Αυτήν την Πέμπτη 12/2 στο στέκι Ζάλο σας περιμένουμε για συλλογικό ψήσιμο. Από τις 19:30 και μετά!
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισηγητικό κείμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ταξικής πορείας η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14 & 15 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), με τίτλο "Μπροστά στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, κάθε εργαζόμενος κομμάτι της απάντησης". ΕΔΩ βρίσκονται τα εισηγητικά κείμενα της Σύσκεψης και παράλληλα, ανοίγει η διαδικασία διαλόγου. Μπορείτε να στέλνετε τα κείμενα συμβολής σας στον διάλογο στο email taxikiporeia@gmail.com με την ένδειξη "Διάλογος". Τα κείμενα του διαλόγου θα δημοσιεύονται στον χώρο διαλόγου της ιστοσελίδας.
Καρλ Μαρξ: Το Κεφάλαιο, τ. Α΄, σελ. 246
Το δίκιο της αστικής τάξης, των κεφαλαιοκρατών και των αστών είναι κατοχυρωμένο στην καπιταλιστική κοινωνία. Εφαρμόζεται με τους αστικούς νόμους και διεκπεραιώνεται από τα όργανα επιβολής του κράτους. Στη σημερινή κοινωνία και στον δοσμένο ταξικό συσχετισμό, το αστικό δίκαιο έχει κάνει βήματα επιβολής της ταξικής κυριαρχίας του και της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Παράλληλα ο ίδιος ταξικός συσχετισμός και η υποχώρηση του εργατικού κινήματος ξεδιπλώνουν όλη τη «λαιμαργία» του κεφαλαίου να χτυπήσει ακόμα περισσότερο την οργάνωση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Η αστική τάξη έχοντας εξασφαλίσει την κυριαρχία της στο κράτος, το χρησιμοποιεί σαν δύναμη κρούσης για να καταστείλει την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τους πρωτοπόρους αγωνιστές και τα σωματεία που επιμένουν να αγωνίζονται. Στη χώρα μας οι αντεργατικοί νομοί που έχουν περάσει είναι διαδοχικοί και στοχεύουν στην καθυπόταξη της οργανωμένης πάλης, την υποταγή και τον ασφυκτικό έλεγχο των σωματείων.
Τα πρόσφατα μόνο παραδείγματα είναι πολλά. Από τον νόμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ του 2016 που καθιέρωνε το λοκ άουτ των εργοδοτών και άλλαζε το καθεστώς απόφασης για απεργία από τα σωματεία (50%+1), μέχρι τους νόμους Χατζηδάκη-Γεωργιάδη που συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον χτυπώντας τη συνδικαλιστική δράση, υποχρεώνοντας τα σωματεία να μπουν στο ΓΕΜΗΣΟΕ για να είναι νόμιμα, επιβάλοντας τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, νομιμοποιώντας και διευκολύνοντας την απεργοσπασία κ.ά. Πλάι σε αυτούς τους νόμους πρέπει να προσθέσουμε τον νόμο 4703/2020 του Χρυσοχοΐδη για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, ο οποίος ψηφίστηκε εν μέσω της πανδημίας του Covid-19. Ειδική μνεία πρέπει να κάνουμε στον νόμο για την αξιολόγηση στο δημόσιο αλλά και το νέο πειθαρχικό που εφαρμόζεται από τη νέα χρονιά. Με πρώτο στόχο τους εκπαιδευτικούς και στη συνέχεια τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η κυβέρνηση προωθεί ένα ασφυκτικό και αυταρχικό πλαίσιο ευθυγράμμισης και υποταγής στα κελεύσματα του κεφαλαίου. Πειθαρχικές ποινές, πρόστιμα, μειώσεις αποδοχών και φυσικά απολύσεις περιμένουν τους εργαζόμενους που δεν ευθυγραμμίζονται και διαφωνούν με την αξιολόγηση. Έχοντας προσπαθήσει να χτίσει όλο το προηγούμενο διάστημα τον μύθο της αξιοκρατίας και λοιδορώντας τους δημοσίους υπαλλήλους σαν τεμπέληδες και υψηλόμισθους, τα χρησιμοποιεί σαν ιδεολογικό προκάλυμμα για να χτυπήσει το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρεπή ζωή. Με βάση αυτά έχει προχωρήσει σε πογκρόμ διώξεων και απολύσεων, με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου να «σφυρίζουν αδιάφορα» και να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους απέναντι στους εργαζόμενους.
Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι το κεφάλαιο σε αυτή τη φάση νομοθετεί και υπερασπίζεται την εκμετάλλευση των εργαζομένων και ποινικοποιεί κάθε τους προσπάθεια να οργανωθούν και να διεκδικήσουν. Εργαλείο σε αυτή την κατεύθυνση έχει όλο το νομικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο το οποίο έχει εξαπολύσει απέναντι στην εργατική τάξη. Έτσι λοιπόν κόβει και ράβει τους νόμους στα μέτρα του, ώστε οι αντιδράσεις των εργαζομένων ει δυνατόν να βγαίνουν στην παρανομία εν τη γενέσει τους και να μπορεί ανενόχλητο να προωθεί την πολιτική του στους εργασιακούς χώρους. Σύμμαχος σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, οι οποίες δίνουν διαπιστευτήρια υποταγής στην αστική νομιμότητα κάθε φορά που εγκαλούνται από το κράτος και την εκάστοτε κυβέρνηση, και μάλιστα πολλές φορές έχουν βρεθεί απέναντι στους εργαζόμενους επικαλούμενες την αστική νομιμότητα και το αστικό σύνταγμα. Από δίπλα και οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, οι οποίες παρά τις αγωνιστικές κορόνες που κατά καιρούς ξεστομίζουν ενάντια στην κυβέρνηση και το κεφάλαιο, καλλιεργούν και αυτές ακριβώς την ίδια υποταγή με τους εργατοπατέρες. Φανερό παράδειγμα η στάση όλων των συστημικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων μπροστά στο νόμο Χατζηδάκη και την εφαρμογή του. Για τους εργατοπατέρες και τα σωματεία που ελέγχουν δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα. Έτρεξαν χωρίς καν να τους ζητηθεί (πολλές φορές) να γράψουν τα σωματεία που ελέγχουν στο ΓΕΜΗΣΟΕ, να στήσουν ηλεκτρονικές κάλπες σε αυτά και τις ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα που ελέγχουν και βέβαια να το δικαιολογήσουν σαν κάτι απολύτως φυσιολογικό. Από δίπλα και οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ οι οποίοι αφού διακήρυσσαν σε κάθε τόνο ότι ο νόμος Χατζηδάκη «θα μείνει στα χαρτιά» και «δεν θα εφαρμοστεί» και τον κατακεραύνωναν σαν αντεργατικό, έγραψαν σωματεία που ελέγχουν στο ΓΕΜΗΣΟΕ και βρήκαν τη φαεινή να στήσουν ηλεκτρονικές κάλπες σε όποιες αρχαιρεσίες προέκυπταν αλλά να μην τις κοινοποιούν στους εργαζόμενους.
Ίδια περίπου κατάσταση και με την εφαρμογή της αξιολόγησης στους εκπαιδευτικούς. Η συνδικαλιστική ηγεσία των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ έχει ανοίξει τον δρόμο για το πέρασμα της αξιολόγησης (άλλωστε πότε δεν είπαν πραγματικά ότι διαφωνούν) αφήνοντας έκθετους τους εργαζόμενους, και το ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση, μαζί με κομμάτι των Παρεμβάσεων, με τα «Ενιαία Κείμενα» (το αντίστοιχο «κόλπο» των ηλεκτρονικών καλπών που δεν ανακοινώνονται), αποδέχονται την αξιολόγηση και διαφεύγουν από την πραγματική αναγκαιότητα του αγώνα. Σε μια αντισυνδικαλιστική-δεξιά λογική, το ΠΑΜΕ χρησιμοποιεί επιχειρήματα «Γεωργιάδη», λέγοντας ότι δεν εμποδίζουμε αξιολογήσεις για εκπαιδευτικούς που έχουν πει ότι «θέλουν να αξιολογηθούν». Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό σε συνθήκες απειλών για απολύσεις και πειθαρχικά, σημαίνει επί της ουσίας διάλυση του μετώπου του αγώνα. Αναφέρουμε αυτά τα 2 χαρακτηριστικά παραδείγματα (και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και αλλά) για να δείξουμε ότι δεν είναι εξαίρεση η κατάσταση στο δημόσιο με την αξιολόγηση ή με την εφαρμογή του νόμου Χατζηδάκη. Είναι η κυρίαρχη κατάσταση που αναπαράγεται με κάθε αφορμή και κάθε εφαρμογή κάποιου αντεργατικού νόμου ή μέτρου. Από τη μία οι δυνάμεις του συστήματος και του εργοδοτικού συνδικαλισμού που τρέχουν να εφαρμόσουν τους νόμους και από πίσω οι παρατρεχάμενοί τους (οι δυνάμεις του ρεφορμισμού) που τους εφαρμόζουν με διάφορα τερτίπια και πάντα με πολλές αγωνιστικές και ταξικές κορόνες.
Το βασικό πρόβλημα και ζήτημα που προκύπτει είναι ότι κανείς από όλους αυτούς δεν προτάσσει σε καμία από τις περιπτώσεις τη γραμμή της κεντρικής μάχης-αντιπαράθεσης με τη γραμμή της επίθεσης η οποία εξελίσσεται. Όχι μόνο λοιπόν δεν κάνουν αυτό, αλλά σαμποτάρουν και λοιδορούν με τον χειρότερο τρόπο αυτούς που βάζουν αυτή τη γραμμή. Αναφερόμαστε στο παράδειγμα του ΣΕΤΗΠ (Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής) όπου η πλειοψηφία του σωματείου (ΠΑΜΕ) αποφάσισε να εφαρμόσει τις ηλεκτρονικές κάλπες χωρίς να τις ανακοινώσει αλλά και χωρίς καν να ενημερώσει τους συναδέλφους στη Γενική Συνέλευση και το ΔΣ. Στην καταγγελία της Ταξική Πορείας για αποχή από τις κάλπες που εισάγουν στο σωματείο την εφαρμογή του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη απάντησε με τραμπουκισμούς, ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις του σωματείου (εξωκοινοβούλιο και αυτονομία) συμμετείχαν. Αντίστοιχα και με μεγαλύτερη ένταση στο ζήτημα της αξιολόγησης στους εκπαιδευτικούς. Η απολυμένη εκπαιδευτικός συναγωνίστρια Χ. Χοτζόγλου η οποία διώκεται για συνδικαλιστική δράση ενάντια στην αξιολόγηση, είναι όνομα ξεχασμένο και διαγραμμένο από τις ανακοινώσεις του ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση. Όχι μόνο αυτό, αλλά και στο ίδιο της το σωματείο η στάση είναι εχθρική και πολεμική και πάντα οι δυνάμεις αυτές ψάχνουν διέξοδο… διαφυγής με αποτέλεσμα να εμφανίζονται στις όποιες διαδικασίες δια αντιπροσώπων χωρίς ουσιαστικά να στηρίζουν την επαναφορά της στο σχολείο.
Πιο ξεκάθαρα τέθηκαν τα ζητήματα την περίοδο της πανδημίας και των απαγορεύσεων. Για το κεφάλαιο ήταν χρυσή ευκαιρία να περάσει ό,τι αντεργατικό και αντιδημοκρατικό μέτρο μπορούσε εκείνη την περίοδο. Το βασικό του ατού ήταν η τρομοκρατία και ο φόβος που υπήρχε σε όλο τον λαό για την εξάπλωση του ιού. Αν και τα μέτρα που παίρνονταν παρουσιάζονταν σαν μέτρα που ενίσχυαν την ασφάλεια, η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Ενισχύθηκε η καταστολή στην κοινωνία, την ώρα που στα εργοστάσια και σε άλλους χώρους δουλειάς (τηλεφωνικά κέντρα, σούπερ μάρκετ), η καραντίνα και οι αποστάσεις ήταν ανέκδοτο, τα μέσα ατομικής προστασίας ανύπαρκτα, τα ωράρια αόριστα και απεριόριστα. Πάνω σε αυτό πάτησε και κήρυξε απαγορεύσεις, πρόστιμα και καταστολή σε όποιον αντιδρούσε. Για τις δυνάμεις του εργατοπατερισμού δεν τέθηκε κανένα ζήτημα, υποτάχθηκαν πλήρως στα κυβερνητικά μέτρα και κήρυξαν παύση κινήματος. Όχι μόνο αυτό, αλλά ενίσχυσαν την τρομοκρατία και την κινδυνολογία και κατηγόρησαν όποιον κινητοποιούταν μέσα στις απαγορεύσεις σαν απερίσκεπτο και επιτήδειο. Από την άλλη, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, απέναντι στη σφοδρή επίθεση, έδιναν τη γραμμή της συμβολικής απάντησης, δηλαδή καμίας απάντησης. Ενδεικτική η στάση τους στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, τις συγκεντρώσεις έξω από τα νοσοκομεία, τις απεργίες και τις συγκεντρώσεις που έγιναν εκείνη την περίοδο. Τα εκατοντάδες σωματεία και συνδικάτα που ανήκουν στο ΠΑΜΕ και κηρύσσουν την αντεπίθεση «κατέβασαν ρολά» για μήνες και θέση πήραν οι ολιγομελείς αντιπροσωπείες που πόζαραν έξω από το υπουργείο Εργασίας και τα συμβολικά σόου την Πρωτομαγιά στο Σύνταγμα, που πήραν τα εύσημα από όλο το σύστημα για την «υπεύθυνη στάση» τους. Αυτή η ευθυγράμμιση στις επιταγές τις αστικής νομιμότητας από την πλειοψηφία των δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος με πρόσχημα τις ιδιαίτερες συνθήκες είναι απόδειξη ότι αυτές οι δυνάμεις, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε «έκτακτες» ή «κανονικές» συνθήκες, δεν θέλουν και δεν μπορούν να πάνε κόντρα στους νόμους και τα μέτρα του αστικού κράτους. Είναι θα λέγαμε δυνάμεις υποταγής «παντός καιρού», που αντί να προωθούν την πάλη των εργαζομένων, τους υπενθυμίζουν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα ότι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα γιατί το κράτος και το κεφάλαιο δεν το επιτρέπει.
Για το κράτος, τα σωματεία πρέπει να λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες που θέτει αυτό και κάτω από τον δικό του έλεγχο. Επειδή όμως το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν είναι ανεξάρτητα όργανα, αλλά όργανα που ελέγχονται από την αστική τάξη και τους κεφαλαιοκράτες. Σε κάθε περίοδο, τα σωματεία, οι ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα έχουν περισσότερους ή λιγότερους «βαθμούς ελευθερίας» ανάλογα με τον ταξικό συσχετισμό αλλά και τις πολιτικές δυνάμεις-αντιλήψεις που κυριαρχούν σε αυτά. Στα συνδικαλιστικά όργανα αυτό που κυριαρχεί είναι η λειτουργία σύμφωνα με τον συνδικαλιστικό νόμο 1264/1982 και τις αλλαγές που έφεραν οι πιο πρόσφατοι νόμοι. Νόμοι που βάζουν βαθειά το κρατικό χέρι στον έλεγχο των σωματείων και το φακέλωμα των μελών τους, εποπτεύουν και επικυρώνουν τις διαδικασίες τους και κατευθύνουν τη δράση τους (στις εκλογές στα σωματεία, ο δικαστικός αντιπρόσωπος επικυρώνει τα αποτελέσματα σαν εκπρόσωπος του κράτους και της αστικής νομιμότητας). Ενδεικτικά ένα πρωτοβάθμιο σωματείο δεν μπορεί να προκηρύξει απεργία να δεν την προ-αναγγείλει, αν δεν συμμετέχουν στην απόφαση γι’ αυτήν το 50% των μελών του και αν δεν προστατεύει τους μη απεργούς (απεργοσπάστες). Είναι φανερό πως με βάση αυτό αλλά και όλο το υπόλοιπο νομοθετικό πλαίσιο που υπάρχει σήμερα, ένα σωματείο μπορεί πολύ δύσκολα να προκηρύξει απεργία αν δεν την επικυρώσει ο ταξικός του αντίπαλος. Επίσης μέσα στις ίδιες τις διαδικασίες των σωματείων, η υποταγή στην αστική νομιμότητα είναι γραμμή και κατεύθυνση η οποία εξαπολύεται ενάντια στις δυνάμεις του αγώνα. Οι αρχαιρεσίες των σωματείων, των εργατικών κέντρων και των ομοσπονδιών γίνονται με βάση τον 1264, ο οποίος είναι καλπονοθευτικός και αποκλείει τις μικρότερες δυνάμεις και την πολυφωνία στα ΔΣ και τα όργανα. Με βάση την ενισχυμένη αναλογική οι δυνάμεις των ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΜΕ κ.ά. αποκλείουν τις υπόλοιπες δυνάμεις από την εκπροσώπηση στα συνδικαλιστικά όργανα και δημιουργούν μια δομή βαθειά υποταγμένη και ελεγχόμενη.
Η γραμμή λοιπόν της υποταγής στην αστική νομιμότητα είναι η κυρίαρχη. Μπλοκάρει τους εργατικούς αγώνες και στοχοποιεί όποιον αγωνίζεται και οργανώνεται. Σημαίνει αυτό πως από εδώ και πέρα οι εργατικοί αγώνες θα βγαίνουν παράνομοι και το σύστημα θα ξεμπερδεύει με τις όποιες αντιδράσεις; Σε καμία περίπτωση. Πρώτα και κύρια γιατί τα σωματεία, όσο κι αν έχουν διαβρωθεί από τις δυνάμεις και τις αντιλήψεις που κυριαρχούν σε αυτά, δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν την αναγκαιότητα υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων και διεκδικήσεων. Αποτελούν έκφραση δηλαδή του ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλον τρόπο να αντιπαρατεθούν αποτελεσματικά στο κεφάλαιο και την εργοδοσία από το να συνενωθούν, να περιορίσουν τους ανταγωνισμούς τους και να σταθούν συλλογικά. Τα σωματεία, όμως, για να μπορέσουν να αγωνιστούν για τα συμφέροντα των εργαζομένων, πρέπει να είναι εργαλεία στα χέρια τους. Πρέπει μέσα σε αυτά να ξεκαθαρίζουν οι αντιλήψεις που υπάρχουν και οι εργαζόμενοι να συντάσσονται με τη γραμμή της ταξικής πάλης και σύγκρουσης (με τους νόμους και τις κατευθύνσεις των αφεντικών) και όχι με αυτή της υποταγής στην αστική νομιμότητα και την ταξική συνεργασία.
Μπορεί να ξεπεραστεί η τρομοκρατία του συστήματος και των δυνάμεων της υποταγής, που κατηγορούν τους αγώνες και τις διαδικασίες με τις οποίες δεν συμφωνούν σαν «παράνομες»; Ναι μπορεί και έχει ξαναγίνει. Με τη μαζικότητα και την πλατιά αλληλεγγύη των εργαζομένων οι οποίοι είναι πεισμένοι ότι πρέπει να παλέψουν και ότι το μόνο όπλο που έχουν είναι η ενότητα και η οργάνωσή τους. Μπροστά σε ένα τέτοιο ρεύμα αντίστασης και διεκδίκησης μπορεί μόνο να υποχωρήσει η εργοδοτική και αστική τρομοκρατία και να υπάρξουν σήμερα νίκες. Ακόμη το γεγονός πως η επίθεση στα εργασιακά προχωράει σαν οδοστρωτήρας, δημιουργεί και τους ίδιους τους όρους μαζικών ξεσπασμάτων και αντιστάσεων από τους εργαζόμενους. Γι’ αυτόν τον λόγο, όποτε τους δίνεται η ευκαιρία οι εργαζόμενοι βγαίνουν μαζικά στον δρόμο του αγώνα. Αυτό που τους αποτρέπει να συνεχίσουν είναι η μη ύπαρξη πραγματικής και μαζικής, αγωνιστικής διεξόδου στους χώρους δουλειάς και στα σωματεία τους.
Αντίθετα, για να αποτραπεί η μαζική έκφραση των εργαζομένων, αυτό που μπαίνει μπροστά είναι η γραμμή της συνδιαλλαγής με το κεφάλαιο και της αστικής νομιμότητας. Πόσες φορές εργαζόμενοι που ξεκίνησαν έναν αγώνα ενάντια στις απολύσεις (ΛΑΡΚΟ, Μαλαματίνα), για να μονιμοποιηθούν (βλέπε ΌΤΑ) ή για τα δεδουλευμένα τους, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (αστικές ή ρεφορμιστικές) δεν τους έσυραν σε ατέλειωτες δικαστικές διαμάχες επικαλούμενοι τα αστικά δικαστήρια σαν τη… μητέρα των μαχών, βάζοντας στην άκρη τους απεργιακούς αγώνες και την οργάνωση της μάχης; Είναι ή δεν είναι αυτή η γραμμή, γραμμή υποταγής στην αστική νομιμότητα και παραγκωνισμός της ταξικής γραμμής της διεκδίκησης και της δημιουργίας όρων πραγματικού αγώνα; Πόσες φορές σε κεντρικούς νόμους της κυβέρνησης, δεν κυριάρχησε η γραμμή της «μη εφαρμογής» και η γραμμή της ανατροπής κριτικαρίστηκε σαν ανεδαφική και ουτοπική από όλους αυτούς (εργατοπατέρες και ρεφορμιστές);
Είναι ή δεν είναι αυτές οι δύο πλευρές έκφραση αυτής της «αντινομίας» και των «δύο δικαίων» που αναφέρει ο Μαρξ στο απόσπασμα που παραθέσαμε στην αρχή; Από τη μία το δίκιο της εργατικής τάξης, να οργανώνεται συλλογικά και να διεκδικεί, και έτσι να πουλάει την εργατική δύναμη της με καλύτερους όρους για αυτήν. Από την άλλη το αστικό κράτος, σαν έκφραση του κεφαλαίου, να νομοθετεί την αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, αλλά και να βγάζει παράνομη την όποια προσπάθεια των εργαζομένων να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αυτό που μας αντιστοιχεί και αυτό που λείπει σήμερα από το εργατικό κίνημα είναι η γραμμή της μη συμμόρφωσης και της αντιπαράθεσης με τα αντεργατικά μέτρα και την αστική νομιμότητα. Αυτή σήμερα είναι η γραμμή που πρέπει να στηριχτεί στο εργατικό κίνημα, να κερδίσει έδαφος και να δημιουργήσει ένα μαζικό μπλοκ αντίστασης και διεκδίκησης. Αυτή τη γραμμή πρέπει να υπηρετήσουμε αν θέλουμε σήμερα να έχουμε νίκες και τα πράγματα να πάνε αλλιώς για τους εργαζόμενους.
Αυτήν την Πέμπτη 12/2 οι Αγωνιστικές Κινήσεις σας καλούν στη Σφεντόνα για Τσικνοπεμπτιάτικο ψήσιμο. Από τις 17:00 και μετά!
Με πρόταση της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), το συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας αποφάσισε τελικά μια τετράωρη στάση εργασίας (12:00-16:00) την Παρασκευή 13/2, ημέρα που μπαίνει προς ψήφιση το αντεργατικό νομοσχέδιο για τις ΣΣΕ. Την ίδια απόφαση είχε πάρει και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Αποφάσεις που κινούνται στη γραμμή της ΔΑΣ, μη σύγκρουσης και μη αναμέτρησης με το κεφάλαιο και την κυβέρνηση. Όπως και στην προηγούμενη απεργία εν όψει της ψήφισης του βάρβαρου προϋπολογισμού, όπου δεν έβγαλε καν απεργιακό κάλεσμα, έτσι και σε αυτήν την απόφαση κυριαρχεί η λογική της υπονόμευσης της συλλογικής πάλης των εργαζομένων. Άλλωστε, «θα φροντίσουν» οι βουλευτές του ΚΚΕ που ζήτησαν να αποσυρθεί το νομοσχέδιο με βάση τις «αποκαλύψεις» για τις δραστηριότητες του Παναγόπουλου.
Οι ηγεσίες της ΔΑΣ γνωρίζουν πολύ καλά ότι, για το μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζομένων, η συμμετοχή στη στάση εργασίας αυτή είναι πολύ δύσκολη, ακριβώς γιατί έχουν κάνει τα πάντα για να υπονομεύσουν τον αγώνα ενάντια στο νομοσχέδιο. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πρότειναν εξαρχής 24ωρη απεργία, ώστε να μη δοθεί η δυνατότητα στον εργαζόμενο λαό να απεργήσει και να παλέψει.
Οι αποφάσεις αυτές αποτελούν εικόνα για το πώς αντιλαμβάνονται οι συγκεκριμένες παρατάξεις τη συνδικαλιστική δράση. Θεωρούν την πάλη των εργαζομένων «χαμένη υπόθεση». Ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αναμετρηθούν με το σύστημα. Αυτό που αναζητούν είναι οι όροι συνομιλίας μαζί του, στα πλαίσια της «εργασιακής ειρήνης», ειδικά αυτήν την περίοδο που κονταροχτυπιούνται για το ποιος θα πρωτοπάρει την καρέκλα του προέδρου της ΓΣΕΕ.
Έτσι, πήραν μια απόφαση ίσα ίσα για να βγουν από την υποχρέωση, στα πλαίσια του «εικονικού συνδικαλισμού» που μας έχει συνηθίσει το ΠΑΜΕ, αλλά που κυρίως αποτελεί «κλείσιμο του ματιού» στην κυβέρνηση για τις προθέσεις αυτής της συνδικαλιστικής παράταξης στο μέλλον.
Ακόμα ένας λόγος που δεν ήθελαν την απεργία είναι ότι την Παρασκευή υπάρχει το απογευματινό κάλεσμα για τους αγρότες. Έτσι υπονομεύουν τη δυνατότητα να υπάρξουν την ίδια μέρα δύο μαζικά συλλαλητήρια που θα πιέσουν την κυβέρνηση. Στην ίδια γραμμή υπονόμευσης πάρθηκε και η απόφαση για απεργία στις 28/2, ημέρα Σάββατο, για τα Τέμπη — μέρα που έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν δουλεύουν.
Απέναντι σε αυτές τις αποφάσεις, οι εργαζόμενοι πρέπει να μαζικοποιήσουν τα σωματεία τους, να συμμετάσχουν ενεργά και να καταγγείλουν τις πολιτικές απαξίωσης και υποταγής της συλλογικής δράσης που προωθούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Να τα ξανακάνουν όργανα πάλης, ταξικά και ανεξάρτητα από το κράτος και τους μηχανισμούς του. Μόνο έτσι θα καταφέρουν να κοντράρουν την κυβέρνηση και την εργοδοσία και να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις που θα βελτιώνουν τους όρους ζωής τους.
Κάτω τα χέρια από τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τα όργανα πάλης τους!
Όλοι/ες Τετάρτη 11/2 στα Δικαστήρια Χανίων 9:00μμ
Την Τετάρτη 11/2/2026 είναι η δίκη των 8 φοιτητών και φοιτητριών του Πολυτεχνείου Κρήτης. Τον Οκτώβρη του 2021, η τότε Υπουργός Παιδείας Κεραμέως, είχε ζητήσει εισαγγελική παρέμβαση, έπειτα από ανακοίνωση του κοσμήτορα του ΗΜΜΥ που έκανε λόγο για “ομηρεία” του από φοιτητές σε μια κινητοποίηση του Φοιτητικού Συλλόγου στο γραφείο του.
Όλοι οι αντι-φοιτητικοί νόμοι του τελευταίου διαστήματος (νόμοι Κεραμέως, Πιερρακάκη, Ζαχαράκη) βαδίζουν προς μια και μόνο κατεύθυνση. Να φτιάξουν ένα Πανεπιστήμιο αποστειρωμένο γεμάτο ταξικούς φραγμούς, με διαγραφές, πειθαρχικά, εντατικοποίηση. Όπου οποιαδήποτε φωνή αντίστασης θα διώκεται και θα καταστέλλεται. Και μέσα στις σχολές βρίσκονται και διάφοροι από το καθηγητικό κατεστημένο πρόθυμοι να υλοποιήσουν την επίθεση.
Η φασιστικοποίησης εντείνεται το τελευταίο διάστημα με τις διώξεις-πειθαρχικά σε φοιτητές του ΠΚ, του ΕΜΠ κα, με τα χιλιάδες πειθαρχικά σε βάρος εκπαιδευτικών και τη δυνητική αργία της Χρύσας Χ, την καταστολή λαού και νεολαίας στις διαδηλώσεις. Η καταστολή και η τρομοκρατία της κυβέρνησης διαμηνύει ακόμα σκληρότερη επίθεση στο δικαίωμά μας να σπουδάζουμε. Ήδη υπάρχουν εξαγγελίες για αναθεώρηση του άρθρου 16, Εθνικό Απολυτήριο, ελεγχόμενη είσοδο στα ΑΕΙ. Στο Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν θέλουν τους φοιτητές πειθαρχημένους, χωρίς τη δυνατότητα να αντιστέκονται, να συζητούν συλλογικά και να οργανώνονται στα όργανά τους.
Η υπόθεση των διωκόμενων συμφοιτητών μας είναι υπόθεση που μας αφορά όλους. Ενάντια στην πολιτική του συστήματος που μας διαγράφει κατά εκατοντάδες χιλιάδες και φέρνει πειθαρχικά, οι φοιτητές να προτάξουμε το συλλογικό και οργανωμένο αγώνα. Μέσα από μαζικές διαδικασίες, συνελεύσεις και κινητοποιήσεις μπορούμε να ανατρέψουμε τους νόμους τους, να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στις σπουδές. Οι αγώνες μας δεν ποινικοποιούνται, να υπερασπιστούμε την πολιτική και συνδικαλιστική δράση μέσα στις σχολές μας.
• Να αθωωθούν οι 8 φοιτητές/τριες!
• Καμία ποινική δίωξη - κανένα πειθαρχικό σε κανέναν φοιτητή/τρια!
• Να παρθούν πίσω οι διαγραφές!
• Κάτω τα χέρια από τη νεολαία και τις σπουδές της!
Από τα χρόνια του εμφυλίου το ΚΚΕ χαρακτηρίζονταν ως "άκρα αριστερά" από τους "εθνικόφρονες". Η άλλη η "μέση" αριστερά ήταν σε αναζήτηση.
Με την μεταπολίτευση είχαμε τη θεωρία του αριστεροχουντισμού ή χονντοαριστερισμού (εξαρτιέται ποιος το έλεγε Καραμανλής ή Φλωράκης) που "κοιτούσε" προς τις οργανώσεις της τότε εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς . Ήταν τα σπάργανα της θεωρίας των δύό άκρων μάλιστα κλασσικοί δεξιοί αντικομουνιστές εισηγητές σε εγχειρίδια του στρατού και όχι μόνο (πχ η περίφημη Αγωγή του Πολίτη στα σχολειά) έκαναν λόγο για τον "κόκκινο και μαύρο φασισμό."
Με τα μνημόνια και επί κυβερνήσεως Σαμαρά-Βενιζέλου έκανε την εμφάνιση του ο χαρακτηρισμός "κόμματα του συνταγματικού τόξου" σε μία επανεμφάνιση της θεωρίας των... δύο άκρων
Αυτά στην Ελλάδα.
Στην ιμπεριαλιστική Γαλλία τα πράγματα φαίνεται είναι πιο θεσμοθετημένα, πιο "επίσημα" θα λέγαμε.
Επιπλέον το πράγμα έχει μία προϊστορία καθώς οι όροι αριστερά, κέντρο, δεξιά έχουν παρθεί από την τοποθέτηση των Γιρονδίνων και Γιακωβίνων στα έδρανα της Γαλλικής Συνέλευσης με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης. Και με τους "ακραίους" εκπροσώπους Μαρά και Ροβεσπιέρο (από τα πρώτα μέτρα που πήρε η "Έκτακτη Επιτροπή" ήταν η κατάργηση των εργατικών λεσχών και ενώσεων και η απαγόρευση απεργιών).
Κοτζάμ Συμβούλιο Επικρατείας της Γαλλίας απεφάνθη σχετικά πρόσφατα ότι το κόμμα του Μελανσόν, η Ανυπότακτη Γαλλία, είναι... αριστερά (μαζί με τους σοσιαλιστές και τους- εντός πολλών εισαγωγικών - κομμουνιστές του πάλαι ποτέ κόμματος του Μαρσαί).
Κλασσικά "άκρα αριστερά" οι μαοϊκοί, οι τροτσκιστές και φυσικά οι αναρχικοί (που βέβαια και μόνο ο όρος "αριστερά¨τους προκαλεί αλλεργία).
Οπότε ο εκπρόσωπος της Ανυπότακτης Γαλλίας, διαρρηγνύων τα ιμάτια αυτού, δήλωσε πως θα προσφύγει ξανά στο Συμβούλιο Επικρατείας για να επικυρωθεί ο χαρακτηρισμός αριστερά για την Ανυπότακτη Γαλλία μετά το χαρακτηρισμό της ως κόμμα της "άκρας αριστεράς" (μαζί με άλλες δύο οργανώσεις) από το Υπουργείο Εσωτερικών της κυβέρνησης Μακρόν!
Τέτοια απαίτηση!
ΔΜ
Υστερόγραφο:
Πάντα απέκρουε ο μλ χώρος τον όρο "άκρα αριστερά" ως δημιουργία της συστημικής και καθεστωτικής προπαγάνδας. Δεν βαυκαλίζονταν με τον βερμπαλισμό ενός τέτοιου πολιτικού χαρακτηρισμού. Στόχος ήταν και είναι η δημιουργία μιας πραγματικής αριστεράς που να μη θέλει την επικύρωση του συστήματος για το πόσο... άκρα ή... μέση θα είναι!
Το πόσο βέβαια το κατάφερε είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία που δεν αφορά όμως το σύστημα και τους χαρακτηρισμούς που αυτό αποδίδει μέσω των κονδυλογράφων του ....
Ο παλαιστίνιος αγωνιστής Μοχάμεντ Χατίμπ (Mohammed Khadib), συντονιστής του Δικτύου Αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους κρατούμενους (Samidoun), συνελήφθη το Σάββατο από τις ελληνικές αστυνομικές αρχές στο αεροδρόμιο Ηρακλείου και εξακολουθεί να κρατείται με σκοπό την απέλαση του από τη χώρα. Ο Μοχάμεντ, ταξίδευε από την Αθήνα για το Ηράκλειο προκειμένου να παρευρεθεί σε εκδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό για να καταδείξει τις απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις Ισραηλινές φυλακές-κολαστήρια. Μαζί του ταξίδευε και η Κωνσταντίνα Καρτσιώτη, μέλος του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, η οποία συνελήφθη επίσης αλλά αφέθηκε ελεύθερη.
Η σύλληψη, η κράτηση και η επιχείρηση του ελληνικού κράτους να τον απελάσει, χαρακτηρίζοντάς τον ως “ανεπιθύμητο” στη χώρα για λόγους “εθνικής ασφαλείας”, έρχεται να προστεθεί στην συνολικότερη προσπάθεια ποινικοποίησης της Παλαιστινιακής Αντίστασης και απαγόρευσης της όποιας έκφρασης αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό.
Αποτελεί άλλη μια κίνηση στοίχισης της εξαρτημένης ντόπιας άρχουσας τάξης με τα δυτικά αφεντικά της και κύρια τις ΗΠΑ, την ευθυγράμμιση της στα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια και άξονες με το σιωναζιστικό κράτος του Ισραήλ με στόχο να επωφεληθεί η ίδια με ρόλους και μπίζνες στην περιοχή.
Επιπλέον, η επίκληση λόγων “εθνικής ασφαλείας” δεν είναι καθόλου άσχετοι με το ρόλο της βάσης της Σούδας στον τόπο μας. Αρκεί να θυμηθούμε το αντίστοιχο περιστατικό με τη σύλληψη και απέλαση των 2 μελών του συγκροτήματος Grup Yorum στα Χανιά το 2024, σε μια περίοδο που η βάση της Σούδας βρισκόταν σε ετοιμότητα λόγω της κλιμάκωσης του πολέμου στην Μ. Ανατολή και την επέμβαση του Ισραήλ στο Λίβανο.
Τώρα, σε μια φάση που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απειλεί εκ νέου το Ιράν με επίθεση (άμεση η εμπλοκή της βάσης στον προηγούμενο βομβαρδισμό), την ίδια ώρα που αναθερμαίνει την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων του και με το μαντρόσκυλό τους να βομβαρδίζει ξανά τη Γάζα, απαιτείται να ακυρωθούν εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, να επιβληθεί κλίμα τρομοκρατίας στο λαό μας μέσω των συλλήψεων και ταυτόχρονα, τυχόν απέλαση του Μοχάμεντ θα είναι “δώρο” για το Ισραήλ.
Το δυνάμωμα του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος είναι η μόνη απάντηση απέναντι στα αιματοβαμμένα ιμπεριαλιστικά σχέδια που μας σέρνει η αστική μας τάξη. Ένα μαζικό κίνημα αλληλεγγύης είναι αυτό που μπορεί να πετύχει την ακύρωση της απέλασης του Μοχάμεντ.
Σας καλούμε στο λαϊκό γλέντι οικονομικής ενίσχυσης, με ζωντανή μουσική, που διοργανώνουμε την Παρασκευή 13/2, από τις 21:00 και μετά, στο Καφενείο "Μπούρχας" (Ελ. Βενιζέλου 61, Νέα Ιωνία)!
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισηγητικό κείμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ταξικής πορείας η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14 & 15 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), με τίτλο "Μπροστά στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, κάθε εργαζόμενος κομμάτι της απάντησης". ΕΔΩ βρίσκονται τα εισηγητικά κείμενα της Σύσκεψης και παράλληλα, ανοίγει η διαδικασία διαλόγου. Μπορείτε να στέλνετε τα κείμενα συμβολής σας στον διάλογο στο email taxikiporeia@gmail.com με την ένδειξη "Διάλογος". Τα κείμενα του διαλόγου θα δημοσιεύονται στον χώρο διαλόγου της ιστοσελίδας.
Τα τελευταία 10-15 χρόνια, το κεφάλαιο και η αντεργατική πολιτική των κυβερνήσεων έχουν καταφέρει τεράστιες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις. Η σύγχρονη εργασιακή βαρβαρότητα για να εφαρμοστεί χρειάστηκε την αμέριστη βοήθεια των κάθε λογής ψεύτικων φίλων. Οι επίσημες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) και ο αστικός συνδικαλισμός, έχοντας τον ρόλο του επίσημου κυβερνητικού συνομιλητή, αποτέλεσαν τον βασικό συνοδοιπόρο της αντεργατικής επίθεσης. Η «εργασιακή ειρήνη», η κατεύθυνση της «ταξικής συνεργασίας/συνδιαχείρισης/συνεννόησης» αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τη βασική γραμμή ενσωμάτωσης των εργατικών αντιστάσεων και διεκδικήσεων. Αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί το βασικό όχημα καθυπόταξης των εργατικών μαζών στις επιλογές του κεφαλαίου και της αντεργατικής επίθεσης.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ μέσα σε αυτά τα ταραγμένα χρόνια της σκληρής ταξικής αναμέτρησης, επέλεξαν και συνεχίζουν να επιλέγουν να κινούνται στα πλαίσια της παραπάνω λογικής, της ταξικής ενσωμάτωσης. Η προσπάθεια ισορροπίας στο τεντωμένο σχοινί της επίθεσης είναι πρακτικά αδύνατη και αποτυπώνεται στη συστηματική αποφυγή της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης με τις αστικές πολιτικές και την υπόκλιση στη νομιμότητα και τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Αποτυπώνεται με την επένδυση στην εικονική αγωνιστικότητα, τη δημιουργία εντυπώσεων, τη «φασαρία» και τις «έντονες αγωνιστικές κορώνες» σε περιόδους νηνεμίας. Αντίθετα σε περιόδους που διαφαίνονται ή κυοφορούνται τοπικά ή κεντρικά ξεσπάσματα, κυριαρχεί η απροθυμία, η απαξίωση και η ανεμπιστοσύνη/φόβος στις δυνάμεις των εργαζόμενων μαζών. Στις περιπτώσεις που οι εξελίξεις ξεφεύγουν από τον έλεγχο των δυνάμεών τους, η λάσπη, η ανοιχτή υπονόμευση έως και οι τραμπουκισμοί μπαίνουν σε πλήρη εφαρμογή.
Αποθέωση της αστικής νομιμότητας
Όσο κι αν προσπαθούν να βαφτίσουν το κρέας ψάρι, είναι δύσκολο να ξεχαστεί η κατάπτυστη στάση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ γύρω από την ψήφιση και εφαρμογή του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη (4808/2021), που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ήταν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μαζί με τον επίσημο υποταγμένο συνδικαλισμό της ΑΔΕΔΥ που, σύμφωνα με την υπόδειξη της ΓΣΕΕ, πήραν πίσω και ακύρωσαν τη διαφαινόμενη μαζική απεργία στις 3 του Ιούνη 2021, πριν την ψήφιση του νόμου. Ήταν οι ίδιες δυνάμεις που μετά την ψήφιση, πρωτοστάτησαν στην ενσωμάτωση των αγωνιστικών διαθέσεων επιβάλλοντας την εργασιακή ειρήνη μέσα από το σύνθημα «ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά». Σήμερα η κυβέρνηση και το κεφάλαιο εφαρμόζουν κατά ριπάς και επεκτείνουν τις πτυχές του νόμου που σχετίζονται με τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την επιχείρηση κρατικού ελέγχου των συλλογικών οργάνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστική δράσης. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ είτε σφυρίζουν αδιάφορα και επιλέγουν να μην εμπλακούν σε κινήσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν (βλέπε διώξεις εκπαιδευτικών και αξιολόγηση) ή, σε κάποιες περιπτώσεις, επιλέγουν να είναι ο βασικός φορέας εφαρμογής της νομιμότητας (βλέπε εφαρμογή των ηλεκτρονικών καλπών). Αν σε κάποιους προκαλεί γέλια η ευφάνταστη ατάκα της ΕΣΑΚ στο ΣΜΤ Μακεδονίας ότι η εφαρμογή των ηλεκτρονικής κάλπης στις πρόσφατες εκλογές του σωματείου αποτελεί «ελιγμό αντεπίθεσης», στην πραγματικότητα καταδεικνύει πόσο κατάφορα κυνικοί μπορούν να γίνουν όταν ΠΡΕΠΕΙ να επιβάλουν τη νομιμότητα.
Το ζήτημα της «νομιμότητας/νομιμοφροσύνης», σε όλες τις εκφάνσεις του, για τις δυνάμεις του ρεφορμισμού, του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, αποτέλεσε και αποτελεί ίσως μια από τις σημαντικότερες κόκκινες γραμμές που ΔΕΝ μπορούν να ξεπεραστούν. Η όλη συζήτηση γύρω από τη νομιμότητα, τα όριά της και τη στάση της κάθε πολιτική και συνδικαλιστικής δύναμης παίρνει νέες διαστάσεις όσο η αντεργατική πολιτική επεκτείνεται και η εργασιακή βαρβαρότητα γίνεται όλο και πιο «νόμιμη». Επίσης για το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο «περίπλοκα» ή -πιο σωστά- πιεστικότερα, όσο οι επίσημες συνδικαλιστικές δυνάμεις εντός των εργασιακών χώρων υποχωρούν και ο ρεφορμισμός διεκδικεί για τον εαυτό του αναβαθμισμένο ρόλο «νέου» επίσημου συνομιλητή.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η γραμμή της ταξικής ειρήνης επιβάλει κατευθύνσεις και όρια στις διεκδικήσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει με την απογείωση των δικαστικών αγώνων και της νομικής οδού όπου τα σωματεία και οι εργατικοί αγώνες λειτουργούν συμπληρωματικά και σαν κομπάρσοι. Για να φτάσουμε στο σημείο οι δυνάμεις του ρεφορμισμού να αποτελούν τους βασικούς θεματοφύλακες της νομιμότητας μέσα στους εργασιακούς χώρους. Η απαρέγκλιτη στοίχιση πίσω από την εφαρμογή του αντιδραστικού πλαισίου ελέγχου των σωματείων του νόμου 1264/1982 (ανοιχτή υπεράσπιση των καλπονοθευτικών διατάξεων) έρχεται σταδιακά να δώσει τη θέση της στο ανανεωμένο πλαίσιο ελέγχου του νόμου Χατζηδάκη 4808/2021.
Κοινοβουλευτικές αυταπάτες, αποφυγή της μάχης και αναζήτηση «ευκαιριών»
Καθοριστικό ρόλο στην πολιτική που ασκεί το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ αποτελεί η στάση «υπεύθυνης κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης». Οι «ολοκληρωμένες» και «υπεύθυνες» προτάσεις, οι προγραμματικές θέσεις μιας «άλλης» διαχείρισης, μιας «άλλης» οικονομίας, που βέβαια σύμφωνα πλέον με το ΚΚΕ θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και άμεσα από μια άλλη κυβέρνηση, βάζουν το εργατικό κίνημα σε ρόλο κομπάρσου, κλακαδόρου της επίσημης κοινοβουλευτικής πάλης. Τι άλλα χαρακτηριστικά θα μπορούσε να έχει η πρόσφατη (Δεκέμβρης 2024) πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, την οποία στήριξαν και υπέγραψαν 627 συνδικαλιστικές οργανώσεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα; Με την πρόταση νόμου «καταργούνται όλες οι αντεργατικές διατάξεις» των εργασιακών νόμων από τα μνημόνια μέχρι σήμερα, «διασφαλίζονται πλήρως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις», «αποκαθίσταται ο 13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο» και άλλα παρόμοια. Όσο το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ καταργούσε την επίθεση «με έναν νόμο και ένα άρθρο», η κυβέρνηση προωθούσε το νομοσχέδιο για τον κατώτατο μισθό χωρίς υπαρκτές αντιδράσεις, «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι».
Σε συνέχεια της ίδιας λογικής και με δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση και το κεφάλαιο προωθούν τη διάλυση των ωραρίων, την κατάργηση του οχταώρου και την επέκταση του εργάσιμου χρόνου ως και τις 13 ώρες τη μέρα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, όπως επίσης και το σύνολο των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προωθούν ως κεντρικό αίτημα τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, το 7ωρο-35ωρο. Σε εργασιακούς χώρους όπως αυτοί της κατασκευής και ενώ η εργοδοσία του κλάδου έχει από καιρό καθιερώσει τις 10-12 ώρες τη μέρα και τις 6 μέρες την εβδομάδα, η ομοσπονδία οικοδόμων διεκδικεί 7ωρο-35ωρο. Πόσο μακριά άραγε μπορεί να βρίσκεται το «αίτημα» από την πραγματική διεκδικητική δυνατότητα ενός κλάδου; Πού αλήθεια αποσκοπεί η παραπάνω πολιτική ακροβασία; Θα λέγαμε πως μια τέτοια τακτική εξυπηρετεί τη ζύμωση και προπαγάνδα γενικώς δίκαιων αιτημάτων χωρίς συγκεκριμένα και άμεσα καθήκοντα. Αιτήματα που κουμπώνουν «φούστα-μπλούζα» με την αποφυγή της σύγκρουσης και τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες των προτάσεων νόμων που καταργούν την επίθεση και την εργασιακή βαρβαρότητα.
Οι ιδεολογικές αναφορές στο ζήτημα της «επιλογής» αιτημάτων δεν θα μπορούσαν να λείπουν, τόσο σε σχέση με το ίδιο το αίτημα και την προέλευσή του (βλέπε τη σχέση της μείωσης εργάσιμου χρόνου με τη θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων), όσο και σε σχέση με το πώς το κάθε αίτημα συμβάλει ή όχι στην όξυνση αντιθέσεων αλλά και στην ενίσχυση, ενεργοποίηση, μαζικοποίηση του μπλοκ αγώνα σε ενεστώτα χρόνο.
Η υπόθεση των ΣΣΕ και ο χαρακτήρας της πάλης των σωματείων τα τελευταία χρόνια για την επανακατάκτησή τους έχει έντονα στοιχεία της παραπάνω παραδοχής. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, που εμφανίζονται να πρωτοστατούν σε ένα τέτοιο αγώνα, για άλλη μια φορά κινούνται με χαρακτηριστικά γενικής ζύμωσης και προπαγάνδας, χωρίς στην πραγματικότητα να επιδιώκουν ή να μπορούν να διαμορφώσουν όρους αντιπαράθεσης που να μπορούν έστω να κατορθώσουν σε κάποιους κλάδους να υπογραφούν ΣΣΕ με αυξήσεις στους μισθούς και διεύρυνση δικαιωμάτων. Είναι βέβαιο ότι η συντονισμένη επανεκκίνηση ανάδειξης του ζητήματος των ΣΣΕ τα τελευταία χρόνια από δυνάμεις όπως αυτές του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ μετά τις τεράστιες ανατροπές των μνημονίων, δεν συνέπεσε τυχαία με την πρωτοβουλία της Ε.Ε. και κατά συνέπεια της κυβέρνησης να ανακατέψει ξανά την τράπουλα. Η ευρωπαϊκή οδηγία για τις ΣΣΕ, που αποτέλεσε τη βάση για τον νόμο για τον κατώτατο μισθό και για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται στο έδαφος της «κοινωνικής συμφωνίας» για τις ΣΣΕ ώστε να εξυπηρετήσει ξανά την αντεργατική επίθεση, δημιούργησε βλέψεις «ευκαιρίας» έως και αυταπάτες για πιθανές θετικές πλευρές.
Εικονικοί αγώνες και εικονικές ανατροπές
Γράφουμε συχνά ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ επενδύουν στην «φασαρία» προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια εικονική αγωνιστικότητα που τις περισσότερες φορές βρίσκεται πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Κατά τη γνώμη μας, είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπεις τα γεγονότα με αισιοδοξία και να τονίζεις τη δυναμική της κάθε κίνησης ή πρωτοβουλίας και άλλο να προωθείς μια εντελώς εικονική πραγματικότητα που αργά ή γρήγορα θα προσκρούσει στον πραγματικό συσχετισμό με πολύ αρνητικές συνέπειες για κάθε εμπλεκόμενο. Το βασικό πρόβλημα της παραπάνω τακτικής όμως δεν βρίσκεται στο πόσο μισοάδειο ή μισογεμάτο βλέπει ο καθένας το ποτήρι. Βρίσκεται στο ότι η «φασαρία» και η «εικονική αγωνιστικότητα» είναι οι «έξοδοι κίνδυνου» μιας κατεύθυνσης που δεν θέλει να συγκρουστεί τόσο με τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης, όσο και με την αντεργατική επίθεση.
Οι πρόσφατες εξελίξεις γύρω από την προώθηση του νέου αντεργατικού νόμου Κεραμέως, που πέρασε για άλλη μια φορά με μικρές ή και ελάχιστες αντιδράσεις δείχνουν εμφατικά του λόγου το αληθές. Οι δύο απεργίες και το ένα απογευματινό συλλαλητήριο μέσα σε περισσότερους από έξι μήνες όπου η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει τις αντεργατικές της προθέσεις βρίσκονται πολύ μακριά από τις πραγματικές απαιτήσεις μιας δύσκολης κατά γενική ομολογία μάχης. Ωστόσο οι ανταποκρίσεις της περιόδου, οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις νίκης και αγωνιστικής αδιαλλαξίας όταν δεν συνοδεύονται από πραγματική οργάνωση και κίνηση των εργαζομένων μέσα από τα εργαλεία πάλης τους μόνο αυταπάτες και απογοήτευση μπορούν να παράξουν.
Σε ένα τέτοιο κλίμα, ένα νέο ερώτημα πλανάται στο εργατικό κίνημα: Οι πρωτιές του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ, το ΕΚΠ και άλλα εργατικά κέντρα ή ομοσπονδίες υποδηλώνουν θετικές ποιοτικές μεταβολές στο εργατικό κίνημα ή όχι; Αν μετρούσαμε τη δυναμική του εργατικού κινήματος με συνέδρους και αντιπροσώπους, όχι ότι δεν έχει και αυτό τη σημασία του, θα λέγαμε πως μπορεί κάτι να αλλάζει. Μια πιο προσγειωμένη ανάγνωση όμως θα αποκάλυπτε πως η σημαντική οπισθοχώρηση των αστικών δυνάμεων εντός των εργασιακών χώρων έχει αφήσει κενά που αναζητούν συμπλήρωση. Κενά που κατά βάση αφορούν τις ισορροπίες της «εργασιακής ειρήνης» και της διαμεσολάβησης ανάμεσα στην εργοδοσία και τις εργαζόμενες μάζες. Αντίστοιχα στο κεντρικό επίπεδο, η απόλυτη στοίχιση της ΓΣΕΕ με την κυβερνητική πολιτική και την επίθεση έχει αφήσει και εδώ παρόμοια κενά διαμεσολάβησης που ψάχνουν τρόπο να καλυφθούν. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, με επίκεντρο τις οργανωτικές τους δυνατότητες, έχουν αρπάξει την «ευκαιρία» και πορεύονται. Ωστόσο η επόμενη ημέρα της πρωτιάς στην ΑΔΕΔΥ με την πρώτη απεργία χωρίς απεργιακή συγκέντρωση δίνει το στίγμα για τη συνέχεια.
Τα βασικά ζητήματα του εργατικού κινήματος που βρίσκονται στη βάση, τις εργαζόμενες μάζες, τα εργαλεία πάλης και την προοπτική ανατροπής της υποχώρησης, της απαξίωσης και της αποσυγκρότησης, συνεχίζουν να μένουν αναπάντητα. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να κινηθούν προς μια τέτοια κατεύθυνση. Αποτελούν βασικούς φορείς της ανάθεσης μέσα στα σωματεία, στηρίζουν και προωθούν τη λογική των σωματείων-σφραγίδα, χωρίς γενικές συνελεύσεις και πολιτική λειτουργία, με επίκεντρο τα ΔΣ και τους εκλεγμένους συνδικαλιστές στην καλύτερη των περιπτώσεων και τη βάση στη γωνία, παρακολουθητή εξελίξεων και αποφάσεων. Αποτελούν φορείς μπλοκαρίσματος σημαντικών αγωνιστικών πρωτοβουλιών. Όποια κίνηση δεν εντάσσεται στο οργανωτικό και πολιτικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ θεωρείται αντιπαραθετική και ξένη. Η περιχαράκωση και ο ηγεμονισμός δεν οφείλεται στο αίσθημα οργανωτικής υπεροχής, αλλά αποτελεί στοιχείο φόβου μπροστά σε ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει.
Η επίδραση των ρεφορμιστικών απόψεων
Την ίδια στιγμή μπορεί να βρει κανείς κοντινές ή και ίδιες αντιλήψεις τόσο σε οργανωτικά, όσο και σε πολιτικά ζητήματα στο σύνολο των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που παρεμβαίνουν στους εργασιακούς χώρους. Οι ηγεμονισμοί στα πλαίσια των διάφορων «συντονισμών» και της κοινής δράσης συνεχίζουν να κυριαρχούν παρά τη σημαντική υποχώρηση των δυνατοτήτων τους να παράγουν πολιτικά γεγονότα. Ταυτόχρονα με το ανέβασμα των τόνων της αντιπαράθεσης προς τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ συνυπάρχει και ένα εμφανές δέος, που συχνά αποτυπώνεται με έναν πολιτικό και οργανωτικό ετεροκαθορισμό.
Στο επίπεδο της κατεύθυνσης, τα «συνολικά» πλαίσια πάλης, που αναπαράγουν ολόκληρο το πρόγραμμα της αντίστοιχης πολιτικής δύναμης, συνεχίζουν να αποτελούν προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε κίνηση. Μπορεί τα μεταβατικά προγράμματα και οι μεταβατικές κυβερνήσεις να προσέκρουσαν με φόρα στην πραγματικότητα της «πρώτη φορά αριστεράς», όμως τα στοιχεία που τα συνθέτουν (εθνικοποιήσεις, εργατικός έλεγχος, λιγότερη δουλειά-δουλειά για όλους) συνεχίζουν να σπέρνουν αυταπάτες για τον ρόλο του κράτους και τα χαρακτηριστικά του αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης.
Το τελευταίο διάστημα η "Πρωτοβουλία ενάντια στις διώξεις στην εκπαίδευση" έχει πραγματοποιήσει μια σειρά παρεμβάσεις, τόσο για το ζήτημα των διώξεων όσο και για την κατάργηση του 9ου Γυμνασίου και του 10ου Λυκείου που η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα λειτουργήσουν ως Ωνάσεια
Οι παρεμβάσεις αυτές έγιναν μετά από συνελεύσεις της Πρωτοβουλίας, στις οποίες και αποφασίστηκαν. Διακινήθηκαν υλικά σε σχολεία και αναρτήθηκαν αφίσες και πανό σε αρκετά σημεία του Ηρακλείου.
Στις συγκεντρώσεις που έγιναν στις 21/1 και 30/1, με αφορμή τις διώξεις των τριών δασκάλων στην Τρίπολη, δεν συμμετείχαν πολλοί εκπαιδευτικοί, αφού τα ΔΣ του ΣΕΠΕ και της ΕΛΜΕ πήραν τη σχετική απόφαση την παραμονή της αντίστοιχης κινητοποίησης και κάλεσαν σε παράσταση διαμαρτυρίας στις 2 μ.μ. στη ΠΔΕ Κρήτης.
Πραγματικά, αν έλειπε η Πρωτοβουλία από αυτές τις συγκεντρώσεις, δεν θα γινόταν τίποτα, πέρα από την κουβεντούλα των ΔΣ με τον Περιφερειακό Διευθυντή και τον ΔΙΔΕ.
Αντίστοιχη στάση είχε το ΔΣ της ΕΛΜΕ και στο σοβαρό ζήτημα των Ωνάσειων σχολείων. Αν και οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών, των γονέων και τα 15μελή των μαθητών των δύο σχολείων είναι ενάντια στην ίδρυση και λειτουργία των Ωνάσειων, το ΔΣ της ΕΛΜΕ δεν έχει πάρει φέτος καμία πρωτοβουλία για μαζική κινητοποίηση. Περιορίστηκε στην έκδοση ενός ψηφίσματος και σε ηλεκτρονικά καλέσματα των μαθητών και των συλλόγων γονέων, που προφανώς δεν ανταποκρίθηκαν.
Η "Πρωτοβουλία ενάντια στις διώξεις" κουβέντιασε το θέμα των Ωνάσειων στη συνέλευσή της και αποφάσισε να παρέμβει στη γειτονιά των Δειλινών όπου βρίσκονται τα δύο σχολεία. Γράφτηκε προκήρυξη, τυπώθηκαν και κολλήθηκαν αφίσες και αυτοκόλλητα, διακινήθηκαν τα υλικά στα σχολεία και την Πέμπτη 5/2 έγινε μια μαζική παρέμβαση έξω από τα δύο σχολεία, στην κεντρική λεωφόρο των Δειλινών και στην κεντρική πλατεία.
Πραγματικά υπήρξε μια μεγάλη ανταπόκριση από μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, που ήρθαν στην παρέμβαση, την στήριξαν και ζήτησαν να επαναληφθεί την επόμενη εβδομάδα ώστε να συμμετέχει περισσότερος κόσμος.
Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι η απεύθυνση στον κόσμο φέρνει μια άλλη ποιότητα στις παρεμβάσεις μας. Οι εργαζόμενοι και οι μαθητές που βρέθηκαν κοντά μας, μας έδωσαν κουράγιο να συνεχίσουμε. Να συνεχίσουμε να παίρνουμε πρωτοβουλίες που να ενώνουν και να κάνουν ξεκάθαρο τι είναι κίνημα και τι δεν είναι...
Αμέσως μετά την παρέμβαση της Πέμπτης αποφασίστηκε από τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες που συμμετείχαν, να γίνει νέα Παρέμβαση στα Δειλινά την Τετάρτη 11/2 στις 6 μ.μ., Αυτό το κάλεσμα θα απευθυνθεί σε όλους (μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς). Έχουμε πολύ αγώνα μπροστά μας...
Πρόλογος
Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρείται μια προσέγγιση της στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως αυτή εκτίθεται στην έκθεση για τη «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ». Πέραν αυτών, ωστόσο, που διατυπώνονται σε αυτή την έκθεση όλο και πιο έντονα στο μεταξύ διάστημα αναδεικνύεται ένα σημαντικό ζήτημα. Αναφέρομαι σε κινήσεις των ΗΠΑ που καταδείχνουν το πώς αντιλαμβάνονται την προώθηση αυτής της στρατηγικής στην πράξη.
1000 φύλλα προβολής της επαναστατικής κομμουνιστικής αντίληψης και προοπτικής.
1000 φύλλα αναζητήσεων, ερμηνειών, αναλύσεων, πολιτικής άποψης και τοποθέτησης στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, του λαού και του κινήματος.
1000 φύλλα εναντίωσης στο σάπιο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων, στο ρεφορμισμό και τις διαχειριστικές δήθεν "διεξόδους" για το λαό.
1000 φύλλα στην υπηρεσία της αντίστασης, της διεκδίκησης, της συμβολής στην ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας.
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ!
---------------------
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 3/2, στην ΕΣΗΕΑ.
τα Ωνάσεια δεν είναι μόνο αυτο που νομίζεις…
Το Σάββατο το πρωί στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, οι αστυνομικές αρχές συνέλαβαν τον Μοχάμεντ Χατίμπ (Mohammed Khatib) ο οποίος είναι συντονιστής του Δικτύου Αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους κρατούμενους, Samidoun. Ο Μοχάμεντ Χατίμπ μαζί με την Κωνσταντίνα Καρτσιώτη μέλος του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, η οποία επίσης συνελήφθη αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη, ταξίδευαν από Αθήνα προκειμένου να πάρουν μέρος σε εκδήλωση στην πόλη του Ηρακλείου που αφορούσε τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη.
Η αιτιολογία της σύλληψης είναι ότι θεωρείται ανεπιθύμητος στην Ελλάδα για λόγους «εθνικής ασφάλειας» και η πρόθεση του ελληνικού κράτους είναι να τον απελάσει. Ο Μοχάμεντ Χατίμπ είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη δράση τους στην Ευρώπη ειδικά στο θέμα της ανάδειξης των συνθηκών κάτω από τις οποίες βρίσκονται χιλιάδες φυλακισμένοι αγωνιστές της παλαιστινιακής αντίστασης και με έδρα το Βέλγιο συχνά συμμετέχει σε εκδηλώσει σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, χωρίς να έχει συναντήσει κάποιο αντίστοιχο πρόβλημα στις αεροπορικές του μετακινήσεις.
Η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης η οποία έχει την πολιτική ευθύνη για αυτήν την ενέργεια βρίσκεται σε συνέχεια όλων αυτών που προηγήθηκαν το προηγούμενο διάστημα σε κάθε εκδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό που εκφράστηκε στη χώρα μας. Από την αστυνομοκρατία στα λιμάνια όταν έφθαναν κρουαζιερόπλοια με Ισραηλινούς μέχρι τις διώξεις, τα πειθαρχικά και γενικότερα την ποινικοποίηση κάθε έκφρασης στήριξης του ελληνικού λαού στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Η σύλληψη του παλαιστίνιου αγωνιστή είναι ακόμη μια δήλωση στήριξης της κυβέρνησης της ΝΔ στο καθεστώς του Ισραήλ και της γενοκτονίας που αυτό συνεχίζει στη Λωρίδα της Γάζας.
Η πρόσφατη επανενεργοποίηση της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, κάτω από τις επιταγές των συμφερόντων του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού στην περιοχή, δίνει αέρα στα πανιά της ελληνικής κυβέρνησης να αποδείξει υπερατλαντικά αφεντικά της ότι ακολουθεί πιστά τον ρόλο της σε όλα τα επίπεδα. Από κοντά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία αποδέχονται και υπηρετούν το ίδιο πλαίσιο σχέσεων και εξάρτησης και προφανώς με τη στάση τους δείχνουν ότι συμφωνούν με όλες αυτές τις ενέργειες ποινικοποίησης.
Κινήσεις σαν αυτές, φανερώνουν ότι το κίνημα αλληλεγγύης που εκφράστηκε σε όλον τον κόσμο με ένταση επιμονή και διάρκεια τον προηγούμενο διάστημα , είναι αυτό που ενοχλεί τις ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ και για αυτό επιτίθενται σε αγωνιστές και συλλογικότητες που επιμένουν. Στο Ηράκλειο, με το που έγιναν γνωστές οι συλλήψεις, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από το αστυνομικό τμήμα στο οποίο είχαν πάει οι συλληφθέντες και με συνθήματα απαιτούσε την απελευθέρωση τους.
Η ανάδειξη του θέματος και η συγκέντρωση ψηφισμάτων από σωματεία και φορείς είναι αναγκαία προκειμένου να αναπτυχθεί μαζικό κίνημα που να πετύχει την απελευθέρωση και τη μη απέλαση του Μοχάμεντ Χατίμπ!
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Η τρομοκρατία δεν μας σταματά!
ΚΚΕ (μ-λ)
Κ.Ο. Ηρακλείου
Φανταζόμαστε ότι τα δυο εισιτήρια για Ιταλία που χάρισε ο Grimaldi στο σύλλογο ήταν ένα ισχυρότατο κίνητρο, "μια ιδιαίτερα σημαντική προσφορά", καθώς και μια αδιάσειστη απόδειξη που "αναδεικνύει το κοινωνικό πρόσωπο του ομίλου" και την "ενίσχυση των τοπικών φορέων της Ηγουμενίτσας", όπως γράφουν !! Ποιοι "επιχειρηματικοί όμιλοι", ποιοι "εφοπλιστές που θησαυρίζουν", ποια "επικίνδυνα σχέδια σε βάρος των εργαζόμενων και του περιβάλλοντος", ποιοι "ναυτεργάτες που σακατεύονται"; Δυο εισιτήρια αρκούν! Ίσως και άλλες τέτοιες κρυφές "χορηγίες" βρίσκονται πίσω από την ανακοίνωση, που προσβάλλει βάναυσα τα μέλη του συλλόγου και όλους τους εκπαιδευτικούς, μιας και μιλάει στο όνομά τους, αλλά και τον λαό της περιοχής και αποτελεί μνημείο σύγχρονου δωσιλογισμού!
Και για να προλάβουμε τη γνωστή δικαιολογία ότι το ψήφισε η πασοκοδεξιά πλειοψηφία (ΔΗΣΥ- ΔΑΚΕ), και ο πρόεδρος ήταν αναγκασμένος να το υπογράψει, και μήπως να τον λυπηθούμε και δηλαδή που τον κρατάνε και όμηρο....ε, το δούλεμα πάει πολύ! Με τις δικές τους ψήφους πήραν τις δυο θέσεις στο προεδρείο ! Άλλωστε τα αναλογικά προεδρεία που υποστηρίζει το ΠΑΜΕ για να βρίσκεται ανάμεσα στους επίσημους συνομιλητές με το κράτος και την κυβέρνηση, περιλαμβάνουν και πολλά τέτοια επεισόδια "συγκυβέρνησης" που όχι μόνο δεν τους ενοχλούν, αλλά δείχνουν και μέχρι πού μπορούν να φτάσουν για τα διαπιστευτήρια προς το σύστημα.
Αυτό που μένει είναι να μιλήσουν οι εκπαιδευτικοί. Αυτοί είναι οι πρώτοι που "θίγονται" από την ελεεινή ανακοίνωση. Και αυτοί είναι και οι μόνοι που μπορούν να βάλουν "κάθε κατεργάρη στον πάγκο του"!
Παραθέτουμε την ανακοίνωση του ΣΕΠΕ( που το λογαριάζουν για δικό τους σωματείο) και την ανακοίνωση της ΤΕ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ για το λιμάνι, που δείχνει τη διγλωσσία, τον καιροσκοπισμό και τα "αγωνιστικά" λόγια του αέρος!
https://www.thespro.gr/2026/02/grimaldi.html
Ρ.Γ., συνταξιούχος εκπαιδευτικός, πρώην συνδικαλίστρια μέλος των ΑΚΕ στη Θεσπρωτία
