιακή ζούγκλα, να τσακίσει ακόμα περισσότερο τους μισθούς και τα μεροκάματα, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπίστωσε πως οι μεγαλοβιομήχανοι και η μεγαλοεργοδοσία κόπτονται για τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Χρέος των ταξικών δυνάμεων μέσα στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα είναι να δουλέψουν αποφασιστικά και με αταλάντευτη προσήλωση για την ενεργοποίηση και την ανασυγκρότηση των σωματείων και των συνδικάτων σε αγωνιστική και ταξική κατεύθυνση.
Η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός αυτός περνάει μέσα από την αδιάκοπη πάλη και σύγκρουση με τις δυνάμεις του ρεφορμισμού και του κυβερνητισμού, καθώς επίσης και με τη γραμμή της διάσπασης και της περιχαράκωσης των εργαζομένων που αναπαράγουν τα ίδια αδιέξοδα, επιτείνοντας την υποχώρηση και την απογοήτευση, ενώ την ίδια στιγμή δίνουν ζωτικό χώρο στην άρχουσα τάξη να επιβάλλει την πολιτική της. Ιδιαίτερα τώρα, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει το νέο κύκλο αντεργατικής και αντιλαϊκής επέλασης, οι ταξικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα οφείλουν να ασκήσουν τη μέγιστη δυνατή πίεση ώστε να προκηρυχτεί άμεσα γενική πανεργατική απεργία. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Οφείλουν ταυτόχρονα να δουλέψουν με αποφασιστικότητα μέσα στα σωματεία και τα συνδικάτα ώστε η απεργία να γίνει υπόθεση και κτήμα των ίδιων των εργαζομένων, να αποκτήσει ο αγώνας χαρακτηριστικά παρατεταμένου και πανεργατικού – παλλαϊκού ξεσηκωμού σαν τον μοναδικό όρο για να αναχαιτιστεί η νέα αντιλαϊκή επιδρομή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – ολιγαρχίας.
Καμιά σχέση με την έκταση της επίθεσης και την ανάλογη αναγκαιότητα λαϊκής κινηματικής απάντησης δεν είχε η σημερινή απεργιακή κινητοποίηση στην Αθήνα. Πολλά καλέσματα, πολλές συγκεντρώσεις και τουλάχιστον τέσσερις πορείες πραγματοποιήθηκαν στο κέντρο της πόλης.
Το ΠΑΜΕ από την Ομόνοια πραγματοποίησε τη πιο μαζική συγκέντρωση και πορεία -μπορεί λοιπόν να είναι ευχαριστημένο- ενώ στη Πατησίων από τη Χαλκοκονδύλη ως το Μουσείο συγκεντρώθηκαν οι οργανώσεις της υπόλοιπης Αριστεράς με τα διάφορα σχήματα συντονισμού και κάποια σωματεία καθώς και η αναρχία. Τέλος στο Πεδίο του Άρεως, μετά από πολλά χρόνια, καλούσε η ΓΣΕΕ που πραγματοποίησε μια ισχνή συγκέντρωση παρά την …άφιξη και από άλλες πόλεις λεωφορείων. Χαρακτηριστικά το Ε.Κ. Κορίνθου καλούσε σε συγκέντρωση στην Αθήνα!!! Στη Κλαυθμώνος καλούσε η ΓΣΕΒΕ.
Από τη Πατησίων ουσιαστικά, και στα πλαίσια της έλλειψης οποιασδήποτε πραγματικής διάθεσης για την ελάχιστη συνεννόηση των οργανώσεων και των σχημάτων, για την οποία οι δυνάμεις της Λαϊκής Αντίστασης δεν φέρουν ευθύνη, ξεκίνησαν δύο πορείες. Η μία από τη Λαϊκής Αντίσταση - Α.Α.Σ. όπου συμμετείχαν με πανό η Ταξική Πορεία και η ΕΡΓΑΣ, ακολουθούμενη από την ΟΚΔΕ. Και η άλλη από τις υπόλοιπες οργανώσεις και τα σχήματα της Αριστεράς και της Αναρχίας.
Μια απεργιακή κινητοποίηση χωρίς επίδικο (εκτός κι αν λέει κάτι σε κανέναν το σύνθημα της ΓΣΕΕ "να σπάσουμε τους μύθους"!!!) και που, χάρη και στην υπονομευτική δουλειά των συνδικαλιστικών ηγεσιών -πανελλαδικά, όχι μόνο στην Αθήνα, αφού σε αρκετές πόλεις δεν πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις με ευθύνη των Ε.Κ.- απαξιώθηκε από τους εργαζόμενους οι οποίοι βιώνουν από τη μια την ένταση της επίθεσης στη ζωή τους αλλά και την πλήρη απογοήτευση. Μια κατάσταση που πρέπει όλους όσους αγωνιούν γι’ αυτή και βλέπουν ότι χωρίς το λαό στους δρόμους του αγώνα δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα προς όφελός του.
