ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

της Ιουλίας Ορφανίδου εκπαιδευτικού από τη Βέροια

Οι τραπεζίτες ντύθηκαν και στολίστηκαν με δανεισμούς,
για να γιορτάσουν με τις συμβάσεις τους
τα Εισόδια της Θεο-Τόκου.
Και οι Μωυσήδες ηγεμόνες έφεραν στο λαό τους
τις δέκα εντολές της εκμετάλλευσης:
φτώχεια, ανεργία, κτηνωδία,
κρίση, καρτέλ, πολέμους
συγχωνεύσεις, απεργοσπάστες και αστυνομία
και καταλήστευση της τσέπης μας με φορολογία.
Μα η δική μας Βίβλος
δε μνημονεύει εντολοδόχους.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για ανθρώπους ρακένδυτους ζητιάνους
που κλαίνε σιωπηλά
κι απλώνοντας το χέρι τους το σφίγγουν σε γροθιά.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για ανθρώπους πρόσφυγες και ντόπιους
που παντρεύονται στη δουλειά στεφανωμένοι με άδικο
και ενώνονται μες στην ανάγκη εις σάρκαν μία.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για ανθρώπους κολασμένους
που μπαλώνουν τα τρύπια ιμάτιά τους κάθε νύχτα
και τα υψώνουν σημαίες κάθε μέρα.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για ανθρώπους συγκεντρωμένους σε δείπνους μυστικούς
που μοιράζονται το στερνό τσιγάρο
κι αφού φάνε ξεροκόμματα, τα φτύνουν στους δρόμους με κραυγές διεκδίκησης.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για τους ανθρώπους των εργοστασίων
που βαφτίζονται στα βρώμικα νερά της απληστίας
και η νονά η Αγανάκτηση τους ονομάζει όλους συντρόφους.   

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά

για ανθρώπους πεθαμένους από μόχθο

που η τελευταία τους πνοή ανασταίνει
ιδέες φαεινότερες ηλίου.

Το δικό μας Ευαγγέλιο μιλά
για την πάναγνη γυναίκα
που μυρίζει τον μαύρο κρίνο της αδικίας
και γεννοβολά παιδιά με πρόσωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του δικαιώματος.

Το δικό μας Ευαγγέλιο γράφεται
με το μολύβι των αντιθέσεων.