Πρωτομαγιά στις Σκουριές

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για να έχει η Πρωτομαγιά το πραγματικό της νόημα Να ξαναγίνουν τα συνδικάτα ταξικά όργανα του προλεταριάτου

0

Η εργατική τάξη, η νεολαία και όλος ο εργαζόμενος λαός θα γιορτάσουν τη φετινή Πρωτομαγιά σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και ανεργίας, με καταργημένα τα βασικά τους δικαιώματα και κατακτήσεις.
Οι συγκυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πριν, και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σήμερα, συνεχίζουν να εφαρμόζουν σε βάρος των εργατικών και λαϊκών οικογενειών τα βάρβαρα μέτρα που από κοινού έχουν αποφασίσει κάτω από τις οδηγίες των μεγάλων τους αφεντικών, αδιαφορώντας πλήρως για τα καθημερινά βάσανα που δημιουργούν στο λαό και στους νέους ανθρώπους.
Την ίδια στιγμή που οι λαϊκές μάζες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες διαβίωσής τους, στο ρήμαγμα της ζωής τους που έχουν υποστεί, έρχεται ο Α. Σαμαράς με περίσσιο θράσος να προκαλέσει το συναίσθημα του λαού μας, μοιράζοντας σ’ ένα μικρό μέρος των θυμάτων του από ένα πεντακοσάρικο. Επιχειρεί να εξαγοράσει την ψήφο τους στις εκλογές του Μάη, ώστε να έχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα του επιτρέπει από τη θέση του πρωθυπουργού να συνεχίσει να υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του, ΕΕ και ΗΠΑ, και την ντόπια μεγαλοαστική τάξη.
Ισχυρίζεται ο Α. Σαμαράς ότι το πεντακοσάρικο που επιστρέφει σε αυτούς που βρίσκονται σε χειρότερη θέση είναι από το πλεόνασμα που πέτυχε η κυβέρνησή του και δεν κρύβει, λέει, ότι «προέρχεται από τις θυσίες του λαού» που αρχίζουν να πιάνουν τόπο. Θέλει να μας πείσει πως δεν πρόκειται για προεκλογικό τερτίπι αλλά για απόδειξη ότι η οικονομία πάει καλά, ότι η χώρα μπορεί να ξαναβγεί στις αγορές και να δανείζεται και γι’ αυτό δεν χρειάζονται νέα μνημόνια. Εδώ θα λέγαμε, πως εάν είναι κάτι που πλεονάζει, είναι το θράσος της συγκυβέρνησης και του Α. Σαμαρά.
Επιχειρεί, προεκλογικά τουλάχιστον, να εμφανιστεί σαν σωτήρας του λαού και της χώρας, όμως δεν μπορεί να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Κι αυτό γιατί το σύστημα εντός και εκτός της χώρας απαιτεί από τους υποτελείς του τη συνέχιση της επίθεσης στο λαό, στους εργαζόμενους, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις απεργίες κ.λπ. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνουν οι πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις του υφυπουργού Παιδείας σχετικά με τις πειθαρχικές διώξεις καθηγητών που δεν θα είναι σε σχολεία ανοιχτά τις μέρες διακοπών του Πάσχα -και ενώ η ΟΛΜΕ-ΕΛΜΕ κήρυξαν στάση εργασίας- αποκαλύπτουν ότι η στρατηγική επιδίωξη του συστήματος είναι η αμφισβήτηση του δικαιώματος της απεργίας και η ποινικοποίηση κάθε αγώνα.
Και αποτελούν προαναγγελία ενός νέου αντιαπεργιακού θεσμικού πλαισίου που ετοιμάζεται.

Έρχονται χειρότερες μέρες
Ο γιορτασμός της φετινής εργατικής Πρωτομαγιάς γίνεται σε συνθήκες μιας παρατεταμένης επίθεσης στα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα ενώ οι αρνητικές συνέπειες της επίθεσης βρίσκονται σε εξέλιξη και η κάθε νέα μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Η επίθεση βρίσκεται μόνιμα σε μια εξέλιξη και συνοδεύεται με την κλιμάκωση της τρομοκράτησης του λαού μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών. Υπάρχει βεβαίως και η ιδεολογική τρομοκρατία που ασκείται καθημερινά και για λογαριασμό του συστήματος από τα ΜΜΕ, τηλεοπτικά και ηλεκτρονικά, από τους καλοπληρωμένους κονδυλοφόρους και κυρίως των καναλιών ιδιωτικών και κρατικών. Κονδυλοφόροι που υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα και τον ιμπεριαλισμό και αναλαμβάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά να συκοφαντούν τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, το συνδικαλιστικό κίνημα και όλους εκείνους τους αγωνιστές που πρωτοστατούν στους αγώνες. Είναι αυτοί που υλοποιούν και αναπαράγουν την κυβερνητική ιδεολογική τρομοκρατία και είναι οι ίδιοι που επιχειρούν κάθε φορά που γίνονται αγώνες να στρέψουν το ένα τμήμα εργαζομένων ενάντια στο άλλο.
Όλα τα παραπάνω έχουν διαμορφώσει κυρίως τα τελευταία χρόνια μια συνεχώς αυξανόμενη αντιδραστικοποίηση και φασιστικοποίηση της δημόσιας πολιτικής ζωής. Είδαμε πριν λίγο καιρό την έξαλλη επίθεση στους μετανάστες σε όλη τη χώρα, από κοινού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και κατασταλτικοί μηχανισμοί, και από δίπλα τους τη φασιστική Αυγή με τα τάγματα εφόδου, τους δικούς της κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Είδαμε όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι, και όχι μόνο στη χώρα μας, πώς με τη βάναυση και βάρβαρη αυτή επίθεση ξεφτιλίζεται και καταρρακώνεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η ακροδεξιά πολιτική της ΝΔ συνοδεύεται και με ένα αυξανόμενο αντικομμουνισμό και η θεωρία των δύο άκρων που προβάλει ο αρχηγός της ΝΔ και της κυβέρνησης έχει ως κύριο και μοναδικό στόχο την αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Άλλωστε το κόμμα του είναι στο ένα άκρο, στο ίδιο με τη φασιστική Αυγή και η ιστορία Μπαλτάκου το επιβεβαιώνει.

Οι εργατοπατέρες
Γιορτάζουν οι εργαζόμενοι της χώρας την Πρωτομαγιά σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος στη χώρα και παγκόσμια. Τα συνδικάτα από όργανα πάλης των εργατών και εργαζομένων έχουν μετατραπεί σε εργαλεία που στηρίζουν την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές καθώς και το πολιτικό προσωπικό του συστήματος. Μιλάμε για τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι και στελέχη των αστικών κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Έτσι, αυτό που παρατηρείται για αρκετές δεκαετίες ανάμεσα στον ΣΕΒ και τη ΓΣΕΕ και την εκάστοτε κυβέρνηση είναι μια τριμερής συνεργασία προώθησης των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου.
Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ανάμεσα στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συνεργασίας που δεν έχει προηγούμενο. Μια συμμαχία που πολλές φορές διεκδικεί από την κυβέρνηση νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες ικανοποιούν αποκλειστικά τα οικονομικά συμφέροντα του ΣΕΒ και ένα τελευταίο παράδειγμα αποτελεί η διεκδίκηση μέρους κεφαλαίων από το ΕΣΠΑ. Για την αξιοποίησή τους από τον ΣΕΒ και όχι βέβαια για το καλό των εργαζομένων, αλλά το δικό τους.
Αυτό το στρώμα των εργατοπατέρων έχει αποδιοργανώσει και απομακρύνει τους εργαζόμενους από τα συνδικάτα, ώστε ανενόχλητο να υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, οικονομικά, πολιτικά κ.ά. Είναι ωστόσο υποχρεωμένο να προχωρεί κάτω από την πίεση των γεγονότων σε κάποιες απεργίες που έχουν σαν κύριο στόχο -άλλο πράγμα αν δεν το καταφέρνουν πάντοτε- να εκτονώσουν την οργή των εργαζόμενων απέναντι στην κυβέρνηση και στο σύστημα. Με μία ανάλογη λογική κηρύσσουν απεργία για τον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς. Αυτά είναι γνωστά σε όλους τους εργαζόμενους. Δυστυχώς όμως οι εργατοπατέρες έχουν κάνει τη δουλειά τους, και το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δεν τους έχουν καμία εμπιστοσύνη δεν φαίνεται να τους ενοχλεί καθόλου. Μπορούμε να πούμε πως αυτό ήταν με έναν τρόπο και επιδίωξή τους για να μην τους έχουν στα πόδια τους.
Οργανωμένοι στα συνδικάτα αντίπαλοι της ΓΣΕΕ και των εργατοπατέρων ουσιαστικά δεν υφίστανται. Τα συνδικάτα του ΠΑΜΕ ουσιαστικά είναι ανύπαρκτα. Τα μέλη αυτών των συνδικάτων το μόνο που κάνουν είναι κάθε 2-3 χρόνια να ψηφίζουν τους εκπροσώπους τους και τίποτε άλλο. Ακόμα και οι διοικήσεις των συνδικάτων δεν έχουν καμία ουσιαστική λειτουργία. Ό, τι αποφασίζεται και όταν αποφασίζεται κάτι, αυτό το αναλαμβάνει η ηγεσία του ΠΑΜΕ, ίσως ούτε καν αυτή αλλά του ΚΚΕ. Αυτή είναι η πραγματικότητα, και αυτό το γνωρίζουν άπαντες ότι συμβαίνει, τόσο οι εντός όσο και οι εκτός των συνδικάτων.
Γράφει ο «Ριζοσπάστης» την Τετάρτη 23 Απρίλη, λίγες μέρες πριν την Πρωτομαγιά: «Τις μέρες αυτές συνεχίζονται οι συνεδριάσεις των Δ.Σ σε Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και συνδικάτα προκειμένου να αποφασίσουν τη συμμετοχή στην απεργία» (Η υπογράμμιση δική μας).
Να, λοιπόν, τα ταξικά συνδικάτα, όπως αυτοαποκαλούνται, την τελευταία στιγμή θα αποφασίσουν για τη συμμετοχή τους στην απεργία και την «ταξική» μάχη που θα δώσουν.
Όσον αφορά τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα έχουν άλλες ασχολίες πολύ πιο σοβαρές από την απεργία και την Πρωτομαγιά. Η προεκλογική καμπάνια και εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε και δεν περισσεύει χρόνος για τέτοια «μικροπράγματα». Άλλωστε κι όταν δεν υπήρχαν εκλογές, κολαούζοι των εργατοπατέρων ήταν, μόνο που η φωνή τους είχε άλλη απόχρωση.

Μια αντίστροφη πορεία είναι αναγκαία
«Όπως σε όλες τις απεργίες, έτσι και σ’ αυτή, η ηγεσία της ΙWW παραχώρησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στους απεργούς, στη συγκεκριμένη περίπτωση στις γυναίκες, τα παιδιά και τους ξένους [...], χειρίστηκαν μόνοι τους την υπόθεσή τους, διαμόρφωσαν την πολιτική τους μετά από μακρές συζητήσεις σε πολλές γλώσσες. [...] Διοργάνωσαν συζητήσεις σχετικά με την πάλη των τάξεων. [...] Δημοσιογράφοι απ’ όλα τα μέρη κάλυπταν την απεργία. Όλοι τους διέκριναν την ηθική εξύψωση των απεργών και μερικοί παρατήρησαν ότι οι εργάτες δοκίμαζαν μια περίεργη χαρά μέσα από τον αγώνα που δεν είχαν γνωρίσει μέσα στη μονότονη δουλειά του εργοστασίου. [...] Το ηθικό τους ήταν φοβερό. Σίγουροι, χαρούμενοι και απελευθερωμένοι τραγουδούσαν. Συνέχεια έκαναν πορείες και τραγουδούσαν. [...] Όταν τραγουδούσαν όλες οι εθνικότητες είχαν πλέον μια κοινή γλώσσα» (Από το βιβλίο «Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ»).
Αυτά συνέβηκαν το 1912 από τους εργάτες και εργάτριες του υφαντουργείου του Λόρενς της Μασαχουσέτης, όπου 10.000 εργάτες διαδήλωναν με πανό στα χέρια. Μάλιστα! 102 χρόνια πριν! Σήμερα, στη χώρα μας και παντού στον κόσμο, ζούμε σε μια κατάσταση από την άποψη της ταξικής πάλης του προλεταριάτου εντελώς διαφορετική και αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.
Να ξαναγίνουν τα συνδικάτα όργανα ταξικής διαπαιδαγώγησης των εργατών, όργανα διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Τέτοια συνδικάτα δεν μπορεί παρά να είναι έργο των εργατών και εργαζομένων. Όλων αυτών που υφίστανται την άγρια εκμετάλλευση και καταπίεση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Οι επαναστατικές δυνάμεις και όλοι οι αγωνιστές της πραγματικής Αριστεράς σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να προσανατολιστούν και να συμβάλλουν. Να ανοίξουν το δρόμο για συνδικάτα ταξικού προσανατολισμού. Είναι και αυτό ένα ζήτημα ταξικής πάλης.

Προλεταριακή Σημαία - www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Υπεραστικοί: "Παλικάρι γίνου πάλι" Εργατική Πρωτομαγιά 2014

0

Δημοσιεύθηκε στις 30 Απρ 2014
Επιμέλεια video: wrong media lab [στη βάση της αντιστροφής πλάνων της ταινίας του Georges Méliès "Les incendiaires" (1906)].

Στίχοι-Μουσική-Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί
Ηχοληψία-Μίξη: Γιωργής Νταβαρίνος (georgeda527@gmail.com)

http://yperastikoi.blogspot.gr/
http://www.facebook.com/yperastikoi
Επικοινωνία: yperastikoi@gmail.com

"Παλικάρι γίνου πάλι"

Συ λαέ κι αμάν αμάν,

συ λαέ μου που σωπαίνεις,

συ λαέ μου που σωπαίνεις,

του ραγιά ζωή θα ζήσεις.

Τα δυο χει- κι αμάν αμάν,

τα δυο χείλη σαν δαγκώνεις,

τα δυο χείλη σαν δαγκώνεις,

η σιωπή σου αίμα στάζει.

Αίμα στα- κι αμάν αμάν,

αίμα στάζει, να θεριέψει,

αίμα στάζει, να θεριέψει,

άγρια θάλασσα να γίνει.

Πριν σε πά- κι αμάν αμάν,

πριν σε πάρει στο βυθό της,

πριν σε πάρει στο βυθό της,

παλικάρι γίνου πάλι.

Φύλα το αίμα σου να δώσεις,

σα ραγιάς να μην πεθάνεις.

Υπεραστικοί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1Η ΜΑΗ 2014: ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ!

0

Η Πρωτομαγιά φέτος βρίσκει το λαό και την εργατική τάξη της χώρας μας μέσα στη δίνη της επίθεσης, που εξαπολύουν κυβέρνηση- ΕΕ- ΔΝΤ. Μιας επίθεσης, που έρχεται να τσακίσει κάθε δικαίωμα και να εξαφανίσει κάθε λαϊκή κατάκτηση. Μιας επίθεσης, που έχει ως την πιο μαύρη εφεδρεία το φασισμό και που ανοίγει ακόμα και ενδεχόμενα πολέμου, όπως γίνεται τώρα φανερό και με το ζήτημα της Ουκρανίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προσπαθούν ξένο και ντόπιο κεφάλαιο να ξεπεράσουν την κρίση τους φορτώνοντας την στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας.
Παρά τις όποιες δηλώσεις λοιπόν περί ανάκαμψης της οικονομίας και ύπαρξης πρωτογενούς πλεονάσματος, παρά τα σενάρια για ανάπτυξη και τις υποσχέσεις για παύση της πολιτικής της λιτότητας, αναδεικνύεται ολοένα και περισσότερο ότι η καθημερινότητά μας χαρακτηρίζεται από φτώχεια και ανεργία και ότι το μέλλον, που ετοιμάζουν για μας, είναι ακόμα πιο “σκοτεινό”. Γιατί το κλίμα αυτό ευφορίας (που στήνουν σε μεγάλο βαθμό και προεκλογικά) είναι κάλπικο, μιας και η ανάπτυξη που μας τάζουν και το 500ρικο από το πρωτογενές πλεόνασμα, που θα “πετάξουν” σε όσους τελικά καταφέρουν να το πάρουν, έχουν προκύψει από το συνεχές ξεζούμισμα των εργαζομένων και από την αέναη φορομπηξία.
Στην πραγματικότητα δηλαδή όλα αυτά που προβάλλει το σύστημα ως “νίκες και επιτυχίες” δεν είναι τίποτα άλλο από τις συνθήκες κοινωνικού και εργασιακού “μεσαίωνα”, που έχουν δημιουργήσει. Από την κατάργηση του 8ώρου- πενθήμερου και της κυριακάτικης αργίας, από την απελευθέρωση των απολύσεων και τη μονιμοποίηση της ελαστικής εργασίας, μέχρι την διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, τη ραγδαία συρρίκνωση του κατώτατου μισθού και το κλείσιμο σχολείων- νοσοκομείων, βλέπουμε ότι δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων ξηλώνονται με τον πιο βάρβαρο τρόπο.
Δικαιώματα και κατακτήσεις, που δε χαρίστηκαν από το κεφάλαιο αλλά κερδήθηκαν με αίμα και αποτελούν τις παρακαταθήκες των εργατικών- λαϊκών αγώνων του Σικάγο του 1886, της Θεσσαλονίκης του 1936 και της Καισαριανής του 1944. Κεκτημένα, που μέσα από την υπεράσπιση τους από το ίδιο το κίνημα, εξασφάλιζαν στους εργαζόμενους πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίες σε αυτήν την κοινωνία της εκμετάλλευσης. Ζητήματα που σήμερα σε κάθε προσπάθεια εναντίωσης στο τσάκισμά τους το σύστημα απαντάει με καταστολή, επιστρατεύσεις, απαγόρευση των διαδηλώσεων και των απεργιών, ακόμα και με φυλάκιση αγωνιστών με πιο πρόσφατο το παράδειγμα των εργατών χαλυβουργών.
Αλλά και εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές γινόμαστε μάρτυρες του χτυπήματος των δικαιωμάτων μας και της εξέλιξης της επίθεσης και στα πανεπιστήμια. Μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών μας και την διάλυση της φοιτητικής μέριμνας, αλλά κυρίως με τις διαγραφές και τα δίδακτρα να αιωρούνται όλο και πιο κοντά πάνω από τα κεφάλια μας, προσπαθούν να μας μετατρέψουν σε πειθαρχημένους νεολαίους, που βγαίνοντας στην αγορά εργασίας θα σκύβουν το κεφάλι και θα υποτάσσονται στις επιταγές του εκάστοτε εργοδότη τους. Και φυσικά το σύστημα κάνει τα πάντα, ώστε να διασφαλίσει ότι δε θα κουνηθεί φύλλο απέναντι σε όλα αυτά, τόσο με το χτύπημα του ασύλου και των συνδικαλιστικών μας ελευθεριών, όσο και με την ολοφάνερη προσπάθεια που κάνουν τα τσιράκια του ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για να διαλύσουν τους συλλόγους μας.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ! Την Πρωτομαγιά καλούμαστε να βγούμε μαζικά στους δρόμους και να αντισταθούμε στην επίθεσή τους! Ως φοιτητές, ως νεολαίοι, ως σημερινοί και αυριανοί εργαζόμενοι να παλέψουμε ενάντια στο μαύρο τοπίο που έχουν διαμορφώσει για εμάς και τις οικογένειές μας. Ενάντια στην πολιτική που μας πετάει έξω από τις σχολές μας με τις διαγραφές και τα δίδακτρα. Ενάντια στην πολιτική με τα παλιά και νέα μέτρα, που μας θέλει να συνηθίζουμε από τώρα στην περιπλάνηση από την ανεργία στην ημιαπασχόληση με μισθούς χαρτζιλίκι!
Μόνη διέξοδος για μας δεν μπορεί παρά να είναι η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος μέσα από τους ίδιους τους συλλόγους μας! Δε μπορεί παρά να είναι η συμπόρευση με το λαϊκό και εργατικό κίνημα κόντρα στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Γιατί όπως δείχνει και η ίδια η Πρωτομαγιά, όσες φιλότιμες προσπάθειες κι αν έχει κάνει το σύστημα για να αλλοιώσει το χαρακτήρα της, η μόνη προοπτική για μας είναι η πάλη για τα κοινά μας συμφέροντα στο πλευρό του λαού και της εργατικής τάξης όλου του κόσμου! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ;

0

Ποιος κάνει κουμάντο;
Η συστημική αντιδραστική προπαγάνδα σ΄ όλο της το μεγαλείο. Η αφίσα αυτή που «κοσμεί» τους σταθμούς του Μετρό, καλεί το λαό να ψηφίσει στις κάλπες των ιμπεριαλιστών της Ε.Ε., για να διαλέξει…. «ποιος κάνει κουμάντο στην Ευρώπη»… Υποτιμώντας τη νοημοσύνη του, και σε «πείσμα» μιας περιόδου που ολοένα και ξεμασκαρώνεται το «δημοκρατικό» προσωπείο της Ε.Ε.
Της Ε.Ε. του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, της ανεργίας και των μνημονίων, του φασισμού και του πολέμου.
Της Ε.Ε. που ξέρουμε πολύ καλά ποιοι κάνουν και ποιοι θα συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο και μετά τις ευρωκάλπες…
Πολύ «έγνοια» για την αποχή λοιπόν! Τόση που «πρέπει» κάθε ώρα και στιγμή να βομβαρδίζεται ο λαός στην καθημερινότητά του, από «προτροπές» (η και… απειλές) για να ψηφίσει.
Η πρωταγωνίστρια μάλιστα της αφίσας αυτής, η Μαγκταλένα είναι εργάτρια. Τυχαίο; Σε μια άλλη ανάλογη αφίσα είναι μια… επιχειρηματίας. Έτσι, για να τονίζεται κι η… ταξική συνεργασία.
Οι λαοί όμως «ψηφίζουν» στους δρόμους! Έξω απ΄ την Ε.Ε. – ΑΠΟΧΗ απ’ τις ευρωκάλπες!

Από ένα σύντροφο το σχόλιο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκπαιδευτικοί: Να αντισταθούμε στο κλίμα διάλυσης, υποταγής και εκλογικών αυταπατών!

0

Να αντισταθούμε στο κλίμα διάλυσης, υποταγής και εκλογικών αυταπατών!
Έρχονται νέα μέτρα! Μόνο με τον αποφασιστικό απεργιακό αγώνα μπορούμε να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα μας στη δουλειά και τη ζωή!

Λίγες μόνο μέρες μετά την υλοποίηση των πρώτων απολύσεων, λίγες μόνο μέρες μετά την επιβολή της δημιουργίας των λεγόμενων «ομάδων εργασίας» για την αυτοαξιολόγηση των σχολείων, το υπουργείο παιδείας επέβαλε το άνοιγμα πεντακοσίων σχολείων στις διακοπές του Πάσχα με πρόσχημα την αναπλήρωση της ύλης που χάθηκε από καταλήψεις. Ενώ ο υφυπουργός Παιδείας δε δίστασε να αμφισβητήσει (καθόλου από λάθος ασφαλώς) ανήμερα 21ης Απρίλη (!) το δικαίωμα της απεργίας μιλώντας για πειθαρχικές ευθύνες στους καθηγητές που θα έλειπαν από τα σχολεία.
Τα παραπάνω προστέθηκαν σε ένα σύνολο αντιδραστικών ρυθμίσεων, οι οποίες –με τη μορφή εγκυκλίων, υπουργικών αποφάσεων και νόμων- πέφτουν με καταιγιστικούς ρυθμούς ενάντια σε εκπαιδευτικούς και μαθητές. Κύριες πλευρές της επίθεσης αυτής είναι:

α) οι απολύσεις και η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών,
β) οι διαδικασίες αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών,
γ) η εφαρμογή του νέου λυκείου και της τράπεζας θεμάτων που θα οδηγήσει τεράστιες μάζες μαθητικού πληθυσμού έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία και
δ) το χτύπημα κάθε είδους αντίστασης, συνδικαλιστικού αγώνα και οργάνωσης σε σωματεία.

Και αν αυτή είναι η κατάσταση σε προεκλογική περίοδο, μπορούμε να φανταστούμε τι θα ακολουθήσει από τις 26 Μάη και τι καλοκαίρι μας περιμένει… Παραγωγή νέων υπεραριθμιών, ποικίλες μεθοδεύσεις κατάργησης οργανικών θέσεων, νέες απολύσεις, περικοπή των διακοπών και θεσμικό χτύπημα του δικαιώματος της απεργίας και της συνδικαλιστικής δράσης είναι προ των πυλών. Ήδη ο ΟΟΣΑ προτείνει μισθοδοσία των εκπαιδευτικών με βάση την αξιολόγησή τους και η κυβέρνηση ετοιμάζει νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. Η εφαρμογή του ταξικού σφαγείου της τράπεζας θεμάτων θα πετάξει έξω απ’ την εκπαίδευση μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι μια απλή κλιμάκωση της επίθεσης. Αποτελεί μια ποιοτική αναβάθμισή της, μια στρατηγικού χαρακτήρα επέλαση στους χώρους της εκπαίδευσης, σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Τα σωματεία, δηλητηριασμένα για χρόνια από τη γραμμή της κοινωνικής ειρήνης, της ταξικής συνεργασίας, της συνδιοίκησης μέσα από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, απονεκρωμένα από την εικονική πραγματικότητα των εικονικών μαχών και του «κινήματος» των συναντήσεων με τη διοίκηση, δεν έχουν ρίξει ουσιαστικά ούτε τουφεκιά.
Τόσο η κυβερνητική ΔΟΕ όσο και η… αριστερή ΟΛΜΕ κάνουν σημαντική δουλειά στο να πείσουν τους εργαζόμενους ότι είναι αρκετά… κακορίζικοι και ότι δεν είναι για αυτούς οι αγώνες. Κατά τρόπο εξευτελιστικό Ομοσπονδίες δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων μετέτρεψαν μέσα σε λίγες ώρες την ανυπακοή σε… υπακοή και τον εαυτό τους σε δικηγορικά γραφεία που γράφουν εξώδικα και κείμενα που ουσιαστικά θυμίζουν το «βγαίνω παραπονούμενος αλλά ΕΚΤΕΛΩ» (σε σχέση με το ζήτημα της αυτοαξιολόγησης). Ενώ, η σκέψη συγκρότησης αγώνα δείχνει να είναι μακριά όχι μόνο από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που πλέον δεν εκφράζουν τίποτα, αλλά και από την αριστερά της ήττας και του συμβιβασμού που δίνει το «αγωνιστικό» ραντεβού στις κάλπες για την ιμπεριαλιστική – ληστρική ΕΕ και τους καλλικρατικούς Δήμους. Για κυβερνητικούς και ρεφορμιστές, η λέξη «απεργία» τείνει να γίνει απαγορευμένη. Η… καθοδήγηση του κινήματος κατηγορεί τον κόσμο ότι δεν τραβάει και τον εγκαλεί που δεν είναι έτοιμος να την ξεπεράσει. Μας δουλεύουν κανονικά.
Όμως, η αλήθεια είναι σκληρή. Το σύστημα, με κάθε μέτρο που περνάει, διαμορφώνει και νέο πιο αρνητικό συσχετισμό. Αυτός ο συσχετισμός και αυτή η βάρβαρη πολιτική δεν μπορούν να ανατραπούν παρά μόνο με αποφασιστικό αγώνα. Και με παραμέρισμα όλης αυτής της πολιτικής και συνδικαλιστικής σαβούρας που μας οδηγεί από ήττα σε ήττα. Η 1η Μάη, μέρα μνήμης και τιμής των ταξικών αγώνων της εργατικής τάξης και των εργαζομένων όλου του κόσμου μας δείχνει το δύσκολο και αιματοβαμμένο δρόμο που βάδισαν οι εργαζόμενοι και ανάγκασαν το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε υποχώρηση και παραχώρηση των κατακτήσεων του 19ου και του 20ου αιώνα. Αυτό το δρόμο είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίσουμε και εμείς όπως όλοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα προκειμένου να δούμε «άσπρη μέρα», κόντρα στο κλίμα των εκλογικών αυταπατών και του εφησυχασμού.

Να συμμετέχουμε στις απεργιακές διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς! Να γίνει κύκλος γενικών συνελεύσεων. Να αντισταθούμε στη διαλυτική γραμμή της ήττας και στην παγιοποίηση της αντίληψης ότι οι αγώνες αποτελούν παρελθόν. Να προχωρήσουμε σε αποφάσεις Γ. Σ για απεργιακό αγώνα και άρνησης συμμετοχής σε όλες τις διαδικασίες, τις σχετικές με την αυτοαξιολόγηση.

• Ανατροπή του πλαισίου απολύσεων-διαθεσιμότητας-κινητικότητας. Να γυρίσουν στα σχολεία όλοι οι συνάδελφοι.
• Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης – αυτοαξιολόγησης – διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.
• Ανατροπή του «νέου Λυκείου» και της Τράπεζας θεμάτων - Δωρεάν Δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά, ασφάλιση-περίθαλψη, για όλους.

deltioake.blogspot.com                                                                                                               27/4/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σάμος: Με τους εργάτες και όλο το λαό ενάντια στη βαρβαρότητα!

0

Η Ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς, περισσότερο από κάθε άλλη φορά εδώ και πολλά χρόνια, γίνεται επίκαιρη, διδάσκει και εμπνέει κάθε εργαζόμενο.

• Εκεί που υποχωρήσαμε, εκεί πρέπει πάλι να οργανωθούμε.

Στα σωματεία μας που πρέπει να τα κάνουμε ξανά όργανα μαζικής πάλης και αγώνα.

• Αυτό που μας χτύπησαν, πρέπει πάλι να το συγκροτήσουμε.

Τη γραμμή της αδιάλλακτης σύγκρουσης με το σύστημα, τις κυβερνήσεις του, τα κόμματα του και τους μηχανισμούς του.

• Αυτά που μας κλέβουν, πρέπει πάλι να τα κατακτήσουμε.

Το δικαίωμα στο ψωμί, στη δουλειά, στην ελευθερία. Το δικαίωμα στη ζωή. Το δικαίωμα να ορίζουμε τη ζωή μας, να παλεύουμε για μια ανεξάρτητη χώρα και για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, καταπίεση και εκμετάλλευση.

• Δίπλα και μαζί με όλο το λαό και τη νεολαία που τους κυνηγούν οι ίδιοι δυνάστες και εκμεταλλευτές.

• Ενάντια στους μεγάλους φονιάδες και ληστές των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και στους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες που κάθονται στο σβέρκο του λαού μας.

Η Ιστορία δεν τελειώνει. Μπορούμε να αντισταθούμε, να οργανωθούμε, να νικήσουμε!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 10πμ στο Εργατικό Κέντρο Σάμου

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Σάμου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιάννενα: ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

0

Όλοι στην Απεργία της Πρωτομαγιάς

Πέμπτη 10.30πμ Εργατικό Κέντρο

ΕΝΑΝΤΙΑ

Στον κοινωνικό - εργασιακό μεσαίωνα του Μνημονίου

Στην επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ

ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ, ΣΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ!

Αντίσταση και πάλη

για το δικαίωμα σε σπουδές-δουλειά-ελευθερίες-ζωή!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗ ΣΦΕΝΤΟΝΑ ΜΑΪΟΣ ΜΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ANIMATION

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) 1η Μάη. Στους δρόμους και όχι στην κάλπη θα ανατραπεί η επίθεση. Προοπτική μας, η επανάσταση και ο σοσιαλισμός

0

ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΜΠΟΡΕΙ, ΑΡΑΓΕ, ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ;
• Όταν οι δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού έχουν βαλθεί να ισοπεδώσουν οτιδήποτε έχει απομείνει ως αναγνωρισμένο δικαίωμα στην εργατική τάξη;
• Όταν οι κατακτήσεις ενός και πλέον αιώνα ποδοπατιούνται βίαια στο βωμό της κρίσης του σάπιου συστήματός τους, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, της διάσωσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας;
• Όταν η βαρβαρότητα αυτής της πολιτικής έχει σημάνει για τη χώρα μας ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, εφιαλτική επέκταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης;
• Όταν η «εξυγίανση» που επέφεραν τα μνημόνια των ιμπεριαλιστών της τρόικας και των ντόπιων, προθύ-μων υπαλλήλων τους άφησε τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους, οδήγησε στο κλείσιμο νοσοκομείων και δομών υγείας;
• Όταν χιλιάδες παιδιά εργατικών-λαϊκών οικογενειών πετιούνται βίαια έξω από τα σχολεία, στον καιάδα της ανεργίας, της εργασιακής περιπλάνησης, της ασύδοτης εκμετάλλευσης;
• Όταν το οχτάωρο, το πενθήμερο, η σταθερή, πλήρης και με δικαιώματα εργασία έχουν δώσει τη θέση τους στην «ελαστική απασχόληση», δηλαδή στο νέο εργασιακό μεσαίωνα και τη σύγχρονη δουλεία;
• Όταν οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο βρίσκονται αντιμέτωποι με την απόλυση και το νέο τρομοκρατικό-πειθαρχικό πλαίσιο που κρύβεται πίσω από την «αξιολόγηση»;
• Όταν το να ζητάς σταθερή δουλειά, αυξήσεις στους μισθούς, υγεία-παιδεία-ασφάλιση για όλο το λαό θεωρείται από «ανέκδοτο» έως «ασέβεια» προς την «κοινή εθνική προσπάθεια»;
• Όταν κάθε εργατική διεκδίκηση, κάθε εργατικός αγώνας -από την απλή διαμαρτυρία μέχρι την απεργία- βρίσκονται αντιμέτωποι με την εργοδοτική τρομοκρατία, την κρατική καταστολή, τη δικαστική καταδίκη;
• Όταν ο ηρωικός αγώνας των χαλυβουργών καταδικάστηκε σε φυλάκιση και όταν οι εργαζόμενοι σε μετρό-τραμ-ηλεκτρικό είναι ακόμη επιταγμένοι;
• Όταν οι εργατοπατέρες τα βρίσκουν με το κεφάλαιο, εξαργυρώνοντας το βρόμικο ρόλο που παίζουν εδώ και δεκαετίες και έχει οδηγήσει το εργατικό κίνημα στην ιδεολογική και πολιτική του αποσυγκρότηση;
ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΘΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΩΜΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΩΝ ΜΑΣ όταν κορδώνονται για το «πρωτογενές πλεόνασμα» που πέτυχαν μέσα από την καταλήστευση της ζωής μας; Όταν ήδη καταθέτουν νέο μεσοπρόθεσμο. Κατεπείγον! Για να αποδείξουν στα ξένα και ντόπια αφεντικά τους πόσο πρόθυμοι και πόσο αδίστακτοι είναι, προκειμένου να διασωθούν πολιτικά.
ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! Το Σικάγο του 1886, η Θεσσαλονίκη του 1936, η Καισαριανή του 1944. Γιατί δείχνει το δρόμο. Το μοναδικό δρόμο που μπορούν και πρέπει να βαδίσουν οι εργάτες και οι λαοί όλου του κόσμου: το δρόμο του σκληρού, ανυπόταχτου, ταξικού αγώνα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Γιατί αποτελεί τρανή υπενθύμιση των δυνατοτήτων της εργατικής τάξης και του ιστορικού της προορισμού να ανατρέψει τον καπιταλισμό, να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, να χτίσει μια νέα κοινωνία.
Γιατί αποτελεί την καλύτερη απάντηση στους δεκάδες τιμητές της… κάλπης. Σε όλους αυτούς που έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι η ανατροπή θα έλθει μέσα από τις κάλπες, αξιοποιώντας το κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης που κυριαρχεί στο λαό και τους εργαζόμενους και το οποίο οι ίδιοι, με τη στάση τους, έχουν καλλιεργήσει. Σε όλους αυτούς που μας καλούν να ψηφίσουμε στις κάλπες που στήνουν οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ για να εξωραΐσουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας.
ΤΗΝ 1η ΜΑΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ! Εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά. Κρατάμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα, της αντίστασης και της διεκδίκησης.
Παίρνουμε την υπόθεση του αγώνα στα δικά μας χέρια. Κόντρα στην υποταγή και τη μοιρολατρία. Κόντρα στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Για να γίνουν τα συνδικάτα πραγματικά όπλα των εργαζομένων
Κρατάμε ψηλά τις σημαίες της ταξικής αλληλεγγύης και του προλεταριακού διεθνισμού. Ενάντια στα κηρύγματα του μίσους, ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό. Με τους λαούς όλου του κόσμου για την ανατροπή της βαρβαρότητας, για την επανάσταση και το σοσιαλισμό.

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

To KKE(μ-λ) καλεί την Πέμπτη 1η Μάη στις 10 π.μ. στη συγκέντρωση της Ομόνοιας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1η ΜΑΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ενάντια στην ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ και την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

0

Εργάτες, Εργαζόμενοι, Άνεργοι, Νέοι και Νέες,
Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά βρίσκει τους εργαζόμενους και τους λαούς παντού στο κόσμο, στη δίνη της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η κρίση του ιμπεριαλιστικού – καπιταλιστικού συστήματος όχι μόνο δεν κοπάζει αλλά εντείνεται ολοένα και περισσότερο μέσα από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Το επίκεντρο του ανταγωνισμού έχει ήδη ξαναμεταφερθεί στην Ευρώπη, όπου Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι απ΄ τη μια, και Ρώσοι ιμπεριαλιστές απ΄ την άλλη συγκρούονται κομματιάζοντας την Ουκρανία και το λαό της. Πρόκειται για μια επικίνδυνη εξέλιξη συνολικά για τους λαούς και τους εργάτες.
Οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων εκφράζονται στο σύνολο της ανθρωπότητας με τις ιδιαίτερες φυσικά πλευρές τους σε κάθε περιοχή. Περιφερειακές συγκρούσεις απειλούνται με αναζωπύρωση, ενώ μόνιμος στόχος των δυνάμεων του συστήματος παραμένει το φόρτωμα της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των λαών. Ταυτόχρονα μόνη διέξοδος προβάλλει η ανασυγκρότηση της Εργατικής Τάξης και η ανασύσταση του Εργατικού-Επαναστατικού και Κομμουνιστικού κινήματος, στο ύψος των σημερινών απαιτήσεων και αναγκών των λαών.
Στη χώρα μας, ΝΑΤΟ και ΕΕ φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία, ποιος κάνει κουμάντο, στηρίζοντας την άρχουσα τάξη και ασκώντας ανάλογους εκβιασμούς στις λαϊκές μάζες. Οι συχνές επισκέψεις των εκπροσώπων αυτών των ιμπεριαλιστών και η στήριξη προς τις αστικές κυβερνήσεις πάει χέρι-χέρι με την απομύζηση του πλούτου και τη διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, την αποβιομηχάνιση και το αγροτικό ξεκλήρισμα. Έτσι αποκτούν νόημα “δάνεια και χρέη” και παραδίδονται οι εργαζόμενοι στην άγρια εκμετάλλευση του κεφαλαίου.
Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και πολυνομοσχέδια ήδη διαμορφώνουν ένα πλέγμα δυσβάσταχτο για τις εργατικές και λαϊκές μάζες ενώ τρώγοντας ανοίγει η όρεξη για “προστάτες” και δυνάστες. Την ίδια στιγμή τα κυρίαρχα κόμματα που αναφέρονται στην Αριστερά, υποτάσσοντας όλη την δραστηριότητα τους στις εκλογές, δίνοντας των «υπέρ πάντων αγώνα» για τις κάλπες, έχουν συμβάλει στην κάμψη των μαζικών εργατικών και λαϊκών αγώνων και στον αποπροσανατολισμό, στην ουσία βγάζοντας την κυβέρνηση και την τρόικα απ΄ τα δύσκολα. Κατάπτυστος ο ρόλος των ηγεσιών και των κυρίαρχων δυνάμεων στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ που γιορτάζουν την Εργατική Πρωτομαγιά έχοντας, η μεν πρώτη υπογράψει μια ακόμη συλλογική σύμβαση-ξεπούλημα των εργατικών συμφερόντων, η δε δεύτερη αντιμετωπίζοντας το - δήθεν αιτία πολέμου - μέτρο των χιλιάδων διαθεσιμοτήτων-απολύσεων, με μια γραμμή οπισθοχώρησης και παράδοσης στην πολιτική κυβέρνησης-τρόικας που οδηγεί στην de facto κατάργηση της μονιμότητας
Εργάτες, Εργαζόμενοι, Άνεργοι, Νέοι και Νέες,
Τα (προεκλογικά) κυβερνητικά παραμύθια ότι «τελειώνουν τα μνημόνια», κι απ’ την άλλη οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα σώσει τον λαό «μέσα από την ΕΕ», δηλαδή μέσα από τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό μηχανισμό που μας έχει επιβάλει τα μνημόνια, αποτελούν μια απάτη. Είναι ολοφάνερο ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσει η άγρια ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική επίθεση, αλλά θα κλιμακώνεται συνεχώς, στο βαθμό που δεν βρίσκει απέναντί της μαζική, αποφασιστική και οργανωμένη αντίσταση και διεκδίκηση. Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, που προκύπτει ως αναγκαιότητα αλλά και δυνατότητα. Η λύση δεν βρίσκεται στις κάλπες αλλά στον αδιάλλακτο, παρατεταμένο απεργιακό αγώνα και τη σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές και το σύστημά τους. Σ΄ αυτό το πεδίο διαμορφώνεται ο συσχετισμός δύναμης, μόνο μέσα απ΄ αυτό μπορεί ν΄ αλλάξει η ζωή και το μέλλον μας. Ας μην αφήνουμε τις αντιδραστικές δυνάμεις να κλιμακώνουν την επίθεσή τους, ακόμα και στο παρά πέντε των εκλογών, προωθώντας νέα μέτρα. Πιστοί στον ιστορικό ρόλο και την πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ας ξαναπιάσουμε το νήμα της Αντίστασης και του Αγώνα. Είναι στο χέρι μας. Έχουμε τη δύναμη να νικήσουμε!

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!
Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ!
ΕΡΓΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

1η Μάη 2014

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία καλεί την Πέμπτη 1η Μάη στις 10 π.μ. σε συγκέντρωση στην Ομόνοια

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ για την Εργατική Πρωτομαγιά

0

Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική υποδούλωση

Κάτω η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας και της υποτέλειας

Έξω από ΕΕ – ΝΑΤΟ

ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες,
Η Εργατική Πρωτομαγιά, μέρα του διεθνούς αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της από την καπιταλι-στική εκμετάλλευση, θα γιορταστεί, και φέτος, μέσα σε συνθήκες όπου η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, για έκτη χρονιά, δε λέει να κοπάσει, πολλαπλασιάζοντας τα δεινά για την παγκόσμια εργατική τάξη και τους λαούς. Παράλληλα με το σά-ρωμα των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, εντείνεται και η ιμπεριαλιστική καταπίεση, η πολιτική των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και εκβιασμών και ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όπως δείχνουν και οι πρόσφατες ανησυχητικές εξελίξεις στην Ουκρανία. Η ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΕ και των ΗΠΑ, με το πρόσωπο της τρόικας, μαζί με την πολιτική της ξένης εξάρτησης και υποτέλειας των κυβερνήσεων της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, είναι αυτές που έφεραν και τη θύελλα των μνημονίων στην Ελλάδα. Με τον ελληνικό λαό να δεινοπαθεί για τέταρτη χρονιά κάτω από το ζυγό των μνημονίων της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, η Εργατική Πρωτομαγιά πρέ-πει να γίνει μέρα μεγάλης κινητοποίησης όλων των εργαζομένων ενάντια σ’ αυτήν την ανελέητη πολιτική οικονομικής λεηλασίας και υποδούλωσης που ζει η χώρα μας.
Ο φετινός εργατικός γιορτασμός της, καθώς γίνεται παραμονές των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών, διεξάγεται μέσα σε ένα ορυμαγδό προεκλογικών λόγων και υποσχέσεων λαϊκής παραπλάνησης και κοροϊδίας. Η κυ-βέρνηση Σαμαρά, έχοντας στο πλευρό της, συντονισμένα, τα μεγάλα αστικά μέσα ενημέρωσης, προσπαθεί να συγκαλύψει τη μαυρίλα της πολιτικής της, με ασύστολη δημαγωγία. Το «πρωτογενές πλεόνασμα», το ψηφοθηρικό «κοινωνικό με-ρισμα», η «έξοδος στις αγορές», το δήθεν «τέλος των μνημονίων» αποτελούν ένα στημένο κυβερνητικό σκηνικό απάτης που αποβλέπει στη λαϊκή χειραγώγηση, με το σκόρπισμα ψεύτικων προσδοκιών. Με την προεκλογική εξαπάτηση και την ανοιχτή στήριξη των ιμπεριαλιστών κηδεμόνων της, όπως έδειξε και η προεκλογική επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα, η κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει να κατευνάσει και να ξεπεράσει τη συσσωρευμένη λαϊκή αγανάκτηση για να συνεχίσει την εξοντωτική πολιτική των μνημονίων, αμέσως μετά τις εκλογές, με νέα μέτρα που θα ρίξουν χιλιάδες ακόμα εργαζόμενους στον Καιάδα των διαθεσιμοτήτων και απολύσεων, ενώ θα κλαδέψουν κι άλλο τους μισθούς, τις συντάξεις, τη δημόσια ασφάλιση, παιδεία και υγεία. Για τον ίδιο σκοπό, διάφορα τμήματα του χρεοκοπημένου ΠΑΣΟΚ φορούν τώρα τις προβιές της «Ελιάς» και του «Ποταμιού», για να βάλουν πλάτη στη διαιώνιση αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής. Πάνω, ακριβώς, στο έδαφος της μνημονιακής πολιτικής, του αυταρχισμού και της κλιμάκωσης των αντιδημο-κρατικών μέτρων αλλά και του αντικομμουνισμού σήκωσαν κεφάλι και οι δυνάμεις του φασισμού.
Από την άλλη, η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται «ανατροπή των μνημονίων» μέσα από την ψήφο και διατυμπανίζει, παράλληλα, ότι «θέλει να σώσει τη χώρα μέσα στο ευρώ και μέσα από την ΕΕ». Όταν η πολιτική των μνημονίων είναι, σήμερα, η βασική έκφραση της πολιτικής του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, όταν η ΕΕ είναι ο βασικός πυλώνας της τρόικας που υπαγόρευσε και υπαγορεύει τα μνημόνια, οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελούν παρά πολιτική καλλιέργειας αυταπατών, εξωραϊσμού της ΕΕ και αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού.
Παρά τη σημασία που έχει η καταδίκη της πολιτικής κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ, και μέσα από τις εκλογές, δεν είναι οι εκλογές που μπορούν να φέρουν την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Ο πανεργατικός - παλλαϊκός μαζικός και οργα-νωμένος αγώνας είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να πετύχει αυτόν τον στόχο. Αυτόν, ακριβώς, το δρόμο πρέπει να δείξουμε και να ενισχύσουμε μέσα από το γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς, προβάλλοντας μαζί με την ανάγκη δη-μιουργίας ενός αγωνιστικού μετώπου αντίστασης ενάντια στα μνημόνια και την ανάγκη της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Το άνοιγμά του απαιτεί την απομόνωση της γραμμής που ακολουθούν σήμερα οι ηγεσίες των ανώτερων συνδικαλιστικών οργανώσεων, που έχουν παραδοθεί απέναντι στη μνημονιακή επίθεση και έχουν απόδι-οργανώσει τους εργατικούς αγώνες. Την αντιπαράθεση στη γραμμή εκλογικών - κοινοβουλευτικών αυταπατών και του εξωραϊσμού της ΕΕ που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει σαν αποτέλεσμα την υπονόμευση των στόχων του εργατικού κινή-ματος και την αποδυνάμωση των εργατικών αγώνων. Το διαχωρισμό από τη γραμμή, ουσιαστικά, άρνησης του αγώνα με στόχο τα μνημόνια και διάσπασης των εργατικών κινητοποιήσεων που εφαρμόζει το ΠΑΜΕ.
Ας μετατρέψουμε την Εργατική Πρωτομαγιά σε μια μεγάλη ενωτική αγωνιστική εκδήλωση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους, σε μια μαζική πανεργατική κινητοποίηση διεκδίκησης της ανατροπής των μνημονιακών μέτρων, καταγγελίας του μαύρου μετώπου κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ

Το Μ-Λ ΚΚΕ καλεί στη συγκέντρωση της Αθήνας που θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Ομονοίας, στις 10.00 πμ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καρδίτσα: στους δρόμους και όχι στη κάλπη θα ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική

0

του Στέφανου Καραμήτρου

 

874 (ολογράφως: οχτακόσιοι εβδομήντα τέσσερις!!!) οι υποψήφιοι μόνο για το δήμο Καρδίτσας! Άλλοι τόσοι και περισσότεροι στους άλλους δήμους του νομού! Γέμισε «σωτήρες» ο τόπος. Δήμαρχοι, περιφερειάρχες και σύμβουλοι κάθε είδους και απόχρωσης. Με «πείρα», με «τιμιότητα», με «σχέδιο», με «προτάσεις», με «πρόγραμμα», «νέοι» «άφθαρτοι» και – προπαντός – «αδέσμευτοι» και «υπερκομματικοί» που θα μας λύσουν τα προβλήματα, θα νοικοκυρέψουν το δήμο, θα καλυτερέψουν τη ζωή μας, θα μας φέρουν πρόοδο και ανάπτυξη…
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα προβλήματα του λαού; Απολύτως καμία!
Στις «αυτοδιοικητικές» εκλογές οι δυνάμεις της κυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στοχεύουν να μετατρέψουν την ψήφο στους υποψηφίους τους σε στήριξη της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής τους. Για να κλιμακώσουν ακόμα περισσότερο την επίθεση ενάντια στον εργαζόμενο λαό, για να φέρουν και άλλη φτώχεια και εξαθλίωση, για να αποτελειώσουν ότι απόμεινε από εργατικά δικαιώματα και καταχτήσεις, για να βαθύνουν την εξάρτηση και το ξεπούλημα του λαού και της χώρας στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. 
Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπει τις κάλπες του «Καλλικράτη» σε γκάλοπ για… την επόμενη κάλπη, έχοντας ταυτόχρονα επιβάλει «σιωπητήριο» κινήματος. Απέναντι στην επίθεση του συστήματος το μόνο που «αντιπαραθέτει» είναι η συνεχής προσαρμογή του στις απαιτήσεις κεφαλαίου και Ε.Ε. Παρουσιάζεται σαν δύναμη «σωτηρίας» των εργαζόμενων και του λαού την ίδια ώρα που διαπραγματεύεται το επίπεδο της φτώχειας και της εξαθλίωσής του και τα όρια της «ανθρωπιστικής κρίσης».
Το ΚΚΕ, για άλλη μια φορά, καλεί το λαό να το ψηφίσει «παντού» γιατί μόνο έτσι λέει θα ενισχυθούν το κίνημα και οι αγώνες. Ξανά στην «υπηρεσία του κινήματος» οι εκλογικές στοχεύσεις, παρά τις καταγγελίες στα λόγια των κοινοβουλευτικών και εκλογικών αυταπατών. Με προτάσεις και σχέδια για τη λειτουργία των «καλλικρατικών» δήμων και περιφερειών υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, εντός –πάντα – του συστήματος.
Στην «εκλογική μάχη» και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς κανέναν απολογισμό για το αν και πόσο προώθησαν την εργατική-λαϊκή δράση και οργάνωση οι έδρες που μέχρι τώρα είχε στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια του «Καλλικράτη».
Αλλά η Αριστερά δεν υπάρχει μόνο για την εκλογική της επιβεβαίωση και συντήρηση. Δεν έχει στόχο να σκορπάει εκλογικές αυταπάτες και αναμονή «σωτηρίας» από τις κάλπες. Υπάρχει και δρα για να συμβάλλει και να ενισχύει την οργάνωση των εργατικών-λαϊκών αντιστάσεων και διεκδικήσεων, για να ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής απελευθέρωσης και χειραφέτησης.
Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να οργανώσουν την αντίσταση και τη διεκδίκησή τους στους χώρους όπου δουλεύουν, ζουν και σπουδάζουν ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου – ιμπεριαλιστών. Να γίνουν οι γειτονιές, οι πόλεις και τα χωριά όλης της χώρας εστίες αντίστασης και δράσης για δικαιώματα και ελευθερίες. Για να ανατραπούν όλοι οι αντιδραστικοί σχεδιασμοί σε βάρος των συμφερόντων και των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού. Για τη δωρεάν πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες στα φτωχά εργατικά – λαϊκά στρώματα. Για να αναπτυχθεί η αγωνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στα μαχόμενα τμήματα του λαού και της νεολαίας ενάντια στην επέλαση καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Στον αγώνα, στην οργάνωση και στην αλληλεγγύη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων βρίσκεται η ελπίδα. Στη βαρβαρότητα του καιρού μας να αντιτάξουμε τη διεκδίκηση και τον αγώνα. Στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την αντίσταση. Εκεί και όχι στις κάλπες του «Καλλικράτη», βρίσκεται η διέξοδος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΤΑΝ Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΜΙΣΟΠΕΛΑΓΑ

3

Μ. Καπετανάκης

Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων 

& Μέλος της ΛΑ-ΑΑΣ

Μονότονα επαναλαμβανόμενο το θεατρικό έργο με την καθιερωμένη πλοκή, ποικιλόχρωμους πρωταγωνιστές άφταστης υποκριτικής δεινότητας, θιασάρχης σταθερά o ίδιος (το «επιτυχημένο» καπιταλιστικό σύστημα) και με θεατές τον παθητικοποιημένο λαό. Το σκηνικό εναλλάσσεται κατά περίσταση και με τελευταία πράξη της παράστασης την ενίοτε πομπώδη αλλά πάντοτε άδοξη κατάληξη των αγώνων. Είτε εικονικών (όταν αυτοί οι άθλιοι στυλοβάτες της αντίδρασης έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων) ή πραγματικών (όταν η βάση ενεργοποιείται αυθόρμητα κάτω από το βάρος των ολοένα διογκουμένων προβλημάτων). Έτσι λοιπόν μεγαλειώδεις εργατικές, αγροτικές, νεολαιίστικες και λοιπές κινητοποιήσεις τερματίζουν ατελέσφορα και προδοτικά με μια υποτιθέμενη κορύφωση-παρωδία. Παρόμοια π. χ. ο πολυπληθής και ελπιδοφόρος ξεσηκωμός πριν ελάχιστα χρόνια στις πλατείες με την έναρξη των μνημονιακών μέτρων ολοκληρώθηκε και σίγασε μετά την εκλογική πυρόσβεση και την θεαματική εκτίναξη των ποσοστών μιας εκδοχής της ριζοσπαστικής (έλεος) αριστεράς (καταχρηστικά). Εξέλιξη όμως που- σε αντιδιαστολή με το ψηφοθηρικό επίτευγμα αυτής της πολιτικής δύναμης (ΣΥΡΙΖΑ) -είχε σαν αποτέλεσμα τον καταποντισμό του κινήματος και την βάναυση επιβολή της γνωστής καταστροφικής πολιτικής.
Αποφάσισε λοιπόν το συντονιστικό των φορέων που χειρίζονται το ζήτημα των χημικών σαν κορωνίδα των προηγούμενων ενεργειών τους την Κυριακή του άπιστου Θωμά ετούτοι οι πιστοί στη τέχνη της εξαπάτησης του κόσμου τη θαλάσσια εξόρμηση και έφοδο στο κενό με διάφορα σκάφη και σε ασφαλή απόσταση πολλών δεκάδων χιλιόμετρων από το πλοίο της επεξεργασίας των χημικών. Παρ’ όλους τους αρχικούς λεονταρισμούς διάφορων για άμεση παρενόχληση του πλωτού εργαστήριου της υδρόλυσης. Αποθέωση του φρούδου ακτιβισμού και μοιραίο επιστέγασμα ενός πλαισίου μέσα στο οποίο είχαν δραστηριοποιηθεί πρωτύτερα. Όπως ήταν οι εκτονωτικές κινήσεις τους με τις συγκεντρώσεις στην ασκητική ερημιά του Αρκαδίου ή στο εμπορικό λιμάνι της Σούδας και όχι στην πηγή των κακών. Δηλαδή στην αμερικάνικη βάση όπου με μαζικούς όρους (που θα εξασφάλιζε η προετοιμασία στις κεντρικές πόλεις του νησιού με απεργίες, πορείες, εκδηλώσεις ενημέρωσης και ζύμωσης ) θα διαδήλωνε πλέον το ώριμο και ορμητικό ποτάμι της ανάγκης και της οργής των Κρητικών. Αυτή άλλωστε ήταν και η πρόταση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης, που όμως δεν επικράτησε. Όπως ήταν επίσης ο συνειδητά λαθεμένος προσανατολισμός του πολιτικού περιεχόμενου που είχαν επιλέξει οι επικεφαλής (εκκλήσεις στον πρωθυπουργό, σε εισαγγελείς και περιφερειάρχες, στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βραχυκυκλώσουν τη διαδικασία και να αποφασιστεί διαφορετική μέθοδος και τόπος καταστροφής των χημικών λες και το όλο θέμα οφείλεται σε ένα επιστημονοτεχνικό ολίσθημα των αρμόδιων Αμερικανοευρωπαίων εγκληματιών).
Αλλά ποιοι από όλο τον συρφετό των υπεύθυνων που ελέγχουν αυτή την σοβαρότατη υπόθεση θα υιοθετούσαν διαφορετικούς χειρισμούς; Το ιερατείο που προσδοκά την ανάσταση των νερών και αδιαφορεί παγερά για τη εφήμερη και χοϊκή ζωή των εν καπιταλιστικό τάφο εργαζόμενων; Που ενώ κόπτεται για την κατάκτηση της βασιλείας των ουρανών, παράλληλα ευλογεί την επίγεια κόλαση που έχουν δημιουργήσει οι κεφαλαιοκράτες και οι παγκόσμιοι τύραννοι; Ή η πληθώρα των τοπικών παραγόντων (δημαρχέοι, αντ-εργατικά κέντρα, κ. λπ. ) που αφιονισμένοι από την οσμή των θείων εκλογών πασχίζουν να χαλκεύσουν ένα ηρωικό προσωπείο, αν και είναι χρεωμένοι με ανεκτίμητες υπηρεσίες στο καθεστώς της ξενόδουλης Ελλάδας και στη προώθηση των μέτρων που γονατίζουν και ματώνουν τον λαό μας; Οι λύκοι θα σώσουν τα πρόβατα; Ενώ βγάζουν φλύκταινες και ξερνούν χολή στο άκουσμα δυο θεμελιωδών εννοιών που αποτελούν προπατορικό αμάρτημα για δαύτους: αντιιμπεριαλιστική στόχευση και ζωντάνεμα ενός μαζικού και μαχητικού, ταξικού και διεκδικητικού, αντιδιαχειριστικού και ασυμβίβαστου κινήματος που δεν θα συσκοτίζεται και φρενάρει από τα εκλογικά παραισθησιογόνα.

Δυστυχώς σε αυτό το ρεύμα αδρανοποίησης και παραπλάνησης της χανιώτικης κοινωνίας παρασύρθηκε όλο το φάσμα της υποταγμένης ή αντισυστημικής (;;;;;;;) Αριστεράς. Είτε με την πλήρη απουσία τους από τα δρώμενα αυτής της περιόδου ή` την ανοχή και ολιγωρία ή και τη στήριξη ακόμη. Δεν συγχωρείται με τίποτα ο ρόλος τους που στις εντυπωσιακές λαοσυνάξεις κατά των χημικών, αφέθηκαν απερίσπαστοι οι παραγοντίσκοι σαν σουπιές να ρίχνουν το μελάνι της παραπλάνησης και της συγκάλυψης των κυρίως ενόχων αυτής της διαδικασίας, των ιμπεριαλιστών. Φάνηκε εξόφθαλμα εξάλλου η θεσμικά απαξιωτική και απαράδεκτη στάση τους και στο σημαντικότατο γεγονός της επίσκεψης της Μέρκελ στη χώρα μας. Ερήμην των άλλων, μόνο τα μέλη της Πρωτοβουλίας έκαναν παρέμβαση με θετικότατη βέβαια ανταπόκριση από τους διερχομένους Χανιώτες στην πλατεία της Αγοράς εκείνη τη μέρα. Με ανακοινώσεις από τηλεβόα, μοίρασμα εκατοντάδων προκηρύξεων, πανό, συζητήσεις δημιούργησαν έτσι ένα κλίμα που ανάτρεπε τη νηνεμία των άλλων προοδευτικών (;;) και ανατρεπτικών (;;) δυνάμεων, που βυθίζονται εκστασιασμένοι στον προεκλογικό νιρβάνα τους.
Πιστεύουμε πως οι προσπάθειες των ντόπιων να μην καταντήσει η θάλασσα μας βόθρος δηλητηρίων είναι μείζον όντως θέμα, που πρέπει να συνυφανθεί όμως με τους ευρύτερους λαϊκούς αγώνες. Αυτούς που επιβάλλεται να ξεφυτρώσουν παντού. Παλεύοντας και για ψωμί, δουλειά, μόρφωση, δωρεάν περίθαλψη και ενάντια στα χημικά και στους πολεμικούς κίνδυνους. Μαχόμενοι τις συνθήκες που διαμορφώνουν μια κοινωνία και νεκροταφείο δικαιωμάτων και νόμιμης και παρακρατικής φασιστικής φοβέρας. Επιδιώκοντας το σπάσιμο των ολοφάνερων- όσο ποτέ άλλοτε πια - δεσμών της εξάρτησης, μιας και από εκεί απορρέουν όλα τα σημερινά δεινά της χώρας μας. Να κτυπηθούν τα καταραμένα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και μεγαλοαστών, που δεν σέβονται στο απειροελάχιστο τις τύχες, την ευημερία και τις ζωές των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος. Αυτά τα ίδια αίτια που σπέρνουν την φτώχεια, την απελπισία και τα χημικά στο τόπο μας και συνάμα θεριεύουν την πιθανότητα να πνιγεί στο αίμα ο ουκρανικός λαός.
Ένας εχθρός που μοιάζει με γρανιτένιο βράχο και απειλεί να συνθλίψει κάθε λαό, δεν αντιμετωπίζεται με αναθέματα, εξορκισμούς, συνδιαλλαγές, κοινοβουλευτικές αντιπροσωπεύσεις και συμβολικές αντιδράσεις. Μονάχα με το σφυρί της ταξικής πάλης συντρίβεται. Επιβεβαιωμένο στο ιστορικό χθες. Αυτονόητο στο άραχλο σήμερα και στο εφιαλτικότερο αύριο.
Μπορεί κάποιοι να αρμενίζουν μεσοπέλαγα αυτή τη ταραγμένη περίοδο στα όρια της αστειότητας αλιεύοντας ψήφους και διαλαλώντας πως θα τρομάξουν τους κακούς δράκους με τα χημικά. Αλλά είναι επιτακτική αναγκαιότητα ο λαός να ξαναθυμηθεί και ακολουθήσει τα δικά του νικηφόρα ταξίδια. Χωρίς αυτούς η` και με εμπόδιο αυτούς, βουλιάζοντας τα αδυσώπητα σχέδια τους. Είναι κρίσιμη προϋπόθεση αξιοπρεπούς ύπαρξης , έως και επιβίωσης. Είναι ο αποκλειστικός λόγος δημιουργίας και δράσης της κίνησης μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1η ΜΑΗ - Ομόνοια

8

Πρωτομαγιά 2014

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία
καλεί στις 10 πμ. στην Ομόνοια

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1η ΜΑΗ: μέρα αντίστασης, αγώνα και μνήμης

0

«Σπάστε τη φτώχεια και τον τρόμο της σκλαβιάς.

Λευτεριά είν’ το ψωμί και ψωμί είν’ η λευτεριά»*

Πρωτομαγιά του 1886: το ξύπνημα των εργατών σε μια συνειδητή ζωή, η έναρξη του αγώνα εκατομμυρίων εργαζόμενων για να απαλλαγούν από την πείνα, την εξαθλίωση, την ταπείνωση.
Μετά το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου η αστική τάξη του Βορρά δείχνει το πιο σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπο της αστικής «δημοκρατίας» σε μια προσπάθεια να εδραιώσει την εξουσία της και να επιτύχει την πιο γοργή ανάπτυξη του καπιταλισμού. Το 1873 εκδηλώνεται οικονομική κρίση και ακολουθούν ύφεση, μείωση των μεροκάματων, λοκάουτ και ανεργία. Ολ’ αυτά γίνονται αιτία να αρχίσει ένας άγριος αγώνας ανάμεσα στους εργάτες και στους εργοδότες.
Παράλληλα οι εργάτες -πολλοί είναι μετανάστες και φορείς των σοσιαλιστικών και αναρχικών ιδεών που κυριαρχούσαν τότε στην Ευρώπη- αρχίζουν να αναδεικνύουν τις πρώτες μορφές οργανωμένης συλλογικής πάλης (Ιππότες της Εργασίας, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας) . Το Συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας όρισε την 1η Μάη του 1886 για να αρχίσει ένας διαρκής απεργιακός αγώνας για την καθιέρωση του 8ωρου, για αυξήσεις, για καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Τη μέρα αυτή σχεδόν 500.000 εργάτες κατέβηκαν αποφασισμένοι στους δρόμους μικρών και μεγάλων αμερικανικών πόλεων. Στο Σικάγο οι διαδηλωτές απεργοί έφταναν τους 80.000. Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Στο Σικάγο τα γεγονότα ήταν δραματικά. Στις 3 Μάη εργάτες που διαδηλώνουν έξω από το εργοστάσιο μηχανών Μακ Κόρμικ, ενάντια σε απεργοσπάστες, δέχονται την επίθεση της αστυνομίας, που πυροβολεί εναντίον τους και σκοτώνει 4 διαδηλωτές. Οι τραυματίες είναι κατά πολύ περισσότεροι. Την επομένη ο Διεθνής Σύνδεσμος Εργαζομένων καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Χεϊμάρκετ.
Η συγκέντρωση της 4ης Μάη είναι μεγαλειώδης. Ενας προβοκάτορας όμως ρίχνει βόμβα στους αστυνομικούς σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πολλούς. Η αστυνομία επιτίθεται πυροβολώντας τους εργάτες. Ενας εργάτης νεκρός. Οι αρχηγοί του κινήματος συλλαμβάνονται, με ψευδομαρτυρίες καταδικάζονται και 4 απαγχονίζονται.
Η θυσία των εργατών του Σικάγου δεν πήγε χαμένη. Χιλιάδες εργάτες κέρδισαν το οκτάωρο και σε πολλά εργοστάσια κέρδισαν την αργία της Κυριακής.

Η καθιέρωση της Πρωτομαγιάς
Το 1889 ιδρύεται η 2η Σοσιαλιστική Διεθνής και με ψήφισμά της όρισε την 1η Μάη ως μέρα των εργατών, αρχίζοντας από το 1890. Οι εργάτες της Ευρώπης έδειξαν την αλληλεγγύη τους προς τους εργάτες της Αμερικής με πορείες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Ετσι η διεθνής Πρωτομαγιά γεννήθηκε μέσα από τον αγώνα για το 8ωρο.

Πρωτομαγιές στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα ο πρώτος συμβολικός εορτασμός της Πρωτομαγιάς γίνεται το 1891 από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Ομιλο του Στ. Καλλέργη. Μια ακόμα μικρή συγκέντρωση πραγματοποιείται την Πρωτομαγιά του 1893, ενώ το 1894 οι οπαδοί του Σταύρου Καλλέργη, του Πλάτωνα Δρακούλη και αναρχικοί γιορτάζουν για πρώτη φορά ενωτικά με όλους τους σοσιαλιστικούς ομίλους την Εργατική Πρωτομαγιά σε συγκέντρωση 6.000 εργατών στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στην Αθήνα. Ακούγονται τα πρωτοποριακά, για την εποχή, αιτήματα της αργίας την Κυριακή, του οκτάωρου, της απαγόρευσης της παιδικής εργασίας, της κατάργησης της θανατικής ποινής κ.ά.
Με την αυγή του νέου αιώνα η εργατική τάξη στην Ελλάδα βγαίνει δυναμικά στο προσκήνιο. Σχεδόν όλες οι απεργιακές συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς συνοδεύονταν από τη βία και την καταστολή από τη μεριά του κρατικού μηχανισμού. Οι εργάτες διεκδικούσαν όλα όσα τους ανήκαν και η απάντηση του κράτους ήταν η τρομοκρατία. Πολλά ήταν τα θύματα που έπεσαν ηρωικά στον αγώνα για ψωμί, για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, για κοινωνική ασφάλιση, στην πάλη για ένα καλύτερο αύριο.
Την Πρωτομαγιά του 1919 η ΓΣΕΕ κηρύσσει γενική πανελλαδική απεργία, με βασικά αιτήματα την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών, την καθιέρωση του 8ωρου και την κοινωνική ασφάλιση. Ακόμα απαιτείται η ανάκληση των ελληνικών στρατευμάτων από τη διεθνή επέμβαση στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα, τη Σοβιετική Ενωση. Η κυβέρνηση του Βενιζέλου απαγόρευσε τον γιορτασμό, αλλά οι συγκεντρώσεις στην Αθήνα και στον Πειραιά γίνονται με ιδιαίτερη μαζικότητα.
Στην Πρωτομαγιά του 1924 διοργανώνεται συγκέντρωση από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας στην πλατεία Κοτζιά. Η κυβέρνηση Παπαναστασίου (υποτίθεται δημοκρατική) απαγορεύει τη συγκέντρωση και τη διαλύει βίαια. Αποτέλεσμα ένας εργάτης νεκρός (ο Σωτήρης Παρασκευαΐδης) και δεκάδες τραυματίες.

 Ο Μάης του ’36
Η απεργία των καπνεργατών που ξεκινά στις 29 Απρίλη εξελίσσεται σε πανεργατική στις 8 Μάη. Η κυβέρνηση την καταστέλλει βίαια. Δολοφονούνται 30 εργάτες και πάνω από 300 τραυματίζονται. Η κηδεία των νεκρών την επομένη μετατρέπεται σε παλλαϊκή εξέγερση. Αλλοι 10 νεκροί εργάτες από τις συγκρούσεις. Η πόλη περνά για σχεδόν 2 μέρες στα χέρια των εργατών. Ο στρατός που στάλθηκε να επιβάλει την τάξη ενώνεται με το λαό της πόλης. Οι εργοδότες αναγκάζονται να δεχτούν τα αιτήματα των εργατών. Σε λίγο όμως η κυβέρνηση Μεταξά (λίγους μήνες πριν επιβάλει και επίσημα τη δικτατορία) θα στείλει ισχυρές και έμπιστες στρατιωτικές δυνάμεις οπότε και καταστέλλει την εξέγερση.

Κατοχή. Μάης του ’44
Λίγες μόνο μέρες μετά την κατάληψη της Αθήνας και τη σύμπραξη του αστικού κόσμου της χώρας με τους ναζί, την 1η Μάη στη Θεσσαλονίκη το ΚΚΕ ιδρύει την πρώτη εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση, την «Ελευθερία». Αντίστοιχα στην Αθήνα ιδρύεται ο «Δημοκράτης».
Την 1η Μάη του 1944 γράφεται μία από τις ηρωικότερες σελίδες στην ιστορία αυτού του τόπου. Τη μέρα αυτή διάλεξαν οι γερμανοί κατακτητές να εκτελέσουν 200 κομμουνιστές από την Ακροναυπλία και την Ανάφη στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. «Ο δρόμος από το Χαϊδάρι ως την Καισαριανή γέμισε ρούχα, σημειώματα, περηφάνια και πατριωτισμό. Κανείς δεν λύγισε. Κανείς δεν ζήτησε να του χαριστεί η ζωή. Μόνο εκδίκηση ζητούσαν και αγώνα για τη λευτεριά». Δυο μέρες αργότερα άλλοι 233 πατριώτες εκτελούνται στην Κλεισούρα Καστοριάς.
Από τότε μέχρι σήμερα η αστική τάξη δείχνει ότι φοβάται την Πρωτομαγιά και όλα όσα εκείνη συμβολίζει. Για τούτο και προσπαθεί να την ενσωματώσει (το 1937 η δικτατορία του Μεταξά χαρακτήρισε αργία την απεργία της Πρωτομαγιάς), να της δώσει επετειακό χαρακτήρα είτε ανοικτά να την απαγορεύσει. Στην Ελλάδα Πρωτομαγιά σκοτώθηκαν σε «τροχαίο» Σαράφης και Παναγούλης. Σε Λατινική Αμερική, Παλαιστίνη, Νότια Κορέα, Φιλιππίνες, Τουρκία κ.α. οι εργαζόμενοι πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος στην προσπάθειά τους να διαδηλώσουν τη μέρα αυτή. Ομως η εργατική τάξη συνεχίζει να αντιστέκεται. Και κάθε χρόνο δίνει την υπόσχεση πως θα συνεχίσει να παλεύει. Κάθε χρόνο αποτίει φόρο τιμής σε κείνους τους πρωτοπόρους εργάτες του Σικάγου που έδωσαν το έναυσμα για το σπάσιμο των δεσμών της εργατιάς και άνοιξαν το δρόμο για να γραφούν οι λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας.

* Στίχοι με τους οποίους άρχισε την απολογία του ο Πάρσονς το 1886.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαδηλώσεις στη Μανίλα κατά του Ομπάμα και των αμερικάνικων βάσεων

0

Με κλομπ, ασπίδες, και μάνικες νερού υπερασπίστηκε η αστυνομία την Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μανίλα την Πέμπτη, όταν 100δες πολίτες διαδήλωσαν ενάντια στην επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα και την επικείμενη συμφωνία που θα αυξήσει την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στις Φιλιππίνες.
Τα ΜΑΤ μπλοκάρανε τους διαδληωτές κοντά στην βαριά οχυρωμένη πρεσβεία, αλλά οι διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν το μπλόκο
Μερικοί από τους διαδηλωτές κρατούσαν χαρτόνια με τη σημαία των ΗΠΑ και με το μήνυμα : "Ομπάμα, καθόλου ευπρόσδεκτος"
"Η επίσκεψη του Ομπάμα δεν είναι ένα σύμβολο της φιλίας, αλλά σηματοδοτεί το σχέδιο των ΗΠΑ να καταλαμβάνουν εκ νέου τις Φιλιππίνες. Θα συναντηθεί με τη μαριονέτα του Aquino να πιέσει για τη λήψη μέτρων που θα ενισχύσουν περαιτέρω την οικονομικό, στρατιωτικό και γενικότερο έλεγχο της χώρας από τις ΗΠΑ", δήλωσε ο Roger Soluta, γενικός γραμματέας του εργατικού κέντρου Kilusang Mayo Uno, μία από τις ομάδες που διοργάνωσαν τη διαδήλωση.
Το KMU προειδοποίησε ότι θα πραγματοποιήσει διαδηλώσεις όταν ο Ομπάμα φτάσει στη χώρα στις 28 Απριλίου. Η ασυνομία έχει ήδη ορίσει ζώνες απαγόρευσης των διαδηλώσεων και ο αρχηγός της δηλώνει έτοιμος να τις αντιμετωπίσει.

revolution-news.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΡΤ3 ΑΠΕΡΓΩΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΣΤΟ ΑΠΘ

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης Ατομική έκθεση φωτογραφίας του Δημήτρη Γ. Λουζικιώτη

0

Τη Δευτέρα 28 Απριλίου 2014, ώρα 20:00, στο Αλατζά Ιμαρέτ εγκαινιάζεται η ατομική έκθεση φωτογραφίας του Δημήτρη Λουζικιώτη με τίτλο «Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης».
Πρόκειται για μια μονοθεματική παρουσίαση που αφορά στα «Αναστενάρια», δηλαδή την ιεροπραξία της πυροβασίας σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Τα Αναστενάρια είναι μια πανήγυρις που γίνεται κάθε χρόνο το μήνα Μάιο. Διαρκεί τρεις μέρες, με αφετηρία τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Θεωρείται ιερή τελετουργία, η οποία πηγάζει από τα βάθη του χρόνου ως μια αρχετυπική διαδικασία μεταφυσικής επικοινωνίας με το Θείο και εκφράζεται με υπερβατική συμπεριφορά όσων συμμετέχουν, καθώς δεν καίγονται πατώντας στα πυρωμένα κάρβουνα.
Οι εικόνες που εκτίθενται ελήφθησαν από το 2011 έως το 2013 στην Αγία Ελένη Σερρών και στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Αποτελούν τμήμα πολύχρονης εργασίας του φωτογράφου με πρόθεση την αποτύπωση και την καλλιτεχνική απόδοση της εξέλιξης της ιεροπραξίας, μέσα από την ένταση των συναισθημάτων που εκφράζονται στα πρόσωπα και στα σώματα των ιερουργών καθόλη τη διάρκεια της τελετουργίας: από την αρχική ηρεμία και την ευλάβεια στο άναμμα της φωτιάς, από την άντληση δύναμης διαμέσου του χορού στο «κονάκι» −όπως ονομάζουν το χώρο του ιερού− έως την έκσταση που βιώνουν οι χορευτές πάνω στα κάρβουνα. Οι φωτογραφίες προσπαθούν, να αποδώσουν όσο το δυνατό πιο παραστατικά, το στίγμα της γιορτής, δίχως εντυπωσιασμό αλλά με την απαιτούμενη «ζεστασιά», συγκίνηση και ιερότητα, έτσι όπως ενυπάρχει στο δρώμενο.
Εγκαίνια: Δευτέρα 28 Απριλίου 2014, ώρα 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 28 Απριλίου − 11 Μαΐου 2014
Εκθεσιακός χώρος: Αλατζά Ιμαρέτ Κασσάνδρου 91-93 (τηλ.: 2310278587)
Υπό την αιγίδα: Θεσσαλονίκη Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 (www.thessaloniki2014.eu)
Αρωγός: Κέντρο Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org)
https://www.facebook.com/events/712005578852444/?ref_newsfeed_story_type=regular

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης γεννήθηκε στη Στρατονίκη Χαλκιδικής. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Φωτογραφικά έργα τ
ου έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, έχουν παρουσιαστεί σε gallery και αρκετά πλέον ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στην BIENNALE:1 Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη 2007).
Διατηρεί δημιουργικό γραφείο και studio φωτογραφίας (louzikiotis.gr / louzikiotis.com). Συνεργάζεται ως επαγγελματίας γραφίστας, φωτογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας με πολλές επιχειρήσεις και οργανισμούς. Έχει δημοσιεύσει πληθώρα άρθρων, πολιτιστικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

30 Απρίλη 1975 Συντριβή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Βιετνάμ

0

Μετά την ήττα των γάλλων αποικιοκρατών στο Ντιεν Μπιεν Φου από το βιετναμέζικο λαό, υπογράφηκε στη Γενεύη κατάπαυση του πυρός και αποφασίστηκε η προσωρινή διαίρεση της χώρας σε Β. Βιετνάμ, που ελεγχόταν από το Βιετμίνχ (το Λαϊκό Μέτωπο), και Ν. Βιετνάμ όπου εξακολουθούσε να υπάρχει η γαλλική κατοχή. Ο 17ος παράλληλος ήταν τα σύνορα. Τέλος, αποφασίστηκε η ενοποίηση των δύο κρατών μετά τη διενέργεια γενικών εκλογών σε όλη τη χώρα το 1956.
Ηταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι τις εκλογές θα κέρδιζε το Βιετμίνχ, αφού είχε την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Αλλωστε, αμέσως μετά τη συμφωνία της Γενεύης, η ανοικοδόμηση στο Β. Βιετνάμ ξεκίνησε με ραγδαίους ρυθμούς και μέσα σε δυο χρόνια ο βιετναμέζικος λαός πέτυχε σημαντική βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Αϊζενχάουερ, στα απομνημονεύματά του, το 1963, έγραφε: "Δεν έχω συζητήσει ή αλληλογραφήσει με οποιονδήποτε εξοικειωμένο στις υποθέσεις της Ινδοκίνας που να μη συμφωνούσε ότι, αν διεξάγονταν εκλογές τον καιρό των συγκρούσεων, το 80% πιθανόν του πληθυσμού θα ψήφιζε τον Χο Τσι Μινχ". ("Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ", David Horowitz, εκδ. Κάλβος, σελ. 223-224). Ο ίδιος είχε διατυπώσει τη θεωρία του ντόμινο, εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι μια νίκη των κομμουνιστών στο Βιετνάμ θα παρασύρει όλη τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ινδία, μέχρι και την Αυστραλία. Αλλά και ο ίδιος ο Τζον Φ. Κένεντι, μιλώντας στην αμερικανική Γερουσία τον Απρίλη του 1954, εξέφραζε την ίδια ανησυχία: "…είναι ολοφάνερο ότι η δημοτικότητα και η ακτινοβολία του Χο Τσι Μινχ και των οπαδών του σ' ολόκληρη την Ινδοκίνα θα προκαλέσουν διχοτόμηση ή μια κυβέρνηση συνασπισμού που θα οδηγήσει τελικά στην κυριαρχία των κομμουνιστών" ("Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ", σελ. 207).

Η κατάσταση στο Νότο
Στο Ν. Βιετνάμ όμως υπήρξαν σημαντικές ανακατατάξεις σε ηγετικό επίπεδο. Ο πρώην αυτοκράτορας Μπάο Ντάι που είχε διοριστεί το 1949 από τους Γάλλους ως αρχηγός του κράτους ανέθεσε τη διακυβέρνηση στον Νγκο Ντινχ Ντιεμ. Ο Ντιεμ, αφού στηρίχτηκε οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, κατάφερε το 1955 μετά από δημοψήφισμα να απομακρύνει τον Μπάο Ντάι και να μείνει μόνος στην εξουσία. Με την αλλαγή αυτή οι Γάλλοι ουσιαστικά έχασαν κάθε έρεισμα στη χώρα και άρχισε η ενεργότερη ανάμιξη των Αμερικανών, οι οποίοι σύντομα δημιούργησαν ένα φιλοαμερικάνικο καθεστώς νεοαποικιακού τύπου.
Πολύ γρήγορα αποδείχτηκε ότι ο Ντιεμ θα κυβερνούσε δικτατορικά με τις ευλογίες και τα χρήματα των ΗΠΑ. Αρνήθηκε την προβλεπόμενη διενέργεια εκλογών και έτσι η ευκαιρία να ενωθεί το Βιετνάμ χάθηκε. Κυνήγησε με βαρβαρότητα κάθε δημοκρατικό στοιχείο και μετέτρεψε τη χώρα σε μια τεράστια φυλακή. Παντού ξεφύτρωναν στρατόπεδα συγκεντρώσεως και στρατόπεδα "πολιτικής αναμόρφωσης". Ο Ντιεμ δεν είχε καμιά απολύτως λαϊκή στήριξη. Αυτό δείχνει και η εκτίμηση του αμερικανού γερουσιαστή Μάικ Μάνσφιλντ για τον Ντιεμ: "Στις σκοτεινές αυτές μέρες η μοναδική κλωστή που ένωνε τις διάφορες δυνάμεις στο Βιετνάμ ήταν η γενική συμφωνία τους πάνω στην ανάγκη ότι ο Ντιεμ έπρεπε να φύγει". ("Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ", σελ. 209). Ο στρατός θα ανατρέψει τον Ντιεμ στα 1963, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει σε τίποτα την αμερικανική πολιτική.

Η επέμβαση των ΗΠΑ
Ο λαός του Βιετνάμ αναγκάστηκε να απαντήσει με νέο αγώνα. Το 1960 συγκροτείται στη Σαγκάη το Εθνικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Νότου. Στόχος του, η αποχώρηση όλων των ξένων στρατών από το Ν. Βιετνάμ και η ενοποίηση με το Βορρά. Το Εθνικό Μέτωπο μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα φτάσει τους 150.000 μαχητές (Βιετκόνγκ). Αλλά και στις πόλεις ο λαός οργανώνεται και διαδηλώνει ενάντια στον ιμπεριαλισμό, με αποκορύφωμα την απεργία εκατοντάδων χιλιάδων εργατών στη Σαϊγκόν το 1964.
Η πρώτη μεγάλης κλίμακας επέμβαση των Αμερικάνων έγινε στο Ν. Βιετνάμ επί προεδρίας Κένεντι στα 1961. Η ειρωνεία είναι ότι πριν από 7 χρόνια ο ίδιος ο Κένεντι, μιλώντας για τον πόλεμο στην Ινδοκίνα, έλεγε: "Η αμερικανική βοήθεια δεν μπορεί να συντρίψει έναν εχθρό που βρίσκεται παντού και πουθενά (…) Για τις ΗΠΑ, το να επέμβουν μονόπλευρα και να στείλουν στρατεύματα στο πιο τραχύ έδαφος του κόσμου θα δημιουργούσε μια κατάσταση πολύ πιο δύσκολη από εκείνη που βρήκαμε στην Κορέα". ("Ιστορία του Βιετνάμ", Andre Masson, εκδ. Ζαχαρόπουλου, σελ. 118). Δυστυχώς για τη χώρα του, έμελλε να επιβεβαιωθεί με τον πιο τραγικό τρόπο στα επόμενα 15 χρόνια.
Το Φλεβάρη του 1965 ο αμερικανός πρόεδρος Τζόνσον διατάζει το βομβαρδισμό του Β. Βιετνάμ. Λίγο μετά θα αποβιβαστούν οι πρώτοι αμερικανοί πεζοναύτες στο Ντα Ναγκ και μέχρι το 1968 ο αριθμός των αμερικανών στρατιωτών στο Βιετνάμ θα φτάσει το μισό εκατομμύριο. Στη δύναμη των Αμερικανών θα πρέπει να προσθέσουμε και 500.000 τακτικό στρατό του Ν. Βιετνάμ, 50.000 Νοτιοκορεάτες, καθώς και αρκετούς Ταϊλανδούς, Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς.
Οι βομβαρδισμοί των Αμερικάνων στο Β. Βιετνάμ ήταν πρωτοφανείς. Υπολογίζεται ότι η ισχύς τους ήταν όσο 400 ατομικές βόμβες της Χιροσίμα. Με τη χρήση νέων χημικών (πορτοκαλί παράγοντας) ερημοποίησαν απέραντες εκτάσεις ζούγκλας και κατέστρεψαν τεράστιες περιοχές.
Ας δούμε μερικά στοιχεία για την περίοδο εκείνη όπως παρουσιάζονται από το βιβλίο "Η μαύρη βίβλος του καπιταλισμού" εκδ. Λιβάνη, σελ. 253: "…από το Φεβρουάριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1968, οι Αμερικανοί έριξαν 500.000 τόνους βομβών στο Β. Βιετνάμ και 200.000 τόνους στο Ν. Βιετνάμ. Το 1972, σε διάστημα μόνο έξι μηνών, επιτεύχθηκε ο εντυπωσιακός αριθμός της ρίψης 400.000 τόνων βομβών."

Ωμότητες που διέπραξαν οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ
Γνωστές είναι πλέον οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι Αμερικάνοι και οι νοτιοβιετναμέζοι υποτακτικοί τους απέναντι στους φυλακισμένους στο νησάκι Κον Σον στα νότια του Βιετνάμ. Σχεδόν αμέσως μετά τη στρατιωτική εισβολή τους στο Βιετνάμ, δημιούργησαν εκεί τα περίφημα "κλουβιά των τίγρεων" για να φυλακίσουν κάτω από άθλιες συνθήκες τους μαχητές Βιετκόνγκ και τους συγγενείς τους. Οι ΗΠΑ αρνούνταν επί χρόνια την ύπαρξή τους, μέχρι που ένας αμερικανός δημοσιογράφος τα αποκάλυψε. Στο Κον Σον αλλά και σε άλλες φυλακές της χώρας οι Αμερικανοί και τα τσιράκια τους επιδίδονταν σε φριχτά βασανιστήρια που δύσκολα θα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπινος νους. Στέρηση ύπνου και τροφής, ηλεκτροσόκ, άγριοι ξυλοδαρμοί, ομαδικοί βιασμοί νεαρών γυναικών ήταν στην ημερήσια διάταξη των ανθρωπόμορφων κτηνών που υπηρετούσαν πιστά τα δυτικά αφεντικά τους.
Μια από τις μεθόδους των Αμερικάνων για να στρατολογούν Βιετναμέζους ήταν ο συστηματικός βομβαρδισμός αγροτικών και ορεινών περιοχών, με συνέπεια εκατομμύρια χωρικοί να καταφύγουν στις πόλεις, όπου και ήταν πιο εύκολο να ενταχθούν διά της βίας στο νοτιοβιετναμέζικο στρατό. Η τρομοκράτηση του λαού συμπληρωνόταν από ένα δίκτυο αστυνομικών, πολιτοφυλάκων που είχαν πλήρη ελευθερία να συλλαμβάνουν, να ανακρίνουν και να βασανίζουν όποιον θεωρούσαν ύποπτο για συνεργασία με τους Βιετκόνγκ. Αλλά και όποιον δήλωνε ουδέτερος, τού προσήπταν την κατηγορία του φιλοκομμουνιστή και τον καταδίκαζαν σε υποχρεωτική εργασία.
Παρ' όλα αυτά, όλο και περισσότερο ο λαός της χώρας δυνάμωνε τις τάξεις των Βιετκόνγκ. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος η κυβέρνηση των ΗΠΑ έβαλε σε εφαρμογή το λεγόμενο "πρόγραμμα των στρατηγικών χωριών": "Βάσει του προγράμματος αυτού οχυρώθηκαν αγροτικά χωριά με σκοπό να γίνουν πολιτικά και στρατιωτικά απρόσβλητα. Στο πλούσιο σε ρύζι δέλτα του Μεκόνγκ, για να περιοριστούμε σε μια μονάχα περιοχή, δεκάδες χιλιάδες χωρικών εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και διατάχθηκαν να βοηθήσουν στη δημιουργία νέων χωριών οχυρωμένων γύρω γύρω με συρματοπλέγματα. Το Μάιο του 1963 οκτώ εκατομμύρια αγρότες ζούσαν στα χωριά αυτά. Ακόμα και αμερικανοί επίσημοι παραδέχτηκαν πως η κατηγορία ότι τα στρατηγικά χωριά ήταν στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν με καταναγκαστική εργασία ήταν σωστή σε πολλές περιπτώσεις"("Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ", σελ. 215)
Αξίζει να δούμε την περιγραφή που γίνεται για τα "στρατηγικά χωριά" σε ένα αφιέρωμα του "Σπουδαστικού Κόσμου" (περιοδικού της ΠΠΣΠ) το Γενάρη του 1967: "…είχαν ένα φράχτη από μπαμπού, έναν άλλο φράχτη με συρματόπλεγμα και ανάμεσα στους δύο φράχτες υπήρχε ναρκοπέδιο. Πίσω από τους δύο φράχτες υπήρχε τάφρος με μυτερούς σιδερένιους πασσάλους στο βάθος της. Στο εσωτερικό υψώνεται ένας τοίχος 1,5 μ. από μπετόν, με φυλάκια στις γωνιές του. Η επικοινωνία μεταξύ των χωριών ήταν περιορισμένη, υποχρεωτικά κάθε κάτοικος έπρεπε να έχει ταυτότητα με δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογραφία. Κάθε οικογένεια ήταν υποχρεωμένη να έχει κρεμασμένο στην πόρτα κατάλογο των μελών της. Σιτιζόταν από κοινή αποθήκη που τη διαχείρισή της είχαν οι δυνάμεις κατοχής."
Το Βιετνάμ ήταν ένα πεδίο όπου δοκιμάστηκαν όλα τα σύγχρονα όπλα της εποχής, βόμβες ναπάλμ, εμπρηστικές, βόμβες φωσφόρου, κατακαίγοντας μεγάλες αγροτικές εκτάσεις με στόχο την έλλειψη τροφής για το λαό και τη δυσκολία στην κάλυψη των ανταρτών. Μέχρι και το νευροπαραλυτικό αέριο Σαρίν χρησιμοποίησαν για την εκκένωση χωριού στο γειτονικό Λάος ("Επιχείρηση Τέιλγουιντ"), όπως αποκαλύφθηκε σε εκπομπή του CNN το 1998 (Ιός, «Ελευθεροτυπία» 8/11/1998).
Μια από τις τελευταίες αποκαλύψεις ήταν ότι ο Νίξον είχε προτείνει ξεκάθαρα το βομβαρδισμό του Βιετνάμ με ατομικές βόμβες "για να εξολοθρεύσει το καταραμένο μέρος και να καθιερώσει νέα τάξη πραγμάτων", όπως ανέφερε στον τότε Υπ.Εξ. των ΗΠΑ Χ. Κίσινγκερ.
Αλλωστε και ο Γκολντγουότερ (ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ) είχε προτείνει το 1964 "την αποψίλωση των δασών με ατομικές βόμβες μικρής έντασης" ("Η εποποιία του Βιετνάμ", Γκιαπ, εκδ. Μνήμη, σελ. 91).

Η "βιετναμοποίηση" του πολέμου
Σε καμιά περίπτωση όμως το ηθικό του λαού δεν κάμφθηκε. Με απαράμιλλο πνεύμα αλληλεγγύης και συνεργασίας οι Βιετναμέζοι κατάφεραν να δυναμώνουν τον αγώνα τους και να προκαλούν τεράστιες απώλειες στους κατακτητές.

Οι Αμερικανοί σύντομα αντιλήφθηκαν ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν. Η επίθεση των Βιετκόνγκ στο Τετ το 1968 και πολλές εξεγέρσεις στο Ν. Βιετνάμ ήταν γεγονότα που κλόνισαν σοβαρά τον αμερικανικό στρατό. Συγχρόνως σε όλο σχεδόν τον κόσμο ξεσπούσε ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης στο βιετναμέζικο λαό. Ακόμα και μέσα στις ΗΠΑ υπήρχε μαζικό κύμα αρνητών στράτευσης. Ο αμερικανικός λαός διαμαρτυρόταν και έφτανε σε πολλές περιπτώσεις μέχρι και τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής.
Το μόνο που έμενε στους Αμερικανούς ήταν ο δρόμος των διαπραγματεύσεων με το Ανόι. Το Μάη του 1968 άρχισαν συνομιλίες στο Παρίσι. Η σταδιακή αποχώρηση των Αμερικανών είχε ήδη αρχίσει, αλλά ταυτόχρονα ο Νίξον επέλεξε την επέμβαση στο γειτονικό Λάος και το 1970 στην Καμπότζη. Στο Βιετνάμ άφησαν το στρατό του Νότου να πολεμά τους Βιετκόνγκ σε μια προσπάθεια να ελαχιστοποιήσουν τις δικές τους απώλειες (δόγμα Νίξον ή "βιετναμοποίηση" του πολέμου). Ταυτόχρονα όμως ενέτειναν τους βομβαρδισμούς στο Β. Βιετνάμ (βομβαρδισμός Χαϊφόνγκ). Το Γενάρη του 1973 υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός, αλλά ο στρατός του Νότου επιτέθηκε σε συγκέντρωση κομμουνιστών στο Δέλτα του Μεκόνγκ. Ετσι ο στρατός του Βορρά αποφάσισε να δώσει οριστικό τέλος και επιτέθηκε στο Νότο. Μέσα σε δυο χρόνια απελευθερώθηκε όλο το Ν. Βιετνάμ και τον Απρίλη του 1975 απελευθερώνεται και η Σαϊγκόν. Στις 30 Απρίλη έφευγαν από την πόλη, κυριολεκτικά στο "παραπέντε", και οι τελευταίοι αμερικανοί "σύμβουλοι" που είχαν μείνει και

στήριζαν το καθεστώς. Λίγες μέρες νωρίτερα πρόλαβε να εγκαταλείψει τη χώρα και ο Θιέου για να βρει καταφύγιο στους προστάτες του, τις ΗΠΑ. Η εικόνα της φυγής των Αμερικάνων με τα ελικόπτερα από την ταράτσα της πρεσβείας των ΗΠΑ θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη τους για πολλά χρόνια σαν ένας από τους χειρότερους εφιάλτες τους.
Θα λέγαμε ότι γενικότερα ο πόλεμος στο Βιετνάμ έχει ταυτιστεί με το χειρότερο εφιάλτη για τους Αμερικάνους αλλά και τους άλλους ιμπεριαλιστές. Δεν ήταν μια απλή ήττα των ΗΠΑ, αλλά η ατράνταχτη απόδειξη ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος. Μπορεί να ηττηθεί ακόμα και σε μια μικρή χώρα, αρκεί να υπάρχει ένας λαός αποφασισμένος, μια ασυμβίβαστη ηγεσία και το πρωτοπόρο κόμμα που θα παίξει το ρόλο του στην οργάνωση και καθοδήγηση του λαού.
Η Σαϊγκόν πολύ σύντομα άλλαξε ονομασία σε "Πόλη του Χο Τσι Μίνχ" προς τιμήν του μεγάλου αρχιτέκτονα της βιετναμέζικης επανάστασης. Ο λαός της πόλης δεν ήθελε να υπάρχει τίποτα που να του θυμίζει την παλιά πόλη. Μια πόλη που οι Αμερικανοί είχαν μετατρέψει σε στρατοκρατούμενη ζώνη, σε μια φυλακή για τους πολίτες της, ένα απέραντο πορνείο και άντρο της μαφίας που τους υποστήριζε.
Με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς σκοτώθηκαν περίπου μισό εκατομμύριο πολίτες στο Ν. Βιετνάμ και 700.000 στρατιώτες του Βορρά και Βιετκόνγκ. Περίπου 4 εκατομμύρια Βιετναμέζοι τραυματίστηκαν ή έμειναν ανάπηροι. Ακόμη και σήμερα οι επιπτώσεις των χημικών ουσιών με τις οποίες οι Αμερικανοί δηλητηρίασαν το έδαφος της χώρας είναι ολοφάνερες. Οι τερατογενέσεις συνεχίζονται επί 40 χρόνια και τεράστιες εκτάσεις γης είναι ακόμα ακατάλληλες για καλλιέργεια.

Σοβιετική Ενωση
Χρήσιμη είναι και μια αναφορά στη στάση της Σοβ. Ενωσης στον πόλεμο του Βιετνάμ. Μπορούμε και πάλι να δούμε μερικά στοιχεία από το αφιέρωμα του "Σπουδαστικού Κόσμου": "Την εποχή που κυβερνούσε ο Χρουστσόφ δεν είχε σταλεί ούτε μια καρφίτσα στο Βιετνάμ και μάλιστα είχε την προστυχιά να δηλώσει ότι αυτόν δεν τον ενδιαφέρει η Ν.Α. Ασία. Οι διάδοχοί του στέλνουν μια ψευτοβοήθεια με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσουν τους λαούς όλου του κόσμου και να πετύχουν τους σκοπούς τους που είναι το κλείσιμο του Βιετναμικού. Σχετικά με τη σοβιετική και κινεζική βοήθεια στο Βιετνάμ, ο "περιοδεύων πρεσβευτής" Χάριμαν του Τζόνσον σε λόγο του στην αμερικανική τηλεόραση είχε πει πως η σοβιετική βοήθεια έχει μάλλον συμβολικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να θεωρηθεί ουσιαστική, σε αντίθεση με την κινεζική".
Χαρακτηριστικό της στάσης της ΕΣΣΔ είναι το γεγονός ότι δεν έγιναν στη Μόσχα διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ την ώρα που όλος ο κόσμος δήλωνε με κάθε τρόπο τη συμπαράστασή του στον αγώνα του βιετναμέζικου λαού. Μόνο αφροασιάτες σπουδαστές κατάφεραν να κάνουν διαδήλωση μπροστά στην αμερικάνικη πρεσβεία της Μόσχας και διαλύθηκαν μετά από επίθεση της αστυνομίας. Μάλιστα ο Γκρομίκο την επομένη ζήτησε συγνώμη από τον αμερικανό πρέσβη Κόλερ.

Βέβαια η σημερινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα είναι σαφώς αναντίστοιχη των προσδοκιών και της μεγάλης θυσίας του βιετναμέζικου λαού. Αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την αξία της νίκης αυτής.
Σήμερα έχει μεγάλη σημασία να θυμόμαστε τη νίκη των Βιετναμέζων, μιας και βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με απόψεις που προπαγανδίζουν το αήττητο του ιμπεριαλισμού

(από παλαιότερο δημοσεύμα της Προλεταριακής Σημαίας)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ