Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕ ΔΙΩΚΕΤΑΙ, ΝΙΚΑ!
Κάτω οι διώξεις – Να γυρίσει η Χρύσα στο σχολείο της
Ενάντια στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης
https://diokseis.wordpress.com/
Σε
απεργία προχώρησαν οι εργαζόμενοι στην ανακύκλωση σκουπιδιών στα Γιάννενα την
Τρίτη 17/2 και με απόφαση συνέχισης των 24ωρων απεργιών μέχρι την ικανοποίηση
των αιτημάτων τους. Ζητούν την καταβολή των δεδουλευμένων τους ενώ παράλληλα
καταγγέλλουν διαχωρισμό πληρωμών μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών εργατών αλλά
και απολύσεις εργαζομένων που, όπως
αναφέρουν, παραμένουν απλήρωτοι από τον Οκτώβριο. Σημειώνουν επίσης ότι οι
εργαζόμενοι στην ανακύκλωση δεν έχουν ενταχθεί στα βαρέα και ανθυγιεινά ενώ
καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα χωρίς να τηρούνται ούτε
τα βασικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας.
Η
εργοδοσία που θησαυρίζει στις πλάτες τους, αφήνει απλήρωτους τους εργαζόμενους
σε μία περίοδο ακρίβειας που ο μισθός εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας. Όλα
αυτά με τις πλάτες της κυβέρνησης, που με μια σειρά νόμους τα τελευταία χρόνια
παλεύει να γκρεμίσει ό,τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους. Σαν
αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής έχουμε νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων χρόνο με
τον χρόνο. Οι νεκρές συναδέλφισσες στη Βιολάντα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής «όλα
για το κεφάλαιο».
Τίποτα δεν έχουν να περιμένουν οι εργαζόμενοι από το κράτος και τους θεσμούς του. Η αλληλεγγύη των εργαζόμενων είναι αναγκαία. Ο αγώνας των εργαζόμενων στην ανακύκλωση μας αφορά γιατί τα προβλήματα μας είναι κοινά. Οι εργαζόμενοι και ο γιαννιώτικος λαός να σταθεί στο πλευρό τους και να στηρίξει το δίκαιο αγώνα τους μέχρι τη νίκη. Μόνο με το μαζικό ανυποχώρητο απεργιακό αγώνα τους οι εργαζόμενοι μπορούν να βάλουν φρένο στις ορέξεις της εργοδοσίας και να διεκδικήσουν τα μεροκάματα τους.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕ ΔΙΩΚΕΤΑΙ, ΝΙΚΑ!
Κάτω οι διώξεις – Να γυρίσει η Χρύσα στο σχολείο της
Ενάντια στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης
*Στο τέλος της ανάρτησης υπάρχει το ψήφισμα απόφαση του σωματείου ενάντια στις ηλεκτρονικές κάλπες
Την Κυριακή 15/2 πραγματοποιήθηκε με αρκετή μαζικότητα, η εκλογο-απολογιστική συνέλευση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Αθήνας. Σε αυτή έγινε η εκλογή της εφορευτικής επιτροπής για τις εκλογές και συζητήθηκε ο απολογισμός της δράσης του σωματείου για τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς και το πώς πρέπει να κινηθεί το σωματείο το επόμενο διάστημα.
Στις τοποθετήσεις που έγιναν από τις δυνάμεις που παρεμβαίνουν, έντονα απασχόλησε την κουβέντα ο απολογισμός της δράσης του σωματείου σε σχέση με το ζήτημα της ΣΣΕ και τον αγώνα για την διεκδίκηση της. Αγώνας ο οποίος έχει βρεθεί μπροστά σε ένα παρατεταμένο αδιέξοδο, αφού η εργοδοσία του κάδου βάζει συνεχόμενα εμπόδια στο προχώρημα της διαπραγμάτευσης.
Η ταξική πορεία ανέδειξε την αναγκαιότητα που υπάρχει για περαιτέρω άνοιγμα του ζητήματος στους χώρους δουλειάς και τους εργαζόμενους του κλάδου, καθώς επίσης και της σύνδεσης του με αγώνες που διεξάγονται σε επιχειρησιακό επίπεδο, ειδικά σε μαζικούς χώρους εργασίας του κλάδου. Ταυτόχρονα ασκήθηκε κριτική στην διαμόρφωση μιας εικονικής αγωνιστικότητας που βρίσκεται μακριά από την πραγματική διεκδικητική δυνατότητα του κλάδου. Στοιχείο που εμφανίστηκε γύρω από τις κλαδικές απεργίες του σωματείου και την συμπόρευση με τους οικοδόμους.
Περισσότερα »
Δύο εικόνες τόσο συγκλονιστικές και τόσο διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους, σαν τα δύο άκρα αυτού που λέμε ανθρώπινη φύση.
Από τη μια, οι φωτογραφίες κάποιων από τους διακόσιους κομμουνιστές που την πρωτομαγιά του 1944 πήγαιναν για εκτέλεση, όπως ακριβώς το φανταζόμασταν. Όπως ακριβώς μας το περιέγραψαν όσοι έζησαν εκείνα τα γεγονότα. Όπως ακριβώς τα διηγήθηκαν συγγραφείς και ποιητές και τα ζωντάνεψαν στην οθόνη σκηνοθέτες...
Σιγά μην έγιναν έτσι τα πράγματα, μας λέγανε..
Προϊόν μυθοπλασίας και τραβηγμένο όσο δεν πάει. Δεν ταιριάζουν όσα μας λέτε στην ανθρώπινη φύση. Σε ποιόν χαρίζουν τη ζωή λίγο πριν την εκτέλεση και λέει "όχι, δε θα αφήσω άλλον να εκτελεστεί στη θέση μου"; Ποιος μπορεί να αντικρίσει το εκτελεστικό απόσπασμα και, αντί να κάνει το σταυρό του για ένα θαύμα, να σηκώνει τη γροθιά του και με τα τελευταία του λόγια να εκφράζει τη σιγουριά ότι η προσφορά του δε θα πάει χαμένη;
Ποιος μπορεί να αντέχει βασανιστήρια και να μην υπογράφει δήλωση;
Μόνο όποιος είναι πεισμένος ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και δίνει ως και τη ζωή του γι' αυτό..
Μα και άλλοι πολέμησαν τον κατακτητή μάς λένε.. Σαν Έλληνες πολεμήσαμε... Φυσικά, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι μόνο οι κομμουνιστές πολέμησαν.
Μόνο που οι συγκεκριμένοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι από τον Μεταξά. Ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο να πολεμήσουν και τους το αρνήθηκαν. Κι όταν ήρθαν οι Γερμανοί τους άφησαν στις φυλακές για να τους εκτελούν, σαν αντίποινα, κάθε φορά που είχαν θύματα...
Όσο για τους άλλους αντιστασιακούς, αυτούς που πάντα είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας, στιγμή δε δίστασαν να πουν στον Σκόμπι "στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας", για να φερθεί με αυτόν τον στρατό σαν σε κατακτημένη πόλη μετά από διαταγή του Τσόρτσιλ..
Η άλλη εικόνα τώρα, που σε κάνει να ντρέπεσαι και να αναρωτιέσαι πόσο μετράει για μας η ζωή η δική μας και του συναδέλφου μας...
Είναι δυνατόν να μαζεύονται εργάτες που δεν κάηκαν ζωντανοί από τύχη και να υπερασπίζονται τον εργοδότη τους; που για να γλιτώσει ένα ευτελές γι' αυτόν ποσό, έστειλε στο θάνατο πέντε εργάτριες;
Δυστυχώς είναι... Για ένα μεροκάματο καθημερινά μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης ρισκάρει τη ζωή του.
Κι όσο θα λείπουν τα σωματεία που θα κάνουν τους εργαζόμενους να πιστέψουν στη δύναμή τους, που δεν θα τους καλλιεργούν αυταπάτες για τους νόμους, την επιθεώρηση εργασίας, τη δικαιοσύνη, την αλλαγή των συσχετισμών μετά από κάθε είδους εκλογές, όσο ο καθένας θα είναι μόνος του απέναντι στον εργοδότη του, η κατάσταση μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη.
Στους μαζικούς αγώνες βρίσκεται η προοπτική λοιπόν.
Αν δεν μας αρέσει η δεύτερη εικόνα ας παλέψουμε να την εξαλείψουμε.
Α.Λ.
Αυτά τα λόγια χρησιμοποίησε ο Ένγκελς στην εισαγωγή της Διαλεκτικής της Φύσης για να περιγράψει τους προπομπούς της αστικής επανάστασης.
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο Γαλιλαίος, ο Λούθηρος και τόσοι άλλοι διέπρεψαν σε πολλά επίπεδα. Ήταν εφευρέτες, πρωτοπόροι επιστήμονες, καλλιτέχνες, πολύγλωσσοι, πολυταξιδεμένοι. Τους χαρακτήριζε η πολυμάθεια και η καθολικότητα.
Τρόφιμοι των αυλών της εποχής αξιοποίησαν τις δυνατότητες και έκαναν επαναστατικά προχωρήματα σε όλους τους τομείς που ασχολήθηκαν.
Άνοιξαν τον δρόμο για την ανερχόμενη αστική τάξη ώστε
να βάλει φωτιά στα σκοτάδια του μεσαίωνα και να χαράξει τη νέα εποχή της αιματοβαμμένης κυριαρχίας του κεφαλαίου .
Αν οι παραπάνω είναι οι ήρωες των πρώτων μη συνειδητών βημάτων της αστικής ταξης, σήμερα που είναι μια τάξη γερασμένη, βρυκόλακας της ανθρώπινης Ιστορίας, οι επιφανείς άνδρες της μάλλον βρίσκονται σε καμιά λίστα Επστάιν.
Σήμερα ο στρατός της προλεταριακής επανάστασης είναι φτιαγμένος από άλλη πάστα. Δες την ιστορία της Καισαριανής και όχι μόνο. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι, βγαλμένοι από τα σπλάχνα του λαού γράφουν την ιστορία .
Είναι οι μεροκαματιάρηδες, τα αγροτόπαιδα, τα παιδιά της εργατικής τάξης, οι κυνηγημένοι.
Αυτοί που "τρώγανε τις καρπαζιές στα αστυνομικά τμήματα", αυτοί που λιώνανε στις φυλακές της μεταξικής δικτατορίας .Εκείνοι μπήκαν στη πρώτη γραμμή του αγώνα για να ηττηθεί ο κατακτητής και να γίνει ο λαός αφέντης στο τόπο του και στο κόπο του.
Και η δική τους εποχή χρειάστηκε να βγάλει γίγαντες. Η ΑΤΟΜΙΚΗ τους απόφαση να στρατευτούν στον ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ αγώνα για τη συντριβή των εκμεταλλευτών ,για μια κοινωνία σοσιαλιστική τους οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Και τους μετέτρεψε σε αλύγιστα σύμβολα του λαού περνώντας τους στην αθανασία. Παντοτινή πηγή έμπνευσης και περηφάνιας για το ανάστημα που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος.
Δεν έγιναν γίγαντες επειδή ήταν Έλληνες. Υπήρχαν Έλληνες στην περίοδο της κατοχής που συρθήκαν σα τα σκουλήκια στο χώμα και συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Οι 200 έγιναν γίγαντες επειδή ήταν Κομμουνιστές.
"Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς" τραγουδούσαν οι Αλβανοί σύντροφοι μας για να αποχαιρετήσουν ένα άλλο εκτελεσμένο λίγα χρόνια αργότερα, τον Νίκο Μπελογιάννη.
Οι 200 δεν ήταν μοναδικοί. Αμέτρητα είναι τα ονόματα γνωστών και λιγότερων γνωστών που αφιέρωσαν τον εαυτό τους στην υπόθεση και πλήρωσαν το ένα ή το άλλο τίμημα. Ήταν κομμάτι της μεγάλης εφόδου της εργατική τάξης και των λάων του προηγούμενου αώνα, που αναμετρήθηκε με τους αιώνες της ανθρώπινης Ιστορίας.
Έκαναν άλματα ,αλλά δεν τα κατάφεραν να πάνε μέχρι το σημείο που δεν έχει γυρισμό.
Πρέπει να συνεχίσουμε το έργο τους.
Ν.Χ.
Από facebook
Βλέποντας τα χειροκροτήματα κάποιων εργαζόμενων και συγγενών του εργοδότη της Βιολαντα και μάλιστα μετά από πιέσεις της εργοδοσίας όπως καταγγέλει το εργατικό κέντρο Τρικάλων , είναι αλήθεια πως σε πιάνει μια ανατριχίλα. Υπάρχουν δύο δρόμοι να διαλέξεις στην οδήγηση της σκέψης σου, ο εύκολος και ο δύσκολος.
Είναι εύκολο να πεις «φτιάχνω βαλίτσα και αλλάζω χώρα», « Μητσοτάκης μέχρι να σβήσει ο ήλιος», «καλά μας κάνουν» , «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει» και άλλα τέτοια. Έχει αρκετή σημασία ποιος αναπαράγει αυτή την αντίληψη ή από πού ξεκινάει έστω!
Το δύσκολο είναι να ερμηνεύσεις την εποχή, να είσαι μέσα σε αυτή και να παλεύεις για την ανατροπή της.
Είναι σαφές πως το σχόλιο προκύπτει από συγκεκριμένη «σκοπιά» και οπτική και για να μην παρεξηγηθώ δεν υπάρχει ελιτίστικη χροιά αντιθέτως! Αναφέρομαι κυρίως στις δυνάμεις του κινήματος πόσο δε της αναρχίας που δυσκολεύονται να δουν τον καθρέπτη!
Η εποχή λοιπόν έχει απαιτήσεις αυξημένες γιατί ακριβώς από την μια η γενιά μας κουβαλάει όλα τα απόνερα της ήττας και από την άλλη οι λαοί (μέσα φυσικά και ο δικός μας) ξεσηκώνονται! Ο Χιτλερ αναδείχτηκε μέσα από εκλογές και μάλιστα σε μια περίοδο που σχεδόν τα 2/3 του πλανήτη ήταν επαναστατημένα!
Είναι στο χέρι λοιπόν, της Αριστεράς και του κόσμου της, να αναλάβουμε όλοι μαζί τις ευθύνες μας απέναντι στον λαό! Να του εξηγήσουμε σε τι κόσμο ζούμε (αν και καταλαβαίνει) και κυρίως να του μάθουμε να αγωνίζεται για το δίκιο του! Αυτός είναι ο ρόλος μας και κανένας άλλος! Τα πρόσωπα των μελλοθάνατων κομμουνιστών στην Καισσαριανή, μέσα από τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, δείχνουν τι μας λείπει σήμερα! Το όραμα και η προοπτική μιας κοινωνίας στο μπόι των ανθρώπων! Ας βάλουμε πλάτη λοιπόν και ας αφήσουμε κάτω τις βαλίτσες!
Λ.Α
Λίγες μέρες μετά το όργιο καταστολής στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ και τις πάνω από τις 300 προσαγωγές συμφοιτητών μας, πρυτανεία-κυβέρνηση προχώρησαν σε ακόμη 48 προσαγωγές στο ΑΠΘ. 38 από αυτές έγιναν συλλήψεις με την κατηγορία της "διατάραξης λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας/τριτοβάθμιας". Ο λόγος; Όπως φαίνεται οι φοιτητές αυτοί είχαν το θράσος να παρακολουθήσουν μια ταινία στο πανεπιστήμιο(!).
Η κυβέρνηση και το υπουργείο βρήκαν ευκαιρία μετά την αστυνομική επιχείρηση εκφοβισμού και επιβολής τρομοκρατίας της προηγούμενης εβδομάδας, να θέσουν σε εφαρμογή μια σειρά μέτρα που ονειρεύονται από καιρό. Άρχισαν να κάνουν λόγο για την εφαρμογή καμερών, τουρνικέ και ελεγχόμενων εισόδων, ενώ ανακάλεσαν τις άδειες που είχαν δοθεί σε πολιτιστικές ομάδες του ΑΠΘ, απαγορεύοντας τη δράση τους. Αποφάσισαν, μάλιστα, να κλείνει τελείως το ΑΠΘ μετά τις 22:00, για να αποφευχθούν τέτοιου είδους "ταραχοποιές" ενέργειες, όπως καλή ώρα η προβολή μιας ταινίας.
Το χτύπημα στο άσυλο και η απαγόρευση οποιασδήποτε πολιτικής-συνδικαλιστικής- πολιτιστικής δράσης και έκφρασης μέσα στα πανεπιστήμια, πάει χέρι-χέρι με την προώθηση της επίθεσης στους χώρους σπουδών. Γιατί πώς αλλιώς θα εξασφαλίσουν ότι δεν θα κουνηθεί φύλλο τη στιγμή που μας διαγράφουν κατά χιλιάδες και προχωράνε στην αναθεώρηση του άρθρου 16; Πώς θα προετοιμάσουν τη νεολαία να γίνει κρέας στα κανόνια τους, χωρίς το μαστίγιο της καταστολής όπου σταθούν και όπου βρεθούν;
Η απαγόρευση της δράσης των πολιτιστικών ομάδων πρέπει να μπει στις γενικές συνελεύσεις αυτής της εβδομάδας. Δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τις ομάδες αυτές, αλλά κάθε φοιτητή, και σαν τέτοιο πρέπει να απαντηθεί. Να συνδεθεί με την επίθεση συνολικά στις σπουδές μας, με την απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, με το χτύπημα των φοιτητικών συλλόγων.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ!
Ακόμη και η πιο υπερβολική εξιδανίκευση για το πως περπάτησαν προς τον θάνατο και στάθηκαν εμπρός στον τοίχο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής, κατάστηθα στις κάνες των κατακτητών, ξεπερνιέται από την δύναμη της εικόνας! Οι φωτογραφίες, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις και μαρτυρίες, προέρχονται από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, συγκλονίζουν κάθε άνθρωπο, αποτελούν το επισφράγισμα όλων των αφηγήσεων και μαρτυριών για τις διαστάσεις της αυτοθυσίας αλλά και του μαζικού εγκλήματος των Ναζί. Ενός εγκλήματος στο οποίο συνεργός και συνένοχος υπήρξε το αστικό κράτος της μεταξικής δικτατορίας το οποίο παρέδωσε τους περισσότερους από τους εκτελεσμένους, σιδηροδέσμιους στις δυνάμεις κατοχής.
Η ιστορία έχει γραφτεί με ανεξίτηλο και μοναδικό τρόπο. Για μια από τις κορυφαίες θυσίες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος στον βωμό της αντίστασης στους κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Τώρα ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο από τις συγκλονιστικές εικόνες, απόδειξη της δύναμης των ιδεών για την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σοσιαλισμό, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αντοχής. Οι 200 και άλλες πολλές χιλιάδες που έδωσαν την ζωή τους στην μεγάλη εποποιία της Αντίστασης δεν γεννήθηκαν ήρωες. Ήταν απλοί άνθρωποι της καθημερινής βιοπάλης και νέοι που ασπάστηκαν τα ιδανικά της κοινωνικής ισότητας και της ελευθερίας. Έγιναν ήρωες παίρνοντας δύναμη από τους μεγάλους εργατικούς αγώνες του Μεσοπόλεμου, τον σκληρό αντιφασιστικό αγώνα στη Μεταξική δικτατορία, τις μεγάλες κατακτήσεις και νίκες των Μπολσεβίκων στην Ρωσία και βέβαια την ΕΑΜική παλλαϊκή συλλογική πάλη και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ που ενέπνευσε και καθοδήγησε το ΚΚΕ στα σκληρά χρόνια της τριπλής κατοχής.
Η δικαιολογημένη συγκίνηση και υπερηφάνεια που προκάλεσε η δημοσίευση των φωτογραφιών, πρέπει να γίνει αφορμή για αναστοχασμό αλλά και παράδειγμα για τις νέες γενιές. Για τους νέους κομμουνιστές και όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους. Ιδιαίτερα τώρα που οι ίδιες μαύρες δυνάμεις που προκάλεσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και του φασισμού απειλούν για μια ακόμη φορά την ανθρωπότητα με νέους πολέμους και ανθρωποσφαγές.
Οι φωτογραφίες των μελλοθάνατων κομμουνιστών που στάθηκαν παλικαρίσια μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πρέπει να διασωθούν, ανήκουν στα μουσεία του παρόντος και του μέλλοντος, είναι ιδιοκτησία του λαού μας και των επόμενων γενιών που θα έρθουν. Οι απέλπιδες και υποκριτικές προσπάθειες της κυβέρνησης, του αστισμού, των καθεστωτικών ΜΜΕ και των διάφορων συμβιβασμένων με αυτούς παραγόντων και δυνάμεων να προσαρμόσουν στην «εθνική ομοψυχία» και την αστική δημοκρατία τον αγώνα και την θυσία τους είναι καταδικασμένες σε ιστορική αποτυχία. Αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση όλων μας να αποκτηθούν, να τοποθετηθούν στο μουσείο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή, στον τόπο της θυσίας, να βρίσκονται σε δημόσια προβολή μαζί με τα υπόλοιπα ιστορικά τεκμήριά της.
Αθήνα 16/2/2026
Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)
- Να βγει και πάλι ο λαός στους δρόμους
- Οργάνωση και αγώνας ενάντια στο σύστημα που δολοφονεί
Τετάρτη 25/2 στις 18.30 στο στεκι Σφεντόνα
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ - ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!
Όχι στο νέο εκστρατευτικό σώμα που στέλνει η Ελλάδα στη Γάζα, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, δίπλα στους φονιάδες του IDF!
Καμιά εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών!
Ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο!
ΟΛΟΙ το ΣΑΒΒΑΤΟ 21/2, 11 πμ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
12 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Κυριακή, και η κυβέρνηση Παπαδήμου ψήφιζε το 2ο μνημόνιο. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύριζαν την πλατεία Συντάγματος. Μια μεγαλειώδης συγκέντρωση που, για άλλη μια φορά, πνίγηκε στην άγρια καταστολή και στα δακρυγόνα. Μια διαδήλωση που στάθηκε επί ώρες στην πλατεία Συντάγματος, με χιλιάδες διαδηλωτές, παρά τα χημικά και την τρομοκρατία, να παραμένουν σε ατελείωτα «πίσω – μπρος», στην οδό Αμαλίας. Ο λαός της Αθήνας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο έδινε τη μάχη του ενάντια την εξαθλίωση της ζωής του. Και όχι μόνο, σε όλη τη χώρα χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στους δρόμους και τις πλατείες.
Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος όπου ο ελληνικός λαός βρέθηκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις. Οι απεργίες του Μαρτίου του 2010, η απεργία της 29 Απριλίου, οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, η μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, οι μαζικές καθημερινές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος, από τις 25 Μαΐου, η απεργία της 28-29 Ιουνίου, που πνίγηκε στα χημικά, οι συγκεντρώσεις στις παρελάσεις... Μια ασταμάτητη περίοδος διαδηλώσεων, απεργιών και κινητοποιήσεων που συνεχίστηκε όλο το 2011 για να φτάσουμε στην απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου και στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012. Μια τεράστια κινητοποίηση που αποδεικνύει ότι ο λαός έχει δυνατότητες, με την οποία, όμως, φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τραβήξει την αυλαία, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση στις… κάλπες. Μια στιγμή από την οποία ξεκίνησε το αφήγημα περί «ενός νόμου και ενός άρθρου», οι αυταπάτες του εύκολου κοινοβουλευτικού δρόμου και η …γνωστή συνέχεια του δημοψηφίσματος και του 3ου μνημονίου!
Ο.Π.