Ποια είναι λοιπόν τα αποτελέσματα αυτής της άποψης του ΚΚΕ; Στο σωματείο στη Βόρειο Ελλάδα η παράταξη το ΚΚΕ κερδίζει την πλειοψηφία και παραμένει αφού τα μέλη του σωματείου “διόρθωσαν” την ψήφο τους! Στον ΣΕΦΚ επειδή οι εκλογικοί λογαριασμοί δεν βγήκαν η συγκεκριμένη παράταξη αποφάσισε να αποχωρήσει από το σωματείο.
Βλέπουμε πως εννοεί το ΚΚΕ την αλλαγή του συσχετισμού σε ταξική κατεύθυνση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να έχουν την εκλογική πλειοψηφία στα σωματεία. Οπου δεν μπορούν, καταγγέλλουν και αποχωρούν για να στήσουν ένα δικό τους εργαλείο το οποίο θα υπηρετεί την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.
Υπάρχουν δύο ζητήματα που προσπερνά επίτηδες το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ.
1. Η βάση συγκρότησης ενός πρωτοβάθμιου σωματείου είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Στην κίνηση ενός σωματείου εκφράζονται, παράγονται διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Είναι προϊόντα του επιπέδου της ταξικής πάλης της περιόδου.
Άρα, λοιπόν, δεν είναι η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων που εμποδίζει τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ να συμμετάσχουν στο σωματείο μας. Δεν μπορείς να είσαι ενάντια σε κάτι που είναι αντικειμενικό. Αν διαφωνείς, ανοίγεις μέτωπα αντιπαράθεσης ώστε να αναδειχθεί πολιτικά η άποψη που θεωρείς ότι είναι σωστή για να προχωρήσει την υπόθεση της αντίστασης στην επίθεση.
2. Η συγκρότηση, οι διαδικασίες, το καταστατικό, η πολιτική κουλτούρα αλλά και οι πολιτικές οργανωτικές δυνατότητες του ΚΚΕ εμπόδιζαν τη δράση του στον ΣΕΦΚ;. Ποια πρωτοβουλία της παράταξης του ακυρώθηκε από τη δομή του σωματείου;.
Δεν αντέχει κριτικής η στάση του ΚΚΕ. Δεν έχει πάρει καμία πρωτοβουλία συσπείρωσης κόσμου, ανάδειξης ζητημάτων και προώθησης του αγώνα για τα προβλήματα του κλάδου. Η μοναδική πρωτοβουλία του ήταν η προώθηση των ανακοινώσεων της γραμματείας του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ και η προσπάθεια (πλημμελής πολιτικά) να γίνει ο ΣΕΦΚ παράρτημα του ΠΑΜΕ.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Πως απαντά η ηγεσία του ΚΚΕ για το τι κάνουμε για τα συγκεκριμένα αντεργατικά μέτρα του μνημονίου και για το πώς θα οργανωθεί σήμερα η πάλη για την ανατροπή τους;
Λέει η Α. Παπαρήγα: «Δεν μπορείς να υποτάξεις τα πάντα στο άμεσο αποτέλεσμα και πρέπει να έχεις και αντοχή, γιατί μπορεί άμεσο αποτέλεσμα να μην έχεις»!
Μεγαλύτερη ομολογία απόσυρσης από τις πραγματικές ανάγκες της ταξική πάλης, σήμερα, δεν θα μπορούσε να κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ.
Αποτέλεσμα αυτής της γραμμής είναι η δημιουργία κομματικών παραρτημάτων που θα υπηρετούν ένα κίνημα διαμαρτυρίας και «συνείδησης», που θα τους ψηφίζει, ένα κίνημα όπου όλο και πιο πολύ οι συμβολικές ενέργειες υποκαθιστούν την πραγματική δράση του κόσμου και τον κρατούν στη γωνία, ένα κίνημα που περισσεύουν οι ταξικές κορόνες αλλά δεν «υποτάσσεται στο άμεσο αποτέλεσμα».
Αυτή είναι η προοπτική που δείχνουν στους εργαζόμενους. Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος» που μας καλούν να ακολουθήσουμε. Ο δρόμος της ανεμπιστοσύνης στο κίνημα και της αναποτελεσματικότητας των αγώνων του σήμερα. Ποιούς πολιτικούς συσχετισμούς μπορείς να ανατρέψεις και ποιες πολιτικές θα τιμωρήσει ο εργαζόμενος όταν μονίμως τον καλείς να ετοιμαστεί για τα επόμενα μέτρα που έρχονται και όχι να δώσει πραγματικές μάχες ενάντια σε αυτά με τα οποία σήμερα είναι αντιμέτωπος;
Οταν το κίνημα που θα «έπρεπε» να υπάρχει δεν είναι «έτοιμο στο πιάτο» δεν αναχωρείς από την ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξάγεται σήμερα με πρόσχημα την… αντεπίθεση και την «προοπτική». Συμμετέχεις δραστήρια σε αυτό που υπάρχει για να το βάλεις σε κίνηση.
Η κίνηση επιδρά στις συνειδήσεις, τροποποιεί συσχετισμούς, μας κάνει πρώτα εμάς αγωνιστές και δημιουργεί και άλλους αγωνιστές τόσο για το σήμερα όσο και για τη συνολική απελευθερωτική προοπτική του κινήματος. (Και δεν είναι σοβαρή πολιτική πρόταση αυτό που συμβαίνει στον ΒΥΡΩΝΑ -που το ΚΚΕ φιλοδοξεί να μετατρέψει σε κλαδικό σωματείο- όπου στις κλειστές συνελεύσεις του παραδίδονται μαθήματα κομματικής πειθαρχίας και ευνουχίζονται οι αγωνιστικές διαθέσεις συναδέλφων).
Οσες δυνάμεις αναφέρονται στο εργατικό κίνημα έχουν ιστορική ευθύνη να ανταποκριθούν σε αυτό το καθήκον. Η κριτική και η αντιπαράθεση, στο πλαίσιο του κινήματος και για τις ανάγκες του κινήματος, δεν μπορεί να βάλει ούτε προαπαιτούμενα ούτε να δημιουργήσει ζώνες διαχωρισμού. Οι ανάγκες του κινήματος, σήμερα, είναι σημαντικές και επείγουσες και δεν περισσεύει καμία πολιτική δύναμη που έχει αγωνιστική κατεύθυνση είτε να αποκλειστεί είτε να λείπει από τους αγώνες.
Η μόνη ελπίδα που έχει ο εργαζόμενος είναι ο εργαζόμενος….. Είναι η οργάνωσή του σε σχήματα δράσης. Είναι οι αγώνες του. Είναι η ταξική πάλη. Εδώ υπάρχει οπισθοχώρηση και ήττα και έτσι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και νικηφόρα την ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Πιστεύετε πως οι τακτισμοί, τα τερτίπια και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες συμβάλλουν στο παραμικρό σε αυτήν την κατεύθυνση;
Δημήτρης Μπαμπίλης
Μέλος της Αγωνιστικής Κίνησης Εργαζομένων στα Φροντιστήρια (ΑΚΕΦ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου