ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΑΠΟΧΗ!

0

ΞΕΔΙΠΛΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΧΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ! ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ!

Δεκάδες συνάδελφοι μαθηματικοί και φιλόλογοι, τις επόμενες μέρες είναι να κληθούν για ατομική αξιολόγηση από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης. Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προώθησης του αντιδραστικού πλαισίου, που επιχειρεί να εφαρμόσει ενάντια στους εκπαιδευτικούς, η κυβέρνηση, το Υπουργείο Παιδείας και οι κατά τόπους διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτή η κίνηση αντιστοιχεί πλήρως στην επιτάχυνση και σκλήρυνση που επιχειρείται το τελευταίο διάστημα.

Δεν είμαστε μόνοι μας!

Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την νέα αυτή εξέλιξη, ενωμένοι και υπερασπιζόμενοι την απεργία-αποχή που πραγματοποιούμε μαζί με χιλιάδες άλλους συναδέλφους μας σε όλη την Ελλάδα. Να συζητήσουμε μεταξύ μας και με το σωματείο ώστε να σταθούμε αποφασιστικά ενάντια στην προσπάθεια εκφοβισμού μας που διαχέεται όλη αυτή την περίοδο από κυβερνητικά χείλη.

Ταυτόχρονα πρέπει να προχωρήσουμε τη συζήτηση που λίγο έχει ανοίξει στον κλάδο. Την διαμόρφωση όρων για να θέσουμε ΚΕΝΤΡΙΚΑ, ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, το ζήτημα της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ και του ΝΕΟΥ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ των Δ.Υ.. Να κουβεντιάσουμε στο σωματείο μας, την Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και να καταλήξουμε σε ορισμένα αγωνιστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση:

· Να αναβαθμίσουμε το ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, συγκεντρώνοντας χρήματα ανά μήνα.

· Να δημιουργήσουμε επιτροπές αγώνα ανά σχολείο ή και ανά τμήματα σχολείων, αν είναι δυνατόν.

· Να οργανώσουμε συζήτηση με στόχο την αποκάλυψη των στόχων της επίθεσης και την καλύτερη συγκρότησή μας.

· Να γράψουμε προκήρυξη και να μιλήσουμε με τους μαθητές μας και τους γονείς τους για τη συσχέτιση της αξιολόγησης με την πολιτική που κατηγοριοποιεί τα σχολεία, με την πολιτική που θέλει να διώξει κατά χιλιάδες τους μαθητές από το Λύκειο, για την πολιτική που διαμορφώνει ένα σχολείο φτηνό για το κράτος, ακριβό για το λαό και απρόσιτο για τους μαθητές.

· Να γραφούν πανό ενάντια στην αξιολόγηση που να αναρτηθούν σε όλα τα σχολεία ευθύνης της ΕΛΜΕ.

· Να εκδοθεί αφίσα που θα προπαγανδίζει την πάλη ενάντια στην αξιολόγηση και την ανάγκη οργάνωσης της αντίστασης.

· Να πραγματοποιήσουμε συζήτηση–εκδήλωση με άλλα σωματεία, με την Επιτροπή Αγώνα κατά της Αξιολόγησης, των Πειθαρχικών, των Διώξεων και των Απολύσεων καθώς και με αγωνιστές,-στριες της Θεσσαλονίκης με θέμα την οικοδόμηση όρων και την πραγματοποίηση αγωνιστικών βημάτων για την ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΧΗ.

· Να συμμετέχουμε μαζικά στη συγκέντρωση και πορεία της Παρασκευής 30/1/2026 στις 12.00 μμ στο Άγαλμα Βενιζέλου, για να εκφράσουμε αγωνιστικά την αλληλεγγύη μας στις τρεις συναδέλφισσές μας στην Πελοπόννησο, που απειλούνται με πειθαρχική ποινή, επειδή συμμετείχαν στην απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση.

· Να επικαιροποιήσει η ΕΛΜΕ τις στάσεις εργασίας κατά της ατομικής αξιολόγησης.

26/01/2026

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση Οργανώσεων Θεσσαλίας του ΚΚΕ(μ-λ) για την έκρηξη του εργοστασίου «Βιολάντα» στα Τρίκαλα

0

 

Οι ζωές των εργατριών μετράνε!

Όχι άλλες θυσίες στον μινώταυρο του καπιταλιστικού κέρδους

Δεν έχουν τέλος τα εργοδοτικά εγκλήματα, «ατυχήματα» τα λένε, με κόστος ζωές και σακάτεμα εργατών και εργατριών στις γαλέρες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Οι πέντε εργάτριες που κάηκαν στην βιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» είναι θύματα της εγκληματικής αδιαφορίας της εργοδοσίας και όλου του εκμεταλλευτικού συστήματος που θεωρεί τους εργαζόμενους αναλώσιμους και τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς περιττό κόστος.

Οι πέντε εργάτριες που τις έχασαν οι δικοί τους άνθρωποι, οι οικογένειές τους και θρηνεί όλη η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός για τον άδικο χαμό τους είναι θύματα τούτης της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των αστικών κυβερνήσεων που υπηρετούν με την αντεργατική τους πολιτική τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.

Ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους που μετατρέπουν σε χώρους σκλαβιάς τους χώρους δουλειάς και απαγορεύουν στους εργαζόμενους να οργανωθούν και να παλέψουν για την ζωή και τα δικαιώματά τους. Πανηγυρίζουν για τους δείκτες ανάπτυξης της ντόπιας καπιταλιστικής οικονομίας ενώ η ακρίβεια, η φτώχεια και η εξαθλίωση εξαπλώνονται σε κάθε εργατική-λαϊκή οικογένεια. Και σαν να μη έφτανε αυτό, η εντατικοποίηση και η έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς σκοτώνει και σακατέβει εκατοντάδες εργάτες κάθε χρόνο, κάνοντας ακόμη πιο εφιαλτική την ζωή των εργαζόμενων στα μεσαιωνικά κάτεργα των καπιταλιστών.

Φτάνει πια!

Αυτό το έγκλημα δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Πρέπει άμεσα να σημάνει εργατικός ξεσηκωμός ενάντια στις δολοφονίες των εργατριών, ενάντια στην καπιταλιστική ασυδοσία και την κυβερνητική αντεργατική πολιτική. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό για να υπερασπιστεί την ζωή και να διεκδικήσει τα δικαιώματα για μία ανθρώπινη διαβίωση. Οι εργάτες, οι εργάτριες, όλοι οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από όσους σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον χαμό των πέντε εργατριών αλλά είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα. Σημερινοί και χθεσινοί κυβερνώντες και όλος ο συρφετός που στηρίζει αυτό το βάρβαρο σύστημα.

Είναι επιτακτική η ανάγκη της οργάνωσης και της μαζικής αγωνιστικής διεκδίκησης στους χώρους δουλειάς κόντρα στις εργοδοτικές και κυβερνητικές απαγορεύσεις, τους εκβιασμούς και τις απειλές. Κόντρα στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες που κάνουν «πλάτες» στην εργοδοσία, την κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Κόντρα στην ηττοπάθεια, τον συμβιβασμό, τις εικονικές κινητοποιήσεις και τις λογικές της ανάθεσης στους «ειδικούς».

Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε!

26/01/2026

Οργανώσεις Θεσσαλίας

του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκτός των τειχών | Παρουσίαση βιβλίου "Ιχνηλατώντας τον Καραγκιόζη στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή" του Γιάννη Χατζή, Κυριακή 8 Φλέβάρη στις 19:00

0

 

Παρουσίαση βιβλίου 

"Ιχνηλατώντας τον Καραγκιόζη στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή" 

Από τον 19ο στον 21ο αιώνα

 του Γιάννη Χατζή

Κυριακή 8 Φλέβάρη στις 19:00 

στο βιβλιοπωλείο "εκτός των τειχών"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πανελλαδική Σύσκεψη Ταξικής Πορείας - Εισηγητικό κείμενο: Συλλογικές συμβάσεις και συλλογικός αγώνας

0

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισηγητικό κείμενο της Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ταξικής πορείας η  οποία θα πραγματοποιηθεί στις 14 & 15 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα (Πάντειο Πανεπιστήμιο), με τίτλο "Μπροστά στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, κάθε εργαζόμενος κομμάτι της απάντησης". ΕΔΩ βρίσκονται τα εισηγητικά κείμενα της Σύσκεψης και παράλληλα, ανοίγει η διαδικασία διαλόγου. Μπορείτε να στέλνετε τα κείμενα συμβολής σας στον διάλογο στο email taxikiporeia@gmail.com με την ένδειξη "Διάλογος". Τα κείμενα του διαλόγου θα δημοσιεύονται στον χώρο διαλόγου της ιστοσελίδας

 Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) αποτελούν μια κεντρικού χαρακτήρα κατάκτηση για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους. Αποτελούν πεδίο ανοιχτής ταξικής σύγκρουσης. Το αν υπάρχουν ΣΣΕ, ποιο είναι το περιεχόμενό τους και ποιοι καλύπτονται από αυτές εξαρτάται άμεσα από τον συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στους εργαζόμενους και το κεφάλαιο και την έκβαση της πάλης τους. Όταν το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση, οι ΣΣΕ αποδυναμώνονται, αδειάζουν από εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις ή καταργούνται στην πράξη. Όταν όμως οι εργαζόμενοι οργανώνονται και αγωνίζονται συλλογικά, μετατρέπονται σε εργαλείο υπεράσπισης, κατοχύρωσης και διεύρυνσης των δικαιωμάτων τους.

Οι ΣΣΕ στο στόχαστρο

Οι ΣΣΕ δεν παραχωρήθηκαν από καμία κυβέρνηση και κανέναν εργοδότη ως πράξη «κοινωνικής ευθύνης». Κατακτήθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες, απεργίες, διώξεις και συγκρούσεις των εργαζομένων με το κεφάλαιο και το κράτος που το υπηρετεί. Αποτέλεσαν αναγκαστικές υποχωρήσεις του κεφαλαίου μπροστά στη δύναμη της οργανωμένης πάλης της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως απειλή. Το κεφάλαιο τις αποδέχεται μόνο όταν δεν μπορεί να τις αποφύγει και επιχειρεί διαρκώς να τις περιορίσει, να τις υπονομεύσει ή να τις μετατρέψει σε μηχανισμό πειθάρχησης των εργαζομένων.

Στη χώρα μας, ιδιαίτερα μετά το 2012, οι ΣΣΕ βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας συνολικής αντεργατικής επίθεσης. Με το μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο καταργήθηκε η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ως εργαλείο καθορισμού του κατώτατου μισθού, επιβλήθηκε η υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων, διαλύθηκε η καθολικότητα και η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων και περιορίστηκε δραστικά η συλλογική διαπραγμάτευση. Οι αλλαγές αυτές δεν στόχευαν απλώς στη μείωση του μισθολογικού κόστους και την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, αλλά, μαζί με αυτά, στόχευαν στη διάσπαση της εργατικής τάξης και στην αποδυνάμωση της συλλογικής της δύναμης. Αυτή η στρατηγική δεν ήταν προσωρινή, ούτε αποτέλεσμα «έκτακτων συνθηκών». Το χτύπημα στις ΣΣΕ αποτελεί κεντρική επιλογή του κεφαλαίου και του κράτους, αφού αποτελεί σημαντικό μοχλό προώθησης του στρατηγικού στόχου αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων σε όλο το φάσμα των εργατών και των εργαζομένων.

«Επιστροφή των ΣΣΕ» ή εξειδίκευση της αντεργατικής πολιτικής;

Τον τελευταίο καιρό ωστόσο επιχειρείται να καλλιεργηθεί μια εικόνα δήθεν «επιστροφής» των ΣΣΕ και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, κατ’ εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας που βάζει ως κατεύθυνση έναν στόχο αύξησης στο 80% του ποσοστού εργαζομένων που καλύπτονται από κάποια ΣΣΕ. Κυβέρνηση, εργοδοτικές ενώσεις και η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ, ευλογώντας την Ε.Ε. και φορώντας έναν «φιλεργατικό» μανδύα, δηλώνουν ότι εργάζονται για ένα σχέδιο που θα «ενισχύσει τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας». Μετά από 7 μήνες μεταξύ τους διαβουλεύσεων, που κρατήθηκαν μυστικές από τους εργαζόμενους, συνυπέγραψαν τη λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία» για τις ΣΣΕ.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια συμφωνία που στοχεύει στη νομιμοποίηση και θεσμοθέτηση της υπάρχουσας αντεργατικής κατάστασης και το θάψιμο των εργασιακών δικαιωμάτων. Δεν επαναφέρει τις ΣΣΕ ως εργαλείο διεκδίκησης και βελτίωσης των όρων εργασίας, αλλά επιχειρεί να τις μετατρέψει σε «κανόνες λειτουργίας» των επιχειρήσεων. Το πλαίσιο που διαμορφώνουν κυβέρνηση, εργοδότες και συνδικαλιστικές ηγεσίες, σε εφαρμογή των ευρωπαϊκών κατευθύνσεων και σε συνέχεια όλων των αντεργατικών νόμων, είναι να διαμορφώσουν ΣΣΕ που θα νομιμοποιούν τα αντεργατικά μέτρα, θα τα εξειδικεύουν στις ανάγκες κάθε κλάδου και θα περιορίζουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει βελτίωση των όρων εργασίας μέσω διαβουλεύσεων με τους ίδιους εργοδότες που επιβάλλουν 13ωρα, εντατικοποίηση και εργοδοτικά εγκλήματα, χωρίς σύγκρουση μαζί τους, χωρίς απεργιακή πίεση, χωρίς καν την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων.

Ακόμα και οι όροι «κοινωνική συμφωνία», «κοινωνικοί εταίροι», «εθνικό συμφέρον», «εκπρόσωποι των εργαζομένων» (ΓΣΕΕ), έχουν στόχο να χτυπήσουν την ταξική συνείδηση των εργαζομένων, ώστε να αποδεχτούν μια συμφωνία των «από πάνω» σαν δική τους. Του μεν κεφαλαίου και του κράτους του, που διαμορφώνουν τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, και των δε ξεπουλημένων εργατοπατέρων, που υπονομεύουν συνεχώς τους αγώνες των εργαζομένων μόνο και μόνο για να κατοχυρώσουν μια θέση επίσημου συνομιλητή με το σύστημα. Η λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία» λειτουργεί ως εργαλείο εκτόνωσης της οργής και αποτροπής των αγώνων, επιχειρώντας να αντικαταστήσει τη συλλογική πάλη και διεκδίκηση με έναν εικονικό «κοινωνικό διάλογο» χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της συμφωνίας είναι ο ρόλος του κράτους. Για άλλη μια φορά, το κράτος αποδεικνύεται ότι δεν λειτουργεί ως ουδέτερος ρυθμιστής των ταξικών αντιθέσεων, αλλά αποτελεί έναν ενεργό μηχανισμό επιβολής της αντεργατικής πολιτικής. Άλλωστε, ήδη με τους διαδοχικούς αντεργατικούς νόμους διαμορφώνει τις εργασιακές σχέσεις, αλλά και με τον νόμο για τον κατώτατο μισθό, το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση έχει αναλάβει τον καθορισμό του. Αυτή την «αρμοδιότητα» επιβεβαιώνει (με την υπογραφή της ΓΣΕΕ παρά τα μισόλογά της σχετικά με την κατάργηση στην ουσία της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης) η συμφωνία, και μάλιστα την επεκτείνει στις κλαδικές ΣΣΕ. Τον τελικό λόγο για την επέκταση και την κήρυξη ως υποχρεωτική για όλες τις επιχειρήσεις ενός κλάδου θα συνεχίσει να τον έχει ο υπουργός Εργασίας, με προϋπόθεση τα εμπλεκόμενα σωματεία και ομοσπονδίες να τεθούν υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους, έχοντας γραφτεί στο ηλεκτρονικό μητρώο (ΓΕΜΗΣΟΕ). Με τον τρόπο αυτό, το κράτος εμπλέκεται ακόμα περισσότερο στη διαμόρφωση των όρων κάθε ΣΣΕ, με στόχο να διασφαλίζει ότι κινείται στα όρια της αντεργατικής πολιτικής.

Οι σημερινές ΣΣΕ αποτυπώνουν την αποσυγκρότηση

Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται και η πλειοψηφία των όποιων ΣΣΕ βρίσκονται σε ισχύ σήμερα, εξυπηρετώντας κύρια τις ανάγκες της εργοδοσίας, η οποία έχει στη διάθεσή της ένα αντισυνδικαλιστικό νομικό οπλοστάσιο. Με τα σωματεία υπό ασφυκτικό έλεγχο, με την απεργία ποινικοποιημένη, με τη συνδικαλιστική δράση να τιμωρείται ελεύθερα με απολύσεις και διώξεις, με τους εργαζόμενους αποσυγκροτημένους και στο περιθώριο, το έδαφος είναι ναρκοθετημένο για οποιαδήποτε ουσιαστική «συλλογική διαπραγμάτευση». Έτσι, μια σειρά ΣΣΕ (είτε κλαδικές είτε επιχειρησιακές) στην καλύτερη περίπτωση προβλέπουν μεν ονομαστικές αυξήσεις στους μισθούς, αλλά με αντάλλαγμα «εργασιακή ειρήνη» από τη μεριά των εργαζομένων. Οι αυξήσεις αυτές, βέβαια, συνήθως είναι μικρότερες από τον πληθωρισμό ή είναι μικρότερες από το διαμορφωμένο ύψος μισθών και ημερομισθίων (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΣΣΕ των οικοδόμων). Άλλες πάλι δεν προβλέπουν καθόλου αυξήσεις, ενώ δεν λείπουν κι οι περιπτώσεις ΣΣΕ που δεν κάνουν καν αναφορά σε ύψος μισθών, αλλά νομιμοποιούν οτιδήποτε εξυπηρετεί τις ανάγκες της εργοδοσίας (χαρακτηριστικά παραδείγματα η εφαρμογή 6ήμερης εργασίας στην κλαδική ΣΣΕ στον τουρισμό και τον επισιτισμό και τα 2 διαδοχικά 12ωρα που προβλέπει η επιχειρησιακή ΣΣΕ της φαρμακευτικής DEMO, στην οποία μάλιστα δεν ορίζονται μισθοί). Τέτοιες ΣΣΕ δεν αποτελούν νίκη και κατάκτηση των εργαζομένων, παρ’ όλο που έτσι παρουσιάζονται από τις δυνάμεις που τις υπογράφουν.

Σ’ όλη αυτή την κατάσταση, κρίσιμος έχει αποδειχτεί ο ρόλος των δυνάμεων που κυριαρχούν στα συνδικαλιστικά όργανα. Τόσο ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός όσο και ο ρεφορμισμός, λειτουργούν ως μηχανισμοί ενσωμάτωσης, εκτόνωσης και απονεύρωσης των εργατικών αντιδράσεων. Η βάση της συγκρότησής τους είναι η «εργασιακή ειρήνη» κι η συνδιαλλαγή με την εργοδοσία, καλλιεργώντας αυταπάτες «κοινών συμφερόντων» με τα αφεντικά. Σπέρνουν αυταπάτες περί «αταξικού» χαρακτήρα του κράτους, γι’ αυτό η μόνιμη «διέξοδος» που προβάλλεται είναι οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, οι προτάσεις νόμου και η αναμονή των επόμενων κάθε φορά εκλογών. Η γραμμή της ανάθεσης έχει οδηγήσει σε σωματεία απομαζικοποιημένα, εργαζόμενους απογοητευμένους, μακριά από τα όργανα πάλης τους και χωρίς καμία εμπειρία συλλογικών κατακτήσεων και αγώνων.

Παρ’ όλο που υπάρχει πλήθος σωματείων, στην πραγματικότητα η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων δεν συμμετέχει σε αυτά. Πολλά από αυτά, μάλιστα, αποτελούν σωματεία-σφραγίδες, χωρίς να παρουσιάζουν καμία άλλη δραστηριότητα από το κάλεσμα των μελών τους σε μια τυπική συμμετοχή σε εκλογές κάθε 2-3 χρόνια, δεν οργανώνουν ούτε συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις, δεν έχουν την παραμικρή παρέμβαση σε χώρους δουλειάς, δεν έχουν υπογράψει κάποια ΣΣΕ, δεν βγάζουν καν ανακοινώσεις, δεν «υπάρχουν» παρά μόνο για την εκλογή Δ.Σ. και αντιπροσώπων για τα ανώτερα όργανα.

Η κατάκτηση ΣΣΕ είναι υπόθεση συλλογικής πάλης των εργαζομένων

Γι’ αυτό σήμερα αποτελεί κεντρικό καθήκον η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε κάθε κλάδο. Μέσα από σωματεία ζωντανά, μαζικά, με πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων και συλλογικές διαδικασίες, με πραγματικές και μαζικές συνελεύσεις. Χωρίς τυχοδιωκτικές λογικές και συμβολικές κινήσεις, αλλά με πραγματικές αποφάσεις αγώνα και ουσιαστικές κινηματικές δράσεις, με απεργίες και διαδηλώσεις. Σωματεία που δεν θα περιορίζονται μόνο στη διαχείριση προβλημάτων και συλλογή καταγγελιών, αλλά θα στρέφουν την οργή και τις ανησυχίες των εργαζομένων στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα, με αιτήματα πάλης για τη νίκη και όχι τη συνδιαλλαγή. Χωρίς αυταπάτες για τον ρόλο του κράτους και των μηχανισμών του. Χωρίς αυταπάτες για «σωτήρες-παράγοντες» και «ειδικούς» του κινήματος.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο: τα εργατικά δικαιώματα είναι συλλογικά και κατακτιούνται συλλογικά. Ο μισθός, το ωράριο, η ανάπαυση, η υγεία και ασφάλεια, η ασφάλιση και ο συνδικαλισμός δεν κατοχυρώνονται ατομικά, αλλά μόνο μέσα από οργανωμένη συλλογική πάλη. Η εξατομίκευση δεν είναι ελευθερία όπως μας βομβαρδίζει η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος, αλλά απομόνωση και αποδυνάμωση του συλλογικού αγώνα των εργαζομένων. Το κεφάλαιο δεν παραχωρεί δικαιώματα αν δεν αναγκαστεί να το κάνει, αλλιώς επιχειρεί συνεχώς να πάρει πίσω ό,τι κατακτήθηκε.

Έτσι λοιπόν και ο αγώνας για ΣΣΕ δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη συνολική πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την υποτίμηση της ζωής μας. ΣΣΕ που δεν θα είναι κενά πουκάμισα, αλλά που να καλύπτουν το πραγματικό κόστος ζωής, να διασφαλίζουν ανθρώπινα ωράρια και ρυθμούς εργασίας, να κατοχυρώνουν μόνιμη και σταθερή δουλειά, πλήρη δικαιώματα και ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας και να λειτουργούν ως φραγμός στην εργοδοτική αυθαιρεσία, κατακτιούνται μόνο μέσα από τη συλλογική πάλη των εργαζομένων. Χωρίς πίεση από τα κάτω, χωρίς κάθε βήμα να είναι υπόθεση πλατιά των εργαζομένων, κάθε διαπραγμάτευση θα καταλήγει σε συμβιβασμό σε βάρος τους. Ο δρόμος του συλλογικού αγώνα δεν είναι εύκολος. Είναι όμως ο μόνος που μπορεί να ανοίξει προοπτική στους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο θρήνος είναι μέσα σε κάθε εργατικό σπίτι!

0

 

Ο θρήνος δεν είναι στα Τρίκαλα

Είναι μέσα σε κάθε εργατικό σπίτι!

Ποιος να δώσει απάντηση και εξηγήσεις; Ποιος έλεγχος; Ποια ανάκριση; 

Ποια μέτρα ασφαλείας; Ποιοι δείκτες οικονομίας ; 

Η εργατική τάξη γνωρίζει καλά για τα ματωμένα μεροκάματα.

Ξέρει καλά για την έκρηξη, για τα καζάνια, για τη σκαλωσιά, για το σκάμμα, για την άσφαλτο. Δεν υπάρχει κυβέρνηση, ελεγκτικός μηχανισμός για να φρενάρει τη δίψα του κεφαλαίου για κέρδος. Απέναντι και με τους κεφαλαιοκράτες είναι αυτοί και οι νόμοι τους. Δεν υπάρχει καμιά κουβέντα για τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών έξω από τα δικαιωματα των μανάδων της εργατικής τάξης που δίνουν τη ζωή τους στην εργασία.

Σε κάθε σπίτι εργάτη, Έλληνα και μετανάστη, απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα, ο πόνος και ο φόβος πρέπει να γίνουν οργή και αγώνας. Πόλεμος στον πόλεμο των εκμεταλλευτών! Οργάνωση και πάλη!

Η ζωή μας έχει αξία. Η δύναμή μας κατακτά το δικαίωμα στη ζωή και στη δουλειά.

Έτσι θα πληρώσουν οι ένοχοι. Σε ένα τέτοιο κίνημα θα λογοδοτήσουν γι’ αυτά τα εγκλήματα.

Θάνος, μέλος Ταξικής Πορείας

Αναδημοσίευση από το blog της Ταξικής Πορείας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΡΙΚΑΛΑ | Καταγγελία του εργοδοτικού εγκλήματος στη "Βιολάντα"

0

 

Η Ταξική Πορεία καλεί στη συγκέντρωση καταγγελίας του νέου εργοδοτικού εγκλήματος στη βιομηχανία "Βιολάντα" την Δευτέρα 26/1 στις 6:00 μμ στην πλατεία Ρήγα Φεραίου στα Τρίκαλα και συμμετοχή στην παντρικαλινή απεργία που κάλεσε το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων με συγκέντρωση την Τρίτη 27/1 στις 11:00 πμ στην πλατεία Ρήγα Φεραίου.

Όχι άλλο αίμα για τα κέρδη του κεφαλαίου!
Οι εργάτες δεν είναι αναλώσιμοι!
Δουλειά με ουσιαστική ασφάλεια, με ανθρώπινους ρυθμούς, με αξιοπρεπείς μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας!
Κανένας χώρος δουλειάς σε λειτουργία χωρίς ασφάλεια για τους εργαζόμενους!
Κάτω η εγκληματική αντεργατική πολιτική!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ταξική Πορεία | Έκρηξη & πυρκαγιά στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα! - Δεν είναι «τραγωδία», είναι έγκλημα της εργοδοσίας!

0

 

ΕΚΡΗΞΗ & ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ!

Δεν είναι «τραγωδία», είναι έγκλημα της εργοδοσίας!

Συγκλονισμένοι οι εργαζόμενοι της χώρας παρακολουθήσαμε 4 συναδέλφισσές μας να καίγονται ζωντανές στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα, πιθανότατα ακόμα μία που εξακολουθεί να αγνοείται, και άλλες τόσες να κινδυνεύουν ή να καταλήγουν στο νοσοκομείο. Στο εργοστάσιο που λειτουργούσε τη νύχτα της Κυριακής, η έκρηξη διέλυσε μια ολόκληρη πτέρυγα και ακούστηκε μέχρι την πόλη των Τρικάλων, έξι χιλιόμετρα μακριά. Τα ΜΜΕ του συστήματος θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν το γεγονός ως «τραγωδία» η οποία «απλώς συνέβη» γιατί «ήταν η κακιά στιγμή». Είναι η ίδια δικαιολογία που ακούμε σε κάθε παρόμοιο έγκλημα. Αποτελεί την καλύτερη συγκάλυψη των πραγματικών ενόχων και δολοφόνων.

Ένοχος και δολοφόνος είναι το κεφάλαιο και η πολιτική του κέρδους

Κάθε χρόνο, στις χημικές βιομηχανίες με τα επικίνδυνα υλικά, στα γιαπιά και στα εργοστάσια με τα βαριά μηχανήματα, στους δρόμους με τα «παπάκια», στα λιμάνια με τους γερανούς, εκατοντάδες εργάτες και εργαζόμενοι δουλεύουν σε επικίνδυνες συνθήκες, στα όρια της εξάντλησης, με κίνδυνο της ζωής τους. Δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν στο σπίτι να αγκαλιάσουν τους δικούς τους. Και μερικές/μερικοί, δεν γυρίζουν ποτέ, ή γυρίζουν σακατεμένοι, σε εργατικά «ατυχήματα» που πολλές φορές ούτε καν δηλώνονται…

Είναι οι εκατοντάδες νεκροί της «στατιστικής» των εργατικών «δυστυχημάτων», των εργοδοτικών δολοφονιών στην πραγματικότητα, που θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Και η στατιστική αντί να βελτιώνεται, αντί η ανθρωπότητα να προοδεύει, κάθε χρόνο γίνεται χειρότερη. Σχεδόν κάθε μέρα ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του στον χώρο δουλειάς. Και όλα αυτά για ένα κομμάτι ψωμί που αποκαλούν «μισθό» αλλά δεν βγάζει τον μήνα.

Την ίδια στιγμή υπάρχουν κι εκείνοι που θα βρίσκονται σίγουρα στο σπίτι τους. Αυτοί των οποίων η τάξη δεν μετράει νεκρούς, παρά μόνο κέρδη, που κάθε χρόνο μεγαλώνουν. Είναι αυτοί που δεν τους ενδιαφέρουν να υπάρχουν μέτρα ασφαλείας. Είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν την ασφάλεια και τη ζωή των εργαζόμενων ως ένα παράπλευρο, λογιστικό έξοδο. 

Διαβάστε την συνέχεια στο blog της Ταξικής Πορείας 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ταξική Πορεία | ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ NOTOS

0

 

Η φωτογραφία είναι από παλαιότερη κινητοποίηση 

Αποφασισμένοι να συνεχίσουν στο δρόμο του αγώνα που έχουν ήδη χαράξει είναι οι εργαζόμενοι στα καταστήματα Notos, καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με την αδιαλλαξία της διοίκησης να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά τους. Με αποφάσεις του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Εταιρείας «NOTOS COM ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ» έχουν ήδη πραγματοποιηθεί δύο μαχητικές στάσεις εργασίας, η μία τον περασμένο Νοέμβρη την ημέρα της Black Friday και η δεύτερη πριν λίγες ημέρες, την πρώτη Κυριακή των εκπτώσεων.

Οι αυξήσεις 20% στους μισθούς, η μετατροπή των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και οι προσλήψεις επιπλέον προσωπικού είναι τα βασικά αιτήματα των κινητοποιήσεων και αποτελούν μια πρώτης τάξης απάντηση στους άθλιους όρους δουλειάς που επικρατούν στον όμιλο, με καθηλωμένους μισθούς στα 700€ για 14 χρόνια, διάλυση του 8ωρου και επιβολή 6ωρης εργασίας κατά πως βολεύει την εργοδοσία και πλήρης εντατικοποίηση όπου 10 άνθρωποι βγάζουν δουλειά για 20. Τη στιγμή που οι τιμές στο σούπερ μάρκετ βρίσκονται στα ύψη, τα ενοίκια είναι απλησίαστα και ο μισθός τελειώνει στα μισά του μήνα, η υλοποίηση των παραπάνω αιτημάτων είναι ζήτημα επιβίωσης για τους εργαζόμενους.

Διαβάστε την συνέχεια της ανακοίνωσης στο blog της Ταξικής Πορείας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι Διαδηλώσεις στο Ιράν: Κοινωνικές οι Αιτίες, Όχι Ασφαλίτικες Φαντασιώσεις*

0

Siyavash Shahabi, 24 Ιανουαρίου 2026

Ας εξετάσουμε τον ισχυρισμό περί «ξένης παρέμβασης» της Μοσάντ και της CIA στις διαμαρτυρίες στο Ιράν, όχι μέσω μιας απλής άρνησης, αλλά μέσα από πολιτική ανάλυση που εστιάζει στις πραγματικές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες. Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον του Ιράν, αντιτίθενται στον πόλεμο, στην ξένη επέμβαση και στην υπαγωγή σε ιμπεριαλιστική κυριαρχία, και που, ταυτόχρονα, δεν επιθυμούν να θυσιάσουν την κοινωνική αυτενέργεια στον βωμό αφηγημάτων ασφάλειας ή γεωπολιτικής.

Το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα, με πληθυσμό περίπου 86 έως 90 εκατομμυρίων ανθρώπων και σχεδόν 500 πόλεις. Από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, , είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη γλωσσική, πολιτιστική και κοινωνική ποικιλομορφία. Κάθε ανάλυση που επιχειρεί να αποδώσει (reduce) τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες, στις δεκάδες ή και εκατοντάδες πόλεις, σε μια «ξένη επιχείρηση», οφείλει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: πώς ακριβώς οργανώθηκε αυτό το εύρος κοινωνικής διάχυσης και η μακρόχρονη συνέχειά του, μέσω ποιων δικτύων και με ποια δύναμη;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χρηματοδοτώντας την ίδια μας την ασημαντότητα. Γιατί οι Καναδοί αναλαμβάνουν τον κίνδυνο ενώ το παγκόσμιο κεφάλαιο αποκομίζει τα κέρδη.

0

Melanie, 23 Ιανουαρίου 2026

Μαρκ[1],

Παρακολούθησα την ομιλία σου στο Νταβός. Όχι γιατί με συγκινεί να δέχομαι μαθήματα από άνδρες με καλοραμμένα κοστούμια, όρθιους σε αλπικά μπαλκόνια, αλλά επειδή πλέον εμφανίζεσαι να μιλάς εκ μέρους των Καναδών. Ακόμη και αυτών που δεν πετάγονται στην Ελβετία για να τους εξηγήσουν ότι «ο κόσμος είναι δύσκολος» και πως οι φιλοδοξίες τους καλό είναι να αναπροσαρμοστούν προς τα κάτω.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άλλη μια εν ψυχρώ δολοφονία στη Μινεάπολη!

0

Άλλος ένας νεκρός μέσα σε τρεις εβδομάδες. Οι πληρωμένοι δολοφόνοι της ICE σκότωσαν εν ψυχρώ τον 37χρονο Alex Pratti. Γιατί; Γιατί απλά υπερασπίστηκε μια διαδηλώτρια! Τον ψέκασαν με σπρέι πιπεριού, τον ακινητοποίησαν στον δρόμο και τον σκότωσαν με....10 σφαίρες! 

Το οπλισμένο χέρι της πολιτικής Τραμπ δεν μπορεί να ανεχτεί ότι ο λαός στη Μινεάπολη βγήκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο, την πρώτη γενική απεργία εδω και δεκαετίες στις ΗΠΑ, απαιτώντας να φύγει ο ICE. 

Η επιθετική και εγκληματική πολιτική Τραμπ σε παγκόσμιο επίπεδο, οι απειλές εισβολής σε μια σειρά χώρες, η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αρπαγή του προέδρου της, πάνε χέρι με χέρι με την επιβολή τρομοκρατίας και σιωπής στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Καταστολή, τρομοκρατία, δολοφονίες, απειλές για Γ' παγκόσμιο πόλεμο είναι πλέον καθημερινότητα. Δεν είναι όμως κανονικότητα για τους λαούς. Γιατί μόνο οι λαοί μπορούν να μπουν φραγμό σε αυτό τον εφιάλτη, να σταθούν απέναντι στην επιθετική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των επίδοξων μιμητών του.

Να μας βρουν απέναντι!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Διώκουν διοικητικούς επειδή συμπαραστέκονται στον αγώνα μας ενάντια στις διαγραφές

0

Όλοι/ες την Δευτέρα 26/1 στις 12:30 στο πρωτοδικείο Αθηνών στην Ευελπίδων, κτήριο 5.

Τη Δευτέρα  26/1, εκδικάζεται  η προσφυγή της κυβέρνησης κατά της προκηρυγμένης από την ΑΔΕΔΥ απεργίας - αποχής των διοικητικών υπαλλήλων από τις διαγραφές φοιτητών από τα ΑΕΙ, σε συνέχεια των αλλεπάλληλων προσφυγών κατά της απεργίας – αποχής που είχε προκηρύξει η ΟΔΠΤΕ από κάθε διοικητικό έργο που συνδέεται με τις διαγραφές. 

Η κυβέρνηση για άλλη μια φορά επιστρατεύει τον βούρδουλα ενάντια στους εργαζόμενους που διάλεξαν να σταθούν στο πλευρό των 300.000 διαγραμμένων φοιτητών και όλων των υπολοίπων που απειλούνται με πειθαρχικές διαγραφές και όρια σπουδών. Θυμόμαστε πολύ καλά την εκδικητική απόλυση του Δημήτρη Αντωνίου , διοικητικού που για 19 ολόκληρα χρόνια εργαζόταν στο ΕΚΠΑ μέχρι να αποφασίσει να συμμετάσχει στην κινητοποίηση ενάντια στις τηλε-εξετάσεις την περίοδο των καταλήψεων για τον νόμο Πιερρακάκη.

Δεν είναι πρώτη φορά που σέρνονται σε δικαστήρια ολόκληροι κλάδοι για την απόφαση που πήραν μέσω των συλλογών οργάνων τους, επειδή αυτή η απόφαση δεν συνάδει με τις επιδιώξεις τους. Δεν είναι πρώτη φορά που βαφτίζονται παράνομοι οι αγώνες και συκοφαντούνται με βάση το δικό τους δίκαιο και το δικό τους απόλυτα εξυπηρετικό προς τα συμφέροντα τους νομικό οπλοστάσιο. 

Σήμερα που πάνω από 300.000 φοιτητές έχουν διαγραφεί, η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιλέγει την τρομοκρατία προς τους διοικητικούς. Ώστε να μην ξανά σκεφτούν να επιλέξουν τον δρόμο του αγώνα , της απεργίας- αποχής από τα βρώμικα καθήκοντα που τους επιβάλουν γύρω από τις διαγραφές, όταν αυτές ξανά γίνουν. Γιατί είναι αποφασισμένοι να τις ξανά εφαρμόσουν και χρειάζονται ένα σώμα πειθήνιων υποταγμένων διοικητικών για να το πετύχουν.

Όπως χρειάζονται και τους φοιτητές στο περιθώριο. Η προσφυγή στα δικαστήρια για να βγει παράνομη η απεργία είναι μήνυμα όχι μόνο προς τους διοικητικούς αλλά και προς τους φοιτητές και όλο τον λαό . Να μην αγωνιζόμαστε γιατί θα βρούμε μπροστά μας τον νόμο. 

Μπροστά σε αυτή την προσπάθεια τρομοκράτησης, η θέση των φοιτητών είναι πλάι στους διοικητικούς που παίζουν τα κεφάλια τους ενάντια στις διαγραφές. Αλλά και μέσα στους συλλόγους μας, ώστε να πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για την ανατροπή αυτών των νόμων που αμφισβητούν την ύπαρξη μας στις σχολές. Στεκόμαστε λοιπόν αλληλέγγυοι στους διοικητικούς που διώκονται επειδή αγωνίζονται, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα το καθήκον να είμαστε στην πρώτη γραμμή στη μάχη ενάντια στις διαγραφές και την καταστολή στα πανεπιστήμια. 

Όλοι την Δευτέρα 26/1 στις 12:30 στο πρωτοδικείο στην Ευελπίδων.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αστυνομική τρομοκρατία στην κατάληψη του 7ου Γυμνασίου Αιγάλεω! - Να μη μετατραπουν σε Ωνάσεια το 7ο Γυμνάσιο και 3ο ΓΕΛ Αιγάλεω!

0

📣 Οι μαθητες του 7ου Γυμνασίου αγωνίζονται να μην μετατραπει το σχολείο τους σε Ωνασειο, να μην τους διώξουν απο το σχολείο της γειτονιάς τους! 

Την περασμένη βδομάδα η αστυνομία μπήκε στην κατάληψη τους, εκανε ελεγχους στους μαθητές, προσπαθησε να τους τρομοκρατήσει να σταματήσουν τον αγωνα τους!

🔴Μετατρέπουν τα σχολεία μας σε Ωνάσεια! Μας διωχνουν από το σχολείο της γειτονιάς μας, όπου ειναι το σπίτι μας και οι φίλοι μας!
🔴Δημιουργουνται σχολεια διαφορετικων ταχυτήτων, σχολεια λίγων και εκλεκτών! Τα Ωνάσεια είναι εξεταστικά κάτεργα, που όσοι δεν έχουν λεφτά για ακριβα φροντιστήρια θα αποκλείονται!
✊Δε θελουμε Ωνάσεια- "σχολεία βιτρίνες"! Θέλουμε δημοσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους!
✊Μπορούμε να ανατρέψουμε τα σχέδια τους! Με συνελευσεις- καταλήψεις- διαδηλώσεις μπορουμε να νικήσουμε!

-Οχι στα Ωνάσεια σχολεία! Όχι στα εξεταστικά κατεργα!

-Όχι παιδεία για λίγους και εκλεκτούς!

-Κατω τα χερια σας από τους αγωνες μας! Εξω η αστυνομία απο τα σχολεία!

ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ): Οι 55 μέρες άνοιξαν τους λογαριασμούς της πάλης της φτωχομεσαίας αγροτιάς

0

 Οι 55 μέρες άνοιξαν τους λογαριασμούς της πάλης της φτωχομεσαίας αγροτιάς

·        Οι 55 μέρες αγώνα της φτωχομεσαίας αγροτιάς δεν ολοκλήρωσαν τους στόχους της, αλλά άνοιξαν τους μεγάλους λογαριασμούς της πάλης που έχει ανάγκη. Για  να μείνει στα χωριά της και να ζει απ’ τη δουλειά της, αποκρούοντας και ανατρέποντας την πολιτική ΕΕ/ΚΑΠ/κυβερνήσεων που την ωθεί βίαια στο ξεκλήρισμα και την εξαθλίωση.

·        Αυτό το φάσμα της εξαθλίωσης και του ξεκληρίσματος που αποτυπώθηκε στην κραυγή «χρωστάω παντού» ήταν και η κινητήρια δύναμη που ξεκίνησε των αγώνα και γέμισε με αγροτικά μπλόκα όλη τη χώρα, κόντρα στην κυβερνητική τρομοκρατία αλλά και κόντρα τους σχεδιασμούς των αγροτοσυνδικαλιστικών παραγόντων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θέατρο, «ΠΤΕΡΥΓΑ Α’- ΚΕΛΙ 71», του Βασίλη Τσιράκη

0

"Σε έναν κόσμο που ο εγκλεισμός σε πολλές και ποικίλες μορφές τείνει να γίνει τρόπος ζωής, μάλιστα πολλές φορές να μοιάζει με επιλογή, τίθενται πολλά ερωτήματα. Οι ραγδαίες πολιτισμικές εξελίξεις από την άλλη, μάς φέρνουν μπροστά στο να αναθεωρήσουμε το πως βλέπαμε τον κόσμο μέχρι σήμερα. Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να βρεθεί μπροστά, τόσο σε προσωπικά όσο και γενικευμένης φύσης ερωτήματα. Όπως π.χ. το τι είναι ελευθερία. Αν η ελευθερία μας, είναι πραγματική ή σχετική. Αν ο συνάνθρωπος αποτελεί απειλή; ή αν αποτελούμε εμείς με τις επιλογές μας απειλή για αυτόν. Αν η κάθε μας επιλογή είναι αυτόβουλη ή κατευθυνόμενη μέσα από μια σειρά επιλογών που συγχέουν τις καταστάσεις και στο τέλος οδηγούμαστε στο να επιλέξουμε ελεύθερα μεν…. την βούληση τρίτων δε.

Τι είναι ο χρόνος σε μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια; Πως επηρεάζει την ακεραιότητα του χαρακτήρα μας; Τέλος η γνώση και η τέχνη μπορούν να μας απεγκλωβίσουν, να μας δείξουν τον δρόμο προ την πραγματική ελευθερία. Είναι η συνύπαρξη και η συμπόρευση το κλειδί μιας ειρηνικής επανάστασης ενάντια στην όποια σήψη απειλεί την διάνοιά μας; Την ελεύθερη βούλησή μας; Είμαστε τελικά οι θύτες ή τα θύματα στην προσωπική μας «ΠΤΕΡΥΓΑ Α’»

Χωράει η αγάπη, η αλληλοεκτίμηση, ο αλληλοσεβασμός η αλληλοβοήθεια η συνύπαρξη στα στενά όρια, έτσι όπως τα ορίζει το προσωπικό μας «Κελί 71»; Μπορεί η «ΠΤΕΡΥΓΑ Α’ ΚΕΛΙ 71» να αποτελέσει το έναυσμα μια εσωτερικής αναζήτησης που θα ορίσει με σαφήνεια τα αδιευκρίνιστα όρια τής ζωής ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία τής καθημερινότητας μας;

Τελικά «συγκρατούμενοι» ή «συνοδοιπόροι» στην ζωή;

Με αυτές τις αναρωτήσεις παρουσιάζει ο Βασίλης Τσιράκης το θεατρικό έργο του «Πτέρυγα Α΄- Κελί 71» που εκδόθηκε το 2024, από τις εκδόσεις "Τόπος" σε μια επιμελημένη έκδοση 136 σελίδων. Τώρα το έργο ανεβαίνει στην σκηνή του Θεάτρου "Αλκμήνη" σε σκηνοθεσία του Σταύρου Παρχαρίδη. Πρωταγωνιστούν ο Βύρων Κολάσης και ο Γιώργος Παπανδρέου . Πρεμιέρα: Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026. Παραστάσεις κάθε Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 18:00 (έως 5 Απριλίου 2026) ( Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ , Secret Room , Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα )

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέα Ανοιχτή Συνέλευση Ενάντια στις Συνδικαλιστικές Διώξεις και Απολύσεις: σήμερα 25/1 Πάντειο, 12.00, αμφιθέατρο 2

0

 Στη χρονιά των διώξεων απαντάμε με χρονιά αγώνων και απεργιών!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ