Τον περασμένο Μάιο, η νεολαία στην Ινδία κατέκλυσε τους δρόμους της χώρας. Αφορμή στάθηκε η νοθεία σε εισαγωγικές εξετάσεις για τις ιατρικές σχολές με πάνω από 2 εκατομμύρια συμμετέχοντες. Μάλιστα, μετά την αποτυχία πολλών συνέβησαν πάνω από 20 αυτοκτονίες. Από την άλλη η κυβέρνηση χαρακτήρισε τους νέους που αντέδρασαν σε αυτή την κατάσταση ως “κατσαρίδες” και παράσιτα”. Αυτό στάθηκε αρκετό ώστε να πυροδοτήσει τη δημιουργία του “κινήματος της κατσαρίδας”. Ένα πολιτικό κίνημα από τους φοιτητές για τους φοιτητές. Βασικά αιτήματά του κινήματος ήταν η παραίτηση του υπουργού παιδείας της κυβέρνησης Μόντι, η αποζημίωση των οικογενειών των παιδιών που χάθηκαν άδικα λόγω αυτής της κατάστασης και η διαφάνεια στις εισαγωγικές εξετάσεις των πανεπιστημίων.
Το “κίνημα της κατσαρίδας” που στην αρχή ξεκίνησε ως τάση στα ΜΜΕ, πήρε σάρκα και οστά, μαζικοποιήθηκε και αγκαλιάστηκε πλατιά από τη νεολαία στην Ινδία, καθώς η καθημερινότητα για αυτούς είναι αβάσταχτη. Προοπτική δεν υπάρχει, ενώ η ανεργία είναι στα ύψη και οι θέσεις στα πανεπιστήμια της χώρας πολύ λίγες σε σχέση με το πλήθος των συμμετεχόντων. Όλα αυτά δημιουργούν μια κατάσταση που μυρίζει “μπαρούτι” αλλά ενισχύουν και το πεδίο για αντίδραση και αγώνα. Έτσι στις 20 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων ετών στο Νέο Δελχί. Πάνω από πενήντα χιλιάδες νέοι και νέες συγκεντρώθηκαν με κατεύθυνση το κοινοβούλιο όπου αντιμετώπισαν σφοδρές επιθέσεις από την αστυνομία, αφήνοντας πίσω εκατοντάδες τραυματίες. Λίγες μέρες αργότερα, ο υπουργός παιδείας Νταρμέντα Πραντάν παραιτήθηκε επικαλούμενος την ενότητα το έθνους και την επιστροφή των φοιτητών στις σπουδές τους.
Το “κίνημα της κατσαρίδας”, και πολύ περισσότερο η νεολαία που βγήκε αγωνιστικά στους δρόμους, πέτυχε ένα από τα αιτήματα της. Κατάφερε ένα ισχυρό πλήγμα στην κυβέρνηση που εξαθλιώνει τον λαό της Ινδίας εδώ και 12 χρόνια. Κατάφερε απέναντι στην ασυδοσία και την ταξική επίθεση που βιώνουν τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών, επιτέλους να βγει στο προσκήνιο, να διεκδικήσει, να ακουστεί κόντρα σε όσους θέλουν να τη σιωπήσουν. Το σημαντικότερο όμως είναι το εξής : έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι το σύστημα αυτό της βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης μπορεί να χτυπηθεί. Με επιμονή και μαχητικότητα, και με οργανωμένο αγώνα, κατάφεραν οι νέοι να πετύχουν μια πρώτη νίκη.
Όμως δεν πρέπει να σταματήσουν εκεί. Σε μια χώρα με τεράστια ποσοστά ανεργίας και με το μεγαλύτερο μέρος το πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, η παραίτηση του Πραντάν δεν αρκεί. Το κίνημα πρέπει να συνεχίσει την πάλη για την καλυτέρευση των όρων ζωής της νεολαίας. Η θέση του υπουργού θα καλυφθεί από κάποιον άλλο, που θα καλεστεί να εκπληρώσει τις ίδιες επιταγές. Αυτό που δε θα υποκατασταθεί όμως είναι η συνείδηση που καλλιεργήθηκε σε όσους συμμετείχαν στο κίνημα αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία, η οποία είδε νεαρά σε ηλικία άτομα να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι στο σύστημα για να διεκδικήσουν όσα τους αναλογούν.
Το τελευταίο διάστημα μάλιστα, επιτροπές του “κινήματος της κατσαρίδας” προχώρησαν σε επίβλεψη των σχολείων σε διάφορες περιοχές και καταγραφή των ελλείψεων που υπάρχουν σε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρισμό και άλλες βασικές παροχές, παρά τη στοχοποίηση μελών και την τρομοκρατία από την κυβέρνηση. Μάλιστα, μέλη του κόμματος του Μόντι επιτέθηκαν στο σπίτι ενός μέλους του κινήματος που βρισκόταν σε αυτές τις επιτροπές, με αποτέλεσμα να πεθάνει ο πατέρας του, λόγω των βίαιων πρακτικών που χρησιμοποιήθηκαν. Το κίνημα αμέσως έθεσε ως νέο στόχο την καλυτέρευση των συνθηκών των δημόσιων σχολείων και κάλεσε τα μέλη να προχωρήσουν σε ακόμα περισσότερες επισκέψεις σε σχολεία για καταγραφή.
Ο αγώνας τους λοιπόν δε σταματά, και πλέον στέκει ως δείγμα και για τους υπόλοιπους λαούς του κόσμου που πλήττονται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το κίνημα στην Ινδία θα πρέπει να αποτελέσει απόδειξη πως η οργάνωση και η συμμετοχή στους αγώνες είναι εφικτή και μπορεί να ασκήσει πίεση. Η νεολαία τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί κάποια από τα μεγαλύτερα χτυπήματα στα δικαιώματά της. Η ΕΒΕ που και φέτος άφησε χιλιάδες μαθητές εκτός τριτοβάθμιας, οι διαγραφές που πετάνε τριακόσιες χιλιάδες φοιτητές εκτός σχολών, κάμερες και τουρνικέ στα πανεπιστήμια, στοχοποίηση και τρομοκρατία. Και πέρα από όλα αυτά, ακρίβεια, ανεργία , ανασφάλεια για το μέλλον. Οι συνθήκες ζωής λοιπόν της νεολαίας στη χώρα χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. Μετά το τελευταίο μεγάλο ξέσπασμα ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η νηνεμία έχει επικρατήσει.
Παρόλα αυτά, το πεδίο υπάρχει και είναι πιο έντονο από ποτέ! Στον ορίζοντα διαγράφεται ζοφερό μέλλον για τους νέους που τους προετοιμάζουν για ένα γενικευμένο πολεμικό ξέσπασμα. Ποτίζοντας τους με εθνικιστικές φανφάρες, θέλουν να τους κάνουν “καύσιμο” για τις πολεμικές τους μηχανές. Από την άλλη η νεολαία έχει δείξει πως αν οργανωθεί και απαντήσει πολιτικά μπορεί να παίξει ρόλο. Αποτελεί διαχρονικά βραχνά για το σύστημα και γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να τη δηλητηριάσουν όσο πιο νωρίς γίνεται. Απαραίτητη όμως είναι η σωστή πολιτική κατεύθυνση που μπορεί να δώσει απάντηση στον δρόμο του αγώνα μακριά από αυταπάτες περί σωστής διαχείρισής του συστήματος και συμβιβασμών. Όπως λοιπόν στέκουν οι κατσαρίδες ενοχλητικές και πεισματάρες έτσι να σταθεί και η νεολαία της χώρας μας, αλλά και σε όλο τον κόσμο : ενοχλητική απέναντι στο σύστημα, με πείσμα για να κερδίσει όσα της αξίζουν και με επιμονή στον αγώνα!

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)





















