Χιλή, Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς (Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR) * | Σχετικά με την εκλογή του Γκαμπριέλ Μπόριτς

0

Την Κυριακή 19 του Δεκέμβρη, ένας υποψήφιος οπαδός του Πινοτσέτ ηττήθηκε στις κάλπες. Ο λαός βγήκε να πανηγυρίσει στους δρόμους, όχι επειδή εξελέγη ο Γκαμπριέλ Μπόριτς αλλά διότι επιτέλους ο φασισμός δέχθηκε ένα πλήγμα.

Το MIR (Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς) επιθυμεί να συμβάλει με την άποψή του στην αναγκαία πολιτική συζήτηση σχετικά με το τι σημαίνει αυτή η εκλογή.

Ο ναζιστής Καστ βοήθησε στο να συσπειρωθεί ξανά η Δεξιά γύρω από τον πινοτσετισμό.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος έχει ήδη στείλει το μήνυμά του για ενότητα, επίσης με τον πινοτσετισμό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής (ΚΚΧ) δεν πρόκειται να βαρύνει με την επιρροή του σε αυτή την κυβέρνηση. Ήδη ο Μπόριτς απέρριψε τον βασικό του υποψήφιο, Ντανιέλ Χαντούε, που ούτε καν βρέθηκε στην σκηνή. Δεν κατονόμασε το ΚΚΧ ως ένα από τα κόμματα που τον υποστήριξαν. Ωστόσο, όπως αναμενόταν, το ΚΚ Χιλής δεν ενοχλείται από αυτή τη κατάσταση, αρκεί να πετύχει να καταλάβει διάφορες θέσεις ευθύνης στην κεντρική κυβέρνηση και στις περιφέρειες.

Στο κοινοβούλιο βρίσκονται ισάριθμα μέλη των παρατάξεων της νεοφιλελεύθερης ρεφορμιστικής Αριστεράς και του πινοτσετισμού. Αυτό σημαίνει ότι θα εφαρμοστεί ξανά η κυβερνητική «πολιτική των συμφωνιών» στο πλαίσιο της Εθνικής Συνεννόησης. Για τον λόγο αυτό, δεν θα υπάρξουν περιθώρια για βαθιές αλλαγές.

Οι δραστικές μεταβολές της κοινής γνώμης στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, με ανάδειξη σχεδόν μεσσιανικών ελπίδων, μας δείχνουν πως είναι ανάγκη να ανυψωθεί το επίπεδο της πολιτικής παιδείας . Υπό αυτή την έννοια,. ο λαϊκός ξεσηκωμός δεν βοήθησε στην περαιτέρω ταξική συνειδητοποίηση ούτε υπήρξε επιταχυντής της ταξικής πάλης.

Για όλους τους λόγους που προαναφέραμε, το Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς (MIR) τοποθετείται στην αριστερή αντιπολίτευση όσον αφορά τη συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση.

Και με τη σειρά του, το Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς (MIR) απευθύνει κάλεσμα ενότητας στις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς που βρίσκονται εκτός κοινοβουλίου και δραστηριοποιούνται με τη μορφή μικρών συλλογικοτήτων, ώστε να επιτευχθεί περισσότερη αγωνιστικότητα απ’ ότι η διακήρυξη για ένα ενωτικό σοσιαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα.

Λαός, Συνειδητοποίηση και Τουφέκι! MIR, MIR, MIR!

Καθοδήγηση της Αντίστασης, Σαντιάγκο, 20 Δεκέμβρη του 2021.

*Ανακοίνωση του Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR) που δημοσιεύτηκε στα ΜΜΕ της Χιλής. Το MIR υποστήριξε μαζί με άλλες επαναστατικές οργανώσεις την προεδρική υποψηφιότητα του Eduardo Artés επικεφαλής της Πατριωτικής Ένωσης και του Κομμουνιστικού Κόμματος (Προλεταριακή Δράση). Στον πρώτο γύρο η υποψηφιότητα συγκέντρωσε 102.897 ψήφους με ποσοστό 1,46% . Η αναδημοσίευση δεν σημαίνει απαραίτητα και συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χιλή, Περιοδικό El Pueblo: Συντρόφισσα Λουΐσα Τολέδο, η κραυγή σου δεν θα σιωπήσει!

0

Η Λουΐσα Τολέδο απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 2021, σε ηλικία 82 χρόνων, μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να την αποχαιρετίσουν στην καρδιά της Βίγια Φράνσια – του τόπου αγώνα που ένωσε πολλές γενιές γύρω από την οικογένεια Βεργκάρα Τολέδο – και πολλοί άλλοι συγκεντρώθηκαν σε διαφορετικά σημεία της χώρας για να τιμήσουν τη μνήμη της.

Η Λουΐσα Τολέδο, μητέρα των αδελφών Ραφαέλ και Εντουάρντο Βεργκάρα Τολέδο, που δολοφονήθηκαν από κρατικούς πράκτορες στις 29 Μαρτίου 1985, και μητέρα του Πάμπλο Βεργκάρα Τολέδο, που δολοφονήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1988, όλοι τους νέοι μαχητές που έπεσαν στο πεδίο του αγώνα. Περήφανη κάτοικος της αγαπημένης της και μαχόμενης Βίγια Φράνσια του διαμερίσματος του Κεντρικού Σταθμού στο Σαντιάγκο.

Λουΐσα, η επαναστάτρια, είναι η σημαντικότερη γυναίκα του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος στη Χιλή. «Είχαμε γοητευθεί με αυτή τη δέσμευση, με την ορμή του αγώνα, με τους κουκουλοφόρους, με τις πέτρες, με τα οδοφράγματα. Ας το κάνουμε ξανά, λοιπόν!», μας έλεγε. Η τόλμη, η πεποίθηση και η ξεκάθαρη κατανόηση των πραγμάτων που επεδείκνυε έχουν κερδίσει τις καρδιές και το μυαλό εκείνων που την άκουγαν και ποθούσαν για δικαιοσύνη και ισότητα.

Λουΐσα η ανένδοτη, όπως οι μανάδες της φτωχολογιάς που χτυπήθηκαν από τις στερήσεις και την καταστολή. Πρωτοπόρα και προικισμένη με ευγλωττία, τα λόγια της συνιστούν το νήμα που περιτυλίγει την αλήθεια η οποία επιπλήττει και επιβάλλει το βέλτιστο σε αυτούς που αποφασίζουν να αγωνιστούν: «Ας το κάνουμε σωστά! Ο καθένας πρέπει να πεθάνει αγωνιζόμενος!».

Η γειτόνισσα Λουΐσα είναι η ισχυρότερη φωνή ανάμεσα στους πιο φτωχούς, σε αυτή την πλειοψηφία που δεν ψηφίζει, τους πληγέντες, τους καταραμένους, τους αόρατους, σε αυτούς που αναγκάζονται να ανταγωνιστούν, που υφίστανται διακρίσεις, που συλλαμβάνονται χάριν υποψίας μόνο και μόνο επειδή είναι φτωχοί, σε αυτούς που στη χώρα μας ακόμη δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή και ζουν μέρα με τη μέρα ψάχνοντας τι να φάνε.

Η Λουΐσα, ουσιωδώς απαραίτητη, που η ταξική της συνείδηση και πεποίθηση της επιτρέπουν να μπαίνει στο πετσί του κάθε καταπιεσμένου και χτυπημένου από την καταστολή της απαρχαιωμένης κρατικής μηχανής. Αλληλέγγυα, στο πλευρό του συντρόφου της Μανουέλ, υποστηρίζουν εκείνους που υφίστανται τον βιασμό του κράτους ώστε να τους χαρίσουν δύναμη και σθένος.

Την ίδια στιγμή που ορισμένοι, μέσα στην αυταπάτη τους, ονειρεύονται να αλλάξουν τα πάντα με την άνεση της ψήφου, ενθουσιασμένοι με το απαρχαιωμένο κοινοβουλευτικό τσίρκο, η φωνή της Λουΐσα αναστατώνει τις καρδιές μας και μας δείχνει το δρόμο:

«Θέλω να σας πω το εξής: μακάρι να μπορέσουμε να κατέβουμε στους δρόμους. Η νεολαία – εδώ μεταφέρω τα τελευταία λόγια του Μαριάνο Πούγκα – η νέα γενιά των φτωχών συνοικιών έχει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να τα κάψει όλα! Να τα κάνει όλα ρημαδιό! Να τα σπάσει όλα, διότι από τη στιγμή που γεννήθηκαν τους έχουν στερήσει τα πάντα! Έχουν κάθε δικαίωμα! Ας το κάνετε λοιπόν, σύντροφοι, κάντε το!» (Λουΐσα Τολέδο, στην κηδεία του Φρανσίσκο, νεαρού καλλιτέχνη του δρόμου που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς στις 9 Φλεβάρη του 2021).

Μήνυμα προς τον αγωνιζόμενο λαό, με τα λόγια της Λουΐσα Τολέδο στη διάρκεια της κηδείας του Ανίμπαλ Βιγιαρροέλ, νεαρού κατοίκου φτωχογειτονιάς που δολοφονήθηκε στη Λα Βικτόρια κατά τον εορτασμό του ξεσηκωμού της 18ης Οκτωβρίου:

«Αυτός ο αχρείος πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε πως βρίσκονται σε πόλεμο ενάντια σε έναν τρομακτικά ισχυρό εχθρό...

«Μιλούσε για μας! Είμαστε τρομακτικά ισχυροί. Γιατί όμως; Επειδή διαθέτουμε το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία σε έναν πόλεμο: το θάρρος! Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Εσείς διαθέτετε όλο το θάρρος του κόσμου, παρά ταύτα όμως, χρειάζεται μελέτη, χρειάζεται σκέψη, χρειάζεται οργάνωση, σύντροφοι, σας ικετεύω. Είναι ανάγκη να οργανωθούμε σωστά, να κάνουμε τα σωστά βήματα, να τους παραπλανήσουμε, να καταφέρουμε κάποια στιγμή ένα δυνατό πλήγμα σε κάποιον από αυτούς και όχι μια σφαλιαρίτσα λίγο από ’δω και λίγο από ’κει.

«Βρισκόμαστε σε πόλεμο, όπως λένε. Ας το αναλάβουμε, λοιπόν. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι, με έναν πετροπόλεμο. Εδώ παίζεται η ίδια μας η ζωή! Όπως συνέβη με τον Ανίμπαλ, όπως συνέβη με τον Ραφαέλ μου, με τον Εντουάρντο μου και με τον Πάμπλο μου. Παίχτηκε η ζωή όλων όσοι βγήκαν στο στίβο της εξέγερσης και δολοφονήθηκαν από αυτούς τους θρασύδειλους! Διότι η τωρινή κυβέρνηση κατήντησε πιο θρασύδειλη από ποτέ άλλοτε αυτή την αστυνομία, που ναι μεν ήταν ανέκαθεν δειλοί, αλλά τώρα είναι επαίσχυντοι δειλοί και ψεύτες. Είναι ψεύτες, που να τους πάρει ο διάολος! Εσείς βρε είσαστε οι δολοφόνοι, όχι τα νεαρά παιδιά. Όσοι βρίσκονται εκεί γύρω, κρυμμένοι, αυτοί είναι οι δολοφόνοι, και όχι οι νέοι, όχι εσείς, όχι εμείς...»

• Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο επαναστατικό περιοδικό El Pueblo στις 7 Ιουλίου. Την μετάφραση για τις Αντιγειτονιές έκανε ο Π.Π. elpueblo.cl/2021/07/07/companera-luisa-toledo-tu-grito-es-inmarcesible

Για τη  Λουΐσα Τολέδο δείτε και το δημοσίευμά μας στον Αθέατο Κόσμο:
Λουΐσα Τολέδο | Μάνα του αντιφασισμού, γιαγιά των κοινωνικών οδοφραγμάτων

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΙΛΗ | Οργισμένες διαμαρτυρίες μετά τη δολοφονία του Φρανσίσκο Μαρτίνες

0

Τη νύχτα της Παρασκευής 5 Φλεβάρη, ξέσπασαν έντονες διαμαρτυρίες από μεριάς του πληθυσμού της τουριστικής πόλης Πανγκιπούγι, στην περιφέρεια Λος Ρίος. Η δολοφονία του νεαρού καλλιτέχνη του δρόμου Φρανσίσκο Μαρτίνες όχι μόνο προκάλεσε την αγανάκτηση του πληθυσμού της Πανγκιπούγι, που έβαλε φωτιά στο μέγαρο της αστυνομικής διεύθυνσης, στο δημαρχείο και σε άλλα δημόσια κτίρια, αλλά ξεσήκωσε και θύελλα διαμαρτυριών σε πολλές άλλες πόλεις. Τη δεύτερη μέρα των διαμαρτυριών καλέστηκαν νέες διαδηλώσεις σε διαφορετικά σημεία της χώρας.

Οι διαμαρτυρίες κλιμακώθηκαν τη νύχτα της Παρασκευής 5 του Φλεβάρη, μέχρι το σημείο να πυρποληθούν όλα τα δημόσια κτίρια της τουριστικής πόλης Πανγκιπούγι, στη νότια Χιλή.

Οι αποτρόπαιες εικόνες της εν ψυχρώ δολοφονίας του νεαρού καλλιτέχνη και ακροβάτη Φρανσίσκο Μαρτίνες κυκλοφόρησαν στα κοινωνικά δίκτυα το απόγευμα της Παρασκευής 5 Φλεβάρη, αναζωπυρώνοντας τις διαμαρτυρίες σε διαφορετικά σημεία της χώρας.

Η αστυνομική βαναυσότητα των καραμπινιέρων κλιμακώθηκε τη φορά αυτή με πέντε πυροβολισμούς κατά του νεαρού, ο οποίος δεν θέλησε να υποταχθεί στην παρενόχληση των αστυνομικών για έλεγχο ταυτότητας την ώρα που εκτελούσε το καλλιτεχνικό του νούμερο στο κέντρο της πόλης. Δύο σφαίρες τον βρήκαν στα πόδια και η μία τον χτύπησε στην κοιλιά από πυροβολισμό από μόλις δυο μέτρα απόσταση, προκαλώντας επί τόπου το θάνατό του μπροστά στα μάτια των περαστικών, που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες και αποθανάτισαν την αδικαιολόγητη δολοφονία του.

Η ωμή βία των καραμπινιέρων υπήρξε σταθερό μοτίβο καθ’ όλη τη διάρκεια της λαϊκής εξέγερσης που ξεκίνησε στις 18 Οκτωβρίου 2019. Ο ίδιος ο Φρανσίσκο έτρεφε ιδιαίτερο μίσος για τους ένστολους, καθώς ήταν θείος του νεαρού που πετάχτηκε στον ποταμό Μαπότσο, στο Σαντάγκο.

Η αγανάκτηση φούντωσε ενάντια στις δυνάμεις των εμπλεκόμενων καραμπινιέρων, οι οποίοι δεν φρόντισαν καν να βοηθήσουν, ούτε διευκόλυναν την παροχή ιατρικής φροντίδας στον Φρανσίσκο. Οι πρώτες βοήθειες παρασχέθηκαν από έναν νοσηλευτή που βρέθηκε στον τόπο της δολοφονίας και παρακολούθησε τις τελευταίες του στιγμές.

Στο πρώτο επίσημο ανακοινωθέν προς τον Τύπο, η δολοφονική αστυνομία προσπάθησε να ισχυριστεί «νόμιμη αυτοάμυνα» έναντι κάποιας υποτιθέμενης επίθεσης με τα ψεύτικα σπαθιά που χρησιμοποιούσε ο Φρανσίσκο για να εκτελέσει το νούμερό του στο δρόμο. Από την πλευρά του, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Resumen, ο δήμαρχος της πόλης και μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ροντρίγκο Βαλντίβια, κατέστησε σαφές ότι το πρόβλημά του δεν ήταν η αστυνομική βία και, χωρίς να πει λέξη για τον δολοφονημένο νέο, φρόντισε να επισημάνει ότι «εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να αποκατασταθεί η δημόσια τάξη» και ότι η πόλη «πρέπει να επανέλθει στην κανονικότητα».

Καμία δήλωση από μεριάς των κυβερνητικών αρχών δεν δημοσιοποιήθηκε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής. Το μόνο που διέρρευσε ήταν η διαταγή να ενισχυθούν οι αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι διαμαρτυρίες που άρχιζαν να παίρνουν διαστάσεις στην Πανγκιπούγι και σε άλλες πόλεις της χώρας.

Παρά τις προσδοκίες του δημάρχου Βαλντίβια, δεν πρόκειται να υπάρξει κανονικότητα στην Πανγκιπούγι ούτε πουθενά αλλού, καθ’ ότι ο λαός δεν είναι πλέον διατεθειμένος να κυβερνάται και να υποτάσσεται όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Και αυτό αποδείχθηκε γι’ άλλη μια φορά χθες, την Παρασκευή.

«Όλες οι σφαίρες θα επιστραφούν»

Στην ιστορική διαδρομή της πόλης Πανγκιπούγι περιλαμβάνεται η απαλλοτρίωση των γαιών των Μαπούτσε  με δολοφονίες και εκμετάλλευση των εδαφών από δασοκομικές εταιρείες και τσιφλικάδες, αλλά επίσης και εξαφανίσεις, βασανιστήρια και τουφεκισμοί στη διάρκεια της διακυβέρνησης της φασιστικής στρατιωτικής χούντας. Επίσης σε αυτά τα μέρη πέθανε δολοφονημένη η Μακαρένα Βαλντές, επειδή αντιτάχθηκε στα σχέδια κατασκευής υδροηλεκτρικών σταθμών, μια δολοφονία που πλασαρίστηκε σαν αυτοκτονία. Από την άλλη, στην περιοχή αυτή διαδραματίστηκε η προσπάθεια ξεσηκωμού στο πλαίσιο του αντάρτικου κινήματος του Νελτούμε, το 1981. Πρόκειται για ένα ιστορικό ταξικής πάλης, που σήμερα εκφράζεται σαν οργή του λαού ενάντια σε όλους τους διαχειριστές της καταπίεσης και της επικυριαρχίας.

Και τώρα, μετά τη δολοφονία του Φρανσίσκο, οι λαϊκές διαμαρτυρίες έβαλαν στόχο καταρχάς τους καραμπινιέρους, με αυθόρμητη συγκέντρωση ατόμων που ξέσπασαν την αγανάκτησή τους ενάντια στις αστυνομικές δυνάμεις και πετροβόλησαν το κτίριο της αστυνομικής διεύθυνσης καθ’ όλη τη διάρκεια του απογεύματος.

Έγιναν επιδρομές κατά του αστυνομικού τμήματος της Πανγκιπούγι αμέσως μετά τη δολοφονία του Φρανσίσκο Μαρτίνες.

Μόλις βράδιασε, οι διαμαρτυρίες επικεντρώθηκαν μπροστά στο δημαρχιακό μέγαρο, το οποίο πυρπολήθηκε μαζί με τα υπόλοιπα γειτονικά δημόσια κτίρια. Όλα τα κτίρια που ανήκουν στις υπηρεσίες του απαρχαιωμένου κράτους καταστράφηκαν ολοσχερώς από τη φωτιά που άναψε η λαϊκή οργή. Λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ της Παρασκευής, οι πυροσβέστες ανακοίνωσαν ότι στην πόλη καίγονταν ταυτόχρονα το δημαρχιακό μέγαρο, γραφεία της τοπικής αστυνομικής υπηρεσίας, το ταχυδρομείο, η εταιρεία ύδρευσης ESSAL, το κτίριο του ληξιαρχείου και άλλα κτίρια δημοσίων υπηρεσιών. Η τράπεζα BCI επίσης χτυπήθηκε από τους διαδηλωτές. Ενόσω μαίνονταν οι πυρκαγιές, τα οχήματα εκτόξευσης νερού των καραμπινιέρων συνέχιζαν να επιτίθενται στους ανθρώπους που βρίσκονταν στους δρόμους.

Διαδηλώσεις αλληλεγγύης ξέσπασαν ταυτόχρονα σε πολλές άλλες πόλεις της χώρας: Αντοφαγκάστα στο βορρά, Τσιγκουαγιάντε, Ταλκαουάνο και Κονσεπσιόν στο κέντρο της χώρας, Βαλντίβια και Πουέρτο Μοντ στο νότο, και επίσης σε διάφορους δήμους της πρωτεύουσας Σαντιάγκο.

Το κύμα αγανάκτησης εκφράστηκε με οδοφράγματα με φωτιές και με συνθήματα ενάντια στην κυβέρνηση Πινιέρα και την κατασταλτική πολιτική της, μεταξύ των οποίων και το σύνθημα «περιμένετε να δείτε, όλες οι σφαίρες θα επιστραφούν».

Καλλιτέχνες του δρόμου αποτίνουν φόρο τιμής και καλούν σε νέες διαμαρτυρίες

Οι καλλιτέχνες του δρόμου κατάγγελλαν συστηματικά την παρενόχληση που υπόκεινται από μεριάς των καραμπινιέρων. Τις τελευταίες μέρες έδειξαν εικόνες με διάφορα συμβάντα, όπου περιλαμβάνονται αυθαίρετες προσαγωγές ανθρώπων που αναγκάστηκαν να δουλεύουν στο δρόμο για να βγάλουν το ψωμί τους ως αποτέλεσμα της ανεργίας και των περιορισμών λόγω πανδημίας.

Ο Φρανσίσκο Μαρτίνες ζούσε εδώ και τέσσερα χρόνια στο Πανγκιπούγι πουλώντας τα έργα χειροτεχνίας που κατασκεύαζε ο ίδιος ή με το χαρτζιλίκι που του έδιναν οι περαστικοί για τα καλλιτεχνικά ακροβατικά του νούμερα. Είχε επίσης δραστήρια συμμετοχή στην τοπική συνέλευση που συγκροτήθηκε στο πλαίσιο της λαϊκής εξέγερσης η οποία ξεκίνησε στις 19 Οκτωβρίου 2019. Σε μια μικρή πόλη όπως το Πανγκιπούγι, ήταν ένα πρόσωπο γνωστό στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και, προφανώς, δεν ήταν άγνωστος για τους καραμπινιέρους.

Μετά τη δολοφονία του, τοπικοί καλλιτέχνες απέτιναν άμεσο φόρο τιμής στο σημείο ακριβώς όπου δέχθηκε τους πυροβολισμούς.

Στη διάρκεια του απογεύματος του Σαββάτου 6 του Φλεβάρη, καλλιτέχνες του δρόμου σε διαφορετικές πόλεις επίσης αγνόησαν την απαγόρευση κυκλοφορίας και τους περιορισμούς στις μετακινήσεις και βγήκαν στους δρόμους για να αποτίνουν φόρο τιμής στον Φρανσίσκο, και καταγράφηκαν ξανά συγκρούσεις με την αστυνομία και προσαγωγές.

Για το Σάββατο υπάρχουν πολλά καλέσματα για διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις σε διαφορετικές πόλεις και χωριά της χώρας.

Σε πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις της εφημερίδας El Pueblo υπάρχουν ανταποκρίσεις από το κίνημα διαμαρτυρίας που φουντώνει για πέμπτη μέρα σε όλη τη χώρα. Το απόγευμα της Κυριακής 7 του Φλεβάρη, πάνω από χίλια άτομα παραβρέθηκαν στην κηδεία του Φρανσίσκο Μαρτίνες, στη γενέτειρά του Μπάχος ντε Μένα, μια φτωχή και περιθωριοποιημένη γειτονιά στα περίχωρα του Σαντιάγκο. Η τελετή μετατράπηκε σε εκδήλωση λαϊκής ενότητας και αντίστασης και κατέληξε σε βίαιες συγκρούσεις με τους καραμπινιέρους, που έριξαν δακρυγόνα κατά της οικογένειας και του πλήθους που παρίστατο στην κηδεία. Το ίδιο βράδυ, διαδηλωτές πυρπόλησαν το τοπικό αστυνομικό τμήμα, διατρανώνοντας με τον τρόπο αυτό πως κανένα έγκλημα ενάντια στο λαό δεν θα μείνει ατιμώρητο.

Κάτοικοι του Μπάχος ντε Μένα αντιστέκονται στην αστυνομική επιδρομή στη διάρκεια της κηδείας του Φρανσίσκο Μαρτίνες.

Το ίδιο απόγευμα, εκατοντάδες άνθρωποι παρακολούθησαν διάφορες παραστάσεις καλλιτεχνών του δρόμου σε διάφορα σημεία του Σαντιάγκο. Ανήρτησαν πανό με συνθήματα που αντιπροσώπευαν τα αισθήματα άλλων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν βρίσκονταν εκεί. Συναντήθηκαν παλιές γενιές λαϊκών αγωνιστών με τις καινούριες, με τα αγόρια και κορίτσια που επίσης εξέφραζαν την επιθυμία να αγωνιστούν ενάντια στην κρατική καταστολή, για μια δικαιότερη κοινωνία προόδου και προκοπής.

 

Σε διεθνές επίπεδο, έγιναν διαδηλώσεις διεθνιστικής συμπαράστασης στα προξενεία της Χιλής στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας και στη Βαρκελώνη. Και έπεται συνέχεια. Σε όλες τις γωνιές του κόσμου, οι λαοί αντιλαμβάνονται ότι τους ενώνει η πάλη ενάντια στον κοινό τους εχθρό: τη βία ενός σάπιου συστήματος που το μόνο που έχει να προτείνει είναι εκμετάλλευση, καταπίεση και καταστολή.

·         Το  κείμενο χρησιμοποίησε  κυρίως   άρθρο της επαναστατικής εφημερίδας  «El Pueblo»  που δημοσιεύτηκε στις 6 Φλεβάρη 2021  αλλά και  άρθρα   για την εξέλιξη των διαμαρτυριών που δημοσιεύτηκαν αργότερα  στην ίδια εφημερίδα. Την μετάφραση για λογαριασμό των Αντιγειτονιών έκανε ο Π.Π. Το άρθρο βρίσκεται στην διεύθυνση ,  elpueblo.cl/2021/02/06/por-todo-el-pais-se-levantan-protestas-frente-al-asesinato-de-francisco-martinez/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χιλή, περιοδικό El pueplo | Αφήνουμε στην άκρη τις συνταγματικές αυταπάτες και ετοιμαζόμαστε για παρατεταμένο αγώνα

0

«Η εξέγερση είναι δικαιολογημένη» – Σύνθημα στην Πλατεία Αξιοπρέπειας στη διάρκεια της ημέρας δράσης της 9ης Οκτώβρη.

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου πραγματοποιείται στην Χιλή το δημοψήφισμα σχετικά με τις συνταγματικές αλλαγές. Το δημοψήφισμα αποτέλεσε έναν ελιγμό του αστικού καθεστώτος κάτω από το βάρος της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης που ξεκίνησε πριν ένα χρόνο, τέτοιες ημέρες. Το αίτημα για νέο σύνταγμα ή συνταγματικές αλλαγές αποτέλεσε και ένα από τα κεντρικά αιτήματα των πανταχού παρόντων ρεφορμιστών που και στην Χιλή έχουν….ένδοξη ιστορία! 

Το περιοδικό El Pueblo στο τεύχος που κυκλοφόρησε στις 14 Οκτώβρη 2020 παρουσιάζει τις θέσεις ενός ρεύματος της επαναστατικής αριστεράς σχετικά με αυτές τις εξελίξεις, τις πρωτοβουλίες της χιλιάνικης κυβέρνησης και τις προοπτικές της εξέγερσης. Την μετάφραση για τις Αντιγειτονιές έκανε ο Π.Π. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις και θέσεις που διατυπώνονται.

από τη Συντακτική Επιτροπή του Περιοδικού El Pueblo:

Το δημοψήφισμα για ένα νέο σύνταγμα ανέδειξε για πολλοστή φορά ένα πρόβλημα που έχει πολλές φορές ανακύψει κατά την ιστορική διαδρομή των επαναστατικών κινημάτων σε διεθνή κλίμακα: μεταρρύθμιση ή επανάσταση;

Όταν οι από πάνω δεν μπορούν πλέον να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως το έκαναν μέχρι τώρα, και οι από κάτω δεν θέλουν πια να τους κυβερνούν όπως συνέβαινε μέχρι τώρα – όπως έλεγε ο μεγάλος Λένιν – τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξελισσόμενη επαναστατική κατάσταση. Αυτήν ακριβώς την κατάσταση βιώνουν η Χιλή και πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ο πλανήτης διαπερνάται από ένα νέο επαναστατικό κύμα και οι αγώνες στη χώρα μας είναι μέρος αυτού του κύματος, στο βαθμό που τα πρωτοποριακά στοιχεία των επαναστατικών κοινωνικών τάξεων κατανοούν το υπόβαθρο της καταστολής και της εκμετάλλευσης που υφίσταται ο λαός και τίθεται μπροστά τους το έμπρακτο ζήτημα της επανάστασης.

Τη στιγμή που γίνεται πλέον φανερό ότι οι διαδοχικές κυβερνήσεις δεν ήταν ποτέ από την πλευρά του λαού αλλά απέναντί του, καθώς υπηρετούσαν τις μεγάλες οικογένειες και τα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια· τη στιγμή που οι ένοπλες δυνάμεις, οι καραμπινιέροι, οι δυνάμεις ασφαλείας και το σώμα της χωροφυλακής – σε όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας – εμπλέκονται συστηματικά σε κρούσματα διαφθοράς και εγκλημάτων κατά του λαού· τη στιγμή που τα δικαστήρια εμφανίζουν κατά καιρούς νέα παραδείγματα υποταγής στα συμφέροντα των πλουσίων· τη στιγμή, τέλος, που είναι πλέον γνωστό πως όλα και το καθένα ξεχωριστά τα ψηφοθηρικά κόμματα διόλου δεν επιθυμούν τον εκ βάθρων μετασχηματισμό αυτού του συστήματος καταστολής και εκμετάλλευσης, αλλά προσδοκούν απλώς και μόνο να βρεθούν επικεφαλής του.

Όταν γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι όλη συνολικά αυτή η απαρχαιωμένη και σάπια κρατική μηχανή και ο καθένας από τους θεσμούς της έχουν οικοδομηθεί στη βάση της υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, των τσιφλικάδων και των παραγόντων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, και σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών.

Όταν ο μεγαλειώδης λαϊκός ξεσηκωμός που ξεκίνησε στις 18 Οκτώβρη δείχνει γι’ άλλη μια φορά πως τα πάντα κατακτούνται με αγώνες. Και πως όλα τα όργανα αυτής της απαρχαιωμένης κρατικής μηχανής ένωσαν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν το λεγόμενο «κράτος δικαίου», ασκώντας συστηματική βία ενάντια στο λαό, χτυπώντας, ακρωτηριάζοντας, καταδιώκοντας, φυλακίζοντας και δολοφονώντας.

Από τη στιγμή που όλα αυτά είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρα, πώς θα μπορούσε να απομείνει η παραμικρή ελπίδα ότι αυτό το απαρχαιωμένο κράτος είναι σε θέση να αποδεχθεί τη βούληση του λαού, απλώς και μόνο με την αναγραφή ενός σταυρού σε ένα χαρτί;!!

Αυτό το ζήτημα έχει μελετηθεί εμπεριστατωμένα από όλους τους μεγάλους επαναστάτες, από τον Μαρξ μέχρι τον Πρόεδρο Γκονζάλο στο Περού, και τα ανεκτίμητα διδάγματά τους κατευθύνουν τη θέση μας αναφορικά με τον αληθινό σκοπό που υπηρετεί το επικείμενο συνταγματικό δημοψήφισμα: δεν αποτελεί παρά μόνο ένα ακόμη αντεπαναστατικό εργαλείο το οποίο, στην πραγματικότητα, δεν υπηρετεί το συμφέρον της τάξης και του λαού, αλλά την ανάγκη αναπροσανατολισμού του αγώνα προς αδιέξοδα μονοπάτια ώστε με τον τρόπο αυτό να παραμείνει η εξουσία στα χέρια εκείνων που ανέκαθεν την κατείχαν.

Επανάσταση και αντεπανάσταση

Ο Μαρξ είχε σαφώς επισημάνει μια αλήθεια: «Προσφέρεται στους καταπιεσμένους η δυνατότητα να αποφασίζουν κάθε λίγα χρόνια ποια τμήματα της ιθύνουσας τάξης θα τους εκπροσωπούν και θα τους πατάσσουν στο κοινοβούλιο!». Και αυτό ισχύει ακόμη πιο πολύ όταν πρόκειται για εκλογές για την καθιέρωση συνταγματικών χαρτών καθότι, όπως ξεκαθαρίζει παραπέρα ο Λένιν στο έργο του Κράτος και Επανάσταση: «Το σημερινό κράτος αποτελεί, πρώτα και κύρια, ένα οργανωμένο σχήμα της ιθύνουσας τάξης και, αν και ενίοτε ασκεί κάποιες λειτουργίες γενικού ενδιαφέροντος προς όφελος της κοινωνικής ανάπτυξης, αυτό γίνεται μόνο μέχρι εκεί που η εν λόγω κοινωνική ανάπτυξη συμβαδίζει γενικώς με τα συμφέροντα της ιθύνουσας τάξης».

Στην παρούσα στιγμή, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι θεσμοί της απαρχαιωμένης κρατικής μηχανής (κυβέρνηση, κοινοβούλιο, δικαστήρια, στρατός, αστυνομικές δυνάμεις), μαζί με όλους τους μηχανισμούς ιδεολογικής χειραγώγησης που διαθέτουν, όπως τα μονοπώλια του Τύπου και οι εκκλησίες, έχουν απολέσει κάθε αξιοπιστία και νομιμοποίηση στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, οι αντιδραστικές τάξεις προσδοκούν να ανακτήσουν αυτή τη «νομιμοποίηση» μέσω αυτού του «νέου συντάγματος».

Και να που τώρα η επανάσταση και η αντεπανάσταση έπαυσαν να αποτελούν αφηρημένες έννοιες και άρχισαν να αποκτούν συγκεκριμένη μορφή. Το επαναστατικό στρατόπεδο διαμορφώνεται σιγά σιγά στους κόλπους των μαζών που μάχονται και αντιστέκονται στους δρόμους, στις λαϊκές συνελεύσεις, σε συντροφικά συσσίτια, όταν γίνονται συζητήσεις για τα όρια των σημερινών μορφών αγώνα και των μορφών οργάνωσης που έχει κατακτήσει ο λαός, για τα όρια των μορφών που χαρακτηρίζουν τη φιλελεύθερη (αστική) δημοκρατία, που κινούνται στα πλαίσια της «νομιμότητας» την οποία ορίζει αυτό ή οποιοδήποτε άλλο «νέο» σύνταγμα· όταν συζητιέται ο τρόπος με τον οποίο ο λαός θα πετύχει πράγματι να αποσπάσει και να κατοχυρώσει κατακτήσεις μέσω του αγώνα. Από αυτή τη συζήτηση, από τη σκοπιά της επαναστατικής προσέγγισης έχει τεθεί και το ζήτημα του ιστορικού ρόλου της επαναστατικής βίας σαν μοναδικός δρόμος για επίτευξη μετασχηματισμών στην κοινωνία, σαν μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος για την κατάκτηση των πολυάριθμων διεκδικήσεων που αφορούν τις συντάξεις, την υγεία, την εκπαίδευση, τη δουλειά – και προφανώς, την ανάγκη υπεράσπισής τους – και προέκυψε έτσι η αναγκαιότητα ενός παρατεταμένου αγώνα «μέχρις ότου η αξιοπρέπεια να γίνει συνήθεια».

Από τη μεριά τους, οι κυβερνώσες τάξεις καλούνται να αναζητήσουν κάθε πρόσφορο μηχανισμό που θα τους επιτρέπει να διατηρηθούν στην εξουσία και να ξεπεράσουν τη γενικευμένη κρίση στην οποία είναι βυθισμένες, προωθώντας ταυτόχρονα τα τρία αντιδραστικά τους «καθήκοντα»: τόνωση της οικονομίας τους, αναδιάρθρωση της απαρχαιωμένης και σάπιας κρατικής μηχανής τους και αποτροπή της επανάστασης ήδη από τα σπάργανά της. Και έτσι βρέθηκαν μπροστά στην επιτακτική ανάγκη να αντιταχθούν στον εξεγερμένο λαό χρησιμοποιώντας όλα τα κατασταλτικά μέσα που διαθέτουν (αστυνομικές δυνάμεις και δικαστήρια, στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, φασιστικές ομάδες), ενώ ταυτόχρονα χρειάστηκε να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις ώστε να καταπραΰνουν την οργή του λαού. Και ποια παραχώρηση θα ήταν η λιγότερο «επώδυνη»; Εκείνη που δεν θα έθιγε τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, τις οικονομικές και πολιτικές βάσεις της ταξικής τους κυριαρχίας: ένα νέο σύνταγμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της δικής τους νομιμότητας.

Επομένως, η προσφορά νέου συντάγματος δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εργαλείο του αντεπαναστατικού τους πολέμου, του πολέμου που κήρυξαν ενάντια στο λαό, του πολέμου κατά της ανατροπής, που επί του παρόντος εξελίσσεται με τη μορφή «πολέμου χαμηλής έντασης» που, σε συνδυασμό με το χτύπημα κάθε υπόνοιας λαϊκής εξέγερσης, ευνοεί κυβερνήσεις και θεσμούς που θα αναδεικνύονται από εκλογές, προκειμένου να τους δοθούν «κύρος» και «νομιμοποίηση» έναντι του λαού.

Παρ’ ότι όλα αυτά γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, στους κόλπους του λαού μας εξακολουθεί να υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που πέφτει στην παγίδα του νέου συντάγματος και διατηρεί κάποιες ελπίδες σε αυτό. Δεν μπορούμε να τους καταλογίσουμε ευθύνες: για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι αντιδραστικοί, οι οπορτουνιστές και οι ρεβιζιονιστές έκαναν το παν ώστε να πείσουν το λαό μας πως ο επαναστατικός αγώνας είναι «ανέφικτος», πως «δεν συντρέχουν οι όροι». πως οι εκλογές αποτελούν «τον μόνο δυνατό τρόπο δημοκρατικής συμμετοχής», πως το μόνο που μας απομένει είναι να αποδεχθούμε μια «δημοκρατία στο μέτρο του εφικτού». Οι συγκεκριμένες αντιλήψεις κατάφεραν να διεισδύσουν στις συνειδήσεις μεγάλου τμήματος των λαϊκών μαζών, που πιστεύουν πως σήμερα αυτή η εκλογική διαδικασία θα μπορούσε να αποτελέσει «ένα βήμα προόδου». Και υπάρχουν επίσης πολλές και πολλοί που, με πνεύμα καχυποψίας έναντι όλων, θα αποφασίσουν να συμμετάσχουν στη συνταγματική διαδικασία με τη λογική ότι «αυτό έχουμε για την ώρα». Μήπως όμως υπάρχει άλλος δρόμος;

Ο δρόμος του Ρεκαμπαρέν (*)

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού έχει εκφράσει την επιθυμία να οικοδομήσει μια νέα κοινωνία όπου θα κατοχυρώνονται τα δικαιώματά του. Μια τέτοια κοινωνία, ωστόσο, θα μπορούσε να προκύψει ειρηνικά, μεταρρυθμίζοντας νόμους ή αλλάζοντας το σύνταγμα; Οι κυβερνώσες τάξεις θα μπορούσαν άραγε να αποδεχθούν ειρηνικά την απώλεια των προνομίων τους προς όφελος του λαού; Θα επιστρέψουν τα χωράφια που έκλεψαν από τον λαό των Μαπούτσι ή άρπαξαν από τους φτωχούς αγρότες; Θα σταματήσουν άραγε τα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια να καταληστεύουν την εθνική οικονομία μόνο και μόνο επειδή θα το απαιτήσουμε; Μήπως θα αφήσουν να παρεμποδίζονται οι μπίζνες με τα στοιχειώδη δικαιώματά μας στην εκπαίδευση, την υγεία ή τη σύνταξη; Κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ στη διάρκεια της Ιστορίας. Αντιθέτως, όλη η ιστορική διαδρομή της ταξικής πάλης μάς δίδαξε πως μόνον εκείνος που κατέχει την πολιτική εξουσία – και το μονοπώλιο της ισχύος – είναι σε θέση να οικοδομήσει την κοινωνία που επιθυμεί και του αρμόζει. Καταρχάς de facto και στη συνέχεια de juris. Πως όσο περισσότερο αγωνίστηκε σθεναρά ο λαός, τόσο πιο πολύ προχώρησε στην κατοχύρωση κατακτήσεων. Και πως όταν επιτέλους κατάφερε να γυρίσει τον τροχό και να θέσει εαυτόν επικεφαλής της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, αυτό επιτεύχθηκε με νικηφόρους επαναστατικούς αγώνες. Σε τελευταία ανάλυση, τα συντάγματα και οι νόμοι δεν κάνουν παρά να επικυρώνουν εκείνα που προηγουμένως επιβλήθηκαν με τη δύναμη. Οπότε, η Ιστορία μάς διδάσκει πως το όποιο σύνταγμα που πράγματι θα κατοχυρώνει συνολικά τα δικαιώματα του λαού δεν μπορεί να θεσπιστεί παρά μόνο μετά την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό μέσω της επανάστασης. Προτού γίνει αυτό, τίποτα δεν είναι εγγυημένο και οποιοδήποτε μερικό κεκτημένο αποσπάται με λαϊκούς αγώνες θα πρέπει να υπερασπίζεται διαρκώς, επίσης με λαϊκούς αγώνες. Αυτό ακριβώς μάς θέτει στην προοπτική του παρατεταμένου αγώνα.

Εμείς που επιθυμούμε να ακολουθήσουμε τον επαναστατικό δρόμο οφείλουμε να χαράξουμε αυτή τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ μεταρρύθμισης και επανάστασης, να επισημάνουμε το γεγονός ότι ο «εξανθρωπισμός» ή ο «εκδημοκρατισμός» της σημερινής κοινωνίας με μεταρρυθμίσεις είναι ανέφικτος από ιστορικής και θεωρητικής σκοπιάς. Όσοι συνειδητοποιούν αυτό το γεγονός και παρά ταύτα απορρίπτουν τον επαναστατικό δρόμο και προτίθενται να βαδίσουν μόνο στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων, ας έχουν την ειλικρίνεια να μας το πουν. Όσοι από μας βαδίζουμε στον επαναστατικό δρόμο οφείλουμε με ακόμη μεγαλύτερο σθένος να δουλέψουμε για την ενότητα των μαζών στο δρόμο του αγώνα και να επιμείνουμε στην οικοδόμηση των αναγκαίων μέσων που θα μας επιτρέψουν να προωθήσουμε την επανάσταση μέχρι το τέλος, να ξαναπάρουμε και να ξεδιπλώσουμε παραπέρα το δρόμο που χάραξε ο Λουΐς Εμίλιο Ρεκαμπαρέν, υπό το φως των εμπειριών της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης και των λαϊκών πολέμων. Είναι γεγονός ότι το προχώρημα της ταξικής πάλης θα μας υποχρεώσει να επιλέξουμε πολύ σύντομα τον ένα ή τον άλλο δρόμο.

Συνοψίζοντας τη μαρξιστική θεωρία, ο Πρόεδρος Μάο είχε πει ότι αυτή περιλαμβάνει χιλιάδες αλήθειες, όμως όλες περιορίζονται σε μία και μοναδική: «η εξέγερση είναι δίκαιη». Το σύνθημα αυτό έχει ήδη αφομοιωθεί στους αγώνες του χιλιανού λαού και του λαού των Μαπούτσι, καθώς η ίδια η πραγματικότητα ανέδειξε ότι υπάρχουν πάνω από χίλιοι λόγοι για να εξεγερθούμε και να παλέψουμε. Σε ό,τι μας αφορά, από τη θέση μας στο πλαίσιο του λαϊκού Τύπου, λαμβάνοντας υπόψη τους λαϊκούς αγώνες στη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο, ασπαζόμαστε αυτή την σαφώς προσδιορισμένη θέση και απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις λαϊκές οργανώσεις ώστε να εμβαθύνουμε τη συζήτηση για την τρέχουσα συνταγματική διαδικασία, την προοπτική των σημερινών αγώνων και την αναγκαιότητα μιας εθνικής δημοκρατικής επανάστασης στη Χιλή.

Καλούμε όλες και όλους να τοποθετηθούν με προοπτική την πραγματικότητα της ταξικής πάλης στη χώρα και στον κόσμο και, όσο για εκείνους που αρνούνται την επαναστατική προοπτική, να αφήσουν στην άκρη τις συνταγματικές αυταπάτες και να ετοιμαστούν για παρατεταμένο αγώνα στο πλαίσιο του οποίου θα οικοδομηθούν τα αναγκαία μέσα που θα μας επιτρέψουν να προωθήσουμε την επανάσταση μέχρι το τέλος.

Διαπιστώνουμε ότι αυτή είναι η εμπειρία και η προοπτική της παγκόσμιας επανάστασης, και ότι μόνο στο πλαίσιο αυτής της πορείας θα μπορέσει ο λαός να επιβάλει ένα νέο σύνταγμα το οποίο θα καθοδηγεί τη νέα κοινωνία προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, κατακτώντας με αγώνες μια νέα δημοκρατία που θα οδεύει αδιάκοπα προς τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

(*) Χιλιανός επαναστάτης, ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΙΛΗ | Η εξέγερση επιμένει, το δημοψήφισμα δεν την σταματά!

0

Μια βδομάδα πριν το δημοψήφισμα για την συνταγματική αναθεώρηση, έναν ελιγμό του καθεστώτος με την συνδρομή και του ρεφορμισμού με σκοπό την εκτόνωση της δυναμικής της λαϊκής αφύπνισης, δεκάδες χιλιάδες Χιλιάνοι βγήκαν στους δρόμους στην επέτειο ενός χρόνου από την έναρξη της μεγάλης εξέγερσης του λαού και της νεολαίας στην χώρα της Λατινικής Αμερικής. Διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία έγιναν χθες Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο κέντρο του Σαντιάγο και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Στις λαϊκές κινητοποιήσεις το καθεστώς απάντησε πάλι με βία. Από την ιστοσελίδα του περιοδικού El Pueblo δημοσιεύουμε φωτογραφίες. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Σεπούλβεδα έφυγε για το ταξίδι ...στο τέλος του κόσμου

0

Τον πρωτογνώρισα λογοτεχνικά διαβάζοντας την  ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει   και  το εξπρές της Παταγονίας.   Ήταν ήδη γνωστός, ιδιαίτερα στις ισπανόφωνες χώρες αλλά και στην κεντρική Ευρώπη,   τόσο για την περιπετειώδη πολιτική του διαδρομή ( ξεκίνησε  νεαρός στην περίοδο του Αλιέντε ως στέλεχος της  νεολαίας του Κ.Κ. Χιλής,  υπέστη  διώξεις από την φασιστική δικτατορία και αυτοεξορίστηκε ) όσο και την λογοτεχνική  του  δουλειά . Έκτοτε έγραψε και άλλα πολλά βιβλία   τα  περισσότερα από τα οποία  ευτυχώς μεταφράστηκαν στα ελληνικά . Μυθιστορήματα , διηγήματα , παιδικές και ταξιδιωτικές  ιστορίες . Έτσι έγινε γνωστός και στο ευρύτερο ελληνικό αναγνωστικό κοινό και αγαπήθηκε δίκαια.  

Ο  Λουίς Σεπούλβεδα   υπήρξε ένας από τους άξιους συνεχιστές της  βαθιάς  παράδοσης της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας . Και παρά τις πολιτικές διαφορές ήταν  αναμφισβήτητα  ένα από τα εμβληματικά πρόσωπα της μεγάλης ( σε ένταση και χρόνο )   δοκιμασίας του Χιλιανού λαού , η οποία  δυστυχώς συνεχίζεται !

 Η σημερινή είδηση που ήρθε από το Οβιέδο της Ισπανίας  για τον θάνατο του,  λύπησε εκατομμύρια  που αγαπούν να διαβάζουν ιστορίες για τους αληθινούς  ανθρώπους και τα ζώα,  τους συναρπάζει η λογοτεχνία  της ισπανόφωνης Αμερικής και  τρέφουν βαθιά εκτίμηση στον λαό της Χιλής.

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χιλή | Η κυβέρνηση επιδιώκει την απελευθέρωση των χουντικών, ενώ κρατά προφυλακισμένους χιλιάδες της λαϊκής εξέγερσης !

0

Με πρόσχημα τον CoVID-19 και την αποσυμφόρηση  των φυλακών , που είναι από καιρό υπερπλήρεις , η κυβέρνηση του ακροδεξιού προέδρου  Πινιέρα , βρήκε την ευκαιρία με την συνεργασία  των δικαστικών αρχών , να βγάλει από την φυλακή    εγκληματίες  χουντικούς.   Αξιωματικούς  και μέλη των μυστικών υπηρεσιών που έχουν καταδικαστεί σε βαριές ποινές για δολοφονίες, εξαφανίσεις , βιασμούς και βασανιστήρια στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας .  

Όλα ξεκίνησαν με  το νομοσχέδιο που ενέκρινε το Κογκρέσο για την απελευθέρωση  με όρους ( κατ’ οίκο  έκτιση  της ποινής)    1300 κρατουμένων  μεγάλης  ηλικίας, εγκύων , μητέρων  με μικρά παιδιά , καταδικασθέντων σε νυκτερινή φυλάκιση, ασθενών  κλπ  ως μέτρο αντιμετώπισης  της εξάπλωσης  του κορωνοϊού . Πατώντας σε αυτήν την απόφαση δεξιοί βουλευτές άρχισαν να πιέζουν  να συμπεριληφθούν και 115 στρατιωτικοί , καταδικασμένοι σε διάφορες ποινές για την περίοδο της  χούντας Πινοτσέτ. Όλοι τους  βρίσκονται  στις φυλακές  Punta Peuco και  Colina στις οποίες όχι μόνο κανένα κρούσμα CoVid-19 δεν έχει αναφερθεί  αλλά είναι  γνωστό πως μόνο με φυλακές δεν μοιάζουν γι αυτούς !  Διαθέτουν όλα τα κομφόρ ενός  πολυτελούς  θέρετρου  διακοπών με  πισίνες  , γήπεδα τένις , ιατρεία , μεγάλους  χώρους κλπ. Ύστερα  από αυτήν την παρέμβαση  ένα περιφερειακό  Εφετείο του Σαντιάγο  στις  9 Απριλίου, έσπευσε να συμπεριλάβει δεκαεπτά από αυτούς τους  εγκληματίες στην λίστα,   μετατρέποντας  την ποινή τους σε περιορισμό  στο σπίτι ή  μειώνοντας  την  σε άλλους,  έτσι  ώστε να μπορούν να βγουν από την φυλακή.  Οι δεκαεπτά δεν είναι κάποια «μαρίδα» .Είναι ένας και ένας !  Επιφανή στελέχη της διαβόητης  DINA  και της CNI,  επικεφαλείς  στο  κέντρο  βασανιστηρίων στην Villa Grimaldi   και στο γενικό  αρχηγείο   Calle Belgrano, ενώ ένας  από  αυτούς είναι από  τους υπεύθυνους  της επιχείρησης  Κολόμπο, με την οποία εξαφανίστηκαν 219  μέλη  και στελέχη  της αριστεράς,   κυρίως του MIR.  Πριν την απόφαση   είχε προηγηθεί δήλωση του Πινιέρα , ο οποίος αναφερόμενος στους χουντικούς είχε συμφωνήσει με την πρωτοβουλία των βουλευτών και  είχε «κλείσει το μάτι»  στους δικαστές    δηλώνοντας με υποκρισία   πως όλοι έχουν  το δικαίωμα  σε ένα αξιοπρεπή θάνατο !

Η απόφαση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων  στην χώρα και ανάγκασε  το  Συνταγματικό  Δικαστήριο στις  14 Απριλίου να απορρίψει   το αίτημα να συμπεριληφθούν στην λίστα οι στρατιωτικοί. Οι πιέσεις και οι πρωτοβουλίες όμως   των ακροδεξιών βουλευτών και παραγόντων  συνεχίζονται και  η  κυβέρνηση Πινιέρα δεν έχει σταματήσει  να  αναζητά τρόπους να περάσει τα σχέδια  της . Αυτό που κάνει πιο εξοργιστικές αυτές τις προσπάθειες είναι η  επίμονη άρνηση της να αποφυλακίσει  τους κρατούμενους   της πρόσφατης λαϊκής εξέγερσης. ( οι περισσότεροι  κρατούνται σε καθεστώς προφυλάκισης  δίχως δικαστική  απόφαση). Περίπου 2500 Χιλιάνοι, άνδρες και γυναίκες, οι περισσότεροι νέοι  βρίσκονται στοιβαγμένοι  στις φυλακές και στα κρατητήρια ,σε άθλιες συνθήκες,  εξαιτίας της συμμετοχής τους στις διαδηλώσεις . Μάλιστα το ίδιο περιφερειακό  Εφετείο που αποφάσισε να αποφυλακίσει τους χουντικούς είχε απορρίψει  πριν από λίγες ημέρες, την απελευθέρωση  ατόμων που κρατούνται στο πλαίσιο των διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα στη Χιλή από τον Οκτώβριο !

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χιλή: Στρατιωτικό πραξικόπημα ενάντια στον ιό-λαό

0

«Αλήθεια είναι πως τη νύχτα φτερουγίζει
Πάνω στην πατρίδα μου ο μαύρος κόνδωρ;»
Π. Νερούδα

Από τον Οκτώβριο του 2019, επί πέντε σχεδόν μήνες, συγκρούονταν στη Χιλή οι δύο κόσμοι: από τη μια «η Χιλή των ταξικών ανισοτήτων, των προλετάριων, των φτωχών Μαπούτσε, των "εξαφανισμένων", των εκτελεσμένων, των θυμάτων της ελεύθερης αγοράς και από την άλλη «η Χιλή της αστικής τάξης, η Χιλή των δικτατοριών, του πειράματος της σχολής του Σικάγου, του Πινιέρα και των αμερικανικών συμφερόντων», όπως γράφαμε σε παλιότερο κείμενο.

Παρά τον φόρο αίματος, τις δεκάδες νεκρών από τις σφαίρες του στρατού του Πινιέρα, τους χιλιάδες τραυματίες και συλληφθέντες, οι εξεγερμένοι της Χιλής συνέχιζαν τον αγώνα τους για παιδεία, υγεία, ζωή. Τα δίκια του αγώνα τους επιβεβαιώνονται σήμερα με τον πιο τραγικό τρόπο: τα οδοφράγματα και οι μάχες στους δρόμους του Σαντιάγο και άλλων πόλεων διεκδικούσαν μαχητικά- ανάμεσα στα άλλα- δωρεάν πρόσβαση του μέχρι τώρα αποκλεισμένου 80% του πληθυσμού της χώρας σε κατάλληλο δημόσιο σύστημα υγείας.

Κατήγγειλαν την αποσάρθρωση του υγειονομικού και συνταξιοδοτικού συστήματος υγείας από τη δικτατορία του Πινοσέτ. Κατήγγειλαν το «σύστημα Πινοσέτ» του 1979-80, που μέχρι τελευταία ορέγονταν και οι δικοί μας «ειδικοί» στα αστικά επιτελεία, την ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας, τα εκατομμύρια που δίνονταν ως επιδοτήσεις στις ιδιωτικές κλινικές, την αντικατάσταση του συνταξιοδοτικού συστήματος από το ιδιωτικό συνταξιοδοτικό σύστημα με εξαναγκαστική αποταμίευση.

Δικτατορία του κεφαλαίου που βρήκε άξιους διαδόχους μετά τον Πινοσέτ. Οι κυβερνήσεις- η μία μετά την άλλη- αυγάτισαν με εκατομμύρια δολάρια την ιδιωτική κερδοσκοπία στην υγεία: ο ίδιος ο Υπουργός Υγείας της χώρας, ο Jaime Mañalich (πρόσφατα Διυπουργικός Συντονιστής του Σχεδίου Κορονοϊός), είναι πρώην διευθυντής μιας από τις πλουσιότερες ιδιωτικές κλινικές. Το αποτέλεσμα της πλήρους εμπορευματοποίησης ήταν για το 2018, 26.000 άνθρωποι να πεθάνουν όντας στις λίστες αναμονής των δημόσιων νοσοκομείων.

Μόνο πέρυσι, το 2019, το Υπουργείο Υγείας ενίσχυσε με 550 δις δολάρια την ιδιωτική κερδοσκοπία των εταιρειών υγείας, 300 δις ως αγορά υπηρεσιών και 250 δις ως παραπομπή σε περίθαλψη σε ιδιωτικές κλινικές.

Απέναντι σε αυτά τα διαρκή εγκλήματα, απέναντι σε αυτήν την Καταστροφή βγήκε στον δρόμο εξεγερμένος ο λαός της Χιλής. Με τη γνώση πάνω στο πετσί του της Καταστροφής του συστήματος υγείας λόγω της πλήρους ιδιωτικοποίησης, της έλλειψης προμηθειών, των υποδομών, της έλλειψης επαγγελματιών, ο ίδιος αυτός εξεγερμένος λαός έπαυσε προσωρινά τις κινητοποιήσεις του, για να προφυλαχθεί από τον νέο ιό. Απαιτώντας όμως ταυτόχρονα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα για την προφύλαξη από τον Covid- 19 και την επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας.

Για άλλη μια φορά όμως στην ιστορία της Χιλής το Κεφάλαιο έδειξε την ανθρωποφαγική του ιδιότητα, αφού η Κυβέρνηση Πινιέρα απάντησε στις λαϊκές απαιτήσεις… με στρατιωτικό πραξικόπημα. Γιατί πώς αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την από 18 Μαρτίου ανακήρυξη τρίμηνης «Κατάστασης Καταστροφής»; Με 238 κρούσματα, χωρίς τις ανακοινώσεις υποχρεωτικής καραντίνας που προβλέπει ο ΠΟΥ, χωρίς κανένα μέτρο για την προστασία των εργαζομένων;

Από την Πέμπτη 19 Μαρτίου στις 00.00 οι ένοπλες δυνάμεις έχουν καταλάβει τις πόλεις της Χιλής. Φαίνεται πως η χιλιανή αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές της προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα από τα «κροκοδείλια δάκρυα» για τη δημόσια υγεία και τις «ευαισθησίες» των πολέμαρχων άλλων χωρών: ενάντια στον ιό- λαό, διαθέτει αποκλειστικά… σφαίρες.

Αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο λαό της Χιλής!

Ζήτω ο Προλεταριακός Διεθνισμός!

http://proletconnect.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΙΛΗ | Ένα δροσερό μήνυμα αισιοδοξίας από το Σαντιάγο! (βίντεο)

1

Απόγευμα Παρασκευής 13 Δεκεμβρίου στο κέντρο του Σαντιάγο. Στην πλατεία με τα πολλά ονόματα. Την οποία οι εξεγερμένοι Χιλιάνοι ονόμασαν πλατεία της Αξιοπρέπειας! Ο αέρας που φυσά στέλνει σε όλη την χώρα που συνεχίζει για δύο μήνες να αγωνίζεται, στην Λατινική Αμερική που βρίσκεται σε κοινωνικό αναβρασμό και στον κόσμο ολόκληρο ένα δροσερό μήνυμα αισιοδοξίας.

Οι Inti-Illimani τραγουδούν το εμβληματικό "El pueblo unido jamás será vencido!" των Quilapayún μπροστά σε χιλιάδες ενωμένες, υψωμένες γροθιές . Στην συναυλία για την οποία η αστυνομία μίλησε για είκοσι χιλιάδες συγκεντρωμένους και που στην πραγματικότητα ήταν πολλοί περισσότεροι εμφανίστηκε τραγουδώντας γνωστά αντιφασιστικά και αγωνιστικά τραγούδια και το συγκρότημα Los Bunkers, ύστερα από πέντε χρόνια απουσίας. Την συναυλία οργάνωσαν ενώσεις συγγενών δολοφονημένων και εξαφανισμένων στην περίοδο της δικτατορίας. Το πάθος για ελευθερία και βαθιές κοινωνικές αλλαγές δεν λέει να κοπάσει στην λατινοαμερικάνικη χώρα σε πείσμα των προσπαθειών των αστών και ρεφορμιστών πολιτικών να το οδηγήσουν στον συμβιβασμό και την υποταγή.

π.

Και η συναυλία με τους Quilapayún το 1973

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χιλή, “El Pueblo” | “Δεν μπορούμε πλέον να επιστρέψουμε στην κανονικότητα διότι η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα”*

0

Ανάμεσα στα αμέτρητα συνθήματα που εμφανίστηκαν τις μέρες του Οκτώβρη, βρίσκονται εκείνα που εκφράζουν τη βαθιά σοφία των μαζών. Συναντά κανείς λόγια ενθάρρυνσης σε όσους αγωνίζονται, λόγια οργής για την καταπίεση και λόγια ενίσχυσης της ελπίδας που μαρτυρούν τις δυνατότητες των μαζών για μετασχηματισμούς όταν ενωθούν. Επίσης, έχει αναδυθεί μια βαθιά πεποίθηση που αντικατοπτρίζει ένα νέο επίπεδο πολιτικής συνειδητότητας στις κινητοποιημένες μάζες: «Δεν μπορούμε πλέον να επιστρέψουμε στην κανονικότητα διότι η «κανονικότητα» ήταν το πρόβλημα».

Οι ηρωικές μέρες που ξεκίνησαν στις 18 και 19 του Οκτώβρη συγκλόνισαν αυτήν την παλιά κοινωνία. Μεγάλα τμήματα του λαού μας έχουν σφυρηλατηθεί σε αυτόν τον αγώνα και, ως ένα βαθμό, τα πράγματα δεν θα είναι πλέον όπως ήταν πριν. Για να πραγματοποιηθούν όμως οι βαθιές επιθυμίες που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της λαμπρής λαϊκής εξέγερσης, υπάρχει ακόμη μακρύς δρόμος, πρέπει να σαρώσουμε αυτή την παλιά «κανονικότητα» και να οικοδομήσουμε τα μέσα που επιτρέπουν στο προλεταριάτο και στον λαό να οικοδομήσουν μια νέα κοινωνία προς όφελος της πλατιάς πλειοψηφίας.

Η ακραία καταπίεση και εκμετάλλευση που ώθησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε μια βίαιη και μαζική εξέγερση έχει πολύ βαθιές ρίζες και για να δούμε τις περίπλοκες διακλαδώσεις της, πρέπει να δούμε αρκετά μακριά στην ιστορία, καθώς επίσης και πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Το κοινό πεπρωμένο των λαών της Λατινικής Αμερικής

Ως ημι-αποικιοκρατούμενη και ημιφεουδαρχική χώρα, η Χιλή μοιράζεται την ίδια μοίρα με όλες τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και μέσα από διαφορετικούς μηχανισμούς, οι λεγόμενες "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" που θεσπίστηκαν με την «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» [1] επιβλήθηκαν σε όλες τις χώρες μας. Στη Χιλή, η φασιστική στρατιωτική χούντα του Πινοτσέτ πρωτοστάτησε επιβάλλοντάς τες με αίμα και φωτιά. Φορολογικές περικοπές, πωλήσεις ή διάλυση των κρατικών επιχειρήσεων, διευκολύνσεις για την είσοδο των ιμπεριαλιστικών επενδύσεων, επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και πολλά άλλα αντιλαϊκά μέτρα που βαθαίνουν το ημι-αποικιοκρατικό καθεστώς των χωρών μας έχουν εφαρμοστεί ανομοιόμορφα, αλλά όλο και περισσότερο, σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, χωρίς εξαίρεση.

Οι κυβερνήσεις της μεταπρατικής μερίδας της μεγαλοαστικής τάξης [2] έχουν προωθήσει και [ακόμα] προωθούν αυτά τα μέτρα ανοιχτά, με το σύνθημα της «παγκοσμιοποίησης» και του «ανοίγματος στην παγκόσμια αγορά». Οι κυβερνήσεις της γραφειοκρατικής μερίδας, αντίθετες στα λόγια και χρησιμοποιώντας ακόμη και ένα ριζοσπαστικό λόγο για την οικοδόμηση ενός «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», εξέθεσαν με τον ίδιο τρόπο τους λαούς τους στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, συγκαλύπτοντας το εξωτερικό χρέος ως «δημόσιο χρέος», δίνοντας την εξόρυξη πρώτων υλών σε ξένους επενδυτές και στην πραγματικότητα υποτάχθηκαν στους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς: Την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου - όλοι τους ευρισκόμενοι υπό τον έλεγχο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ - διευκολύνοντας παράλληλα τη διείσδυση άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως Ισπανία, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία, Γερμανία κτλ.

Κάθε φορά που οι αντιδραστικές κυβερνήσεις εισήγαγαν τα "πακέτα" - τα οποία αποτελούν μέρος των υπό όρους δανείων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Διαμερικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης υπήρξε λαϊκή αντίσταση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων που επιτεύχθηκαν με μεγάλους αγώνες κατά τον εικοστό αιώνα. Αυτοί οι ηρωικοί αγώνες προδόθηκαν από συμβιβασμούς κατευθυνόμενους από εκείνα τα οπορτουνιστικά στοιχεία που μπαίνουν στους αγώνες για να κερδίσουν θέσεις στο παλιό κράτος.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες σημειώθηκαν μεγάλοι μαζικοί ξεσηκωμοί που οδήγησαν ακόμη και σε αλλαγές στις κυβερνήσεις. Ένα παράδειγμα είναι οι μαζικές εξεγέρσεις της Αργεντινής τον Δεκέμβρη του 2001, οι οποίες πολιτικά αποσταθεροποίησαν την αντίδραση ανατρέποντας διαδοχικά πέντε κυβερνήσεις, χωρίς όμως να εμποδίσουν να συνεχιστεί η επιβολή μέτρων "διαρθρωτικής προσαρμογής", από τις νέες κυβερνήσεις, ρίχνοντας σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση τον λαό της Αργεντινής αυτή τη στιγμή.

Οι μικρές περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης των τελευταίων δεκαετιών, οι οποίες πάντοτε στηρίχθηκαν από την διεθνή άνοδο των τιμών των πρώτων υλών, πραγματοποιήθηκαν σε περιβάλλον ολοένα και πιο βαθιάς κρίσης. Την κρίση του 1998 ακολούθησε η κρίση που ξεκίνησε το 2007-2008, από την οποία δεν υπάρχει ακόμη ανάκαμψη. Αντιμέτωπες με αυτό το βάθεμα της γενικής κρίσης του ιμπεριαλισμού, οι σημερινές προσπάθειες ανάκαμψης απαιτούν μεγαλύτερη υπερεκμετάλλευση των χωρών μας και μεγαλύτερες εγγυήσεις για την επιστροφή του κεφαλαίου στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, επιδεινώνοντας την κατάσταση των μαζών κατά την παρούσα δεκαετία. Η ψευδαίσθηση των δεκαετιών "εκσυγχρονισμού" έχει εξαφανιστεί: μετά την έκρηξη των τιμών των πρώτων υλών, η φούσκα της ευημερίας έσπασε και εμφανίστηκε η πραγματική δομή των κοινωνιών μας.

Η όξυνση της οικονομικής κρίσης έκανε τη γενική κρίση αυτής της παλιάς κοινωνίας και όλων των θεσμών που τη στηρίζουν και την υπερασπίζονται πιο ξεκάθαρη. Υπάρχει πολιτική κρίση στις μεταπρατικές και γραφειοκρατικές μερίδες της αστικής τάξης, εκτεταμένη διαφθορά και απαξίωση όλων των εκλογικών θεσμικών οργάνων και των κομμάτων ως μια σταθερά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των πλέον μαζικών οπορτουνιστικών κομμάτων, όπως το Εργατικό Κόμμα [3] στη Βραζιλία - με τον Λούλα στην ηγεσία - που κατά τη διάρκεια των περιόδων οικονομικής ευημερίας μπόρεσαν να μοιράσουν κάποιες «παροχές» και να παρασύρουν μεγάλα τμήματα των μαζών των χωρών τους για μια περίοδο, μέχρις ότου η κατάσταση γίνει ξανά μη βιώσιμη και ξεσπάσουν μαζικές διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια του 2013 -2014.

Με την επιδείνωση της ιμπεριαλιστικής κρίσης οξύνθηκαν και οι αντιθέσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με τη γραφειοκρατική μερίδα την υπό την ηγεσία του Τσάβες πρώτα και του Μαδούρο σήμερα στη Βενεζουέλα. Μη ικανοποιημένοι με την εκμετάλλευση του φθηνού πετρελαίου, οι Αμερικανοί απαιτούν τώρα την "ιδιωτικοποίηση" των επιχειρήσεων που έχουν παραμείνει υπό κρατική ιδιοκτησία και μεγαλύτερες διευκολύνσεις για να επενδύσουν το κεφάλαιό τους στη χώρα, απειλώντας με εισβολή στη χώρα για να το επιτύχουν, η γραφειοκρατική όμως μερίδα απαιτεί αυτές οι εταιρείες να παραμείνουν υπό τον έλεγχό της, προκειμένου να διατηρήσει τις πελατειακές σχέσεις και να προστατεύσει τα προνόμιά της.

Η τρέχουσα κατάσταση στον Ισημερινό - η οποία οδήγησε επίσης σε μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση στις αρχές Οκτώβρη - προκλήθηκε ακριβώς από την υποταγή της κυβέρνησης Λένιν Μορένο στις επιταγές των Αμερικανών μέσω του ΔΝΤ. Σήμερα στον Ισημερινό, η αντίδραση κατάφερε να διατηρήσει την διακυβέρνηση μέσα από διαπραγματεύσεις με τα λεγόμενα «κοινωνικά κινήματα», υπό την ηγεσία οπορτουνιστικών και ρεφορμιστικών στοιχείων που θέλουν να διαλύσουν-αποδιοργανώσουν τη διαμαρτυρία των μαζών με αντάλλαγμα το σταμάτημα της αύξησης της τιμής της βενζίνης, διατηρώντας όμως αμετάβλητο το μεγαλύτερο μέρος των μέτρων του "πακέτου".

Αντιμέτωποι με το κύμα των λαϊκών διαμαρτυριών στην ήπειρό μας, ο ιμπεριαλισμός και οι ντόπιοι λακέδες του βασίζονται στον διαλυτικό ρόλο του οπορτουνισμού και του ρεβιζιονισμού σε κάθε χώρα μέσω των «διαπραγματεύσεων», των «τραπεζιών διαλόγου» και των «ειρηνευτικών συμφωνιών», προετοιμάζονται όμως και για την αναπόφευκτη βίαιη αντίδραση των μαζών. Ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Επομένως, η δέσμη των καταπιεστικών οικονομικών μέτρων συνοδεύεται από το πολιτικό μέτρο συγκέντρωσης της δύναμης στην εκτελεστική εξουσία σε όλες τις χώρες, με την επακόλουθη ενίσχυση του μηχανισμού κρατικής καταστολής.

Για το σκοπό αυτό πλήθος πόρων έχει διατεθεί για τον "εκσυγχρονισμό" των κρατικών μηχανισμών, ιδίως των δικαστικών συστημάτων. Η αστυνομία και οι στρατοί εκπαιδεύουν τους αξιωματικούς τους και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε στρατιωτικές βάσεις σε διάφορα μέρη της Λατινικής Αμερικής υπό τις άμεσες εντολές της Νότιας Διοίκησης των ΗΠΑ. Στη Χιλή είναι ευρέως γνωστό ότι η ειδική μονάδα "Comando Jungla" εκπαιδεύτηκε στις στρατιωτικές βάσεις της Κολομβίας για να καταστείλει τον αγώνα των ινδιάνων Μαπούτσε στην Αραουκανία και ότι η αμερικανική βάση εκπαίδευσης στο Concón χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια στην προετοιμασία στρατευμάτων σε μάχες καταστολής εξεγέρσεων στις πόλεις, στρατεύματα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στην πράξη κατά του λαού τις τελευταίες αυτές ημέρες της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στις μεγάλες πόλεις της χώρας μας.

Όλα αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη ως έκφραση μιας επαναστατικής κατάστασης σε εξέλιξη, κατάσταση η οποία εκτυλίσσεται ανομοιογενώς στις διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, αλλά είναι παρούσα σε όλες τους: Αυτοί από πάνω δεν μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως έκαναν μέχρι τώρα, και εμείς από κάτω δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να κυβερνιόμαστε όπως μέχρι τώρα. Αυτό αποτελεί απτή έκφραση ότι η κύρια ιστορική και πολιτική τάση είναι η επανάσταση.

Αυτή η επαναστατική κατάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη εκφράζεται με απτή μορφή στις λαϊκές εξεγέρσεις του Ισημερινού και της Χιλής. Εκφράζεται επίσης στις δράσεις αλληλεγγύης των λαών της Λατινικής Αμερικής που έχουν εκδηλωθεί στο Περού, στην Κολομβία, στην Ουρουγουάη, στην Αργεντινή και άλλες χώρες, δείχνοντας ότι, πέρα από τους εθνικούς σοβινισμούς που καθοδηγούνται από την αντίδραση, υπάρχει ένα συναίσθημα ενότητας βασισμένο στην πεποίθηση ότι μοιραζόμαστε την ίδια μοίρα και ότι οι αγώνες μας πρέπει να ενωθούν.

Ο αγώνας διδάσκει

Ο ταξικός αγώνας έχει δώσει σε μας ένα καλό παράδειγμα της δύναμης του. Οι ημέρες των μαχών που άρχισαν στις 18 Οκτώβρη ήταν εξαιρετικά διδακτικές για μεγάλα τμήματα του λαού της Χιλής. Σε λίγες μέρες αγώνα, οι μάζες εκπαιδεύτηκαν σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς και ένα μάθημα υπέρτατης αξίας έχει προκύψει με σαφήνεια: οι λαοί ποτέ δεν έχουν κατακτήσει κάτι με τη θέληση των κυβερνώντων, τα πάντα έχουν κατακτηθεί με αγώνα.

Γίνεται επίσης πιο ξεκάθαρο ότι η ενότητα της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού της Χιλής ενάντια στην αντιδραστική κυβέρνηση του Πινιέρα εκφράζει στην πραγματικότητα την όξυνση της βαθιάς αντίθεσης ανάμεσα στις λαϊκές μάζες και την αντιδραστική κυβέρνηση, καθώς αυτή είναι που στηρίζει και υπερασπίζεται τα προνόμια μιας πολύ μικρής μειοψηφίας με κόστος την καταπίεση και την εκμετάλλευση της τεράστιας πλειοψηφίας της χώρας. Και γίνεται ολοφάνερο ότι αυτή η αντιδραστική μειοψηφία είναι για άλλη μια φορά έτοιμη να βυθίσει το λαό σε λουτρό αίματος για να υπερασπιστεί τα προνόμια της και ότι ο λαός πρέπει να προετοιμαστεί γι’ αυτό.

Υπάρχουν και άλλα πολλά μαθήματα που πρέπει ακόμη να συζητηθούν και να συστηματοποιηθούν για να δώσουν τη σωστή πορεία στους σημερινούς και τους μελλοντικούς αγώνες, καθώς έχουμε ήδη προειδοποιήσει ότι η λύση στα βαθιά προβλήματα της κοινωνίας μας δεν θα είναι άμεση.

Αν εμείς, ως επαναστάτες, επιδιώκουμε ο συνεχιζόμενος αγώνας να μην τελειώσει απλά και μόνο με την παραίτηση του Πινιέρα, ούτε με έναν κοινωνικό καλλωπισμό που θα έχει το όνομα του συντάγματος - όπως πριν ήταν η «κανονικότητα» στη Λατινική Αμερική μας – πρέπει να μάθουμε από τον σημερινό αγώνα, από τη δική μας ιστορία και την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου, ειδικά από την επαναστατική εμπειρία των συνεχιζόμενων Λαϊκών Πολέμων.

Προειδοποιούμε επίσης ότι εκείνοι οι οπορτουνιστές και ρεβιζιονιστές ανάμεσα στις μάζες που προτίθενται να αναρριχηθούν σε αυτό το παλιό κράτος πουλώντας το αίμα των σκοτωμένων, των τραυματιών και των βασανισθέντων - όπως συνήθως κάνουν - θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν για αυτό μπροστά στην ιστορία και τον λαό.

Σε αυτό το ειδικό τεύχος του περιοδικού «El Pueblo» - που δημοσιεύτηκε καταμεσής της ένδοξης εξέγερσης του Οκτώβρη του 2019 - παρουσιάζουμε τις θέσεις μας σχετικά με αρκετά σημαντικά ερωτήματα που είναι στην ημερήσια διάταξη, ελπίζοντας με αυτό τον τρόπο να προωθήσουμε τον ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα γύρω από το επαναστατικό μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας για την πραγματική και οριστική χειραφέτηση των λαών μας.

Σημειώσεις

[1] Σ.τ.Μ. Washington Consensus. Στη δεκαετία του 1980 όπου κυριαρχούσε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο διαχείρισης, και ιδιαίτερα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο οικονομολόγος John Williamson, εισήγαγε τον όρο ‘Συναίνεση της Ουάσιγκτον’, με σκοπό την περιγραφή ενός πακέτου πολιτικών της αγοράς που εν δυνάμει θα μπορούσαν να απεγκλωβίσουν τις χώρες της Λατινικής Αμερικής από τον φαύλο κύκλο κρίσεων χρέους. Οι πολιτικές που προέκυψαν από τη ‘Συναίνεση της Ουάσιγκτον’ έγιναν βασικοί πυλώνες άσκησης οικονομικής πολιτικής για το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα και συμπεριλαμβάνουν δημοσιονομική πειθαρχία, μείωση δημόσιων δαπανών, φορολογική μεταρρύθμιση, επιτόκια, ανταγωνιστικές συναλλαγματικές ισοτιμίες, απελευθέρωση του εμπορίου, ενθάρρυνση ξένων άμεσων επενδύσεων, ανταγωνιστική οικονομία, εξασφάλιση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων. Πρόκειται για την «επόμενη μέρα» του παλαιάς κοπής νεοφιλελευθερισμού του Φρίντμαν καθώς υιοθετήθηκε από διεθνείς οργανισμούς, εδραιώνοντας τα πακέτα μεταρρυθμίσεων δημοσιονομικής λιτότητας που ανοίγουν τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ο όρος ‘Συναίνεση της Ουάσιγκτον’ αναφέρεται συνήθως στο επίπεδο συμφωνίας μεταξύ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ σχετικά με τις συστάσεις οικονομικής πολιτικής που αποτελούν και τη θεωρητική βάση των προγραμμάτων σταθερότητας. Γενικότερα, αφορά ουσιαστικά τη συναίνεση βασικών ομάδων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που έχουν έδρα στην Ουάσιγκτον.

Οι πληροφορίες για τη ‘Συναίνεση της Ουάσιγκτον’ αντλήθηκαν από τα:

Στέλλα Μιχοπούλου, Αναπτυξιακές και κοινωνικές επιπτώσεις των πολιτικών σταθερότητας του ΔΝΤ, Μελέτες (Studies) / 21, ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΣΕΕ Παρατηρητήριο Οικονομικών και Κοινωνικών Εξελίξεων, Μάρτιος 2012.

ineobservatory.gr/wp-content/uploads/2014/08/meleti21.pdf

en.wikipedia.org/wiki/Washington_Consensus

www.efsyn.gr/stiles/apopseis/202633_gia-na-mi-ginoyme-argentini


[2] Σ.τ.Μ. Comprador = κομπραδόρος, μεταπράτης. Ο κομπραδόρος, δηλαδή ο μεσάζων, ο εργολάβος των ξένων αφεντικών. Οι επικεφαλείς του ντόπιου προσωπικού των ξένων εταιρειών και ταυτόχρονα οι μεσολαβητές ανάμεσα στα ξένα αφεντικά και τους ντόπιους πελάτες. Από τον ρόλο αυτών των διαμεσολαβητών, ο όρος επεκτάθηκε σε όλα τα αποικιοκρατικά καθεστώτα και στο κομμάτι της αστικής τάξης που γίνεται υποχείριο των ξένων συμφερόντων. Έτσι απέκτησε και τη σημερινή του αρνητική έννοια: σε όλα τα νεο-αποικιοκρατικά καθεστώτα, η παρασιτική αυτή «κομπραδόρικη» μεγαλοαστική τάξη, η comprador bourgeoisie, εξακολουθεί να λειτουργεί εξυπηρετώντας με το αζημίωτο τα συμφέροντα των ξένων και φυσικά την...πάρτη της.

www.efsyn.gr/kosmos/maties-ston-kosmo/dromo-logia/12493_kompradoroi-kai-rantierides

Σύμφωνα με τον Πουλαντζά: «Μεταπρατική αστική τάξη [...] μπορούμε να θεωρήσουμε εκείνη που τα συμφέροντά της είναι εντελώς υποταγμένα στο ξένο κεφάλαιο και που λειτουργεί, κατά κάποιον τρόπο, σαν ενδιάμεσος σταθμός και άμεσος μεσολαβητής για την αναπαραγωγή του ξένου κεφαλαίου στις εξαρτημένες χώρες» Πουλαντζάς (1975) Η κρίση των δικτατοριών, Αθήνα: εκδ. Παπαζήση (σελ.: 59)

[3] Σ.τ.Μ. Partido dos Trabalhadores (PT), Κόμμα των Εργατών, Εργατικό Κόμμα.

* Το άρθρο “Ya no podemos volver a la normalidad, porque la ‘normalidad’ era el problema” δημοσιεύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 2019 στο τεύχος 86 του περιοδικού “El Pueblo” και είναι της συντακτικής επιτροπής. Η μετάφραση έγινε από την αγγλική γλώσσα από τον Κ.Κ. για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας». Η αγγλική μετάφραση βρίσκεται στην διεύθυνση www.newepoch.media/single-post/2019/11/21/CHILE---On-the-peoples-stuggles. Το αρχικό κείμενο δημοσιεύτηκε στην τοποθεσία elpueblo.cl/2019/11/16/ya-no-podemos-volver-a-la-normalidad-porque-la-normalidad-era-el-problema.

Το περιοδικό “El Pueblo” εκδίδεται στο Σαντιάγο της Χιλής και σύμφωνα με τους εκδότες του «πρόκειται για μηνιαία έντυπη έκδοση που επιδιώκει να στηρίξει και να διαδώσει τους αγώνες του λαού, τόσο στη Χιλή όσο και στον κόσμο. Εμείς ερμηνεύουμε τα τρέχοντα γεγονότα, συμβάλλοντας στην αύξηση του ιδεολογικού και πολιτικού διαλόγου για να μεταμορφώσουμε την κοινωνία μας». Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται. Με μικρές περικοπές και δίχως τις σημειώσεις του μεταφραστή δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση της Προλεταριακής Σημαίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ