Όπως υποστηρίζει ο αρθρογράφος Χουάν Βελάσκες (Juan Velasquez) στη Βενεζουέλα, σήμερα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία αλλαγής καθεστώτος, κατά την οποία η ηγεσία της χώρας προετοιμάζει, με συντεταγμένο τρόπο, την αποχώρησή της. Το άλλοτε επαναστατικό, κατά τα λεγόμενα του αρθρογράφου, κίνημα έχει μετασχηματιστεί και οι νέοι κάτοχοι της εξουσίας, τα αδέλφια Ροδρίγκες, παραχωρούν τους τεράστιους πόρους της Βενεζουέλας στις Ηνωμένες Πολιτείες για τις επόμενες δεκαετίες, στην προσπάθειά τους να διατηρηθούν στην εξουσία.
Στις 31 Μάρτη πραγματοποιήθηκε ακόμη μία (η τέταρτη μέσα στον Μάρτη) διαδήλωση ενάντια στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Στην διαδήλωση καλούσαν σωματεία εργαζομένων και πολιτικές συλλογικότητες, αλλά για ακόμη μια φορά περιορίστηκε σε λίγες δεκάδες "μυημένους", καθώς τα καλέσματα των σωματείων γίνονται από τα ΔΣ, χωρίς καμιά προσπάθεια ενεργοποίησης των μελών τους.
Η Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων -που συμμετείχε αυτή τη φορά- ικανοποιείται με το να την πλαισιώνουν δυο δεκάδες μέλη και φίλοι του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ. Άλλωστε το περιεχόμενο που έδινε στην συγκέντρωση ήταν "λίγο απ' όλα", με κυρίαρχα τα οικονομικά αιτήματα. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Σύλλογο Οικοτρόφων, όπου έχει απόλυτη πλειοψηφία η ΚΝΕ, ενώ δεν είναι καλύτερα τα πράγματα στους εκπαιδευτικούς συλλόγους (δάσκαλοι, καθηγητές).
Στη συγκέντρωση καλούσε και συμμετείχε το ΚΚΕ(μ-λ), το οποίο με ανακοινώσεις, αφίσες και την πολιτική συζήτηση που διοργάνωσε στις 23/3, προσπαθεί να συμβάλει στη διαδικασία συγκρότησης αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Τέλος, καλούσε και συμμετείχε επίσης και η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία (κύρια α/α χώρος).
Εργάτες, εργαζόμενοι και καταπιεσμένες μάζες του Ιράν,
Ο πόλεμος μεταξύ των κυβερνήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχει εισέλθει στην πέμπτη του εβδομάδα. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, πέρα από τις εκτεταμένες δολοφονίες ανθρώπων και την καταστροφή των υποδομών της χώρας, αεροπορικοί βομβαρδισμοί από αμερικανικά και ισραηλινά μαχητικά-βομβαρδιστικά έχουν πλήξει πολλαπλά κέντρα παραγωγής, προκαλώντας τον θάνατο πολυάριθμων εργατών.
Οι εγκληματικές αυτές επιχειρήσεις συνεχίζονται. Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026, αμερικανικά και ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη επιτέθηκαν με βόμβες και πυραύλους σε διάφορες παραγωγικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων η Mobarakeh Steel, η Isfahan Steel Company, η Khuzestan Steel και το εργοστάσιο τσιμέντου της Firoozabad.
Σύμφωνα με αναφορές, η επίθεση στη Mobarakeh Steel, στο Ισφαχάν, προκάλεσε τον θάνατο ενός ατόμου και τον τραυματισμό 16 ακόμη. Στην Khuzestan Steel Company, 16 άτομα υπέστησαν σωματικές και ψυχικές αντιδράσεις και ελαφρά τραύματα από τις εκρήξεις. Η γραμμή παραγωγής έχει διακοπεί, αφήνοντας χιλιάδες εργαζομένους χωρίς εργασία. Επίθεση στο ορυχείο του εργοστασίου τσιμέντου της Firoozabad προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον δύο ατόμων και τον τραυματισμό άλλων δύο.
Την ίδια στιγμή, στο πλαίσιο αυτών των βίαιων ενεργειών, οι λεγόμενες «ανθρωπιστικές βόμβες» των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ έπληξαν βιομηχανική μονάδα στη βιομηχανική ζώνη Jay του Ισφαχάν, σκοτώνοντας περισσότερους από 15 εργάτες.
Εργάτες, εργαζόμενοι και καταπιεσμένες μάζες του Ιράν,
Ο πόλεμος μεταξύ των κυβερνήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της Ισλαμικής Δημοκρατίας συνεχίζεται. Αυτός ο αντιδραστικός πόλεμος έχει ωθήσει τη ζωή των ανθρώπων στο Ιράν ακόμη βαθύτερα στην καταστροφή και την εξαθλίωση. Μέχρι στιγμής, πυραυλικά πλήγματα και αεροπορικοί βομβαρδισμοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν στοιχίσει τη ζωή σε χιλιάδες παιδιά, εργαζομένους και ανυπεράσπιστους ανθρώπους στο Ιράν. Οι επιθέσεις αυτές έχουν καταστρέψει μεγάλο μέρος των υποδομών της χώρας, έχουν διαλύσει κέντρα παραγωγής, έχουν πλήξει νοσοκομεία με πυραύλους και πολυάριθμες κατοικίες έχουν καταρρεύσει πάνω σε ανθρώπους που δεν είχαν καμία εμπλοκή σε αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο.
Αυτός ο πόλεμος είναι αντιδραστικός. Δεν είναι πόλεμος των εργατών, των εργαζομένων ή των λαϊκών μαζών του Ιράν. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα σε τρεις εχθρούς του ιρανικού λαού: το κατεστημένο εξουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, την κυβέρνηση του Ισραήλ και το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο πόλεμος αυτός δεν έχει φέρει τίποτε άλλο παρά καταστροφή και ερήμωση για τον λαό του Ιράν. Για τους εργάτες και τους ανθρώπους της εργασίας, δεν έχει αποδώσει τίποτε πέρα από εκτεταμένη ανεργία, εκτοπισμό, θάνατο και καταστροφή μεγάλης κλίμακας. Καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, ο θάνατος και η καταστροφή πλήττουν τον λαό καθημερινά. Ως εκ τούτου, τα συμφέροντα των εργατών και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων του Ιράν δεν βρίσκονται στη συνέχιση του πολέμου, αλλά στον άμεσο τερματισμό του.
Είναι σαφές ότι σε αυτόν τον πόλεμο δεν είναι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ που σκοτώνουν τον λαό του Ιράν με βόμβες και πυραύλους. Στην άλλη πλευρά αυτού του αντιδραστικού πολέμου βρίσκεται το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Το δολοφονικό και εγκληματικό αυτό καθεστώς, με το πρόσχημα της αντιμετώπισης του «εχθρού» (επικαλούμενο την αντιπαράθεση μαζί του), έχει εντείνει την καταστολή στην κοινωνία, έχει επισπεύσει τις μυστικές εκτελέσεις, αρνείται τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στους πολιτικούς κρατουμένους, έχει προχωρήσει σε συλλήψεις εκπαιδευτικών και έχει απειλήσει με θάνατο τις λαϊκές μάζες που διαμαρτύρονται.
Επιπλέον, μέσω των δικών του πυραυλικών επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ και χωρών του Περσικού Κόλπου, έχει διαταράξει τη ζωή των ανθρώπων, έχει καταστρέψει κατοικημένες περιοχές και, ως αποτέλεσμα αυτών των επιθέσεων, έχει προκαλέσει τον θάνατο και τον τραυματισμό εκατοντάδων ανθρώπων.
Εργάτες, εργαζόμενοι και καταπιεσμένες μάζες του Ιράν,
Ο πόλεμος αρχίζει πάντοτε σε μια συγκεκριμένη στιγμή, υπάρχει ένα «σημαντικό γεγονός» που καταγράφεται από τα μέσα ενημέρωσης και διαδίδεται ξαφνικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως, για τους ανθρώπους που ζουν ανάμεσα στα ερείπια του πολέμου, ο πόλεμος δεν είναι ούτε ημερομηνία ούτε τίτλος ειδήσεων. Ο πόλεμος εκδηλώνεται όταν ο ήχος των εκρήξεων διαλύει τη σιωπή, διαρρηγνύει τον ψυχισμό της κοινωνίας και μεταβάλλει οριστικά την καθημερινή ζωή.
Το διαδίκτυο διακόπτεται. Οι άνθρωποι χάνουν την επαφή με τον έξω κόσμο. Τα παιδιά περνούν τις ημέρες τους υπό τον τρόμο των μαχητικών αεροσκαφών και των εκρήξεων. Σε καιρό πολέμου, ο ήχος των πολεμικών αεροσκαφών διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση/ακούγεται παντού. Κατοικίες καταρρέουν και η παρουσία των κατασταλτικών δυνάμεων σε δρόμους και σοκάκια εντείνεται. Η κοινωνία πιέζεται και περιορίζεται [όλοι ζουν σε ένα περιβάλλον φόβου και περιορισμού, όπου η ελευθερία και η καθημερινότητα συρρικνώνονται] και οι δρόμοι γεμίζουν σκόνη και αίμα. Ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται άνθρωποι που απλώς διέσχιζαν έναν δρόμο για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, ή εργάτες που αγωνίζονταν να φέρουν τροφή στις οικογένειές τους.
Ο πόλεμος, πάνω απ’ όλα, επιβάλλει την πιο βίαιη μορφή αδικίας. Εκείνοι που τον αποφασίζουν βρίσκονται συχνά σε ασφαλείς χώρους, μακριά από το πεδίο της μάχης, ενώ το τίμημα το πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι. Παιδιά, γυναίκες και οι εργαζόμενες μάζες πέφτουν θύματα. Μετατρέπονται σε κρέας για τα κανόνια για τους επιθετικούς και επεκτατικούς στόχους της φασιστικής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, του γενοκτονικού καθεστώτος του Ισραήλ και του αντιδραστικού καθεστώτος που κυβερνά το Ιράν.
Ως εκ τούτου, δηλώνουμε με σαφήνεια: αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας πόλεμος. Δεν είναι πόλεμος των εργατών ούτε των εργαζόμενων λαϊκών μαζών του Ιράν. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στους εχθρούς του ιρανικού λαού. Η ευθύνη για αυτόν τον πόλεμο βαραίνει όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, καθώς και όλες τις δυνάμεις που τον υποστηρίζουν και «χορεύουν» πάνω στα ερείπιά του.
Ας υψώσουμε το σύνθημα: όχι στον αντιδραστικό πόλεμο, όχι στον ιμπεριαλισμό, όχι στον σιωνισμό και όχι στο αντιδραστικό ισλαμικό καθεστώς. Ας εντείνουμε τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες μας, διεκδικώντας τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και προωθώντας την επαναστατική ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Κάτω το καπιταλιστικό σύστημα που κυβερνά το Ιράν.
Ζήτω η ελευθερία.
Ζήτω ο σοσιαλισμός.
Συμβούλιο Συνεργασίας Ιρανικών Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Τονίζουμε ότι η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Παρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης περί του αντίθετου, υπάρχει διάχυτη ανησυχία στο χριστεπώνυμο ποίμνιο. Όντως καταβάλλονται άοκνες προσπάθειες για την εξασφάλιση ότι πολυτιμότερου χρειάζεται ο λαός στις μέρες μας, αλλά και διαχρονικά.
Όχι το Άγιο Ψωμί. Για να ξεπεινάσει δηλαδή ο δουλευτής, που δεκαετίες τώρα βογκεί από τις συνέπειες της κρίσης ενός συστήματος παρασιτικών μεγιστάνων, το οποίο τον ξεζουμίζει με τον πιο στυγνό τρόπο καθημερινά. Φουντώνοντας την ανέχεια του με τα μνημόνια και απογειώνοντας την τώρα με τον –ένεκα πολέμου- υπερηχητικό πύραυλο της ακρίβειας. Εκτοξευμένο φυσικά από τα εδάφη της αισχροκέρδειας του μαυραγορίτη καπιταλιστή.
Ούτε την Αγία Περίθαλψη, την Αγία Σύνταξη (της αξιοπρέπειας) ή την Αγία Ασφάλεια. Η τελευταία μάλιστα διαθέτει αρκετές εκδοχές με πρώτη και καλλίτερη την Αγία την Εργασιακή, όπου μέρα παρά μέρα μνημονεύεται με γοερούς θρήνους, ενόσω κηδεύεται ένας εργαζόμενος. Σημαντική επίσης αδελφική αγία είναι και εκείνη η Συγκοινωνιακή με μέρα γιορτασμού τις 28 Φλεβάρη. Ενώ εξέχουσα θέση στο στερέωμα της αγιοσύνης κατέχει και η Αγία Προστάτιδα από Φυσικές Καταστροφές. Εθιμικά λιβανίζεται με τις καύτρες των δασών και ραίνεται με το νερό των πλημμυρών.
Βεβαίως δεν γίνεται λόγος για το Άγιο Δικαίωμα της Παιδείας των πτωχών «τω εισοδήματι». Μήτε την Αγία την Προσφυγική, της οποίας ο πλέον εμβληματικός ναός λαμπρύνει τον βυθό της Πύλου.
Αμφιλεγόμενος άγιος θεωρείται ο Άγιος των Λαϊκών Ελευθεριών. Πιστεύεται πως ανήκει σε μια εξτρεμιστική αίρεση με σκοπό τη διασάλευση της ευταξίας της Πανάγιας άρχουσας τάξης και για αυτό βρίσκεται υπό διωγμό από τα κτηνώδη όργανα της ιερής εξέτασης νομοθετών, δικαστών, ένστολων ροπαλοφόρων και παρακρατικών φασιστοειδών.
Στην κρίσιμη εποχή μας ίσως μια από τις πιο σπουδαίες λατρευτικές μορφές είναι η Αγία Ειρήνη η Αντιπολεμική. Φημολογείται δε, ότι στο βασίλειο των ουρανών διαδραματίζεται μια αδιάκοπη διαμάχη με άλλους αγίους. Όπως της Αγίας Βαρβάρας του Πυροβολικού, του Αρχάγγελου Μιχαήλ της Αεροπορίας και άλλων πολεμοχαρών με τον Ύψιστο κάθιδρο να επιχειρεί τη διατήρηση των ισορροπιών.
Σε μια λοιπόν κατάμαυρη περίοδο το σάπιο και αιμοδιψές σύστημα ρίχνει ακόμη πιο πολύ σκοτάδι στη συνείδηση των μαζών. Όντας ένα χρεοκοπημένο ιστορικό απολίθωμα (πλην όμως κυρίαρχο) είναι καταδικασμένο να δανείζεται τις πιο αναχρονιστικές αξίες και μεθοδολογίες. Τις χαμένες στα βάθη των πρωτόγονων ειδωλολατρικών κοινωνιών. Με κακότεχνες μαγγανείες επιχειρεί αδέξια να κρύψει τη θηριωδία του και την πλέρια περιφρόνηση στο κορυφαίο αγαθό όχι μονάχα της ευδαιμονίας του ανθρώπου, αλλά και της ίδιας του της ζωής. Κόπτεται δήθεν για τη διάσωση της αιωνιότητας των ψυχών σε ένα φαντασιακό παράδεισο. Ενώ καταντά κόλαση δυστυχίας και πολεμικών σπαραγμών τον σαρκικό κόσμο. Παγιδεύεται σε μια θύελλα αντιφάσεων χρησιμοποιώντας τα πιο τιποτένια και παρωχημένα τεχνάσματα για να γεφυρώσει το σχιζοειδές. Μεριμνεί υποτίθεται για την κατάκτηση του ανώτατου πνευματικού επίπεδου με γελοία υλικά εργαλεία. Μία φλογίτσα! Προϊόν ενός ταχυδακτυλουργικού κόλπου κάποιου αρχιρασοφόρου!!
Το ελληνικό κεφάλαιο (το ραγιάδικο και βαρέως αφελληνισμένο) και το πολιτικό του προσωπικό με θράσος και απονιά μεγέθους σύμπαντος εξαθλιώνει και μαστιγώνει αλύπητα τον υποσιτισμένο λαό. Αδίστακτα δολοφονεί σε Τέμπη, Μάτι, Μάνδρα, στις φάμπρικες, σε ρημαγμένα νοσοκομεία και βάζει δίχως υπερβολή τη χώρα στο στόμα του λύκου των λυσσαλέων πια ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Τόσος θόρυβος μιας τόσο αλλόκοτης κατάστασης για τη μεταφορά μιας σταλιάς φλόγας από μια περιοχή σκεπασμένη με τεράστιες φωτιές συγκρούσεων και εξόντωσης χιλιάδων αθώων. Σε μια Ελλάδα ΟΛΩΣΔΙΟΛΟΥ ουδέτερη και αμέτοχη στην εξελισσόμενη φρίκη.
Αγωνία επομένως για το ταξίδεμα μιας φλόγας και αδιαφορία για τον κίνδυνο να απλωθούν επάνω μας και κατακάψουν οι πυρές των άδικων μακελειών της Μέσης Ανατολής. Στην εφιαλτική προοπτική το νευραλγικής σημασίας ελλαδικό προγεφύρωμα (και κυρίως η βάση της Σούδας) των «σωστών» νατοϊκών ιμπεριαλιστών - που βρίσκεται ΕΝΕΡΓΑ στην εγγύς περίμετρο του ουκρανικού και ανατολικού μετώπου – να ισοπεδωθεί από τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα μιας εφιαλτικής καταστροφής. Η οποία σίγουρα θα αγνοεί σύνορα και γωνιές του πλανήτη.
Προσμένουμε, πασχίζουμε, παλεύουμε για το ερχομό ενός διαφορετικού «Άγιου Φωτός». Εκείνου που θα αφυπνίσει τον λαό και θα λαμπαδιάσει την ελπίδα της οικουμένης για γαλήνη και προκοπή. Το γιγάντωμα του αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που ήδη αρχίζει να σκιρτάει χαρμόσυνα μέχρι και στην καρδιά του τέρατος. Το γνήσιο αναστάσιμο φως ενάντια σε ένα σύστημα διαιωνιζόμενης σταύρωσης των λαών στη μισθωτή δουλεία και τα πολεμικά κρεματόρια της.
Στάλθηκε, όπως κάθε χρόνο αυτή την εποχή, σε όλο το δημόσιο νέα
εγκύκλιος του υπουργείου εσωτερικών για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης
του 2025. Φέτος όμως τα πράγματα δεν είναι όπως κάθε χρόνο.
Φέτος βρισκόμαστε στη δίνη των πολεμικών ανταγωνισμών και της παγκόσμιας τρομοκρατίας,
που θέλει τους εργαζόμενους, και ειδικά τους δημοσίους υπαλλήλους. που
διαχειρίζονται την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, ακόμα πιο
σιωπηρούς, φοβισμένους και, κυρίως, χωρίς δικαιώματα και φωνή.
Φέτος έχει ψηφιστεί το νέο πειθαρχικό και
η άρνηση εφαρμογής της αξιολόγησης, για δυο συνεχόμενες αξιολογικές
περιόδους, αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα που επισύρει ακόμα και
οριστική παύση.
Φέτος έχει ανοίξει στα σοβαρά η συζήτηση περί αναθεώρησης του συντάγματος, άρσης της μονιμότητας και ένταξης της αξιολόγησης σε αυτό.
Φέτος έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από την αργία της εκπαιδευτικού Χ. Χοτζόγλου,
της πρώτης απόλυσης, δημοσίου υπαλλήλου, μετά τη μεταπολίτευση, για
συνδικαλιστικούς λόγους και τα χιλιάδες πειθαρχικά στην εκπαίδευση
προχωράνε.
Φέτος οι
συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και μάλιστα με «ταξικά»
χαρακτηριστικά, όχι μόνο δεν έχουν κάνει τίποτα, αλλά υπονομεύουν
συστηματικά τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση. Εξάλλου από την πρώτη
στιγμή έψαχναν διαφυγή από αυτόν τον αγώνα, είτε διασπώντας τον σε
διάφορα μέτωπα, είτε αναζητώντας την δική τους «δίκαιη» αξιολόγηση, είτε
υποτασσόμενες στην νομιμότητα, είτε αφήνοντας ακάλυπτους τους
διωκόμενους κατηγορώντας τους ακόμα και για …ακτιβισμό. Βάζουν απεργία
στις….13 Μαΐου και σύσκεψη για το πειθαρχικό μέσα στον….Μάιο!
Όχι
μόνο, λοιπόν, δεν μπαίνουν μπροστά, αρνούνται ακόμα και να
επαναπροκηρύξουν την απεργία- αποχή. Επικαλούμενες ακόμα και
γελοιωδέστατες νομικίστικες προφάσεις, μεταθέτουν το πρόβλημα στις
ομοσπονδίες αφήνοντας, τελικά, τους εργαζόμενους ξεκρέμαστους. Το
σίγουρο, λοιπόν, είναι ότι δεν θα μπουν μπροστά. Όπως δεν μπήκαν στις
διώξεις των χιλιάδων εκπαιδευτικών, στα ψίχουλα του κατώτατο μισθού,
όταν ψηφιζόταν το νέο πειθαρχικό, το 13ωρο, ο νόμος για τον κατώτατο
μισθό, οι αντεργατικοί νόμοι Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, ο νόμος της
«κοινωνικής συμφωνίας» στην οποία συμμετείχαν κιόλας…
Η
αξιολόγηση όμως παραμένει και είναι εδώ ως ένα ακόμα εργαλείο απολύσεων,
διώξεων και εκφοβισμού. Είναι εδώ για να μας τρομοκρατεί και να μας
χειραγωγεί. Για να μας χωρίζει σε «καλούς» και «κακούς» και να σπάει τη συλλογικότητα, το μόνο όπλο που έχουμε απέναντι στην επίθεση.
Φέτος,
λοιπόν, υπάρχει περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη ο αγώνας ενάντια στην
αξιολόγηση να γίνει ζήτημα όλων των εργαζομένων στο δημόσιο, είτε έχουν
δει μέχρι τώρα τα «δόντια» της, είτε όχι. Εξάλλου είναι θέμα χρόνου να
γίνει κι αυτό. Είναι ζήτημα στρατηγικής για την κυβέρνηση και δεν θα
υποχωρήσει εύκολα. Μόνο αν γίνει υπόθεση όλων των εργαζομένων σε κάθε
χώρο δουλειάς, με συνελεύσεις, αγωνιστικές πρωτοβουλίες και κινήσεις.
Να
βγουν αποφάσεις από Σωματεία και Ομοσπονδίες για απεργία- αποχή και
όπου υπάρχει να αποτελέσει εργαλείο προπαγάνδας, κινητοποίησης και
ανοίγματος σοβαρής συζήτησης, όχι μόνο για το χαρακτήρα και τις
επιδιώξεις της αξιολόγησης, αλλά και του πώς απαντιέται και οργανώνεται
αγώνας με πραγματικούς μαζικούς όρους αναμέτρησης με το σύνολο της
αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Την 1η Απρίλη θα τιμάται στα σχολεία η έναρξη «του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα των Κυπρίων Αγωνιστών(1955-59)», όπως λέει στο μήνυμα που έστειλε η υπουργός Παιδείας φέτος σε μαθητές κι εκπαιδευτικούς, το οποίο παρουσιάζει την πραγματικότητα εντελώς αντεστραμμένη.
Συγκεκριμένα, αναφέρεται στην ΕΟΚΑ και ισχυρίζεται πως πάλεψε για την ανεξαρτησία της Κύπρου από τους Άγγλους. Δεν λέει για τον αρχηγό της, τον Γρίβα Διγενή, ιδρυτή και καθοδηγητή της ομάδας Χ που έδρασε μέσα στην κατοχή και μετά από αυτή. Ήταν μια καθαρά φιλοβασιλική, αντικομμουνιστική οργάνωση, που τρομοκρατούσε, βασάνιζε και δολοφονούσε τον λαό και υπηρετούσε ταυτόχρονα τις κατοχικές δυνάμεις και τους Άγγλους. Η ΕΟΚΑ από την πρώτη στιγμή, με προβοκάτσιες και ραδιουργίες, οξύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους. Δε στηρίχτηκε στον μαζικό ένοπλο αγώνα. Τη δύναμή της αποτελούσαν λίγες εκατοντάδες ένοπλων σαμποτέρ κι εκτελεστών. Απευθύνθηκε και κινητοποίησε κυρίως μαθητές στη βάση του εθνικισμού, του σοβινισμού, του αντιτουρκισμού και του αντικομμουνισμού. Καλλιεργούσε τον ρατσισμό σε βάρος των Τουρκοκυπρίων. Με την πολιτική της πρακτική ευνοούσε τους ιμπεριαλιστές. Η Μ. Βρετανία εκμεταλλεύτηκε τη δράση και τον χαρακτήρα της, τον εθνικισμό και τον σοβινισμό της, για να προωθήσει την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε».
Βέβαια, η υπουργός έχει το δικό της αφήγημα. Χαρακτηρίζει ιστορική την επέτειο για όλο τον ελληνισμό και αναπαράγει για άλλη μια φορά τον εθνικισμό και τον σοβινισμό. Η αιωνιότητα της φυλής, η προγονοπληξία, το μίσος για τους Τούρκους που ταΐζουν τους μαθητές στα σχολείο, τους στέλνουν πιο εύκολα στα πεδία των μαχών να γίνουν κρέας για τα κανόνια. Τα σάπια ιδανικά του συστήματος καταλήγουν στον πόλεμο και στην καταστροφή.
Πάμε κόντρα σε ό,τι λένε και ό,τι κάνουν. Στα εθνικιστικά μίση απαντάμε με τη φιλία των λαών. Οι λαοί της Ελλάδας, της Κύπρου και της Τουρκίας, δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν, δεν έχουν λόγο να πολεμήσουν μεταξύ τους. Οι διαφορές των αστικών τους τάξεων δεν είναι δικές τους. Έχουν έναν κοινό εχθρό, τον ιμπεριαλισμό, που πρέπει να νικήσουν. Να βάλουν φραγμό στα πολεμικά τους σχέδια, να ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει.
Μπροστά στην επικινδυνότητα και την γενίκευση των πολεμικών αναμετρήσεων το ΚΚΕ(μ-λ) πραγματοποιεί εκδήλωση-συζήτηση στην Κορινθία ανοίγοντας παράλληλα το ζήτημα των καθηκόντων του λαϊκού κινήματος ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή.
Τα ιμπεριαλιστικά και αστικά αφηγήματα που προβάλλουν τις πολεμικές αναμετρήσεις και την εμπλοκή σε αυτές ως εθνικό συμφέρον δημιουργούν περισσότερες ανησυχιες και προβληματισμούς στον λαϊκό κόσμο.
Οι αμερικανονατοϊκές βάσεις στην χώρα και η πρόσδεση της ντόπιας άρχουσας τάξης στο άρμα του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού εμπλέκει τον λαό και την νεολαία στην παγκόσμια σφαγή που προετοιμάζουν.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτήν την επικίνδυνη κατάσταση μπορούν να απαντηθούν μόνο με την οργανωμένη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί σε ανοιχτή συζήτηση το Σάββατο 4 Απρίλη και ώρα 18:00 στο Κέντρο Νεότητας Ξυλοκάστρου όλες και όλους θέλουν να εμπλακούν στην υπόθεση της πάλης ενάντια στη νέα καταστροφή που μας οδηγεί ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.
Με απόφαση της βουλής του κατοχικού ισραηλινού κράτους, δίνεται η δυνατότητα της εκτέλεσης των Παλαιστίνιων αγωνιστών, και μάλιστα με απαγχονισμό, και με δυνατότητα εφαρμογής στα παλαιστινιακά εδάφη που δήθεν έχει αναγνωρίσει η «διεθνής κοινότητα».
Η απόφαση συνοδεύτηκε από εμετικό σόου του ακροδεξιού υπουργού Μπεν-Γκβίρ, ο οποίος άνοιξε σαμπάνια για να «γιορτάσει» το γεγονός. Η ακροδεξιά, ναζιστική πρακτική, δεν είναι μια περιθωριακή φωνή, αλλά η ίδια η πολιτική του σιωνιστικού κράτους. Ενός κράτους που από την μέρα που το φύτεψαν οι ιμπεριαλιστές στην περιοχή για να τους κάνει τη βρώμικη δουλειά, δεν έχει σταματήσει την κατοχή, τις προσαρτήσεις εδαφών, τους εκτοπισμούς, τις δολοφονίες. Ένα κράτος που διέπραξε πράξεις γενοκτονίας χρησιμοποιώντας μέχρι και το λιμό για να λυγίσει το ηρωικό παλαιστινιακό έθνος στη Γάζα, χωρίς να το καταφέρει.
Και ακριβώς επειδή δεν έχει καταφέρει να λυγίσει το φρόνημα του παλαιστινιακού λαού, επιστρατεύει τις κρεμάλες, με σκοπό να επιτεθεί στους Παλαιστίνιους κρατούμενους. Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, ανάμεσά τους χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες άνθρωποι που δεν τους έχει απαγγελθεί κατηγορία, χιλιάδες αγωνιστές της Αντίστασης, βασανίζονται καθημερινά, στερούνται την τροφή και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Συχνά «ομολογούν» πράξεις που δεν έχουν κάνει, κάτω από φρικτά βασανιστήρια.
Για να εκτελεστεί κάποιος θα πρέπει να έχει σκοτώσει Ισραηλινό πολίτη και να «έχει εθνοτικά κίνητρα με σκοπό να πλήξει την κρατική κυριαρχία του Ισραήλ». Με απλά λόγια, το απαρτχάιντ εφαρμόζεται πλήρως και νόμιμα. Διαφορετική ποινή για την ίδια πράξη, ανάλογα με την εθνότητα. Για να γίνει ακόμα πιο ξεκάθαρο: στα στρατοδικεία των σιωνιστών τα ποσοστά καταδίκης των Παλαιστινίων είναι στο 99,74%. Οι καταδίκες των εποίκων ισραηλινών-σιωνιστών είναι στο 1,8%. Αυτή είναι η «μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή», ο «στρατηγικός εταίρος» των ελληνικών κυβερνήσεων!
Οι αγωνιστές της Παλαιστινιακής Αντίστασης δεν είναι ούτε «εγκληματίες» ούτε «τρομοκράτες». Είναι αγωνιστές, είναι ένοπλοι μαχητές της Λευτεριάς και της Ανεξαρτησίας, ενός λαού που έχει στο πλευρό του ολόκληρη την ελεύθερη ανθρωπότητα. Όπως οι 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι στον τοίχο της Καισαριανής, έτσι και οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές θα γράψουν την ιστορία, και όχι οι σιωνιστές κατακτητές και οι απόγονοι τους. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν θα λυγίσει. Θα δικαιωθεί στον αγώνα για μια Ελεύθερη Παλαιστίνη, από τον Ιορδάνη Ποταμό ως τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Από την πρώτη στιγμή, φάνηκαν οι επιδιώξεις της κυβέρνησης και του
συστήματος που υπηρετεί αναφορικά με το έγκλημα των Τεμπών. Αφού όλα τα
πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς κλπ) δεν
συμπεριελήφθησαν στο κατηγορητήριο, αποδεικνύεται ακατάλληλη και η
πολυδιαφημισμένη αίθουσα στη Λάρισα. Καταγγέλλεται ως τέτοια από όλους
τους παράγοντες της δίκης αλλά και από το σύνολο του κόσμου που
ενδιαφέρεται να την παρακολουθήσει. Μόνο η κυβέρνηση και η θλιβερή
ηγεσία της Ένωσης δικαστών και εισαγγελέων, (σε ρόλο υποστηρικτή της
κυβερνητικής πολιτικής), την θεωρεί κατάλληλη!
Οι ορδές των πραιτοριανών αστυνομικών δυνάμεων του συστήματος που,
από νωρίς το πρωί, κατέκλυσαν τον χώρο, εκτός και εντός της δικαστικής
αίθουσας, εμποδίζουν και τρομοκρατούν κάθε εμπλεκόμενο κι ενδιαφερόμενο.
Ακόμη και τα προβλεπόμενα στους δικούς τους νόμους δεν τηρούνται, ενώ
είναι ολοφάνερη η προσπάθεια αποκλεισμού όλων όσων επιζητούν την
παραδειγματική τιμωρία των πραγματικών ενόχων, ως ένα βήμα για να πάψουν
να καλύπτονται αυτοί που έδιναν τις εντολές και εσκεμμένα αποσιωπούσαν
τον εγκληματικό τρόπο λειτουργίας των σιδηροδρόμων. Είναι χαρακτηριστικό
ότι η ιταλική εταιρεία στην οποία ξεπουλήθηκε το σιδηροδρομικό έργο
αντί ευτελούς τιμήματος βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Παράλληλα, περισσεύει το θράσος των κυβερνητικών στελεχών που
προσπαθούν να «βγουν κι από πάνω», κοπτόμενοι δήθεν για να γίνει η δίκη,
όταν, με σωρεία ενεργειών τους όλο το προηγούμενο διάστημα, έθεσαν
πλήθος από εμπόδια, κατέστρεψαν κρίσιμο αποδεικτικό υλικό και γενικά
έκαναν ό,τι περνάει απ’ το χέρι τους για να «μπαζώσουν» την αλήθεια.
Φοβούνται ότι μπορεί να αποδειχτεί με ντοκουμέντα αυτό που γνωρίζει κάθε
λαϊκός άνθρωπος, ότι δηλ. μπροστά στα κέρδη ενός ευρωπαϊκού μονοπωλίου
(Hellenic Train Α.Ε.), αλλά και ενός κρατικού οργανισμού (ΟΣΕ A.E.), η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία.
Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη αυτή μεθόδευση και καλούμε τον λαό μας
να καταδικάσει, με τη σειρά του, την διαφαινόμενη επιχείρηση συγκάλυψης
και αθώωσης των πολιτικά και ποινικά υπεύθυνων, την προσπάθεια «να βγει
λάδι» το καπιταλιστικό σύστημα και ο δολοφονικός τρόπος λειτουργίας του.
Επίσης, την φανερή επιδίωξη να «καθαγιαστεί» η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή
Ένωση και ο αντιλαϊκός της χαρακτήρας. Καλούμε τους εργαζόμενους και
την νεολαία να επιμείνουν, μαζικά και αποφασιστικά, στον δρόμο του
αγώνα, να συνεχίσουν να παλεύουν συλλογικά για την ανατροπή της
δολοφονικής πολιτικής και του σάπιου συστήματος που την εφαρμόζει.
"Στην λίθινη εποχή" απειλεί να γυρίσει το Ιράν ο Τραμπ αν δεν αποδεχτεί το... ειρηνευτικό του σχέδιο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Δυτικοί επικαλούνται και απειλούν με τη λίθινη εποχή τους λαούς.
Ο Αμερικανός που πρότεινε ένα σχέδιο το οποίο θα μετέτρεπε τη Γερμανία σε μια αγροτική χώρα, ουσιαστικά γυρνώντας την στην προ-βιομηχανική εποχή (κάτι που συχνά περιγράφεται μεταφορικά ως «επιστροφή στη λίθινη εποχή» ή «ποιμενική κατάσταση»), ήταν ο Χένρι Μόργκενταου Τζούνιορ (Henry Morgenthau Jr.), υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Φράνκλιν Ρούζβελτ.
Βασικά σημεία του «Σχεδίου Μόργκενταου» (Morgenthau Plan) το 1944:
• Αποβιομηχάνιση: Στόχος ήταν η καταστροφή ή η αποσυναρμολόγηση όλων των βιομηχανικών εγκαταστάσεων και των ορυχείων της Γερμανίας, ιδιαίτερα στην περιοχή του Ρουρ.
• Μετατροπή σε αγροτική χώρα: Η Γερμανία θα έπρεπε να μετατραπεί σε μια χώρα βασισμένη αποκλειστικά στη γεωργία, χάνοντας την ικανότητα να παράγει πολεμικό υλικό.
Η φράση αυτή λαθεμένα είχε αποδοθεί στον πτέραρχο Κέρτις Λε Μέι που η αλήθεια είναι ότι τη χρησιμοποίησε σε δεύτερο ιστορικό πλάνο το 1965 για τους βομβαρδισμούς που έπρεπε να υποστούν οι Βιετναμέζοι!
Όσον αφορά τη Γερμανία η πρόταση του Μοργκεντάου και ύστερα από την έντονη αντίθεση της ΕΣΣΔ δεν έγινε αποδεκτή και από τους δυτικούς αλλά η εφαρμογή της έγινε σε μαζική κλίμακα στους γνωστούς βομβαρδισμούς με κάθε μέσο και τρόπο του Βιετνάμ με όχι επιτυχή αποτελέσματα -εκ των υστέρων- για τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές .
Τώρα ο "πολύς" Ντόναλντ κάνει χρήση της για να απειλήσει την ιρανική ηγεσία (στην πραγματικότητα θα επιστρέψει στη λίθινη εποχή ο λαός και για τον οποίο υποτίθεται ότι επεμβαίνει και βομβαρδίζει).
Αλλά το αξίζει αυτός ο.... ανάξιος λαός που δεν μπορεί να ανατρέψει μια κυβέρνηση όπως έκανε "τότε" με τον Σάχη, και εξαναγκάζει το επιτελείο Τραμπ σε επώδυνες και παρακινδυνευμένες επιλογές που κινδυνεύουν να τσαλακώσουν όχι μόνο το τραμπικό επιτελείο αλλά να πλήξουν και άλλο την εικόνα της... οριακά πρώτης υπερδύναμης του πλανήτη.
Και τα όρια στο στρατηγικό επίπεδο αν αμφισβητηθούν έμπρακτα άντε να τα... θέσεις εκ νέου στην πρότερη θέση τους!
Με
επιτυχία πραγματοποιήθηκε η αντιπολεμική συγκέντρωση και πορεία την
Τρίτη 31/3, το απόγευμα στη Νέα Ιωνία που διοργανώθηκε από οργανώσεις
της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς και
συλλογικότητες.
Ως
Αντίσταση στα Βόρεια, όλο το προηγούμενο διάστημα δώσαμε βάρος στη
συγκεκριμένη κινητοποίηση με παρεμβάσεις στη γειτονιά, θεωρώντας την μια
πρώτη απάντηση στον πόλεμο που μαίνεται στη Μέση Ανατολή και την
εμπλοκή της χώρας σε αυτόν. Συμμετείχαμε με πανό και ντουντούκα, ενώ
μοιράσαμε προκηρύξεις καλώντας τον λαό της γειτονιάς σε δράση.
Αυτή
η κινητοποίηση πρέπει να είναι η αρχή. Το επόμενο διάστημα θα δώσουμε
όλες μας τις δυνάμεις ώστε να σπάσει η σιωπή, να διοργανωθούν κι άλλες
αντιπολεμικές δράσεις, να εμπλακεί ο κόσμος της γειτονιάς στον αγώνα
ενάντια στη σφαγή, για να σταματήσει να συμμετέχει η χώρα μας, εμείς να
γινόμαστε στόχος αντιποίνων και να πληρώνουμε τα σπασμένα των επιλογών
τους!
Η βραβευμένη συγγραφέας και κοινωνική κριτικός Arundhati Roy κέρδισε σήμερα το ενδιαφέρον του κοινού στο Gurgaon, με αφορμή την παρουσίαση του αυτοβιογραφικού της έργου Mother Mary Comes to Me και ολοκλήρωσε την εκδήλωση μιλώντας για την τραγωδία του πολέμου στη Δυτική Ασία, τον οποίο —όπως υποστήριξε— έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στο Ιράν, και ο οποίος απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρη την περιοχή, αλλά και τον κόσμο.
Έχω κάτι να πω, επειδή είμαι κόρη της μητέρας μου και επειδή οφείλω να ορθώσω το ανάστημά μου και να το εκφράσω. Πρόκειται για μια σύντομη τοποθέτηση σχετικά με τον πόλεμο που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο. Γνωρίζω ότι βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να μιλήσουμε για το Mother Mary Comes to Me[1], πώς μπορούμε όμως να κλείσουμε τη μέρα χωρίς να αναφερθούμε στις όμορφες πόλεις —την Τεχεράνη, την Ισφαχάν και τη Βηρυτό — που παραδίδονται στις φλόγες;
Έχοντας ως οδηγό το πνεύμα ειλικρίνειας και έλλειψης ευγένειας και καλών τρόπων (απροκάλυπτης ευθύτητας) της μητέρας μου, θα ήθελα να αξιοποιήσω αυτό το βήμα για να πω λίγα λόγια σχετικά με την απρόκλητη και παράνομη επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν. Πρόκειται, βεβαίως, για συνέχεια της γενοκτονίας που προξενούν οι αμερικανοϊσραηλινοί στη Γάζα. Είναι οι ίδιες, παλιές μέθοδοι γενοκτονίας, που ακολουθούν το ίδιο, φθαρμένο εγχειρίδιο. Δολοφονούν γυναίκες και παιδιά, βομβαρδίζουν νοσοκομεία, ισοπεδώνουν πόλεις και στη συνέχεια παριστάνουν τα θύματα.
Όμως το Ιράν δεν είναι Γάζα. Το θέατρο επιχειρήσεων του νέου πολέμου ενδέχεται να διευρυνθεί και να οδηγήσει σε καταστροφή ολόκληρο τον κόσμο. Βρισκόμαστε στο χείλος μιας πυρηνικής καταστροφής και μιας οικονομικής κατάρρευσης. Η ίδια χώρα που βομβάρδισε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι μπορεί να ετοιμάζεται να πλήξει έναν από τους αρχαιότερους πολιτισμούς στον κόσμο. Θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες να μιλήσουμε γι’ αυτό αναλυτικά· προς το παρόν, επιτρέψτε μου απλώς να πω ότι στέκομαι απερίφραστα στο πλευρό του Ιράν.
Όλα τα καθεστώτα που χρειάζονται αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και της δικής μας χώρας, οφείλουν να αλλάζουν από τους ίδιους τους λαούς τους. Όχι από μια αλαζονική, άπληστη ιμπεριαλιστική δύναμη, που ψεύδεται, εξαπατά, λεηλατεί πόρους και ρίχνει βόμβες, και τους συμμάχους της που από κοινού προσπαθούν να υποτάξουν με εκφοβισμό ολόκληρο τον κόσμο. Το Ιράν αντιστέκεται, ενώ η Ινδία σιωπά. Ντρέπομαι για το πόσο άτολμη/αδύναμη/ανίσχυρη[2] και άβουλη[3] υπήρξε η κυβέρνησή μας.
Κάποτε, πολύ παλιά, ήμασταν μια φτωχή χώρα γεμάτη φτωχούς ανθρώπους. Είχαμε, όμως, περηφάνια. Είχαμε αξιοπρέπεια. Σήμερα είμαστε μια πλούσια χώρα γεμάτη φτωχούς και άνεργους ανθρώπους, που «ταΐζονται» με μίσος, δηλητήριο και ψεύδη αντί για πραγματική τροφή. Έχουμε χάσει την περηφάνια μας. Έχουμε χάσει την αξιοπρέπειά μας. Δεν μας έμεινε θάρρος, παρά μόνο αυτό που δείχνουμε στις ταινίες μας.
Τι είδους κοινωνία είμαστε, αφού η εκλεγμένη κυβέρνησή μας δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της και να καταδικάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν απαγάγουν και δολοφονούν αρχηγούς κρατών σε άλλες χώρες; Θα δεχόμασταν να συμβεί κάτι τέτοιο σε εμάς; Τι σημαίνει το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μας ταξίδεψε στο Ισραήλ και αγκάλιασε τον Μπενιαμίν Νετανιάχου μόλις λίγες ημέρες πριν από την επίθεση κατά του Ιράν; Τι σημαίνει το γεγονός ότι η κυβέρνησή μας υπέγραψε μια καταστροφική εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμφωνία η οποία στην πράξη ξεπούλησε τον αγροτικό και τον κλωστοϋφαντουργικό μας τομέα (τις γεωργικές και κλωστοϋφαντουργικές μας βιομηχανίες), λίγες μόλις ημέρες πριν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κηρύξει παράνομους τους δασμούς του Τραμπ;
Τι σημαίνει ότι πλέον μας επιτρέπεται να αγοράζουμε πετρέλαιο από τη Ρωσία; Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Για ποια άλλα πράγματα θα χρειαστούμε άδεια; Για να πάμε στην τουαλέτα, να πάρουμε άδεια από τη δουλειά, να επισκεφθούμε τις μητέρες μας;
Κάθε μέρα, Αμερικανοί πολιτικοί, μεταξύ αυτών και ο Ντόναλντ Τραμπ, μας χλευάζουν και μας εξευτελίζουν δημόσια. Και ο πρωθυπουργός μας γελά με το γνωστό σε όλους ανούσιο[4] γέλιο του και συνεχίζει τις αγκαλιές [σαν να μη συμβαίνει τίποτα].
Την περίοδο που η γενοκτονία στη Γάζα βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, η κυβέρνηση της Ινδίας έστειλε χιλιάδες φτωχούς Ινδούς εργάτες στο Ισραήλ, για να αντικαταστήσουν τους εκδιωχθέντες Παλαιστίνιους εργάτες. Σήμερα, ενώ οι Ισραηλινοί καταφεύγουν για να προστατευτούν σε καταφύγια, υπάρχουν αναφορές ότι στους Ινδούς εργάτες απαγορεύεται η είσοδος σε αυτά. Τι στο διάολο σημαίνουν όλα αυτά; Ποιος μας έχει οδηγήσει σε αυτήν την εντελώς ταπεινωτική, ξεδιάντροπη και απεχθή κατάσταση στον κόσμο;
Μερικοί από εσάς θυμάστε πώς συνηθίζαμε να αστειευόμαστε με εκείνον τον κλισέ[5] και παρατραβηγμένο όρο των Κινέζων κομμουνιστών, «τσιράκια του ιμπεριαλισμού»[6]. Αυτή τη στιγμή όμως θα έλεγα ότι μας περιγράφει αρκετά εύστοχα —με εξαίρεση, βεβαίως, τις γεμάτες διαστροφή και τοξικότητα ταινίες μας[7], όπου οι κινηματογραφικοί ήρωές μας, ανόητοι με παραφουσκωμένους μύες, κομπάζουν και νικούν φανταστικούς πολέμους τον έναν μετά τον άλλον, τροφοδοτώντας την ακόρεστη δίψα μας για αίμα με την άσκοπη βία τους και την πνευματική τους ένδεια[8].
Σημειώσεις
*Το άρθρο με τίτλο «Iran är inte Gaza» δημοσιεύτηκε στο Global Politics ένα αυτόνομο και ανεξάρτητο σουηδικό κανάλι ειδήσεων και συζήτησης. Το άρθρο βρίσκεται στη διεύθυνση … https://www.globalpolitics.se/arundhati-roy-iran-ar-inte-gaza/
Η Αρουντάτι Ρόι (Arundhati Roy) είναι Ινδή συγγραφέας, τιμημένη με τα βραβεία Μπούκερ 1997 και PEN Pinter 2024, αγωνίστρια για τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος.
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα σουηδικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Τονίζουμε ότι η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Παραπομπές
[1] ΣτΜ. Το νέο βιβλίο της Αρουντάτι Ρόι. Η αφήγηση του βιβλίου επικεντρώνεται στην πολυτάραχη ζωή της Μέρι Ρόι (Mary Roy), μητέρας της Αρουντάτι Ρόι, μια γυναίκα «οξυδερκή, ανήσυχη και χαρισματική, οραματίστρια που κυβερνούσε με σιδηρά πυγμή», αλλά και στις σχέσεις μητέρας και κόρης. Όπως λέει η συγγραφέας, το βιβλίο «αφορά τη σχέση μου με τη μητέρα μου, το πώς με έκανε τη συγγραφέα που είμαι σήμερα –και πώς το μετάνιωσε στη συνέχεια». Παράλληλα, αποτελεί «αναζήτηση των ριζών της δικής μου δημιουργικής εξέλιξης». Ένας κριτικός το χαρακτήρισε «βιογραφία και αυτοβιογραφία δύο αξιοθαύμαστων γυναικών».
[6] ΣτΜ. “Imperialismens löpande hund” := «σκυλάκι του ιμπεριαλισμού», «τσιράκι του ιμπεριαλισμού», «υποχείριο του ιμπεριαλισμού», «πιστός υπηρέτης του ιμπεριαλισμού», «πειθήνιο όργανο του ιμπεριαλισμού». (Αγγλ.) “running dogs of imperialism”.
[7] ΣτΜ. skruvade, ondskefulla filmer := Ταινίες γεμάτες διαστροφή και μοχθηρία :≈ Ταινίες με σκοτεινή ατμόσφαιρα που προβάλλουν συχνά έντονες και διαστρεβλωμένες ανθρώπινες σχέσεις, όπου κυριαρχούν η χειραγώγηση, η εμμονή και η καταστροφικότητα. Κινούνται από τον χώρο του ψυχολογικού θρίλερ έως το σκοτεινό δράμα, ενσωματώνοντας στοιχεία παραλογισμού ή και σουρεαλιστικού τρόμου που δοκιμάζουν τα όρια του θεατή. Παράλληλα, δεν είναι σπάνιο να προβάλλουν προβληματικά αξιακά συστήματα ή ακραίες συμπεριφορές, αναδεικνύοντας βία, επιθετικότητα και ηθική ασάφεια, γεγονός που μπορεί να δημιουργεί μια αίσθηση κυνισμού ή ακόμη και να αφήνει μια διαβρωτική εντύπωση στο κοινό. (Αγγλ.) twisted, toxic movies.
[8] ΣτΜ. korkade hjärnor := ηλίθια, ανόητα μυαλά· μυαλά που χαρακτηρίζονται από ηλιθιότητα, πνευματική ένδεια ή ρηχότητα. (Αγλλ.) shit for brains := τα σκατά που έχουν για μυαλό.
