Στις 14 Οκτωβρίου 2026 είναι προγραμματισμένη να ξεκινήσει στη Γερμανία η πρώτη μεγάλη ποινική δίκη για τη δολιοφθορά στους αγωγούς Nord Stream.
Στο εδώλιο θα καθίσει ο Ουκρανός υπήκοος Serhii K. (αναφέρεται και ως Serhii Kuznetsov ή Kulinich), ο οποίος συνελήφθη στην Ιταλία και εκδόθηκε στη Γερμανία. Οι γερμανικές αρχές τον κατηγορούν ως τον επικεφαλής και συντονιστή της 7μελούς ομάδας που τοποθέτησε τα εκρηκτικά. Ο ίδιος αρνείται κάθε εμπλοκή.
Πρόσφατα, στα τέλη Σεπτεμβρίου 2026, δικαστήριο στην Κροατία ενέκρινε την έκδοση στη Γερμανία ενός ακόμη Ουκρανού υπόπτου (του Vladimir Z. ή Volodymyr Zhuravlov), ο οποίος θεωρείται επαγγελματίας δύτης της ίδιας ομάδας.
Παράλληλα με το ποινικό σκέλος, η διαχειρίστρια εταιρεία Nord Stream AG έχασε πρόσφατα (Ιούλιος 2026) μια μεγάλη δικαστική μάχη στο Λονδίνο διεκδικώντας αποζημιώσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων από ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι η ζημιά εμπίπτει σε «ρήτρα πολεμικής εξαίρεσης». Επίσης, η Nord Stream 2 AG έχει προσφύγει στο Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ κατά της απαγόρευσης εισαγωγής ρωσικού αερίου.
Με αφορμή λοιπόν τα παραπάνω και την προβολή στο Βερολίνο, στις αρχές Ιουλίου, του ντοκιμαντέρ Nordstream – Die Sprengung
i (ταινία που σκηνοθέτησαν οι Moritz Enders και Gunther Merz) αναδημοσιεύουμε μια συνέντευξη του Ola Tunander στον Moritz Enders για το περιοδικό Hintergrund, προκειμένου αυτός να αναπτύξει περαιτέρω ορισμένα από τα επιχειρήματα που διατυπώνει στην ταινία.
Στη συνέντευξη εξετάζεται η υπόθεση της καταστροφής των αγωγών Nord Stream μέσα από μια ευρύτερη ιστορική και γεωπολιτική οπτική. Ο Tunander δεν περιορίζεται στο ερώτημα «ποιος ανατίναξε τους αγωγούς;». Προτείνει να εξετάσουμε επίσης ποιοι επιδίωκαν επί δεκαετίες να διακόψουν την ενεργειακή συνεργασία Ρωσίας–Γερμανίας, ποια συμφέροντα εξυπηρετούσε η διακοπή της και πώς συνδέεται με τη στρατηγική των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη και τη Ρωσία.
Βλέπει τη διαμάχη γύρω από τον Nord Stream ως συνέχεια μιας παλαιότερης σύγκρουσης για το αν η Ευρώπη θα μπορούσε να αναπτύξει μια σχετικά αυτόνομη σχέση με τη Ρωσία ή αν θα παρέμενε στρατηγικά εξαρτημένη από τις ΗΠΑ.
Η συνέντευξη ερμηνεύει τα πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο. Περιλαμβάνει ιστορικές αναφορές, αποσπάσματα δηλώσεων πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων, αλλά και ισχυρισμούς για τη μυστική επιχείρηση καταστροφής των αγωγών.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο Tunander προτείνει μια συγκεκριμένη εκδοχή για την ευθύνη της καταστροφής: υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ είχαν την κύρια ευθύνη και ότι η επιχείρηση ενδέχεται να περιλάμβανε περισσότερα επίπεδα, με διαφορετικούς συμμετέχοντες και μια δραστηριότητα που λειτουργούσε ως κάλυψη.
Για να στηρίξει αυτή την εκτίμηση, συνδυάζει τρεις κατηγορίες επιχειρημάτων:
Το ιστορικό των πολιτικών επιδιώξεων: την αντίθεση σημαντικών Αμερικανών αξιωματούχων στους ρωσογερμανικούς αγωγούς επί περίπου τέσσερις δεκαετίες.
Το κίνητρο και το όφελος: την εκτίμηση ότι η διακοπή του Nord Stream εξυπηρετούσε τη στρατηγική αποσύνδεσης της Ευρώπης από τη Ρωσία και ενίσχυε τη θέση των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας.
Τις επιχειρησιακές ενδείξεις: τις αναφορές σε δύτες, πλοία, αεροσκάφη, πτήσεις και πιθανή ενεργοποίηση των εκρηκτικών με κωδικοποιημένο σήμα.
Στη
μετάφραση που ακολουθεί παρουσιάζουμε
τα σημεία 1 και 2. Η παρουσίαση δείχνει
τη συλλογιστική του συγγραφέα και δεν
σημαίνει απαραίτητα ότι συμφωνούμε με
τους ισχυρισμούς του.
