ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Η κυβέρνηση των τριών και κεφάλαιο προχωρούν ακάθεκτοι! Με εντολή των τροϊκανών βαθαίνει η επίθεση σε όλα τα επίπεδα. Μείωση μισθών, δουλειά εκ περιτροπής όπου και όταν τη χρειάζεται το κεφάλαιο, κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού όπου έχει απομείνει, κατάργηση των όποιων αυξήσεων μέσω τριετιών και επιδομάτων επίσης όπου έχουν απομείνει.
Στο δημόσιο αφού λέει η εφεδρεία δεν περπάτησε θα πάμε σε απευθείας απολύσεις. Προηγούνται οι απόφοιτοι του λυκείου και δημοτικού αλλά κυρίως όσων η συμπεριφορά δεν ταιριάζει σε ένα καλό και υπάκουο υπάλληλο! 
Η λεγόμενη απελευθέρωση των ελεύθερων επαγγελμάτων θα προχωρήσει άμεσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι φορτηγατζήδες, όπου ο Βορίδης αφού το έπαιξε για ένα διάστημα διαλλακτικός τώρα δηλώνει ότι δεσμεύεται από το μνημόνιο. Aνακοινώνεται με τον μανδύα των διευκολύνσεων και των ρυθμίσεων η ...εθελοντική παράδοση σπιτιών στην εφορία προκειμένου να εξοφλήσουν οι οφειλέτες, παράλληλα με τη θέσπιση "αντικειμενικών" κριτηρίων που θα καθορίζουν εισοδήματα μεγαλύτερα των πραγματικών και τη δημιουργία σώματος ιδιωτών - νταβατζήδων - που θα τους κυνηγάνε!
Από την άλλη έχουμε και τους "κοινωνικούς εταίρους" των συνεταίρων δηλαδή της ΓΣΕΕ, του ΣΕΒ και των υπόλοιπων. Δεν τα έχουν βρει απόλυτα λένε τα ΜΜΕ, προφανώς τα έχουν βρει στα περισσότερα, οι λεπτομέρειες απομένουν!
Υπάρχει όμως και η άλλη πραγματικότητα. Αυτή των χαλυβουργών, των εργατών του Λουκισα, του Μυλωνά, των εργαζόμενων του ΑΛΤΕΡ και της Ελευθεροτυπίας, των λαϊκών συνελεύσεων και πρωτοβουλιών. Περιπτώσεις που μπορεί να φαντάζουν λίγες, και είναι με βάση την επίθεση που εξελίσσεται, αλλά δείχνουν μια τάση. 
Η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται, ιδιαίτερα στη περίπτωση των χαλυβουργών, δείχνει ότι δεν έγινε αποδεκτό το "μοιραίο" της επίθεσης, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Δείχνει ότι ο λαός μπορεί να διστάζει, να μην έχει πως να εκφράσει την οργή του και την ανάγκη του να αντισταθεί αλλά δεν έχει απεμπολήσει την λογική της οργανωμένης πάλης και της πραγματικής αλληλεγγύης. Τα μέσα δεν έχει βρει ακόμη, κάτι πάει να γίνει με πρωτοβουλίες και συνελεύσεις σε γειτονιές ή με συλλογικότητες και σωματεία σε κάποιους εργασιακούς χώρους. Αλλά και εδώ μόνο όταν οι οργανωμένες δυνάμεις λειτουργούν στη λογική του σεβασμού της πραγματικής λαϊκής αυτοοργάνωσης. Αλλιώς γυρνάμε στα ίδια. Και οι ίδιοι που δεν αφήνουν τον κόσμο να εκφραστεί όπως θέλει γιατί είναι "λίγος", "άπειρος" και "απολίτικος" τον κατηγορούν ότι δεν ...συμμετέχει (δεν τους ακολουθεί δηλαδή)! Δεν μπορούν ή δε θέλουν να καταλάβουν γιατί τους γυρνάει την πλάτη. Ακόμη και αυτοί που σκίστηκαν να στήσουν συνελεύσεις σε γειτονιές κατ' εικόνα και ομοίωση του Συντάγματος, ή ότι εννοούσαν αυτοί ως τέτοιο, όπου δεν τους βγαίνει το καπέλο αποχωρούν και υπονομεύουν. Γυρνάνε αυτοί την πλάτη στο λαό!
Είμαστε στη αρχή μιας τάσης όπου ο λαός μας ψάχνει να βρει τους τρόπους και τις μορφές αντίστασής του που να έχει πραγματικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς είναι ...νομοτέλεια! 
Έχει όμως να αντιμετωπίσει πολλά. Όχι μόνο το σύστημα που επί δεκαετίες έκανε καλά τη δουλειά του αλλά και την αριστερά που κουβαλάει ότι πιο παρωχημένο, όσο και ο καπιταλισμός, ότι πιο αναχρονιστικό έχει υπάρξει στο κίνημα, παρουσιάζοντάς το μάλιστα ως καινούργιο. Ορισμένα απαντημένα από την εποχή του Μαρξ ακόμη! 
Αλληλέγγυα εμπόρια, παράλληλα νομίσματα, ανταλλαγές υπηρεσιών, "αυτοδιαχείριση" εργοστασίων, φιλανθρωπικές (συγγνώμη συλλογικές) κουζίνες και οτιδήποτε άλλο χωρίς να θίγεται η ουσία του συστήματος και της αντιπαράθεσης, σε μια λογική αποδοχής της φτώχειας και του ανέφικτου της επανάστασης, μορφές "αλληλεγγύης" ξεκομμένες από την λαϊκή κίνηση που αναγάγουν την ταξική πάλη σε προσπάθεια όπως όπως επιβίωσης.
Όροι δανεισμένοι από το οπλοστάσιο της αστικής πολιτικής και οικονομίας διανθισμένοι με "αντισυστημικούς" επιθετικούς προσδιορισμούς! Φέρνουν ως παράδειγμα χώρες όπου έχουν εφαρμοστεί όλα αυτά αλλά ξεχνούν την κατάληξη. Μερικοί μάλιστα προχωράνε παραπέρα. Παρομοιάζουν αυτές τις αποτυχίες, τις παραδέχονται αφού δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς,  με την αποτυχία του λαϊκού και του κομμουνιστικού κινήματος και την ήττα τους. Ξεχνάνε όμως ότι ακριβώς η επικράτηση των λογικών της συνδιαλλαγής, των υπεύθυνων προτάσεων και των διάφορων "εναλλακτικών" μορφών οργάνωσης κόντρα στην πραγματική κινηματική και πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης και των μαζών οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Ξεχνάνε ότι οδηγηθήκαμε εκεί όταν έπαψαν οι μάζες να είναι στο προσκήνιο είτε στον καπιταλισμό είτε στον σοσιαλισμό. Όταν η ταξική πάλη έγινε δημοκρατική συνύπαρξη και δημοκρατικός ανταγωνισμός. Ταυτίζουν τα λαϊκά κινήματα και τα κομμουνιστικά κόμματα των επαναστάσεων με τα σημερινά, κατ' όνομα ΚΚ και ότι έχει απομείνει δηλαδή από αυτά, γραφειοκρατικά και ξεκομμένα από το λαό απότοκα της δήθεν ανανέωσης, του δήθεν αντιδογματισμού ή αλλιώς της ήττας και της υποταγής. Τους διαφεύγει ότι η μόνη φορά που πραγματοποιήθηκε η πραγματική ανταλλαγή προϊόντων, χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος και χωρίς την κατοχή μέσων παραγωγής είτε σε έναν είτε "αυτοδιαχειριστικά", μεταξύ των παραγωγών του πλούτου της πόλης και του χωριού ήταν μετά την επανάσταση στη Ρωσία, τις πρώτες δεκαετίες που παιζόταν ακόμη το "ποιος ποιον" και καταργήθηκε με την οριστική ήττα των επαναστατικών δυνάμεων. Όπως τους διαφεύγει να ασχοληθούν με κάποια άλλα σύγχρονα παραδείγματα όπου οι λαοί αντιστέκονται με τα όπλα και με λαϊκούς στρατούς.
Το σύστημα είναι αποφασισμένο να προχωρήσει χωρίς αυταπάτες για το που βρίσκεται και για τις διαθέσεις του λαού, όσοι είμαστε ή λέμε ότι είμαστε ταγμένοι με τη μεριά του λαού θα ξεκόψουμε με τις θεσμικές και εκλογικές αυταπάτες; Θα επιλέξουμε να στηρίξουμε το κόσμο σε μια πραγματική αγωνιστική και ανατρεπτική κατεύθυνση ή θα τιρβάζουμε περί συνταγμάτων, θεσμών, δικαστηρίων και πτώσεων κυβερνήσεων αντί για δικαιώματα, κατακτήσεις και πτώσης του κεφαλαίου;