Siyavash Shahabi, 24 Ιανουαρίου 2026
Το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα, με πληθυσμό περίπου 86 έως 90 εκατομμυρίων ανθρώπων και σχεδόν 500 πόλεις. Από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, , είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη γλωσσική, πολιτιστική και κοινωνική ποικιλομορφία. Κάθε ανάλυση που επιχειρεί να αποδώσει (reduce) τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες, στις δεκάδες ή και εκατοντάδες πόλεις, σε μια «ξένη επιχείρηση», οφείλει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: πώς ακριβώς οργανώθηκε αυτό το εύρος κοινωνικής διάχυσης και η μακρόχρονη συνέχειά του, μέσω ποιων δικτύων και με ποια δύναμη;
Melanie, 23 Ιανουαρίου 2026
Μαρκ[1],
Παρακολούθησα την ομιλία σου στο Νταβός. Όχι γιατί με συγκινεί να δέχομαι μαθήματα από άνδρες με καλοραμμένα κοστούμια, όρθιους σε αλπικά μπαλκόνια, αλλά επειδή πλέον εμφανίζεσαι να μιλάς εκ μέρους των Καναδών. Ακόμη και αυτών που δεν πετάγονται στην Ελβετία για να τους εξηγήσουν ότι «ο κόσμος είναι δύσκολος» και πως οι φιλοδοξίες τους καλό είναι να αναπροσαρμοστούν προς τα κάτω.
Το οπλισμένο χέρι της πολιτικής Τραμπ δεν μπορεί να ανεχτεί ότι ο λαός στη Μινεάπολη βγήκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο, την πρώτη γενική απεργία εδω και δεκαετίες στις ΗΠΑ, απαιτώντας να φύγει ο ICE.
Η επιθετική και εγκληματική πολιτική Τραμπ σε παγκόσμιο επίπεδο, οι απειλές εισβολής σε μια σειρά χώρες, η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αρπαγή του προέδρου της, πάνε χέρι με χέρι με την επιβολή τρομοκρατίας και σιωπής στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Καταστολή, τρομοκρατία, δολοφονίες, απειλές για Γ' παγκόσμιο πόλεμο είναι πλέον καθημερινότητα. Δεν είναι όμως κανονικότητα για τους λαούς. Γιατί μόνο οι λαοί μπορούν να μπουν φραγμό σε αυτό τον εφιάλτη, να σταθούν απέναντι στην επιθετική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των επίδοξων μιμητών του.
Να μας βρουν απέναντι!
Τη Δευτέρα 26/1, εκδικάζεται η προσφυγή της κυβέρνησης κατά της προκηρυγμένης από την ΑΔΕΔΥ απεργίας - αποχής των διοικητικών υπαλλήλων από τις διαγραφές φοιτητών από τα ΑΕΙ, σε συνέχεια των αλλεπάλληλων προσφυγών κατά της απεργίας – αποχής που είχε προκηρύξει η ΟΔΠΤΕ από κάθε διοικητικό έργο που συνδέεται με τις διαγραφές.
Η κυβέρνηση για άλλη μια φορά επιστρατεύει τον βούρδουλα ενάντια στους εργαζόμενους που διάλεξαν να σταθούν στο πλευρό των 300.000 διαγραμμένων φοιτητών και όλων των υπολοίπων που απειλούνται με πειθαρχικές διαγραφές και όρια σπουδών. Θυμόμαστε πολύ καλά την εκδικητική απόλυση του Δημήτρη Αντωνίου , διοικητικού που για 19 ολόκληρα χρόνια εργαζόταν στο ΕΚΠΑ μέχρι να αποφασίσει να συμμετάσχει στην κινητοποίηση ενάντια στις τηλε-εξετάσεις την περίοδο των καταλήψεων για τον νόμο Πιερρακάκη.
Δεν είναι πρώτη φορά που σέρνονται σε δικαστήρια ολόκληροι κλάδοι για την απόφαση που πήραν μέσω των συλλογών οργάνων τους, επειδή αυτή η απόφαση δεν συνάδει με τις επιδιώξεις τους. Δεν είναι πρώτη φορά που βαφτίζονται παράνομοι οι αγώνες και συκοφαντούνται με βάση το δικό τους δίκαιο και το δικό τους απόλυτα εξυπηρετικό προς τα συμφέροντα τους νομικό οπλοστάσιο.
Σήμερα που πάνω από 300.000 φοιτητές έχουν διαγραφεί, η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιλέγει την τρομοκρατία προς τους διοικητικούς. Ώστε να μην ξανά σκεφτούν να επιλέξουν τον δρόμο του αγώνα , της απεργίας- αποχής από τα βρώμικα καθήκοντα που τους επιβάλουν γύρω από τις διαγραφές, όταν αυτές ξανά γίνουν. Γιατί είναι αποφασισμένοι να τις ξανά εφαρμόσουν και χρειάζονται ένα σώμα πειθήνιων υποταγμένων διοικητικών για να το πετύχουν.
Όπως χρειάζονται και τους φοιτητές στο περιθώριο. Η προσφυγή στα δικαστήρια για να βγει παράνομη η απεργία είναι μήνυμα όχι μόνο προς τους διοικητικούς αλλά και προς τους φοιτητές και όλο τον λαό . Να μην αγωνιζόμαστε γιατί θα βρούμε μπροστά μας τον νόμο.
Μπροστά σε αυτή την προσπάθεια τρομοκράτησης, η θέση των φοιτητών είναι πλάι στους διοικητικούς που παίζουν τα κεφάλια τους ενάντια στις διαγραφές. Αλλά και μέσα στους συλλόγους μας, ώστε να πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για την ανατροπή αυτών των νόμων που αμφισβητούν την ύπαρξη μας στις σχολές. Στεκόμαστε λοιπόν αλληλέγγυοι στους διοικητικούς που διώκονται επειδή αγωνίζονται, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα το καθήκον να είμαστε στην πρώτη γραμμή στη μάχη ενάντια στις διαγραφές και την καταστολή στα πανεπιστήμια.
Όλοι την Δευτέρα 26/1 στις 12:30 στο πρωτοδικείο στην Ευελπίδων.
Οι 55 μέρες άνοιξαν τους λογαριασμούς της πάλης της φτωχομεσαίας αγροτιάς
· Οι 55 μέρες αγώνα της φτωχομεσαίας αγροτιάς δεν ολοκλήρωσαν τους στόχους της, αλλά άνοιξαν τους μεγάλους λογαριασμούς της πάλης που έχει ανάγκη. Για να μείνει στα χωριά της και να ζει απ’ τη δουλειά της, αποκρούοντας και ανατρέποντας την πολιτική ΕΕ/ΚΑΠ/κυβερνήσεων που την ωθεί βίαια στο ξεκλήρισμα και την εξαθλίωση.
· Αυτό το φάσμα της εξαθλίωσης και του ξεκληρίσματος που αποτυπώθηκε στην κραυγή «χρωστάω παντού» ήταν και η κινητήρια δύναμη που ξεκίνησε των αγώνα και γέμισε με αγροτικά μπλόκα όλη τη χώρα, κόντρα στην κυβερνητική τρομοκρατία αλλά και κόντρα τους σχεδιασμούς των αγροτοσυνδικαλιστικών παραγόντων.
Στη χρονιά των διώξεων απαντάμε με χρονιά αγώνων και απεργιών!
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισηγητικό κείμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ταξικής πορείας η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14 & 15 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), με τίτλο "Μπροστά στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, κάθε εργαζόμενος κομμάτι της απάντησης". ΕΔΩ βρίσκονται τα εισηγητικά κείμενα της Σύσκεψης και παράλληλα, ανοίγει η διαδικασία διαλόγου. Μπορείτε να στέλνετε τα κείμενα συμβολής σας στον διάλογο στο email taxikiporeia@gmail.com με την ένδειξη "Διάλογος". Τα κείμενα του διαλόγου θα δημοσιεύονται στον χώρο διαλόγου της ιστοσελίδας.
Οι τελευταίοι αντεργατικοί νόμοι έβαλαν πολύ συγκεκριμένα στο στόχαστρο τον συνδικαλισμό, τα σωματεία και τη δυνατότητα των εργαζομένων να αντιστέκονται. Βέβαια, έχει προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος υπονόμευσης του συνδικαλισμού και ταυτόχρονα σταδιακών χτυπημάτων σε μια σειρά δικαιώματα, που έστρωσαν το έδαφος για τη σημερινή κατάσταση. Αυτό αφορά όλους ανεξαιρέτως τους διαχειριστές του συστήματος. Θυμόμαστε άλλωστε και τον νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενάντια στις απεργίες με την απαίτηση ειδικής απαρτίας 50%+1 προκειμένου σε μια γενική συνέλευση να αποφασιστεί απεργία, με υπουργό Εργασίας την Αχτσιόγλου.
Οι νόμοι Χατζηδάκη και Γεωργιάδη συγκεκριμενοποίησαν ακόμα παραπάνω τα χτυπήματα για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Φακέλωμα των σωματείων
Η δημιουργία του ΓΕΜΗΣΟΕ και η αναγκαστική εγγραφή όλων των σωματείων στο ηλεκτρονικό μητρώο αποτελεί το πλήρες φακέλωμα των σωματείων και τα καθιστά πλήρως εκτεθειμένα στο κράτος και τους μηχανισμούς του. Οι δομές οργάνωσης των εργαζομένων και της εργατικής τάξης είναι εξ ορισμού δομές αντιπαραθετικές με το αστικό κράτος και το κεφάλαιο. Η οικονομική ανεξαρτησία αλλά και η ανεξαρτησία της λειτουργίας τους είναι βασικές προϋποθέσεις για την πολιτική ανεξαρτησία, που είναι απαραίτητη στη διαδικασία διεκδίκησης δικαιωμάτων ενάντια στην αντεργατική πολιτική.
Το σύστημα με το ΓΕΜΗΣΟΕ επιχειρεί να βάλει χέρι στη λειτουργία των σωματείων, να ελέγχει τις διαδικασίες και να καταγράφει τα οικονομικά και οργανωτικά στοιχεία τους. Στην ίδια κατεύθυνση, επιβάλλει μια σειρά από ηλεκτρονικές διαδικασίες, που ταυτόχρονα και ευνοούν το φακέλωμα και είναι πλήρως διάτρητες και διαβλητές. Ακόμα πιο σημαντικό ζήτημα βέβαια είναι η αποστείρωση που καλλιεργούν στις διαδικασίες των σωματείων, όπου πλέον γίνονται απρόσωπες, διαδικαστικές, μη πολιτικές.
Χτύπημα στην απεργία
Με τους τελευταίους αντεργατικούς νόμους μιλάμε για την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Στο ήδη φορτωμένο οπλοστάσιο του κεφαλαίου, πρόσθεσαν μια σειρά κριτήρια που «πρέπει» να πληρούνται ώστε ένα σωματείο να μπορεί να αποφασίσει απεργία, μεταξύ αυτών η έγκαιρη προειδοποίηση της εργοδοσίας. Ταυτόχρονα, όποιο σωματείο δεν έχει υποταχθεί στο φακέλωμά του στο ΓΕΜΗΣΟΕ δεν έχει δικαίωμα κήρυξης απεργίας. Συνολικά, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον όπου κάθε απεργία θα μπορεί, με τη μια ή την άλλη αφορμή, να βγαίνει παράνομη.
Αλλά το πιο σημαντικό χτύπημα είναι αυτό στην ίδια την υλοποίηση της απεργίας και την απεργιακή περιφρούρηση, η οποία περνάει και αυτή στην παρανομία. Επί της ουσίας, οι νόμοι απαγορεύουν τον αποκλεισμό του εργασιακού χώρου και την παρεμπόδιση των απεργοσπαστών. Η απεργιακή περιφρούρηση βαφτίζεται ψυχολογική βία και διευκολύνεται πλήρως η δυνατότητα της αστυνομίας να χτυπά και να καταστέλλει τις απεργίες, με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς νομικά εμπόδια.
Νέο πειθαρχικό στο δημόσιο
Το νέο πειθαρχικό πλαίσιο στο δημόσιο επιχειρεί να επιβάλει ένα κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους, ώστε να μην σηκώνουν κεφάλι. Δεν είναι τυχαίο πως σε μια συγκυρία όπου ο κλάδος των εκπαιδευτικών πανελλαδικά δίνει μια σκληρή μάχη ενάντια στην αξιολόγηση, το σύστημα επιχειρεί να χτυπήσει τις δυνατότητες αντίστασης των εργαζομένων και να τους τρομοκρατήσει. Η αυστηροποίηση των ποινών με πρόστιμα και οριστική παύση, οι κατηγορίες για «άρνηση αναγνώρισης του συντάγματος» σε εργαζόμενους που αντιδρούν ή εναντιώνονται σε νόμους και την εφαρμογή τους, ξεκάθαρα στοχεύουν τους συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες.
Διώξεις
Η βιομηχανία διώξεων που έχει στηθεί όλο το τελευταίο διάστημα έρχεται και δένει όλη αυτή την πολιτική. Συνολικά ο συνδικαλισμός, οι διαδικασίες, οι αγώνες, επιχειρείται να μπουν στο γύψο, αλλά και όποια φωνή σηκώνεται, σπάει τη σιωπή και πάει κόντρα, τρομοκρατείται. Γίναμε, λοιπόν μάρτυρες της πρώτης αργίας για συνδικαλιστική δράση εκπαιδευτικού στο δημόσιο μετά τη μεταπολίτευση. Παράλληλα, χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικά και διώξεις. Αυτή η τακτική τρομοκράτησης μέσω της στοχοποίησης δεν είναι πρωτοφανής, αλλά εντείνεται το τελευταίο διάστημα, όπως είδαμε στις πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις, με στοχοποίηση ακόμα και μελών συστημικών κομμάτων (ΝΔ). Στην ίδια βάση κινείται και ο νόμος για την απαγόρευση των διαδηλώσεων με την υποχρέωση ορισμού «διοργανωτή» και άδειας από την αστυνομία.
Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στον αγώνα
Είναι ξεκάθαρο πως αποτελεί βασικό στόχο του συστήματος, παράλληλα με τα εργασιακά δικαιώματα, να τσακίσει και το δικαίωμα στον αγώνα και τη συνδικαλιστική δράση. Αποτελεί προϋπόθεση και κατοχύρωση της επίθεσής του στον εργαζόμενο λαό. Αυτός είναι άλλωστε κι ο λόγος που, παρά τον δυσμενή ταξικό συσχετισμό και την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και των οργάνων πάλης της, το σύστημα δεν χάνει ευκαιρία να ρίξει λάσπη και να συκοφαντήσει την έννοια του συνδικαλισμού.
Αυτή την πραγματικότητα, το κίνημα και οι δομές του οφείλουν να τη δουν κατάματα και να μην τη στρογγυλεύουν ή να την κρύβουν κάτω από το χαλί. Η τακτική που ακολουθείται από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι αυτή της αστικής νομιμότητας και της υποταγής. Κι αν αυτό είναι αυτονόητο για τις δυνάμεις που έτσι κι αλλιώς εξυπηρετούν το σύστημα και ρίχνουν νερό στον μύλο της συκοφάντησης του συνδικαλισμού, στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουν και οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα αλλά επιλέγουν να μην συγκρουστούν με την πολιτική της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης.
Η βασική τακτική του ΠΑΜΕ είναι να βάζει το ζήτημα κάτω από το χαλί υποστηρίζοντας ότι οι νόμοι «θα μείνουν στα χαρτιά» και, συνεπώς, «δεν χρειάζεται» ο κόσμος να συγκροτηθεί και να οργανώσει την απάντησή του απέναντι στο φακέλωμα των σωματείων και των μελών τους, τις διώξεις, την ποινικοποίηση των απεργιών και των αγώνων. Αυτή η φιλολογία γκρεμίζεται μπροστά στην ίδια την επίθεση του συστήματος, που -έχοντας τον ταξικό συσχετισμό με το μέρος του- έρχεται να επιβάλει όλα αυτά που ψήφισε. Τότε αυτά που «θα μένανε στα χαρτιά» παρουσιάζονται από το ΠΑΜΕ ως αναγκαίο κακό: σωματεία γράφονται στο ΓΕΜΗΣΟΕ χωρίς καν να συζητήσουν τα μέλη τους, ηλεκτρονικές διαδικασίες και εκλογές διεξάγονται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του νόμου, φτάνοντας πλέον να παρουσιάζονται ως «δυνατότητα» για μεγαλύτερη συμμετοχή και οργάνωση των εργαζομένων, τα ίδια δηλαδή επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε η κυβέρνηση όταν τις επέβαλε.
Το ΠΑΜΕ ούτε θέλει ούτε μπορεί να υπερασπιστεί τον ανεξάρτητο και ταξικό συνδικαλισμό που θα αντιπαρατίθεται με το σύστημα και τις πολιτικές του. Επίσης υστερούν μια σειρά από δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που, στην καλύτερη περίπτωση, ασκούν κριτική στις τακτικές του ΠΑΜΕ αλλά καταλήγουν να αποδέχονται την εισαγωγή τους στα σωματεία, ακολουθώντας, συμμετέχοντας και νομιμοποιώντας αυτές τις πρακτικές.
Σε βάρος της αποφασιστικής ανάπτυξης κινητοποιήσεων υπεράσπισης του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση λειτουργούν και οι αντιλήψεις που προβάλλονται από τις ίδιες δυνάμεις μπροστά στις διώξεις και στις αργίες εκπαιδευτικών, όπως ότι «τα πειθαρχικά αργούν να εκδικαστούν» ή «να μην ανοίξουμε το ζήτημα για να μην τρομάξουμε τον κόσμο».
Τον κόσμο τον τρομάζει η ίδια η πολιτική του συστήματος που τον απειλεί, του στερεί δικαιώματα και δεν του επιτρέπει να αγωνίζεται. Μόνο η συνειδητή και οργανωμένη πάλη ενάντια σ’ αυτή την πολιτική είναι που μπορεί να δώσει τη διέξοδο.
Για την Ταξική Πορεία, είναι καθαρό πως η ανεξαρτησία του κινήματος από το σύστημα και τους μηχανισμούς του πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη και αποτελεί πολιτική γραμμή που πρέπει να ανοίγει στα σωματεία και να συζητιέται. Ακόμα κι αν το θέλαμε, ο ταξικός συσχετισμός και η επίθεση δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Σε μια περίοδο που το σύστημα θεωρεί πως έχει την ευκαιρία να βάλει τον συνδικαλισμό στον γύψο, τα ζητήματα πρέπει να τίθενται ανοιχτά μέσα στις διαδικασίες, να αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης και να επικρατεί η γραμμή της μη υποταγής και της σύγκρουσης με την αντεργατική πολιτική. Μόνο με μαζική πάλη σπάει η τρομοκρατία κι η φασιστικοποίηση· οι δυνατότητες ανάπτυξης και μαζικοποίησης αυτής της πάλης έχουν φανεί στις διώξεις των εκπαιδευτικών. Μόνο με αποφασιστικό αγώνα και σύγκρουση, κόντρα στον νόμο, σπάνε οι απαγορεύσεις· απεργιακοί αγώνες, όπως αυτός της Μαλαματίνας, το έχουν δείξει.
Οι πράκτορες της ICE δολοφονούν εν ψυχρώ έναν άντρα αφού τον έχουν ακινητοποιήσει στο έδαφος. 
Είναι η δεύτερη δολοφονία μέσα σε τρεις εβδομάδες που οι δολοφόνοι επικαλούνται αυτοάμυνα για να σκοτώσουν.Το περιστατικό έγινε εν μέσω των μεγάλων διαδηλώσεων και της μεγάλης γενικής απεργίας όπου εκατοντάδες χιλιάδες λαού διαδηλώνουν για να σταματήσουν οι φασιστικού τύπου επιχειρήσεις της ICE, να αποχωρήσουν από την πολιτεία οι ομοσπονδιακοί δολοφόνοι και για να καταγγείλουν τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ.Η εγκληματική πολιτική Τραμπ είναι η υπεύθυνη για το αίμα που χυνεται. Ο ίδιος ποζάρει με το φερόμενο ως όπλο του θύματος και παραληρεί μετά τη δολοφονία «Αφήστε τους πατριώτες της ICE να κάνουν τη δουλειά τους», στην πράξη δίνει εντολή για ακόμα περισσότερη βία, στοχοποιεί τους διαδηλωτές, κατηγορεί τον Δήμαρχο και τον Κυβερνήτη ότι υποκινούν τις κινητοποιήσεις.Οι δολοφόνοι απέκλεισαν τον χώρο, έπνιξαν στα χημικά τους διαδηλωτές που έφτασαν στο σημείο και έστησαν το αφήγημά τους.Χτυπάνε όπου βρουν, στο ψαχνό ενός λαού που βράζει από τη φτώχια και την καταπίεση.Θέλουν να κάνουν καθημερινότητά μας τις δολοφονίες, την ωμή βία και καταστολή, τη φασιστικοποίηση και την τρομοκρατία. Θέλουν να μάθουμε τι παθαίνει όποιος σηκώνει το κεφάλι.Στόχος; Η υποταγή του αμερικανικού λαού όσο αυτοί αρπάζουν κάθε ελπίδα και ξεδιπλώνουν τα πολεμόχαρα σχέδια τους.
Δε θα τους περάσει!Θα μας βρίσκουν απέναντί τους |
| ΝΕΟΣ ΑΓΩΝ 24/1/2026 |
Δεν ήταν μόνο η λεηλασία στον ΟΠΕΚΕΠΕ και η καθυστέρηση της καταβολής των επιδοτήσεων που έβγαλαν τους αγρότες στα μπλόκα. Αλλά η συνολικότερη αντιαγροτική πολιτική των ντόπιων κυβερνήσεων και της ΕΕ/ΚΑΠ, που χρόνια τώρα οδηγεί σε συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα, φτωχοποίηση και ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, μείωση του αγροτικού πληθυσμού και συγκέντρωση της γης και της παραγωγής στα χέρια λίγων μεγαλοαγροτών-μεγαλοεπιχειρηματιών.
Είναι η αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων του "ευρωμονόδρομου" που βάθυναν τη διατροφική εξάρτηση και μετέτρεψαν τη χώρα από παραγωγό/εξαγωγέα σε χώρα καταναλωτή/εισαγωγέα αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων. Ένα σύστημα μεταφοράς πλούτου από κάτω προς τα πάνω (από τον λαό προς το κεφάλαιο) και από μέσα προς τα έξω (από τη χώρα προς τους επικυρίαρχους ιμπεριαλιστές).Ο αγροτικός ξεσηκωμός «έδεσε» με τη γενικότερη λαϊκή δυσαρέσκεια και στρίμωξε την κυβέρνηση. Για αυτό τον λόγο είχε πλατιά λαϊκή υποστήριξη. Ακύρωσε στην πράξη τα σχέδια και τους ελιγμούς του κυβερνητικού επιτελείου. Δεν πέρασαν οι κυβερνητικές απειλές και οι απαγορεύσεις, η καταστολή των ΜΑΤ, των χημικών, των δικογραφιών. Δεν πέρασε ο κοινωνικός αυτοματισμός που επίμονα υποδαυλίζεται από κυβέρνηση και συστημικά ΜΜΕ.
Οι κυβερνητικές
ανακοινώσεις για τους αγρότες, ούτε πρόσθετα μέτρα
είναι, ούτε ικανοποιούν τα αιτήματά τους, ούτε εξασφαλίζουν εισόδημα επιβίωσης
για τους φτωχομεσαίους αγρότες που να καλύπτει το κόστος της ζωής. Είναι μέτρα
που κινούνται στις γνώριμες «ράγες» της αντιαγροτικής πολιτικής, εντός των αντιλαϊκών
«δημοσιονομικών περιορισμών» των ματωμένων μνημονιακών πλεονασμάτων και εντός
του «ευρωπαϊκού πλαισίου» της αντιαγροτικής ΚΑΠ.
Η κυβέρνηση αφού απέτυχε να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα και τις διαθέσεις των αγροτών έβαλε σε εφαρμογή από την μία τις επικοινωνιακές ανακοινώσεις – φιέστες Μητσοτάκη – Χατζηδάκη – Τσιάρα, ενώ ταυτόχρονα επιδίωξε την διάσπαση του κοινού μετώπου των αγροτών μέσα από το «δόλωμα» του διαλόγου με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την
αποχώρηση των αγροτών από τα μπλόκα.Η ικανοποίηση των αγροτικών διεκδικήσεων δεν είναι ζήτημα διαλόγου με την κυβέρνηση. Το δίλημμα «ναι ή όχι στον διάλογο» που κυριάρχησε το τελευταίο διάστημα, ήταν δίλημμα ψεύτικο και αποπροσανατολιστικό, που υπονόμευσε και δεν βοήθησε τον αγώνα των αγροτών. Δεν είναι ότι τάχα η κυβέρνηση δεν γνωρίζει τα αγροτικά αιτήματα. Δεν είναι ότι λείπει ο διάλογος και τα «επιχειρήματα», για να πειστεί η κυβέρνηση και να ικανοποιήσει τα αγροτικά αιτήματα. Άλλωστε, και για τη «δέσμη μέτρων» που ανακοίνωσε (τα 20 από τα 27 αιτήματα που λέει ότι ικανοποιήθηκαν…) δεν χρειάστηκε κάποιος διάλογος, έφτανε η πίεση των μπλόκων.
Αυτός ο «διάλογος» έγινε η δικαιολογία, ώστε κάποια μπλόκα να σπάσουν την απόφαση που πάρθηκε στα Μάλγαρα (4/1) για κλιμάκωση του αγώνα με 48ωρους αποκλεισμούς. Η επίκληση του «διαλόγου» που πάρθηκε σαν απόφαση στην Νίκαια (11/1) ήταν που έδωσε στην κυβέρνηση την δυνατότητα από την μία να διασπάσει το μέτωπο των αγροτών με την συνάντηση με τις «πρόθυμες» ηγεσίες και από την άλλη να κλιμακώσει ακόμη περισσότερο την επίθεση δυσφήμισης αλλά και τρομοκρατίας ενάντια στους αγωνιζόμενους αγρότες.
Η συνάντηση της Δευτέρας 19 Γενάρη έγινε με τους χειρότερους όρους για τους αγωνιζόμενους αγρότες. Με αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων και με δεδομένη την στάση της κυβέρνησης «ότι δώσαμε, δώσαμε», το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που έκαναν σημαία τους τον «διάλογο» και διαγκωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα αποτελέσει τον «επίσημο» συνομιλητή με την κυβέρνηση είναι υπεύθυνες απέναντι στους αγωνιζόμενους αγρότες γιατί έσπειραν αυταπάτες και οδήγησαν έναν σπουδαίο αγώνα σε υποχώρηση.
Ο μαζικός ξεσηκωμός της φτωχομεσαίας αγροτιάς αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη για το λαϊκό κίνημα, οδηγό και «σχολείο» για τους αγώνες που απαιτούνται για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων. Αγώνες που θα ξεπεράσουν την ηττοπάθεια και τον συμβιβασμό και θα στηριχτούν στις δυνάμεις της φτωχομεσαίας αγροτιάς μέσα από τους αγροτικούς συλλόγους για να ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ –ΚΑΠ.
.jpg)
Η τοποθέτηση γίνεται στα πλαίσια της συζήτησης που έχει ανοίξει μεταξύ τοπικών οργανώσεων της αριστεράς και συλλογικοτήτων του α/α χώρου, στη βάση των ζητημάτων που αναδεικνύονται από τα γεγονότα στην συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη με στόχο να βγουν συμπεράσματα.
Για πρώτη φορά στον Βόλο μετά την δολοφονική επίθεση σε μέλη του α/α χώρου στο Κάτω Πολυτεχνείο κατά την διάρκεια του 3ημερου εορτασμού της 17 Νοέμβρη του ’25, μέλη της ΑΡΑΣ αρχίζουν να «βγαίνουν από τα καταφύγια» με την σιωπηλή παρακολούθηση συσκέψεων κοινής δράσης μεταξύ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, αλλά και με την συγκροτημένη εμφάνισή τους σε κινητοποιήσεις και στους χώρους Ασύλου – πάντα κάτω από τη κάλυψη της ΛΑΕ.
Το γεγονός της επίθεσης στο μπλόκ της ΛΑΕ-ΑΡΑΣ με πρωτοβουλία ατόμων του α/α χώρου με αποτέλεσμα την διάλυση της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας μπροστά σε κόσμο της πόλης στον οποίο απευθύνονταν η παρέμβαση, μπροστά σε νεολαίους που δεν έχουν καμία εικόνα για τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις, θεωρούμε αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο για το κίνημα.
Η στάση του αναρχικού χώρου, κουβαλάει δεκαετίες πρακτικών πλήρως αποκομμένων από το μαζικό κίνημα και τις διαδικασίες συγκρότησής του. Ανακύκλωση βεντέτας, οργανωτικές συγκρούσεις, «πρωτοβουλιακά πεσίματα» χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με τις πολιτικές-ιδεολογικές-οργανωτικές αναγκαιότητες της λαϊκής πάλης και τις ευθύνες των οργανωμένων δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην ανάπτυξή της.
Από μεριά μας θέλουμε να δηλώσουμε συγκεκριμένα:
Ο πολιτικός αποκλεισμός οποιασδήποτε δύναμης υπονομευτικής προς το κίνημα και με τον δοσμένο συσχετισμό που έχει πανελλαδικά η ΑΡΑΣ εντός των Φοιτητικών Συλλόγων – δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κλειστές διαδικασίες, με συνεννοήσεις μεταξύ κάποιων «προθύμων», ακόμα και με κοινές συμφωνίες ότι «δεν τους καλούμε μαζί μας».
Η πολιτική απομόνωση των πρακτικών και της γραμμής της ΑΡΑΣ από τους δρόμους, τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συνελεύσεις κοινής δράσης απαιτεί μαζικές διαδικασίες λειτουργίας αυτών των οργάνων πάλης, με την ενεργή συμμετοχή και τοποθέτηση κάθε αγωνιστή, με την πλατιά συμμετοχή της νεολαία και λαϊκών ανθρώπων. Απαιτεί την πλήρη αποκάλυψη της ρεφορμιστικής γραμμής που κρύβεται πίσω από αγωνιστικά προσωπεία. Μία ρεφορμιστική γραμμή που καλύπτεται με υπερ-επαναστατικές ψευτιές και την πλήρη διαστροφή της πραγματικότητας που βιώνει ο λαός που καλείται να αγωνιστεί για να ζήσει.
_ Διότι διαστροφή της πραγματικότητας αποτελεί η σύνδεση του όρου της «συνεπούς αντιιμπεριαλιστικής στάσης» με μία τοποθέτηση ξεριζωμένη από ταξικά χαρακτηριστικά, που φτάνει στην υπεράσπιση της κυβέρνησης Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Που επιλέγει καλή-κακή πλευρά και στρατόπεδο στη βάση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που αναμασά αντεπαναστατικά θεωρήματα (θεωρία των Τριών Κόσμων, σοσιαλοδημοκρατικών κυβερνήσεων κλπ.)
_ Διότι υπερ-επαναστατικές ψευτιές είναι οι διακηρύξεις για τις «νίκες» που έφερε το φοιτητικό κίνημα με την καθοδήγηση της ΑΡΑΣ στους συλλόγους, όταν η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε – για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες – και μετά από μήνες συστημικής προετοιμασίας – εκατοντάδες χιλιάδες διαγραφές φοιτητών χωρίς να σηκωθεί κεφάλι.
_ Διότι κάθε άλλο παρά προφίλ αγωνιστών ήταν η δολοφονική επίθεση στο τριήμερο του Πολυτεχνείου που «δανείστηκε» χαρακτηριστικά από τα μέσα καταστολής και τον στρατό, αποτυπώνοντας την αστική λογική που έχει κυριαρχήσει σε δυνάμεις με ίδιες συμπεριφορές και πρακτικές, σαν αποτέλεσμα της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος.
Αυτή μας η τοποθέτηση έρχεται σε κάθετη αντίθεση με τις οργανωτικές αντιπαραθέσεις, το οπαδικό «σπάσιμο» και την ανακύκλωση των πρακτικών τραμπουκισμού – που σε καμία περίπτωση δεν βοηθούν στην πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική συγκρότηση του λαϊκού παράγοντα.
Η απομόνωση της ΑΡΑΣ ως μη κινηματικής δύναμης από τους φοιτητικούς συλλόγους δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την συζήτηση του ζητήματος σε αυτές καθ’ αυτές τις γενικές συνελεύσεις, με την συμμετοχή των μελών της ΑΡΑΣ σε αυτές. Χωρίς την αταλάντευτη πολιτική αντιπαράθεση κάθε χώρου και αγωνιστή που θέλει να δει τους φοιτητές να συγκροτούνται ξανά σε μαζικό κίνημα αγώνα. Αυτή είναι η κατεύθυνση που στην τελική θα προσφέρει εργαλεία πολιτικής συγκρότησης και συνείδησης στη σπουδάζουσα νεολαία ενάντια σε δυνάμεις όπως η ΑΡΑΣ.
Οι συσχετισμοί δύναμης των ρεφορμιστικών, υπονομευτικών και αντεπαναστατικών γραμμών ανατρέπονται μονάχα μέσα στα πλαίσια της αγωνιστικής κίνησης των μαζών. Είναι ένας από τους λόγους που οι κυρίαρχες ρεφορμιστικές δυνάμεις στους φοιτητικούς συλλόγους αντιμετωπίζουν τις γενικές συνελεύσεις ως βαρίδια στον σχεδιασμό τους με την αποθέωση του εικονικού συνδικαλισμού και τον λογικών ανάθεσης – πόσο μάλλον σε μια φάση που σκληραίνει η επίθεση του συστήματος στα πανεπιστήμια και γενικά στην κοινωνία.
Βόλος 21/01/2025
.jpg)
Την Πέμπτη 22 Γενάρη πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-παρέμβαση στην συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου Αιγάλεω για την διαδικασία μετατροπής σεΩνάσεια του 7ου Γυμνασίου και του 3ου Λυκείου Αιγάλεω. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε μετά από καλέσματα του ΣΕΠΕ, της ΕΛΜΕ, της Ένωσης Γονέων, παρατάξεων και σχημάτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή και μαθητών των 2 σχολείων .
Μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου, γονείς των μαθητών, καθώς και γονείς μαθητών από τα δημοτικά της περιοχής όπου τα παιδιά τους επηρεάζονται από την ενδεχόμενη μετατροπή των 2 σχολείων συμμετείχαν επίσης.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών κάναμε παρέμβαση εκτός της αίθουσας με την προκήρυξη μας συζητώντας για τα αναγκαία βήματα για να μην γίνουν τα Ωνάσεια, έχοντας την εμπειρία από το Πέραμα, την Καλλιθέα, το Μενίδι, την
Κυψέλη, τον Κολωνό και άλλες περιοχές. Μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων και εκπαιδευτικός σε σχολείο που μετατράπηκε σε Ωνάσειο τοποθετήθηκε κατά τη συνεδρίαση αναπτύσσοντας τις επιπτώσεις σε μαθητές-γονείς και εκπαιδευτικούς και τα αναγκαία βήματα που πρέπει το κοινό μέτωπο, μαθητές-γονείς-εκπαιδευτικοί, να βαδίσει.
Όλες οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης τοποθετήθηκαν κατά της μετατροπής σε Ωνάσεια των 2 σχολείων. Η παράταξη του ΠΑΣΟΚ που είναι η πλειοψηφούσα στο δήμο, μας ανακοίνωσε σαν…εκπρόσωπος του Ιδρύματος Ωνάση ότι μόνο οφέλη υπάρχουν με τα Ωνάσεια σχολεία και είναι μόνο θέμα απόφασης, προσπάθειας και επιθυμίας ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ παιδιού και γονιού για να φοιτήσει στα «καλά σχολεία».
Από εδώ και πέρα:
Την Κυριακή 25 Γενάρη στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αιγάλεω, 11.00 (Θηβών και Ιερολοχιτών-απέναντι από το γήπεδο Αιγάλεω) θα γίνει η 3η συγκέντρωση αγώνα ενάντια στα Ωνάσεια.
Τι είναι τα Ωνάσεια σχολεία
Στην ουσία τους, τα Ωνάσεια σχολεία θα είναι κέντρα κατηγοριοποίησης μαθητών και εργασιακής εντατικοποίησης εκπαιδευτικών.
Πιο αναλυτικά:
1. Οι μαθητές θα δίνουν εξετάσεις γνώσεων και δεξιοτήτων(!) για να εισαχθούν στην Α’ Γυμνασίου και Α’ Λυκείου. Αυτό σημαίνει πως ένας τεράστιος αριθμός παιδιών θα αναγκαστεί να πάει σε άλλα σχολεία της περιοχής, όπου τα τμήματα θα είναι ασφυκτικά γεμάτα και η μετακίνηση θα αποτελεί ένα επιπλέον ζήτημα.
2. Οι οργανικές θέσεις των εκπαιδευτικών βρίσκονται υπό άμεση αμφισβήτηση καθώς αυτοί που ήδη εργάζονται σε σχολείο που θα μετατραπεί σε Ωνάσειο θα είναι εκεί για 2 χρονιά, και έπειτα θα μπορούν να παραμείνουν «αν το θέλουν» και εφόσον έχουν αξιολογηθεί θετικά από την διαδικασία της αξιολόγησης!
Δεν είναι τυχαίο πως οι περιοχές που έχουν επιλεχθεί για να συσταθούν τα Ωνάσεια σχολεία είναι κατά βάση φτωχές, λαϊκές γειτονιές, οι οποίες όλο και αυξάνονται.
Η δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση είναι δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να το υπερασπιστούμε.
Να απαιτήσουμε α σχολεία των γειτονιών μας να έχουν ασφαλείς υποδομές, μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό και τάξεις όπου τα παιδιά δεν θα στοιβάζονται. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν σωτήρα να «αναβαθμίσει» τα σχολεία και τις γειτονιές μας. Θέλουμε δημόσια σχολεία για τα παιδιά όλου του λαού!
- ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑΟΛΟΥΣ!
- ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
- ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ
Εν έτει 2026, η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δουλεύουν και ζουν στο ζοφερό τοπίο που έχει διαμορφώσει η συγκροτημένη επίθεση δεκαετιών στα εργατικά δικαιώματα. Επίθεση που προωθήθηκε μεθοδικά με σειρά νόμων, που έκαναν τις αντεργατικές κατευθύνσεις συγκεκριμένη πολιτική και διαμόρφωσαν αυτό που το σύστημα ονομάζει «κανονικότητα»: τη νέα βαρβαρότητα, που γυρίζει όχι μόνο τον κόσμο της δουλειάς αλλά συνολικά την κοινωνία, πολύ πίσω. Η σημερινή κατάσταση έχει ολοένα και περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, καθώς στο στόχαστρο του συστήματος βρίσκονται όλες εκείνες οι εργατικές κατακτήσεις που το είχαν αναγκάσει να υπόκειται σε περιορισμούς στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, στις δεκαετίες της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας ανάπτυξης του εργατικού κινήματος.
ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ!
Μόνο οι εργατικοί αγώνες μπορούν ν’ ανοίξουν τον δρόμο για πραγματικές ΣΣΕ με δικαιώματα!
Η συνέχεια του κειμένου εδώ: Το νομοσχέδιο για τις συλλογικές συμβάσεις είναι αντεργατικό! Να μην περάσει!
.jpg){kind=small}
