Δελτίου τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Οι χειρότερες μέρες είναι μπροστά μας Οι ελπίδες μας, στο κίνημα και τους αγώνες

Τα εκλογικά αποτελέσματα αποτυπώνουν μια σχετική επιτυχία του συστήματος, αφού κατόρθωσε -μόλις δύο χρόνια μετά τις εκλογές του 2007- να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ με μεγάλο ποσοστό στην κυβερνητική εξουσία. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η εκλογική καθίζηση της ΝΔ του Καραμανλή -που επέλεξε να προβάλει ανοιχτά τη γραμμή της επίθεσης- ήταν το «τίμημα» αυτής της επιτυχίας που αναδεικνύει και κρατάει ανοιχτά τα προβλήματα του συστήματος. Αναδεικνύει δηλαδή, από τη μια, πως ο λαός -κάτω από το βάρος της κρίσης- αναζήτησε μέσω της κάλπης να εκφράσει την απέραντη οργή του. Από την άλλη, είναι φανερό πως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στην επίθεση που θα προωθήσει, δεν θα έχει απέναντί της έναν αδρανή λαό. Εκεί ακριβώς -στο πεδίο των αντιστάσεων και των αγώνων- και κυρίως σε αυτό θα συνεχίσει να κρίνεται και το ζήτημα της Αριστεράς, που -όπως έγινε για άλλη μια φορά φανερό- δεν μπορεί να απαντηθεί στις κάλπες. Σε αυτό το πεδίο, των αγώνων και του κινήματος, το ΚΚΕ(μ-λ), όπως άλλωστε δεσμεύτηκε και προεκλογικά, θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις, με τη λογική της Κοινής Δράσης, ώστε να προωθηθεί ο πολιτικός στόχος του Μετώπου Αντίστασης που είναι επιτακτικά αναγκαίος τόσο για τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού όσο και για την προοπτική του. Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009 Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η εκλογική διακήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ)

0

ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ

ΕΚΛΟΓΕΣ – Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Οι εκλογές που προκηρύχτηκαν, αυτό που κυρίως έρχονται να κάνουν είναι να προσδώσουν επίφαση «νομιμότητας» στη νέα επίθεση ενάντια στο λαό, στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, στην κατάργηση των δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας.

Αυτή η αντιδραστική πολιτική δεν θα κριθεί στις κάλπες. Έχει ήδη αποφασιστεί από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και τα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός Ελλάδας.

Θα εφαρμοστεί είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με τη ΝΔ. Είτε «αυτοδύναμα» είτε με τη στήριξη από μαύρα ή και «πράσινα» δεκανίκια.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ

Το φόντο της επίθεσης χαρακτηρίζεται από την ιδιότυπη τρομοκρατία που ασκείται στο όνομα της οικονομικής κρίσης. Στόχος, η διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος ώστε να προωθηθεί όσο γίνεται πιο ανεμπόδιστα.

Εδώ χρειάζεται να έχουμε καθαρό ένα ζήτημα: δεν πρόκειται για κρίση των παραγωγικών δυνατοτήτων της ανθρωπότητας. Πιο απλά, οι παραγωγικές δυνάμεις που έχει αναπτύξει η ανθρωπότητα σήμερα είναι ακόμα σε θέση να προσφέρουν αυτά που παρήγαγαν πριν την κρίση και ακόμα περισσότερα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο καπιταλιστικό σύστημα και στον τρόπο λειτουργίας του.

Το όλο ζήτημα -συνοπτικά- περιστρέφεται βασικά γύρω από έναν παράγοντα αυτής της λειτουργίας: το κέρδος. Οι καπιταλιστές, επιδιώκοντας το μέγιστο δυνατό και άμεσο κέρδος, αυτό που «κατορθώσανε» ήταν να «εξαντλήσουν» τις πηγές και τους όρους πραγματοποίησης... κέρδους. Στον παροξυσμό αυτής της τάσης δημιούργησαν τη γνωστή φούσκα. Εκεί μπλοκάρανε, ενώ οι συνέπειες άρχισαν να μεταφέρονται και στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας.

Τα άμεσα μέτρα που πάρθηκαν στόχευαν καταρχήν στην αποφυγή της κατάρρευσης.

Τα «μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης» που ακολούθησαν είχαν και έχουν έναν και μοναδικό στόχο: τη διαμόρφωση των όρων μιας νέας κερδοφορίας για το κεφάλαιο και βασικά αυτό των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων.

α) Μέσα από την ακόμα μεγαλύτερη, την ανελέητη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Με την προώθηση των λεγόμενων ελαστικών σχέσεων εργασίας, τη μείωση των αμοιβών, με τις περικοπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα, την επιβολή μεσαιωνικών συνθηκών εργασίας.

β) Με την επέκταση της επίθεσης στην αγροτιά, τους μικρομεσαίους, τη νεολαία, αλλά και στα μεσοστρώματα. Με το κλείσιμο επιχειρήσεων και την εκτεταμένη ανεργία, ώστε να δημιουργηθεί πρόσφορο «παρθένο» έδαφος για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

γ) Με τον πιο οδυνηρό τρόπο για τους λαούς τους επιβάλλονται αυτές οι πολιτικές στις εξαρτημένες χώρες, ορισμένες από τις οποίες έχουν οδηγηθεί σε επίπεδα οικονομικής «ερήμωσης». Έκφρασή της και το μεταναστευτικό ρεύμα.

Με τα νέα μέτρα επιχειρείται η διαμόρφωση όρων και πεδίου ακόμα πιο ληστρικής εκμετάλλευσης αυτών των χωρών από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.

Έκφραση αυτής της πολιτικής αποτελεί και η επιβολή στη χώρα μας μιας σειράς περιορισμών από τα επιτελεία της ΕΕ και για λογαριασμό των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

δ) Μέσα από τις προσπάθειες υφαρπαγής υπεραξίας του ενός ιμπεριαλιστή από τον άλλον και στα πλαίσια ενός ανταγωνισμού που οξύνεται ολοένα και περισσότερο. Μαίνεται ήδη ο πόλεμος των «αγορών». Γίνονται πραγματικοί πόλεμοι για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς τους. Παροξύνεται ο ανταγωνισμός και οι προσπάθειες της κάθε δύναμης να ενισχύσει τις «μετοχές» της στο διεθνές χρηματιστικό πεδίο. Αθρόα απ’ όλους η διάθεση κεφαλαίων «απ’ το πουθενά» διαμορφώνοντας όρους μιας νέας «φούσκας». Μιας φούσκας ακόμα πιο επικίνδυνης, μιας και η αντιμετώπιση της προηγούμενης εξάντλησε όλες τις διαθέσιμες εφεδρείες (νομισματικά αποθέματα, κρατικές εγγυήσεις κ.λπ.)

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ

Οι κίνδυνοι για τους λαούς γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι, καθώς η επίθεση ενάντιά τους εκτυλίσσεται, σε σύνδεση και στα πλαίσια μιας διαδικασίας αναδιάταξης δυνάμεων που συντελείται εδώ και καιρό.

Μια διαδικασία που θα προσδιορίσει τη θέση και το ρόλο της κάθε δύναμης στη νέα διάταξη και «ιεραρχία» δυνάμεων που διαμορφώνεται.

Ολοφάνερα πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν πρόκειται να κριθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή με «διάλογο». «Λύνεται» (θα λυθεί) στη βάση ενός ανταγωνισμού που γίνεται όλο και πιο άγριος και σε όλα τα πεδία: το οικονομικό, το πολιτικό, το στρατιωτικό, το στρατηγικό, το... εδαφικό.

Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, η κάθε δύναμη επιδιώκει να θωρακιστεί προς κάθε κατεύθυνση:

• Με τη διαμόρφωση στο εσωτερικό των χωρών τους ενός σιδερένιου πλέγματος αντιδραστικών νομοθετημάτων και ενίσχυσης των μηχανισμών και δυνάμεων καταστολής. Στόχος, οι αναπόφευκτες και δίκαιες αντιδράσεις των λαών τους.

• Με τη συγκρότηση στρατιωτικών δυνάμεων ταχείας αντίδρασης. Στόχος, η υποταγή –ακόμα και μέσω στρατιωτικών «ειρηνευτικών» επεμβάσεων - των λαών των εξαρτημένων χωρών ώστε να αποδεχτούν την επιβολή όρων ακόμα πιο ληστρικής εκμετάλλευσης των χωρών τους.

• Ο ανταγωνισμός έχει εδώ και καιρό περάσει στις πιο επικίνδυνες εκφράσεις του (στρατιωτικές, εδαφικές) όπως μας δείχνουν οι αιματηρές στρατιωτικές επεμβάσεις και το κομμάτιασμα σειράς χωρών.

Για την ώρα, αποφεύγονται οι άμεσες αναμετρήσεις ανάμεσα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Τίποτα, ωστόσο, δεν εγγυάται ότι αυτό θα συνεχίσει να ελέγχεται, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε την κρισιμότητα των ζητημάτων που τίθενται.

Αυτός είναι ο κόσμος, όπως διαμορφώνεται με βάση την κυριαρχία του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, αυτό είναι το μέλλον που αυτή η κυριαρχία προσφέρει στην ανθρωπότητα.

• Ένας κόσμος ανελέητης εκμετάλλευσης, φτώχειας και εξαθλίωσης των λαϊκών μαζών.

• Ένας κόσμος καταπίεσης και κατάργησης των πιο στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

• Ένας κόσμος αποτρόπαιων ιμπεριαλιστικών-στρατιωτικών επιδρομών που κομματιάζουν χώρες και μακελεύουν λαούς.

• Μια επελαύνουσα βαρβαρότητα που καταστρέφει τις ίδιες τις πηγές ζωής του πλανήτη και δημιουργεί κινδύνους ακόμα και συνολικής ανάφλεξης.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΔΙΕΞΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Την απάντηση σε αυτές τις αρνητικές εξελίξεις δεν μπορούν και ούτε θέλουν να την δώσουν οι αστικές τάξεις και το πολιτικό προσωπικό των πιο αδύναμων χωρών, παρ’ όλες τις πιέσεις που και αυτές δέχονται.

Για κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν να στηριχτούν στο λαό, πράγμα που είναι αντίθετο με τη φύση και το χαρακτήρα τους. Αντίθετα, στρέφονται ενάντια στο λαό και αναζητούν τη στήριξή τους στο κεφάλαιο και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ισχύος. Συνακόλουθα, ευθυγραμμίζονται με τις υπαγορεύσεις αυτών των κέντρων τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό πεδίο, όπως άλλωστε δείχνει και στη χώρα μας η πολιτική τάση τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ.

Η απάντηση σ’ αυτή την αντιδραστική και επικίνδυνη εξέλιξη μπορεί να δοθεί μόνο από τους λαούς. Από τις τεράστιες δυνάμεις που εμπεριέχονται στα εκατομμύρια των εκμεταλλευομένων και καταπιεζόμενων της γης.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΘΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ .

Βασικές προϋποθέσεις γι’ αυτό, η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων και σε επίπεδα που θα τις καθιστούν ικανές να αναμετρηθούν με το σύστημα.

Σε διαλεκτική συνάρτηση με αυτό, η -σε μια πορεία- ανασύσταση-ανασυγκρότηση του εργατικού- επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και στη βάση των απαιτήσεων της εποχής μας.

• Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων συνδέεται άμεσα με τις απαντήσεις που οφείλονται στο ζήτημα της Αριστεράς. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά, στο μεγαλύτερο μέρος τους, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο λαό και το κίνημα.

Αυτή η Αριστερά αποτελεί προϊόν και έκφραση της οπισθοχώρησης και -τελικά- της ήττας του εργατικού, επαναστατικού κινήματος. Αποτελεί προϊόν και έκφραση των οπορτουνιστικών αντιλήψεων και δυνάμεων που αναπτύχθηκαν στο έδαφος αυτής της ήττας.

Οι ανατροπές του 1989-1991 επισφράγισαν αυτήν την αρνητική εξέλιξη και ανέδειξαν σε «αριστερές αξίες» ό,τι πιο σάπιο είχε διαμορφωθεί σ’ αυτό το διάστημα.

Το πιο σημαντικό είναι ότι οδήγησαν στην αποδοχή-υποταγή στην άποψη πως ο καπιταλισμός είναι «μονόδρομος». Συνακόλουθα, οδήγησαν στην παραίτηση από την προοπτική της αναμέτρησης με το σύστημα και ανέδειξαν σε άξονα της πολιτικής τους την αναζήτηση ρόλων σ’ αυτό τον καπιταλιστικό «μονόδρομο».

• Αυτά είναι που ορίζουν και στη χώρα μας τις ιδεολογικές αντιλήψεις και την πολιτική γραμμή των ηγεσιών της εγχώριας Αριστεράς.

Τον προσδιορισμό σαν κύριου πεδίου «πάλης» τον κοινοβουλευτικό δρόμο και τις κάθε φορά εκλογές.

Γύρω απ’ αυτόν τον άξονα περιστρέφονται και σ’ αυτόν συγκλίνουν όλες οι προσπάθειές τους.

Αντίθετα, αδιαφορούν, εναντιώνονται ή ακόμα και υπονομεύουν κινήσεις και προσπάθειες αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Ακριβώς επειδή η ανάπτυξη αυτών των αγώνων θα τις «εξέτρεπε» από την βασική τους -κοινοβουλευτική- κατεύθυνση και θα τις έβαζε μπροστά στο πρόβλημα να αναμετρηθούν πραγματικά με τις δυνάμεις του συστήματος, πράγμα για το οποίο, δεν είναι καθόλου διατεθειμένες.

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ, ΣΤΟ «ΔΡΟΜΟ»

Όμως, ούτε το πρόβλημα του λαού, ούτε το ζήτημα του κινήματος και της Αριστεράς μπορούν να απαντηθούν στα πεδία και με τους όρους που ορίζει το σύστημα. Οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί όπου ήδη ο λαός και η νεολαία αναπτύσσουν την αντίστασή τους και την πάλη τους.

Αυτό που πρώτα και πάνω απ’ όλα απαιτείται είναι η πλήρης και ουσιαστική συνειδητοποίηση της πραγματικής κατάστασης. Το ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου η ταξική πάλη οξύνεται ολοένα και περισσότερο. Ταξική πάλη που οι δυνάμεις του συστήματος την διεξάγουν με τον πιο αποφασιστικό και ανελέητο τρόπο.

Το πρόβλημα για το λαό και το ζήτημα για την Αριστερά δεν είναι άλλο από το να αντιμετωπίσει αποφασιστικά και αποτελεσματικά αυτή την κατάσταση.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε με τις αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο» (πού να το βρει;), ούτε με γελοιότητες τύπου «αντεπίθεση τώρα», ούτε με φαεινές «ταχύρρυθμης ανάπτυξης», ούτε με «ενότητες» του ποδαριού και άλλες τέτοιες «χρήσιμες» εφευρέσεις. Αντίθετα, προϋποθέτει το πέταγμα στα σκουπίδια όλης αυτής της ιδεολογικής και πολιτικής σαβούρας που έχει συσσωρευτεί επί χρόνια και δυναστεύει το κίνημα.

Όσο περισσότερο και όσο πιο αποφασιστικά ξεκολλάμε από αυτό το τέλμα τόσο και θα απελευθερώνονται δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να υπηρετήσουν τον λαό, απαντώντας με αυτό τον τρόπο και στο ζήτημα της Αριστεράς.

• Σ’ αυτή τη βάση και με αυτή την λογική, αυτό που μπαίνει σαν άμεσο και επιτακτικό καθήκον είναι η στήριξη, η ανάπτυξη και ο πολλαπλασιασμός των εστιών αντίστασης, των μορφών συγκρότησης που υπηρετούν αυτή την πάλη.

Αυτό που απαιτείται ως προς αυτό, είναι η Κοινή Δράση όλων των δυνάμεων που θέλουν πραγματικά να υπηρετήσουν τον λαό και να αντιπαρατεθούν στο σύστημα.

Βασικός στόχος για την περίοδο που διανύουμε, η συγκρότηση ενός πλατιού και πολύμορφου Μετώπου Αντίστασης των εργαζόμενων και της νεολαίας, απέναντι στην επίθεση του συστήματος.

Μόνο στο πεδίο που διαμορφώνει αυτή η Αντίσταση και αυτή η πάλη μπορεί να προχωρήσει αποτελεσματικά η διαδικασία της παραπέρα συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων. Μέσα από την ενότητα, την πάλη αλλά και τους απαραίτητους διαχωρισμούς

μπορούν να διαμορφώνονται οι όροι ανασύστασης-ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος και σε σύνδεση με την προοπτική της συνολικής και πραγματικής διεξόδου: της ανατροπής του καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δικαίου, μιας κοινωνίας που θα αντιπροσωπεύει τις προσδοκίες των λαών, μιας κοινωνίας σοσιαλιστικής!

Η συμμετοχή στις εκλογές η ψήφος που θα ρίξουμε στην κάλπη, ένα και μόνο νόημα μπορεί και πρέπει να έχει: τη στήριξη και την προώθηση μιας τέτοιας πολιτικής κατεύθυνσης και των δυνάμεων που την υπηρετούν με συνέπεια και αποφασιστικότητα εδώ και χρόνια.

ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ!

ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ!

ΣΤΗΡΙΞΤΕ – ΨΗΦΙΣΤΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φωτογραφίες από τη χθεσινή εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) στην Αθήνα

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σταματήστε την αφισορύπανση! Σεβαστείτε το περιβάλον!

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παραλλαγές του ραδιοφωνικού μηνύματος του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Οι παραλλαγές αυτές προέρχονται από φίλους και συντρόφους της Θεσσαλονίκης!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ(μ-λ)

διοργανώνει την κεντρική προεκλογική της συγκέντρωση

την Τρίτη 29 Σεπτέμβρη, στις 7:00 το απόγευμα,

στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας της Ελλάδας.

(Σίνα 16 & Ακαδημίας). Θα μιλήσουν: Γιώργος Κούτουλας Γιάννα Αντωνιάδη Δημήτρης Μπαμπίλης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Περί «χρήσιμης» και «χαμένης» ψήφου

0

Χρόνια τώρα σε κάθε εκλογές ανθεί η σχετική φιλολογία. Το ΠΑΣΟΚ απευθύνεται στον κόσμο της Αριστεράς διακηρύσσοντας πως κάθε ψήφος που δεν δίνεται σε αυτό (για «να φύγει η Δεξιά») είναι μια χαμένη ψήφος.
Στη δική τους κλίμακα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν «χαμένη» κάθε ψήφο που δεν δίνεται σε αυτούς αλλά «χαραμίζεται» στα μικρότερα κόμματα και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
Σε σχέση με αυτά θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε πως μια «χρήσιμη» διαδρομή (της ψήφου) είναι αυτή που οδηγεί έναν κόσμο από τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στα «μεγάλα» αριστερά κόμματα και από εκεί στη «μεγάλη Αριστερά» του… ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε αυτή τη διαδρομή την έχουν κάνει κατά καιρούς όχι μόνο οι ψήφοι, αλλά και πολλά άτομα και μάλιστα «σημαίνοντα». Όρα, λ.χ., Ανδρουλάκης, που από άλμα σε άλμα βρήκε τελικά την πλήρη «χρησιμότητά» του. (Και έπονται και άλλοι σε αυτή τη διαδικασία ανακύκλωσης.)
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα της ψήφου.
• Το ζήτημα έχει την ιστορία του. Μια πολύ σημαντική περίπτωση είναι αυτή που αφορά την πριμοδότηση της τότε Ένωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου, τη δεκαετία του 1960, από την ενιαία τότε Αριστερά (ΕΔΑ).
Η δεύτερη, τη συμπόρευση με το «ρεύμα της Αλλαγής» του ΠΑΣΟΚ και του Α. Παπανδρέου μετά το 1974, τόσο του ΚΚΕ όσο και του τότε ΚΚΕ εσωτερικού. Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά για όλα αυτά και για τις συνέπειες που είχαν για το λαϊκό κίνημα, αλλά ας περάσουμε στο πώς τίθεται το πρόβλημα σήμερα.
Το ερώτημα είχε –και έχει– καταρχάς μια βασική διάσταση. Αυτή που αφορά το πώς αντιμετωπίζει κανείς τη σχέση ανάμεσα σε αυτά που παίζονται στο κοινοβουλευτικό πεδίο από τη μια και στην αναγκαιότητα ανάπτυξης, συγκρότησης του λαϊκού κινήματος από την άλλη.
Ας δούμε ωστόσο το πώς εμφανίζεται το πρόβλημα σε σχέση με το ζήτημα της χρήσιμης ή μη ψήφου και με ποια κριτήρια μπορεί να θεωρηθεί σαν τέτοια ή αλλιώτικη. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το θέμα δεν είναι ίδιος για όλους. Με άλλη λογική αντιμετωπίζουν το ζήτημα οι αστικές δυνάμεις, με διαφοροποιημένη οι ρεφορμιστές και εντελώς αντίθετη οι λαϊκές επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις.
- Όσον αφορά τις αστικές δυνάμεις, η ψήφος έχει μια πολύ συγκεκριμένη και άμεση χρησιμότητα. Και, για να είμαστε ακόμη πιο συγκεκριμένοι, αυτό που κρίνεται σε αυτές τις εκλογές είναι το αν θα σχηματίσει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ. Από τη μεριά του συνεπώς το ΠΑΣΟΚ λ.χ. έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει πως η μόνη χρήσιμη ψήφος είναι αυτή που δίνεται σε αυτό και θεωρεί άχρηστη όποια ψήφο δίνεται στα κόμματα της Αριστεράς. Προϋπόθεση ωστόσο για να αποδεχτεί κανείς μια τέτοια λογική είναι να πιστεύει ότι μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ –και σε αντίθεση με μία της ΝΔ– θα υπηρετήσει τον λαό. Όταν ωστόσο θεωρεί –όπως εμείς, ας πούμε- ότι και το ΠΑΣΟΚ, όπως και η ΝΔ, αυτό που έχουν να κάνουν είναι να προωθήσουν την επίθεση του συστήματος ενάντια στον λαό, δεν έχει κανένα λόγο να ενδώσει σε μια τέτοια λογική.
- Υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο μιας τέτοιας «χρησιμότητας», συναφές προς το προηγούμενο: η πιθανότητα, η προοπτική κυβερνήσεων συνεργασίας και, για να είμαστε και πάλι συγκεκριμένοι, η σύμπραξη κομμάτων της Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Αυτή η λογική χαρακτήριζε (ανοιχτά) την πολιτική αυτών των κομμάτων για πολλά χρόνια. Θεωρούμε μάλιστα πως συνεχίζει να τη χαρακτηρίζει, έστω και αν υπό το βάρος των εξελίξεων καμώνονται πως την αποκηρύσσουν. Το σύνθημα-γραμμή, λ.χ., της ανατροπής του δικομματισμού σε αυτό ακριβώς παραπέμπει. Στη διαμόρφωση όρων και συνθηκών που θα κάνουν εφικτή και αναγκαία μια τέτοια συνεργασία. Ως προς το πολιτικό περιεχόμενο μιας τέτοιας συνεργασίας, αυτό που λέγεται ή υπονοείται είναι πως μια κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει και η Αριστερά (τελευταία μας προέκυψαν και οι Οικολόγοι) θα εφαρμόσει φιλολαϊκές πολιτικές, θα στρέψει την κίνηση των πραγμάτων προς τα αριστερά. Ιδού λοιπόν η συγκεκριμένη «χρησιμότητα» της ψήφου που θα δοθεί σε αυτά τα κόμματα. Το αν και πόση βάση έχει μια τέτοια πολιτική κατεύθυνση φαίνεται και από το γεγονός ότι τα ίδια τα ρεφορμιστικά κόμματα αναγκάζονται –στα λόγια τουλάχιστον– να την αποκηρύξουν. Ποια χρησιμότητα, ποιας ψήφου λοιπόν;
• Περνάμε έτσι στην άλλη διάσταση του ζητήματος που είναι –εν τέλει– και η πιο ουσιαστική. Αν η ψήφος των λαϊκών-αριστερών ανθρώπων δεν έχει και δεν μπορεί να έχει συγκεκριμένη χρησιμότητα στο κυβερνητικό πεδίο με βάση τις σημερινές συνθήκες και τους συσχετισμούς, τότε ποια μπορεί να είναι η χρησιμότητά της; Κατά την άποψή μας, η μόνη χρησιμότητα και σημασία που μπορεί να έχει είναι η ενίσχυση –και με την ψήφο– αυτής ή εκείνης της πολιτικής γραμμής και κατεύθυνσης. Αυτό είναι το μόνο ερώτημα το οποίο έχει να απαντήσει ένας αγωνιστής, ένας αριστερός άνθρωπος.
- Ως προς αυτό, τα ρεφορμιστικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ) έχοντας αναγκαστεί από τις εξελίξεις να αποποιηθούν (τουλάχιστον σε αυτά που λένε) την κυβερνητική προοπτική «οχυρώνονται» στην ανάδειξη του κοινοβουλευτικού πεδίου σαν κύριου πεδίου «πάλης» και των εκλογών ως «μάχης των μαχών». Ενισχύστε λοιπόν εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρχει, λέει, ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση στη βουλή, η οποία μάλιστα θα αντιπαραθέτει και συγκεκριμένες προτάσεις (προφανώς στην κυβέρνηση) για την αντιμετώπιση των προβλημάτων.
Πιο «ριζοσπαστικό» το ΚΚΕ, ζητάει να ψηφιστεί γιατί ένα ισχυρό (κοινοβουλευτικά) ΚΚΕ αποτελεί τη μόνη και αποτελεσματική δύναμη αντίστασης ή ακόμη και «αντεπίθεσης». Τέτοια «χρησιμότης»!
Τα πράγματα ωστόσο είναι συγκεκριμένα. Τα δύο αυτά κόμματα «παλεύουν» κοινοβουλευτικά εδώ και χρόνια. Τα αποτελέσματα, και καθώς όλοι το γνωρίζουν, είναι μηδενικά. Ταυτόχρονα είναι σαφές πως τίποτα διαφορετικό δεν πρόκειται να γίνει αν υποθέσουμε ότι βγάζουν πέντε-δέκα βουλευτές παραπάνω. Όμως το χειρότερο είναι ότι στο όνομα αυτής της «πάλης» αδιαφόρησαν ή ακόμη και υπέσκαψαν την ανάπτυξη των αγώνων του λαού και της νεολαίας στα διάφορα μέτωπα πάλης που υπήρξαν. Δηλαδή το μόνο πεδίο όπου ο λαός μπορεί να αναζητήσει απαντήσεις στα προβλήματά του, να αναπτύξει τη δύναμή του, να διαμορφώσει ευνοϊκούς συσχετισμούς, να κερδίσει νίκες.
Με άλλα λόγια λοιπόν η ψήφος σε αυτά τα κόμματα «χρησιμεύει» στην ενίσχυση των κοινοβουλευτικών αυταπατών και ταυτόχρονα στις πολιτικές υπονόμευσης της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος.
Τέλος, και για να αναφερθούμε και σε αυτή την πτυχή του πράγματος, αν η στάση αυτών των δυνάμεων υπογραμμίζει και σηματοδοτεί το «δράμα» του κινήματος και της Αριστεράς στη χώρα μας, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός που επιδεικνύουν οργανώσεις υποτίθεται «ακόμα πιο ριζοσπαστικές» αγγίζει τα όρια της φάρσας.
Όπως και να ’χει, η ουσία του πράγματος σε σχέση με το πρόβλημα που τίθεται εδώ είναι μια: η μόνη πραγματικά χρήσιμη πολιτική στάση –που μπορεί να εκφραστεί και με την ψήφο– είναι αυτή που ενισχύει την πολιτική κατεύθυνση της συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων μέσα στο πεδίο της καθημερινής αντίστασης και πάλης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιο σπουδαίο από την ψήφο;

0

Καθώς διανύουμε την προεκλογική περίοδο είναι διάχυτη στον κόσμο της Αριστεράς, και συνολικά στο λαό, η αίσθηση της ανεπάρκειας και του πεπερασμένου που εκπέμπουν και τα δύο κόμματα του κοινοβουλίου που αναφέρονται στο χώρο αυτό. Με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, με μια ποικιλία αφορμών και προσεγγίσεων, ένας ολόκληρος κόσμος διατυπώνει αντιθέσεις, ενστάσεις, ανεμπιστοσύνη και μη έμπνευση απέναντι σε αυτό που αποτελεί το πολιτικό προφίλ και λόγο των ηγεσιών του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Με την παρατήρηση αυτή δεν αναφερόμαστε βέβαια ούτε στις μεταξύ τους αντιθέσεις ούτε στην πολιτική κριτική που ασκείται στις ηγεσίες αυτές από το ΚΚΕ(μ-λ) ή από τις όποιες πολιτικές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλλά σε έναν ευρύτερο κόσμο. Σε έναν κόσμο που αυτή την κριτική δεν την εκφράζει για να υπερασπιστεί τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, τους Οικολόγους. Δεν την εκφράζει σαν πρόσχημα για να δηλώσει υποταγή, παραίτηση, για να δικαιολογήσει άλλες προσωπικές επιλογές που είναι αντίθετες ή ασύμβατες με την υπόθεση της Αριστεράς και των αγώνων. Αντίθετα την εκφράζει σαν αγωνία απέναντι σε ό,τι ζει εδώ και χρόνια και σε αυτά που αισθάνεται ότι έρχονται και σαν παράπονο απέναντι σε αυτούς που (υποτίθεται ότι) έχουν τον πρώτο λόγο για να ανοίξουν το δρόμο για την αντιμετώπισή τους. Ανεξάρτητα λοιπόν από το βαθμό συμφωνίας μας σε όλες αυτές τις προσεγγίσεις και κριτικές -και μάλιστα έχοντας την άποψη πως όλη αυτή η πρώτη ύλη χρειάζεται να δουλευτεί στο πραγματικό «εργαστήρι» της ταξικής πάλης για να δώσει τις συνολικότερες και απαιτούμενες απαντήσεις στο ζήτημα της Αριστεράς- αυτή η διαπίστωση αποτελεί για μας άλλη μια έκφραση αυτού που ονομάζουμε «Ζήτημα Αριστεράς» στη χώρα μας και όχι μόνο.
Αν κανείς αναλογιστεί τις συνθήκες και τα πραγματικά χαρακτηριστικά της περιόδου και τις αντιπαραβάλλει με τον πολιτικό λόγο και τα ζητούμενα που θέτουν στην προεκλογική περίοδο οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, θα διαπιστώσει ...ιλιγγιώδεις αναντιστοιχίες και δυσθεώρητα κενά. Λόγος γεμάτος με αγκομαχητά, παρακάλια και μικροεκβιασμούς που αποθεώνουν την εκλογικίστικη αντίληψη, τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Λόγος που δεν θέλει να πει στο λαό την πιο απλή και βασική αλήθεια που αφορά τις εκλογές: Οι κάλπες δεν γεννούν νέους συσχετισμούς, δεν παράγουν αποτελέσματα έξω από τα όρια που πριν από αυτές είχαν διαμορφωθεί. Αντίθετα και οι δύο ηγεσίες υιοθετούν πλήρως την αστική λογική για την «κορυφαία διαδικασία» που θα «κρίνει τις τύχες της χώρας τα επόμενα τέσσερα χρόνια». Σε αυτή τη βάση φτάνουν σε απίστευτες …ακρότητες του είδους, «τρομοκρατείστε τους» (ΚΚΕ) ή «χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ η βουλή θα είναι φτωχή». Στην πραγματικότητα, με όλα αυτά τα καμώματα το μόνο που καταφέρνουν είναι να συμβάλλουν και στον εκλογικό εγκλωβισμό του λαού, στο βαθμό που τον «μαθαίνουν» να σκέφτεται για τις εκλογές σύμφωνα με τη λογική που προβάλλει το σύστημα και άρα να είναι πιο ευάλωτος στα δικά του (του συστήματος) ισχυρότερα διλήμματα.
Αλήθεια, υπάρχει κάτι πιο σπουδαίο από την ψήφο που αυτές οι ηγεσίες έχουν να προτείνουν και να ζητήσουν από το λαό; Υπάρχει μια πολιτική κατεύθυνση που προτείνουν και παλεύουν για να οικοδομηθεί από το λαό, που να αφορά τις σημερινές συνθήκες και να είναι στον αντίποδα του συστήματος; Ναι βέβαια! Ο ΣΥΡΙΖΑ –με την κατά Τσίπρα «προγραμματική υπεροπλία»- προτείνει «ένα άλλο κράτος» που με θεμέλιο την …Εθνική Τράπεζα και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο θα κάνει «αναδιανομή του εισοδήματος». Και το ΚΚΕ (που έχει επίσης αναλυτικά αιτηματολόγια για τα πάντα) διαθέτει το νεφέλωμα της «λαϊκής οικονομίας-εξουσίας» και το «δίλημμα» των «δύο δρόμων για την ανάπτυξη». Δηλαδή, οι μεν αντιγράφουν και διαρκώς ξαναγράφουν εκδοχές της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης και οι δε απαιτούν …αναβολή της ταξικής πάλης μέχρι νεωτέρας . Και οι δύο μαζί αρνούνται στο λαό ρόλο στη σημερινή κατάσταση και γι αυτό του αρνούνται και κάθε ελπίδα, κάθε προοπτική. Η πολιτική διαπάλη δεν είναι για αυτούς η έκφραση στο πολιτικό επίπεδο της αντίθεσης της εργατικής τάξης και του λαού με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Δεν είναι αυτό που θέλουν να αναδείξουν και να υπηρετήσουν. Η πολιτική πάλη για αυτές τις ηγεσίες αρχίζει και τελειώνει στο αν και πόσες έδρες θα πάρουν στο κοινοβούλιο –και όπου αλλού. «Έδρες» που δεν θα εκφράζουν αυτές τις αντιθέσεις, αλλά απλά θα συμπληρώνουν την πολιτική λειτουργία του συστήματος.
Αυτή η σχέση, της το λιγότερο στρεβλής έκφρασης μέσω κάποιων ποσοστών της λαϊκής δυσαρέσκειας, τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι έχει πιάσει τα όρια της και ταυτόχρονα δεν έχει ούτε στα σημερινά επίπεδα βέβαιη την αναπαραγωγή της. Γιατί τα όρια της δεν τα ορίζει βέβαια η πιο οργανωμένη κομματική προπαγάνδα, ο περισσότερο ή λιγότερο ισχυρός κομματικός μηχανισμός ή ο καταιγισμός των τηλεοπτικών εμφανίσεων. Τα όρια της τα ορίζει η επίθεση από τη μια και οι αγώνες και οι απαιτήσεις του κινήματος από την άλλη. Να λοιπόν γιατί και πώς εισπράττει ανεπάρκεια ένας ολόκληρος κόσμος από την …καταιγιστική προεκλογική παρουσία των ηγεσιών αυτών των κομμάτων. Γιατί από αυτή την παρουσία λείπουν όλα όσα μπορούν να αναφέρονται στην υπόθεση του λαού, της κομμουνιστικής Αριστεράς και του κινήματος και περισσεύουν όσα λειτουργούν συμπληρωματικά στις απόψεις και στις ανάγκες του επίσημου πολιτικού σκηνικού.
Δηλαδή, ακόμα και αν «ξεχνούσε» κανείς τι δεν οικοδόμησαν μέσα στο λαό τα προηγούμενα χρόνια τα κόμματα αυτά, πώς και πόσο υπονόμευσαν το κίνημα και την πάλη που ξέσπασε σε μεγάλα ζητήματα, δεν μπορεί παρά να «τρομάξει» για το πώς σκέφτονται την επόμενη μέρα, αν πάρει υπόψη του αυτά που λείπουν από το λόγο τους:
- Την πρόταση αγώνα, την κατεύθυνση πάλης, τη δέσμευση και την αισιοδοξία πως ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα θα υπηρετήσουν με τη λογική της κοινής δράσης την ανάγκη αντίστασης και ανατροπής της άγριας επίθεσης. Αντί γι’ αυτό, πνίγουν τον κόσμο και τη λαϊκή οργή στην «τελική» μάχη των εκλογών.
- Την προβολή της πάλης των λαών παντού στον κόσμο. Την ανάδειξη της αφύπνισης των μαζών, του νέου κύκλου αγώνων που έχει ξεκινήσει. Αυτοί προτιμούν να διαφημίζουν τον …Λαφοντέν, να αγνοούν το Λαλγκλάρ, να κάνουν με τις πλάτες των στρατηγών του καθεστώτος «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης» στο επαναστατημένο Κατμαντού.
- Την υπεράσπιση της επαναστατικής-σοσιαλιστικής προοπτικής και της ιστορίας του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος. Αυτοί όμως είτε συντάσσονται ανοιχτά με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) είτε «υπερασπίζονται» την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος τόσο όσο θα τους επιτρέψει να μη χρεωθούν οι ίδιοι τον για δεκαετίες ρεβιζιονιστικό τους χαραχτήρα και τις βαριές ευθύνες τους. Και οι δύο μαζί αρνούνται αυτή την προοπτική με τη σημερινή τους πολιτική στάση και απέναντι στο λαό και απέναντι στο σύστημα.
Σε όλα αυτά τα «ελλείμματα» και σε όλα αυτά τα «πλεονάσματα», που εντελώς επιγραμματικά αναφέραμε, βρίσκεται η βάση των κοινών ουσιαστικά αδιεξόδων των ηγεσιών ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά είναι που εξηγούν κατά τη γνώμη μας το γιατί σε αυτές τις συνθήκες που διευρύνεται η δυσαρέσκεια και η αποστοίχιση των μαζών από το σύστημα, αυτές δεν μπορούν να μεταφραστούν ούτε ως κλίμα στα κόμματα αυτά. Η υπέρβαση της περνάει μέσα από την υπεράσπιση και την εμπιστοσύνη στη δύναμη των μαζών, που ξαναθέτουν στα σημερινά πολιτικά δεδομένα «την απεραντοσύνη των σκοπών μας», όταν αυτές γίνονται πρωταγωνιστές. Αλλά κυρίως αυτό που έχει αξία να επισημανθεί είναι ότι με όλα αυτά τα «ελλείμματα» και «πλεονάσματα» καθώς και με τις ανάγκες που αναδείχνουν πρέπει να αναμετρηθεί ο κόσμος της Αριστεράς και ο λαός μας συνολικά. Στις εκλογές και κυρίως μετά από αυτές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καμία εμπιστοσύνη στους κοινοβουλευτικούς προφήτες Καμία απογοήτευση και απαισιοδοξία για τα «χειρότερα που θα ’ρθουν»

0

Παρά την κακόβουλη αισιοδοξία του Καραμανλή και των ομοϊδεατών του που με «ειλικρίνεια» (;) μας δείχνουν τον ανήφορο προς τον Γολγοθά ώστε να λυτρωθεί και να αναστηθεί ο λαός, πέρα από τα χαριτωμένα «λιβάδια ευτυχίας» που διασχίζει το ΠΑΣΟΚ, με οδηγό τον επίσης «αισιόδοξο» Παπανδρέου, ώστε να οδηγηθούμε στη γη της «πράσινης» επαγγελίας δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα όπως τα «προφητεύουν» οι κοινοβουλευτικοί προφήτες. Παπανδρέου, Καραμανλής και ΣΙΑ δείχνουν να είναι οι μόνοι που αισιοδοξούν σε αυτήν τη χώρα. Οι υπόλοιποι κάτοικοι βυθίζονται καθημερινά σε μια αυξανόμενη απαισιοδοξία για το μέλλον και το τι αυτό μας επιφυλάσσει.

Αυτή η διάσταση… συναισθημάτων των «από πάνω» με όσα νοιώθουν οι «από κάτω» μας φαίνεται απόλυτα φυσιολογική. Γιατί ούτε είναι ο Καραμανλής αυτός και οι «συνοδοιπόροι του» που θα υποστούν το Γολγοθά των υπολοίπων (και ας χάσουν τις εκλογές), ούτε ο Παπανδρέου και οι «οικοεκσυγχρονιστές του» θα διαψευστούν για τα «ένδοξα χρόνια» που προβλέπουν (κι ας κερδίσουν τις εκλογές).
Είναι αναγκαστικά διαφορετικές οι διαδρομές του κόσμο της εργασίας και του απόκοσμου του κεφαλαίου, διαμετρικά αντίθετες: Οσο θα ρίχνεται ο ένας στα βάθη της φτώχειας και της απελπισίας τόσο θα υψώνεται ο άλλος στην κορυφή της ευδαιμονίας και της αναισθησίας. Ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει κάθε φορά τις εκλογές. Κι αυτό όχι γιατί «ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι ίδια». Τουλάχιστον όχι μόνο γι’ αυτό.
Τώρα που διαφαίνεται κυβερνητική εναλλαγή, που προβλέπεται αλλαγή στη διακυβέρνηση του κράτους ας μην ξεχνάμε ένα πράγμα: δεν υπάρχει ολοκληρωτική αποχώρηση ή ολοκληρωτική εγκαθίδρυση της μιας ή της άλλης μερίδας εκπροσώπησης των συμφερόντων της ξένης και ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Τι σόι κατεστημένο θα ήταν τότε; Το «ανερχόμενο» ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει ενώ η «απερχόμενη» ΝΔ διατηρεί την επιρροή στη διακυβέρνηση της χώρας και του κράτους. Από αυτήν την άποψη δεν ήταν καθαρό ψέμα το «κράτος του ΠΑΣΟΚ» εντός της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, όπως δεν θα είναι ψέμα «το νεοδημοκρατικό κράτος» εντός της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Γιατί συμπληρώνουν και μοιράζονται θεσμούς και ρόλούς. Εναλλασσόμενοι και από κοινού στην εξουσία, έστω και με ανισότητες που καθορίζουν τα εκλογικά ποσοστά.
Η απαισιοδοξία, ωστόσο, για το μέλλον παραμένει σε «οπαδούς, εχθρούς και φίλους». Το 83% του πληθυσμού πιστεύει ότι η ζωή των σημερινών παιδιών θα είναι δυσκολότερη από αυτήν που βιώνουν οι ίδιοι. Γενικευμένη η δυσπιστία απέναντι σε δεσμούς, κυβέρνηση, βουλή, πολιτικά κόμματα, εκκλησία, ΜΜΕ. Τίποτα δεν γεννά σε μεγάλο μέρος του κόσμου την ελπίδα ότι ίσως κάτι αλλάξει προς το καλύτερο. Και από κοντά η μοχθηρή υπόσχεση για ανελέητη λιτότητα, για πάγωμα μισθών και των χειρότερων ημερών για τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα άλλα και για αυτά που έως τώρα τα «φέρναν βόλτα». Ο Καραμανλής τα λέει πριν τις εκλογές για να αποχωρήσει με το «λαμπρό» βιογραφικό του «έντιμου και ειλικρινή». Ο Παπανδρέου θα τα πει μετά της εκλογές ως μελλοντικός πρωθυπουργός που εξαπατήθηκε.
Το δυστύχημα βέβαια είναι ότι αυτή η δικαιολογημένη απογοήτευση και απαισιοδοξία δεν στρέφεται μόνο κατά των κατεστημένων θεσμών. Στρέφεται –δικαιολογημένα- και κατά της Αριστεράς που είτε αδυνατεί είτε δεν θέλει να διαφοροποιηθεί από την γενικευμένη κοινωνική μιζέρια.
Αύτη η απαισιοδοξία φέρνει τον κίνδυνο της πολιτική παθητικότητα, οδηγεί στη αποχαύνωση την κοινωνία. Οχι μόνο την προεκλογική περίοδο αλλά κυρίως μετά τις εκλογές σαν μια μόνιμη κατάσταση και στοιχείο συμπεριφοράς. Γι’ αυτό δεν ανησυχεί το καθεστώς με τη γενικευμένη και γενική απαξίωσή του. Αυτός ο κίνδυνος λοιπόν πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως.
Δεν είναι ορατό με την πρώτη ματιά, ωστόσο, η όλη κατάσταση συνδέεται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, με την υποχώρηση του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος. Του κινήματος δηλαδή που, στη βάση της ύπαρξής του (άσχετα με τις μετέπειτα στρεβλώσεις) εισήγαγε τη συμμετοχή των εργαζόμενων μαζών στη διαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας. Είναι επομένως η αισιοδοξία που αποπνέει η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Τι μέλλον θα είχαμε άλλωστε χωρίς αυτό.

Ψέματα με κοντά ποδάρια

Ποιός είπε τα περισσότερα ψέματα στο ντιμπέιτ; Εξαρτάται. Από το ένα πρόκειται για ανόητα ή πονηρά ψέματα, ψέματα αποδεδειγμένα ή ψέματα που πρόκειται να αποδεχθούν. Πάντως, ψέματα είπαν, πολλά και διάφορα, και οι δυο «εντιμότατοι» πολιτικοί αρχηγοί.
Αν πρέπει να διαλέξουμε ένα ψέμα για τον καθένα, θα λέγαμε (χωρίς αναγκαστικά να είναι αυτά τα πιο «χοντρά» και προκλητικά) ότι είναι:
Για τον Καραμανλή τα Stage και για τον Παπανδρέου το άρθρο 16.
Με τα λεφτά των φορολογουμένων τα μισητά Stage και όχι με κοινοτικά κονδύλια. «Τι να κάναμε, να πάνε χαμένα τα κοινοτικά κονδύλια;», είχε πει ο Καραμανλής. Δηλαδή, αν ήταν να μας έδινε η ΕΕ λεφτά για χειροπέδες (που επί της ουσίας τέτοια είναι) θα έπρεπε να δεθούμε όλοι χειροπόδαρα! Μιλάμε όμως για τα ψέματα των αρχηγών και όχι για τις ανοησίες τους.
Σχετικά με την αναθεώρηση του άρθρου 16 ο Παπανδρέου είπε ότι αποχώρησε γιατί οργίστηκε με τη διαδικασία νοθείας για το άρθρο 24 για τα δάση (σιγά την ασυνήθιστη διαδικασία για το ΠΑΣΟΚ). Πρόκειται για ψέμα υπεκφυγής απ’ την ουσία. Ως γνωστόν, το άρθρο 16 και η αναθεώρησή του είναι η αγαπημένη ενασχόληση του τομέα Παιδεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του ίδιου του Παπανδρέου.
Για τα υπόλοιπα ψέματα των αρχηγών θα γράφαμε… βιβλία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

To ΠΑΣΟΚ «απειλεί» να «ξανασώσει» το λαό και τη χώρα

0

Το ΠΑΣΟΚ στα πρόθυρα της εξουσίας λοιπόν, και ο Γ. Παπανδρέου σχεδόν βέβαιος πρωθυπουργός. Ούτε ο ίδιος θα το φανταζόταν εκείνες τις γκρίζες μέρες του 2007.
Τα πράγματα πήραν ωστόσο τις στροφές τους και να ‘μαστε κιόλας μπροστά σε μια «νέα αρχή» (ή «νέο ξεκίνημα» ή «νέα εξόρμηση» ή ό,τι άλλο «νέο» προτιμάτε).
Ο ελληνικός λαός βέβαια γνωρίζει ότι τίποτε το ουσιαστικά νέο δεν υπάρχει σε όλα αυτά, παρά το νέο περιτύλιγμα παλιών πολιτικών. Μόνο τα συνήθη παπαγαλάκια (ενόψει μάλιστα και νέων επιχορηγήσεων –εδώ πραγματικά θα υπάρξουν νεότερα) έχουν βαλθεί να λένε και να γράφουν πολλά και διάφορα. Περί του μοντέλου Ομπάμα, που θα προωθήσει ο Γ. Παπανδρέου, περί της διαφορετικής γραμμής του ΠΑΣΟΚ από εκείνη της ΝΔ, περί ενός «νέου» ΠΑΣΟΚ που «άλλαξε» και δεν είναι όπως παλιά, περί των «νέων» και «φιλολαϊκών» θέσεων του ΠΑΣΟΚ, και «πράσινης» ανάπτυξης και άλλα ανθηρά. Το θράσος στην αποθέωσή του!
Αλλά ας τα δούμε.

Νεφελώματα και πραγματικότητα

Εχει μια ορισμένη σημασία να αναφερθούμε συνοπτικά έστω στο διεθνές πλαίσιο. Ενα πλαίσιο που διαμορφώνεται από τις κυρίαρχες στις μέρες μας τάσεις, ροπές και κατευθύνσεις. Αυτές που ώθησαν στη γιγαντιαίων διαστάσεων χρηματοδότηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και για τη διάσωση αυτού του ληστρικού μηχανισμού.
Την αναζήτηση διεξόδου από την κρίση, την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Της μετακύλισης των συνεπειών της στις εξαρτημένες χώρες. Στον άγριο ανταγωνισμό ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες και σε όλα τα πεδία. Την ενίσχυση των επιχειρήσεων στο εθνικό πεδίο, από κάθε πλευρά, και στα πλαίσια αυτού του ανταγωνισμού. Σ’ αυτές τις τροχιές κινήθηκε και κινείται το σύνολο των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων και αυτό είναι που διαμορφώνει το συνολικό πλαίσιο.
Οι διαφορές στη «δοσολογία» δεν συνιστούν «σύγκρουση» ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και κεϋνσιανισμό, όπως διατείνονται ορισμένοι, αλλά διαφορετικούς όρους, συνθήκες, ανάγκες αλλά και δυνατότητες της κάθε χώρας. Λόγου χάρη, όντως είναι πιο «ανοιχτός» ο Ομπάμα στην ενίσχυση της ρευστότητας σε σχέση με τους Ευρωπαίους. Αυτό ωστόσο έχει μεγαλύτερη σχέση με τον ανταγωνισμό –ιδιαίτερα στο διεθνές χρηματοπιστωτικό πεδίο- παρά με τον …Κέυνς. Μια πολιτική με την οποία οι ΗΠΑ υπερδιογκώνουν το χρέος τους και ταυτόχρονα εκτυπώνουν ποταμούς δολαρίων με «αντίκρισμα» τη θέση τους ως μοναδικής υπερδύναμης στον κόσμο (και όχι μόνο οικονομικής). Οι Ευρωπαίοι κινούνται στην ίδια τροχιά αλλά με λιγότερα περιθώρια ανοιγμάτων. Όχι μόνο λόγω διαφοράς μεγέθους αλλά κυρίως λόγω έλλειψης ενιαίου πολιτικού κέντρου.
Αυτό είναι το πλαίσιο και αυτά τα περιθώρια στα οποία μπορούν να κινηθούν οι μικρότερες, εξαρτημένες χώρες. Πόσα περιθώρια αύξησης λ.χ. του χρέους της έχει η χώρα μας; Δεν αναφερόμαστε εδώ στο αν και πόσο το «επιτρέπουν» ή όχι οι Βρυξέλλες, αλλά κύρια στο ποιες είναι οι δυνατότητες (και όχι μόνο οικονομικές) της χώρας μας. Στο πεδίο αυτό ούτε σαν αστείο δεν αξίζουν οι παραλληλισμοί με ΗΠΑ και …Ομπάμα. Ετσι η μόνη επιλογή που βλέπει ως «ρεαλιστική» η μεγαλοαστική τάξη της χώρας μας είναι το παραπέρα ξεζούμισμα του εργαζόμενου λαού, είτε το λένε ανοιχτά όπως ο Καραμανλής είτε το συγκαλύπτουν σε πράσινα νεφελώματα όπως ο Γ. Παπανδρέου.
Υπάρχει βέβαια και η περιοχή του «πράσινου» (όχι αυτού που καίγεται κάθε τόσο αλλά της λεγόμενης πράσινης ανάπτυξης). Είναι το νέο νεφέλωμα στα πλαίσια του οποίου καμουφλάρονται πολλά και διάφορα. Εδώ θα επισημάνουμε μόνο δύο βασικές παραμέτρους του πράγματος. Πρώτον, ότι με τους καλύτερους όρους και προθέσεις (αν τις υποθέσουμε ως υπαρκτές) οι πραγματικές απαντήσεις στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας έχουν πολύ δρόμο ακόμα (όπως άλλωστε και η αναζήτηση της καινοτομίας και προηγμένων προϊόντων σε άλλους κλάδους που μάλλον ιεραρχούνται ως πιο επείγουσας ανάγκης). Η παγκόσμια οικονομία θα συνεχίσει να βασίζεται για καιρό ακόμα, κύρια στους «παραδοσιακούς» κλάδους και το …πετρέλαιο.
Το δεύτερο αφορά ότι στο όνομα της οικολογίας και της …σωτηρίας του πλανήτη επιχειρείται η επιβολή ανταγωνιστικών όρων από τη μια ιμπεριαλιστική δύναμη στην άλλη. Ταυτόχρονα και σαν όργανο διείσδυσης όπως λ.χ. των ΗΠΑ στη Βραζιλία, όπου μάλιστα στο όνομα της παραγωγής «οικολογικού» (φυτικού) καυσίμου …καταστρέφεται το οικοσύστημα του Αμαζονίου.
Οσον αφορά τώρα τη χώρα μας και τον Γ. Παπανδρέου, είναι ζήτημα αν αντιλαμβάνεται καν πώς έχει το ζήτημα (όπως άλλωστε –και πέρα απ’ τον δεδομένο οπορτουνισμό τους- οι «ειδήμονες» περί το θέμα Πράσινοι-Οικολόγοι).

Το ΠΑΣΟΚ «άλλαξε»! (διεύθυνση γραφείων)

Είναι δεδομένο ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ, όπως και η ΝΔ, αυτό που αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν είναι η πολιτική της συνέχισης της επίθεσης ενάντια στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία. Όχι μόνο επειδή το λέει η ΕΕ, αλλά επειδή αποδεδειγμένα είναι κόμματα του κεφαλαίου και της εξάρτησης. Ποιο είναι ωστόσο εδώ το –προεκλογικό- ζήτημα; Το ΠΑΣΟΚ διεκδικώντας τη διακυβέρνηση έπρεπε να εμφανιστεί ως κάτι το διαφορετικό από τη ΝΔ. Και μιας και η ΝΔ επέλεξε την «υπεύθυνη στάση», δηλαδή την ανοιχτή διακήρυξη προθέσεων, το ΠΑΣΟΚ έκανε σημαία του τη «φιλολαϊκή» πολιτική μέσω της «αναθέρμανσης» της οικονομίας κ.λπ. Το πόσο υπόσταση έχει αυτό, μας το έδειξε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πριν γίνει ακόμη κυβέρνηση. Αναφερόμαστε στην «αλλαγή σημαίας» που αναγκάστηκε να κάνει ο Γ. Παπανδρέου κάτω από την πίεση της πραγματικότητας. Τώρα πλέον σαν κύριος στόχος και άξονας πορείας τίθεται το «χτύπημα της διαφθοράς». Σωθήκαμε!
Ο λαός ωστόσο και γνωρίζει και θυμάται. Γνωρίζει ότι η διαφθορά αποτελεί σύμφυτο στοιχείο αυτού του συστήματος. Θυμάται ότι ήταν ο ίδιος ο «πολύς» Α. Παπανδρέου που είπε για στέλεχός του πως κατανοεί το να κάνει κάποιο δωράκι στον εαυτό του αλλά εκείνος το «παράκανε». Το «μήνυμα» το πήραν στη συνέχεια πολλοί και μάλιστα το «παράκαναν», συνέχισαν και θα συνεχίσουν να το «παρακάνουν». Ηδη και ενόψει της ανόδου του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να συρρέουν τα διάφορα τρωκτικά, να συνωστίζονται στους διαδρόμους οι ημέτεροι, να διαγκωνίζονται στην αυλή του έως και άνθρωποι του «πνεύματος» και της «τέχνης».
Επειδή όσο και αν φωνασκούν τα παπαγαλάκια, το ΠΑΣΟΚ δεν άλλαξε. Επειδή όπως μας διαβεβαιώνει και η κυρία Α. Διαμαντοπούλου δεν τίθεται, λέει, «θέμα ηθικής τάξης» για όσους κόπηκαν από τις λίστες. Επειδή το μόνο που σηματοδοτεί το ξεκαθάρισμα των υποστηρικτών του Βενιζέλου είναι η αγωνία του Γ. Παπανδρέου να εδραιώσει την ηγεσία του στο ΠΑΣΟΚ (μετά τη λαχτάρα που τράβηξε το 2007).
Στην ίδια άλλωστε λογική δήλωσε σε συνέντευξή του στον Παπαχελά πως «δεν πρόκειται να ανεχτεί φέουδα» (στο φέουδό του).
Αλλά ας μην πάμε μακριά. Στην ίδια συνέντευξη δηλώνει πως «η διακυβέρνηση Σημίτη άφησε πίσω της ένα μεγάλο έργο …και αυτό το νήμα θα το πιάσουμε ξανά εκεί που το αφήσαμε». Αν είχατε λοιπόν απορίες με ποιο «νήμα» θα μας περισφίξει το νέον ΠΑΣΟΚ, έχετε την απάντηση.

«Δαχτυλίδι» made in USA

Αλλά σε σχέση με την υπόθεση Σημίτη υφίσταται ένα επίσης πολύ σοβαρό ζήτημα. Ας ανοίξουμε, ωστόσο, πρώτα μια παρένθεση. Ολοι έχουν παρατηρήσει τη δυστοκία που υπήρξε όσον αφορά τη δημοσιοποίηση των θέσεων του ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά κανείς δεν πιστεύει ότι ένα κόμμα με πορεία 35 χρόνων, με 20ετή θητεία στη διακυβέρνηση της χώρας και με πλήρη μηχανισμό και επιτελεία στη διάθεσή του δεν έχει θέσεις. Εχει και παραέχει. Το πρόβλημα βρισκόταν στη μορφή, στο ντιζάιν με το οποίο θα πλασαριζόταν το …εμπόρευμα στους …καταναλωτές.
Αυτή είναι η πρωταρχική μέριμνα αυτής της επεξεργασίας. Ταυτόχρονα ωστόσο θα πρέπει να εμπεριέχει και τα κατάλληλα «σήματα» (συγκαλυμμένα, αλλά αναγνώσιμα απ’ αυτούς που χρειάζεται) προς τα διάφορα κέντρα ισχύος: το κεφάλαιο, την ΕΕ, τις ΗΠΑ.
Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν στο θέμα Σημίτη, παρακάμπτοντας την «εκτίμηση» που έδειξε στο πρόσωπό του ο Γ. Παπανδρέου, πετώντας τον έξω από τις λίστες (τόσος «σεβασμός»). Το θέμα έχει μια διάσταση πιο σοβαρή. Είναι κοινό «μυστικό» ότι εδώ και χρόνια οι Αμερικανοί προωθούσαν τον Γ. Παπανδρέου στη θέση του Σημίτη και την Ντόρα στη θέση του Καραμανλή. Στο ΠΑΣΟΚ το κατόρθωσαν το 2004 (ποιο «δαχτυλίδι» του Σημίτη και σαχλαμάρες) τον στήριξαν στην κρίση του 2007, ενώ στη ΝΔ όχι ακόμα (ίσως μετά τις εκλογές). Είναι η ώρα του Γ. Παπανδρέου να ανταποδώσει (όπως άλλωστε και της Ντόρας με τις δηλώσεις της για την αντιπυραυλική ασπίδα) να δώσει τα δικά του διαπιστευτήρια. Βρίσκει λοιπόν «λεόντεια» τη συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και θα προχωρήσει, λέει, στην επαναδιαπραγμάτευσή της βήμα το βήμα. Οπερ πρακτικά σημαίνει την ματαίωσή της.
Εχει όμως και άλλους παράγοντες τους οποίους θα πρέπει να καθησυχάσει. Διαβεβαιώνει λοιπόν πως «θα τιμήσουμε τις υποχρεώσεις μας ως μέλος της ΕΕ. Το πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης θα κατατεθεί έγκαιρα και κυρίως θα είναι αξιόπιστο» (Όπως θα αντιληφθήκατε αυτό το «πρόγραμμα» ακόμα εκπονείται). Κατά τα άλλα θα «διαπραγματευτεί», λέει, με την ΕΕ για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Εντάξει, καταλάβαμε. Οσο για το κεφάλαιο, ο Γ. Παπανδρέου ξεκαθαρίζει πως «δεν είμαστε κρατιστές, θέλουμε τον ανταγωνισμό…». Αν και με δεδομένη την πολιτεία του ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον περιττή μια τέτοια διαβεβαίωση.

«Νέο» ξεκίνημα με παμπάλαια υλικά

Εξετάζοντας κανείς τις θέσεις και όλα όσα εν γένει εκπέμπονται από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, αυτό που συνάγει σαν κεντρικό μήνυμα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ θα διαχειριστεί καλύτερα, πιο αποφασιστικά και αποτελεσματικά τα προβλήματα της χώρας. Οποιος θέλει να το πιστέψει, ας το πιστέψει.
Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι με βάση το δοσμένο πλαίσιο, αυτό που θα αποτελούσε κάτι πραγματικά διαφορετικό δεν είναι μια καλύτερη διαχείριση (ακόμη και αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει). Το διαφορετικό μπορεί να προέλθει μόνο σαν αποτέλεσμα σύγκρουσης με τις κυρίαρχες τάξεις και τα κέντρα εξουσίας. Κάτι τέτοιο ωστόσο μόνο ένα κίνημα που στηρίζεται ολόπλευρα στο λαό μπορεί να πραγματοποιήσει. Το ΠΑΣΟΚ δεν επεχείρησε αυτή τη σύγκρουση το 1981 (τότε που πολλοί έθρεφαν τέτοιες αυταπάτες) που είχε έναν κόσμο και μάλιστα ενεργό πίσω του. Θα το κάνει σήμερα με τον Γ. Παπανδρέου, τη Διαμαντοπούλου, τον Χρυσοχοϊδη και τον Πάγκαλο; Και μόνο στην ιδέα μιας τέτοιας εκδοχής όλοι αυτοί θα «αρρώσταιναν».
Από κει και πέρα, όταν οι επιτελείς του ΠΑΣΟΚ δηλώνουν ότι «δεν θα κρύψουν την αλήθεια από το λαό», για να ξέρει δηλαδή τι τον περιμένει, στέλνουν ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα. Όταν ο Γ. Παπανδρέου μιλάει για τριετές πλάνο «σταθεροποίησης της οικονομίας» και τα αποτελέσματά του θα φανούν, λέει, στον τέταρτο χρόνο (όπου «συμπτωματικώς» θα’ ναι μάλλον και ο προεκλογικός) όλοι καταλαβαίνουμε τι θέλει να μας πει.
Όταν από τα 31 δισ. ανείσπρακτων φόρων κατεβαίνει στο «ό,τι εισπράξουμε» και συμπληρώνει και η κυρία Διαμαντοπούλου ότι «πρέπει να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση», γίνεται αντιληπτό από πού σκοπεύουν να αντλήσουν έσοδα.
Όταν λέει ότι θα προχωρήσει στην «αναθεώρηση» του καθεστώτος ενοικίασης εργαζομένων, μας λέει καθαρά ότι θα διατηρήσει αυτό το επαίσχυντο και μεσαιωνικό καθεστώς εκμετάλλευσης και εξανδραποδισμού των εργαζομένων. Όταν δηλώνει ότι θα δώσει «αυξήσεις» πάνω από τον πληθωρισμό, εμπαίζει τον κόσμο μιας και ο πληθωρισμός σήμερα είναι της τάξης του 1%.
Όταν προγραμματίζει να «ανοίξει το ασφαλιστικό» (όπως άλλωστε απαιτούν κεφάλαιο και ΕΕ) όλοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό για τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Όταν λέει ότι «θα ρυθμίσει το καθεστώς λειτουργίας» των ιδιωτικών κολλεγίων και ταυτόχρονα θα ενισχύσει τα ΑΕΙ σε βάση «αξιολόγησης», γίνεται αντιληπτό ότι η επίθεση στη νεολαία και τα δικαιώματά της θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.
Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλά ακόμη αλλά ας σταματήσουμε εδώ. Αλλωστε, έχουμε την εντύπωση ότι παραβιάζουμε ανοιχτές θύρες μιας και ελάχιστοι δίνουν πραγματική βάση στα όσα λέει το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου.
Είναι άλλο ζήτημα το ότι ο λαός, μη έχοντας μπροστά του μια άλλη πραγματική και πειστική διέξοδο, σέρνεται τελικά στο να «επιλέξει» ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ένα ζήτημα που θέλει άλλους όρους απάντησης.
Όπως έχουν πάντως τα πράγματα, το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα κερδίσει τις εκλογές. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Ετσι ή αλλιώς είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ, τα ίδια προβλήματα θα έχει να αντιμετωπίσει ο λαός.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι το πώς και πού θα δώσει τις δικές του απαντήσεις ο λαός. Το πώς θα οργανωθεί η λαϊκή αντίσταση και πάλη.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που έχει κιόλας ξεκινήσει.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα ρηχά (των εκλογών) και τα βαθιά (της περιόδου)

0

Οι βουλευτικές εκλογές δεν ήταν ποτέ το πεδίο μιας ουσιαστικής συζήτησης των μεγάλων και κρίσιμων ζητημάτων για τη χώρα και το λαό. Το σύστημα και τα κόμματα του αυτή τη συζήτηση την έκανε πάντα μακριά από το λαό, με τους δικούς του όρους, Στις προεκλογικές περιόδους ανακοινώνει τις βασικές κατευθύνσεις που έχουν διαμορφωθεί και οι πρωταγωνιστές του «συγκρούονται» για το ποιος και με ποιες αποχρώσεις θα τις προωθήσει. Φυσικά και αυτή η διαδικασία δεν γινόταν πάντα με την ίδια «ειλικρίνεια» για όλα τα ζητήματα. Λ.χ. τον Ιούνη του ‘85 ο Α. Παπανδρέου, ανακοίνωσε προεκλογικά πως η χώρα θα πλεύσει στα «ήρεμα νερά» της Αμερικανοκρατίας, αλλά άφησε για μετά τις εκλογές την... ανακοίνωση της άγριας επίθεσης στους εργαζόμενους με αρμόδιο υπουργό τον... κατάλληλο Κ. Σημίτη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ποτέ η προεκλογική περίοδος δεν ήταν περίοδος ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων της οικονομίας, του πολιτικού και οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, των λεγόμενων εθνικών ζητημάτων, των όρων λειτουργίας της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ακόμα περισσότερο αυτή η συζήτηση δεν (θα μπορούσε να) γίνεται από τη σκοπιά των λαϊκών-εργατικών συμφερόντων. Αυτή ήταν πάντα η βάση πάνω στην οποία στήνονταν οι ανούσιοι σκυλοκαβγάδες και το γνωστό «άδειο» προεκλογικό σκηνικό. «Άδειο» αλλά και αντιδραστικό γιατί όχι μόνο δεν αφορούσε τις λαϊκές αγωνίες αλλά και στρεφόταν ενάντιά τους. Οι φετινές εκλογές έχουν -περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά- αυτά τα χαρακτηριστικά. Διανύθηκε η μισή (και ιδιαίτερα σύντομη) προεκλογική περίοδος με κυρίαρχο -και σχεδόν αποκλειστικό- θέμα το αν και πώς θα διεξαχθούν τα... ντιμπέιτ!!! Καταναλώθηκαν σελίδες και «ρεπορτάζ» για την υποψηφιότητα Ψινάκη ή, από την άλλη, για να (μην) ερμηνεύσουν στη βάση των «προσωπικών σχέσεων» τη μη υποψηφιότητα Σημίτη. Θα λέγαμε πως μετά το διάγγελμα... τρομοκρατίας του Καραμανλή μόνο παρεμπιπτόντως και με πολύ μεγάλες δόσεις διαστρέβλωσης τέθηκαν στη λεγόμενη δημόσια συζήτηση ουσιαστικά πολιτικά θέματα. Το σύστημα και τα κέντρα του μοιάζουν απλώς να περιμένουν να τελειώσει η προεκλογική περίοδος. Τους αρκεί προς το παρόν πως οι δεσμεύσεις Καραμανλή ενάντια στο λαό τέθηκαν ως «αντικειμενική αναγκαιότητα» που θα τις υλοποιήσει ο (όποιος) νικητής, ακόμα και αν αυτός είναι ο Γ. Παπανδρέου. Εξάλλου, η «απόσταση» που κράτησε ο τελευταίος απέναντι σε αυτές τις δεσμεύσεις είναι τελικά και το σχετικό του πλεονέκτημα για να τις κάνει κυβερνητική πολιτική. Το ζήτημα ωστόσο παραμένει. Γιατί τόση «ένδεια»; Πού πήγαν οι πυρετώδεις αναλύσεις για τους «εθνικούς στόχους»; Τι έγιναν οι «περίλαμπρες ιδέες» για την ΟΝΕ, το ευρώ, τις μπίζνες στα Βαλκάνια; Θα γίνουμε ή δεν θα γίνουμε τελικά «ενεργειακός κόμβος»; Πού χάθηκαν οι «διαμάχες» για τις προκλήσεις της «παγκοσμιοποίησης»; Στο τέλος, οι εργάτες και ο λαός καλούνται να ψηφίσουν με μόνη «υπόσχεση» τη συντριβή των εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών τους δικαιωμάτων; Χωρίς καμιά «μεγάλη ιδέα» να συνοδεύει αυτή την «αντικειμενική αναγκαιότητα»; Η απάντηση στο ερώτημα δεν μπορεί να τελειώσει στην προφανή φτώχεια και ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού του συστήματος. Η απάντηση συνδέεται ευθέως με τις οξυμένες αντιθέσεις των μεγάλων δυναστών, την αναδιάταξη δυνάμεων που συντελείται στον πλανήτη, η οποία «γέννησε» την κρίση και τροφοδοτείται από αυτήν. Αυτό το φόντο είναι που θέτει άμεσα και δραματικά ερωτήματα για τη χώρα και την προοπτική της σε όλα τα βασικά ζητήματα. Αυτό το πλαίσιο δημιουργεί αφόρητες αλλά ανομολόγητες πιέσεις σε μια αστική τάξη και ένα πολιτικό προσωπικό που ζει και αναπαράγεται με τις πλάτες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Αυτή η άγρια και βαθιά αναταραχή του καπιταλισμού και των βασικών ιμπεριαλιστικών του δυνάμεων, είναι η αιτία της βουβαμάρας και της αδυναμίας του ντόπιου πολιτικού προσωπικού να σχεδιάσει «οράματα» και «προοπτικές» για το λαό και τη χώρα. Βέβαια, το πραγματικό πρόβλημα του λαού και της νεολαίας δεν είναι το φτωχό προεκλογικό μενού που τα κόμματα του συστήματος μας σερβίρουν. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το τι φέρνουν όλα όσα δεν λέγονται, μαζί με αυτά που λέγονται, την επόμενη μέρα, την επόμενη περίοδο. Και το μόνο πραγματικό ζήτημα που αφορά τους εργαζόμενους και τη νεολαία της χώρας είναι η συγκρότηση των όρων αντιμετώπισης και απάντησης αυτής της κατάστασης. Δηλαδή το ζήτημα οικοδόμησης του Μετώπου Αντίστασης και της Κομμουνιστικής Αριστεράς που απαιτεί ξανά και επιτακτικά η εποχή μας. Δεν έχουμε τίποτε να συζητήσουμε με τους εκπροσώπους του συστήματος που σπεύδουν να μας «προφυλάξουν», από «νέες περιπέτειες» θυμίζοντας μας πως ο σοσιαλισμός «απέτυχε». Ίσως μόνο αρκεί να τους πούμε πως, «εκτός» από την ερήμωση και την καταστροφή που επικρατεί στα τρία τέταρτα του πλανήτη, ακόμα και στην ηγέτιδα Αμερική 35 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα με συσσίτιο, ενώ η ανεργία στη χώρα μας προβλέπεται να φτάσει στα επόμενα χρόνια τους 800.000! Όμως, είναι πολλά αυτά που έχουμε να συζητήσουμε με τη νεολαία και το λαό για το πρόβλημα της Αριστεράς, την Ιστορία του και τις εκφράσεις του σήμερα που παριστάνουν τις «λύσεις» ενώ είναι κομμάτι του προβλήματος, έκφραση του αρνητικού συσχετισμού. Και ακόμα πιο πολλά πρέπει να συζητηθούν μέσα στο κίνημα και για το πώς, στην πάλη και μέσα από την πάλη, θα χτιστούν οι απαντήσεις που έχουμε ανάγκη. Με αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το ΚΚΕ(μ-λ), αξιοποιεί τη συμμετοχή του στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, αυτές τις αναγκαιότητες επιδιώκουμε να αναδείξουμε, γι’ αυτές ζητάμε τη στήριξη των εργατών, της νεολαίας και όλου του λαού.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συλλήψεις τρομοκρατών! (σκίτσο)

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τηλεοπτικό 5λεπτο του ΚΚΕ(μ-λ)

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Να οργανώσουμε τις αντιστάσεις» - Συνέντευξη υποψήφιου του ΚΚΕ(μ-λ) στο TVxs

0

Την «οικοδόμηση ενός πλατιού και πολύμορφου μετώπου αντίστασης» απέναντι στις επιθέσεις του κεφαλαίου προτάσσει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό – λενινιστικό), σε μια προοπτική σύγκρουσης με το σύστημα. Παρακολουθείστε την συνέντευξη του Δημήτρη Μπουγιούκα, υποψήφιου με το ΚΚΕ (μ-λ) στη Β΄Πειραιά στο ΤVXS

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι νεολαίοι του ΚΚΕ(μ-λ) μπροστά στις εκλογές

1

Αυτό που µας ζητούν Νέοι και νέες Αυτό που µας ζητούν στις εκλογές που έρχονται δεν είναι απλά και µόνο να ψηφίσουµε αυτό ή εκείνο το κόµµα. Αυτό που πάνω απ’ όλα «απαιτούν» από εµάς είναι να αποδεχτούµε τον κόσµο που µας ετοιµάζουν. Ένα σύγχρονο µεσαίωνα όπου το δικαίωµά µας στη µόρφωση θα ορίζεται µε βάση τις οικονοµικές (ταξικές) µας δυνατότητες. Οπου το δικαίωµά µας στη δουλειά θα το κανονίζουν οι σύγχρονοι δουλέµποροι των γραφείων «ενοικίασης» εργαζοµένων. Όπου το δικαίωµά µας στην ελευθερία θα το καθορίζουν οι δυνάµεις και οι µηχανισµοί καταπίεσης και καταστολής. Όπου το δικαίωµά µας στη ζωή θα ισχύει τόσο όσο µας το «αναγνωρίζουν» τα ντόπια και ξένα αφεντικά υπό τις «ιερές ευλογίες» των Βατοπεδίων. Αυτά που βιώνουµε και γνωρίζουµε Εµείς όµως έχουµε κιόλας βιώσει την οπισθοδρόµηση των πασοκικών «εκσυγχρονισµών» όσο και τις συνέπειες των νεοδηµοκρατικών αντι-«µεταρρυθµίσεων». Γνωρίζουµε πλέον ότι η οικονοµία που «δεν αντέχει» τα 700 ευρώ των µισθών της εξαθλίωσης αντέχει µια χαρά τα 28 δισ. στις τράπεζες, τα υπερκέρδη των κεφαλαιοκρατών, τις «πράσινες» βίλες και τις «γαλάζιες» θαλαµηγούς. Γνωρίζουµε ότι τα «µέτρα αντιµετώπισης της κρίσης» που παίρνουν ενάντιά µας δεν έχουν άλλο στόχο από την παραπέρα συµπίεση-συρρίκνωση των οικονοµικών, κοινωνικών και πολιτικών µας δικαιωµάτων, έτσι ώστε να δηµιουργηθεί «χώρος» για τη νέα και ακόµα µεγαλύτερη κερδοφορία του κεφαλαίου. Δεν µας ξεγελάν και ούτε και µας τροµάζουν πλέον. Αυτά που δικαιούµαστε και διεκδικούµε Αυτό που διεκδικούµε είναι ο κόσµος που δικαιούµαστε. Ένας κόσµος χωρίς εκµετάλλευση και καταπίεση, χωρίς την κερδοσκοπική αρπακτικότητα του κεφαλαίου που µολύνει τη φύση, την αναπνοή, το νερό, την τροφή και τη ζωή µας. Χωρίς ιµπεριαλιστικές επεµβάσεις που κοµµατιάζουν χώρες και µακελε ύουν λαούς για τα κέρδη των ιµπεριαλιστικών µονοπωλίων. Διεκδικούµε έναν κόσµο ειρήνης. Έναν κόσµο δουλειάς και δηµιουργίας. Ελευθερίας και δηµοκρατίας. Ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Έναν κόσµο που θα τον οικοδοµήσουµε πάνω στα ερείπια του δικού τους σάπιου κόσµου των Ζίµενς και των οφσόρ εταιρειών. Αυτό που θα κάνουµε Εµείς θα πάρουµε την υπόθεσή µας στα δικά µας χέρια. Ο δικός µας δρόµος είναι αυτός που ανοίγουµε µε τους αγώνες µας. Και αυτόν το δρόµο τον έχουµε πάρει κιόλας. Οι φωτιές του Δεκέµβρη δεν ήταν αυτές που κάψαν τις βιτρίνες. Είναι η φλόγα που πυρπολεί την ψυχή µας, η σπίθα που πυροδοτεί τους επόµενους αγώνες. Τους αγώνες που µας δίνουν ανάστηµα και δύναµη, που µας επιτρέπουν να διεκδικούµε αυτό που ονειρευόµαστε. Θα ξαναβγούµε στους δρόµους. Θα βρεθούµε δίπλα-δίπλα µε τους εργάτες, τους αγρότες, τους ανέργους, τους µετανάστες. Θα οικοδοµήσουµε µαζί τους το ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ. Θα µας δείτε ξανά µπροστά σας. Και µέχρι να σας αφήσουµε πίσω µας. Χωρίς αυταπάτες Στις κάλπες δεν θα πάµε για να νοµιµοποιήσουµε τη βαρβαρότητα που µας απειλεί είτε γαλάζιο είτε πράσινο µανδύα φορέσει. Δεν θα ‘ναι για να επικυρώσουµε τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες των «πρόθυµων χρησίµων». Ούτε για να ενισχύσουµε τον συγκαλυµµένο από «αριστερές» ιαχές κοινοβουλευτικό κρετινισµό. Θα ‘ναι µόνο για να δηλώσουµε και µε την ψήφο µας, τη στήριξή µας στην πολιτική κατεύθυνση της «επόµενης µέρας» και των δυνάµεων που µε συνέπεια και αποφασιστικότητα την υπηρετούν.

ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Ψηφίστε-Στηρίξτε ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Εκδήλωση της Σπουδάζουσας του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Εκδήλωση με θέμα:

«Αψηφώντας τη "χρήσιμη ψήφο".

Ενισχύουμε την Αριστερά της Αντίστασης και της Επανάστασης»

διοργανώνει η Σπουδάζουσα Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ)

την Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη, στις 7:00 το απόγευμα

στο Πολυτεχνείο.

Ομιλητής θα είναι ο Δημήτρης Παυλίδης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προεκλογικές επιθέσεις σε ανθρώπους και εκλογικά περίπτερα της Αριστεράς.

0

Και σε αυτή τη προεκλογική περίοδο, όπως και αυτή των ευρωεκλογών, έχουμε φασιστικές επιθέσεις σε εκλογικά περίπτερα αλλά και ανθρώπους ( ο Π. Λάμπρου το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) της Αριστεράς. Σε πολλές περιπτώσεις αναλαμβάνουν και το "καθάρισμα" των δρόμων και γειτονιών από αφίσσες, χαρτόνια και πανό, όπου αφήνουν και το στίγμα τους. Στα Σεπόλια για παράδειγμα τις τελευταίες μέρες καθαρίζουν ότι αφήνει ο δήμος, έτσι αφού έσκισαν ότι προεκλογικό υλικό του ΚΚΕ(μ-λ), του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπήρχε, άφησαν και την "υπογραφή" τους. Τρυκάκια της "Χρυσής Αυγής" αλλά και αφίσες! Το εντυπωσιακό (λέμε τώρα!) είναι ότι ειδικά στη περιοχή γύρω απο το σταθμό του Μετρό υπάρχουν μόνιμα πεζοί αστυνομικοί οι οποίοι όταν βλέπουν συνεργεία της Αριστεράς να κολλάνε αφίσες τους παρακολουθούν "διακριτικά" ή τους "υπενθυμίζουν" ότι απαγορεύεται, τα φασιστοειδή όμως δε τα βλέπουν! Δεν έχουμε βέβαια καμιά αυταπάτη ούτε για το ρόλο της αστυνομίας ούτε για το ρόλο των φασιστικών οργανώσεων. Τη πολιτική του συστήματος εφαρμόζουν που με αυτές τις επιθέσεις και ενέργειες στόχο έχουν τη τρομοκράτηση του λαού. "Πρόκειται για ενέργειες που στρέφονται ενάντια στο λαό και τη νεολαία συνολικά, ενάντια σε κάθε προσπάθεια να οργανωθεί η λαϊκή πάλη και οι αντιστάσεις του λαού και των εργαζομένων." Ο μόνος τρόπος περιφρούρησης του κινήματος και των αριστερών οργανώσεων είναι η ένταση των προσπαθειών για την ενδυνάμωση του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Τις τελευταίες μέρες είχαμε μπαράζ επιθέσων και εμπρησμών σε εκλογικά περίπερα: του ΚΚΕ(μ-λ), του ΕΕΚ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Μ-Λ ΚΚΕ, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ(μ-λ) τις είχαμε χθες. ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή – ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τις επανειλημμένες επιθέσεις ακροδεξιών και φασιστικών στοιχείων σε περίπτερα και προεκλογικά κέντρα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και του Κ.Κ.Ε. (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ στην Αθήνα και του Ε.Ε.Κ. στην Πάτρα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η καταστροφή του προεκλογικού μας περιπτέρου στη Ν Ιωνία Αττικής που ακολούθησε την καταστροφή περιπτέρων σε Χανιά και Παγκράτι.

Επιθέσεις που επαναλαμβάνονται καθ΄ όλη την προεκλογική περίοδο, όπως είχε συμβεί και στις Ευρωεκλογές, με αποκορύφωμα τον εμπρησμό του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα.

Ακέραιη ευθύνη φέρει η κυβέρνηση και η αστυνομία που, τουλάχιστον, ανέχεται τη δράση των φασιστικών και τραμπούκικων στοιχείων. Γίνεται φανερό ότι η πολιτική περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και της νεολαίας, ο εντεινόμενος κρατικός αυταρχισμός, η τρομολαγνεία, το κυνήγι των μεταναστών «λύνει» τα χέρια κάθε λογής τραμπούκων που αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν την κρατική καταστολή.

Ξέρουμε ότι η δράση των μελών και φίλων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων αριστερών δυνάμεων, η αταλάντευτη υποστήριξη και συμμετοχή μας από την εξέγερση του Δεκέμβρη ως τα αντιρατσιστικά και αντιπολεμικά συλλαλητήρια, από τους εργατικούς και νεολαϊστικους αγώνες ως την πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες ενοχλεί τα κόμματα εξουσίας και το ίδιο το κράτος τους.

Όμως για ένα πράγμα να είναι σίγουροι, τέτοιες τραμπούκικες ενέργειες όχι μόνο δε μας φοβίζουν αλλά αντίθετα μας πεισμώνουν ακόμα περισσότερο στην πάλη μας για την ανατροπή της αντιλαϊκής, συντηρητικής και αυταρχικής πολιτικής.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 23 Σεπτέμβρη 2009

ΕΕΚ:

ΔEΛTIO TYΠOY 21-09-2009

ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΟΥ ΕΕΚ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ καταγγέλλει την θρασύδειλη επίθεση στο προεκλογικό του περίπτερο στην πλατεία Όλγας, στο κέντρο της Πάτρας. Η επίθεση έλαβε χώρα αργά το βράδυ του Σαββάτου 19 Σεπτεμβρίου, προς ξημερώματα Κυριακής. Oι παρακρατικοί τραμπούκοι έσπασαν την αλυσίδα-λουκέτο, έβαλαν φωτιά στο προεκλογικό υλικό, έσκισαν αφίσες και αυτοκόλλητα, αναποδογύρισαν τα ταμπλό. Φαίνεται πως, σε συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού και σήψης του πολιτικού συστήματος, κάποιοι θέλουν να αναβιώσουν εποχές «αλήστου μνήμης» προκειμένου να τρομοκρατήσουν όσους παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού και των πολιτικών του ανδρεικέλων. Η επίθεση δεν μας φοβίζει, μας εξοργίζει! Δείχνει επίσης ξεκάθαρα ότι η δράση και η πολιτική παρέμβαση του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος αλλά και ολόκληρης της γενιάς που βγήκε στο προσκήνιο με την εξέγερση του Δεκέμβρη διεκδικώντας την ζωή που μας κλέβουν, προκαλεί ανησυχία και εκνευρισμό στον ταξικό εχθρό. Καλούμε τους φορείς και τις συλλογικότητες της εργατικής τάξης, του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και της νεολαίας, τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς να καταδικάσουν την θρασύδειλη επίθεση. Καμία ανοχή στις φασιστικές και παρακρατικές επιθέσεις! Ενιαία δράση κατά των φασιστών!

ΕΕΚ Κ.Ο. Πάτρας 20/9/2009 Από το indymedia: Επίθεση στο εκλογικό περίπτερο του Μ-Λ ΚΚΕ Επιδρομή αγνώστων στο κεντρικό εκλογικό περίπτερο του Μ-Λ ΚΚΕ στην πλατεία Κοραή σημειώθηκε τα ξημερώματα της Τετάρτης. Από την επίθεση καταστράφηκε ολοσχερώς το προεκλογικό υλικό του κόμματος.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ, η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί σε άλλες τέτοιου τύπου ενέργειες, όπως η καταστροφή τις τρεις τελευταίες μέρες προεκλογικού υλικού στην Αγία Παρασκευή, στο Χαλάνδρι, στην Καισαριανή και στη Δάφνη.

Επίσης, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, μέλη του Μ-Λ ΚΚΕ στη Κόρινθο δέχθηκαν απειλές στη διάρκεια προεκλογικής καμπάνιας.

«Παρόμοιες ενέργειες, από όπου κι αν προέρχονται, είναι σίγουρο ότι επιχειρούν να τρομοκρατήσουν το λαό και τη νεολαία, να φιμώσουν τις αγωνιστικές δυνάμεις. Ωστόσο, άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι ούτε στο παρελθόν ούτε και τώρα δεν πρόκειται να φρενάρουν τη δράση του Μ-Λ ΚΚΕ, αντίθετα αυτό που θα καταφέρουν είναι να ενισχύσουν τις προσπάθειες για το δυνάμωμα της λαϊκής αντίστασης» καταλήγει η ανακοίνωση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκλογές 4 Οκτώβρη 2009

0

Από τον ΑΝΤΙΛΟΓΟ της Καστοριάς:

Πρόωρες εκλογές λοιπόν. Ψιλοαναμενόμενο; Αν όχι τώρα μεσα στους επόμενους 6 μήνες θα γινότανε σίγουρα. Κατέρρευσε ο Καραμανλής, τον ρίξανε. Όχι. Πολύ απλά γνωρίζοντας καλά ο ίδιος ότι θα πρέπει να εφαρμοστούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, θα ξεσπάσουν νέοι αγώνες, νέες κοινωνικές αντιστάσεις. Επομένως, πέρα από την εκλογή νέας κυβέρνησης, αυτές οι εκλογές έχουν το χαρακτήρα νομιμοποίησης των νέων αντιλαϊκών μέτρων, της νέας περιόδου λιτότητας, που θα εφαρμοστεί είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με τη ΝΔ στην κυβέρνηση. Επομένως, και η ψήφος στις κάλπες από την πλευρά του λαού, θα πρέπει να έχει στοιχεία άρνησης αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά και σύγκρουσης με το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Μια προοπτική αντιστάσεων, που θα εγγυάται ότι ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία δε θα πληρώσει την κρίση που δημιούργησε το σύστημα και η οικονομία του κέρδους και όχι των λαϊκών αναγκών. Την κρίση τη δημιούργησε το κεφάλαιο, να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι μέσα από ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα. Δε θεωρώ σκόπιμο να γίνει πρόθεση στήριξης κάποιου ψηφοδελτίου μέσα από αυτό το blog, αλλά ας στηρίξει ο καθένας όποιο ψηφοδέλτιο εκτιμά ότι προωθεί αυτή την κατεύθυνση. Τέλος, να καταγγείλουμε την απόφαση της διακομματικής επιτροπής, που έκοψε ακόμα και τον ελάχιστο τηλεοπτικό χρόνο που δικαιούταν τα "μικρά" κόμματα. Δηλαδή την υποχρεωτική προβολή από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς 2 φορές ένα 5λεπτο τηλεοπτικό σποτ, μια μισάωρη τηλεοπτική συνέντευξη στην ΕΡΤ, και τηλεοπτική κάλυψη πάλι από την κρατική τηλεόραση της κεντρική προεκλογικής συγκέντρωσης κάθε κόμματος. Αυτά τα ελάχιστα, πλέον αποφάσισε η διακομματική επιτροπή να κοπούν και τηλεοπτικό χρόνο να πάρουν μόνο τα 6 κομματα που συμμετέχουν στο κοινοβούλιο ή στο ευρωκοινοβούλιο. Και προφανώς, αυτά ήταν και τα κόμματα που συμφώνησαν και πέρασαν αυτή τη ρύθμιση. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό θέμα κι ας περνάει στα ψιλά γράμματα. Φιμώνονται φωνές, από το κύριο μέσο που θα μπορούσαν να ακουστούν σε όλη σχεδόν τη χώρα. Είναι περιορισμός της δημοκρατίας. Προφανώς και γνωρίζαμε ότι η δημοκρατία αυτή τη στιγμή είναι δημοκρατία λίγων. Αλλά πλέον γίνεται τόσο ξεδιάντροπα που γίνεται ορατό ακόμα και στον τελευταίο. Το κακό είναι ότι συνηγόρισαν σε αυτή τη ρύθμιση κόμματα τα οποία υποτίθεται διεξάγουν αγώνα ενάντια στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών. Είναι θλιβερό, κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνούν με τέτοιες ρυθμίσεις. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει για ακόμη μια φορά και την αυταρχικότητα του συστήματος, αλλά και την υποταγή της κυρίαρχης αριστεράς στα πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ