ΒΟΛΟΣ | Για τα γεγονότα στην αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη

0

Η τοποθέτηση γίνεται στα πλαίσια της συζήτησης που έχει ανοίξει μεταξύ τοπικών οργανώσεων της αριστεράς και συλλογικοτήτων του α/α χώρου, στη βάση των ζητημάτων που αναδεικνύονται από τα γεγονότα στην συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη με στόχο να βγουν συμπεράσματα.

Για πρώτη φορά στον Βόλο μετά την δολοφονική επίθεση σε μέλη του α/α χώρου στο Κάτω Πολυτεχνείο κατά την διάρκεια του 3ημερου εορτασμού της 17 Νοέμβρη του ’25, μέλη της ΑΡΑΣ αρχίζουν να «βγαίνουν από τα καταφύγια» με την σιωπηλή παρακολούθηση συσκέψεων κοινής δράσης μεταξύ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, αλλά και με την συγκροτημένη εμφάνισή τους σε κινητοποιήσεις και στους χώρους Ασύλου – πάντα κάτω από τη κάλυψη της ΛΑΕ.

Το γεγονός της επίθεσης στο μπλόκ της ΛΑΕ-ΑΡΑΣ με πρωτοβουλία ατόμων του α/α χώρου με αποτέλεσμα την διάλυση της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας μπροστά σε κόσμο της πόλης στον οποίο απευθύνονταν η παρέμβαση, μπροστά σε νεολαίους που δεν έχουν καμία εικόνα για τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις, θεωρούμε αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο για το κίνημα.

Η στάση του αναρχικού χώρου, κουβαλάει δεκαετίες πρακτικών πλήρως αποκομμένων από το μαζικό κίνημα και τις διαδικασίες συγκρότησής του. Ανακύκλωση βεντέτας, οργανωτικές συγκρούσεις, «πρωτοβουλιακά πεσίματα» χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με τις πολιτικές-ιδεολογικές-οργανωτικές αναγκαιότητες της λαϊκής πάλης και τις ευθύνες των οργανωμένων δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην ανάπτυξή της.

Από μεριά μας θέλουμε να δηλώσουμε συγκεκριμένα:

Ο πολιτικός αποκλεισμός οποιασδήποτε δύναμης υπονομευτικής προς το κίνημα και με τον δοσμένο συσχετισμό που έχει πανελλαδικά η ΑΡΑΣ εντός των Φοιτητικών Συλλόγων – δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κλειστές διαδικασίες, με συνεννοήσεις μεταξύ κάποιων «προθύμων», ακόμα και με κοινές συμφωνίες ότι «δεν τους καλούμε μαζί μας».

Η πολιτική απομόνωση των πρακτικών και της γραμμής της ΑΡΑΣ από τους δρόμους, τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συνελεύσεις κοινής δράσης απαιτεί μαζικές διαδικασίες λειτουργίας αυτών των οργάνων πάλης, με την ενεργή συμμετοχή και τοποθέτηση κάθε αγωνιστή, με την πλατιά συμμετοχή της νεολαία και λαϊκών ανθρώπων. Απαιτεί την πλήρη αποκάλυψη της ρεφορμιστικής γραμμής που κρύβεται πίσω από αγωνιστικά προσωπεία. Μία ρεφορμιστική γραμμή που καλύπτεται με υπερ-επαναστατικές ψευτιές και την πλήρη διαστροφή της πραγματικότητας που βιώνει ο λαός που καλείται να αγωνιστεί για να ζήσει.

_ Διότι διαστροφή της πραγματικότητας αποτελεί η σύνδεση του όρου της «συνεπούς αντιιμπεριαλιστικής στάσης» με μία τοποθέτηση ξεριζωμένη από ταξικά χαρακτηριστικά, που φτάνει στην υπεράσπιση της κυβέρνησης Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Που επιλέγει καλή-κακή πλευρά και στρατόπεδο στη βάση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που αναμασά αντεπαναστατικά θεωρήματα (θεωρία των Τριών Κόσμων, σοσιαλοδημοκρατικών κυβερνήσεων κλπ.)

_ Διότι υπερ-επαναστατικές ψευτιές είναι οι διακηρύξεις για τις «νίκες» που έφερε το φοιτητικό κίνημα με την καθοδήγηση της ΑΡΑΣ στους συλλόγους, όταν η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε – για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες – και μετά από μήνες συστημικής προετοιμασίας – εκατοντάδες χιλιάδες διαγραφές φοιτητών χωρίς να σηκωθεί κεφάλι.

_ Διότι κάθε άλλο παρά προφίλ αγωνιστών ήταν η δολοφονική επίθεση στο τριήμερο του Πολυτεχνείου που «δανείστηκε» χαρακτηριστικά από τα μέσα καταστολής και τον στρατό, αποτυπώνοντας την αστική λογική που έχει κυριαρχήσει σε δυνάμεις με ίδιες συμπεριφορές και πρακτικές, σαν αποτέλεσμα της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος.

Αυτή μας η τοποθέτηση έρχεται σε κάθετη αντίθεση με τις οργανωτικές αντιπαραθέσεις, το οπαδικό «σπάσιμο» και την ανακύκλωση των πρακτικών τραμπουκισμού – που σε καμία περίπτωση δεν βοηθούν στην πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική συγκρότηση του λαϊκού παράγοντα.

Η απομόνωση της ΑΡΑΣ ως μη κινηματικής δύναμης από τους φοιτητικούς συλλόγους δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την συζήτηση του ζητήματος σε αυτές καθ’ αυτές τις γενικές συνελεύσεις, με την συμμετοχή των μελών της ΑΡΑΣ σε αυτές. Χωρίς την αταλάντευτη πολιτική αντιπαράθεση κάθε χώρου και αγωνιστή που θέλει να δει τους φοιτητές να συγκροτούνται ξανά σε μαζικό κίνημα αγώνα. Αυτή είναι η κατεύθυνση που στην τελική θα προσφέρει εργαλεία πολιτικής συγκρότησης και συνείδησης στη σπουδάζουσα νεολαία ενάντια σε δυνάμεις όπως η ΑΡΑΣ.

Οι συσχετισμοί δύναμης των ρεφορμιστικών, υπονομευτικών και αντεπαναστατικών γραμμών ανατρέπονται μονάχα μέσα στα πλαίσια της αγωνιστικής κίνησης των μαζών. Είναι ένας από τους λόγους που οι κυρίαρχες ρεφορμιστικές δυνάμεις στους φοιτητικούς συλλόγους αντιμετωπίζουν τις γενικές συνελεύσεις ως βαρίδια στον σχεδιασμό τους με την αποθέωση του εικονικού συνδικαλισμού και τον λογικών ανάθεσης – πόσο μάλλον σε μια φάση που σκληραίνει η επίθεση του συστήματος στα πανεπιστήμια και γενικά στην κοινωνία. 

Βόλος 21/01/2025

 https://antistasimagnesia.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Γλώσσα λανθάνουσα …» κατηγορεί τον εαυτό της

0

Δύο συνεχόμενες επισκέψεις στα Χανιά αμερικανικών αεροπλανοφόρων με μικρή χρονική απόσταση μεταξύ τους και το σπουδαιότερο σε μια εύφλεκτη συγκυρία έμειναν εν μέρει αναπάντητες από το τοπικό κίνημα.

Ανατριχιαστικές οι δηλώσεις σχεδόν όλων των σύνεδρων στην πρόσφατα «ευδοκίμως τερματίσασα» σύνοδο του ΝΑΤΟ. Κάλλιστα θα μπορούσε στην ιστορία να καταγραφεί με τον κωδικό «Έξαρση».

Ο γεωπολιτικά πυγμαίος Μητσοτάκης παρουσίασε μάλιστα μια εικόνα ρητορικής και προτασεολογίας δυσανάλογα ιταμή με το μέγεθος του. Βέβαια κάτω από τη δύναμη του αρχιβρικόλακα της γης, ο υπηρέτης οπλίζεται πάντα με θράσος. Ξιφούλκησε κατά του εχθρού Πούτιν, πλειοδότησε την επιθετικότητα και υπεραμύνθηκε της ανάγκης για απογείωση των στρατιωτικών δαπανών, υπονοώντας σιωπηρά τον βέβαιο καταποντισμό των κοινωνικών. Το θερμόμετρο των πολεμικών κινδύνων κτυπάει πλέον κόκκινο.

Ταυτόχρονα η ανατολική Μεσόγειος κοκκινίζει από το παλαιστινιακό αίμα, που κυλάει ασταμάτητα από τη γη της Γάζας.

Σε κόκκινο βαθμό επίσης εκτοξεύονται οι κατηγορίες ορισμένων αμφισβητιών του κατεστημένου απέναντι στον χανιώτικο λαό που κάθεται σε δύο «καναπέδες». Τον γνωστό της μικροαστικής επανάπαυσης των κυρπαντελήδων. Και τον ενδημικού χαρακτήρα δεύτερο, που σχετίζεται με μομφές απέναντι στους Χανιώτες. Οι οποίοι «κυριεύονται από ρίγη ενθουσιασμού» σαν αντικρίσουν τα «ζουμπουρλούδικα ναυτάκια» κάνοντας απόβαση στην πόλη. Ή ακόμη από τους επωφελούμενους Ακρωτηριανούς (σίγουρα ισχύει αυτό, εάν εννοείται το καρκίνιασμα σαν κέρδος) ένεκα της παρουσίας των βάσεων στον τόπο τους.

Λες και η καμαριέρα που λιώνει στα πεντάστερα, ο βιοπαλαιστής που ιδροκοπά για τον κάτω του οριακού επιούσιο, ο αγρότης που αγωνιά με τον κλοιό ξεκληρίσματος, όλοι μαζί λοιπόν με αδημονία καρτερούν την επέλαση του στρατιωτικού τουρισμού. Ώστε να ανασάνουν οικονομικά, να αποταμιεύσουν τα οπωσδήποτε ματωβαμένα δολάρια και κάποιοι τυχερότεροι να προχωρήσουν σε καρπερές επενδύσεις.

Λάθος ή ντροπή αυτή η σφόδρα υπονομευτική αντίληψη για τη σωστή ανάλυση της κατάστασης και την υιοθέτηση επαγωγικά μιας σωστής στάσης;

Το γραμμένο στα αγγλικά (απευθυνόμενο σε ποιους άραγε;) περιεχόμενο της συγκεκριμένης αφίσας συμπυκνώνει και αποτυπώνει φυσικά την ευρύτερη προβληματική συλλογιστική του αντιεξουσιαστικού χώρου.

«Συνταρακτικό», πολιτικά «ευφυές» το συμπέρασμα. Υπεύθυνος για τα όποια δεινά του λαού, ο ίδιος!!! Δηλαδή ο θυματοποιημένος, ρακένδυτος και πεινασμένος, ποδοπατημένος από τους κυρίαρχους αντιπάλους του και αδρανοποιημένος από τον ρεφορμισμό και τα πολιτικά ξαδέλφια του (γιατί στο ζήτημα αυτό από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές τελικά συγκλίνουν στο αποτέλεσμα) με μία ανεξήγητη ροπή ενσωμάτωσης εγκρίνει εκλογικά και συμβιβάζεται εν τέλει με την αφόρητη (παρά τ` αυτά) ταξική μιζέρια και τυραννία του.

Επομένως με εξαγορασμένη από τα αμερικανικά γρόσια των λεγεωνάριων συνείδηση και την ούτως ή άλλως πάγια επιρρέπεια προς υποταγή, αδιαφορεί για το σιωνιστικό έγκλημα και δεν αντιδρά καταγγελτικά.

Η «κοινωνική πρωτοπορία» όμως πως συμπεριφέρεται; Πως αφυπνίζει και πως κινητοποιεί το αντικαθεστωτικό υποκείμενο;

Αναγορεύοντας σε συνένοχο της γενοκτονίας τον «αναίσθητο» λαό (ΕΛΕΟΣ) ή τους φονιάδες δυτικούς ιμπεριαλιστές (στυλοβάτες του ισραηλινού κράτους και πολιτικοστρατιωτικά τροφοδότες της σφαγής) μαζί με τη ντόπια αστική τάξη, που εκχωρεί κάθε σπιθαμή της επικράτειας της για διευκόλυνση του μακελειού; Εάν η απάντηση, το φταίξιμο βαραίνει τον «νωχελικό» λαό, τότε δίκαια η «αγαθή» ύαινα κατασπαράσσει τη γαζέλα, καθότι αυτή περιέχει «προκλητικά» στο κορμί της … σάρκα!

Επιπλέον πως εκτοξεύονται κατηγορίες κατά της απάθειας του κόσμου μπροστά στην εξόντωση των παλαιστινίων, ενώ στους δύο τελευταίους ελλιμενισμούς (μην αναφερθούμε στο εξίσου απελπιστικά μισοάδειο παρελθόν) υπήρξε ΠΛΗΡΗΣ απουσία παρέμβασης και έμπρακτης (όχι μέσω μόνο αφισών) καταδίκης εκείνων που διεκπεραιώνουν την δολοφονία στη Γάζα; Γιατί θυμώνουν με την διάσπαρτη «ακινησία» της κοινωνίας, παρόλο που αυτό συντεταγμένα πράττουν, δίχως να διαμορφώνουν πεδία δράσης;

Ούτε καν υπήρξε ίχνος εκδήλωσης διαμαρτυρίας κατά των μισθοφόρων (και εκτελεστών των Παλαιστινίων) του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που κυκλοφορούσαν ανέμελοι και με αέρα κατακτητή στους δρόμους. Δίπλα ακριβώς (τι ειρωνεία) σε εκείνους τους μέσω αφισών κατήγορους της γενοκτονίας καθώς και του αναπάντητου της. Έστω και με τη στρεβλή λογική τους, όπου βρίζουν και πετροβολούν τους αστυνομικούς, αφήνοντας στο απυρόβλητο την κρατική τρομοκρατία. Ας επαναλαμβάνονταν φωνάζοντας τουλάχιστον συνθήματα κατά των στρατιωτών και δημίων ( επίσης άστοχο), δίχως να κατακεραυνώνουν τον ουσιαστικό εντολέα τους στον Λευκό Οίκο. Μήτε όμως αυτό.

Η Πρωτοβουλία Αντίστασης επιστρατεύει τις μικρές της δυνάμεις αξιοποιώντας κάθε σχετικό γεγονός που προκύπτει, με σκοπό να συμβάλλει στην ανάπτυξη του μοναδικού παράγοντα υπεράσπισης της ειρήνης, μα και της παλαιστινιακής αντίστασης. Δηλαδή την συγκρότηση αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Δίχως νοοτροπία εργολαβίας και υποκατάστατου, μακριά από ενέργειες τυπικότητας και προσποίησης (το ΚΚΕ με δυσανάλογα σε σχέση με τον κυβισμό του περιορισμένη παρουσία εμφανίστηκε στο προηγούμενο αεροπλανοφόρο και περιφρόνησε το δεύτερο) με επίγνωση των δυσκολιών, πάντα θα απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής σε κάθε δύναμη με προοδευτική αναφορά.

Στενοχωρημένοι και προβληματισμένοι θα ήταν οι βομβαρδιζόμενοι κάτοικοι της Γάζας αν αντίκριζαν ένα άπειρης αλλοκοτιάς σκηνικό σε χανιώτικο δρόμο: ένας πεζοναύτης μεθυσμένος να ξερνά επάνω σε μια αφίσα αλληλέγγυων του. Η οποία αφενός δεν αποδοκίμαζε στο ελάχιστο τους δολοφόνους και τους υποτακτικούς των. Αφετέρου κατηγορούσε για ραθυμία και έτσι απομόνωνε αυτούς, που ενώ θα έπρεπε να καλεί σε κινητοποίηση, δεν το έκανε καθόλου. Βουβαίνοντας τουτέστιν κάθε ζωντανή φωνή εναντίωσης σε ένα από τα πιο πολύτιμα αγκωνάρια των σε βάρος των πολεμικών επιδρομών.

Χρήσιμο εργαλείο η αφίσα εάν προσανατολίζεται στην προαγωγή της πάλης. Αρκετά βλαπτική όμως όταν συσκοτίζει. Αποκρύβοντας εγκληματίες, χλευάζοντας αθώους, καθηλώνοντας αγωνιστές.

ΚΜ μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Hράκλειο | Καταγγελία του ΚΚΕ(μ-λ) με αφορμή την εκκένωση της κατάληψης Ευαγγελισμού.

0

Μέσα σε μια περίοδο που η κυβέρνηση περνάει αντεργατικά εκτρώματα (ν. Γεωργιάδη), που βαθαίνει ακόμη περισσότερο την εξάρτηση από ΗΠΑ - ΕΕ, που μεταφέρει την υποχρέωση του κράτους για αποζημιώσεις στις ασφαλιστικές εταιρείες, που αφήνει το λαό χωρίς μέτρα πρόληψης και είτε καίγεται είτε πνίγεται, που υποβαθμίζει την υγεία και την περίθαλψη (βλ. κατάσταση στο Βενιζέλειο), συνεχίζει και εντείνει ακόμη περισσότερη την καταστολή και χτυπάει κάθε φωνή αντίστασης. Μπορεί κράτος να μην υπάρχει όσο αφορά τα αντιπλημμυρικά έργα και αντιπυρικές ζώνες, όμως σίγουρα υπάρχει και μας θυμίζει πόσο οργανωμένο είναι όταν πρόκειται να καταστείλει και να τρομοκρατήσει κάθε μορφή πολιτικοποίησης και αντίστασης. Το είδαμε μόλις πριν λίγες μέρες όταν οι πλημμυροπαθείς βγήκαν να διαδηλώσουν και ήρθαν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής του συστήματος. Το είδαμε με τις διώξεις 7 εκπαιδευτικών στον Πειραιά για συνδικαλιστική και πολιτική δράση. Βλέπουμε και από το πρωί στο Ηράκλειο, την εφαρμογή του δόγματος «Νόμος και Τάξη» με την εκκένωση της κατάληψης του Ευαγγελισμού, αλλά και με την ισχυρή «προστασία» της αστυνομίας και τα χημικά στο κέντρο της πόλης απέναντι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης.

Η μόνη απάντηση είναι οι αγώνες μας!
Κάτω η κρατική τρομοκρατία.
Όχι στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής.
Αλληλεγγύη - Λευτεριά στους συλληφθέντες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πάτρα | Συγκέντρωση Αλληλεγγύης σε λαό και νεολαία της Γαλλίας

0

Μετά από πρωτοβουλία οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην Πάτρα και χωρίς καμία ιδιαίτερη προετοιμασία πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση το απόγευμα της Δευτέρας στην πλατεία Γεωργίου. Αν και η ημέρα που επιλέχθηκε δεν ευνοούσε την μαζικοποίηση της κινητοποίησης, κατέφερε να μαζέψει κοντά στους 150 διαδηλωτές κυρίως νεολαίων.

Με πανό των ΦΣ Βιολογικού, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Παρέμβαση, ΟΚΔΕ, ΑΡΑΝ-Κ-Σχέδιο, Δυσήνιος Ίππος, Azadi και ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλθηκε η ευρωπαϊκή πολιτική που δολοφονεί και συνεχίζει ακάθεκτη να καταστέλλει στους δρόμους της Γαλλίας εκφράζοντας παράλληλα την συμπαράσταση στον ξεσηκωμό λαού και νεολαίας στην Γαλλία.

Αν και η μαζικότητα της συγκέντρωσης δεν επέτρεψε την πραγματοποίηση πορείας στο κέντρο της πόλης, η οργάνωση μας πρότεινε από κοινού με την ΟΚΔΕ να γίνει μια μικρή διαδρομή μέχρι το γαλλικό προξενείο που βρισκόταν λίγα μέτρα παρακάτω. Η πλειοψηφία όμως των δυνάμεων αρνήθηκε, πράγμα που το συνηθίζει σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Το μπλοκ του α/α/α χώρου πρωτοβουλιακά ξεκίνησε μόνο του συναντώντας το μπλοκάρισμα ισχυρών δυνάμεων καταστολής στην πορεία του προς το γαλλικό προξενείο. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Θάνος Χατζηαγγέλου μετάγεται στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού

0

Ο ευρισκόμενος την 18η μέρα απεργίας πείνας και δίψας μετάγεται στο νοσοκομείο Κορυδαλλού, όπως έγινε γνωστό πριν λίγο.

Έτσι σταματάει την απεργία δίψας, ενώ την απεργία πείνας τη συνεχίζει μέχρι να φθάσει στον Κορυδαλλό…

Στο νοσοκομείο Σερρών βρίσκονται οι γιατροί και δικηγόροι του, όπως στο υπουργείο μετέβησαν οι συνήγοροι του της Αθήνας, στους οποίους γνωστοποιήθηκε ότι αποφασίστηκε η μεταγωγή του στο νοσοκομείο Κορυδαλλού. Έτσι ο Θάνος αποφάσισε να σταματήσει την απεργία δίψας και να συνεχίσει την απεργία πείνας μέχρι να φθάσει στον Κορυδαλλό.

Σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση από τον γιατρό του Γιάννη Ράπτη, ο απεργός -κρατούμενος μπήκε σε ενυδάτωση. Σε δήλωση του ο Γ. Ράπτης αναφέρει:

“Οι μέρες και οι νύχτες αγωνίας τελείωσαν. Η δικαίωση του Θάνου δικαιώνει και όλους εμάς που απ’ την αρχή σταθήκαμε στο πλευρο του και πιστέψαμε στον αγώνα του, ενάντια στο σκληρό και ανάλγητο κράτος που τον οδηγούσε στον θάνατο. Νιώθω απέραντη χαρά και βαθειά ευγνωμοσύνη προς όλους τους ανθρώπους που κράτησαν την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά τους στον ύψιστο βαθμό, βοήθησαν να μείνει το ηθικό των αγωνιζόμενων ακμαίο και κρατήθηκαν όρθιοι, κόντρα στο βαθύ σκοτάδι που απλώνεται σαν δίχτυ πάνω από όλην την κοινωνία”.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δήλωση Οργανώσεων της Αριστεράς για τον Θάνο Χατζηαγγέλου

0

Ο Θάνος Χατζηαγγέλου βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίψας από τις 19/12 διεκδικώντας να μάθει το λόγο της μεταγωγής του στις Φυλακές Νιγρίτας κατόπιν προφορικής εισαγγελικής εντολής. Έχει ήδη κατατεθεί προσφυγή κατά της μεταγωγής του, για την οποία παρά την κατάσταση της υγείας του δεν έχει υπάρξει ακόμα καν εισαγγελική πρόταση, ενδεικτικό της αδιαφορίας και της εκδικητικότητας του κράτους. Το αίτημα του απεργού είναι να επιστρέψει στον Κορυδαλλό, και καταγγέλλει ότι η μεταγωγή του έχει εκδικητικό χαρακτήρα. Από τις 24/12/2022 νοσηλεύεται στην Παθολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών όπου έχει υπάρξει εισαγγελική εντολή σε γιατρούς να προβούν σε υποχρεωτική σίτιση του απεργού που αναγνωρισμένα συνιστά βασανιστήριο και προσκρούει στον κώδικα δεοντολογίας των γιατρών.

Η κατάσταση του απεργού είναι οριακή. Αν δε λυθεί άμεσα η απεργία πείνας και δίψας κινδυνεύει η ζωή του. Ήδη αντιμετωπίζει προβλήματα σε ζωτικά όργανα. Ο Θάνος Χατζηαγγέλου παλεύει για το δίκιο, μάχεται για τα στοιχειώδη δικαιώματα των κρατουμένων απέναντι στην κρατική αναλγησία και τον αυταρχισμό της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, με την ανοχή και τη συμπόρευση της αστικής αντιπολίτευσης και των μιντιαρχών και του δικαστικού συστήματος είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και ωθεί προς το θάνατο έναν νέο άνθρωπο, είναι υπεύθυνοι για τις δεκάδες απεργίες πείνας και δίψας που έχουν ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια ενάντια στην πλήρη άρση των δικαιωμάτων των κρατουμένων!

Την ύστατη στιγμή, εδώ και τώρα δηλαδή, πρέπει το δίκαιο αίτημα του να αγκαλιαστεί από την κοινωνία απέναντι σε μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τις ζωές των κρατουμένων.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας και δίψας Θάνο Χατζηαγγέλου!

Να γίνει γνωστός ο λόγος μεταγωγής του.

Να γίνει δεκτό το αίτημά του για επιστροφή στις φυλακές Κορυδαλλού.

Οι ζωές των κρατουμένων δεν είναι παιχνίδι.

Κανένας νεκρός της πείνας απεργός!

Υπογράφουν:

Αναμέτρηση - Οργάνωση για μία νέα κομμουνιστική αριστερά
Αριστερή Ανασύνθεση
Αριστερή Συσπείρωση
ΕΕΚ
ΕΚΚΕ
ΚΚΕ(μ-λ)
Κρίση και Κριτική
Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά
ΜέΡΑ25
Μ-Λ ΚΚΕ
ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Ξεκίνημα - Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση
ΟΚΔΕ
ΟΚΔΕ - ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΣΕΚ-Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα
Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Ακροβασίες της αναρχίας/αυτονομίας στο έδαφος της ήττας και των αδιεξόδων

5

«Στο βαθμό που ισχύουν τα παραπάνω, αν υπήρχε δηλαδή απόφαση για "πολιτικό διαχωρισμό από τα μπλοκ της αναρχίας", τότε οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που τη συνομολόγησαν -ή δεν την κατήγγειλαν ανοιχτά- έχουν υποπέσει κατά την άποψή μας σε βαρύτατο πολιτικό ατόπημα».

Από το κείμενο «Σχετικά με την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) για τη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη και την απόφαση -μέρους- της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για "πολιτικό διαχωρισμό από τα αναρχικά μπλοκ"» που δημοσιεύτηκε στο Efodos.net με την υπογραφή «Αναρχικοί/ες, Κομμουνιστές/στριες που συμμετείχαμε στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη».

Καταρχάς, θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν γράφουμε αυτήν την τοποθέτηση με κύριο σκοπό να απαντήσουμε στα όσα μας καταλογίζει το παραπάνω κείμενο. Πολύ περισσότερο, δεν νιώθουμε καμία ανάγκη να απολογηθούμε (σε ποιους άραγε;) για το «βαρύτατο πολιτικό ατόπημα» που υποτίθεται ότι διαπράξαμε. Ούτε, ασφαλώς, μας παρακίνησαν τόσο οι αμετροέπειες και οι συκοφαντικές επιθέσεις των συντακτών του κειμένου κατά του ΚΚΕ(μ-λ), μιας και η στάση της οργάνωσής μας σε κρίσιμες περιόδους, διαδηλώσεις, συγκρούσεις είναι γνωστή και αναγνωρισμένη από κάθε αγωνιστή που αναφέρεται στο κίνημα και διατηρεί έστω και κάποια ψήγματα στοιχειώδους πολιτικής εντιμότητας.

Η αλήθεια είναι ότι βρίσκουμε ξανά μια αφορμή για να καταθέσουμε την άποψή μας -έστω και σε συντομία- για ένα ζήτημα αρκετά ταλαιπωρημένο, πολυκαιρισμένο και πολλαπλώς απαντημένο, που συνοψίζεται στο ερώτημα: ποια είναι η σχέση της κομμουνιστικής κοσμοαντίληψης και πρακτικής με την αναρχική;

Να πούμε εδώ πως το ζήτημα αυτό από τη μεριά μας θεωρείται καταρχήν λυμένο, θεωρητικά και πρακτικά, από τη μακρά πορεία του εργατικού-επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος. Εντούτοις, δεν χωράει αμφιβολία πως, ακριβώς στο έδαφος της ήττας αυτού του κινήματος και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, της ιδεολογικής-πολιτικής-οργανωτικής αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, το πρόβλημα επανέρχεται με νέες μορφές και ζητάει απαντήσεις. Ως εκ τούτου, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι θα μας απασχολήσει και στο μέλλον και γι' αυτό δηλώνουμε απόλυτα ανοιχτοί στον διάλογο και την αντιπαράθεση.

Κομμουνισμός και αναρχία: ρεύματα ασυμβίβαστα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους

«Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος. Και τα δύο αυτά εκτρώματα αλληλοσυμπληρώνονταν».

Στη ρήση αυτή του Λένιν μπορεί μέχρι και σήμερα κάποιος να αναζητήσει την ερμηνεία της πολιτικής βάσης αναπαραγωγής και ανάπτυξης των αναρχικών/αυτόνομων ομαδοποιήσεων στις σύγχρονες συνθήκες. Πράγματι, η ήττα του εργατικού-επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος και η αστικορεφορμιστική κυριαρχία που είχε ως συνέπεια, παράλληλα με την εμφανή αδυναμία των επαναστατικών δυνάμεων να καθορίσουν καταστάσεις, έχουν αφήσει το πεδίο ελεύθερο στην αναρχική δράση και ιδεολογία. Έτσι, τα ξεπουλήματα αγώνων από τον επίσημο -και μη- ρεφορμισμό, οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες, η ξέφρενη εκλογολαγνεία, η γραμμή της ταξικής συνεργασίας, η ποικιλόμορφη συμμόρφωση στην αστική νομιμότητα, η συνεχής και καθημερινή δυσφήμιση του «κόκκινου», των κομμουνιστικών συμβόλων και ιδανικών από αυτούς που ψευδεπίγραφα και καταχρηστικά τα επικαλούνται (το 600άρι στους μπάτσους από το ΚΚΕ είναι ένα πρόσφατο και κραυγαλέο παράδειγμα, αλλά όχι το μόνο), οδηγούν ένα ολόκληρο αγωνιστικό δυναμικό αηδιασμένο στην αγκαλιά της αναρχίας/αυτονομίας. Δεν του είναι άμεσα ορατό, βέβαια, ότι με αυτή του την επιλογή καταλήγει τελικά στα ίδια και χειρότερα αδιέξοδα!

Ασφαλώς, στο παραπάνω συμβάλλει καθοριστικά και ο κυρίαρχος αστικός αντικομμουνισμός, που αποτελεί κεντρικό φυσιογνωμικό στοιχείο και τον ακρογωνιαίο λίθο της αναρχικής θεώρησης. Και ας θυμήθηκαν οι συντάκτες του κειμένου... τον Μάο! Γιατί τι άλλο είναι η πρόθυμη και αυτούσια αναπαραγωγή κάθε αστικής χυδαιότητας για το κομμουνιστικό κίνημα του προηγούμενου αιώνα από τα μέλη του «χώρου»; Τι άλλο είναι το αντιαριστερό μένος με το οποίο κινούνται τμήματα της αναρχίας ενάντια σε δυνάμεις και αγωνιστές της αριστεράς σε διαδικασίες του κινήματος, που πολλές φορές φτάνει μέχρι και σε ανοιχτούς τραμπουκισμούς; Τι άλλο είναι η άρνηση και καταγγελία της πολιτικής οργάνωσης ως «εξουσιαστικής κατασκευής» και τα έξαλλα αντικομματικά-αντιπαραταξιακά κηρύγματα, και μάλιστα σε μια συγκυρία ανελέητης επίθεσης του συστήματος στην οργανωμένη πάλη, που φτάνει μέχρι και στην επιδίωξη της ποινικοποίησής της (όπως χαρακτηριστικά, μεταξύ άλλων, δείχνουν τα μέτρα που προωθούνται για τις παρατάξεις στα πανεπιστήμια); Για όλα αυτά έχουν να πουν κάτι -ανοιχτά, ξεκάθαρα και αναλαμβάνοντας το κόστος αυτής της επιλογής- όσοι επιχειρούν σήμερα να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα ή, στο όνομα μιας τάχα «σύνθεσης», τα αντιπαρέρχονται με «ναι μεν, αλλά», αν δεν τα κρύβουν τελείως κάτω απ' το χαλί;

Στην πραγματικότητα, το πλήγμα που έχουν δεχτεί στη σημερινή εποχή οι αριστερές ιδέες και αξίες της οργάνωσης, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης παρέχει ένα προνομιακό πεδίο για την εξάπλωση της αναρχικής ιδεολογίας, ακόμα και αν συλλογικότητες του α/α χώρου εμφανίζονται να ομνύουν σε κάποιες από αυτές τις έννοιες. Στον πυρήνα της αναρχικής κοσμοθεώρησης, άλλωστε, βρίσκεται η αποθέωση της ατομικότητας, η αυτονομία του μεμονωμένου ανθρώπου, η αυτενέργεια της μονάδας. Αυτό είναι απόλυτα συμβατό από κοινωνική άποψη με την ψυχολογία και την οπτική των μικροαστικών στρωμάτων, των οποίων ο α/α χώρος αποτελεί πολιτική έκφραση. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης και καταβύθισής τους, ορισμένα από τα τμήματα αυτών των στρωμάτων ριζοσπαστικοποιούνται και αναζητούν διέξοδο, που -ελλείψει σύνδεσης με μια συγκροτημένη εργατική τάξη και την κομμουνιστική κατεύθυνση- καταλήγει, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια ανώδυνη φασαρία.

Το πράγμα από εκεί και πέρα είναι απλό: οι αναρχικοί ηγέτες (γιατί υπάρχουν σε αφθονία τέτοιοι, όσο και να πασχίζει να το αποκρύψει αυτό ένας χώρος που κλίνει σε όλες τις πτώσεις τις «οριζόντιες» και «αντιιεραρχικές» δομές, ενώ στο εσωτερικό του ο παραγοντισμός βασιλεύει) αναλαμβάνουν να δώσουν φωνή στη μικροαστική απελπισία: «εδώ και τώρα όλα κάτω», «10, 100, 1.000 καταλήψεις», «επίθεση με τα υλικά των εξεγέρσεων στην καταστολή: δηλαδή με πέτρες και μολότοφ»!

Το τελευταίο σύνθημα είναι, φυσικά, δικιά μας παράφραση αποσπάσματος του κειμένου για το οποίο γίνεται λόγος. Δεν μας εκπλήσσει καθόλου το ότι οι συντάκτες του έχουν ανακαλύψει τα «υλικά των εξεγέρσεων» (πολύ χαμηλά βάζουν τον πήχη για τις εξεγέρσεις του μέλλοντος μάλλον), χωρίς να είναι διαθέσιμα το περιεχόμενο, οι στόχοι και το υποκείμενο των εξεγέρσεων!

Εξάλλου, πότε ασχολήθηκε με τις μάζες η αναρχία, για να το κάνει τώρα; Σε τέτοιες προσεγγίσεις βρίσκουμε άλλη μια εκδήλωση της βαθιάς υποτίμησης και περιφρόνησης των μαζών, που είναι χαρακτηριστικό σύμφυτο στις αντιλήψεις και πρακτικές των α/α ομάδων. Σύμφωνα με αυτές, η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία είναι «υποταγμένοι», αφού ζουν, κινούνται, σπουδάζουν, εργάζονται εντός και με τους όρους αυτής της κοινωνίας, σε αντίθεση με τις «εξεγερμένες ατομικότητες» και «δομές». Δεν μπορούν να «δραπετεύσουν» σε μικροαστικά ονειροπολήματα «συγκρούσεων» ή «εναλλακτικού τρόπου ζωής» εντός κάποιας «κατάληψης κοινωνικού χώρου». Δεν μπορούν να «αισθανθούν» την «ελευθερία», που για την αναρχία νοείται εντελώς μεταφυσικά, ως μια έννοια αιώνια, απόλυτη και αμετάβλητη σε χώρο και χρόνο, ανεξάρτητη από τις πραγματικές κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις.

Είναι δυνατόν, όμως, να θεμελιωθεί το οποιοδήποτε όραμα έξω από αυτές;

Ολόκληρη η διαδρομή του κομμουνιστικού κινήματος στηρίχθηκε στο εξής κοσμοϊστορικό γεγονός, που καθόρισε τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο για πάνω από έναν αιώνα: τη συνένωση της κομμουνιστικής απελευθερωτικής ιδεολογίας με το κίνημα της εργατικής τάξης. Στη βάση αυτής της σχέσης πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου πραγματοποιήθηκαν οι έφοδοι των μαζών, γκρεμίστηκαν τα παλιά καθεστώτα, ανατράπηκε η αστική εξουσία και η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία σε μια σειρά από χώρες, οικοδομήθηκαν νέες κοινωνίες, άλλαξε η όψη του κόσμου, μέχρι να αναστραφεί αυτή η πορεία από την ήττα και την καπιταλιστική παλινόρθωση.

Πώς, ακριβώς, απαντάει η α/α το ερώτημα του υποκειμένου; Οι περιπλανήσεις που έχει κάνει ιστορικά, από τις θεωρητικές συλλήψεις για μια «ξεχειλωμένη» εργατική τάξη μέχρι και τις αναζητήσεις για νέα επαναστατικά υποκείμενα στο «περιθώριο» και σε διάφορες επιμέρους κοινωνικές κατηγορίες, αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί.

Δεν μπορεί διότι, σε αντιδιαστολή με τον μαρξισμό που απάντησε αυτά τα ζητήματα από τον 19ο αιώνα, αδυνατεί να κατανοήσει τους ιστορικούς όρους και τη νομοτέλεια ανάπτυξης των κοινωνιών, την ταξική πάλη ως «μηχανισμό» της κοινωνικής εξέλιξης. Έχει να επιδείξει μόνο θεωρητική-πολιτική φτώχεια σε ό,τι αφορά την προσέγγιση της ουσίας της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης και, σε συνάρτηση με αυτό, ούτε θέλει ούτε μπορεί να καταπιαστεί στα σοβαρά με το ζήτημα του ποια είναι και πού εντοπίζεται η πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας.

- Πώς οδηγούμαστε μέσα από αυτήν την παρέκβαση στις σημερινές στάσεις του α/α χώρου; Μα από το γεγονός ότι, ενώ μπορεί να χλευάζει με ύφος χιλίων καρδιναλίων το κομμουνιστικό κίνημα για τις αδυναμίες του και την ήττα του (έχοντας μείνει εντελώς έξω από τον χορό των συγκλονιστικών γεγονότων του προηγούμενου αιώνα, σαν «κακεντρεχής παρατηρητής» ή και ενίοτε πρόθυμος συνεργός της αντίδρασης), την ίδια στιγμή στέκεται με την ίδια και απαράλλαχτη αμηχανία απέναντι στα ερωτήματα που αυτό κατάφερε προ πολλού να απαντήσει και τις διεξόδους που μπόρεσε να δώσει.

Δεν υπάρχει, επομένως, η τάξη και η πάλη της. Υπάρχει το «ανταγωνιστικό κίνημα» (της κοινωνίας με το κράτος; των εξεγερμένων με τους εξουσιαστές; ποιοι είναι αυτοί που ανταγωνίζονται;). Ακόμα και όταν α/α συλλογικότητες αναφέρονται διακηρυκτικά στον «κοινωνικό και ταξικό πόλεμο», δυσκολεύονται να προσδιορίσουν ανάμεσα σε ποιους διεξάγεται. Δεν υπάρχει ο υπολογισμός του επιπέδου συγκρότησης και των διαθέσεων των μαζών για τον καθορισμό αιτημάτων, στόχων και μορφών πάλης. Υπάρχει μόνο η άκρατη βουλησιαρχία και οι επιθυμίες των μεμονωμένων «εξοργισμένων» ατόμων, που με ακτιβισμούς και παραδειγματικές ενέργειες, κυνηγητό με τις δυνάμεις καταστολής, συμβολικά σπασίματα ή ακόμα και ατομικό τερορισμό, θα «διεγείρουν» τον «κοιμισμένο» λαό. Και ας επιβάλλεται αυτό στο σύνολο των περιπτώσεων με τον πιο άθλιο «εξουσιαστικό» τρόπο, στις πλάτες ολόκληρων μαζικών διαδικασιών και πορειών του κινήματος, κόντρα στη συλλογική θέληση των συμμετεχόντων και αφήνοντάς τους πλήρως εκτεθειμένους στη μανία της κρατικής τρομοκρατίας.

Δεν είναι «αναρχοφοβικοί» οι κομμουνιστές! Η α/α είναι απόλυτα φοβική και εχθρική προς τις μάζες, την οργάνωσή τους και την πάλη τους!

Το θεωρητικό-πρακτικό έκτρωμα της καθεστωτικής αριστεράς, που εκφράζεται με το «ένα είναι το κόμμα» του ΚΚΕ και την ταύτισή του με το κίνημα, αλληλοσυμπληρώνεται με το αντίστοιχό του της αναρχίας, που δεν αναγνωρίζει ως κίνημα οτιδήποτε βρίσκεται έξω από τα όρια των ομάδων, των συνελεύσεων βάσης, των καταλήψεων και του ευρύτερου κομματικού μηχανισμού (ναι, τέτοιος είναι, και ας τον βαφτίζουν αλλιώς) και του τρόπου δράσης της α/α.

Άμεση πρακτική συνέπεια αυτού είναι και οι μεθοδευμένες απόπειρες της α/α σε κινηματικές περιόδους να παρακάμψει μέχρι και την ίδια την αυτοοργάνωση των μαζών, αφαιρώντας την αποφασιστική αρμοδιότητα από τα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά τους όργανα και τις ανώτερες δημοκρατικές τους διαδικασίες, όπως οι συνελεύσεις των συλλόγων. Αυτά υποκαθίστανται από τα λεγόμενα «κέντρα αγώνα», μέσω των οποίων η α/α επιχειρεί να επιβάλει στο μαζικό κίνημα ως «δικιά του» απόφαση την «αδιαμεσολάβητη» κομματική γραμμή της (ναι, τέτοια είναι, και ας τη βαφτίζουν αλλιώς). Λογική και πρακτική κραυγαλέα αντιδημοκρατική, που λειτουργεί διαλυτικά και σε αντιπαράθεση με τις ανάγκες του κινήματος. Γιατί, αντί να μετατραπούν σε εστίες αντίστασης και κέντρα αγώνα οι ίδιοι οι χώροι σπουδών, δουλειάς και ζωής του λαού και της νεολαίας, και -στη βάση αυτή και με δεδομένη την κοινή συνισταμένη των αποφάσεων των οργάνων τους- να επιδιώκεται ο συντονισμός τους, προκρίνεται η υποβάθμιση του ρόλου τους. Γιατί, αντί να πάρουν οι μάζες την υπόθεση του αγώνα στα δικά τους χέρια, υποβιβάζονται στη θέση του παρατηρητή των ενεργειών και των αποφάσεων κάποιων αυτόκλητων «πεφωτισμένων», που φλυαρούν για το «από τα κάτω», ενώ στην πράξη προωθούν τα πάντα «από τα πάνω».

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ότι στη βάση της παραπάνω λογικής εγκαλούμαστε ως «άκαπνοι της εξέγερσης του Δεκέμβρη» (με ύφος απόλυτα αναντίστοιχο της πολιτικής τους ένδειας και των συναγωνιστικών σχέσεων που ευαγγελίζονται) από τους «μπαρουτοκαπνισμένους» εργολάβους των εξεγέρσεων που συνέταξαν το κείμενο. Ο -επί της ουσίας- «ΚΝίτικος» τρόπος σκέψης των αναρχικών «μας» δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχουν δυνάμεις και ρεύματα με ενεργό συμμετοχή στο κίνημα πέρα από τις μεθόδους που αυτοί επιλέγουν. Είναι τέτοιο το βούλιαγμα στη μικροαστική ονείρωξη, μάλιστα, που πιστεύουν ότι τα «κέντρα αγώνα» τους (όπως αυτά σε Πολυτεχνείο, Νομική, ΑΣΟΕΕ) αποτέλεσαν περίπου κάτι σαν το άκρον άωτον του ξεσπάσματος του Δεκέμβρη.

Για να θυμίσουμε λίγο τα γεγονότα, αξίζει να σημειώσουμε πως η κατάληψη της αναρχίας στην ΑΣΟΕΕ τον Δεκέμβρη του 2008 έπαιξε αντιδραστικό ρόλο, έχοντας σαν αποτέλεσμα μέχρι και να εμποδίζεται ο φοιτητικός σύλλογος να πραγματοποιήσει συνέλευση. Την ίδια στιγμή, τα «κέντρα» σε Πολυτεχνείο και Νομική αποτέλεσαν πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης των συνιστωσών των ΕΑΑΚ (ΑΡΑΣ από τη μια, ΝΑΡ-ΑΡΑΝ από την άλλη), αλλά και ζύμωσης από κοινού με τη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ του εκλογικίστικου αιτήματος «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» και της ρεφορμιστικής τους προτασεολογίας.

Φυσικά, όπως απέδειξε και στα πρόσφατα γεγονότα του φοιτητικού ξεσηκωμού στη Θεσσαλονίκη ενάντια στο νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, η α/α δεν έχει κανένα πρόβλημα με το να ζυμώνεται ή και να υιοθετεί τα κλασικά ρεφορμιστικά αιτήματα! Με μπόλικες αυταπάτες για τον χαρακτήρα της εκπαίδευσης και της έρευνας στον καπιταλισμό, σαν να επρόκειτο για αταξικούς μηχανισμούς και διαδικασίες, με μεγάλη ευκολία «δανείστηκε» από την ΚΝΕ και λοιπούς ρεφορμιστές το σύνθημα «έρευνα για τις ανάγκες μας» και αναπαρήγαγε τα θεωρήματα περί «ακαδημαϊκής κοινότητας» με συνεχείς απευθύνσεις στο καθηγητικό κατεστημένο. Το «κέντρο» της κατάληψης της πρυτανείας, όπου οι δυνάμεις της α/α διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο, πρωτοστάτησε στο αίτημα «Παπαϊωάννου παραιτήσου», συνδράμοντας στις ψευδαισθήσεις για τα αποτελέσματα μιας πιθανής εναλλαγής του διαχειριστή της επίθεσης.

Έτσι κι αλλιώς, ο ατόφιος ρεφορμισμός αποτελεί την πεμπτουσία του α/α σώματος θέσεων και πρακτικών. Αυτό ακριβώς, και τίποτε περισσότερο, είναι η πρόταση για τη δημιουργία «νησίδων ελευθερίας» σε συνθήκες καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Ελάχιστα διαφέρει από την κλασική μεταρρυθμιστική λογική της σταδιακής «άλωσης» του αστικού κράτους και των «μετασχηματισμών» και «τομών» που βαθμιαία θα οδηγήσουν στη γέννηση της νέας κοινωνίας από τα σπλάγχνα της παλιάς. Ο κοινός παρονομαστής δεν είναι άλλος από την παραίτηση από την προοπτική της κεντρικής αναμέτρησης με το σύστημα και του επαναστατικού τσακίσματος της αστικής κρατικής μηχανής. Άλλωστε, φάνηκε ιστορικά ότι κάτι τέτοιο οδηγεί στην ανάγκη εγκαθίδρυσης μιας νέας εξουσίας και στη δικτατορία του προλεταριάτου, μιας έννοιας απαγορευμένης στη σκέψη και τον λόγο αναρχικών και ρεφορμιστών.

Η μόνη ειδοποιός διαφορά, ίσως, είναι ότι οι α/α ομάδες καυχιούνται πως υλοποιούν αυτό το «όραμα» στον παρόντα χρόνο, «εδώ και τώρα», εντός των καταλήψεων και των «αυτοδιαχειριζόμενων δομών». Πέρα από το ότι η κατάληξη τέτοιων εγχειρημάτων είναι απλώς η καθημερινή διαχείριση της μιζέριας και της απελπισίας εντός των σχέσεων μιας κοινωνίας εκμετάλλευσης και καταπίεσης από τις οποίες δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει, το γεγονός αυτό έχει ένα κρίσιμο επακόλουθο για τις α/α ομάδες: την εξάρτηση των όποιων δυνατοτήτων τους να συμβιώνουν «εναλλακτικά» από τον βαθμό ανοχής που στην εκάστοτε φάση επιδεικνύει απέναντι σε αυτές τις δομές το αστικό κράτος.

Επομένως, όταν τα περιθώρια ανοχής εξαντλήθηκαν και το κράτος αποφάσισε να δείξει τα δόντια του, ο χώρος της α/α βρέθηκε σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Η πίεση αυτή, σε συνδυασμό με τη λαθεμένη ανάγνωση των χαρακτηριστικών και της φάσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, τον έκανε επιρρεπή σε αυταπάτες μιας πιο «ήπιας διαχείρισης». Στη βάση αυτή, λοιπόν, σαν έτοιμος από καιρό, ρυμουλκήθηκε από την κυβερνητική λύση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, στη συντριπτική του πλειοψηφία τον στήριξε εκλογικά, ενώ τάσεις του τον ακολούθησαν μέχρι και στο κάλπικο δημοψήφισμα, προσδοκώντας μια άλλου είδους αντιμετώπιση. Για άλλη μια φορά, διαψεύστηκε.

Προκύπτουν αβίαστα, συνεπώς, τα ερωτήματα:

Όλα όσα αναφέραμε, καθώς και αρκετά ακόμα που παραλείψαμε, αποτελούν ή όχι τους όρους ενός εξ αντικειμένου πολιτικού διαχωρισμού μεταξύ κομμουνισμού και αναρχίας/αυτονομίας; Τούτος ξεπήδησε αυθαίρετα, ως προϊόν απόφασης μιας ή περισσότερων οργανώσεων ή διαμορφώθηκε σε μια ολόκληρη ιστορική πορεία, κατά την οποία η σχέση των δύο ρευμάτων ήταν κατά βάση ανταγωνιστική;

Υπάρχει ή δεν υπάρχει αντικειμενικά πολιτικός διαχωρισμός:

- Ανάμεσα στην προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος και τις «εναλλακτικές δομές αυτοδιαχείρισης» εντός του καπιταλισμού;

- Ανάμεσα στην υπεράσπιση της πάλης των λαών στο τότε, το τώρα και το αύριο, με τους όρους που αυτή επιμένει να εξελίσσεται και την απόρριψη μετά βδελυγμίας οποιασδήποτε κίνησης δεν συντελείται με βάση τις εγκεφαλικές προδιαγραφές ορισμένων, που φτάνει μέχρι και στο τσαλαβούτημα στην αστική λασπολογία;

- Ανάμεσα στη διαλεκτική σχέση ιστορικού και λογικού και την άρνηση της Ιστορίας, των ταξικών αντιθέσεων και της πραγματικής κίνησης και κατεύθυνσης που αυτές με όρους αναγκαιότητας παράγουν;

- Ανάμεσα στη λογική οικοδόμησης μαζικού λαϊκού κινήματος και την αυτόβουλη δράση των «εξεγερμένων» ατομικοτήτων;

- Ανάμεσα στο πρόταγμα της λαϊκής αυτοοργάνωσης και την περιχαράκωση σε δομές ομοϊδεατών;

- Ανάμεσα στην προώθηση μέσων πάλης, όπως η κατάληψη, με βασικό κριτήριο το επίπεδο συνείδησης των μαζών, την ανάγκη όξυνσης της αντιπαράθεσης με το σύστημα και την αντίληψη που ανακαλύπτει σε αυτά «εναλλακτικούς» τρόπους ζωής;

- Ανάμεσα στη λογική συσπείρωσης δυνάμεων πάνω σε στόχους πάλης που αναδεικνύουν οι ανάγκες των μαζών και την παντός καιρού και διά πάσα νόσο επίκληση της «εξέγερσης»;

- Ανάμεσα στην κατεύθυνση συγκρότησης της εργατικής τάξης ως «τάξης για τον εαυτό της», μέχρι και το ανώτερο πολιτικό επίπεδο, και την εξιδανίκευση της ανοργανωσιάς, την υποταγή στον τρεϊντ-γιουνιονισμό, την άρνηση του πολιτικού αγώνα;

- Ανάμεσα στην αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο κίνημα και τη νηπιακή προσέγγιση που, στην καλύτερη περίπτωση, βλέπει μόνο το δίπολο κράτος/κεφάλαιο-κοινωνία;

Και, τελικά, ποιος έχει το πρόβλημα; Εμείς που τα διαπιστώνουμε όλα αυτά ή εκείνοι που πασχίζουν «με το ζόρι» να εισαγάγουν στοιχεία τού ενός στο άλλο, όταν είναι πασιφανές ότι του είναι «ξένα» και πρόκειται αργά ή γρήγορα να τα απορρίψει, όπως το ανοσοποιητικό ενός λήπτη το μη συμβατό μόσχευμα;

Ποιον κοροϊδεύουν οι θιασώτες της «ενότητας»;

Δεν θα γράφαμε ούτε λέξη παραπάνω για να αντικρούσουμε την κατηγορία περί «διάρρηξης των σχέσεων» που μας προσάπτουν οι συντάκτες του κειμένου αν, επιπλέον, δεν συνιστούσε και μια εξόφθαλμη και προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας.

Αλήθεια, ήταν προσκεκλημένες οι πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς στην αναρχική «Ανοιχτή Συνέλευση για την 6η Δεκέμβρη» ή και σε οποιαδήποτε άλλη διαδικασία για την οποιαδήποτε άλλη κίνηση, για να συνδιαμορφώσουν και να συναποφασίσουν; Πώς χαράσσει σχεδιασμό ο α/α χώρος, αν όχι με την παραδοσιακή μικροηγεμονίστικη τακτική τού «αποφασίζουμε εν κρυπτώ και ανακοινώνουμε»; Κινήθηκε ποτέ με την παραμικρή κοινοδρασιακή λογική ή προτιμάει πάντα να τα κανονίζει όλα εντός του «μαγαζιού»;

Αν η συλλογική, ανοιχτή και συνειδητή επιλογή αριστερών οργανώσεων για τη συγκρότηση μιας διακριτής πορείας από τα μπλοκ του α/α χώρου εκλαμβάνεται από ορισμένους περίπου ως casus belli, τότε πώς πρέπει να εκληφθούν:

- Τα συνεχή αναρχικά σαμποταρίσματα και οι αντιαριστερές απαγορεύσεις των εκδηλώσεων του εορτασμού του Πολυτεχνείου;

- Το δολοφονικό καρτέρι ενάντια στη συγκέντρωση οργανώσεων και συλλογικοτήτων κατά την έναρξη του Πολυτεχνείου του 2015, με αρκετά από τα μέλη τους να καταλήγουν στο νοσοκομείο;

- Οι πρακτικές τρομοκράτησης και επιθέσεων ενάντια σε μη αρεστά μπλοκ σε διαδηλώσεις;

- Η διαρκής παρενόχληση και φίμωση αριστερών σχημάτων από ομάδες της αναρχίας σε σχολές, όπως στην ΑΣΟΕΕ;

- Η επίθεση αναρχικών στο μπλοκ του ΚΚΕ(μ-λ) το 2010, την ίδια στιγμή που δεχόταν τις εφόδους των μηχανοκίνητων δολοφόνων της ομάδας ΔΙΑΣ, με διακινδύνευση της σωματικής ακεραιότητας των μελών του, στη μεγάλη λαϊκή διαδήλωση της 5ης του Μάη;

- Το πέσιμο σε αριστερές δυνάμεις έξω από το κάτω Πολυτεχνείο στην κατάληξη μαθητικής πορείας το 2019;

- Το παρόμοιου χαρακτήρα πέσιμο την ίδια χρονιά, λίγες μέρες πριν από τη 17 Νοέμβρη, πάλι σε αριστερές δυνάμεις, αφού πρώτα αυτές είχαν φάει ξύλο και πολιορκούνταν στην ΑΣΟΕΕ για ώρες από τις δυνάμεις καταστολής;

- Οι τραμπούκικες ενέδρες που στήνουν κατά καιρούς αναρχικοί σε μέλη αριστερών οργανώσεων που έχουν στοχοποιήσει;

Και αναφέρουμε μονάχα μερικά από τα πιο πρόσφατα γεγονότα! Όλα απόρροια μιας ιδιοκτησιακής λογικής για το κίνημα που φέρει η α/α, καθώς και του βαθέως αντικομμουνισμού που τη διαποτίζει. Ασφαλώς, τέτοιες λογικές ενυπάρχουν και στη ρεφορμιστική αριστερά, με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ, που όταν συναντιούνται με τις αντίστοιχες της α/α καταλήγουν πολλές φορές σε οργανωτικού τύπου αντιπαραθέσεις σε βάρος του κινήματος, όπως εκείνη για το ποιος θα είναι ο «ιδιοκτήτης» της πλατείας Συντάγματος στη μεγαλειώδη απεργιακή πορεία στις 20 του Οκτώβρη του 2011.

Επειδή γνωρίζουμε, λοιπόν, ότι τα προηγούμενα τα ξέρουν πολύ καλά οι συντάκτες του κειμένου, δεν μας μένει παρά να αναρωτηθούμε: ποια ήταν η τοποθέτησή τους σε σχέση με όλα αυτά; Τα κατήγγειλαν, ένα προς ένα; Άραγε, σε αυτές τις περιπτώσεις, ένιωσαν την ίδια ανάγκη και επέδειξαν τα ίδια αντανακλαστικά στο να τις καταδικάσουν, όπως κάνουν τώρα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ);

Τα ίδια ερωτήματα απευθύνουμε και στους συναγωνιστές του Πολιτικού Χώρου «Ηλέκτρα Αποστόλου», που με ανακοίνωσή τους κατηγορούν το ΚΚΕ(μ-λ) για «παραχάραξη» της απόφασης της σύσκεψης των αριστερών οργανώσεων για τη φετινή πορεία της 6ης του Δεκέμβρη και για «αλλοίωση του χαρακτήρα» της διαδήλωσης. Παίζοντας με τις λέξεις «διακριτότητα» και «ενιαιότητα», οι συναγωνιστές επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να συσκοτίσουν την ουσία: το ότι η συγκέντρωση των αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων καλέστηκε σε διαφορετική ώρα από αυτή της α/α, υλοποιώντας ακριβώς την απόφαση της σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε για διακριτή διαδήλωση, το ότι καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας τα μπλοκ της αριστεράς διατήρησαν συνειδητά σημαντική απόσταση από αυτά του α/α χώρου, το ότι είχαν στην κεφαλή τους κοινό πανό των οργανώσεων που δε σηματοδοτούσε τίποτε άλλο πέρα από τον διακριτό χαρακτήρα της πορείας τους και τον πολιτικό διαχωρισμό ενός αριστερού πολιτικού στίγματος από την άποψη και τις πρακτικές της α/α.

Κατανοούμε, ωστόσο, ότι οι συναγωνιστές επιχειρούν μια πολύ δύσκολη (κατά τη γνώμη μας αδύνατη) προσπάθεια ισορροπίας, μια προσπάθεια να μετεωριστούν ανάμεσα σε αντιτιθέμενα ρεύματα. Μια προσπάθεια που επιδιώκει να «τα έχει με όλους καλά», η οποία στο συγκεκριμένο ζήτημα τους οδήγησε στο να κρατήσουν αποστάσεις από το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και από τα ίδια τα γεγονότα. Ακόμα χειρότερα, τους οδήγησε στην απαράδεκτη απαίτησή τους για «απόσυρση» της τοποθέτησής μας!!! Θέλουμε να πιστεύουμε πως οι συναγωνιστές, όντας κάτω από τις πιέσεις τους, δεν αντιλαμβάνονται καν πόσο ξένη και μακριά από κάθε έννοια συναγωνιστικής αντιπαράθεσης είναι αυτή η απαίτησή τους.

Εμείς βέβαια δεν θα «αποσύρουμε», δεν θα «αρνηθούμε» τον πολιτικό εαυτό μας, αλλά επιπλέον θα τους καλέσουμε να αντιμετωπίσουν ως πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα -και όχι σαν ζήτημα τακτικής και ισορροπιών- το ζήτημα της υπεράσπισης της δικής τους στάσης, των δικών τους επιλογών, του δικού τους εαυτού. Θεωρούμε ότι οι απαιτήσεις της περιόδου και της εποχής θα είναι ολοένα και πιο επιτακτικές στην κατεύθυνση που προτείνουμε.

Ο Δεκέμβρης δεν έχει «ιδιοκτήτες»

Είναι πολλοί αυτοί που μιλάνε στο όνομα του Δεκέμβρη. Άλλοι τόσοι και αυτοί που εδώ και πάνω από μια δεκαετία θεωρούν ότι μπορούν να τον προσαρμόσουν στις δικές τους αφηγήσεις και ιδεοληψίες. Εξαπατούν τους εαυτούς τους και τον κόσμο.

Η νεολαία τον Δεκέμβρη δεν ρώτησε κανέναν για να βγει και να εκδηλώσει την οργή της. Μεγαλωμένη σε ένα περιβάλλον ασφυκτικής ανυπαρξίας προοπτικής, με το σύστημα της εκμετάλλευσης να διακηρύσσει χαιρέκακα για δεκαετίες ότι τα οράματα τελείωσαν, με τις δυνάμεις της ήττας και της υποταγής να μην μπορούν και να μη θέλουν να προσφέρουν την παραμικρή διέξοδο στις αγωνίες της, πλημμύρισε τους δρόμους, μαζί με χιλιάδες εργαζόμενους και μετανάστες, και αναζήτησε όρους απάντησης στο μαύρο μέλλον που συνειδητοποιούσε ότι βρίσκεται μπροστά της, όρους εναντίωσης σε ένα σύστημα που βυθιζόταν στη γενικευμένη κρίση του και είχε αρχίσει να δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να κρύψει τα σημάδια της παρακμής του.

Όλα αυτά τα έκανε με αφορμή και αιτία τη δολοφονία του συμμαθητή της, του Αλέξη. Κάθε νέος και νέα εκείνης της περιόδου καταλάβαινε πολύ καλά ότι θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση του, γιατί τον μπάτσο που τον πυροβόλησε τον όπλισε μια πολιτική εχθρική προς το σύνολο του λαού και της νεολαίας, τα δικαιώματά τους και τη ζωή τους.

Δεν παρήγαγε ούτε καν την «αφορμή», λοιπόν, η αναρχική ταυτότητα του Αλέξη, μιας και ήταν εξαρχής σαφές ότι στο στόχαστρο ενός συστήματος που δολοφονεί βρίσκεται η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι η ιδεολογία του δολοφονημένου μαθητή αποτέλεσε την αιτία των εξεγερτικών γεγονότων που ακολούθησαν. Από εκεί και πέρα, από πότε η πολιτική ιδιότητα των θυμάτων της κρατικής τρομοκρατίας οφείλει να καθορίζει και τη φυσιογνωμία του κινήματος που προκύπτει για την καταγγελία της; Και από πότε παρέχει «τίτλους ιδιοκτησίας» για τα κινήματα στους ομοϊδεάτες των δολοφονημένων; Αυτό, άραγε, ισχύει και για τον Τεμπονέρα, τον δολοφονημένο από τους δεξιούς τραμπούκους αριστερό καθηγητή και στέλεχος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου; Και για τον Πέτρουλα, με τη γνωστή πολιτική διαδρομή ως μέλους της ΕΔΑ που ασκούσε κριτική από τα αριστερά; Και για όλους τους υπόλοιπους δολοφονημένους, λοιπόν, για να εναντιωθεί κάποιος στην πολιτική που τους δολοφόνησε, έπρεπε και πρέπει να προσαρμοστεί και να υποκλιθεί στις ιδεολογικές προδιαγραφές τους -αν είχαν;

Πρόκειται για μια ολέθρια και επικίνδυνη λογική που μόνο τον ταξικό αντίπαλο ευνοεί και θέλουμε να ελπίζουμε ότι οι συντάκτες του κειμένου που την εισήγαγαν δεν την εννοούν στα αλήθεια, αν και κάτι τέτοιο είναι άκρως αποκαλυπτικό για το πόσο στενόμυαλα και «κομματικοκεντρικά» αντιλαμβάνεται τα ζητήματα ο α/α χώρος.

Ο Δεκέμβρης, ως μαζικό ξέσπασμα, ξεπέρασε το σύνολο των δυνάμεων με αναφορά στο κίνημα, αριστερών και αναρχικών. Παρόλα αυτά, ο αυθόρμητος χαρακτήρας του, καθώς και η εμφάνιση σε ευρεία κλίμακα πρακτικών εκτόνωσης και τυφλής βίας από σημαντικά κομμάτια που συμμετείχαν σε αυτόν, θεωρήθηκαν από την α/α ως «δικαίωση». Αυτοί που ξημεροβραδιάζονταν οικτίροντας τις λαϊκές μάζες που ήταν «στα κλουβιά τους», όταν τελικά τις είδαν αιφνιδιασμένοι να ξεσπάνε κατά χιλιάδες, βάζοντάς τους τα γυαλιά, πίστεψαν ότι έφτασε «η στιγμή τους». Και πράγματι, ο α/α χώρος είδε στον Δεκέμβρη την ενσάρκωση των πιο άγριων ονείρων του, την πραγμάτωση των γραφικών του «εξεγερτικών» κραυγών, το ζωντάνεμα των φιλοδοξιών του, την προσέγγιση των έσχατων ορίων μέχρι τα οποία μπορεί να φτάσει ο πολιτικός του ορίζοντας. Για μερικές εβδομάδες, στις πλάτες της μαζικής κίνησης (ως συνήθως) του επιτράπηκε να ζήσει μέσα στην παραζάλη των φαντασιώσεών του, να βιώσει την «ουτοπία», να απογειωθεί τελείως και να χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Μέχρι να προσγειωθεί επώδυνα στη συνέχεια, όταν το κίνημα ξεφούσκωσε, και να αρχίσει ξανά το γνωστό μονότονο τροπάρι για τους «εκλεκτούς» και τους «βολεμένους».

Ούτε κατά διάνοια δεν ανήκει ο Δεκέμβρης στην αναρχία, όπως και σε κανέναν. Επί της ουσίας, η α/α ούτε μπορούσε να προσδιορίσει τα αίτια αυτών που συνέβαιναν, ούτε είχε άποψη για τους στόχους και το περιεχόμενο που θα τα αναβαθμίσουν, ούτε ήταν ικανή και πρόθυμη να χαράξει κατεύθυνση για τη συνέχειά τους. Κινήθηκε αποθεώνοντας το αυθόρμητο και με αποκλειστική επικέντρωση στις δυνάμεις καταστολής, προτάσσοντας ένα στενό αντικατασταλτικό πλαίσιο απόψεων και πρακτικών, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούσε να δώσει τα αναγκαία πολιτικά καύσιμα για να πάει παραπέρα η υπόθεση του αγώνα.

Όμως, ακόμα και αν κάναμε την παραδοχή ότι ο Δεκέμβρης είναι «δικός της», τότε δεν οφείλει κάποιες απαντήσεις; Γιατί οδηγήθηκε στην αναδίπλωση; Γιατί δεν πήρε ευρύτερα χαρακτηριστικά; Γιατί δεν αποκρυσταλλώθηκε σε ένα σώμα κατακτήσεων για τη νεολαία και τις λαϊκές μάζες; Δεν είναι να απορεί κανείς για το γεγονός ότι οι «ιδιοκτήτες» απέναντι σε τέτοια ερωτήματα δηλώνουν... αναρμόδιοι; Και εμείς από την πλευρά μας, εξάλλου, δεν τους αναγνωρίζουμε καμία ουσιαστική αρμοδιότητα στην απάντησή τους.

Το ΚΚΕ(μ-λ) μπήκε από την πρώτη στιγμή αποφασιστικά στις κινητοποιήσεις που προέκυψαν με το που έγινε γνωστό το περιστατικό της δολοφονίας του Αλέξη. Επιχείρησε εξαρχής να ανιχνεύσει τους όρους μιας αριστερής, επαναστατικής παρέμβασης σε ένα πρωτοφανές ξέσπασμα σε συνθήκες αρνητικού συσχετισμού. Από τη μία, δεν σνόμπαρε και δεν κούνησε το δάχτυλο σε μια νεολαία που αγωνιζόταν για πρώτη φορά, με τρόπο που υπαγόρευαν οι δοσμένοι ιδεολογικοί-πολιτικοί-οργανωτικοί όροι του κινήματος και τα περιορισμένα της εφόδια. Από την άλλη, δεν χάιδεψε τα αυτιά κανενός και δεν υποτάχθηκε στο αυθόρμητο. Κινήθηκε με γνώμονα την αναγκαιότητα μετασχηματισμού του αυθόρμητου σε συνειδητή πολιτική πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Έδωσε το «παρών» σε όλες τις μάχες, στην Αθήνα και πανελλαδικά, με οργανωμένο και υποδειγματικό τρόπο, παρά τις μικρές του δυνάμεις. Η στάση του στον δρόμο, η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής, η αλληλεγγύη και προστασία σε κόσμο που χτυπιόταν έτυχαν αναγνώρισης από μεγάλη μάζα αγωνιστών από ευρύ φάσμα πολιτικών χώρων, συμπεριλαμβανομένης και της α/α. Οι υποβολιμαίες διαδόσεις των συντακτών του κειμένου περί του αντιθέτου, καθώς και οι άθλιοι, ανιστόρητοι παραλληλισμοί με τη στάση καταγγελίας της εξέγερσης και αστικής νομιμοφροσύνης του ΚΚΕ δεν είναι παρά επινοήσεις, που στόχο έχουν να ερεθίσουν αντιαριστερά αντανακλαστικά στον κόσμο που απευθύνονται.

Από εκεί και πέρα, το ΚΚΕ(μ-λ) φροντίζει μέχρι και σήμερα να τιμά τη μνήμη του Αλέξη και να αναδεικνύει τη σημασία του Δεκέμβρη του 2008. Κάθε χρόνο στις διαδηλώσεις τα υπερασπίζεται αυτά έμπρακτα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την 6η του Δεκέμβρη του 2020. Τότε που σε συνθήκες καραντίνας και άγριας τρομοκρατίας, πήρε ενεργά μέρος στις προσπάθειες για να σπάσουν οι απαγορεύσεις, με τίμημα συλλήψεις μελών και στελεχών του, που μέχρι και σήμερα τελούν υπό δικαστική ομηρία, όπως άλλωστε ισχύει και για αγωνιστές από άλλους χώρους που συνελήφθησαν εκείνη την περίοδο.

Η κρατική καταστολή στοχεύει τον «εχθρό-λαό»

Για να δανειστούμε κάποια από τα γραφόμενα των συντακτών του κειμένου, μαρτυρά όντως «χαμηλή πολιτική αντίληψη, εσωστρέφεια και τελικά υπόκλιση στους δυσμενείς πολιτικά συσχετισμούς» το να πιστεύει κανείς ότι η καταστολή αφορά μόνο τον εαυτό του και τον πολιτικό του χώρο. Σε μια τέτοια λογική, όμως, μας έχουν συνηθίσει οι α/α ομάδες και ακριβώς αυτή αναδύεται μέσα και από το κείμενο που σχολιάζουμε.

Φρίττουν οι συντάκτες του κειμένου, επειδή κάναμε λόγο για τον «πολιτικά ευάλωτο χαρακτήρα» της α/α απέναντι στην καταστολή. Και ευθύς αμέσως, σπεύδουν να δικαιώσουν τον χαρακτηρισμό μας, αναφερόμενοι στις επιθέσεις που δέχονται δήθεν γιατί είναι πιο γενναίοι και χρησιμοποιούν «τα υλικά των εξεγέρσεων»! Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: η πολιτική ευαλωτότητα του χώρου της α/α συνίσταται ακριβώς σε αυτή του την απόλυτη αυτοαναφορικότητα, καθώς και την πλήρη αποσύνδεση της τακτικής του από τις διαθέσεις των μαζών.

Όταν κάνεις σημαία σου το ότι η καταστολή είναι δήθεν αποκλειστικά δικό σου προνόμιο, αντικειμενικά στενεύεις την πολιτική-κινηματική βάση απάντησης στην καταστολή. Όταν ως χώρος έχεις συνηθίσει να περιστρέφεσαι μονάχα γύρω από τον εαυτό σου, επίσης, αρνούμενος επίμονα τη λογική τής μαζικής απεύθυνσης, τότε έχεις απολέσει και τη σημαντικότερη ασπίδα αλληλεγγύης και προφύλαξης στην οποία μπορούν και πρέπει στις σημερινές συνθήκες κλιμακούμενης φασιστικοποίησης να προσβλέπουν οι αγωνιστές: τη στήριξη από την εργατική τάξη, τον λαό και τη νεολαία απέναντι στις επιθέσεις του αστικού κράτους.

Το σύστημα, έτσι κι αλλιώς, δεν επιβάλλει τον «γύψο» σε όλες τις πτυχές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής για να τα βάλει αποκλειστικά με συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Οχυρώνεται για να αντιμετωπίσει τις αντιστάσεις και τις διεκδικήσεις που θα γεννήσει η βάρβαρη πολιτική του. Ως εκ τούτου, ο πραγματικός αποδέκτης της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής είναι ο ίδιος ο λαός.

Γι' αυτό και από τη μεριά μας, όταν διώκονται αγωνιστές και σέρνονται σε δίκες, όταν στοχοποιούνται και δέχονται επιθέσεις πολιτικοί χώροι, όταν διαδηλωτές χτυπιούνται, δεν θέτουμε κανενός είδους ιδεολογικό προαπαιτούμενο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας, μιας και στο πρόσωπό τους αντιλαμβανόμαστε ότι πλήττονται τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι κατακτήσεις των ίδιων των μαζών. Μακάρι να ίσχυε κάτι τέτοιο, φυσικά, και για τον χώρο της α/α, του οποίου οι περισσότερες τάσεις (με υπόβαθρο τις αντιλήψεις που προαναφέρθηκαν) έχουν επιδείξει εξαιρετικά επιλεκτικές ευαισθησίες στα συγκεκριμένα ζητήματα.

Πατώντας σε δυο βάρκες, θα πέσεις στο νερό

Νομίζουμε ότι έγινε φανερό από τα όσα επισημαίνουμε πως για εμάς δεν τίθεται κανένα ζήτημα αναφορικά με το αν είμαστε «υπόλογοι» για τον πολιτικό διαχωρισμό των δύο ρευμάτων, του κομμουνισμού και της αναρχίας. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, είμαστε το ίδιο «υπόλογοι» με τον Μαρξ που ήρθε σε ρήξη με τον Μπακούνιν στο πλαίσιο της Α' Διεθνούς πριν από 150 χρόνια. Είμαστε το ίδιο «υπόλογοι» με τους μπολσεβίκους, που στερεώθηκαν ως επαναστατική πρωτοπορία διαμέσου και της αμείλικτης αντιπαράθεσης με τις ποικίλες εκδοχές του ρωσικού αναρχισμού. Είμαστε τελικά το ίδιο «υπόλογοι» με το εργατικό-επαναστατικό-κομμουνιστικό κίνημα, του οποίου η εμβέλεια και νικηφόρα κατεύθυνση εξώθησαν τις αναρχικές ομάδες στη συρρίκνωση και την περιθωριοποίηση, για να επανέλθουν δριμύτερες, να διευρυνθούν και να πληθύνουν όταν άρχισε να γίνεται φανερό πως ο κύκλος που άνοιξε η Οκτωβριανή Επανάσταση έκλεινε με μια επώδυνη για τους λαούς ήττα και η κρίση απλωνόταν στις επαναστατικές δυνάμεις.

Στη σημερινή φάση, σε μια εποχή σύγχυσης και ιδεολογικής θολούρας, υπάρχουν αγωνιστές, δυνάμεις και τάσεις που επιλέγουν να κρατούν μια ενδιάμεση στάση. Δεν έχουμε σκοπό να αμφισβητήσουμε τις καλές προθέσεις που έχουν πολλοί από αυτούς. Δεν μας διαφεύγει, βέβαια, και το οπορτουνιστικό ψάρεμα στα θολά νερά του μικροαστικού ριζοσπαστισμού και της απογοήτευσης που χαρακτηρίζει άλλους.

Το ερώτημα που θα θέλαμε να απευθύνουμε σε όσους έχουν επιλέξει τον ρόλο του «γεφυροποιού» είναι το εξής: τι παράγει αυτή τους η επιλογή; Πόσο μακριά μπορεί να τους πάει ιδεολογικά-φιλοσοφικά η προσχώρηση στην αντίληψη του εκλεκτικισμού; Πόσο τους βοηθάει πολιτικά ένα παρδαλό μίγμα από ολίγον αντιιμπεριαλισμό και ολίγον «αντικρατισμό», ολίγον ένοπλα μαοϊκά κινήματα στις ζώνες των θυελλών και ολίγον μολότοφ και πετροπόλεμο, ολίγον αναφορά στα βάσανα του λαού και ολίγον «οργή και λύσσα των εξεγερμένων»; Πόσο τους εξυπηρετεί, πέρα από πρόσκαιρα και ασταθή οφέλη, στο να συνδεθούν με τις μάζες η έλλειψη οργάνωσης και η υποκατάστασή της από κατώτερου τύπου οχήματα που, για παράδειγμα, μπορεί να έχουν «αποψάρα» για τον Δεκέμβρη, αλλά αδυνατούν να τοποθετηθούν ενιαία και συγκροτημένα προς τα έξω για τον κίνδυνο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου και άλλα κρίσιμα ζητήματα, τάχα λόγω της «αμεσοδημοκρατικής» λειτουργίας τους;

Σε τελική ανάλυση, υπηρετεί αυτή η επιλογή τον λαό; Πιστεύουν πραγματικά ότι μπορεί να συμβάλει στην υπόθεση της ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού κινήματος; Να δώσει απαντήσεις στο κορυφαίο ζήτημα των όρων και των αιτιών της καπιταλιστικής παλινόρθωσης; Να οριοθετηθεί με καθαρό τρόπο απέναντι στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και με αυτόν τον τρόπο να προσδιορίσει και τους πραγματικούς εχθρούς που έχει να αντιμετωπίσει στη μακρά του διαδρομή το εργατικό και λαϊκό κίνημα; Να συνεισφέρει στη χάραξη αιτημάτων και κατευθύνσεων πάλης; Να ανοίξει δρόμους για την επαναστατική στρατηγική του κινήματος, τους στόχους της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού; Ή -και ακριβώς επειδή εδράζεται σε σαθρές βάσεις- θα καταλήξει στην ανακύκλωση -σε ανώτερο επίπεδο και με νέα μορφή- των ίδιων ανυπέρβλητων αδιεξόδων και αντιφάσεων;

Για εμάς, πάντως, αυτά είναι τα αποφασιστικά κριτήρια!

ΚΚΕ(μ-λ),  Δεκέμβρης 2022

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης (09/12/22)

0

Πολλούς λόγους είχε χθες (Παρασκευή 09/12/22) να βρεθεί ένας δημοκράτης στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης για συμπαράσταση. Συνέπεσαν ταυτόχρονα τέσσερις διαφορετικές δίκες που αφορούν το κίνημα. Δείγμα της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής και της εντεινόμενης κρατικής καταστολής που συνοδεύεται. Η δίκη των 6 αγωνιστών της διαδήλωσης του Πολυτεχνείου του '20, η προσφυγή του Σωματείου της Μαλαματίνα ενάντια στις 15 απολύσεις, η δίκη των 3 συλληφθέντων της κατάληψης Mundo Nuevo (εκκενώθηκε πριν 1 εβδομάδα) και τέλος η απολογία του αστυνομικού, ο οποίος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 16χρονο Ρομά.

Όπως αναμενόταν λοιπόν, υπήρχε αρκετός κόσμος έξω από το δικαστικό μέγαρο απαιτώντας να αθωωθούν όλοι οι αγωνιστές και να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη για όλες τις υποθέσεις. Δυσανάλογα και προκλητικά μεγάλη ήταν η παρουσία της αστυνομίας, η οποία είχε κινητοποιήσει ένα μικρό στρατό με ΜΑΤ, ΔΙΑΣ και κλούβες. Ο δρόμος μπροστά από την κύρια είσοδο είχε κλείσει από το πρωί. Εκατοντάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν δείχνοντας την αλληλεγγύη τους. Οργανωμένα με πανό παραβρέθηκαν το ΚΚΕ(μ-λ), η Πρωτοβουλία αλληλεγγύης διαδηλωτών/τριών Πολυτεχνείου 2020, η ΟΚΔΕ, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Γαλλικού και Πληροφορικής, η Φαμπρικα Υφανέτ και οι Ρομά.

 

Όσον αφορά τις υποθέσεις, η δίκη των 6 του Πολυτεχνείου πήρε αναβολή για τις 30 Ιουνίου του 2023, η απόφαση για την Μαλαματίνα εκκρεμεί (θα ανακοινωθεί τις επόμενες ώρες) και η υπόθεση του αστυνομικού παραπέμπεται σε δικαστικό συμβούλιο, με τον ίδιο να παραμένει σε κατ' οίκον περιορισμό, καθώς διαφώνησαν ανακριτής και εισαγγελέας για την προφυλάκισή του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση τύπου | Μαζικοί κοινωνικοί αγώνες η απάντηση στην ένταση της αστυνομικής καταστολής !

0

Η χθεσινή αστυνομική εισβολή σε μια ακόμη κατάληψη νέων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, είναι συνέχεια ανάλογων επιθέσεων σε καταλήψεις δημόσιων, δημοτικών ή και εγκαταλειμμένων ιδιωτικών κτιρίων στην πόλη μας , στην Αθήνα και άλλες πόλεις.Έχουν προφανή στόχο να σπείρουν τον φόβο και την τρομοκρατία σε τμήματα της νεολαίας, που αναζητούν τρόπους αντίδρασης στην καθημερινή βαρβαρότητα που βιώνουν. Γιατί βαρβαρότητα είναι η ανεργία, η υποαπασχόληση, τα εξευτελιστικά και ανασφάλιστα μεροκάματα του ποδαριού, τα ακριβά ενοίκια και η έλλειψη στέγης, η εκπαίδευση των ταξικών φραγμών, η εμπορευματοποίηση και η παρακμή του αστικού πολιτισμού, το ανασφαλές παρόν και το αβέβαιο μέλλον. Στην Θεσσαλονίκη οι αστυνομικές δυνάμεις με εντολή της κυβέρνησης και τη συναίνεση των ιδιοκτητών ( στην προκειμένη περίπτωση ο Δήμος Θέρμης ) διώχνουν τους νέους από τα κτίρια, τα σφραγίζουν με λαμαρίνες και σιδεριές και τα εγκαταλείπουν στην τύχη τους ! Προφανής στόχος η απαξίωση για να δοθούν κοψοχρονιά σε ιδιώτες. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως το μόνο που τους νοιάζει είναι η εκκένωση των χώρων, το πνίξιμο κάθε φωνής αμφισβήτησης και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Η δική τους πολιτική είναι αντικοινωνική και εχθρική ενάντια στον λαό και την νεολαία και όχι οι νέοι που αντιδρούν! Άλλωστε με το ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τους νέους στις καταλήψεις κτιρίων, αντιμετωπίζουν και τους εργαζόμενους και τους φοιτητές που απεργούν και αγωνίζονται. Βλέποντας την διαρκή διόγκωση της αγανάκτησης του λαού και της νεολαίας, η κυβέρνηση προσπαθεί να πάρει τα μέτρα της, να φοβίσει και τα καθηλώσει τις αντιδράσεις. Αναζητά στόχους με σκοπό τον παραδειγματισμό ! Η καλύτερη απάντηση σε αυτό είναι ένταση των μαζικών λαϊκών αγώνων !

Θεσσαλονίκη 29/11/2022

ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη

0

Στις 23 Μάη ο αναρχικός Γιάννης Μιχαηλίδης, που εκτίει ποινή φυλάκισης 20 χρόνων, ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα την αποφυλάκισή του υπό όρους. Ο Μιχαηλίδης είχε συλληφθεί, δαρθεί και κατηγορηθεί το 2011 σαν μέλος της «Σ.Π.Φ.», ενώ αθωώθηκε δύο φορές για την κατηγορία αυτή ύστερα από διπλή 18μηνη προφυλάκιση. Στη συνέχεια καταδικάστηκε για «απόπειρα ανθρωποκτονίας αστυνομικού», γιατί πήρε ένα περιπολικό για να διαφύγει τη σύλληψη, καθώς και για κάποια φυσίγγια που βρέθηκαν σε σπίτι φίλου του και για απόδραση.

Έχοντας καλύψει τις προϋποθέσεις της διάρκειας φυλάκισης που προβλέπει η αστική νομοθεσία για αποφυλάκιση με όρους, υπέβαλε αίτημα αποφυλάκισης, το οποίο όμως απορρίφθηκε επανειλημμένα με το αιτιολογικό ότι «δεν έχει σωφρονιστεί». Τη στιγμή αυτή η υγεία του βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, ενώ έχει μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Λαμίας.

Όταν με περισσή ευκολία νεοναζί δολοφόνοι σαν τους καταδικασμένους χρυσαυγίτες ή δολοφόνοι σαν τον αστυνομικό Κορκονέα και τους δολοφόνους του Ζακ αποφυλακίζονται ή «πέφτουν στα μαλακά», όταν θιασώτες της αστυνομικής βίας αθωώνονται, όταν κατηγορούμενοι για βιασμούς και για «κλοπή δημοσίου χρήματος» καλύπτονται, η «ανελαστικότητα» του αστικού κράτους εξαντλείται σε περιπτώσεις σαν του Μιχαηλίδη. 

«Προβάροντας» με τις επιθέσεις στον πολιτικά ευάλωτο χώρο της αναρχίας και στήνοντας σκευωρίες, η πολιτική του συστήματος, των κυβερνήσεών του και των κατασταλτικών και διωκτικών του μηχανισμών στοχεύουν συνολικά το λαό, τους εργαζομένους, τη νεολαία, τους απεργούς, τους διαδηλωτές, τους αγωνιστές. 

Να μην κινδυνέψει η ζωή του απεργού πείνας! 

Να ικανοποιηθεί άμεσα το αίτημά του για «αποφυλάκιση υπό όρους».

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

NA ΑΘΩΩΘΟΥΝ ΟΙ 16 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΡΟΖΑ ΝΕΡΑ!

0

Η δίκη που ξεκινάει τη Τετάρτη 4/2 στα Δικαστήρια Χανίων με κατηγορούμενους τους συλληφθέντες από την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης της Ρόζα Νέρα πρέπει να ιδωθεί σαν ακόμα ένα επεισόδιο στη κατεύθυνση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολικής ζωής.

Το τελευταίο διάστημα έχουμε άλλωστε αρκετές πολιτικές δίκες με αγωνιστές να σέρνονται στα δικαστήρια ανά την Ελλάδα με στόχο να ποινικοποιηθεί η αγωνιστική πολιτική δράση και και να εμπεδωθεί στο λαό ένα κλίμα τρομοκρατίας και καταστολής.

Η περιστολή του δικαιώματος της διαδήλωσης και της απεργίας, η κατάργηση του ασύλου, η προσπάθεια να δεθεί χειροπόδαρα η ανεξάρτητη ταξική συνδικαλιστική δράση μέσω του κρατικού ελέγχου των σωματείων οικοδομούν ένα σιδερόφρακτο νομικό οπλοστάσιο φίμωσης οποιαδήποτε φωνής αντιστέκεται στην αντιλαϊκή πολιτική. Το πλαίσιο αυτό ήδη επιχειρείται να εφαρμοστεί με δεκάδες διαδηλώσεις να χτυπιούνται από την αστυνομία και απεργίες να κηρύσσονται παράνομες. Δίπλα σε αυτά ανθεί ο αντικομμουνισμός, καλλιεργείται ο εθνικισμός και βρίσκουν χώρο ύπαρξης διάφορα φασιστικά σκουπίδια προς πάσα χρήση απέναντι στο λαό και τους αγώνες του.

Η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής αποτελεί κεντρική επιλογή του συστήματος και πάει χέρι-χέρι με την ένταση της επίθεσης στο δικαίωμα του λαού και των παιδιών του στη δουλειά, στις σπουδές, στην υγεία, στη ζωή. Πάει χέρι χέρι με την μετατροπή της χώρας απ' άκρη σ άκρη σε ένα προκεχωρημένο ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει! Θα τη σπάσει ο λαός με τους αγώνες του για ελευθερίες και δικαιώματα!

Όλοι τη Τετάρτη 4/2 στα Δικαστήρια Χανίων

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ 1-2-2022

https://protovouliantistasis.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Να απαλλαγούν οι Γ. Καλαϊτζίδης και Ν. Ματαράγκας από τις ανυπόστατες κακουργηματικές κατηγορίες!

0

Με μαζικούς αγώνες απαντάμε στις σκευωρίες του αστικού κράτους!

Να απαλλαγούν οι Γ. Καλαϊτζίδης και Ν. Ματαράγκας από τις ανυπόστατες κακουργηματικές κατηγορίες!

Τα δύο μέλη της αναρχικής ομάδας «Ρουβίκωνας» Γ.Κ. και Ν.Μ. κατηγορούνται με ανυπόστατες κατηγορίες και σαθρά στοιχεία για την δολοφονία ενός εμπόρου ναρκωτικών το 2016 στα Εξάρχεια και καλούνται σε δίκη στις 13 Οκτώβρη. Πρόκειται για μια προκλητική δίκη-σκευωρία από την πλευρά του αστικού κράτους! Φαίνεται πως οι μηχανισμοί κρατικής τρομοκρατίας και στοχοποίησης απέναντι σε οποιονδήποτε τολμά να σηκώσει κεφάλι αναβαθμίζονται σε επικίνδυνο βαθμό με νέες μεθόδους διώξεων και προσπάθειας καταδίκης, όπου αξιοποιούνται ακόμα και παρακρατικές μαύρες εφεδρείες του συστήματος σε αυτή την κατεύθυνση. Για άλλη μια φορά σέρνονται σε δίκες αθώοι, με στημένα κατηγορητήρια και στόχο τον παραδειγματισμό που θα λειτουργεί κατασταλτικά για όλο τον κόσμο του κινήματος.

Αυτή η στημένη “δίκη-σκευωρία” συμπληρώνει το πλαίσιο της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής που ολοένα εντείνεται. Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση επιτίθεται με εκδικητική μανία απέναντι στο κίνημα και στις κατακτήσεις του. Έχει αφήσει το λαό απροστάτευτο απέναντι στην πανδημία και εφαρμόζει σκληρή καταστολή και τρομοκρατία για να εδραιώσει την αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική της. Χτυπά βάναυσα τα δικαιώματα των εργαζομένων διαμορφώνοντας έναν εργασιακό μεσαίωνα, ενώ καταπατά το δικαίωμα στις σπουδές της νεολαίας επιβάλλοντας ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση. Τσακίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού για να περάσει δια πυρός και σιδήρου αυτή τη βάρβαρη πολιτική της. Σχηματίζει αυθαίρετα δικογραφίες, στοχοποιεί πολιτικούς χώρους, φακελώνει αγωνιστές, επιβάλει απαγορεύσεις και πρόστιμα, χτυπά το δικαίωμα στη διαδήλωση και βγάζει απεργίες παράνομες.

Αυτή η δίκη έρχεται με την σειρά της να μπει πλάι σε μια ολόκληρη “βιομηχανία δικών” σε βάρος οργανώσεων και αγωνιστών και να ενισχύσει την προσπάθεια εμπέδωσης ενός πλαισίου τρομοκράτησης και πειθάρχησης. Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση έχει δείξει πόσο θέλει να στοχοποιήσει ένα ευρύ πολιτικό φάσμα οργανώσεων και αγωνιστών. Έχει να επιδείξει χτυπήματα συγκεντρώσεων, αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις, εισβολές της αστυνομίας σε γραφεία οργανώσεων και σε πολιτικούς χώρους συλλογικοτήτων. Έχει δείξει τα δόντια της με το κρεσέντο τρομοκρατίας και καταστολής των περασμένων διαδηλώσεων της 17 Νοέμβρη και 6 Δεκέμβρη, που ακολούθησαν πρόστιμα, προσαγωγές, αναίτιες συλλήψεις, για τις οποίες εκκρεμούν τώρα πολιτικές δίκες όπου σέρνονται δεκάδες αγωνιστές.

Το σύστημα έχει επιδοθεί σε ένα άγριο κυνήγι πολιτικών διώξεων. Επιδίωξή της είναι η στοχοποίηση του κόσμου του κινήματος και συνολικά της οργανωμένης και συλλογικής πάλης. Απέναντι στις σκευωρίες του αστικού κράτους πρέπει να δοθεί μια μαζική λαϊκή απάντηση. Οι απαντήσεις που προβάλλονται από πολλούς χώρους, ιδιαίτερα της αναρχοαυτονομίας, συνήθως εγκλωβίζονται σε “παραδειγματικές” ενέργειες απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, σε ακτιβισμούς ή “εικονικές”- “συμβολικές” δράσεις για την παραγωγή θεάματος. Αυτός ο τρόπος δράσης είναι ευάλωτος στην κρατική τρομοκρατία. Γι’ αυτό και δεν υποκαθιστούν το μαζικό κίνημα. Μπορεί αυτό να μην γίνεται κατανοητό άμεσα γιατί το μαζικό κίνημα βρίσκεται σε ύφεση αλλά δεν υπάρχει ούτε άλλος δρόμος ούτε και υποκατάστατο.

Αν περάσει άλλη μια πλεκτάνη που έχει στηθεί από κράτος και παρακράτος, δημιουργείται σοβαρό αρνητικό προηγούμενο για το κίνημα. Είναι ανάγκη να συγκροτηθεί ένα πλατύ κίνημα, που θα καταδείξει τις σοβαρές προεκτάσεις που μπορούν να έχουν όλες αυτές οι τυχόν καταδίκες. Για να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και τις ελευθερίες, για να μην έχει το σύστημα την άνεση να σέρνει ανθρώπους σε δικαστήρια για την πολιτική τους δράση, χρειάζεται μαζικό λαϊκό κίνημα που θα αγκαλιαστεί από συλλογικότητες, οργανώσεις, φορείς, σωματεία, συλλόγους.

 

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Γ. ΚΑΛΑΙΤΖΙΔΗ ΚΑΙ Ν. ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

ΚΑΤΩ Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύο γάιδαροι μαλλώνανε σε ξένο αχυρώνα

0

Mια διαλυτική για το φοιτητικό κίνημα αντιπαράθεση παίρνει αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά τις τελευταίες μέρες. Τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να μαζικοποιηθούν οι Γενικές Συνελεύσεις και η πάλη των φοιτητών ενάντια στον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη, τη στιγμή που απαιτείται από τις δυνάμεις με αναφορά στο φοιτητικό κίνημα η μέγιστη ανάληψη καθηκόντων για τη κοινή δράση απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης, γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων καρκινικών για το κίνημα.

Με επαναλαμβανόμενες οργανωτικού τύπου επιθέσεις εκατέρωθεν χώροι των ΕΑΑΚ από την μια και ομάδες με αναφορά στην αναρχία από την άλλη, κυνηγιούνται εδώ και μέρες και αλληλοσυγκρούονται, σε διάφορες σχολές τις Αθήνας (Μαθηματικό, ΕΜΠ, ΠΑΠΕΙ), με γηπεδικούς και απολίτικους όρους που δεν έχουν καμία σχέση με το κίνημα, δήθεν για την επιτυχή έκβαση της πάλης ενάντια στο νόμο.

Την εμπιστοσύνη ότι το κίνημα μπορεί να κερδίσει τη μάχη απέναντι στο νόμο, την είδαμε στην πράξη κι από τους δυο. Τα μεν ΕΑΑΚ να έχουν ανάγει σε πεμπτουσία της μάχης τα «αγωνιστικά παρακαλετά» που κάνουν στις διάφορες πρυτανείες/συγκλήτους, παρέα με την ΚΝΕ, στους μεγαλοκαθηγητές να μην εφαρμόσουν το νόμο, κοιτάζοντας στο βάθος το ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη η αναρχία που μετά από ένα χρόνο αποχής από το φ.κ. είδε «κόσμο και μπήκε» για να πείσει ότι αυτό που λείπει είναι η φαντασμαγορική κίνηση που θα διεγείρει τις «κοιμισμένες» μάζες, έξω και μακριά από αυτές.

Χρόνια οι χώροι των ΕΑΑΚ μας είχαν συνηθίσει στα «ξύλα»-απαραίτητο τεχνητό «μπετονάρισμα» για το δυναμικό τους, όταν φανερά η γραμμή τους οδηγούσε στη υποταγή με την κυβερνητική πολιτική όπως και σήμερα. Παρόμοια και η αναρχία υπέθαλπε και συνεχίζει όπως φαίνεται, πρακτικές «πεσιμάτων», χουλιγκανισμού και γηπεδικών αντιπαραθέσεων που πολλές φορές λειτούργησαν διαλυτικά για το λαϊκό και το φοιτητικό κίνημα. Αυτές οι δύο λογικές, διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος συγκρούονται τις τελευταίες μέρες, δήθεν για την προώθηση της πάλης, πάνω στην ταφόπλακα του φοιτητικού κινήματος.

Το αποκρουστικό αποτέλεσμα αυτής της βεντέτας, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! Είναι η ζωντανή κακοποίηση αυτών των εννοιών! Το μόνο που κάνει είναι να εξωθεί με ακόμα χειρότερους όρους τους φοιτητές στην αντιαριστερή φιλολογία της κυβέρνησης, του υπουργείου και της ΔΑΠ. Αυτούς που θέλουν μια και καλή να τελειώνουν με το φοιτητικό κίνημα, να λασπολογούν για το άσυλο και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Αυτές οι λογικές είναι ΞΕΝΕΣ για το φοιτητικό κίνημα! Δεν έχουν θέση στις διαδικασίες των συνελεύσεων, των διαδηλώσεων, των αγωνιστικών κινητοποιήσεων! Οι φοιτητές που βγαίνουν στην πάλη ενάντια στο νόμο δεν πρέπει να κάνουν το διαιτητή σε αυτήν την οργανωτική αντιπαράθεση. Πρέπει να απομονώσουν αυτές τις λογικές και πρακτικές που λειτουργούν εκφυλιστικά.

Το μόνο που μπορεί να βάλει τέλος σε αυτές τις τραγικές εικόνες είναι η μαζική είσοδος φοιτητών στο προσκήνιο και ανασυγκρότηση των γενικών συνελεύσεων στην κατεύθυνση της μετωπικής σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης. Με αναγκαίο όρο την κοινή δράση στο κίνημα. Δηλαδή της αντιπαράθεσης απόψεων σε πολιτική βάση μεν, για να αναδειχτούν αυτές που προωθούν την πάλη, αλλά και της στη δράση ενάντια στο νόμο! Πράγμα που θα γίνει μόνο αν μαζικά οι φοιτητές πάρουν στα χέρια τους τους συλλόγους, τις συνελεύσεις και τη συγκρότηση κινήματος αντίστασης-διεκδίκησης απέναντι στην κυβέρνηση και το σύστημα!

- ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΖΙΚΟΙ, ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ – ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

- ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ - ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

- ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ

http://www.agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χρήσιμοι ηλίθιοι…

0

Η γνωστή λενινιστική ρήση για εκείνους που παρέχουν τα μέσα στον αντίπαλο για να τους… αντιμετωπίσει και να τους νικήσει επιβεβαιώθηκε 100% και όχι μόνο, στην φοιτητική πορεία της Πέμπτης στη Θεσσαλονίκη.

Έκφραση των ιδεολογικών και πολιτικών αδιεξόδων και της τέλειας περιφρόνησης στις δυνατότητες και τις ανάγκες του φοιτητικού κινήματος, του μαζικού κινήματος, ήταν το κρεσέντο ρίψης μολότωφ όταν η πορεία σχεδόν έμπαινε στο ΑΠΘ.

Η ομάδα των «αετών» που πούλησαν εξέγερση στις πλάτες των «κοτών», δηλαδή της φοιτητικής μάζας που αντιμετωπίζοντας την κρατική τρομοκρατία και διαδηλώνοντας σε τόσες συναπτές Πέμπτες επέβαλλε στην κυβέρνηση την επιστροφή των φοιτητών στο καταργημένο άσυλο τους, δεν είναι απλά μία αυτοκαταστροφική παρέα.

Δείχνει το ανώτατο όριο στο οποίο μπορεί να φτάσει μία πολιτική λογική που δεν βλέπει τη διέξοδο στους μαζικούς αγώνες αλλά αναζητά τη διέγερση και την παραδειγματική ενέργεια, τη δύναμη της εικόνας για να μπορεί να έχει χώρο ύπαρξης. Γίνονται οι ίδιοι πρωταγωνιστές της «κοινωνίας του θεάματος» που κατήγγειλαν στα παλιότερα χρόνια οι πολιτικοί τους πρόγονοι!

Μία λογική που βρίσκεται πραγματικά έξω από τα… νερά της όταν η «μάζα» κατακλύζει τους δρόμους και αγωνίζεται ξεπερνώντας το εγωπαθές ατομικό «γονίδιο» της αναρχοαυτονομίας, θέτοντας ερωτήματα για την προοπτική του αγώνα που ούτε στην πιο… φαντασιακή θέσμιση δεν είχαν φανταστεί οι διάφοροι … λοχαγοί του χώρου! Που μπροστά στο δέος που δημιουργεί το καθήκον της ανατροπής του νόμου είχαν σαλπίσει την επαναοικειοποίηση των χώρων του Πανεπιστημίου και το … κούρνιασμα στις νησίδες της προσωπικής ολοκλήρωσης (ακόμα και με μαθήματα …γιόγκα!).

Είναι η ίδια λογική που τραμπουκίζει, απειλεί την αντίθετη άποψη, σβήνει συνθήματα, παραβιάζει άμεσα κάθε δημοκρατία στο όνομα της… άμεσης δημοκρατίας.

Πόσο ικανοποιημένοι είναι αλήθεια από τη δύναμη της εικόνας του αστυνομικού να σβήνει τη φωτιά από τα πόδια του διαδηλωτή που μετά από λίγο θα συλλάβει; Και πόσο κοντά φτάσαμε σε μία περίπτωση Νέας Σμύρνης όταν η μολότοφ έσκασε πάνω στην μηχανή του Zητά; Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη αν είχαμε χειρότερα; Στάθηκε το κίνημα στη Θεσσαλονίκη με μιαν έννοια τυχερό που τη δημοσιότητα «απορρόφησε» η αντιπαράθεση των υπουργών εξωτερικών στην Άγκυρα.

Φυσικά αυτές οι ενέργειες φέρνουν σε δύσκολη θέση και δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο των φοιτητών, ακόμη και αυτών που διαδηλώνουν κάτω από τις σημαίες και τα συνθήματα της αυτονομίας.

Αλλά η περιφρούρηση μίας πορείας δεν είναι στρατιωτικό αλλά κυρίως πολιτικό ζήτημα.

Δεν φτάνει να υψώνονται τα μαυροκόκκινα σημαιάκια για να φανεί η αποφασιστικότητα να προστατευτεί η διαδήλωση.

Η διαδήλωση πρέπει κυρίως να περιφρουρείται πολιτικά. Να τίθεται μία πολιτική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν το προχώρημα του αγώνα και σε αυτούς που τον υπονομεύουν και τον προβοκάρουν. Να επιδιωχτεί το κέρδισμα του λαού και η συμπόρευση με τα κοντινά σύμμαχα στρώματα. (μαθητές, εκπαιδευτικοί). Να ξεπεραστεί επιτέλους η αντίληψη και η πρακτική των παραδειγματικών και συμβολικών ενεργειών (που εξέθρεψε και η ρεφορμιστική και η λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά). Που αποτελούν έκφραση ηττοπάθειας και ανεπιστημοσύνης στη δύναμη των μαζικών αγώνων.

Έτσι θα περιοριστεί ο χώρος και το πολιτικό… οξυγόνο των χρήσιμων ηλιθίων που έχουν ανάγκη οι αντίπαλοι του πραγματικού -και όχι συμβολικού!- κινήματος!

Δημήτρης Μάνος μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ