Την καλύτερη οικονομία του κόσμου θεωρεί για το 2023 την Ελληνική ο Economist.
… Όχι ακριβώς δια στόματος συστημικού:
«Η χώρα χρειάζεται νέο παραγωγικό μοντέλο, ενίσχυση της βιομηχανίας, αύξηση των εξαγωγών. Τα εμπορικά ελλείμματα αυξάνονται και το ισοζύγιο είναι αρνητικό. Υπάρχει κίνδυνος να μην διατηρηθούν οι ρυθμοί ανάπτυξης και να οδηγηθούμε σε μια ανάπτυξη τροφοδοτούμενη από τον τουρισμό και τις υπηρεσίες. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία».
Τάδε έφη ο κ Στασινόπουλος (παλιός πρόεδρος του ΣΕΒ αν δεν με απατά η μνήμη μου) σημερινός πρόεδρος της Ελληνικής Παραγωγής-Συμβούλιο Βιομηχανιών για την Ανάπτυξη.
Εκφράζοντας την αγωνία της ελληνικής βιομηχανικής μεταποίησης ο Στασινόπουλος γίνεται πιο ειλικρινής: «η κατά κεφαλή παραγωγικότητα της ελληνικής βιομηχανίας είναι πολύ χαμηλή σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το γεγονός αυτό δεν σχετίζεται με την εργατικότητα και την αποδοτικότητα των εργαζομένων. Έχει να κάνει με τη μικρή εγκατεστημένη παραγωγική δυναμικότητα και τη δυναμική της βιομηχανικής έντασης. Για να αυξηθεί το ΑΕΠ και να συγκλίνουμε με τις άλλες χώρες της ΕΕ πρέπει να ενισχυθεί η βιομηχανική παραγωγή…. Παρά το γεγονός ότι οι δικές μας εξαγωγές έχουν υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με το 2009, την αρχή της κρίσης, η συμβολή της βιομηχανίας στο ΑΕΠ είναι στο 9,1%, ποσοστό που μας κατατάσσει στους ουραγούς (24η θέση) στην ΕΕ».
… Όταν ο ταξικός αντίπαλος μιλάει από καρδιάς σχεδόν τον… αγαπώ!
Αλλά για να μιλήσουμε λίγο πιο σοβαρά τα ζητήματα που αναφέρει ο Στασινόπουλος επισημαίνονται πιο αναλυτικά και σε όλες τους τις διαστάσεις σε άρθρο της εφημερίδας «Κεφάλαιο» (στο άρθρο της 23/12 με τίτλο Θέλουμε τρία χρόνια για να αφήσουμε πίσω μας την κρίση):
Πρώτο και κύριο, ζήτημα χρέους:
Η Ελλάδα μπήκε στο πρόγραμμα του ΔΝΤ και των μνημονίων με χρέος στο 116% του ΑΕΠ λίγο πιο ψηλά από το μέσο όρο των χωρών της ΕΕ και με πιστοληπτική διαβάθμιση «Α».
Σήμερα λόγω των πρόωρων πληρωμών αλλά και του πληθωρισμού (που αυξάνει ονομαστικά το ΑΕΠ άρα μειώνει ποσοστιαία το χρέος με μια έννοια εικονικά) η χώρα έχει δημόσιο χρέος 162,3% του ΑΕΠ (40% πάνω από τότε) και πιστοληπτική βαθμίδα που την πήρε ιδροκοπώντας,BBB-! Θα άνοιγαν σαμπάνιες στο Μαξίμου αν έπαιρνε το BBB χωρίς το μείον πολύ περισσότερο το ΒΒΒ+. Διαβάθμιση δύο βαθμούς πιο κάτω από την εποχή που οδηγήθηκε η Ελλάδα στα μνημόνια!
Βέβαια έχει προηγηθεί η «εξυγίανση» των μνημονίων με τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα, δεν υπάρχουν ελλείματα δίδυμα και μέχρι το 2032 οι τόκοι θα είναι χαμηλοί ωστόσο οι αριθμοί είναι αριθμοί!
Και ερχόμαστε στα πιο χειροπιαστά οικονομικά μεγέθη: Το 65% του ΑΕΠ προέρχεται από δαπάνες κατανάλωσης, το ισοζύγιο πληρωμών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ είναι από τα υψηλότερα της ΕΕ, ενώ το δεκάμηνο Ιανουαρίου 2023 -Οκτωβρίου 2023 το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έφτασε τα 6,1% δις υπερκαλύπτοντας τις αυξημένες εξαγωγές!
Η αύξηση της αξίας των αγαθών και υπηρεσιών που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα κατά 65% σε σχέση με το 2019 κυρίως μέσω του τουρισμού τροφοδοτήθηκε από την εκτίναξη των εισαγωγών κατά 81,2 δις το ίδιο διάστημα. Με δυο λόγια οι τουρίστες κατανάλωναν προϊόντα που ήταν σε μεγάλο βαθμό ή κατ` ολοκληρία εισαγόμενα! Κάπως έτσι παρά την αύξηση των εξαγωγών η συμμετοχή των «καθαρών» εξαγωγών στο ΑΕΠ γίνεται αρνητική.
Άρα μια χώρα που «δέχτηκε» να μειωθεί το ΑΕΠ κυρίως σε ότι αφορά τους μισθούς γιατί τάχα «ζούσε πάνω από τις δυνατότητες της» (το θυμάστε το αφήγημα;) εξακολουθεί να ζει με δανεικά από τις εισαγωγές!
Η χώρα αν και παρουσίασε αύξηση κατά 90% στις επενδύσεις μετά το 19-20 (λογικό γιατί ξεκίνησε από το ναδίρ των μνημονίων και της πανδημίας) αυτές εξακολουθούν να υπολείπονται κατά πολύ του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Σήμερα αντιπροσωπεύουν το 15% του ΑΕΠ με μέσο ευρωπαϊκό όρο το 22,6%, σχεδόν δηλαδή διπλάσιο της Ελλάδας. Χωρίς μάλιστα αυτή η αύξηση να σημαίνει σώνει και καλά αύξηση των λεγόμενων «παραγωγικών επενδύσεων» δηλαδή των επενδύσεων που ξεκινούν «τάμπουλαράζα» και ολοκληρώνονται σε μία εντελώς νέα παραγωγική μονάδα. Αυτές είναι οι επενδύσεις αυξάνουν τον πάγιο παραγωγικό εξοπλισμό και κατά συνέπεια και το πραγματικό παραγόμενο ΑΕΠ. Σε αυτές υπολείπεται η οικονομία της χώρας.
Τώρα όσον αφορά την πρεμούρα του τίτλου του άρθρου για τα «επόμενα τρία χρόνια που έχουμε ευκαιρία για να αφήσουμε πίσω μας την κρίση» αυτό έχει να κάνει με το τρίχρονο που θα είναι ανοικτό το… «παράθυρο» του ταμείου ανάκαμψης. Και ύστερα μην τον… είδατε!
Σε αυτό το τρίχρονο που γεωπολιτικές εξελίξεις θα συνταράζουν τον κόσμο και όπου οικονομικοί αναλυτές κάνουν λόγο για «μητέρες των φουσκών» ή «για πάρε τα λεφτά και τρέξε» είναι πολύ αμφίβολο αν το παράθυρο του ταμείου ανάκαμψης θα αξιοποιηθεί όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση. Η όποια κυβέρνηση.
Να γιατί οι υποστηρικτές της σημερινής κυβέρνησης της αστικής τάξης φαίνονται να «πανηγυρίζουν» πολύ, πολύ πιο συγκρατημένα από τον Economist και να κρούουν κώδωνες… Κάτι ξέρουν αυτοί…
ΥΓ Όσον αφορά τη περίφημη σύγκλιση των εισοδημάτων ο μέσος ετήσιος μισθός ανά Έλληνα εργαζόμενο το 2022 ήταν κατά 30% χαμηλότερος του μέσου ευρωπαϊκού και η αγοραστική του δύναμη κατά 56,9% μικρότερη. Αυτά στο ξεκίνημα του πληθωριστικού κύματος….
Η θυσία των εργαζόμενων (θυμάστε την «εσωτερική υποτίμηση»;) οδήγησε στην αυξημένη κερδοφορία και την τεράστια μεταφορά πλούτου, αλλά η αστική τάξη εξακολουθεί να έχει πρόβλημα με το… παραγωγικό της μοντέλο. Ο δε Στασινόπουλος κάνει φιλότιμες προσπάθειες να πείσει (ποιον άραγε) ότι η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου δεν είναι κάτι το ουτοπικό. Μετά τις ουτοπίες των μικροαστικών ενδιάμεσων προγραμμάτων έχουμε και τις ουτοπίες των «καθαρά» αστικά τοιούτων!
ΔΜ
.png)
