Ελληνικέ Λαέ!
Ένδοξες εποχές μας περιμένουν.
Ξεκίνησε η μάχη κατά της ακρίβειας!
Ένδοξες εποχές μας περιμένουν.
Ξεκίνησε η μάχη κατά της ακρίβειας!
το καλάθι!
και το... μακαρόνι!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κωστακης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κωστακης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
03 Νοεμβρίου 2022
02 Φεβρουαρίου 2022
ΤΙ ΕΚΑΤΟ ΤΗ ΜΕΡΑ, ΤΙ ΕΚΑΤΟΝ ΕΝΑΣ!
0
"Ο άτυχος 19χρονος βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο" (απόσπασμα από ό,τι καθεστωτικό ειδησεογραφικό μέσο έχει αναφερθεί για τον δολοφονημένο οπαδό του Άρη)
"Ο άτυχος 19χρονος βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο" (απόσπασμα από ό,τι καθεστωτικό ειδησεογραφικό μέσο έχει αναφερθεί για τον δολοφονημένο οπαδό του Άρη)
Ο πλέον πιο εύκολος τρόπος να καλύψεις την σαπίλα αυτής της κοινωνίας είναι να τα αναγάγεις όλα σε ατυχή γεγονότα, σε λάθος συμπεριφορές.
Κρατικές και παρακρατικές δολοφονίες, γυναικοκτονίες, καταστολή, καιρικά φαινόμενα, πανδημία, εργοδοτικά εγκλήματα και η λίστα του θανάτου δεν τελειώνει. Για όλα φταίει το λάθος μέρος και η λάθος στιγμή, η ατυχία και η κακή συμπεριφορά. Η κακή συμπεριφορά των άκρων όπως λέγανε σήμερα στον ΣΚΑΪ ταυτίζοντας χουλιγκάνους και φασίστες με τους αντεξουσιαστές και τους ακροαριστερούς καλώντας τη κυβέρνηση να αποκτήσει την πολιτική βούληση να τσακίσει όλους αυτούς. Έτσι γίνονται το πιο αποτελεσματικό πλυντήριο, έτσι τσουβαλιάζονται όλοι με όλους. Αρκεί το σύστημά τους να βγει αθώο!
Όμως όσο και να προσπαθεί αυτό το σύστημα δεν μπορεί να κρύψει τα τέρατα που γεννάει. Δεν μπορεί να κρύψει ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι δικά του γεννήματα. Ότι ο πραγματικός δολοφόνος είναι αυτό!
Σχόλιο (συμπληρωμένο) του Κ.Σ., σκίτσο του Κωστάκη
25 Μαρτίου 2021
27 Νοεμβρίου 2020
Περί κορωνοϊού και των τρόπων καταπολέμησής του!
0
1. Βρέθηκε το αντίδοτο για τον κορωνοϊό!
Δε βλέπουν (ή μάλλον δε δείχνουν) τα χάλια τους που τα χουν σκατώσει σε όλα τα επίπεδα. Δε δείχνουν που χρόνια τώρα κατέστρεφαν κάθε δομή παροχής περίθαλψης, που απέλυαν κόσμο από τα νοσοκομεία, που αυτά έχουν μείνει ερείπια από προσωπικό, που τη μίζα στους ιδιώτες και την αναγκαστική ενοικίαση τη βαφτίζουν επίταξη, που κυκλοφορούμε κάθε μέρα με σάπια λεωφορεία, παστωμένοι, που συνωστιζόμαστε άφραγκοι στη δουλειά μας (αν έχουμε), που, που που...
2. Έχετε κορωνοϊό; Πάρτε Halls!
Πάνω από 30 κρούσματα έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής στο στρατόπεδο Κατσιμήτρου στο νομό Ιωαννίνων. Από την προηγούμενη βδομάδα οι φαντάροι είχαν αρχίσει να εμφανίζουν συμπτώματα, αλλά η δοίκηση προσπάθησε να τα αποκρύψει.
Κείμενα από το Επιμένουμε Διεκδικούμε
Αστυνομικός στη Θεσσαλονίκη φέρεται πως βρήκε τη θεραπεία κόντρα στην ακραία εξάπλωση του κορωνοϊού κάθε βράδυ 9 με 5.
Πώς; Μα φυσικά κρατώντας έφηβες που γύριζαν πριν τις 9 σπίτι τους, μέχρι να περάσουν οι 9 και κόβοντας πρόστιμο ΚΑΙ για έξοδο τις ώρες απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Τι άλλο;
Και προφανώς προστίθενται και τα προηγούμενα πρόστιμα της μετακίνησης, συνολικά ανερχόμενα στα 900€! Κι όλα αυτά θα τα πληρώσει ο άνεργος, πολύτεκνος πατέρας της!
Βρήκαν τον εχθρό τους στους νέους, επειδή φοβούνται που η κοινωνία μας είναι ένα καζάνι που βράζει.
Και πάντα οι νέοι ξεχύνονται στους δρόμους πιο δυναμικά και πιο οργισμένα. Γι' αυτό και μας συκοφαντούν ανελέητα, γι'αυτό και φουσκώνουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό εναντίον μας, παρουσιάζοντας τη νεολαία ως τη βασική υπεύθυνη για την πανδημία. Ποιοι; Αυτοί που αδιαφορώντας για τους ηλικιωμένους και τους ευπαθείς έλεγαν τις πρώτες μέρες της πανδημίας “ωχ, αδελφέ, μόνο τους γέρους πιάνει, δεν ανησυχούμε”.
Μόνο τους νοιάζει η καταστολή, η τρομοκρατία και να μας στραγγίξουν να βγάλουν και το τελευταίο ευρουλάκι που μας ξέμεινε. Και το τελευταίο!
Το μόνο που θέλουν είναι να είμαστε από μικροί σκυμμένοι, μην τους χαλάσουμε τη σούπα. Γιατί αν βρισκόμαστε στα πάρκα και συζητάμε για τη σαπίλα που αυτοί αποκαλούν ζωή, τότε ξέρουν πως θα καταλάβουμε ποιος φταίει και πως εμείς έχουμε ο ένας τον άλλο να είμαστε αλληλέγγυοι και να αγωνιζόμαστε.
Γιατί μόνο ο λαός σώζει το λαό!
Να ακυρωθούν ΤΩΡΑ τα πρόστιμα!
Πάνω από 30 κρούσματα έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής στο στρατόπεδο Κατσιμήτρου στο νομό Ιωαννίνων. Από την προηγούμενη βδομάδα οι φαντάροι είχαν αρχίσει να εμφανίζουν συμπτώματα, αλλά η δοίκηση προσπάθησε να τα αποκρύψει.
Με την κατάσταση να βγαίνει εκτός ελέγχου, αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε τεστ, όπου και βρέθηκε η συρροή κρουσμάτων. Τελικά, απομόνωσαν τους ασθενείς, αλλά δεν τους έδιναν ούτε επαρκείς ποσότητες νερού και φαγητού!
Μάλιστα σε κάποιους που δήλωναν πως είχαν έντονο πονόλαιμο τους συνιστούσαν να πάρουν… Halls!
Οι φαντάροι είναι παιδιά του λαού. Έχουν τα ίδια δικαιώματα σε πρόληψη και περίθαλψη με τον υπόλοιπο λαό.
Απαιτούμε:
Μαζικά τεστ σε όλα τα στρατόπεδα
Μέτρα προστασίας για τους φαντάρους
Κείμενα από το Επιμένουμε Διεκδικούμε
Σκίτσα από τον Κωστάκη
14 Ιουνίου 2019
Οι αυταπάτες κατέρρευσαν, τα σχέδια ακυρώνονται, η κατεύθυνση αλλάζει;
0
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της 26 Μάη για τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτέλεσαν μία διάψευση των προσδοκιών που είχαν εδώ και χρόνια δημιουργήσει για την εκτίναξή τους – μέσω των εκλογών – στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Και εάν για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η απόσταση που είχε να καλύψει ήταν μεγάλη για την ΛΑΕ που από την επόμενη των εκλογών του Σεπτέμβρη του 2015 βρισκόταν σε διαρκή προεκλογική περίοδο τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, ουσιαστικά σήμαναν και το τέλος της αναγκαιότητας ύπαρξής της. Καθώς για κάποιες δυνάμεις και στελέχη που αναφέρονται στην Αριστερά, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, η «καταξίωσή» τους αρχίζει και τελειώνει στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Από την άλλη δεν μπορούμε να μην τονίσουμε την «άνεση» των δύο αυτών σχηματισμών να πάρουν μέρος στις ευρωεκλογές, καταγγέλλοντας την ΕΕ, βεβαίως- βεβαίως, την ίδια στιγμή που οι εκπρόσωποι του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε Ευρώπη και Ελλάδα έκαναν καμπάνια για συμμετοχή των λαών στις εκλογές με στόχο την στήριξη και την λαϊκή νομιμοποίηση του αντιδραστικού οικοδομήματός τους. Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑΕ αλλά και για το ΚΚΕ, την ΟΚΔΕ και το Μ-Λ ΚΚΕ, επιβεβαιώνοντας έτσι το ρητό «κάλπη να’ ναι και ότι να’ ναι».
Σε όλους τους συμμετέχοντες στις ευρωεκλογές είτε χρησιμοποιούν σαν θεωρητικό προκάλυμμα τον «Αριστερισμό» του Λένιν είτε όχι από την μεριά μας θα θέλαμε να θέσουμε ένα πολιτικό ερώτημα και θα περιμέναμε μία ξεκάθαρη απάντηση. Θεωρούν ότι η συμμετοχή τους, ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα, δυναμώνει την αντι – ΕΕ κατεύθυνση μέσα στον λαό πολύ περισσότερο από ότι θα την δυνάμωνε μία μαζική και ενιαία στάση όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, καταγγελίας της ΕΕ, του λεγόμενου ευρωκοινοβουλίου και αποχής από τις ευρωεκλογές; Μα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το ερώτημα «μυρίζει» άποψη περί «παναριστεράς», κατάργησης αντίθετων απόψεων, ιστορικών διαδρομών και άλλα τέτοια. Ακόμα και αυτή η ένσταση είναι δείγμα της εξαιρετικής δυσκολίας που έχει η αριστερά «μας» να βρεθεί σε κοινή πολιτική δράση απέναντι σε έναν πολιτικό στόχο και ταυτόχρονα η ευκολία να καλέσει τον λαό να προσέλθει στις κάλπες για να την ενισχύσει.
Επιστρέφοντας στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αυτό που είναι άμεσα φανερό και κοινή διαπίστωση ότι για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ιδιαίτερα για την ΛΑΕ, όχι μόνο δεν υπήρξε μετακίνηση ψήφων από τις εκατοντάδες χιλιάδες που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχασαν και χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2014 αλλά και των βουλευτικών του Σεπτέμβρη του 2015. Ακόμα και στο «προνομιακό» πεδίο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών από τις εκλογικές αποτιμήσεις των ίδιων υπάρχει μείωση που δεν καλύπτεται είτε με την επίκληση των περισσότερων συμβούλων, λόγω απλής αναλογικής, ούτε βέβαια με την επίκληση του αριθμού των υποψηφίων (!!) σαν στοιχεία ισχυρής πολιτικής παρουσίας και συγκρότησης. Επίσης ένα επιπλέον στοιχείο των αποτελεσμάτων είναι ότι παρά το γεγονός ότι πάνω από 120.000 δεν ξαναψήφισαν ΛΑΕ από τον Σεπτέμβρη του 2015 δεν υπήρξε καμία εκλογική μετατόπιση προς την μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά ενίσχυση του σχήματος του Βαρουφάκη. Τέλος δεν μπορεί να μην σημειώσουμε ότι ενώ στις ευρωεκλογές τα σχήματα που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέβηκαν ενιαία, στις δημοτικές και περιφερειακές υπήρξε διάσπαση και ανταγωνιστικά ψηφοδέλτια και μάλιστα σε κεντρικούς δήμους όπως Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και αλλού. Δείγμα και αυτό του επιπέδου συγκρότησης της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς». Κατά τα άλλα εύκολη «πλακίτσα» για τα «μπρός και πίσω μ-λ» που δεν συνεχίζουν την εκλογική τους συνεργασία στις βουλευτικές εκλογές.
Κατά την άποψή μας στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποτυπώθηκε αυτό που είχε διαμορφωθεί την προηγούμενη περίοδο, σαν αποτέλεσμα από την μία της συνεχιζόμενης επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία και από την άλλη της περιθωριοποίησης του εργατικού – λαϊκού παράγοντα, με ευθύνη των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα. Αυτή η γενική διαπίστωση, στην περίπτωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ιδιαίτερα των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ, έχει σαν κύριο στοιχείο την πλήρη κατάρρευση των αυταπατών του «μεταβατικού προγράμματος» σαν πολιτικής κατεύθυνσης. Μία πολιτική κατεύθυνση που ενώ είχε δεχθεί σοβαρό πλήγμα στο δημοψήφισμα τον Ιούλη του 2015 καθώς συνέβαλε στην δημιουργία αυταπατών για το «ΟΧΙ» του ΣΥΡΙΖΑ συνέχιζε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και επανεκτίμησης να αποτελεί το βασικό πολιτικό σχέδιο αυτών των δυνάμεων σε διάφορες παραλλαγές. Μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο «μεταβατικό» είχε προστεθεί και η …. μακροχρόνια «δυαδική εξουσία» για να στηρίξει την υλοποίησή του στα πλαίσια του δοσμένου εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος της χώρας μας.
Και ενώ στην ΛΑΕ το καταστροφικό εκλογικό αποτέλεσμα οδηγεί σε παραίτηση Λαφαζάνη και αυτοκριτική του στην ΚΕ του «Αριστερού Ρεύματος» γιατί δεν προχώρησε σε «ριζοσπαστικές λύσεις» και σε ένα «δημιουργικό σοκ» μίας πιο … δεξιάς μετατόπισης, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ η αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων περιορίζεται, προς το παρών, στην εκλογική ετοιμότητα για τις βουλευτικές εκλογές της 7 Ιούλη. Πάντως και στις δύο περιπτώσεις η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση θα είναι «απαλλαγμένη» από το άγχος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης που έφτανε σε σημεία γελοιότητας όπως αυτές του ιστότοπου της «ισκρα» (Λίγες ψήφοι λείπουν για να μπούμε στην ευρωβουλή) αλλά και των διάφορων κατασκευών περί «χρήσιμης» και «χαμένης» ψήφου που χρησιμοποιεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Από την άλλη δεν μπορούμε να μην τονίσουμε την «άνεση» των δύο αυτών σχηματισμών να πάρουν μέρος στις ευρωεκλογές, καταγγέλλοντας την ΕΕ, βεβαίως- βεβαίως, την ίδια στιγμή που οι εκπρόσωποι του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε Ευρώπη και Ελλάδα έκαναν καμπάνια για συμμετοχή των λαών στις εκλογές με στόχο την στήριξη και την λαϊκή νομιμοποίηση του αντιδραστικού οικοδομήματός τους. Και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑΕ αλλά και για το ΚΚΕ, την ΟΚΔΕ και το Μ-Λ ΚΚΕ, επιβεβαιώνοντας έτσι το ρητό «κάλπη να’ ναι και ότι να’ ναι».
Σε όλους τους συμμετέχοντες στις ευρωεκλογές είτε χρησιμοποιούν σαν θεωρητικό προκάλυμμα τον «Αριστερισμό» του Λένιν είτε όχι από την μεριά μας θα θέλαμε να θέσουμε ένα πολιτικό ερώτημα και θα περιμέναμε μία ξεκάθαρη απάντηση. Θεωρούν ότι η συμμετοχή τους, ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα, δυναμώνει την αντι – ΕΕ κατεύθυνση μέσα στον λαό πολύ περισσότερο από ότι θα την δυνάμωνε μία μαζική και ενιαία στάση όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, καταγγελίας της ΕΕ, του λεγόμενου ευρωκοινοβουλίου και αποχής από τις ευρωεκλογές; Μα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το ερώτημα «μυρίζει» άποψη περί «παναριστεράς», κατάργησης αντίθετων απόψεων, ιστορικών διαδρομών και άλλα τέτοια. Ακόμα και αυτή η ένσταση είναι δείγμα της εξαιρετικής δυσκολίας που έχει η αριστερά «μας» να βρεθεί σε κοινή πολιτική δράση απέναντι σε έναν πολιτικό στόχο και ταυτόχρονα η ευκολία να καλέσει τον λαό να προσέλθει στις κάλπες για να την ενισχύσει.
Επιστρέφοντας στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αυτό που είναι άμεσα φανερό και κοινή διαπίστωση ότι για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ιδιαίτερα για την ΛΑΕ, όχι μόνο δεν υπήρξε μετακίνηση ψήφων από τις εκατοντάδες χιλιάδες που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχασαν και χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του 2014 αλλά και των βουλευτικών του Σεπτέμβρη του 2015. Ακόμα και στο «προνομιακό» πεδίο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών από τις εκλογικές αποτιμήσεις των ίδιων υπάρχει μείωση που δεν καλύπτεται είτε με την επίκληση των περισσότερων συμβούλων, λόγω απλής αναλογικής, ούτε βέβαια με την επίκληση του αριθμού των υποψηφίων (!!) σαν στοιχεία ισχυρής πολιτικής παρουσίας και συγκρότησης. Επίσης ένα επιπλέον στοιχείο των αποτελεσμάτων είναι ότι παρά το γεγονός ότι πάνω από 120.000 δεν ξαναψήφισαν ΛΑΕ από τον Σεπτέμβρη του 2015 δεν υπήρξε καμία εκλογική μετατόπιση προς την μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά ενίσχυση του σχήματος του Βαρουφάκη. Τέλος δεν μπορεί να μην σημειώσουμε ότι ενώ στις ευρωεκλογές τα σχήματα που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέβηκαν ενιαία, στις δημοτικές και περιφερειακές υπήρξε διάσπαση και ανταγωνιστικά ψηφοδέλτια και μάλιστα σε κεντρικούς δήμους όπως Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και αλλού. Δείγμα και αυτό του επιπέδου συγκρότησης της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς». Κατά τα άλλα εύκολη «πλακίτσα» για τα «μπρός και πίσω μ-λ» που δεν συνεχίζουν την εκλογική τους συνεργασία στις βουλευτικές εκλογές.
Κατά την άποψή μας στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποτυπώθηκε αυτό που είχε διαμορφωθεί την προηγούμενη περίοδο, σαν αποτέλεσμα από την μία της συνεχιζόμενης επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία και από την άλλη της περιθωριοποίησης του εργατικού – λαϊκού παράγοντα, με ευθύνη των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα. Αυτή η γενική διαπίστωση, στην περίπτωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ιδιαίτερα των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ, έχει σαν κύριο στοιχείο την πλήρη κατάρρευση των αυταπατών του «μεταβατικού προγράμματος» σαν πολιτικής κατεύθυνσης. Μία πολιτική κατεύθυνση που ενώ είχε δεχθεί σοβαρό πλήγμα στο δημοψήφισμα τον Ιούλη του 2015 καθώς συνέβαλε στην δημιουργία αυταπατών για το «ΟΧΙ» του ΣΥΡΙΖΑ συνέχιζε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και επανεκτίμησης να αποτελεί το βασικό πολιτικό σχέδιο αυτών των δυνάμεων σε διάφορες παραλλαγές. Μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο «μεταβατικό» είχε προστεθεί και η …. μακροχρόνια «δυαδική εξουσία» για να στηρίξει την υλοποίησή του στα πλαίσια του δοσμένου εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος της χώρας μας.
Και ενώ στην ΛΑΕ το καταστροφικό εκλογικό αποτέλεσμα οδηγεί σε παραίτηση Λαφαζάνη και αυτοκριτική του στην ΚΕ του «Αριστερού Ρεύματος» γιατί δεν προχώρησε σε «ριζοσπαστικές λύσεις» και σε ένα «δημιουργικό σοκ» μίας πιο … δεξιάς μετατόπισης, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ η αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων περιορίζεται, προς το παρών, στην εκλογική ετοιμότητα για τις βουλευτικές εκλογές της 7 Ιούλη. Πάντως και στις δύο περιπτώσεις η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση θα είναι «απαλλαγμένη» από το άγχος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης που έφτανε σε σημεία γελοιότητας όπως αυτές του ιστότοπου της «ισκρα» (Λίγες ψήφοι λείπουν για να μπούμε στην ευρωβουλή) αλλά και των διάφορων κατασκευών περί «χρήσιμης» και «χαμένης» ψήφου που χρησιμοποιεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
15 Ιουλίου 2017
Η απελευθέρωση του Ισοβίτη
0
«Ξέρω ότι η συγκέντρωση δεν θα έχει αποτέλεσμα! Ξέρω ότι δεν θα έχει καν κόσμο! Αλλά θα πάω, έστω κι αν είμαι μόνος μου! Γιατί πρέπει να καταλάβουν ότι εμείς οι μόνοι μας υπάρχουμε και είμαστε πολλοί!».
Μπράβο, επιμονή και αποφασιστικότητα! Σε ποιους να αναφέρεται; Ποιοι πρέπει να καταλάβουν;
«Εμείς δεν κατεβαίνουμε σε διαδηλώσεις, γι’ αυτό κυβερνούν ακόμα αυτοί που κατέβαιναν».
Αυτοί που κυβερνούν, λοιπόν. Και με τι στόχο;
«Δε θα παραιτηθούν όσο είμαστε παραιτημένοι».
Πιο συγκεκριμένο δε γίνεται, για να μην υπάρχουν και απορίες για το τι εννοεί ο ποιητής.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν και μέσα από τρία διαφορετικά σκίτσα του, κάλεσε ο γνωστός σκιτσογράφος Αρκάς, μέσα από τη στήλη του στην εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα», στη συγκέντρωση των «Παραιτηθείτε». Δε γνωρίζω βέβαια εάν ο ίδιος πήγε τελικά, μιας και θα ήταν επικίνδυνο να αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα που χρόνια επιμελώς την κρύβει, αφού η συγκέντρωση μάζεψε μετρημένα κουκιά.
Η συνεργασία του Αρκά με το «Πρώτο Θέμα» σίγουρα ξενίζει από την άποψη ότι ένας δημοφιλής καλλιτέχνης εξωραΐζει ένα έντυπο βαθειά αντιλαϊκό, που σε κάθε του σελίδα δεν ξεχνά να αναπαράξει και υπηρετήσει ότι πιο αντιδραστικό κυκλοφορεί. Από την άλλη, βέβαια, παρακολουθώντας τη στάση του Αρκά τα τελευταία χρόνια όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τα σκίτσα του, δεν είναι κάτι το οποίο σε εκπλήσσει, αλλά μοιάζει με το κερασάκι στην τούρτα που δεν «τρώγεται» αυτή τη φορά. Έτσι, στα «Επικίνδυνα Νερά» ειρωνεύεται και εμφανίζει μάταιη κάθε αντίσταση των οργανωμένων ψαριών απέναντι στον καρχαρία, σε άλμπουμ μάλιστα που εκδόθηκαν τα χρόνια που ο λαός βρισκόταν στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες ενάντια στα μνημόνια. Στον «Προφήτη», δεν χάνει την ευκαιρία να παρουσιάζει το λαό σαν ένα μάτσο εκ φύσεως χαζούς που τους αρμόζει η στείρωση, γιατί αυτοί είναι υπαίτιοι για την κατάστασή τους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παρουσιάζονται ως οι τεμπέληδες και κάθονται και παίζουν πασιέντσα. Με λίγα λόγια, αναπαρήγαγε όλα εκείνα τα κυρίαρχα κλισέ, που κατά κόρον χρησιμοποιεί το σύστημα ώστε να αποσυγκροτεί πολιτικά και ιδεολογικά τον λαό και τους αγώνες του.
Μετά και την ανάληψη της κυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, αρέσκεται στην κριτική της από μια δεξιά όμως μπάντα, ταυτίζοντας την κυβέρνηση με το κάθε τι οργανωμένο και αριστερό. Χαρακτηριστικό το σκίτσο με τον αντάρτη του ΕΛΑΣ να κρατά σημαία που γράφει «ναι σε όλα». Σίγουρα έτσι θα εξηγείται και η άνεση του Μητσοτάκη να αναφέρει τα σκίτσα του στις τοποθετήσεις του στη Βουλή. Ο ίδιος βέβαια δεν δίνει συνεντεύξεις για να το ξεδιαλύνει, αλλά νομίζω πως δε χρειάζεται γιατί τα σκίτσα του τα λένε όλα. Και τα παλιά και τα καινούργια. Άσε που ένας καλλιτέχνης οφείλει να προστατεύει και το προϊόν του, μην την πατήσει σαν τον Θηβαίο, μεθυσμένος και πει για τεμπέληδες νέους που ξημεροβραδιάζονται με τους φραπέδες αντί να δουλεύουν. Άλλο ένα κυρίαρχο κλισέ.
Η δημοφιλία του Αρκά έγκειται νομίζω στο ότι πάντα έπιανε με έναν έξυπνο τρόπο το κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, δημιουργώντας σχεδόν πάντα μόνο φίλους. Η κριτική βέβαια που έκανε, δεν ξέφευγε συνήθως από το «οι πολιτικοί φταίνε για όλα». Οι εποχές όμως τότε μετά το ‘80 συγχωρούσαν λοξοδρομήσεις είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Σήμερα δεν το επιτρέπουν. Δεν μπορείς να κάνεις πια μονάχα φίλους. Κάθε επιλογή έχει και το κόστος της.
Περισσότερο πολιτικά αναφέρθηκα παρά στο αν μου αρέσει το χιούμορ που κάνει. Αυτό είναι ίσως και λίγο πιο υποκειμενικό. Αλλά επιτρέψτε μου το παρακάτω. Όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τον λαό με την ανεξάντλητη έμπνευσή του και τάσσεσαι με αυτούς που τον εκμεταλλεύονται, τόσο το χιούμορ σου γίνεται ρηχό, σαχλό και τετριμμένο. Κάτι σαν του Πάγκαλου ένα πράγμα. Και στο τέλος γίνεσαι εσύ το αντικείμενο της σάτιρας και η αφορμή για χιούμορ για τον λαό. Ίσως είναι μια τιμωρία και αυτό.
Κωστάκης
«Ξέρω ότι η συγκέντρωση δεν θα έχει αποτέλεσμα! Ξέρω ότι δεν θα έχει καν κόσμο! Αλλά θα πάω, έστω κι αν είμαι μόνος μου! Γιατί πρέπει να καταλάβουν ότι εμείς οι μόνοι μας υπάρχουμε και είμαστε πολλοί!».
Μπράβο, επιμονή και αποφασιστικότητα! Σε ποιους να αναφέρεται; Ποιοι πρέπει να καταλάβουν;
«Εμείς δεν κατεβαίνουμε σε διαδηλώσεις, γι’ αυτό κυβερνούν ακόμα αυτοί που κατέβαιναν».
Αυτοί που κυβερνούν, λοιπόν. Και με τι στόχο;
«Δε θα παραιτηθούν όσο είμαστε παραιτημένοι».
Πιο συγκεκριμένο δε γίνεται, για να μην υπάρχουν και απορίες για το τι εννοεί ο ποιητής.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν και μέσα από τρία διαφορετικά σκίτσα του, κάλεσε ο γνωστός σκιτσογράφος Αρκάς, μέσα από τη στήλη του στην εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα», στη συγκέντρωση των «Παραιτηθείτε». Δε γνωρίζω βέβαια εάν ο ίδιος πήγε τελικά, μιας και θα ήταν επικίνδυνο να αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα που χρόνια επιμελώς την κρύβει, αφού η συγκέντρωση μάζεψε μετρημένα κουκιά.
Η συνεργασία του Αρκά με το «Πρώτο Θέμα» σίγουρα ξενίζει από την άποψη ότι ένας δημοφιλής καλλιτέχνης εξωραΐζει ένα έντυπο βαθειά αντιλαϊκό, που σε κάθε του σελίδα δεν ξεχνά να αναπαράξει και υπηρετήσει ότι πιο αντιδραστικό κυκλοφορεί. Από την άλλη, βέβαια, παρακολουθώντας τη στάση του Αρκά τα τελευταία χρόνια όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τα σκίτσα του, δεν είναι κάτι το οποίο σε εκπλήσσει, αλλά μοιάζει με το κερασάκι στην τούρτα που δεν «τρώγεται» αυτή τη φορά. Έτσι, στα «Επικίνδυνα Νερά» ειρωνεύεται και εμφανίζει μάταιη κάθε αντίσταση των οργανωμένων ψαριών απέναντι στον καρχαρία, σε άλμπουμ μάλιστα που εκδόθηκαν τα χρόνια που ο λαός βρισκόταν στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες ενάντια στα μνημόνια. Στον «Προφήτη», δεν χάνει την ευκαιρία να παρουσιάζει το λαό σαν ένα μάτσο εκ φύσεως χαζούς που τους αρμόζει η στείρωση, γιατί αυτοί είναι υπαίτιοι για την κατάστασή τους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παρουσιάζονται ως οι τεμπέληδες και κάθονται και παίζουν πασιέντσα. Με λίγα λόγια, αναπαρήγαγε όλα εκείνα τα κυρίαρχα κλισέ, που κατά κόρον χρησιμοποιεί το σύστημα ώστε να αποσυγκροτεί πολιτικά και ιδεολογικά τον λαό και τους αγώνες του.
Μετά και την ανάληψη της κυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, αρέσκεται στην κριτική της από μια δεξιά όμως μπάντα, ταυτίζοντας την κυβέρνηση με το κάθε τι οργανωμένο και αριστερό. Χαρακτηριστικό το σκίτσο με τον αντάρτη του ΕΛΑΣ να κρατά σημαία που γράφει «ναι σε όλα». Σίγουρα έτσι θα εξηγείται και η άνεση του Μητσοτάκη να αναφέρει τα σκίτσα του στις τοποθετήσεις του στη Βουλή. Ο ίδιος βέβαια δεν δίνει συνεντεύξεις για να το ξεδιαλύνει, αλλά νομίζω πως δε χρειάζεται γιατί τα σκίτσα του τα λένε όλα. Και τα παλιά και τα καινούργια. Άσε που ένας καλλιτέχνης οφείλει να προστατεύει και το προϊόν του, μην την πατήσει σαν τον Θηβαίο, μεθυσμένος και πει για τεμπέληδες νέους που ξημεροβραδιάζονται με τους φραπέδες αντί να δουλεύουν. Άλλο ένα κυρίαρχο κλισέ.
Η δημοφιλία του Αρκά έγκειται νομίζω στο ότι πάντα έπιανε με έναν έξυπνο τρόπο το κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, δημιουργώντας σχεδόν πάντα μόνο φίλους. Η κριτική βέβαια που έκανε, δεν ξέφευγε συνήθως από το «οι πολιτικοί φταίνε για όλα». Οι εποχές όμως τότε μετά το ‘80 συγχωρούσαν λοξοδρομήσεις είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Σήμερα δεν το επιτρέπουν. Δεν μπορείς να κάνεις πια μονάχα φίλους. Κάθε επιλογή έχει και το κόστος της.
Περισσότερο πολιτικά αναφέρθηκα παρά στο αν μου αρέσει το χιούμορ που κάνει. Αυτό είναι ίσως και λίγο πιο υποκειμενικό. Αλλά επιτρέψτε μου το παρακάτω. Όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τον λαό με την ανεξάντλητη έμπνευσή του και τάσσεσαι με αυτούς που τον εκμεταλλεύονται, τόσο το χιούμορ σου γίνεται ρηχό, σαχλό και τετριμμένο. Κάτι σαν του Πάγκαλου ένα πράγμα. Και στο τέλος γίνεσαι εσύ το αντικείμενο της σάτιρας και η αφορμή για χιούμορ για τον λαό. Ίσως είναι μια τιμωρία και αυτό.
Κωστάκης
13 Μαρτίου 2016
Πρόσφυγες και λαοί παγιδευμένοι στη δίνη των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών και των τυχοδιωκτισμών
0
Με καζάνι που βράζει μοιάζει η κατάσταση που διαμορφώνεται στην περιοχή με αφορμή το ζήτημα των προσφυγικών ροών. Μέρα με τη μέρα, και παρά τις απανωτές συσκέψεις και συνόδους κορυφής, τα ζητήματα, αντί να οδηγούνται σε εκτόνωση, παρουσιάζουν συνεχώς νέες επιπλοκές. Το κουβάρι των αντιθέσεων, τόσο των γενικότερων όσο και των επιμέρους, μπλέκει ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο επικίνδυνα.
Τα κλειστά σύνορα και το δράμα των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων που στοιβάζονται σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες είναι αποτέλεσμα της έντασης των αντιθέσεων, αλλά και ένα πεδίο στο οποίο εκδηλώνονται πάσης φύσεως τυχοδιωκτισμοί. Αυτή η κατάσταση, που για τους πρόσφυγες σημαίνει έναν ατελείωτο εφιάλτη, για τους ιμπεριαλιστές και τους υποτακτικούς τους αποτελεί ένα πεδίο διεκδίκησης αναβαθμισμένης θέσης και καλύτερων όρων πλασαρίσματος στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται.
Τα όσα διαμείφθηκαν στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό είναι ενδεικτικά αυτής της κατάστασης. Η Τουρκία, προσπαθώντας να αξιοποιήσει την κρίση που αντιμετωπίζει η ΕΕ στο εσωτερικό της, και -προφανώς- τη θέση της στις προσφυγικές ροές, ζητάει την επανέναρξη των διαδικασιών ένταξής της στην ΕΕ και, παράλληλα, ένα πακέτο οικονομικής υποστήριξης, καθώς και τη δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης των πολιτών της στις χώρες της Σένγκεν. Παράλληλα, επιχειρεί να αξιοποιήσει την παρουσία των νατοϊκών πλοίων στο Αιγαίο προκειμένου να ξαναδιαπραγματευτεί το ρόλο της στην περιοχή και τη σχέση της με την ελληνική άρχουσα τάξη.
Η αδυναμία της συνόδου να καταλήξει σε συμφωνία και η παραπομπή της σε νέα σύνοδο στις 17-18 Μάρτη δεν αποτελεί μόνο αποτέλεσμα της αντίδρασης των χωρών του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία) και της Ελλάδας, αλλά και της γενικότερης κρίσης την οποία αντιμετωπίζει η ΕΕ, της οποίας η συνοχή δοκιμάζεται όσο η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας οξύνεται. Όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και δυσκολότερη μοιάζει η δυνατότητα της ΕΕ να χαράξει μια κοινή πολιτική, ολοένα και πιο έντονες εμφανίζονται οι φυγόκεντρες τάσεις. Οι δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά που άναψε η Αυστρία και οι χώρες του Βίζεγκραντ και υπερθεματίζουν υπέρ των κλειστών συνόρων, έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά ακόμη γεγονότα που δείχνουν την τραυματισμένη συνοχή της ΕΕ, όπως για παράδειγμα την ανακοίνωση δημοψηφίσματος στη Φινλανδία για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη.
Ακόμη και η στάση της Γαλλίας ως προς το προσφυγικό περισσότερο ως αμήχανη και αμυντική μπορεί να χαρακτηριστεί, παρά ότι συμβάλλει στην ενιαία ευρωπαϊκή στάση. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση Ολάντ, που περιορίζεται στην προτροπή να ενισχυθεί οικονομικά η Ελλάδα! Τοποθέτηση που γίνεται από την ευρωπαϊκή χώρα που έχει εμπλακεί στο πολεμικό μέτωπο της Συρίας σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιαδήποτε άλλη!
Όμως ούτε και η Γερμανία δείχνει να έχει και μεγάλη εμπιστοσύνη στο βήμα που πρόκειται να γίνει με μια ενδεχόμενη τέτοια συμφωνία. Γιατί γνωρίζει ότι το βήμα αυτό μπορεί να αποτελέσει και την έναρξη ενός γύρου νέων πιέσεων προς την ΕΕ με όχημα την Τουρκία. Και αυτό φάνηκε ήδη μέσα από τις απαιτήσεις της Τουρκίας για επανέναρξη των ενταξιακών της συνομιλιών. Είναι ενδεικτική η επίκληση από την πλευρά της Μέρκελ των αντιρρήσεων που αμέσως πρόβαλε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για τη συμφωνία μαζικών επαναπροωθήσεων στην Τουρκία. Γι’ αυτό και, αναφερόμενη στο σχέδιο δράσης που συζητήθηκε κατά τη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, η Μέρκελ επέμεινε στο γεγονός ότι η Άγκυρα «δεν πρόκειται να αποφασίσει μόνη». «Έχουμε προβλέψει ότι στο πλαίσιο μίας τέτοιας απόφασης – και είναι οι λεπτομέρειές της που πρέπει να τύχουν ακόμη επεξεργασίας- η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έχει σημασία»
Στόχος της Γερμανίας είναι, από τη μια, να μπορέσει να ελέγξει το ζήτημα των προσφυγικών ροών σε μια «λογική» βάση (το γερμανικό κεφάλαιο εξακολουθεί να θέλει φτηνό εργατικό δυναμικό), και παράλληλα να διατηρήσει την όποια συνοχή της ΕΕ προκειμένου να συνεχίσει να έχει τον έλεγχο που της επιτρέπει η οικονομική της ισχύς. Προκειμένου να διατηρήσει αυτήν τη συνοχή, γνωρίζει ότι και την Ελλάδα πρέπει να «περιθάλψει» αλλά και τις φυγόκεντρες τάσεις να αντιμετωπίσει. Ας μην ξεχνάμε ότι η διαχείριση του ζητήματος της Ελλάδας αποτέλεσε μεγάλο «αγκάθι» για την γερμανική πολιτική την προηγούμενη χρονιά και έφερε στην επιφάνεια σοβαρές αντιπαραθέσεις σχετικά με τον προσανατολισμό της γερμανικής πολιτικής.
Έχει. λοιπόν, σημασία η προειδοποίηση της Μέρκελ ότι «εάν δεν καταφέρουμε να φθάσουμε σε μία συμφωνία με την Τουρκία, τότε η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αντέξει το (προσφυγικό) βάρος για καιρό».
Όπως επίσης έχουν και τη δική τους σημασία, σε σαφή αντιαμερικάνικη βάση, οι δηλώσεις Σόιμπλε ότι «αν η Γερμανία έκλεινε τα σύνορά της, η Ελλάδα εντός 48 ωρών θα ήταν ένα αποτυχημένο κράτος», ότι «η Γερμανία είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που την στηρίζει» και η προειδοποίηση ότι «είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να μη θεωρηθεί ότι χρησιμοποιεί τη μεταναστευτική κρίση προκειμένου να μην εφαρμόσει ό,τι έχει συμφωνηθεί για την υπέρβαση της κρίσης στην Ευρωζώνη».
Όσο για το πρόβλημα με τις φυγόκεντρες τάσεις, αυτό δεν αφορά τόσο τις χώρες του Βίζεγκραντ, όσο χώρες όπως η Γαλλία και η Αγγλία, αλλά και τάσεις μέσα στην ίδια τη Γερμανία που εκφράστηκαν (και εκφράζονται) και στο εσωτερικό του κυβερνώντος χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Μέρκελ.
• Όλες οι παραπάνω εξελίξεις, τα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν της σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, είναι προφανές ότι γίνονται υπό τη σκιά της ΝΑΤΟΙκής ναυτικής παρουσίας στο Αιγαίο και ό,τι αυτή σηματοδοτεί. Μία κίνηση που θέλει να αποτελέσει σφήνα στη δυνατότητα της Ρωσίας να μετακινεί τα πλοία της προς τη Μεσόγειο, μία κίνηση που συνεχίζει στην κατεύθυνση του ασφυκτικού κλοιού-αποκλεισμού της ρώσικης υπερδύναμης Αλλά και μία κίνηση που, ταυτόχρονα, ασκεί νέες και πιο ασφυκτικές πιέσεις προς τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Μία κίνηση-καταλύτης η οποία έχει ήδη σημάνει τη συσσώρευση όλο και περισσότερων νατοϊκών δυνάμεων στο Αιγαίο και η οποία αποδεικνύει ότι η αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών δεν είναι παρά το πρόσχημα για την αναβάθμιση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο.
• Εγκλωβισμένη σε αυτόν τον κυκεώνα των εξελίξεων βρίσκεται η ντόπια άρχουσα τάξη, αλλά και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Από τη μια, έχει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της απροθυμίας-αδυναμίας της ΕΕ να συμβάλει σε μια στοιχειώδη ανακούφισή της από τον αυξανόμενο εγκλωβισμό προσφύγων στο εσωτερικό της και, από την άλλη, έχει να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στο Αιγαίο από την παρουσία του ΝΑΤΟ. Παρουσία η οποία μπορεί να συμβάλει στη μείωση των προσφυγικών ροών προς τη χώρα, αλλά με βαρύ αντίτιμο: με τη θεώρηση του Αιγαίου ως περιοχής νατοϊκού ελέγχου και όχι ελληνικού, αλλά και με την Τουρκία να απαιτεί νέο, πιο αναβαθμισμένο ρόλο στη διευθέτηση των μεταξύ τους σχέσεων. Ρόλο τον οποίο προετοίμασε και μέσα από τη συνάντηση Τσίπρα-Νταβούτογλου στη Σμύρνη και τις διμερείς συμφωνίες που υπογράφτηκαν.
Και παράλληλα, έχει να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις στα λεγόμενα οικονομικά ζητήματα και την εφαρμογή των δεσμεύσεων του τρίτου μνημονίου. Δεσμεύσεις για νέα μέτρα που πρέπει να παρθούν και τα οποία έχουν ήδη καθυστερήσει.
Ήδη, η επιστροφή των «θεσμών» έφερε μαζί της νέες πιέσεις για το φορολογικό (όπως π.χ. μεγάλη μείωση στο αφορολόγητο) και τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά, κυρίως, για το μεγάλο «αγκάθι», το ασφαλιστικό. Ειδικά για το τελευταίο, η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει πιέσεις για πολύ χειρότερα μέτρα από αυτά που η ίδια πρότεινε και τα οποία ξεσήκωσαν εργαζόμενους, αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Και μπορεί στον πρώτο γύρο κινητοποιήσεων η κυβέρνηση να κατάφερε να διαχειριστεί τις αντιδράσεις (στηριγμένη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και στο ότι το γενικότερο κλίμα περιστράφηκε γύρω από το προσφυγικό) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνει το ίδιο εάν ξαναέρθουν ακόμη χειρότερα.
Το πώς θα διαχειριστεί η κυβέρνηση αυτές τις πολλαπλές πιέσεις είναι βέβαιο ότι θα κρίνει και την παραμονή της. Και το ότι έχει καθυστερήσει τόσο να καταφέρει να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται είναι κάτι που μετράει εναντίον της. Γι’ αυτό και επείγεται και αυτή με τη σειρά της να επιδείξει «έργο». Τόσο προς το εσωτερικό, την ντόπια άρχουσα τάξη, όσο και -κυρίως- προς το εξωτερικό.
Το ότι αυτές συνέπεσαν με τη δοκιμασία της κυβέρνησης στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο γι’ αυτήν. Γιατί μπορεί, από τη μια, να καλοβλέπει αυτό που επισημαίνει ο Σόιμπλε, δηλαδή την εκμετάλλευση του προσφυγικού για τη χαλάρωση των πιέσεων στο πεδίο των μέτρων, αλλά, από την άλλη, γνωρίζει ότι αυτό υπονομεύει την αξιοπιστία της ως ικανού και αξιόπιστου διαχειριστή, ενώ παράλληλα την αναγκάζει σε κινήσεις που καθόλου δεν ευχαριστούν την ντόπια άρχουσα τάξη, όπως αυτές που αφορούν τις σχέσεις με την Τουρκία.
• Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο και αντιδραστικό τοπίο καλούνται να παλέψουν ο λαός και οι εργαζόμενοι. Τόσο ενάντια στο συνεχιζόμενο πόλεμο στη Συρία και τις επιπτώσεις του, όσο και ενάντια στις νέες πιέσεις για λεηλασία του εισοδήματος και των δικαιωμάτων του.
Η αποκάλυψη του ρόλου των ιμπεριαλιστών και των ανταγωνισμών τους ως της αιτίας για το ματοκύλισμα του λαού της Συρίας και το δράμα των προσφύγων, η καταγγελία της τυχοδιωκτικής πολιτικής των εξαρτημένων χωρών, μαζί και της δικής μας, το δυνάμωμα του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και η ανάδειξη της αλληλεγγύης και της φιλίας των λαών, είναι τα μόνα στοιχεία που μπορούν να βάλουν φρένο σε αυτήν την κατάσταση.
Είναι αυτά που θα θωρακίσουν το λαό μας από τα κηρύγματα ρατσισμού και ξενοφοβίας που συγκαλύπτουν τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της δραματικής κατάστασης και κρατούν το λαό δέσμιο της πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των υποτακτικών τους.
Είναι στοιχεία που δεν θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να καρπωθεί τη γνήσια λαϊκή αλληλεγγύη και να την εκμεταλλευτεί για λογαριασμό της, ξεπλένοντας τις σοβαρές δικές της ευθύνες.
Αυτά τα στοιχεία θέλει να αναδείξει και η καμπάνια της Λαϊκής Αντίστασης – ΑΑΣ με εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες σε όλη τη χώρα. Καμπάνια που έχει στόχο να συμπαρασύρει πλατύτερες δυνάμεις στο κίνημα, να θέσει ξανά και αποφασιστικά την αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική λαϊκή συσπείρωση. Καμπάνια που δεν πρέπει να παραβλέψει κανένα από τα στοιχεία που αναδεικνύει η περίοδος. Που πρέπει να υπερασπιστεί και να αξιοποιήσει την έκφραση της γνήσιας λαϊκής αλληλεγγύης. Που πρέπει να ξανοιχτεί με ένα ιδιαίτερο τρόπο στους χώρους της νεολαίας. Που πρέπει να φτάσει στους χώρους δουλειάς. Και που μπορεί να συμβάλει στη σπουδαία και επείγουσα υπόθεση της συγκρότησης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών, όχι ως ενός ακόμη καθήκοντος, αλλά ως του κρισιμότερου καθήκοντος για τους λαούς.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
Σκίτσο: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
Μόνη διέξοδος, η ανάπτυξη
ισχυρού, αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού
μετώπου των λαών
ισχυρού, αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού
μετώπου των λαών
Τα κλειστά σύνορα και το δράμα των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων που στοιβάζονται σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες είναι αποτέλεσμα της έντασης των αντιθέσεων, αλλά και ένα πεδίο στο οποίο εκδηλώνονται πάσης φύσεως τυχοδιωκτισμοί. Αυτή η κατάσταση, που για τους πρόσφυγες σημαίνει έναν ατελείωτο εφιάλτη, για τους ιμπεριαλιστές και τους υποτακτικούς τους αποτελεί ένα πεδίο διεκδίκησης αναβαθμισμένης θέσης και καλύτερων όρων πλασαρίσματος στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται.
Τα όσα διαμείφθηκαν στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό είναι ενδεικτικά αυτής της κατάστασης. Η Τουρκία, προσπαθώντας να αξιοποιήσει την κρίση που αντιμετωπίζει η ΕΕ στο εσωτερικό της, και -προφανώς- τη θέση της στις προσφυγικές ροές, ζητάει την επανέναρξη των διαδικασιών ένταξής της στην ΕΕ και, παράλληλα, ένα πακέτο οικονομικής υποστήριξης, καθώς και τη δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης των πολιτών της στις χώρες της Σένγκεν. Παράλληλα, επιχειρεί να αξιοποιήσει την παρουσία των νατοϊκών πλοίων στο Αιγαίο προκειμένου να ξαναδιαπραγματευτεί το ρόλο της στην περιοχή και τη σχέση της με την ελληνική άρχουσα τάξη.
Η αδυναμία της συνόδου να καταλήξει σε συμφωνία και η παραπομπή της σε νέα σύνοδο στις 17-18 Μάρτη δεν αποτελεί μόνο αποτέλεσμα της αντίδρασης των χωρών του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία) και της Ελλάδας, αλλά και της γενικότερης κρίσης την οποία αντιμετωπίζει η ΕΕ, της οποίας η συνοχή δοκιμάζεται όσο η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας οξύνεται. Όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και δυσκολότερη μοιάζει η δυνατότητα της ΕΕ να χαράξει μια κοινή πολιτική, ολοένα και πιο έντονες εμφανίζονται οι φυγόκεντρες τάσεις. Οι δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά που άναψε η Αυστρία και οι χώρες του Βίζεγκραντ και υπερθεματίζουν υπέρ των κλειστών συνόρων, έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά ακόμη γεγονότα που δείχνουν την τραυματισμένη συνοχή της ΕΕ, όπως για παράδειγμα την ανακοίνωση δημοψηφίσματος στη Φινλανδία για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη.
Ακόμη και η στάση της Γαλλίας ως προς το προσφυγικό περισσότερο ως αμήχανη και αμυντική μπορεί να χαρακτηριστεί, παρά ότι συμβάλλει στην ενιαία ευρωπαϊκή στάση. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση Ολάντ, που περιορίζεται στην προτροπή να ενισχυθεί οικονομικά η Ελλάδα! Τοποθέτηση που γίνεται από την ευρωπαϊκή χώρα που έχει εμπλακεί στο πολεμικό μέτωπο της Συρίας σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιαδήποτε άλλη!
Όμως ούτε και η Γερμανία δείχνει να έχει και μεγάλη εμπιστοσύνη στο βήμα που πρόκειται να γίνει με μια ενδεχόμενη τέτοια συμφωνία. Γιατί γνωρίζει ότι το βήμα αυτό μπορεί να αποτελέσει και την έναρξη ενός γύρου νέων πιέσεων προς την ΕΕ με όχημα την Τουρκία. Και αυτό φάνηκε ήδη μέσα από τις απαιτήσεις της Τουρκίας για επανέναρξη των ενταξιακών της συνομιλιών. Είναι ενδεικτική η επίκληση από την πλευρά της Μέρκελ των αντιρρήσεων που αμέσως πρόβαλε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για τη συμφωνία μαζικών επαναπροωθήσεων στην Τουρκία. Γι’ αυτό και, αναφερόμενη στο σχέδιο δράσης που συζητήθηκε κατά τη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, η Μέρκελ επέμεινε στο γεγονός ότι η Άγκυρα «δεν πρόκειται να αποφασίσει μόνη». «Έχουμε προβλέψει ότι στο πλαίσιο μίας τέτοιας απόφασης – και είναι οι λεπτομέρειές της που πρέπει να τύχουν ακόμη επεξεργασίας- η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έχει σημασία»
Στόχος της Γερμανίας είναι, από τη μια, να μπορέσει να ελέγξει το ζήτημα των προσφυγικών ροών σε μια «λογική» βάση (το γερμανικό κεφάλαιο εξακολουθεί να θέλει φτηνό εργατικό δυναμικό), και παράλληλα να διατηρήσει την όποια συνοχή της ΕΕ προκειμένου να συνεχίσει να έχει τον έλεγχο που της επιτρέπει η οικονομική της ισχύς. Προκειμένου να διατηρήσει αυτήν τη συνοχή, γνωρίζει ότι και την Ελλάδα πρέπει να «περιθάλψει» αλλά και τις φυγόκεντρες τάσεις να αντιμετωπίσει. Ας μην ξεχνάμε ότι η διαχείριση του ζητήματος της Ελλάδας αποτέλεσε μεγάλο «αγκάθι» για την γερμανική πολιτική την προηγούμενη χρονιά και έφερε στην επιφάνεια σοβαρές αντιπαραθέσεις σχετικά με τον προσανατολισμό της γερμανικής πολιτικής.
Έχει. λοιπόν, σημασία η προειδοποίηση της Μέρκελ ότι «εάν δεν καταφέρουμε να φθάσουμε σε μία συμφωνία με την Τουρκία, τότε η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αντέξει το (προσφυγικό) βάρος για καιρό».
Όπως επίσης έχουν και τη δική τους σημασία, σε σαφή αντιαμερικάνικη βάση, οι δηλώσεις Σόιμπλε ότι «αν η Γερμανία έκλεινε τα σύνορά της, η Ελλάδα εντός 48 ωρών θα ήταν ένα αποτυχημένο κράτος», ότι «η Γερμανία είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που την στηρίζει» και η προειδοποίηση ότι «είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να μη θεωρηθεί ότι χρησιμοποιεί τη μεταναστευτική κρίση προκειμένου να μην εφαρμόσει ό,τι έχει συμφωνηθεί για την υπέρβαση της κρίσης στην Ευρωζώνη».
Όσο για το πρόβλημα με τις φυγόκεντρες τάσεις, αυτό δεν αφορά τόσο τις χώρες του Βίζεγκραντ, όσο χώρες όπως η Γαλλία και η Αγγλία, αλλά και τάσεις μέσα στην ίδια τη Γερμανία που εκφράστηκαν (και εκφράζονται) και στο εσωτερικό του κυβερνώντος χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Μέρκελ.
• Όλες οι παραπάνω εξελίξεις, τα όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν της σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας, είναι προφανές ότι γίνονται υπό τη σκιά της ΝΑΤΟΙκής ναυτικής παρουσίας στο Αιγαίο και ό,τι αυτή σηματοδοτεί. Μία κίνηση που θέλει να αποτελέσει σφήνα στη δυνατότητα της Ρωσίας να μετακινεί τα πλοία της προς τη Μεσόγειο, μία κίνηση που συνεχίζει στην κατεύθυνση του ασφυκτικού κλοιού-αποκλεισμού της ρώσικης υπερδύναμης Αλλά και μία κίνηση που, ταυτόχρονα, ασκεί νέες και πιο ασφυκτικές πιέσεις προς τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Μία κίνηση-καταλύτης η οποία έχει ήδη σημάνει τη συσσώρευση όλο και περισσότερων νατοϊκών δυνάμεων στο Αιγαίο και η οποία αποδεικνύει ότι η αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών δεν είναι παρά το πρόσχημα για την αναβάθμιση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο.
• Εγκλωβισμένη σε αυτόν τον κυκεώνα των εξελίξεων βρίσκεται η ντόπια άρχουσα τάξη, αλλά και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Από τη μια, έχει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της απροθυμίας-αδυναμίας της ΕΕ να συμβάλει σε μια στοιχειώδη ανακούφισή της από τον αυξανόμενο εγκλωβισμό προσφύγων στο εσωτερικό της και, από την άλλη, έχει να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στο Αιγαίο από την παρουσία του ΝΑΤΟ. Παρουσία η οποία μπορεί να συμβάλει στη μείωση των προσφυγικών ροών προς τη χώρα, αλλά με βαρύ αντίτιμο: με τη θεώρηση του Αιγαίου ως περιοχής νατοϊκού ελέγχου και όχι ελληνικού, αλλά και με την Τουρκία να απαιτεί νέο, πιο αναβαθμισμένο ρόλο στη διευθέτηση των μεταξύ τους σχέσεων. Ρόλο τον οποίο προετοίμασε και μέσα από τη συνάντηση Τσίπρα-Νταβούτογλου στη Σμύρνη και τις διμερείς συμφωνίες που υπογράφτηκαν.
Και παράλληλα, έχει να αντιμετωπίσει και τις πιέσεις στα λεγόμενα οικονομικά ζητήματα και την εφαρμογή των δεσμεύσεων του τρίτου μνημονίου. Δεσμεύσεις για νέα μέτρα που πρέπει να παρθούν και τα οποία έχουν ήδη καθυστερήσει.
Ήδη, η επιστροφή των «θεσμών» έφερε μαζί της νέες πιέσεις για το φορολογικό (όπως π.χ. μεγάλη μείωση στο αφορολόγητο) και τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά, κυρίως, για το μεγάλο «αγκάθι», το ασφαλιστικό. Ειδικά για το τελευταίο, η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει πιέσεις για πολύ χειρότερα μέτρα από αυτά που η ίδια πρότεινε και τα οποία ξεσήκωσαν εργαζόμενους, αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Και μπορεί στον πρώτο γύρο κινητοποιήσεων η κυβέρνηση να κατάφερε να διαχειριστεί τις αντιδράσεις (στηριγμένη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και στο ότι το γενικότερο κλίμα περιστράφηκε γύρω από το προσφυγικό) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνει το ίδιο εάν ξαναέρθουν ακόμη χειρότερα.
Το πώς θα διαχειριστεί η κυβέρνηση αυτές τις πολλαπλές πιέσεις είναι βέβαιο ότι θα κρίνει και την παραμονή της. Και το ότι έχει καθυστερήσει τόσο να καταφέρει να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται είναι κάτι που μετράει εναντίον της. Γι’ αυτό και επείγεται και αυτή με τη σειρά της να επιδείξει «έργο». Τόσο προς το εσωτερικό, την ντόπια άρχουσα τάξη, όσο και -κυρίως- προς το εξωτερικό.
Το ότι αυτές συνέπεσαν με τη δοκιμασία της κυβέρνησης στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα δεν είναι και ό,τι καλύτερο γι’ αυτήν. Γιατί μπορεί, από τη μια, να καλοβλέπει αυτό που επισημαίνει ο Σόιμπλε, δηλαδή την εκμετάλλευση του προσφυγικού για τη χαλάρωση των πιέσεων στο πεδίο των μέτρων, αλλά, από την άλλη, γνωρίζει ότι αυτό υπονομεύει την αξιοπιστία της ως ικανού και αξιόπιστου διαχειριστή, ενώ παράλληλα την αναγκάζει σε κινήσεις που καθόλου δεν ευχαριστούν την ντόπια άρχουσα τάξη, όπως αυτές που αφορούν τις σχέσεις με την Τουρκία.
• Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο και αντιδραστικό τοπίο καλούνται να παλέψουν ο λαός και οι εργαζόμενοι. Τόσο ενάντια στο συνεχιζόμενο πόλεμο στη Συρία και τις επιπτώσεις του, όσο και ενάντια στις νέες πιέσεις για λεηλασία του εισοδήματος και των δικαιωμάτων του.
Η αποκάλυψη του ρόλου των ιμπεριαλιστών και των ανταγωνισμών τους ως της αιτίας για το ματοκύλισμα του λαού της Συρίας και το δράμα των προσφύγων, η καταγγελία της τυχοδιωκτικής πολιτικής των εξαρτημένων χωρών, μαζί και της δικής μας, το δυνάμωμα του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και η ανάδειξη της αλληλεγγύης και της φιλίας των λαών, είναι τα μόνα στοιχεία που μπορούν να βάλουν φρένο σε αυτήν την κατάσταση.
Είναι αυτά που θα θωρακίσουν το λαό μας από τα κηρύγματα ρατσισμού και ξενοφοβίας που συγκαλύπτουν τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτής της δραματικής κατάστασης και κρατούν το λαό δέσμιο της πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των υποτακτικών τους.
Είναι στοιχεία που δεν θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να καρπωθεί τη γνήσια λαϊκή αλληλεγγύη και να την εκμεταλλευτεί για λογαριασμό της, ξεπλένοντας τις σοβαρές δικές της ευθύνες.
Αυτά τα στοιχεία θέλει να αναδείξει και η καμπάνια της Λαϊκής Αντίστασης – ΑΑΣ με εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες σε όλη τη χώρα. Καμπάνια που έχει στόχο να συμπαρασύρει πλατύτερες δυνάμεις στο κίνημα, να θέσει ξανά και αποφασιστικά την αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική λαϊκή συσπείρωση. Καμπάνια που δεν πρέπει να παραβλέψει κανένα από τα στοιχεία που αναδεικνύει η περίοδος. Που πρέπει να υπερασπιστεί και να αξιοποιήσει την έκφραση της γνήσιας λαϊκής αλληλεγγύης. Που πρέπει να ξανοιχτεί με ένα ιδιαίτερο τρόπο στους χώρους της νεολαίας. Που πρέπει να φτάσει στους χώρους δουλειάς. Και που μπορεί να συμβάλει στη σπουδαία και επείγουσα υπόθεση της συγκρότησης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών, όχι ως ενός ακόμη καθήκοντος, αλλά ως του κρισιμότερου καθήκοντος για τους λαούς.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
Σκίτσο: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
13 Δεκεμβρίου 2015
Νέο ασφαλιστικό: παράταση του «εργασιακού βίου» χωρίς δουλειά, σύνταξη και πρόνοια
0
Η κοινωνική ασφάλιση μαζί με το 8ωρο και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποτελούν τις πιο σημαντικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων καθώς είναι το πλαίσιο που υπερασπίζεται τον κόσμο της δουλειάς απέναντι στην βαρβαρότητα και την αυθαιρεσία του κεφάλαιου και καθορίζει το ποσό της υπεραξίας και των κερδών που αντί να τα καρπωθεί το κεφάλαιο, τα αποσπούν οι εργαζόμενοι σε περίθαλψη, πρόνοια και σύνταξη. Η έκφραση αυτού του συμβιβασμού από την μεριά των δυνάμεων του συστήματος δεν υπήρξε ενιαία σε όλες τις χώρες αλλά καθορίστηκε τόσο από την ένταση της ταξικής πάλης και το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος όσο και από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε άρχουσας τάξης σε κάθε χώρα.
Με την έννοια αυτή το ασφαλιστικό σύστημα που καθορίζει το πλαίσιο της κοινωνικής ασφάλισης τόσο στην χώρα μας όσο και σε όλο τον κόσμο δεν ήταν ποτέ «σταθερό» αλλά καθοριζόταν και καθορίζεται από τους ταξικούς-πολιτικούς συσχετισμούς, το δυνάμωμα ή την οπισθοχώρηση του κινήματος. Πολύ περισσότερο το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι ένα οικονομικό σύστημα «εισροών-εκροών», όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν οι εκπρόσωποι του συστήματος για να υπονομεύσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης και να το μετατρέψουν σε ένα ακόμα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας μέσω της επένδυσης των αποθεματικών του.
Η κοινωνική ασφάλιση και όλα τα δικαιώματα εργαζόμενων και συνταξιούχων γύρω από αυτήν, αποτελούσαν στόχο ισοπέδωσής τους από τις δυνάμεις του καπιταλιστικού συστήματος ακόμα από τις πρώτες περιόδους της εφαρμογής τους. Το κεφάλαιο δεν οργάνωσε αυτόβουλα την κοινωνική ασφάλιση για κάλυψη των εργαζόμενων τόσο στην διάρκεια του εργασιακού τους βίου όσο και μετά από αυτή, αλλά εξαναγκάστηκε σε παραχωρήσεις μετά από σκληρούς ταξικούς αγώνες της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κοινωνική ασφάλιση αποτέλεσε μία από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων στην σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο.
Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση και τα δικαιώματα των εργαζόμενων εκεί, στην κοινωνική ασφάλιση, την πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τον καθορισμό ορίων ηλικίας για την παραγωγική διαδικασία και στην συνέχεια την πλήρη συνταξιοδότηση, αποτέλεσαν απτούς στόχους διεκδίκησης του εργατικού κινήματος σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Η εργασία σταματά να είναι δουλεία από το πρωί ως το βράδυ και από τις παιδικές ηλικίες έως τα γεράματα και τον θάνατο, χωρίς καμία πρόνοια για την αρρώστια, τον τραυματισμό, την αναπηρία.
Η επίθεση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος σε όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών καθώς και στο δικαίωμα στη δουλειά, δεν θα μπορούσε να αφήσει απέξω την ασφάλιση καθώς αποτελεί συνδετικό κρίκο του χρόνου εργασίας και των αμοιβών των εργαζόμενων.
Οι προσπάθειες του συστήματος τόσο στην χώρα μας όσο και διεθνώς για την υπονόμευση και την ανατροπή όλων των κοινωνικών χαρακτηριστικών της ασφάλισης παίρνουν διάφορες μορφέ,ς αλλά χαρακτηρίζονται από τρεις κύριες επιδιώξεις: αργότερα (όρια ηλικίας), λιγότερα (κόψιμο συντάξεων), χειρότερα (περίθαλψη, πρόνοια). Στρατηγικός στόχος του συστήματος είναι να απεμπλακεί οριστικά το αστικό κράτος από την υποχρέωση της ασφάλισης των εργαζόμενων, από την ύπαρξη ταμείων ασφάλισης που θα υπάγονται σε αυτό και φυσικά σε συνδυασμό με τα προηγούμενα, η απαλλαγή του κράτους από οποιαδήποτε κάλυψη της περίθαλψης και της πρόνοιας για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τους άνεργους. Ταυτόχρονα με αυτές τις επιδιώξεις, το σύστημα έχει βρει μία τεράστια «φλέβα», τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που αποτελούν μία τεράστια από άποψη μεγέθους και κερδών «μπίζνα», για την οποία μάλιστα εκδηλώνεται και σφοδρός ανταγωνισμός ανάμεσα σε μερίδες του μονοπωλιακού χρηματιστικού κεφαλαίου (δομημένα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων στην Ελλάδα).
Την συνεισφορά της στην καλλιέργεια του αποπροσανατολισμού των εργαζόμενων γύρω από τον ταξικό χαρακτήρα της κατάκτησης της κοινωνικής ασφάλισης έχει και η ρεφορμιστική αριστερά που για δεκαετίες, μαζί με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς εργατοπατέρες, υιοθέτησε όλη την αστική επιχειρηματολογία και πρώτα από όλα την αποδοχή της λεγόμενης «τριμερούς» χρηματοδότησης (εργοδότες, κράτος, εργαζόμενοι ) του ασφαλιστικού συστήματος. Για τους ρεφορμιστές «μας», αυτό που αποτέλεσε υποχώρηση του συστήματος απέναντι στις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος και εκφράστηκε με την «τριμερή» χρηματοδότηση και την «εγγύηση» του κράτους στην ασφάλιση θεωρήθηκε η κατάληξη αυτού που θα μπορούσαν να κερδίσουν η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους. Όταν στην αριστερά «μας» κυριάρχησε η «κοινωνική συναίνεση» και η υποταγή στην αστική νομιμότητα, ήρθαν μαζί τόσο η συμμετοχή-συνευθύνη στην διαχείριση των ασφαλιστικών ταμείων όσο και η λογική υπεράσπισης της «τριμερούς» χρηματοδότησης. Αυτό αποτέλεσε και την βάση να θεωρηθεί «δίκαιο» -από το σύστημα και τους ρεφορμιστές- ένα ασφαλιστικό σύστημα το οποίο χρηματοδοτείται άμεσα από τους εργαζόμενους με τις δικές τους εισφορές, από την κλεμμένη υπεραξία τους σαν εργοδοτική εισφορά και από τους άμεσους και έμμεσους φόρους που πάλι οι εργαζόμενοι πληρώνουν για την κρατική χρηματοδότηση.
Η συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή, παζάρια των «κοινωνικών εταίρων» με τις εκάστοτε αστικές κυβερνήσεις και αιτήματα είτε για «καθαρές καταθέσεις» των αποθεματικών των ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας, είτε του τύπου «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Πλήρης απολιτικοποίηση του ζητήματος, των συσχετισμών και της πάλης που καθορίζουν το καθεστώς της κοινωνικής ασφάλισης. Με αυτό τον τρόπο το εργατικό και λαϊκό κίνημα βρέθηκε πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστο απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις του συστήματος και στο ασφαλιστικό όπως στις εργασιακές σχέσεις, στο πετσόκομμα μεροκάματων-μισθών, στην κατάργηση οκταώρου και συλλογικών συμβάσεων.
Άλλες περιόδους η επίθεση ενάντια στην ασφάλιση εκφράζεται με την λεηλασία των αποθεματικών, άλλες με την αύξηση των ορίων ηλικίας, άλλες με την μείωση των συντάξεων και άλλες με την χειροτέρευση των όρων της περίθαλψης. Σε αυτή την περίοδο στην χώρα μας οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι επαγγελματίες, οι αγρότες βρίσκονται αντιμέτωποι με μία συνολική επίθεση σε όλες τις πλευρές της ασφάλισής τους. Η επίθεση αυτή επενδύεται είτε με τον μανδύα της «δημοσιονομικής εξυγίανσης», που έφερε στα χρόνια της μνημονιακής βαρβαρότητας μειώσεις συντάξεων πάνω από το 45% και ταυτόχρονα μειώσεις στην υγειονομική κάλυψη, είτε της «δικαιοσύνης» και της «βιωσιμότητας» με την μεγάλη αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση και την κατάργηση των «πρόωρων» συντάξεων. Το καπιταλιστικό σύστημα, οι εκπρόσωποι και οι υπηρέτες του «ενδιαφέρονται» τόσο πολύ για την «βιωσιμότητα» του ασφαλιστικού συστήματος όσο «ενδιαφέρονται» για το 8ωρο, τα μεροκάματα και τους μισθούς, τα μέτρα ασφαλείας, τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, υλοποιώντας τις επιταγές του 3ου μνημονίου με ΕΕ-ΔΝΤ, κλιμακώνει την επίθεσή της με γοργούς ρυθμούς και ετοιμάζει ένα νέο αντιασφαλιστικό τερατούργημα το οποίο επιδιώκει να ψηφίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην βουλή. Συνέστησε στα πλαίσια του υπουργείου εργασίας την «επιτροπή των σοφών», για να μας πείσουν πόσο κινδυνεύει η ασφάλιση εάν δεν παρθούν άμεσα μέτρα, φυσικά πάντα σε βάρος των εργαζόμενων, για να τους χρησιμοποιήσει σαν «λαγούς» για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει.
Το πλαίσιο των μέτρων έχει ήδη ψηφισθεί από τον Αύγουστο τόσο για τα όρια συνταξιοδότησης όσο και για τις άμεσες περικοπές σε συντάξεις, επικουρικές, ΕΚΑΣ, εφάπαξ. Hδη η μείωση των δαπανών προβλέπεται στο σχέδιο του προϋπολογισμού που είναι στην βουλή για ψήφιση, ενώ έχει βγει και η εγκύκλιος από το υπουργείο εργασίας για τα νέα όρια ηλικίας, με αυξήσεις ορίων που ξεκινάνε από 2 μήνες και φτάνουν στα 17 χρόνια.
Το «σχέδιο Κατρούγκαλου», το οποίο αφού εγκρίθηκε από το Κυβερνητικό Συμβούλιο Κοινωνικής Πολιτικής αλλά και την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζεται να εμφανισθεί ολοκληρωμένο μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή της Βουλής όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα κάνουν τις προτάσεις τους. Στη διαδικασία μεσολάβησε η συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών όπου ο Τσίπρας ζήτησε συναίνεση για να διεκδικήσει από τους «εταίρους» τη «μη μείωση των συντάξεων», την ίδια ώρα που αυτές πετσοκόβονται και τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται. Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καμώνεται πως θέλει να προστατέψει τις συντάξεις, τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ-ΕΚ δεν του παραχωρούν συναίνεση όταν ήδη ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τον Αύγουστο ψήφιζαν τα μέτρα.
Όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, υπηρέτες της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας και υποταγμένοι στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις, ισοπεδώνουν όλες τις κατακτήσεις των εργαζόμενων στην ασφάλιση και την σύνταξη στο όνομα της «δικαιοσύνης» και της «βιωσιμότητας». Οι ίδιοι που μιλάνε για «βιωσιμότητα», κυβερνήσεις-κεφάλαιο-ιμπεριαλιστές, είναι αυτοί που λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τις εισφορές των εργαζόμενων με τα θαλασσοδάνεια στο ντόπιο κεφάλαιο μέχρι τις «επενδύσεις» στο χρηματιστήριο και από τα δομημένα ομόλογα μέχρι το «κούρεμα του χρέους» (PSI) και σήμερα με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Με αυτό τον τρόπο, οι άμεσες εισφορές αλλά και το μέρος της κλεμμένης υπεραξίας των εργαζόμενων που πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, μαζί με την άμεση και έμμεση φορολογία, στην οποία την συντριπτική συμμετοχή έχουν τα εργατολαϊκά στρώματα, που χρηματοδοτούσαν το ασφαλιστικό σύστημα, ξαναγυρνάει στις τσέπες της κεφαλαιοκρατίας, πληρώνει το «χρέος» στους δανειστές-ληστές και μπαίνει στα ταμεία των αμερικάνικων και ευρωπαϊκών «θεσμικών» επενδυτικών «ιδρυμάτων».
Χρόνια τώρα όλες οι αστικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έφτιαχναν νόμους (Σουφλιάς – Πετραλιά – Λοβέρδος) που διαχώριζαν τους εργαζόμενους σε νέους και παλιούς, αύξαναν τα όρια ηλικίας, μείωναν τις συντάξεις και χειροτέρευαν τους όρους της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των εργαζόμενων. Σήμερα έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ και του Κατρούγκαλου να ολοκληρώσει το «έργο» των προηγούμενων πετσοκόβοντας τις συντάξεις αφού φτάνουν την σημερινή βασική από τα 487 ευρώ στα 382 ευρώ με την λεγόμενη «εθνική σύνταξη» και ταυτόχρονα επιδιώκουν να βάλουν ταφόπλακα σε κάθε κοινωνικό χαρακτηριστικό της ασφάλισης, μετατρέποντάς την σε προσωπική υπόθεση του κάθε εργαζόμενου, μέσα από την λεγόμενη αναλογικότητα
(χρόνος εργασίας –εισφορές – ποσοστά αναπλήρωσης).
Η κοινωνική ασφάλιση (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – συνταξιοδότηση) αποτελεί συλλογική κατάκτηση των εργαζόμενων μέσα από σκληρούς ταξικούς αγώνες δεκαετιών. Αποτελεί ένα συλλογικό δικαίωμα, ένα ταξικό δικαίωμα για όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους. Επιδίωξη του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων που το υπηρετούν είναι αυτό το συλλογικό δικαίωμα να το κατακερματίσουν να το κάνουν ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα όπου ο κάθε εργαζόμενος θα αντιμετωπίζει την ασφάλιση και την σύνταξή του ως «προσωπικό» ζήτημα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έχοντας προϋπολογίσει μείωση για το 2016 της κρατικής χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων κατά 1,6 δις ευρώ και 3,5 δις ευρώ για την περίοδο 2015-2018, βάζει στόχο την μείωση των επικουρικών συντάξεων, το κόψιμο του ΕΚΑΣ, την μείωση των εφάπαξ και την αύξηση εισφορών στον ΟΓΑ για τους αγρότες μαζί με το κόψιμο των κύριων συντάξεων για όλους τους συνταξιούχους. Ενώ με το ενιαίο ταμείο συνταξιοδότησης επιχειρείται η ενοποίηση προς τα κάτω όλων των ασφαλισμένων (εργαζόμενων – αγροτών –επαγγελματιών).
Απέναντι στη νέα αντιλαϊκή – αντεργατική επίθεση κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι επαγγελματίες, οι αγρότες πρέπει να ορθώσουν ένα αγωνιστικό τείχος αντίστασης και αγώνα που θα τη σταματήσει και θα την ανατρέψει.
Η πάλη για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, ενάντια στις μειώσεις συντάξεων και της αύξησης των ορίων ηλικίας είναι συνδεδεμένη με την πάλη για το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά, την διεκδίκηση μεροκάματου και μισθών που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, την διεκδίκηση επιδόματος ανεργίας για όλο το διάστημα της ανεργίας με πλήρη ιατροφαρμακευτική και συνταξιοδοτική κάλυψη.
Η πάλη αυτή είναι δύσκολη και έχει μπροστά της πολλά εμπόδια να ξεπεράσει, αποτελεί όμως «μονόδρομο» για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
Με την έννοια αυτή το ασφαλιστικό σύστημα που καθορίζει το πλαίσιο της κοινωνικής ασφάλισης τόσο στην χώρα μας όσο και σε όλο τον κόσμο δεν ήταν ποτέ «σταθερό» αλλά καθοριζόταν και καθορίζεται από τους ταξικούς-πολιτικούς συσχετισμούς, το δυνάμωμα ή την οπισθοχώρηση του κινήματος. Πολύ περισσότερο το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι ένα οικονομικό σύστημα «εισροών-εκροών», όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν οι εκπρόσωποι του συστήματος για να υπονομεύσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης και να το μετατρέψουν σε ένα ακόμα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας μέσω της επένδυσης των αποθεματικών του.
Η κοινωνική ασφάλιση και όλα τα δικαιώματα εργαζόμενων και συνταξιούχων γύρω από αυτήν, αποτελούσαν στόχο ισοπέδωσής τους από τις δυνάμεις του καπιταλιστικού συστήματος ακόμα από τις πρώτες περιόδους της εφαρμογής τους. Το κεφάλαιο δεν οργάνωσε αυτόβουλα την κοινωνική ασφάλιση για κάλυψη των εργαζόμενων τόσο στην διάρκεια του εργασιακού τους βίου όσο και μετά από αυτή, αλλά εξαναγκάστηκε σε παραχωρήσεις μετά από σκληρούς ταξικούς αγώνες της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κοινωνική ασφάλιση αποτέλεσε μία από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων στην σύγκρουσή τους με το κεφάλαιο.
Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση και τα δικαιώματα των εργαζόμενων εκεί, στην κοινωνική ασφάλιση, την πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τον καθορισμό ορίων ηλικίας για την παραγωγική διαδικασία και στην συνέχεια την πλήρη συνταξιοδότηση, αποτέλεσαν απτούς στόχους διεκδίκησης του εργατικού κινήματος σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Η εργασία σταματά να είναι δουλεία από το πρωί ως το βράδυ και από τις παιδικές ηλικίες έως τα γεράματα και τον θάνατο, χωρίς καμία πρόνοια για την αρρώστια, τον τραυματισμό, την αναπηρία.
Η επίθεση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος σε όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών καθώς και στο δικαίωμα στη δουλειά, δεν θα μπορούσε να αφήσει απέξω την ασφάλιση καθώς αποτελεί συνδετικό κρίκο του χρόνου εργασίας και των αμοιβών των εργαζόμενων.
Οι προσπάθειες του συστήματος τόσο στην χώρα μας όσο και διεθνώς για την υπονόμευση και την ανατροπή όλων των κοινωνικών χαρακτηριστικών της ασφάλισης παίρνουν διάφορες μορφέ,ς αλλά χαρακτηρίζονται από τρεις κύριες επιδιώξεις: αργότερα (όρια ηλικίας), λιγότερα (κόψιμο συντάξεων), χειρότερα (περίθαλψη, πρόνοια). Στρατηγικός στόχος του συστήματος είναι να απεμπλακεί οριστικά το αστικό κράτος από την υποχρέωση της ασφάλισης των εργαζόμενων, από την ύπαρξη ταμείων ασφάλισης που θα υπάγονται σε αυτό και φυσικά σε συνδυασμό με τα προηγούμενα, η απαλλαγή του κράτους από οποιαδήποτε κάλυψη της περίθαλψης και της πρόνοιας για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τους άνεργους. Ταυτόχρονα με αυτές τις επιδιώξεις, το σύστημα έχει βρει μία τεράστια «φλέβα», τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που αποτελούν μία τεράστια από άποψη μεγέθους και κερδών «μπίζνα», για την οποία μάλιστα εκδηλώνεται και σφοδρός ανταγωνισμός ανάμεσα σε μερίδες του μονοπωλιακού χρηματιστικού κεφαλαίου (δομημένα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων στην Ελλάδα).
Την συνεισφορά της στην καλλιέργεια του αποπροσανατολισμού των εργαζόμενων γύρω από τον ταξικό χαρακτήρα της κατάκτησης της κοινωνικής ασφάλισης έχει και η ρεφορμιστική αριστερά που για δεκαετίες, μαζί με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς εργατοπατέρες, υιοθέτησε όλη την αστική επιχειρηματολογία και πρώτα από όλα την αποδοχή της λεγόμενης «τριμερούς» χρηματοδότησης (εργοδότες, κράτος, εργαζόμενοι ) του ασφαλιστικού συστήματος. Για τους ρεφορμιστές «μας», αυτό που αποτέλεσε υποχώρηση του συστήματος απέναντι στις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος και εκφράστηκε με την «τριμερή» χρηματοδότηση και την «εγγύηση» του κράτους στην ασφάλιση θεωρήθηκε η κατάληξη αυτού που θα μπορούσαν να κερδίσουν η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους. Όταν στην αριστερά «μας» κυριάρχησε η «κοινωνική συναίνεση» και η υποταγή στην αστική νομιμότητα, ήρθαν μαζί τόσο η συμμετοχή-συνευθύνη στην διαχείριση των ασφαλιστικών ταμείων όσο και η λογική υπεράσπισης της «τριμερούς» χρηματοδότησης. Αυτό αποτέλεσε και την βάση να θεωρηθεί «δίκαιο» -από το σύστημα και τους ρεφορμιστές- ένα ασφαλιστικό σύστημα το οποίο χρηματοδοτείται άμεσα από τους εργαζόμενους με τις δικές τους εισφορές, από την κλεμμένη υπεραξία τους σαν εργοδοτική εισφορά και από τους άμεσους και έμμεσους φόρους που πάλι οι εργαζόμενοι πληρώνουν για την κρατική χρηματοδότηση.
Η συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή, παζάρια των «κοινωνικών εταίρων» με τις εκάστοτε αστικές κυβερνήσεις και αιτήματα είτε για «καθαρές καταθέσεις» των αποθεματικών των ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδας, είτε του τύπου «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Πλήρης απολιτικοποίηση του ζητήματος, των συσχετισμών και της πάλης που καθορίζουν το καθεστώς της κοινωνικής ασφάλισης. Με αυτό τον τρόπο το εργατικό και λαϊκό κίνημα βρέθηκε πολιτικά και οργανωτικά απροετοίμαστο απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις του συστήματος και στο ασφαλιστικό όπως στις εργασιακές σχέσεις, στο πετσόκομμα μεροκάματων-μισθών, στην κατάργηση οκταώρου και συλλογικών συμβάσεων.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, υλοποιώντας τις επιταγές του 3ου μνημονίου με ΕΕ-ΔΝΤ, κλιμακώνει την επίθεσή της με γοργούς ρυθμούς και ετοιμάζει ένα νέο αντιασφαλιστικό τερατούργημα το οποίο επιδιώκει να ψηφίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην βουλή. Συνέστησε στα πλαίσια του υπουργείου εργασίας την «επιτροπή των σοφών», για να μας πείσουν πόσο κινδυνεύει η ασφάλιση εάν δεν παρθούν άμεσα μέτρα, φυσικά πάντα σε βάρος των εργαζόμενων, για να τους χρησιμοποιήσει σαν «λαγούς» για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει.
Το πλαίσιο των μέτρων έχει ήδη ψηφισθεί από τον Αύγουστο τόσο για τα όρια συνταξιοδότησης όσο και για τις άμεσες περικοπές σε συντάξεις, επικουρικές, ΕΚΑΣ, εφάπαξ. Hδη η μείωση των δαπανών προβλέπεται στο σχέδιο του προϋπολογισμού που είναι στην βουλή για ψήφιση, ενώ έχει βγει και η εγκύκλιος από το υπουργείο εργασίας για τα νέα όρια ηλικίας, με αυξήσεις ορίων που ξεκινάνε από 2 μήνες και φτάνουν στα 17 χρόνια.
Το «σχέδιο Κατρούγκαλου», το οποίο αφού εγκρίθηκε από το Κυβερνητικό Συμβούλιο Κοινωνικής Πολιτικής αλλά και την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζεται να εμφανισθεί ολοκληρωμένο μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή της Βουλής όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα κάνουν τις προτάσεις τους. Στη διαδικασία μεσολάβησε η συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών όπου ο Τσίπρας ζήτησε συναίνεση για να διεκδικήσει από τους «εταίρους» τη «μη μείωση των συντάξεων», την ίδια ώρα που αυτές πετσοκόβονται και τα όρια συνταξιοδότησης αυξάνονται. Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καμώνεται πως θέλει να προστατέψει τις συντάξεις, τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ-ΕΚ δεν του παραχωρούν συναίνεση όταν ήδη ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τον Αύγουστο ψήφιζαν τα μέτρα.
Όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, υπηρέτες της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας και υποταγμένοι στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις, ισοπεδώνουν όλες τις κατακτήσεις των εργαζόμενων στην ασφάλιση και την σύνταξη στο όνομα της «δικαιοσύνης» και της «βιωσιμότητας». Οι ίδιοι που μιλάνε για «βιωσιμότητα», κυβερνήσεις-κεφάλαιο-ιμπεριαλιστές, είναι αυτοί που λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τις εισφορές των εργαζόμενων με τα θαλασσοδάνεια στο ντόπιο κεφάλαιο μέχρι τις «επενδύσεις» στο χρηματιστήριο και από τα δομημένα ομόλογα μέχρι το «κούρεμα του χρέους» (PSI) και σήμερα με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Με αυτό τον τρόπο, οι άμεσες εισφορές αλλά και το μέρος της κλεμμένης υπεραξίας των εργαζόμενων που πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, μαζί με την άμεση και έμμεση φορολογία, στην οποία την συντριπτική συμμετοχή έχουν τα εργατολαϊκά στρώματα, που χρηματοδοτούσαν το ασφαλιστικό σύστημα, ξαναγυρνάει στις τσέπες της κεφαλαιοκρατίας, πληρώνει το «χρέος» στους δανειστές-ληστές και μπαίνει στα ταμεία των αμερικάνικων και ευρωπαϊκών «θεσμικών» επενδυτικών «ιδρυμάτων».
Χρόνια τώρα όλες οι αστικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έφτιαχναν νόμους (Σουφλιάς – Πετραλιά – Λοβέρδος) που διαχώριζαν τους εργαζόμενους σε νέους και παλιούς, αύξαναν τα όρια ηλικίας, μείωναν τις συντάξεις και χειροτέρευαν τους όρους της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των εργαζόμενων. Σήμερα έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ και του Κατρούγκαλου να ολοκληρώσει το «έργο» των προηγούμενων πετσοκόβοντας τις συντάξεις αφού φτάνουν την σημερινή βασική από τα 487 ευρώ στα 382 ευρώ με την λεγόμενη «εθνική σύνταξη» και ταυτόχρονα επιδιώκουν να βάλουν ταφόπλακα σε κάθε κοινωνικό χαρακτηριστικό της ασφάλισης, μετατρέποντάς την σε προσωπική υπόθεση του κάθε εργαζόμενου, μέσα από την λεγόμενη αναλογικότητα
(χρόνος εργασίας –εισφορές – ποσοστά αναπλήρωσης).
Η κοινωνική ασφάλιση (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – συνταξιοδότηση) αποτελεί συλλογική κατάκτηση των εργαζόμενων μέσα από σκληρούς ταξικούς αγώνες δεκαετιών. Αποτελεί ένα συλλογικό δικαίωμα, ένα ταξικό δικαίωμα για όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους. Επιδίωξη του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων που το υπηρετούν είναι αυτό το συλλογικό δικαίωμα να το κατακερματίσουν να το κάνουν ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα όπου ο κάθε εργαζόμενος θα αντιμετωπίζει την ασφάλιση και την σύνταξή του ως «προσωπικό» ζήτημα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έχοντας προϋπολογίσει μείωση για το 2016 της κρατικής χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων κατά 1,6 δις ευρώ και 3,5 δις ευρώ για την περίοδο 2015-2018, βάζει στόχο την μείωση των επικουρικών συντάξεων, το κόψιμο του ΕΚΑΣ, την μείωση των εφάπαξ και την αύξηση εισφορών στον ΟΓΑ για τους αγρότες μαζί με το κόψιμο των κύριων συντάξεων για όλους τους συνταξιούχους. Ενώ με το ενιαίο ταμείο συνταξιοδότησης επιχειρείται η ενοποίηση προς τα κάτω όλων των ασφαλισμένων (εργαζόμενων – αγροτών –επαγγελματιών).
Απέναντι στη νέα αντιλαϊκή – αντεργατική επίθεση κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι επαγγελματίες, οι αγρότες πρέπει να ορθώσουν ένα αγωνιστικό τείχος αντίστασης και αγώνα που θα τη σταματήσει και θα την ανατρέψει.
Η πάλη για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, ενάντια στις μειώσεις συντάξεων και της αύξησης των ορίων ηλικίας είναι συνδεδεμένη με την πάλη για το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά, την διεκδίκηση μεροκάματου και μισθών που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, την διεκδίκηση επιδόματος ανεργίας για όλο το διάστημα της ανεργίας με πλήρη ιατροφαρμακευτική και συνταξιοδοτική κάλυψη.
Η πάλη αυτή είναι δύσκολη και έχει μπροστά της πολλά εμπόδια να ξεπεράσει, αποτελεί όμως «μονόδρομο» για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
29 Οκτωβρίου 2015
Ο λαός εδώ και χρόνια πληρώνει ΦΠΑ στην εκπαίδευση!
0
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών και των μνημονίων τους, σχεδίαζε αρχικά να μας φορέσει Φ.Π.Α. 23% στο μοσχαρίσιο κρέας.
Στη συνέχεια και επικαλούμενη κρίση ευαισθησίας για την ανθρωπιστική κρίση και για το φτωχό λαό που πρέπει να φάει λίγο καλό κρεατάκι, αποσύρει αυτή την πρόταση και εισηγείται ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση (ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης).
Πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και για να μην χαθεί εκλογική πελατεία, καθησύχαζαν το λαό ότι αυτό το άδικο και αντιλαϊκό μέτρο δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν. Θα βρίσκανε, έλεγαν, ισοδύναμα μέτρα. Μπας και νόμιζαν ότι και αυτά θα τα πλήρωνε άλλος λαός;
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επανέρχεται μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και μετά από ολιγοήμερη παράταση εφαρμογής του προαπαιτούμενου μέτρου για ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, η κυβερνητική επιτροπή τελικά καταλήγει να επιβάλλει ΦΠΑ 6% στα πάσης φύσης φροντιστήρια και 13% στα ιδιωτικά σχολεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι από 26% καταφέραμε το 6% και 13%. Προσοχή στις διατυπώσεις, τσαρλατάνοι. Από 0% το κάνατε 6% και 13%!
Η απόφαση της κυβέρνησης θεωρήθηκε φιλολαϊκή και με ταξικό πρόσημο υπέρ των φτωχών στρωμάτων. Στην ιδιωτική εκπαίδευση, λέει η κυβέρνηση, πηγαίνουν αυτοί που έχουν να την πληρώσουν, δηλαδή τα μεσαία και ανώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σημείωμα το θέμα δεν είναι ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση. Όμως δεν είναι δύσκολο να αποδείξει κάποιος τα παιδιά ποιου πηγαίνουν στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης. Πηγαίνουν τα παιδιά του λαού, των εργατών και των φτωχών εργαζομένων, των ανέργων, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους όση βοήθεια μπορούν και αντέχουν για να μάθουν μια ξένη γλώσσα και για να προετοιμαστούν καλύτερα για τις εξετάσεις εισαγωγής σε κάποιο ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η συζήτηση γύρω από το ΦΠΑ αποκρύπτει στην κυριολεξία τις πολλές μονάδες ΦΠΑ που έχουν ήδη επιβληθεί στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Ας μιλήσουμε για τον φορολογούμενο που ενώ έχει πληρώσει για να παρέχεται στο παιδί του δωρεάν εκπαίδευση, καλείται κάθε φορά να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει ό, τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους και που σχετίζεται με μια σχετική ομαλή λειτουργία του λεγόμενου δημόσιου και δωρεάν σχολείου. Είναι αβάσταχτη η ελαφρότητα με την οποία κυβερνητικά στελέχη και ο υπουργός παιδείας μιλάνε για τις «πενταροδεκάρες» που θα πληρώσουν κάποιοι στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Και δε λένε κουβέντα για τα τεράστια ποσά που έχουν χαρακτήρα έκτακτης φορολογίας και που εκβιάζονται στο ξεκίνημα αλλά και κατά τη διάρκεια σχολικής χρονιάς να πληρώσουν οι γονείς. Είναι μακρύς ο κατάλογος των προαπαιτούμενων χαρατσιών που πρέπει να καταβάλει η λαϊκή οικογένεια για να λειτουργήσουν τα σχολειά. Έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις - δεν είναι υπερβολικό να το πει κανείς- που έχει δημιουργήσει δίκτυα τα οποία προσφέρουν επί πληρωμή υπηρεσίες στο λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν ελληνικό σχολείο. Υπηρεσίες που αποτελούν κάτι σα θεσμό όπως πχ οι πάσης φύσης επισκέψεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα και οι ψυχαγωγικές εκδρομές. Έτσι, για να πάει ένα παιδάκι του δημοτικού μια επίσκεψη με το σχολείο σε ένα μουσείο πρέπει να πληρώσει πούλμαν, ξεναγό και την είσοδο στο μουσείο.
Αποτελεί θεσμό στο δωρεάν ελληνικό σχολείο ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει για τα λειτουργικά έξοδα σχολείου όπως το πετρέλαιο θέρμανσης, την επισκευή στο φωτοτυπικό μηχάνημα, το χαρτί για το φωτοτυπικό μηχανήματος, τα εποπτικά μέσα (χάρτες, υλικά εργαστηρίων κλπ), την καθαρίστρια και τα υλικά καθαριότητας.
Αποτελεί θεσμό ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει την μεταφορά των παιδιών του με πούλμαν και ταξί, γιατί η κυβέρνηση έκλεισε το σχολείο στο χωριό και μετέφερε τους μαθητές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στο σχολείο της πόλης.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν την τραπεζοκόμο στα ολοήμερα νηπιαγωγεία και δημοτικά. Και να φέρνουν φαγητό από το σπίτι τους για να τρώνε τα παιδάκια τους μέχρι τις 4 το απόγευμα που παραμένουν στο σχολείο. Κι αυτό να ζεσταίνεται σε ένα φούρνο μικροκυμάτων που συνήθως έχουν πληρώσει οι γονείς. Ενώ σε σχολεία που δεν υπάρχουν τέτοιες «πολυτέλειες», οι γονείς πληρώνουν εταιρείες έτοιμου φαγητού για να σιτίζονται τα παιδιά τους.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν παράλληλες δραστηριότητες στα πλαίσια των ολοήμερων δημοτικών όπως την ζωγραφική, τη μουσική, το χορό. Και είναι τραγικό να μην μπορούν γονείς να ανταπεξέλθουν, και για να μη στεναχωρήσουν και απομονώσουν τα παιδιά τους, να φτάνουν σε θλιβερά επίπεδα στέρησης για να ανταποκριθούν στα έξοδα.
Αποτελεί θεσμό όταν οι κρατικές δαπάνες δε φτάνουν για τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων και όταν τα κονδύλια που διαθέτει η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι πενιχρά, να αυξάνονται τα δημοτικά τέλη και κυρίως να εκβιάζονται οι γονείς να καλύψουν τα έξοδα.
Να προσθέσουμε εδώ τα 3.000 κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για φέτος, που αν προστεθούν στις περσινές ελλείψεις, το καλοκαίρι του ‘16 στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θα υπάρχουν 6.000 κενές θέσεις. Ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ένα μόνο μικρό μέρος των 5.000 κενών έχει καλυφθεί από προσλήψεις αναπληρωτών. Έχουμε μια αρκετά καλή εικόνα για το λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.
Αυτή η κατάσταση ανοίγει τις πόρτες σε πάσης φύσης χορηγούς για να κάνουν τις δουλειές τους μέσω των σχολείων ώστε να αφήσουν και το κατιτίς για την λειτουργία τους. Ποια άποψη επικρατεί με βάση την κατάσταση και την απραξία κινήματος; «Τι κι αν το κράτος φορολογεί το φτωχό λαό; Έτσι όπως τα χει κάνει…». Και εδώ εμφανίζεται πάλι ο καπιταλισμός για να λύσει το πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε...
Το δήλωσε και ο υπουργός παιδείας Φίλης σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο στις 2/10: «Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αποτελέσει με τη δουλειά του μια μαρτυρία υπέρβασης της κρίσης, αρκεί να βρει συμπαραστάτες από την πολιτεία και από τον ιδιωτικό τομέα». Τι δεν καταλαβαίνεις; Καλός και πρόθυμος και ψηλά στη βαθμολογία της αξιολόγησης εκπαιδευτικός θα είναι αυτός που θα βρίσκει λύσεις για να βγάζει το σχολείο μόνο του τα λειτουργικά του έξοδα.
Και σε μια πορεία -γιατί όχι;- οι χορηγοί και οι δήθεν ευεργέτες που θα αναλάβουν να συνδράμουν τη λειτουργία των σχολείων να έχουν αποφασιστικό ρόλο και για το εκπαιδευτικό προσωπικό. Μισθοί, Προσλήψεις, Απολύσεις, Εργοδοτική τρομοκρατία και λοιπά.
Κι επειδή στον καπιταλισμό δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν ίδιες αφετηρίες, ο φτωχός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, τα τσακισμένα μικροαστικά στρώματα και φτωχοί αγρότες θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Κι εννοούμε, ότι όσο ακόμα έχει μείνει κάτι στην τσέπη τους, θα πασχίζουν να μην στερηθούν τα παιδιά τους. Όταν αδειάσουν οι τσέπες -και στους περισσότερους είναι πλέον άδειες- από τους πενιχρούς μισθούς και τις συντάξεις πείνας, την πολύχρονη ανεργία και τα χαράτσια στη φορολογία, αυτό θα έχει σοβαρή επίπτωση στα παιδιά τους για το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να φοιτούν στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Κι αν μέχρι τώρα, κουτσά στραβά, το πράγμα βολευόταν παρά τις μεγάλες θυσίες και στερήσεις, από τώρα και μετά δεν πάει άλλο. Είναι καιρός να πασχίσουμε να δημιουργηθούν όροι και προϋποθέσεις που θα συμβάλλουν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση και τη δωρεάν εκπαίδευση.
Προλεταριακή Σημαία
Στη συνέχεια και επικαλούμενη κρίση ευαισθησίας για την ανθρωπιστική κρίση και για το φτωχό λαό που πρέπει να φάει λίγο καλό κρεατάκι, αποσύρει αυτή την πρόταση και εισηγείται ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση (ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης).
Πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και για να μην χαθεί εκλογική πελατεία, καθησύχαζαν το λαό ότι αυτό το άδικο και αντιλαϊκό μέτρο δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν. Θα βρίσκανε, έλεγαν, ισοδύναμα μέτρα. Μπας και νόμιζαν ότι και αυτά θα τα πλήρωνε άλλος λαός;
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επανέρχεται μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και μετά από ολιγοήμερη παράταση εφαρμογής του προαπαιτούμενου μέτρου για ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, η κυβερνητική επιτροπή τελικά καταλήγει να επιβάλλει ΦΠΑ 6% στα πάσης φύσης φροντιστήρια και 13% στα ιδιωτικά σχολεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι από 26% καταφέραμε το 6% και 13%. Προσοχή στις διατυπώσεις, τσαρλατάνοι. Από 0% το κάνατε 6% και 13%!
Η απόφαση της κυβέρνησης θεωρήθηκε φιλολαϊκή και με ταξικό πρόσημο υπέρ των φτωχών στρωμάτων. Στην ιδιωτική εκπαίδευση, λέει η κυβέρνηση, πηγαίνουν αυτοί που έχουν να την πληρώσουν, δηλαδή τα μεσαία και ανώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Σε αυτό το σημείωμα το θέμα δεν είναι ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση. Όμως δεν είναι δύσκολο να αποδείξει κάποιος τα παιδιά ποιου πηγαίνουν στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης. Πηγαίνουν τα παιδιά του λαού, των εργατών και των φτωχών εργαζομένων, των ανέργων, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους όση βοήθεια μπορούν και αντέχουν για να μάθουν μια ξένη γλώσσα και για να προετοιμαστούν καλύτερα για τις εξετάσεις εισαγωγής σε κάποιο ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το ζήτημα είναι ότι αυτή η συζήτηση γύρω από το ΦΠΑ αποκρύπτει στην κυριολεξία τις πολλές μονάδες ΦΠΑ που έχουν ήδη επιβληθεί στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Ας μιλήσουμε για τον φορολογούμενο που ενώ έχει πληρώσει για να παρέχεται στο παιδί του δωρεάν εκπαίδευση, καλείται κάθε φορά να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει ό, τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους και που σχετίζεται με μια σχετική ομαλή λειτουργία του λεγόμενου δημόσιου και δωρεάν σχολείου. Είναι αβάσταχτη η ελαφρότητα με την οποία κυβερνητικά στελέχη και ο υπουργός παιδείας μιλάνε για τις «πενταροδεκάρες» που θα πληρώσουν κάποιοι στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Και δε λένε κουβέντα για τα τεράστια ποσά που έχουν χαρακτήρα έκτακτης φορολογίας και που εκβιάζονται στο ξεκίνημα αλλά και κατά τη διάρκεια σχολικής χρονιάς να πληρώσουν οι γονείς. Είναι μακρύς ο κατάλογος των προαπαιτούμενων χαρατσιών που πρέπει να καταβάλει η λαϊκή οικογένεια για να λειτουργήσουν τα σχολειά. Έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις - δεν είναι υπερβολικό να το πει κανείς- που έχει δημιουργήσει δίκτυα τα οποία προσφέρουν επί πληρωμή υπηρεσίες στο λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν ελληνικό σχολείο. Υπηρεσίες που αποτελούν κάτι σα θεσμό όπως πχ οι πάσης φύσης επισκέψεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα και οι ψυχαγωγικές εκδρομές. Έτσι, για να πάει ένα παιδάκι του δημοτικού μια επίσκεψη με το σχολείο σε ένα μουσείο πρέπει να πληρώσει πούλμαν, ξεναγό και την είσοδο στο μουσείο.
Αποτελεί θεσμό στο δωρεάν ελληνικό σχολείο ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει για τα λειτουργικά έξοδα σχολείου όπως το πετρέλαιο θέρμανσης, την επισκευή στο φωτοτυπικό μηχάνημα, το χαρτί για το φωτοτυπικό μηχανήματος, τα εποπτικά μέσα (χάρτες, υλικά εργαστηρίων κλπ), την καθαρίστρια και τα υλικά καθαριότητας.
Αποτελεί θεσμό ο γονιός να υποχρεώνεται να πληρώσει την μεταφορά των παιδιών του με πούλμαν και ταξί, γιατί η κυβέρνηση έκλεισε το σχολείο στο χωριό και μετέφερε τους μαθητές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στο σχολείο της πόλης.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν την τραπεζοκόμο στα ολοήμερα νηπιαγωγεία και δημοτικά. Και να φέρνουν φαγητό από το σπίτι τους για να τρώνε τα παιδάκια τους μέχρι τις 4 το απόγευμα που παραμένουν στο σχολείο. Κι αυτό να ζεσταίνεται σε ένα φούρνο μικροκυμάτων που συνήθως έχουν πληρώσει οι γονείς. Ενώ σε σχολεία που δεν υπάρχουν τέτοιες «πολυτέλειες», οι γονείς πληρώνουν εταιρείες έτοιμου φαγητού για να σιτίζονται τα παιδιά τους.
Αποτελεί θεσμό οι γονείς να πληρώνουν παράλληλες δραστηριότητες στα πλαίσια των ολοήμερων δημοτικών όπως την ζωγραφική, τη μουσική, το χορό. Και είναι τραγικό να μην μπορούν γονείς να ανταπεξέλθουν, και για να μη στεναχωρήσουν και απομονώσουν τα παιδιά τους, να φτάνουν σε θλιβερά επίπεδα στέρησης για να ανταποκριθούν στα έξοδα.
Αποτελεί θεσμό όταν οι κρατικές δαπάνες δε φτάνουν για τα έξοδα λειτουργίας των σχολείων και όταν τα κονδύλια που διαθέτει η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι πενιχρά, να αυξάνονται τα δημοτικά τέλη και κυρίως να εκβιάζονται οι γονείς να καλύψουν τα έξοδα.
Να προσθέσουμε εδώ τα 3.000 κενά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για φέτος, που αν προστεθούν στις περσινές ελλείψεις, το καλοκαίρι του ‘16 στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θα υπάρχουν 6.000 κενές θέσεις. Ενώ στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ένα μόνο μικρό μέρος των 5.000 κενών έχει καλυφθεί από προσλήψεις αναπληρωτών. Έχουμε μια αρκετά καλή εικόνα για το λεγόμενο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.
Αυτή η κατάσταση ανοίγει τις πόρτες σε πάσης φύσης χορηγούς για να κάνουν τις δουλειές τους μέσω των σχολείων ώστε να αφήσουν και το κατιτίς για την λειτουργία τους. Ποια άποψη επικρατεί με βάση την κατάσταση και την απραξία κινήματος; «Τι κι αν το κράτος φορολογεί το φτωχό λαό; Έτσι όπως τα χει κάνει…». Και εδώ εμφανίζεται πάλι ο καπιταλισμός για να λύσει το πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε...
Το δήλωσε και ο υπουργός παιδείας Φίλης σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο στις 2/10: «Ο εκπαιδευτικός μπορεί να αποτελέσει με τη δουλειά του μια μαρτυρία υπέρβασης της κρίσης, αρκεί να βρει συμπαραστάτες από την πολιτεία και από τον ιδιωτικό τομέα». Τι δεν καταλαβαίνεις; Καλός και πρόθυμος και ψηλά στη βαθμολογία της αξιολόγησης εκπαιδευτικός θα είναι αυτός που θα βρίσκει λύσεις για να βγάζει το σχολείο μόνο του τα λειτουργικά του έξοδα.
Και σε μια πορεία -γιατί όχι;- οι χορηγοί και οι δήθεν ευεργέτες που θα αναλάβουν να συνδράμουν τη λειτουργία των σχολείων να έχουν αποφασιστικό ρόλο και για το εκπαιδευτικό προσωπικό. Μισθοί, Προσλήψεις, Απολύσεις, Εργοδοτική τρομοκρατία και λοιπά.
Κι επειδή στον καπιταλισμό δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν ίδιες αφετηρίες, ο φτωχός λαός, οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, τα τσακισμένα μικροαστικά στρώματα και φτωχοί αγρότες θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Κι εννοούμε, ότι όσο ακόμα έχει μείνει κάτι στην τσέπη τους, θα πασχίζουν να μην στερηθούν τα παιδιά τους. Όταν αδειάσουν οι τσέπες -και στους περισσότερους είναι πλέον άδειες- από τους πενιχρούς μισθούς και τις συντάξεις πείνας, την πολύχρονη ανεργία και τα χαράτσια στη φορολογία, αυτό θα έχει σοβαρή επίπτωση στα παιδιά τους για το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να φοιτούν στη λεγόμενη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
Κι αν μέχρι τώρα, κουτσά στραβά, το πράγμα βολευόταν παρά τις μεγάλες θυσίες και στερήσεις, από τώρα και μετά δεν πάει άλλο. Είναι καιρός να πασχίσουμε να δημιουργηθούν όροι και προϋποθέσεις που θα συμβάλλουν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση και τη δωρεάν εκπαίδευση.
Προλεταριακή Σημαία
25 Μαρτίου 2015
Γιορτές και πανηγύρια και ...λουκάνικα Φρανκφούρτης!
0
Μια μέρα γιορτής σήμερα. Κάποιοι κρεμούν τις σημαίες τους στα μπαλκόνια, κάποιοι άλλοι θα κατέβουν στις παρελάσεις να θαυμάσουν τα παιδιά τους και το στρατό για να χαρούν, να νοιώσουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, να τιμήσουν τους αγωνιστές που έφεραν τη λευτεριά από τον Οθωμανικό ζυγό. Μια κολοβή ανεξαρτησία βέβαια όπως κατακτήθηκε και εξελίχθηκε! Και είναι κάτι που το γνωρίζει, το έχει στη συνείδησή της, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Μόνο που και αυτή τη συνείδηση η εξουσία που εγκαθιδρύθηκε μετά την επανάσταση του 1821 φρόντισε να την ελέγξει, πως θα ήταν άλλωστε εξουσία, έτσι ώστε να εγγραφεί μέσα της ότι ανεξάρτητη Ελλάδα χωρίς προστάτες δεν μπορεί να υπάρξει. Βέβαια στο πέρασμα της ιστορίας αυτός ο λαός με τους αγώνες αμφισβήτησε αυτή τη ...νομοτέλεια που του επιβάλουν από την εποχή της ψωροκώσταινας μέχρι και τη σημερινή των δανειστών.
Κορυφαία στιγμή - δεκαετία ολόκληρη - του λαϊκού αγώνα για λεύτερη πατρίδα ήταν η δεκαετία του 1940, με το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ και τον ΔΣΕ. Μια δεκαετία που και πάλι η κατάληξή της ήταν μια "ανεξάρτητη" Ελλάδα με τις πλάτες των απολύτως απαραίτητων ιμπεριαλιστών, για το εγχώριο, και μια ζωή ραγιάδικο, κεφάλαιο. Μόνο του δεν θα μπορούσε ποτέ να σταθεί.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Που έχουμε μια κυβέρνηση της αριστεράς με ολίγον εθνικιστών πατριωτών. Η οποία υποτίθεται - η αριστερά (τρομάρα της)- ορκίζεται σε αυτούς τους αγώνες και θεωρεί τον εαυτό της συνεχιστή!
Και ας προσπαθεί να πείσει(;) τον ελληνικό λαό ότι οι δανειστές έχουν δίκιο! Ότι και πάλι χωρίς τους ξένους και τα λεφτά τους (που τα βρίσκουν άραγε;) δεν μπορούμε να επιβιώσουμε ως λαός. Ότι για το μόνο που είμαστε ικανοί είναι για ανάπτυξη τουριστική άντε και τίποτ' άλλο αρκεί να μας δώσουν την άδεια Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι και Γερμανοί. Όχι οι λαοί τους βέβαια.
Γι΄αυτό λοιπόν δεν είναι τυχαία η σημερινή γιορτή. Κάπως πρέπει να μας ανέβει το φρόνημα! Και ας θυμίζουν αυτές οι κιτς γιορτές που πάνε να στηθούν στο Σύνταγμα κάποιες άλλες προ 45ετίας στο Παναθηναϊκό Στάδιο! (δεν έχω τίποτα με την πραγματική λαϊκή παράδοση, τα τραγούδια και τους χορούς του λαού μας, έχω πολλά όμως με τον ευτελισμό τους από την κάθε εξουσία). Αφού βέβαια παρελάσει ο στρατός, αφού παρελάσουν οι μαθητές (θυμίστε μου ποιος θα τα καταργούσε αυτά;) χωρίς κάγκελα στο Σύνταγμα αλλά με τα ΜΑΤ διακριτικά και πάνοπλα στα γύρω στενά, όπως άλλωστε είναι μόνιμα όλο αυτό το δίμηνο που έφυγαν από το Σύνταγμα!
Ευστοχότατο λοιπόν και το σκίτσο του Κωστάκη!
Από εδώ: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
Κορυφαία στιγμή - δεκαετία ολόκληρη - του λαϊκού αγώνα για λεύτερη πατρίδα ήταν η δεκαετία του 1940, με το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ και τον ΔΣΕ. Μια δεκαετία που και πάλι η κατάληξή της ήταν μια "ανεξάρτητη" Ελλάδα με τις πλάτες των απολύτως απαραίτητων ιμπεριαλιστών, για το εγχώριο, και μια ζωή ραγιάδικο, κεφάλαιο. Μόνο του δεν θα μπορούσε ποτέ να σταθεί.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Που έχουμε μια κυβέρνηση της αριστεράς με ολίγον εθνικιστών πατριωτών. Η οποία υποτίθεται - η αριστερά (τρομάρα της)- ορκίζεται σε αυτούς τους αγώνες και θεωρεί τον εαυτό της συνεχιστή!
Και ας προσπαθεί να πείσει(;) τον ελληνικό λαό ότι οι δανειστές έχουν δίκιο! Ότι και πάλι χωρίς τους ξένους και τα λεφτά τους (που τα βρίσκουν άραγε;) δεν μπορούμε να επιβιώσουμε ως λαός. Ότι για το μόνο που είμαστε ικανοί είναι για ανάπτυξη τουριστική άντε και τίποτ' άλλο αρκεί να μας δώσουν την άδεια Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι και Γερμανοί. Όχι οι λαοί τους βέβαια.
Γι΄αυτό λοιπόν δεν είναι τυχαία η σημερινή γιορτή. Κάπως πρέπει να μας ανέβει το φρόνημα! Και ας θυμίζουν αυτές οι κιτς γιορτές που πάνε να στηθούν στο Σύνταγμα κάποιες άλλες προ 45ετίας στο Παναθηναϊκό Στάδιο! (δεν έχω τίποτα με την πραγματική λαϊκή παράδοση, τα τραγούδια και τους χορούς του λαού μας, έχω πολλά όμως με τον ευτελισμό τους από την κάθε εξουσία). Αφού βέβαια παρελάσει ο στρατός, αφού παρελάσουν οι μαθητές (θυμίστε μου ποιος θα τα καταργούσε αυτά;) χωρίς κάγκελα στο Σύνταγμα αλλά με τα ΜΑΤ διακριτικά και πάνοπλα στα γύρω στενά, όπως άλλωστε είναι μόνιμα όλο αυτό το δίμηνο που έφυγαν από το Σύνταγμα!
Ευστοχότατο λοιπόν και το σκίτσο του Κωστάκη!
Από εδώ: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
05 Μαρτίου 2015
Ούτε αυξήσεις, ούτε συμβάσεις, ούτε οργάνωση!
1
Λυσσάξανε δεξιοί και "αριστεροί" κατά της ...σύμβασης που υπέγραψε η ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ! Σάλος έγινε οδηγώντας τον φιλολαϊκό (κατά το φιλάνθρωπος, φιλόζωος κ.λπ.) Λόρδο της Οικονομίας σερ Βαρουφάκη να δηλώσει ότι έχει πρόβλημα με τις "αυξήσεις" στους εργαζόμενους της ΔΕΗ!
Βγήκε ο αριστερός Φίλης και δήλωσε, χωρίς να ντρέπεται, ότι δεν μπορεί να ζητάν αυξήσεις κάποιοι τη στιγμή που κάποιοι άλλοι πεινάνε. Τόσο ανερυθρίαστα που αναρωτιόμαστε τι διαφορά έχουν τελικά με τους προηγούμενους; Είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα αυτού του τύπου η "αριστερά", που πάσχιζε επί δεκαετίες να γίνει κυβέρνηση, υιοθετεί πρακτικές και επιχειρήματα της δεξιάς! Του ΠΑΣΟΚ του πήρε 4-5 χρόνια να ξεχάσει ότι ήταν "σοσιαλιστικό". Αυτονών τους πήρε (ούτε) καμιά τριανταριά μέρες να ξεχάσουν ότι ήταν αριστεροί!
Και όλα αυτά για μια σύμβαση που αφορά τους εργαζόμενους της ΔΕΗ εκτός: από τους εργαζόμενους σε ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ όπως και τους συμβασιούχους αλλά και όσους εργάζονται στους εργολάβους! Δηλαδή κάτι πάνω από τους μισούς εξαιρούνται! Όσο δε για τα τροφεία, για τα περίφημα 6 ευρώ σε είδος για τα οποία έγινε ο σάλος, αφορούν μόνο όσους στους χώρους τους έχουν καντίνες. Ακόμα λιγότεροι δηλαδή! Και αυτό υπό αίρεση, μιας και είναι στο χέρι του κάθε διευθύνοντα σύμβουλου της ΔΕΗ για να εφαρμοστεί. Βέβαια ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια γίνανε μειώσεις στους μισθούς, κατάργηση ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων, και πάει λέγοντας, το ότι αυτή η σύμβαση ουσιαστικά είναι συνέχεια της προηγούμενης κατάπτυστης σύμβασης (του 2012) που υπέγραψε το εργοδοτικό κατεστημένο στη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ δεν έχει καμιά σημασία για τις ηθικολόγες Αντουανέτες της "αριστεράς" τύπου ΣΥΡΙΖΑ! Άλλωστε όλοι αυτοί, ακόμη και οι πραδοσιακοί δεξιοί αντίπαλοι της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ, που έσκισαν τα ρούχα τους αυτές τις μέρες κάναν γαργάρα το 2ευρω που επιβάλαν οι "ηγέτες" για να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους(;;;;).
Το πρόβλημα δεν είναι η συγκεκριμένη σύμβαση και οι ανύπαρκτες αυξήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να χτυπηθεί το δικαίωμα στη οργάνωση των εργαζόμενων. Το δικαίωμα να διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν, να ζητάνε αυξήσεις, να υπογράφουν συμβάσεις που θα περιέχουν πραγματικές κατακτήσεις.
Τις αυξήσεις ο μόνος που έχει δικαίωμα να τις αποφασίζει είναι η κυβέρνηση, το κράτος, αν και όποτε κρίνει ότι πρέπει, αν και όποτε νοιώσουν οι εργοδότες ότι ...μπορούν! Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το πρόβλημα όλων των καπιταλιστών σε αυτή τη κοινωνία. Είτε κρατικοί είναι, είτε ιδιωτικοί! Αυτό είναι το πρόβλημα όλων των διαχειριστών αυτού του συστήματος. Είτε δεξιοί είναι, είτε "αριστεροί"! Ποια ταξική πάλη; Αυτή σαράντα χρόνια μετά τον Λάσκαρη θα την καταργήσει η κυβέρνηση της "κοινωνικής σωτηρίας μας"! Την κοινωνική ειρήνη δεν επικαλούνταν άλλωστε ο Τσίπρας όλα τα προηγούμενα χρόνια;
Λέτε να επιβεβαιωθεί μια παλιά ρήση; Ότι ότι χειρότερο έχει περάσει κατά του λαού από αυτό το τόπο είχε τη σφραγίδα όχι της Δεξιάς αλλά του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς; Λέτε να ήρθε τώρα η ώρα της "Αριστεράς";
Αντιγράφουμε εδώ και το ανάλογο σχόλιο από το blog του Κωστάκη:
Έγκλημα.... Απαράδεκτο.... Μα είναι δυνατόν....
Ξεσπάθωσαν κανάλια, δημοσιογράφοι, και λοιποί παρατρεχάμενοι να καταδικάσουν τις 'αυξήσεις' στους εργαζόμενους της ΔΕΗ.
Ε, βέβαια δικαίωμα να αυξάνουν τα κέρδη τους έχουν μόνο οι ιμπεριαλιστές τοκογλύφοι και οι κεφαλαιοκράτες, κάτι που που το πράττουν χωρίς αναστολές φυσικά, ξεζουμίζοντας και ματοκυλώντας. Έτσι λοιπόν όχι μόνο αύξησαν τις περιουσίες τους οι απανταχού δισεκατομμυριούχοι, από 6.4 τρις πέρυσι σε 7.05 τρις εφέτος, αυξήθηκαν και σε αριθμό ρεκόρ, σε αυτά πάντα τα μαύρα χρόνια της κρίσης.
Απαράδεκτο λοιπόν να πέρνει το οτιδήποτε ψίχουλο οποιοσδήποτε εργαζόμενος, έστω και αν αυτό δεν είναι καν πραγματική αύξηση όπως μας ενημερώνει ο αντιπρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, δηλαδή «μια κοινωνική παροχή η οποία ερμηνεύεται ως 6€ με φυσική παρουσία στους χώρους δουλειάς το οποίο θα είναι ένα τροφείο, ένας καφές και τίποτε άλλο...Αυτό το τροφείο στις μονάδες παραγωγής, είναι 154 εργοστάσια, δινότανε, κάναμε τώρα μια επέκταση να παίρνει και ο άλλος ένα σάντουιτς και ένα καφέ», συμφωνώντας με τον τρόπο του και αυτός.
Έκπληκτος και ο Γιάνης Βαρουφάκης δήλωσε στον Χατζηνικολάου πως 'εάν ισχύει αυτό, τότε έχει πρόβλημα', ενώ και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης σχολίασε σχετικά: "Όχι Πόντιοι Πιλάτοι. Όταν η κυβέρνηση ιδρώνει να βρει ευρώ το ευρώ τα χρήματα για τα κουπόνια σίτισης των φτωχών στη χώρα μας, είναι προκλητικό να υπογράφεται σύμβαση με τα περιβόητα... 'τροφεία' για εργαζόμενους, δηλαδή αυξήσεις μισθών από την πίσω πόρτα. Και είναι υποκριτικό να επικαλούνται τη συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, όταν μάλιστα ο εργοδότης είναι δημόσια επιχείρηση. Όλοι κρινόμαστε!"
Αποδέχονται λοιπόν το γεγονός πως έχουν το δικαίωμα οι 'θεσμοί' να κατακλέβουν λαούς, αλλά όχι ένας κλάδος εργαζομένων να διεκδικεί μια οποιαδήποτε αύξηση. Ίσως γιατί αυτά τα παράσιτα αυξάνουν τα κέρδη τους, όσο μεγαλύτερη εκμετάλλευση επιβάλλουν. Ξαναβρέθηκε λοιπόν ο ένοχος της κακοδαιμονίας μετά το μετανάστη, το συνταξιούχο και το τζαμπατζή. Είναι ο αιτών αύξησης εργαζόμενος. Αθώος λοιπόν είσαι μονάχα όταν πεθαίνεις από πείνα, αρκεί να το βουλώνεις.
Βγήκε ο αριστερός Φίλης και δήλωσε, χωρίς να ντρέπεται, ότι δεν μπορεί να ζητάν αυξήσεις κάποιοι τη στιγμή που κάποιοι άλλοι πεινάνε. Τόσο ανερυθρίαστα που αναρωτιόμαστε τι διαφορά έχουν τελικά με τους προηγούμενους; Είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα αυτού του τύπου η "αριστερά", που πάσχιζε επί δεκαετίες να γίνει κυβέρνηση, υιοθετεί πρακτικές και επιχειρήματα της δεξιάς! Του ΠΑΣΟΚ του πήρε 4-5 χρόνια να ξεχάσει ότι ήταν "σοσιαλιστικό". Αυτονών τους πήρε (ούτε) καμιά τριανταριά μέρες να ξεχάσουν ότι ήταν αριστεροί!
Και όλα αυτά για μια σύμβαση που αφορά τους εργαζόμενους της ΔΕΗ εκτός: από τους εργαζόμενους σε ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ όπως και τους συμβασιούχους αλλά και όσους εργάζονται στους εργολάβους! Δηλαδή κάτι πάνω από τους μισούς εξαιρούνται! Όσο δε για τα τροφεία, για τα περίφημα 6 ευρώ σε είδος για τα οποία έγινε ο σάλος, αφορούν μόνο όσους στους χώρους τους έχουν καντίνες. Ακόμα λιγότεροι δηλαδή! Και αυτό υπό αίρεση, μιας και είναι στο χέρι του κάθε διευθύνοντα σύμβουλου της ΔΕΗ για να εφαρμοστεί. Βέβαια ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια γίνανε μειώσεις στους μισθούς, κατάργηση ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων, και πάει λέγοντας, το ότι αυτή η σύμβαση ουσιαστικά είναι συνέχεια της προηγούμενης κατάπτυστης σύμβασης (του 2012) που υπέγραψε το εργοδοτικό κατεστημένο στη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ δεν έχει καμιά σημασία για τις ηθικολόγες Αντουανέτες της "αριστεράς" τύπου ΣΥΡΙΖΑ! Άλλωστε όλοι αυτοί, ακόμη και οι πραδοσιακοί δεξιοί αντίπαλοι της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ, που έσκισαν τα ρούχα τους αυτές τις μέρες κάναν γαργάρα το 2ευρω που επιβάλαν οι "ηγέτες" για να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους(;;;;).
Το πρόβλημα δεν είναι η συγκεκριμένη σύμβαση και οι ανύπαρκτες αυξήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να χτυπηθεί το δικαίωμα στη οργάνωση των εργαζόμενων. Το δικαίωμα να διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν, να ζητάνε αυξήσεις, να υπογράφουν συμβάσεις που θα περιέχουν πραγματικές κατακτήσεις.
Τις αυξήσεις ο μόνος που έχει δικαίωμα να τις αποφασίζει είναι η κυβέρνηση, το κράτος, αν και όποτε κρίνει ότι πρέπει, αν και όποτε νοιώσουν οι εργοδότες ότι ...μπορούν! Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το πρόβλημα όλων των καπιταλιστών σε αυτή τη κοινωνία. Είτε κρατικοί είναι, είτε ιδιωτικοί! Αυτό είναι το πρόβλημα όλων των διαχειριστών αυτού του συστήματος. Είτε δεξιοί είναι, είτε "αριστεροί"! Ποια ταξική πάλη; Αυτή σαράντα χρόνια μετά τον Λάσκαρη θα την καταργήσει η κυβέρνηση της "κοινωνικής σωτηρίας μας"! Την κοινωνική ειρήνη δεν επικαλούνταν άλλωστε ο Τσίπρας όλα τα προηγούμενα χρόνια;
Λέτε να επιβεβαιωθεί μια παλιά ρήση; Ότι ότι χειρότερο έχει περάσει κατά του λαού από αυτό το τόπο είχε τη σφραγίδα όχι της Δεξιάς αλλά του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς; Λέτε να ήρθε τώρα η ώρα της "Αριστεράς";
Αντιγράφουμε εδώ και το ανάλογο σχόλιο από το blog του Κωστάκη:
Έγκλημα.... Απαράδεκτο.... Μα είναι δυνατόν....
Ε, βέβαια δικαίωμα να αυξάνουν τα κέρδη τους έχουν μόνο οι ιμπεριαλιστές τοκογλύφοι και οι κεφαλαιοκράτες, κάτι που που το πράττουν χωρίς αναστολές φυσικά, ξεζουμίζοντας και ματοκυλώντας. Έτσι λοιπόν όχι μόνο αύξησαν τις περιουσίες τους οι απανταχού δισεκατομμυριούχοι, από 6.4 τρις πέρυσι σε 7.05 τρις εφέτος, αυξήθηκαν και σε αριθμό ρεκόρ, σε αυτά πάντα τα μαύρα χρόνια της κρίσης.
Απαράδεκτο λοιπόν να πέρνει το οτιδήποτε ψίχουλο οποιοσδήποτε εργαζόμενος, έστω και αν αυτό δεν είναι καν πραγματική αύξηση όπως μας ενημερώνει ο αντιπρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, δηλαδή «μια κοινωνική παροχή η οποία ερμηνεύεται ως 6€ με φυσική παρουσία στους χώρους δουλειάς το οποίο θα είναι ένα τροφείο, ένας καφές και τίποτε άλλο...Αυτό το τροφείο στις μονάδες παραγωγής, είναι 154 εργοστάσια, δινότανε, κάναμε τώρα μια επέκταση να παίρνει και ο άλλος ένα σάντουιτς και ένα καφέ», συμφωνώντας με τον τρόπο του και αυτός.
Έκπληκτος και ο Γιάνης Βαρουφάκης δήλωσε στον Χατζηνικολάου πως 'εάν ισχύει αυτό, τότε έχει πρόβλημα', ενώ και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης σχολίασε σχετικά: "Όχι Πόντιοι Πιλάτοι. Όταν η κυβέρνηση ιδρώνει να βρει ευρώ το ευρώ τα χρήματα για τα κουπόνια σίτισης των φτωχών στη χώρα μας, είναι προκλητικό να υπογράφεται σύμβαση με τα περιβόητα... 'τροφεία' για εργαζόμενους, δηλαδή αυξήσεις μισθών από την πίσω πόρτα. Και είναι υποκριτικό να επικαλούνται τη συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, όταν μάλιστα ο εργοδότης είναι δημόσια επιχείρηση. Όλοι κρινόμαστε!"
Αποδέχονται λοιπόν το γεγονός πως έχουν το δικαίωμα οι 'θεσμοί' να κατακλέβουν λαούς, αλλά όχι ένας κλάδος εργαζομένων να διεκδικεί μια οποιαδήποτε αύξηση. Ίσως γιατί αυτά τα παράσιτα αυξάνουν τα κέρδη τους, όσο μεγαλύτερη εκμετάλλευση επιβάλλουν. Ξαναβρέθηκε λοιπόν ο ένοχος της κακοδαιμονίας μετά το μετανάστη, το συνταξιούχο και το τζαμπατζή. Είναι ο αιτών αύξησης εργαζόμενος. Αθώος λοιπόν είσαι μονάχα όταν πεθαίνεις από πείνα, αρκεί να το βουλώνεις.
15 Φεβρουαρίου 2015
Σχολιάζοντας την επικαιρότητα!
0
Ασκήσεις
Κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εξήγγειλε ο υπουργός Αμυνας Π. Καμμένος. Κανένα καράβι δεν θα ξαναφτάσει Γάζα.
Ακαδημίες
Υπερ της εισαγωγής στις ακαδημίες της ΕΛ.ΑΣ μεταναστών, ομογενών από την πρώην Σοβιετική Ενωση και Ρομά τάχθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κ. Γιάννης Πανούσης. Για ασφαλίτες που δεν ξεχωρίζουν.
Χρωστούμενα
Έκκληση προς τους φορολογουμένους να καταβάλλουν την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ και τυχόν απλήρωτες προηγούμενες δόσεις, όπως και τις οφειλές ΦΠΑ για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο, απηύθυνε η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη. Δίχως διαπραγματευση και διαγραφή.
Συνέντευξη
Από συνέντευξη θα περάσουν όσοι από τους «αιώνιους» φοιτητές επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Θα κουρεύονται με την ψιλή και θα αναφέρουν τους λόγους που μας κάνουν ρεζίλι στην ΕΕ.
Πλατείες
Συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού πραγματοποιήθηκαν ενόψει της διαπραγμάτευσης στο γιούρογκρουπ. Από το "έξω τα κόμματα" για τους διοργανωτές, στο "ζήτω η κυβέρνηση".
Ταμείο
Το 83% των ανέργων δεν δικαιούνται ταμείο ανεργίας. Κάτι περισσότερο από το 70% του μνημονίου.
Δωρεές
Μόνο το 40% των 2,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που είχαν συγκεντρωθεί από δωρεές μέχρι τα τέλη του 2014 για την καταπολέμηση της επιδημίας τού ιού Έμπολα στη δυτική Αφρική, δόθηκε στις πληγείσες χώρες, αναφέρεται σε έκθεση που συνέταξε το γραφείο του ΟΗΕ για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων, το οποίο παρακολουθεί τις διεθνείς δωρεές. Οι δωρηθέντες φυσικά θα τα χρωστάνε στο ακέραιο.
Χρέος
Το παγκόσμιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 57 τρισ. δολάρια σε σχέση με το 2007 και πλέον έχει φτάσει τα 199 τρισ. δολάρια και ισοδυναμεί με 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Καιρός λοιπόν να διαγράψουν το ΑΕΠ.
Επιτέλους
Νάτος! Και είχα ανησυχήσει! Επανεμφανίστηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Παναγόπουλος, που θα έχει συναντήσεις με τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας και στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Δημοσιεύονται στη Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από χθες!
Κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εξήγγειλε ο υπουργός Αμυνας Π. Καμμένος. Κανένα καράβι δεν θα ξαναφτάσει Γάζα.
Ακαδημίες
Υπερ της εισαγωγής στις ακαδημίες της ΕΛ.ΑΣ μεταναστών, ομογενών από την πρώην Σοβιετική Ενωση και Ρομά τάχθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη κ. Γιάννης Πανούσης. Για ασφαλίτες που δεν ξεχωρίζουν.
Χρωστούμενα
Έκκληση προς τους φορολογουμένους να καταβάλλουν την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ και τυχόν απλήρωτες προηγούμενες δόσεις, όπως και τις οφειλές ΦΠΑ για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο, απηύθυνε η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη. Δίχως διαπραγματευση και διαγραφή.
Συνέντευξη
Από συνέντευξη θα περάσουν όσοι από τους «αιώνιους» φοιτητές επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Θα κουρεύονται με την ψιλή και θα αναφέρουν τους λόγους που μας κάνουν ρεζίλι στην ΕΕ.
Πλατείες
Συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού πραγματοποιήθηκαν ενόψει της διαπραγμάτευσης στο γιούρογκρουπ. Από το "έξω τα κόμματα" για τους διοργανωτές, στο "ζήτω η κυβέρνηση".
Ταμείο
Το 83% των ανέργων δεν δικαιούνται ταμείο ανεργίας. Κάτι περισσότερο από το 70% του μνημονίου.
Δωρεές
Μόνο το 40% των 2,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που είχαν συγκεντρωθεί από δωρεές μέχρι τα τέλη του 2014 για την καταπολέμηση της επιδημίας τού ιού Έμπολα στη δυτική Αφρική, δόθηκε στις πληγείσες χώρες, αναφέρεται σε έκθεση που συνέταξε το γραφείο του ΟΗΕ για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων, το οποίο παρακολουθεί τις διεθνείς δωρεές. Οι δωρηθέντες φυσικά θα τα χρωστάνε στο ακέραιο.
Χρέος
Το παγκόσμιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 57 τρισ. δολάρια σε σχέση με το 2007 και πλέον έχει φτάσει τα 199 τρισ. δολάρια και ισοδυναμεί με 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Καιρός λοιπόν να διαγράψουν το ΑΕΠ.
Επιτέλους
Νάτος! Και είχα ανησυχήσει! Επανεμφανίστηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Παναγόπουλος, που θα έχει συναντήσεις με τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας και στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Δημοσιεύονται στη Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από χθες!
09 Δεκεμβρίου 2014
Ο Κωστάκης σκιτσάρει - σχολιάζει την επικαιρότητα
0
Καιρό είχαμε να βάλουμε (πέρα από κάποια άρθρα) σκίτσα του Κωστάκη. Το ξανακάνουμε τώρα! Οι λεζάντες δικές μας.
φρεάτια
 |
| Η άποψη της κυβέρνησης για τους Σύριους πρόσφυγες! |
διαπραγμάτευση
 |
| Και να φανταστείται ότι η Τρόικα δεν κρατά καλάσνικωφ! |
28 Φεβρουαρίου 2014
ΚΥΠΡΟΣ – Από το σχέδιο Ανάν στο σχέδιο Ομπάμα
0
Πάνε δέκα χρόνια από την αποτυχία των Αμερικανοεγγλέζων και των υπόλοιπων δυτικών ιμπεριαλιστών να επιβάλλουν στον κυπριακό λαό το κακόφημο και επικίνδυνο για την ειρήνη και την όποια κρατική υπόσταση της Κύπρου, διχοτομικό σχέδιο Ανάν.
Αυτό τον καιρό φουλάρουν ξανά τις μηχανές με νέες μεθοδεύσεις και ήδη μετά από μήνες διεργασιών και ανταλλαγή 48(!) προσχεδίων, το περίφημο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη- Έρογλου, είναι γεγονός. Γεγονός που προέκυψε με σαφή ανάμειξη των ΗΠΑ, όπως άλλωστε ευθέως δήλωσε ο Αναστασιάδης τη Δευτέρα 17/2 στο Associated Press. Το κοινό ανακοινωθέν που έμπαινε από την ελληνοκυπριακή μεριά σαν προϋπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, παρά τη σκόπιμη ασάφεια, δε ξεφεύγει από το πνεύμα του σχεδίου Ανάν, ενώ ταυτόχρονα η ιμπεριαλιστική κηδεμονία είναι ακόμη πιο σαφής και πολύ πιο ασφυκτική η πίεση για συγκεκριμένα βήματα «επίλυσης» του κυπριακού.
Επικίνδυνες εξελίξεις σε άσχημη για τους λαούς συγκυρία στην Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή
Η Κύπρος είναι πλέον σε βαθιά ύφεση μετά την ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης με το κούρεμα των καταθέσεων που στόχευε στην απώθηση της ισχυρής ρώσικης παρουσίας στο νησί. Η δυτικόδουλη κυβέρνηση Αναστασιάδη, παρότι αντιμετωπίζει ήδη τη λαϊκή οργή, ωστόσο απολαμβάνει ουσιαστικά την ανοχή της Αριστεράς του ΑΚΕΛ ιδιαίτερα στο κρίσιμο ζήτημα των διαπραγματεύσεων, παρότι όπως είπαμε φανερά πρόκειται για υλοποίηση ιμπεριαλιστικών υπαγορεύσεων.
Το ΑΚΕΛ της «πολυδιάστατης» πολιτικής του Χριστόφια που προκαλούσε ενθουσιασμό ή τουλάχιστον αφωνία και στην αριστερά στη χώρα μας όταν πανηγύριζε για το αέριο, ποντάροντας την προοπτική του κυπριακού λαού στις πλάτες των σιωνιστών του Ισραήλ και σε κάθε λογής ιμπεριαλιστές, είναι σήμερα στη γωνία. Αν κάποιοι αντιδρούν στους νέους επικίνδυνους ακροβατισμούς του Αναστασιάδη, είναι οι κεντρώοι του Λιλήκα και του ΔΗΚΟ του Νίκου Παπαδόπουλου. Και αυτοί με κριτική στη βιασύνη και στην ταχτική που δε περιμένει να έρθει η ώρα της κυπριακής ισχύος μετά την εξαγωγή αερίου. Εξαγωγή βέβαια που ουσιαστικά οι ΗΠΑ την παγώνουν και βάζουν προϋπόθεση για το προχώρημά της την πρόοδο των διαπραγματεύσεων και του οδικού χάρτη που σχεδιάζουν.
Το πιο άσχημο για τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους κατοίκους του νησιού είναι πως σ’ ολόκληρη την περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου όχι μόνο βρωμά ξανά μπαρούτι, μα πως στη συγκυρία οι συσχετισμοί για τους λαούς είναι ιδιαίτερα άσχημοι.
Το 2004 οι Κύπριοι έπαιρναν κουράγιο από την ιρακινή αντίσταση και από την ίδια τη νίκη των Λιβανέζων μαχητών κατά του σιωνιστικού Ισραήλ. Σήμερα και ενώ έχουν υπάρξει οι σπουδαίες αραβικές εξεγέρσεις, ωστόσο οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής και οι ιμπεριαλιστές είτε τις έχουν καταστείλει με αιματηρό τρόπο (Αίγυπτος), ή με άμεση ή έμμεση ιμπεριαλιστική επέμβαση, σφαγή και καταστροφή (Λιβύη, Συρία).
Θα αναφερθούμε παρακάτω γιατί αφορά άμεσα πλέον και τους λαούς Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας στη σημασία της ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης του λαϊκού παράγοντα. Ωστόσο, περιγράφοντας την πολιτική συγκυρία στη νοτιοανατολική Μεσόγειο δε πρέπει να ξεχνάμε πως η λαϊκή οργή σ’ όλη την περιοχή αντικειμενικά βαθαίνει, διευρύνεται και παραμένει παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς πάντα ένας δύσκολα ελεγχόμενος παράγοντας για τους ιμπεριαλιστές. Ωστόσο, στη φάση αυτή, εναγώνια Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και στιβαρά και αποφασιστικά ΗΠΑ και Ρωσία συγκρούονται συμμαχώντας και διαπραγματευόμενοι ή συμμαχούν συγκρουόμενοι για τον έλεγχο μιας περιοχής ασταθούς και γεωπολιτικά σπουδαίας όχι μόνο λόγω ενεργειακών πηγών. Και είναι αλήθεια πως αυτή η ιμπεριαλιστική σύγκρουση καθορίζει στη φάση αυτή τις εξελίξεις με βάση την αδυναμία των λαών να χειραφετηθούν από αστικές, αντιδραστικές και κάθε λογής ιμπεριαλιστικές επιρροές.
Πιο συγκεκριμένα σ’ ότι αφορά την Κύπρο, οι ΗΠΑ δεν κρύβουν την κατεύθυνσή τους να διαχειριστούν στη βάση της γεωπολιτικής ισχύος το σκόπιμα άλυτο εδώ και δεκαετίες κουβάρι του κυπριακού. Για την ιστορία, να θυμίσουμε πως το διαίρει και βασίλευε των πρώην αποικιοκρατών της Αγγλίας εφαρμόστηκε στη Κύπρο σαν βασική γραμμή αντιμετώπισης του κοινού αγώνα όλων των κυπρίων για ανεξαρτησία. Πολύ αίμα έχει χυθεί και πολλά βάσανα έχουν υποστεί οι κάτοικοι του μαρτυρικού νησιού. Όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς την αντιμετώπιση των ιμπεριαλιστών. Από τη δεκαετία του ‘50 ακόμη, μια σειρά σχέδια αγγλοαμερικανών στόχευαν συστηματικά στην καλλιέργεια αντιθέσεων και διχασμού στο νησί, αξιοποιώντας και τις μωροφιλοδοξίες και αντιδραστικές βλέψεις των πάντα εξαρτημένων αστικών τάξεων σε Ελλάδα και Τουρκία.
Σήμερα στην ίδια την Κύπρο υπάρχει κατοχή και στρατεύματα κατοχής από την Τουρκία (ΤΟΥΡΔΥΚ), στρατός της Ελλάδας (ΕΛΔΥΚ), στρατός του ΟΗΕ και ισχυρές εγγλέζικες βάσεις σε μεγάλη έκταση του νησιού. Υπάρχει ακόμη μια κυπριακή αστική τάξη έντονα αεριτζίδικη σε τράπεζες-υπηρεσίες-τουρισμό και ιδιαίτερα ασπόνδυλη στις ιμπεριαλιστικές υπαγορεύσεις. Και η επικράτηση τελικά του Αναστασιάδη και η χρόνια προσαρμογή του ΑΚΕΛ στις απαιτήσεις αυτής της τάξης έχουν σαν αποτέλεσμα τη διευκόλυνση των ιμπεριαλιστών να χειρίζονται το κυπριακό στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους.
Στην ίδια συνέντευξη που αναφερθήκαμε, ο Αναστασιάδης λέει «η συμφωνία θα επέτρεπε στην Τουρκία να προμηθευτεί αέριο από τις καινούριες γεωτρήσεις Κύπρου – Ισραήλ. Αυτό θα συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας- Ισραήλ. Το Ισραήλ θα εξήγαγε το δικό του αέριο μέσω ενωμένης Κύπρου(…)»
Ναι, όπως ευρέως σχολιάστηκε στον τύπο, ο έλεγχος της ανατολικής Μεσογείου με μια ελεγχόμενη ζώνη Τουρκίας-Ισραήλ-Κύπρου είναι στα άμεσα ζητούμενα της γεωπολιτικής των ΗΠΑ. Να γιατί σχεδιάζεται, σύμφωνα με το Έθνος της 16/2, η στράτευση του Τζον Κέρι με επίσκεψη στην Κύπρο το Μάρτη εκτός απροόπτου και στη συνέχεια του βαρύ πυροβολικού της κυβέρνησης Ομπάμα, Τζον Μπάιντεν…
Και σίγουρα η μεταφορά του αερίου Κύπρου – Ισραήλ προς την Ευρώπη είναι μια ενδιαφέρουσα υπόθεση για τον Μπράιζα και τις ΗΠΑ που από τη Βαλτική και την Ουκρανία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και το Ιράκ – Ιράν, φροντίζουν να απεξαρτούν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία και όσο το δυνατόν να την εξαρτούν οι ίδιοι μέσα από τη γεωπολιτική επιρροή τους.
Όπως στο ίδιο πλαίσιο τα προηγούμενα χρόνια σχεδιάζονταν υποθαλάσσιοι αγωγοί και ανάλογες συμμαχίες Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, έτσι σήμερα αποκαλύπτεται ότι ο αγωγός για το αέριο Κύπρου-Ισραήλ μέσω Τουρκίας θα είναι οκτώ φορές πιο οικονομικός. Τι άλλαξε; Μα φυσικά οι συνολικότεροι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και ιεραρχήσεις των ΗΠΑ στη βάση των σημερινών δεδομένων.
Επιγραμματικά, τα σημερινά δεδομένα διαμορφώνονται ως εξής: πρώτα- πρώτα ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός ΗΠΑ – Ρωσίας αγριεύει όπως φάνηκε με την ψυχροπολεμική στάση των ΗΠΑ στους ολυμπιακούς του Σότσι, την υποκλοπή και δημοσίευση των «Γαλλικών» της Νούλαντ και φυσικά στο κρίσιμο και δραματικά επικίνδυνο μέτωπο της Ουκρανίας.
Αν αυτό το πεδίο, ας πούμε της Ουκρανίας, είναι αυτή τη στιγμή το κεντρικό, δεν είναι ούτε άσχετο ούτε ασήμαντο το Συριακό που ξανά αναφλέγεται και ήδη έχει απλωθεί στο Λίβανο, στο Ιράκ και βεβαίως άμεση εμπλοκή σ’ αυτό, συμφέροντα, βλέψεις και ενδιαφέρον (βλέπε κουρδικό) έχει και η Τουρκία.
Η Γενεύη 2 απέτυχε να διευθετήσει κάπως το χάος στη Συρία. Η διαπραγμάτευση και η «ανίερη» συμμαχία ΗΠΑ- ΙΡΑΝ είναι στην ημερήσια διάταξη και στο Λίβανο σκάνε βόμβες της Αλ Κάιντα (βλέπε Σαουδάραβες) σε βάρος της φιλο-ιρανικής Χεζμπολάχ.
Ο ενδο-ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός παροξύνεται με κρίσιμα επίδικα στην Ευρώπη, στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική και σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου στη φάση που διανύουμε είναι σίγουρο πως θα παιχτούν και άλλα κρίσιμα και ακόμη πιο επικίνδυνα για τους λαούς επεισόδια…
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας εμπλέκεται στα ιμπεριαλιστικά σχέδια
Οι εξελίξεις στο κυπριακό και συγκεκριμένα οι προθέσεις και οι απαιτήσεις των ΗΠΑ τέθηκαν από τη Νούλαντ στην πρόσφατη συνάντησή της με τον Βενιζέλο. Έτσι κι αλλιώς η ελληνική κυβέρνηση κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα με βάση ενδεχόμενες απρόβλεπτες αναταράξεις στις εξελίξεις στο κυπριακό. Προς τα έξω τηρεί σιγή ιχθύος ανεχόμενη τις διευθετήσεις των ΗΠΑ παρότι ήδη με το κοινό ανακοινωθέν δημιουργούνται προηγούμενα…. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα αξιοποιούνται και τα συμφωνημένα Χριστόφια – Ταλάτ που σκόπιμα διέρρευσε ο Ντάουνερ, ο οποίος μεθοδικά σήμερα αποσύρεται μετά τις προκλητικές του παρεμβάσεις.
Σήμερα οι ΗΠΑ αφήνουν στην άκρη τον ΟΗΕ του Ανάν και του Ντάουνερ και δημιουργούν άμεσα δεδομένα με την παρέμβασή τους. Έχουν δοσμένη την υποτέλεια του Αναστασιάδη, ακόμη πιο δοσμένη την ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης να κάνουν ό,τι νομίζουν και τέλος ποντάρουν στα στριμώγματα και τα ζόρια του Ερντογάν. Άλλωστε, όπως και σ’ όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, οι ιμπεριαλιστές κάθε άλλο παρά νοιάζονται για επίλυση του κυπριακού. Νοιάζονται να δημιουργήσουν δεδομένα ελέγχου των εξελίξεων αξιοποιώντας τοπικούς ανταγωνισμούς, στριμώγματα και ανιστόρητες κατά βάση αστικές μωροφιλοδοξίες. Ουσιαστικά, οι λαοί θα τους βρουν απέναντι όπως και στο παρελθόν, όταν αρχίσουν να διαμορφώνουν όρους πραγματικής επίλυσης του κυπριακού δράματος.
Ανάλογη σιωπή με την κυβέρνηση στην Ελλάδα τηρεί και η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ πάντα στην ίδια γραμμή με το συντροφικό ΑΚΕΛ. Άφησαν έτσι τον υπέργηρο Παπούλια στα στερνά του να ψελλίσει δυο λέξεις που δε δεσμεύουν κανέναν από το πολιτικό προσωπικό. Δε θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά αυτοί που θέλουν να εκφράζουν μια αστική τάξη στην Ελλάδα που παρότι η ιμπεριαλιστική εξάρτησή της καταστρέφει τη χώρα, ωστόσο η τάξη αυτή για να συνεχίσει να κάθεται στο σβέρκο του λαού βαθαίνει την εξάρτηση και ουσιαστικά και την καταστροφή.
Η ελληνική κυβέρνηση του Αντ. Σαμαρά υποδέχεται τον Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή Κούντρετ Οζαρσάι και αντίστοιχα ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής Μαυραγιάννης θα γίνει δεκτός στην Άγκυρα.
Η τετραμερής των εγγυητριών δυνάμεων των κακόφημων συμφωνιών του ‘60 της Ζυρίχης και του Λονδίνου αναβιώνει. Ταυτόχρονα αναβιώνουν και μια σειρά άλλες εκφράσεις βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε επικίνδυνα επίπεδα. Την ίδια ώρα που η χώρα γίνεται πεδίο βολής για κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση και στέλνει στρατό μέχρι την υπο-σαχάρια Αφρική και πολεμικό πλοίο στη Σομαλία, οι ΗΠΑ αποφασίζουν στο πλαίσιο του ΟΗΕ να χρησιμοποιήσουν τις θάλασσες της περιοχής σαν χαβούζα για τα επικίνδυνα χημικά που οι ίδιοι είχαν προμηθεύσει στη Συρία. Οι ιμπεριαλιστές έχουν ήδη αποδείξει σε μια σειρά λαούς της περιοχής μα και στο λαό μας και ιδιαίτερα στο λαό της Κύπρου, πως είναι αδίστακτοι. Αυτή η πραγματικότητα είναι απαράδεκτο, βρώμικο και ανιστόρητο να αποκρύπτεται από τους λαούς.
Το Κυπριακό κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις των λαών Ελλάδα–Κύπρου και Τουρκίας
Δυστυχώς οι υπαρκτοί κίνδυνοι από τις εξελίξεις που εξυφαίνονται στις πλάτες των λαών της περιοχής δεν αποκρύπτονται μονάχα από τις ανοιχτά αστικές δυνάμεις. Ούτε μονάχα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που δίνει τις γνωστές εξετάσεις συμμόρφωσης και καταλληλότητας…
Συνολικά η Αριστερά μας αρνείται να εμπιστευτεί το λαό και την πάλη του και συμμορφώνεται στη γραμμή «η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση των ειδικών. Οι εικονικές λαϊκές εξουσίες που περιγράφουν και οι ευφάνταστες δυαδικές εξουσίες δεν αντιμετωπίζουν καν με σοβαρό τρόπο το ζήτημα της πραγματικότητας της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και των συνεπειών της. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και να μη κοροϊδεύουμε, οφείλουμε να δούμε με τόλμη τόσο τους αρνητικούς συσχετισμούς, όσο και τα δύσκολα, απαιτητικά μα αναγκαία βήματα ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης που έχει ανάγκη ο λαός μας. Δε δείχνει εμπιστοσύνη στο λαό και στην προοπτική της πάλης του να ζητά το ΚΚΕ συζήτηση για το Κυπριακό στη Βουλή και εκεί να εξαντλείται η καταγγελία του.
Άλλοι βέβαια στην Αριστερά μας και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ δε τολμούν καν να καταγγείλουν τα νέα σχέδια Ανάν που εξυφαίνονται, μην τυχόν και οι δυνάμεις του συστήματος τους χαρακτηρίσουν εθνικιστές. Βαφτίζουν μια σειρά «αριστεροί» διεθνισμό την άρνηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και άλλοι με ευκολία αρκούνται και στηρίζουν τις αντιδράσεις αστικών δυνάμεων στην Κύπρο που τάχα αντιπολιτεύονται την υποτέλεια του Αναστασιάδη. Είπαμε ήδη πως το κοινό ανακοινωθέν έχει άρωμα νομιμοποίησης της ντε φάκτο διχοτόμησης της κατοχής, όπως και το σχέδιο Ανάν. Δε θέλει και δε μπορεί να αποτελεί βάση λύσης του κυπριακού αλλά αντικειμενικά αναγνωρίζει και διαιωνίζει την κατοχή. Δεν είναι απλά υπαγόρευση των ΗΠΑ αλλά απαίτησή τους στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την παρουσία τους σε βάρος των ρώσων αλλά και των «συμμάχων» τους στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή. Για όλους αυτούς τους λόγους, το αριστερό λαϊκό κίνημα στη χώρα μας οφείλει να σταθεί στο πλάι του κυπριακού λαού με όρους λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης και κοινής δράσης ενάντια στους φονιάδες και ληστές ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ε.Ε..
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρά τις δυσκολίες πρέπει να επιδιωχθεί ο κοινός αγώνας Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων στο νησί. Αγώνας κρίσιμος για το μέλλον της Κύπρου αλλά και για τη διασφάλιση της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή. Τα όποια μικρά έστω βήματα στην κατεύθυνση συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας γίνονται σημαντικά. Οι αστικές τάξεις πολεμούν πλέον από κοινού τους εχθρούς λαούς. Το ίδιο οφείλουν και οι λαοί. Και αυτό θα μπορέσει να πάρει σάρκα και οστά όταν κάποιοι της αριστεράς τολμήσουν να παλέψουν ανοικτά και αποφασιστικά στο λαό την άποψη πως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. δεν υπάρχει ούτε εξασφάλιση ούτε μέλλον για τους λαούς. Υπάρχει μόνο πόνος, δάκρυα και αίμα. Αντίθετα υπάρχει μέλλον ζωής και προόδου μέσα από τον κοινό αγώνα των λαών ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλισμό.
www.kkeml.gr
Αυτό τον καιρό φουλάρουν ξανά τις μηχανές με νέες μεθοδεύσεις και ήδη μετά από μήνες διεργασιών και ανταλλαγή 48(!) προσχεδίων, το περίφημο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη- Έρογλου, είναι γεγονός. Γεγονός που προέκυψε με σαφή ανάμειξη των ΗΠΑ, όπως άλλωστε ευθέως δήλωσε ο Αναστασιάδης τη Δευτέρα 17/2 στο Associated Press. Το κοινό ανακοινωθέν που έμπαινε από την ελληνοκυπριακή μεριά σαν προϋπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, παρά τη σκόπιμη ασάφεια, δε ξεφεύγει από το πνεύμα του σχεδίου Ανάν, ενώ ταυτόχρονα η ιμπεριαλιστική κηδεμονία είναι ακόμη πιο σαφής και πολύ πιο ασφυκτική η πίεση για συγκεκριμένα βήματα «επίλυσης» του κυπριακού.
Επικίνδυνες εξελίξεις σε άσχημη για τους λαούς συγκυρία στην Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή
Η Κύπρος είναι πλέον σε βαθιά ύφεση μετά την ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης με το κούρεμα των καταθέσεων που στόχευε στην απώθηση της ισχυρής ρώσικης παρουσίας στο νησί. Η δυτικόδουλη κυβέρνηση Αναστασιάδη, παρότι αντιμετωπίζει ήδη τη λαϊκή οργή, ωστόσο απολαμβάνει ουσιαστικά την ανοχή της Αριστεράς του ΑΚΕΛ ιδιαίτερα στο κρίσιμο ζήτημα των διαπραγματεύσεων, παρότι όπως είπαμε φανερά πρόκειται για υλοποίηση ιμπεριαλιστικών υπαγορεύσεων.
Το ΑΚΕΛ της «πολυδιάστατης» πολιτικής του Χριστόφια που προκαλούσε ενθουσιασμό ή τουλάχιστον αφωνία και στην αριστερά στη χώρα μας όταν πανηγύριζε για το αέριο, ποντάροντας την προοπτική του κυπριακού λαού στις πλάτες των σιωνιστών του Ισραήλ και σε κάθε λογής ιμπεριαλιστές, είναι σήμερα στη γωνία. Αν κάποιοι αντιδρούν στους νέους επικίνδυνους ακροβατισμούς του Αναστασιάδη, είναι οι κεντρώοι του Λιλήκα και του ΔΗΚΟ του Νίκου Παπαδόπουλου. Και αυτοί με κριτική στη βιασύνη και στην ταχτική που δε περιμένει να έρθει η ώρα της κυπριακής ισχύος μετά την εξαγωγή αερίου. Εξαγωγή βέβαια που ουσιαστικά οι ΗΠΑ την παγώνουν και βάζουν προϋπόθεση για το προχώρημά της την πρόοδο των διαπραγματεύσεων και του οδικού χάρτη που σχεδιάζουν.
Το πιο άσχημο για τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους κατοίκους του νησιού είναι πως σ’ ολόκληρη την περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου όχι μόνο βρωμά ξανά μπαρούτι, μα πως στη συγκυρία οι συσχετισμοί για τους λαούς είναι ιδιαίτερα άσχημοι.
Το 2004 οι Κύπριοι έπαιρναν κουράγιο από την ιρακινή αντίσταση και από την ίδια τη νίκη των Λιβανέζων μαχητών κατά του σιωνιστικού Ισραήλ. Σήμερα και ενώ έχουν υπάρξει οι σπουδαίες αραβικές εξεγέρσεις, ωστόσο οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής και οι ιμπεριαλιστές είτε τις έχουν καταστείλει με αιματηρό τρόπο (Αίγυπτος), ή με άμεση ή έμμεση ιμπεριαλιστική επέμβαση, σφαγή και καταστροφή (Λιβύη, Συρία).
Θα αναφερθούμε παρακάτω γιατί αφορά άμεσα πλέον και τους λαούς Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας στη σημασία της ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης του λαϊκού παράγοντα. Ωστόσο, περιγράφοντας την πολιτική συγκυρία στη νοτιοανατολική Μεσόγειο δε πρέπει να ξεχνάμε πως η λαϊκή οργή σ’ όλη την περιοχή αντικειμενικά βαθαίνει, διευρύνεται και παραμένει παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς πάντα ένας δύσκολα ελεγχόμενος παράγοντας για τους ιμπεριαλιστές. Ωστόσο, στη φάση αυτή, εναγώνια Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και στιβαρά και αποφασιστικά ΗΠΑ και Ρωσία συγκρούονται συμμαχώντας και διαπραγματευόμενοι ή συμμαχούν συγκρουόμενοι για τον έλεγχο μιας περιοχής ασταθούς και γεωπολιτικά σπουδαίας όχι μόνο λόγω ενεργειακών πηγών. Και είναι αλήθεια πως αυτή η ιμπεριαλιστική σύγκρουση καθορίζει στη φάση αυτή τις εξελίξεις με βάση την αδυναμία των λαών να χειραφετηθούν από αστικές, αντιδραστικές και κάθε λογής ιμπεριαλιστικές επιρροές.
Πιο συγκεκριμένα σ’ ότι αφορά την Κύπρο, οι ΗΠΑ δεν κρύβουν την κατεύθυνσή τους να διαχειριστούν στη βάση της γεωπολιτικής ισχύος το σκόπιμα άλυτο εδώ και δεκαετίες κουβάρι του κυπριακού. Για την ιστορία, να θυμίσουμε πως το διαίρει και βασίλευε των πρώην αποικιοκρατών της Αγγλίας εφαρμόστηκε στη Κύπρο σαν βασική γραμμή αντιμετώπισης του κοινού αγώνα όλων των κυπρίων για ανεξαρτησία. Πολύ αίμα έχει χυθεί και πολλά βάσανα έχουν υποστεί οι κάτοικοι του μαρτυρικού νησιού. Όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς την αντιμετώπιση των ιμπεριαλιστών. Από τη δεκαετία του ‘50 ακόμη, μια σειρά σχέδια αγγλοαμερικανών στόχευαν συστηματικά στην καλλιέργεια αντιθέσεων και διχασμού στο νησί, αξιοποιώντας και τις μωροφιλοδοξίες και αντιδραστικές βλέψεις των πάντα εξαρτημένων αστικών τάξεων σε Ελλάδα και Τουρκία.
Σήμερα στην ίδια την Κύπρο υπάρχει κατοχή και στρατεύματα κατοχής από την Τουρκία (ΤΟΥΡΔΥΚ), στρατός της Ελλάδας (ΕΛΔΥΚ), στρατός του ΟΗΕ και ισχυρές εγγλέζικες βάσεις σε μεγάλη έκταση του νησιού. Υπάρχει ακόμη μια κυπριακή αστική τάξη έντονα αεριτζίδικη σε τράπεζες-υπηρεσίες-τουρισμό και ιδιαίτερα ασπόνδυλη στις ιμπεριαλιστικές υπαγορεύσεις. Και η επικράτηση τελικά του Αναστασιάδη και η χρόνια προσαρμογή του ΑΚΕΛ στις απαιτήσεις αυτής της τάξης έχουν σαν αποτέλεσμα τη διευκόλυνση των ιμπεριαλιστών να χειρίζονται το κυπριακό στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους.
Στην ίδια συνέντευξη που αναφερθήκαμε, ο Αναστασιάδης λέει «η συμφωνία θα επέτρεπε στην Τουρκία να προμηθευτεί αέριο από τις καινούριες γεωτρήσεις Κύπρου – Ισραήλ. Αυτό θα συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας- Ισραήλ. Το Ισραήλ θα εξήγαγε το δικό του αέριο μέσω ενωμένης Κύπρου(…)»
Ναι, όπως ευρέως σχολιάστηκε στον τύπο, ο έλεγχος της ανατολικής Μεσογείου με μια ελεγχόμενη ζώνη Τουρκίας-Ισραήλ-Κύπρου είναι στα άμεσα ζητούμενα της γεωπολιτικής των ΗΠΑ. Να γιατί σχεδιάζεται, σύμφωνα με το Έθνος της 16/2, η στράτευση του Τζον Κέρι με επίσκεψη στην Κύπρο το Μάρτη εκτός απροόπτου και στη συνέχεια του βαρύ πυροβολικού της κυβέρνησης Ομπάμα, Τζον Μπάιντεν…
Και σίγουρα η μεταφορά του αερίου Κύπρου – Ισραήλ προς την Ευρώπη είναι μια ενδιαφέρουσα υπόθεση για τον Μπράιζα και τις ΗΠΑ που από τη Βαλτική και την Ουκρανία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και το Ιράκ – Ιράν, φροντίζουν να απεξαρτούν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία και όσο το δυνατόν να την εξαρτούν οι ίδιοι μέσα από τη γεωπολιτική επιρροή τους.
Όπως στο ίδιο πλαίσιο τα προηγούμενα χρόνια σχεδιάζονταν υποθαλάσσιοι αγωγοί και ανάλογες συμμαχίες Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, έτσι σήμερα αποκαλύπτεται ότι ο αγωγός για το αέριο Κύπρου-Ισραήλ μέσω Τουρκίας θα είναι οκτώ φορές πιο οικονομικός. Τι άλλαξε; Μα φυσικά οι συνολικότεροι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και ιεραρχήσεις των ΗΠΑ στη βάση των σημερινών δεδομένων.
Επιγραμματικά, τα σημερινά δεδομένα διαμορφώνονται ως εξής: πρώτα- πρώτα ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός ΗΠΑ – Ρωσίας αγριεύει όπως φάνηκε με την ψυχροπολεμική στάση των ΗΠΑ στους ολυμπιακούς του Σότσι, την υποκλοπή και δημοσίευση των «Γαλλικών» της Νούλαντ και φυσικά στο κρίσιμο και δραματικά επικίνδυνο μέτωπο της Ουκρανίας.
Αν αυτό το πεδίο, ας πούμε της Ουκρανίας, είναι αυτή τη στιγμή το κεντρικό, δεν είναι ούτε άσχετο ούτε ασήμαντο το Συριακό που ξανά αναφλέγεται και ήδη έχει απλωθεί στο Λίβανο, στο Ιράκ και βεβαίως άμεση εμπλοκή σ’ αυτό, συμφέροντα, βλέψεις και ενδιαφέρον (βλέπε κουρδικό) έχει και η Τουρκία.
Η Γενεύη 2 απέτυχε να διευθετήσει κάπως το χάος στη Συρία. Η διαπραγμάτευση και η «ανίερη» συμμαχία ΗΠΑ- ΙΡΑΝ είναι στην ημερήσια διάταξη και στο Λίβανο σκάνε βόμβες της Αλ Κάιντα (βλέπε Σαουδάραβες) σε βάρος της φιλο-ιρανικής Χεζμπολάχ.
Ο ενδο-ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός παροξύνεται με κρίσιμα επίδικα στην Ευρώπη, στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική και σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου στη φάση που διανύουμε είναι σίγουρο πως θα παιχτούν και άλλα κρίσιμα και ακόμη πιο επικίνδυνα για τους λαούς επεισόδια…
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας εμπλέκεται στα ιμπεριαλιστικά σχέδια
Οι εξελίξεις στο κυπριακό και συγκεκριμένα οι προθέσεις και οι απαιτήσεις των ΗΠΑ τέθηκαν από τη Νούλαντ στην πρόσφατη συνάντησή της με τον Βενιζέλο. Έτσι κι αλλιώς η ελληνική κυβέρνηση κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα με βάση ενδεχόμενες απρόβλεπτες αναταράξεις στις εξελίξεις στο κυπριακό. Προς τα έξω τηρεί σιγή ιχθύος ανεχόμενη τις διευθετήσεις των ΗΠΑ παρότι ήδη με το κοινό ανακοινωθέν δημιουργούνται προηγούμενα…. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα αξιοποιούνται και τα συμφωνημένα Χριστόφια – Ταλάτ που σκόπιμα διέρρευσε ο Ντάουνερ, ο οποίος μεθοδικά σήμερα αποσύρεται μετά τις προκλητικές του παρεμβάσεις.
Σήμερα οι ΗΠΑ αφήνουν στην άκρη τον ΟΗΕ του Ανάν και του Ντάουνερ και δημιουργούν άμεσα δεδομένα με την παρέμβασή τους. Έχουν δοσμένη την υποτέλεια του Αναστασιάδη, ακόμη πιο δοσμένη την ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης να κάνουν ό,τι νομίζουν και τέλος ποντάρουν στα στριμώγματα και τα ζόρια του Ερντογάν. Άλλωστε, όπως και σ’ όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, οι ιμπεριαλιστές κάθε άλλο παρά νοιάζονται για επίλυση του κυπριακού. Νοιάζονται να δημιουργήσουν δεδομένα ελέγχου των εξελίξεων αξιοποιώντας τοπικούς ανταγωνισμούς, στριμώγματα και ανιστόρητες κατά βάση αστικές μωροφιλοδοξίες. Ουσιαστικά, οι λαοί θα τους βρουν απέναντι όπως και στο παρελθόν, όταν αρχίσουν να διαμορφώνουν όρους πραγματικής επίλυσης του κυπριακού δράματος.
Ανάλογη σιωπή με την κυβέρνηση στην Ελλάδα τηρεί και η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ πάντα στην ίδια γραμμή με το συντροφικό ΑΚΕΛ. Άφησαν έτσι τον υπέργηρο Παπούλια στα στερνά του να ψελλίσει δυο λέξεις που δε δεσμεύουν κανέναν από το πολιτικό προσωπικό. Δε θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά αυτοί που θέλουν να εκφράζουν μια αστική τάξη στην Ελλάδα που παρότι η ιμπεριαλιστική εξάρτησή της καταστρέφει τη χώρα, ωστόσο η τάξη αυτή για να συνεχίσει να κάθεται στο σβέρκο του λαού βαθαίνει την εξάρτηση και ουσιαστικά και την καταστροφή.
Η ελληνική κυβέρνηση του Αντ. Σαμαρά υποδέχεται τον Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή Κούντρετ Οζαρσάι και αντίστοιχα ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής Μαυραγιάννης θα γίνει δεκτός στην Άγκυρα.
Η τετραμερής των εγγυητριών δυνάμεων των κακόφημων συμφωνιών του ‘60 της Ζυρίχης και του Λονδίνου αναβιώνει. Ταυτόχρονα αναβιώνουν και μια σειρά άλλες εκφράσεις βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε επικίνδυνα επίπεδα. Την ίδια ώρα που η χώρα γίνεται πεδίο βολής για κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση και στέλνει στρατό μέχρι την υπο-σαχάρια Αφρική και πολεμικό πλοίο στη Σομαλία, οι ΗΠΑ αποφασίζουν στο πλαίσιο του ΟΗΕ να χρησιμοποιήσουν τις θάλασσες της περιοχής σαν χαβούζα για τα επικίνδυνα χημικά που οι ίδιοι είχαν προμηθεύσει στη Συρία. Οι ιμπεριαλιστές έχουν ήδη αποδείξει σε μια σειρά λαούς της περιοχής μα και στο λαό μας και ιδιαίτερα στο λαό της Κύπρου, πως είναι αδίστακτοι. Αυτή η πραγματικότητα είναι απαράδεκτο, βρώμικο και ανιστόρητο να αποκρύπτεται από τους λαούς.
Το Κυπριακό κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις των λαών Ελλάδα–Κύπρου και Τουρκίας
Δυστυχώς οι υπαρκτοί κίνδυνοι από τις εξελίξεις που εξυφαίνονται στις πλάτες των λαών της περιοχής δεν αποκρύπτονται μονάχα από τις ανοιχτά αστικές δυνάμεις. Ούτε μονάχα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που δίνει τις γνωστές εξετάσεις συμμόρφωσης και καταλληλότητας…
Συνολικά η Αριστερά μας αρνείται να εμπιστευτεί το λαό και την πάλη του και συμμορφώνεται στη γραμμή «η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση των ειδικών. Οι εικονικές λαϊκές εξουσίες που περιγράφουν και οι ευφάνταστες δυαδικές εξουσίες δεν αντιμετωπίζουν καν με σοβαρό τρόπο το ζήτημα της πραγματικότητας της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και των συνεπειών της. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και να μη κοροϊδεύουμε, οφείλουμε να δούμε με τόλμη τόσο τους αρνητικούς συσχετισμούς, όσο και τα δύσκολα, απαιτητικά μα αναγκαία βήματα ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης που έχει ανάγκη ο λαός μας. Δε δείχνει εμπιστοσύνη στο λαό και στην προοπτική της πάλης του να ζητά το ΚΚΕ συζήτηση για το Κυπριακό στη Βουλή και εκεί να εξαντλείται η καταγγελία του.
Άλλοι βέβαια στην Αριστερά μας και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ δε τολμούν καν να καταγγείλουν τα νέα σχέδια Ανάν που εξυφαίνονται, μην τυχόν και οι δυνάμεις του συστήματος τους χαρακτηρίσουν εθνικιστές. Βαφτίζουν μια σειρά «αριστεροί» διεθνισμό την άρνηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και άλλοι με ευκολία αρκούνται και στηρίζουν τις αντιδράσεις αστικών δυνάμεων στην Κύπρο που τάχα αντιπολιτεύονται την υποτέλεια του Αναστασιάδη. Είπαμε ήδη πως το κοινό ανακοινωθέν έχει άρωμα νομιμοποίησης της ντε φάκτο διχοτόμησης της κατοχής, όπως και το σχέδιο Ανάν. Δε θέλει και δε μπορεί να αποτελεί βάση λύσης του κυπριακού αλλά αντικειμενικά αναγνωρίζει και διαιωνίζει την κατοχή. Δεν είναι απλά υπαγόρευση των ΗΠΑ αλλά απαίτησή τους στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την παρουσία τους σε βάρος των ρώσων αλλά και των «συμμάχων» τους στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή. Για όλους αυτούς τους λόγους, το αριστερό λαϊκό κίνημα στη χώρα μας οφείλει να σταθεί στο πλάι του κυπριακού λαού με όρους λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης και κοινής δράσης ενάντια στους φονιάδες και ληστές ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ε.Ε..
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρά τις δυσκολίες πρέπει να επιδιωχθεί ο κοινός αγώνας Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων στο νησί. Αγώνας κρίσιμος για το μέλλον της Κύπρου αλλά και για τη διασφάλιση της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή. Τα όποια μικρά έστω βήματα στην κατεύθυνση συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας γίνονται σημαντικά. Οι αστικές τάξεις πολεμούν πλέον από κοινού τους εχθρούς λαούς. Το ίδιο οφείλουν και οι λαοί. Και αυτό θα μπορέσει να πάρει σάρκα και οστά όταν κάποιοι της αριστεράς τολμήσουν να παλέψουν ανοικτά και αποφασιστικά στο λαό την άποψη πως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. δεν υπάρχει ούτε εξασφάλιση ούτε μέλλον για τους λαούς. Υπάρχει μόνο πόνος, δάκρυα και αίμα. Αντίθετα υπάρχει μέλλον ζωής και προόδου μέσα από τον κοινό αγώνα των λαών ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλισμό.
www.kkeml.gr
13 Φεβρουαρίου 2014
Οι "κακής ποιότητας" μετανάστες μπορούν και να πνίγονται!
0
Φτηνά, κάτω από τα όρια επιβίωσης, μεροκάματα σε χωράφια και εργοστάσια. Συλλέκτες ανακυκλώσιμων υλικών αντί ενός εξευτελιστικού αντίτιμου. Διαμονή σε άθλιες παράγκες ή «σπίτια» με ακριβό ενοίκιο ή και άστεγοι. Κυνήγι από την αστυνομία, «κάρφωμα» από τα αφεντικά για να γλιτώσουν τα μεροκάματα, συνεχείς έλεγχοι σε αυτοκίνητα και σπίτια. Φασιστικές ομάδες που τους κυνηγούν, τους τραυματίζουν ή και τους σκοτώνουν, παράλληλα με τα επίσημα πογκρόμ του Ξένιου Δία, εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης άθλιας διαβίωσης όπου δεν έχουν καν το δικαίωμα να… παραπονεθούν, πόσο μάλλον να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν.
Κάπως έτσι περιγράφεται η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των μεταναστών που προέρχεται από τις χώρες της Ασίας, από Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Αφγανιστάν, Ινδία και αραβικές χώρες. Όχι ότι οι μετανάστες που ήρθαν από χώρες της ανατολικής Ευρώπης περνούν καλύτερα. Και αυτοί δεν παύουν να «παρενοχλούνται» από τις κατασταλτικές δυνάμεις, να γίνονται θύματα επιθέσεων από φασιστικές συμμορίες και γενικά να έχουν το δικαίωμα παραμονής στη χώρα μέσα από ένα νομικό πλέγμα που τους κάνει τη ζωή δύσκολη και τους αφαιρεί όσο το δυνατόν περισσότερα απ’ αυτά που προσπαθούν να βγάλουν.
Σε όλα αυτά προστίθεται το ιδεολογικό πλαίσιο που τους παρουσιάζει όλους λίγο ως πολύ ως εχθρούς του έθνους που έρχονται εδώ για να το αλώσουν, ως υπεύθυνους για την υποβάθμιση των γειτονιών, και της ζωής μας γενικότερα, μιας και η παρουσία τους ρίχνει τα μεροκάματα. Αλλά και ως υπεύθυνους για την… επιλογή που κάνουν να ταξιδέψουν θέτοντας σε κίνδυνο τις οικογένειές τους!
Με αφορμή το Φαρμακονήσι και με εκφράσεις από υπουργικά χείλη περί «κακής ποιότητας» μεταναστών φαίνεται το πώς η αστική εξουσία σκέφτεται και αισθάνεται για τους μετανάστες, για τι πράγμα τους προορίζει. Για φτηνό εργατικό δυναμικό που θα το χρησιμοποιεί όποτε και όσο το χρειάζεται, ανάμεσα στα άλλα για να τρομοκρατεί και να διαιρεί τον εργαζόμενο λαό και μετά θα το πετάει σαν ένα εξάρτημα άχρηστο που δεν αξίζει να ζει!
Όταν δε οι δυτικοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και το εγχώριο κεφάλαιο κρίνει ότι δεν «χωράνε άλλοι» στη χώρα, τότε χωρίς κανένα ενδοιασμό δίνει εντολή στους φρουρούς των συνόρων να τους «απωθήσουν». Πετυχημένα ή μη, δεν έχει σημασία. Δεν τρέχει και τίποτα αν πνιγούν μερικές (γνωστές) δεκάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά, στα …γαλανά νερά του Αιγαίου και του Ιονίου. Ή αν κάποιοι σκοτωθούν πατώντας νάρκες ή πνιγούν στα παγωμένα νερά του Έβρου. Άλλωστε, είπαμε, δεν χρειάζονται, περισσεύουν.
Όπως περισσεύουν κάμποσοι έλληνες εργαζόμενοι. Όλοι αυτοί οι μακροχρόνια άνεργοι, ή οι άλλοι οι «απασχολήσιμοι» ή «ωφελούμενοι», μαζί με τους «τυχερούς» που εξακολουθούν να δουλεύουν, είτε πληρώνονται είτε όχι. Σε όλους τους έχουν στερήσει κάθε δικαίωμα, ακόμη και στη στοιχειώδη περίθαλψη.
Οι ιμπεριαλιστές φροντίζουν λοιπόν τους λαούς των χωρών της «ζώνης των θυελλών», όπως έχουμε συνηθίσει να τις λέμε. Χώρες με ηγέτες ανδρείκελα, επί δεκαετίες έρμαια των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών, λαοί που δεν ξέρουν τι πάει να πει μακροχρόνια ειρήνη, να ζει κανείς χωρίς το φόβο να του σκάσει κάποια βόμβα ή κάποια σφαίρα, που τα παιδιά τους μεγαλώνουν συνηθισμένα στο καθημερινό θάνατο, στο βιασμό της χώρας τους και της ζωής τους. Φροντίζουν να τους μακελεύουν και να τους μετατρέπουν σε πρόσφυγες - πηγή πάμφθηνου εργατικού δυναμικού ή και ζωντανών στόχων όταν δεν τους χρειάζονται.
Χρειάζεται απάντηση λοιπόν. Το θέμα είναι από ποιους. Από ένα εργατικό λαϊκό κίνημα που θα έπρεπε να θεωρεί αυτονόητο την ταξική ενσωμάτωση των μεταναστών σε αυτό; Ποιο είναι όμως αυτό όταν τα σωματεία είναι κυριαρχούμενα από τις κυβερνητικές δυνάμεις ή από τους ρεφορμιστές που δεν τολμούν να κινηθούν σε αυτή τη κατεύθυνση αλλά «τολμούν» να χρησιμοποιούν τους μετανάστες για φεστιβάλ και φιέστες; Πού είναι οι εργάτες μετανάστες σε αγώνες σε εργοστάσια που ξεσπούν τελευταία, γιατί κατά κανόνα κρύβονται; Έχουν ή δεν έχουν ευθύνη οι συνδικαλιστικές δυνάμεις, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, για την ανοχή στη «παράνομη» και φτηνή εκμετάλλευση των μεταναστών; Να πάμε στις γειτονιές όπου ακόμη και σε περιόδους άνθησης των τοπικών κινημάτων οι περιώνυμες λαϊκές συνελεύσεις στις περισσότερες περιπτώσεις δεν τολμούν να απευθυνθούν και να βάλουν μετανάστες στις γραμμές τους ; Ή στην καλύτερη περίπτωση τους αποδέχονται στο όνομα της …συμπάθειας και της στοργής;
Να δώσει απάντηση ποιος; Η αριστερά που εντάσσει τα πάντα στους προεκλογικούς της σχεδιασμούς, που θεωρεί απάντηση στις μαζικές δολοφονίες τις εκδηλώσεις συμπάθειας ή χωριστές συγκεντρώσεις μερικών δεκάδων και εκατοντάδων με ανθρωπιστικά πλαίσια και χωρίς βέβαια να λείπουν τα αιτήματα τύπου «κάτω η κυβέρνηση» ή έστω «ο Δένδιας»; Ή η αναρχία, που έχει δει τον αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό αγώνα σαν αγώνα υπεράσπισης των ανήμπορων μεταναστών από αυτόκλητους «φρουρούς», στοχεύοντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς ή τις ρατσιστικές ομάδες αποκλειστικά και μόνο;
Είναι, εδώ και δεκαετίες, καιρός οι αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις να αναλάβουν δράση έτσι ώστε οι μετανάστες να νιώσουν και να λειτουργήσουν σαν αυτό που πραγματικά είναι: οργανικό κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας. Έτσι ώστε οι έλληνες εργάτες να καταφέρουν να τους εντάξουν στις γραμμές του κινήματός τους. Ώστε ο ελληνικός λαός να παλέψει ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που μακελεύουν λαούς και τους μετατρέπουν σε πρόσφυγες, ενάντια στις αμερικάνικες και νατοϊκές βάσεις που χρησιμοποιούνται για αυτό το σκοπό, ενάντια στο πλέγμα της εξάρτησης που μετατρέπει τη χώρα σε «φρουρό της ευρωπαϊκής νομιμότητας» και μαζικό δολοφόνο μεταναστών.
Δύσκολος δρόμος που πάει χέρι χέρι με τον αγώνα συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, που είναι αναπόσπαστος με την αντιιμπεριαλιστική πάλη του ελληνικού λαού. Δρόμος στον οποίο οι μετανάστες ως κομμάτι της εργατικής τάξης έχουν θέση και με το λόγο και με τις πράξεις τους. Δύσκολος αλλά αναγκαίος για την επιβίωση όλων μας.
Προλεταριακή Σημαία
Κάπως έτσι περιγράφεται η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των μεταναστών που προέρχεται από τις χώρες της Ασίας, από Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Αφγανιστάν, Ινδία και αραβικές χώρες. Όχι ότι οι μετανάστες που ήρθαν από χώρες της ανατολικής Ευρώπης περνούν καλύτερα. Και αυτοί δεν παύουν να «παρενοχλούνται» από τις κατασταλτικές δυνάμεις, να γίνονται θύματα επιθέσεων από φασιστικές συμμορίες και γενικά να έχουν το δικαίωμα παραμονής στη χώρα μέσα από ένα νομικό πλέγμα που τους κάνει τη ζωή δύσκολη και τους αφαιρεί όσο το δυνατόν περισσότερα απ’ αυτά που προσπαθούν να βγάλουν.
Σε όλα αυτά προστίθεται το ιδεολογικό πλαίσιο που τους παρουσιάζει όλους λίγο ως πολύ ως εχθρούς του έθνους που έρχονται εδώ για να το αλώσουν, ως υπεύθυνους για την υποβάθμιση των γειτονιών, και της ζωής μας γενικότερα, μιας και η παρουσία τους ρίχνει τα μεροκάματα. Αλλά και ως υπεύθυνους για την… επιλογή που κάνουν να ταξιδέψουν θέτοντας σε κίνδυνο τις οικογένειές τους!
Με αφορμή το Φαρμακονήσι και με εκφράσεις από υπουργικά χείλη περί «κακής ποιότητας» μεταναστών φαίνεται το πώς η αστική εξουσία σκέφτεται και αισθάνεται για τους μετανάστες, για τι πράγμα τους προορίζει. Για φτηνό εργατικό δυναμικό που θα το χρησιμοποιεί όποτε και όσο το χρειάζεται, ανάμεσα στα άλλα για να τρομοκρατεί και να διαιρεί τον εργαζόμενο λαό και μετά θα το πετάει σαν ένα εξάρτημα άχρηστο που δεν αξίζει να ζει!
Όταν δε οι δυτικοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και το εγχώριο κεφάλαιο κρίνει ότι δεν «χωράνε άλλοι» στη χώρα, τότε χωρίς κανένα ενδοιασμό δίνει εντολή στους φρουρούς των συνόρων να τους «απωθήσουν». Πετυχημένα ή μη, δεν έχει σημασία. Δεν τρέχει και τίποτα αν πνιγούν μερικές (γνωστές) δεκάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά, στα …γαλανά νερά του Αιγαίου και του Ιονίου. Ή αν κάποιοι σκοτωθούν πατώντας νάρκες ή πνιγούν στα παγωμένα νερά του Έβρου. Άλλωστε, είπαμε, δεν χρειάζονται, περισσεύουν.
Όπως περισσεύουν κάμποσοι έλληνες εργαζόμενοι. Όλοι αυτοί οι μακροχρόνια άνεργοι, ή οι άλλοι οι «απασχολήσιμοι» ή «ωφελούμενοι», μαζί με τους «τυχερούς» που εξακολουθούν να δουλεύουν, είτε πληρώνονται είτε όχι. Σε όλους τους έχουν στερήσει κάθε δικαίωμα, ακόμη και στη στοιχειώδη περίθαλψη.
Οι ιμπεριαλιστές φροντίζουν λοιπόν τους λαούς των χωρών της «ζώνης των θυελλών», όπως έχουμε συνηθίσει να τις λέμε. Χώρες με ηγέτες ανδρείκελα, επί δεκαετίες έρμαια των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών, λαοί που δεν ξέρουν τι πάει να πει μακροχρόνια ειρήνη, να ζει κανείς χωρίς το φόβο να του σκάσει κάποια βόμβα ή κάποια σφαίρα, που τα παιδιά τους μεγαλώνουν συνηθισμένα στο καθημερινό θάνατο, στο βιασμό της χώρας τους και της ζωής τους. Φροντίζουν να τους μακελεύουν και να τους μετατρέπουν σε πρόσφυγες - πηγή πάμφθηνου εργατικού δυναμικού ή και ζωντανών στόχων όταν δεν τους χρειάζονται.
Χρειάζεται απάντηση λοιπόν. Το θέμα είναι από ποιους. Από ένα εργατικό λαϊκό κίνημα που θα έπρεπε να θεωρεί αυτονόητο την ταξική ενσωμάτωση των μεταναστών σε αυτό; Ποιο είναι όμως αυτό όταν τα σωματεία είναι κυριαρχούμενα από τις κυβερνητικές δυνάμεις ή από τους ρεφορμιστές που δεν τολμούν να κινηθούν σε αυτή τη κατεύθυνση αλλά «τολμούν» να χρησιμοποιούν τους μετανάστες για φεστιβάλ και φιέστες; Πού είναι οι εργάτες μετανάστες σε αγώνες σε εργοστάσια που ξεσπούν τελευταία, γιατί κατά κανόνα κρύβονται; Έχουν ή δεν έχουν ευθύνη οι συνδικαλιστικές δυνάμεις, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, για την ανοχή στη «παράνομη» και φτηνή εκμετάλλευση των μεταναστών; Να πάμε στις γειτονιές όπου ακόμη και σε περιόδους άνθησης των τοπικών κινημάτων οι περιώνυμες λαϊκές συνελεύσεις στις περισσότερες περιπτώσεις δεν τολμούν να απευθυνθούν και να βάλουν μετανάστες στις γραμμές τους ; Ή στην καλύτερη περίπτωση τους αποδέχονται στο όνομα της …συμπάθειας και της στοργής;
Να δώσει απάντηση ποιος; Η αριστερά που εντάσσει τα πάντα στους προεκλογικούς της σχεδιασμούς, που θεωρεί απάντηση στις μαζικές δολοφονίες τις εκδηλώσεις συμπάθειας ή χωριστές συγκεντρώσεις μερικών δεκάδων και εκατοντάδων με ανθρωπιστικά πλαίσια και χωρίς βέβαια να λείπουν τα αιτήματα τύπου «κάτω η κυβέρνηση» ή έστω «ο Δένδιας»; Ή η αναρχία, που έχει δει τον αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό αγώνα σαν αγώνα υπεράσπισης των ανήμπορων μεταναστών από αυτόκλητους «φρουρούς», στοχεύοντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς ή τις ρατσιστικές ομάδες αποκλειστικά και μόνο;
Είναι, εδώ και δεκαετίες, καιρός οι αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις να αναλάβουν δράση έτσι ώστε οι μετανάστες να νιώσουν και να λειτουργήσουν σαν αυτό που πραγματικά είναι: οργανικό κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας. Έτσι ώστε οι έλληνες εργάτες να καταφέρουν να τους εντάξουν στις γραμμές του κινήματός τους. Ώστε ο ελληνικός λαός να παλέψει ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που μακελεύουν λαούς και τους μετατρέπουν σε πρόσφυγες, ενάντια στις αμερικάνικες και νατοϊκές βάσεις που χρησιμοποιούνται για αυτό το σκοπό, ενάντια στο πλέγμα της εξάρτησης που μετατρέπει τη χώρα σε «φρουρό της ευρωπαϊκής νομιμότητας» και μαζικό δολοφόνο μεταναστών.
Δύσκολος δρόμος που πάει χέρι χέρι με τον αγώνα συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, που είναι αναπόσπαστος με την αντιιμπεριαλιστική πάλη του ελληνικού λαού. Δρόμος στον οποίο οι μετανάστες ως κομμάτι της εργατικής τάξης έχουν θέση και με το λόγο και με τις πράξεις τους. Δύσκολος αλλά αναγκαίος για την επιβίωση όλων μας.
Προλεταριακή Σημαία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)