Ένας καταιγισμός αλλεπάλληλων ρυθμίσεων-κόφτη έχει συντελεστεί το τελευταίο διάστημα, με σκοπό να καταργηθεί και το τελευταίο ίχνος προνοιακής πολιτικής για τους βαριά ανάπηρους κάθε είδους – τόσο τους ΑΜΕΑ, όσο και τους βαριά ανάπηρους από «κοινή νόσο». Οι νομοθετικές αλλαγές έχουν φέρει την εξαΰλωση των λιγοστών δικαιωμάτων των αναπήρων που ίσχυαν έως το 2018. Με ρυθμίσεις που αλλάζουν σχεδόν κάθε χρόνο, αυτά που έχουν απομείνει δεν καλύπτουν πια ούτε το δικαίωμα παραμονής στη ζωή (πόσο μάλλον της ποιότητας ζωής) των βαριά αρρώστων εργαζόμενων ανθρώπων που ζουν από τη δουλειά τους και μόνο, καθώς πρακτικά δεν τους επιτρέπεται σχεδόν ποτέ να θεμελιώνουν δικαιώματα μόνιμης σύνταξης.
Το σύστημα του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού «διαπίστωσε» (μετά από οδηγίες της ΕΕ, φυσικά) πως οι «πονηροί ανάπηροι» έπαιρναν πολύ χρήμα! Συγχρόνως, κάποιοι ανάπηροι επέμεναν να... μην πεθαίνουν στην πενταετία, όπως προέβλεπαν οι αναλογιστικές μελέτες της «κοινωνικής ασφάλειας»!!! Κι έτσι, αποφασίστηκε να αρχίσει το ξεπάτωμα αυτού του «προκλητικού πλουτισμού» τους!
Το τέλος της όποιας προνοιακής πολιτικής για την αναπηρία έχει άμεσες και πολλαπλές συνέπειες. Σημαίνει, καταρχάς, απαγορευτικό στους νέους εργαζόμενους που διαπιστώνεται η αναπηρία τους. Σημαίνει συνεχείς μειώσεις (μέχρις εξαφάνισης) των ποσών που λαμβάνουν ως «αναπηρικές συντάξεις» όσο παραμένουν στη ζωή. Σημαίνει πολλαπλό χτύπημα όσων –λόγω ηλικίας– έχουν θεμελιώσει δικαίωμα μετατροπής της αναπηρικής σύνταξης σε σύνταξη γήρατος. Κάποιοι, μάλιστα, ξανασέρνονται υποχρεωτικά –μετά από χρόνια– στα ΚΕΠΑ (επιτροπές που εξετάζουν τα ποσοστά αναπηρίας) με σκοπό να εξεταστεί τι πρέπει να... επιστρέψουν για όσα έπαιρναν όλα τα χρόνια που ίσχυαν οι νόμοι μέχρι το 2021!
Οι δυο βασικοί νόμοι:
- Το 2021 γίνεται ξαφνική πλήρης αναθεώρηση του «Ενιαίου Πίνακα Προσδιορισμού Αναπηρίας» που ίσχυε από το 2018. Το τι σήμανε αυτό στην πράξη ας φανεί με ένα παράδειγμα:
Καρκίνος του πνεύμονα: Του αποδίδεται ποσοστό 80% για δύο μόνο χρόνια. Εάν έχει γίνει επέμβαση ολικής αφαίρεσης «χωρίς άλλες περιπλοκές», το ποσοστό πέφτει στο 67% και η σύνταξη αναπηρίας παραμένει ίδια, αν η κατάσταση δεν αλλάξει!!! Μετά από τα δύο χρόνια το ποσοστό γκρεμίζεται στο 50% και η σύνταξη γίνεται μισή.
Σε άλλες περιπτώσεις (για παράδειγμα, σοβαρό ισχαιμικό), μετά το αρχικό επεισόδιο όπου αναγνωρίζεται ποσοστό αναπηρίας 80% , αν δεν υπάρξει αλλαγή (δηλαδή επιδείνωση), σε τέσσερα χρόνια το ποσοστό πέφτει ακόμη και στο 30% με μηδενισμό της σύνταξης.
Λογικά όλα αυτά, αν σκεφτεί κανείς ότι «Ειδική Ιατρική Επιτροπή» που επιμελήθηκε «ιατρικά» τον Καιάδα, το έκανε κατόπιν εισήγησης της Γενικής Διεύθυνσης των Οικονομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Εργασίας!
- Υπήρχαν κάποτε (γιατί τώρα ομοίως εξαφανίζονται) «μη αναστρέψιμες ασθένειες» που, σε συνδυασμό με την ηλικία, μετέτρεπαν παλιούς βαριά ανάπηρους σε επ’ αόριστον δικαιούχους της αναπηρικής τους σύνταξης, μετέτρεπαν δηλαδή την αναπηρική σύνταξη σε σύνταξη γήρατος. Οι ασθένειες μπορεί να παραμένουν μη αναστρέψιμες, αλλά οι νόμοι και οι διατάξεις «τα αναστρέφουν όλα», ώστε να μην πληρώνονται άνθρωποι που έχουν «αφύσικα μείνει ζωντανοί», κι ας είναι μια ανάσα από την ηλικία συνταξιοδότησης. Πρόσφατα, λοιπόν, τον Ιούλιο του 2024, με απόφαση του... Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών (κι αυτός όρισε μια αντίστοιχη «επιστημονική» επιτροπή, φυσικά), τροποποιήθηκε απόφαση του 2022, με πλήρες πετσόκομμα, χωρίς καμιά ιατρική τεκμηρίωση, με ορισμό Νέου Πίνακα που ουσιαστικά αφήνει άθικτα μόνο τους διαμελισμούς, την πλήρη αναπηρία και γενικά τις περιπτώσεις λίγο πριν ο ανάπηρος καταλήξει. Σε λιγότερο από δύο χρόνια έσπευσαν να διαλύσουν τις μόνιμες συντάξεις αναπηρίας.
Μιλάμε για δυνητικούς δικαιούχους μόνιμης, πλήρους αναπηρικής σύνταξης, λιγότερους από 200.000 περίπου. Αυτό το... δυσβάσταχτο βάρος έπρεπε να αντιμετωπίσουν! Φυσικά, ενώ έχει ανοίξει η κουβέντα για φαύλο καθεστώς μέχρι πρόσφατα στις αναπηρικές (φαύλο ήταν την περίοδο που τα αστικά κόμματα που κυβερνούσαν σα ρουσφέτι έβγαζαν για ψηφοθηρικούς λόγους το 90% του πληθυσμού τυφλούς). Τώρα, στα πλαίσια των αλλεπάλληλων αντεργατικών, αντιλαϊκών μέτρων, έχει ξεκινήσει (με μπροστάρη την ΑΑΔΕ και με ευθεία αναφορά στις Βρυξέλλες) η συζήτηση για το «παρωχημένο» των αναπηρικών συντάξεων, για την επιλογή καταβολής ενός γενικού «αναπηρικού επιδόματος» ανάλογου των ποσοστών αναπηρίας, που θα είναι αντίδωρο θανάτου, που ουδέποτε θα μένει σταθερό και, κυρίως, ουδέποτε θα μονιμοποιείται.
Φυσικά, το νομοθετικό όργιο βοηθά στην πράξη η «ψηφιοποίηση», αφού στις αποφάσεις των ΚΕΠΑ δεν υπάρχει πουθενά ένα ιατρικό πόρισμα (άρα και η ιατρική ευθύνη των γιατρών που τα απαρτίζουν) Όλα συμπληρώνονται σε κουτάκια με ΝΑΙ ή ΟΧΙ και στο τέλος δηλώνεται ένα ποσοστό.
Την εικόνα συμπληρώνουν:
- η δυστοκία να κάνει εισήγηση και φάκελο ο γιατρός που περιέθαλψε το αρχικό περιστατικό (ακόμη κι αν πρόκειται για δημόσιο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στα Επείγοντα του οποίου βρέθηκε κάποιος για πρώτη περίθαλψη,
- οι πιέσεις στους γιατρούς για το πώς θα συντάξουν τους ιατρικούς φακέλους,
- η αποκλειστική στελέχωση των ΚΕΠΑ από «πρόθυμους», ακόμη και άσχετης ειδικότητας,
- η δυνατότητα της ΑΑΔΕ να ζητά υποχρεωτικά επαναξιολόγηση ποσοστού αναπηρίας, ακόμη και σε μόνιμες αναπηρίες.
Φυσικά, το λεγόμενο «αναπηρικό κίνημα» είναι ένα συστημικό μπαστούνι που για όλα αυτά (και τώρα, όπως πάντα) δεν βγάζει ούτε καν ανακοινώσεις. Και βέβαια, ούτε ο συστημικός αστικός συνδικαλισμός των εργατοπατέρων, αλλά ούτε και ο δήθεν ταξικά ευαίσθητος ρεφορμιστικός συνδικαλισμός του ΠΑΜΕ, έχουν ασχοληθεί καθόλου με το θέμα, παρ’ όλο που αυτό αφορά κατά συντριπτική πλειοψηφία αποκλειστικά εργαζόμενους. Εδώ, άλλωστε, μιλάμε για άρρωστους και αδύναμους ανθρώπους που «οι νόμοι περνούν στην πράξη» (και με μεγάλη ευκολία) σε βάρος του δικαιώματός τους στη ζωή.
Ν.Κ.
