Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας Ηρακλή Κωστάρη και Νίκο Ρωμανό! Να ικανοποιηθούν άμεσα τα αιτήματά τους!

3

Οι νεολαίοι του ΚΚΕ (μ-λ) εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στους απεργούς πείνας Νίκο Ρωμανό και Ηρακλή Κωστάρη. Προχωρώντας στο ύστατο αυτό μέσο πάλης από τις 10/11 και 28/10 αντίστοιχα, με την κατάσταση της υγείας τους να είναι κρίσιμη, οι κρατούμενοι διεκδικούν το αυτονόητο: να έχουν τη δυνατότητα απόκτησης εκπαιδευτικών αδειών, έτσι ώστε να μπορούν να παρακολουθούν μαθήματα στις σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις οποίες έχουν περάσει.
Καταγγέλουμε απερίφραστα την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τη διοίκηση των φυλακών και τους λοιπούς παρατρεχάμενους της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης», οι οποίοι σε αγαστή συνεργασία ακολουθούν μια πολιτική ρεβανσισμού που παραβιάζει στοιχειώδη δικαιώματα των κρατουμένων. Η αναλγησία τους έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην τους ενδιαφέρει αν τσαλαπατούν κάθε έννοια ανθρώπινης υπόστασης και αξιοπρέπειας, θέτοντας μάλιστα και σε κίνδυνο τις ζωές των απεργών πείνας.
Η όλη προσπάθεια συνολικής επανεξέτασης του νομοθετικού πλαισίου των αδειών και εξόδων των κρατουμένων, η οποία εντάθηκε με αφορμή την περσινή απόδραση του Ξηρού, έχει σαν στόχο να τους περιθωριοποιήσει και να τους απομονώσει βίαια από την κοινωνία και καμία σχέση δεν έχει με τον «σωφρονισμό» και τις «προοπτικές επανένταξης» που επικαλούνται οι ιθύνοντες. Συνδέεται άρρηκτα με τα σχέδια για την ενίσχυση των μηχανισμών επιτήρησης, καταστολής και ελέγχου με τις φυλακές τύπου Γ, οι οποίες ως άλλα «Γκουαντανάμο»  θα αξιοποιηθούν τόσο για το τσάκισμα των δικαιωμάτων των κρατουμένων, όσο και κυρίως ως φόβητρο απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό, τον οποίο ουκ ολίγες φορές έχουν βαφτίσει «τρομοκράτη» και «εγκληματία».
Συνολικά η προώθηση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής, που έχει ως συστατικά της στοιχεία τα παραπάνω, βασικό στόχο έχει το μαζικό κίνημα και τις αντιστάσεις λαού και νεολαίας. Ο νέος αντι-συνδικαλιστικός νόμος κατάργησης του δικαιώματος στην απεργία, η βιομηχανία διώξεων αγωνιστών συνδικαλιστών, οι επιστρατεύσεις, οι απαγορεύσεις διαδηλώσεων, τα απανωτά χτυπήματα στο λαϊκό Άσυλο, τα χημικά και το ξύλο στις πορείες, είναι μερικά μόνο από τα στιγμιότυπα μιας επίθεσης που θέλει να βάλει στο «γύψο» τους αγώνες και τις διεκδικήσεις. Έτσι μόνο μπορεί το σύστημα να θωρακίσει μια πολιτική εξαθλίωσης και φτώχειας απέναντι στον «εχθρό λαό» και τη δίκαιη οργή του.
Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών πείνας! Για οτιδήποτε τους συμβεί αποκλειστικός υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση και το σύστημα της εκμετάλλευσης που υπηρετεί.

νεολαίοι του

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι δύσκολες «εξισώσεις» της ουκρανικής κρίσης του Βασίλη Σαμαρά

0

Μια πολύ σοβαρή κρίση
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία απασχόλησαν, απασχολούν και θα συνεχίσουν να απασχολούν όλο τον κόσμο. Καθόλου αδικαιολόγητα. Η κρίση στην Ουκρανία είναι από τις πιο σοβαρές αν όχι η σοβαρότερη διεθνής πολιτική κρίση από το 1989-1991 και οπωσδήποτε αυτή που εγκυμονεί τους μεγαλύτερους κινδύνους συνολικά για την ανθρωπότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοούμε ή παρακάμπτουμε την σοβαρότητα της κρίσης στη Μ. Ανατολή που παροξύνθηκε πρόσφατα με την εμφάνιση του «Ισλαμικού Κράτους» ή τους κινδύνους που συνεπάγεται και αυτή.
Θεωρούμε ωστόσο, πρώτον ότι η κρίση στην Ουκρανία δεν έχει ξεπεραστεί και μπορεί να παροξυνθεί ανά πάσα στιγμή. Δεύτερο και κρισιμότερο είναι αυτή που έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να φέρει σε άμεση αντιπαράθεση τις δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις του πλανήτη (ΗΠΑ και Ρωσία).
Καθόλου, συνεπώς, τυχαία η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί για τα χαρακτηριστικά της, τις επιδιώξεις των δυνάμεων που εμπλέκονται, οι αντιπαραθέσεις πάνω σ’ αυτά. Και δεν εννοούνται μόνο εδώ αυτά που εκπέμπονται από τις αντιμαχόμενες πλευρές που όπως είναι φυσικό η κάθε μια επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της προπαγανδίζοντας το δίκιο -ή «δίκιο»- της. Εννοούνται και πολλοί άλλοι που παρεμβαίνουν ως «τρίτοι» (αν υπάρχουν τέτοιοι).
Από τη μεριά μου έχω ήδη εκθέσει τις απόψεις μου με άρθρα στην ΠΣ. Απόψεις που «έλκουν» τα χαρακτηριστικά τους από εκτιμήσεις που είχαμε κάνει ήδη από την περίοδο 1989-1991 και επόμενα. Αν επανέρχομαι -πέρα από την αναγκαιότητα μιας επικαιροποίησης- αυτό συνδέεται και με την αντιπαράθεση που εκτυλίσσεται στα πλαίσια αριστερών δυνάμεων (μέσω εφημερίδων και διαδικτύων) τόσο για τον χαρακτήρα της σύγκρουσης όσο και για τα χαρακτηριστικά του αγώνα των εξεγερμένων των ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας.
Σ’ αυτή λοιπόν την αντιπαράθεση έχουμε απόψεις που ξεκινάν από εκείνους που υποστηρίζουν πως πρόκειται για ένα λαϊκό κίνημα που έχει έως και σοσιαλιστικούς προσανατολισμούς και δυνατότητες, μέχρι εκείνους που δεν βλέπουν σ’ αυτό παρά μόνο «τυχοδιώκτες» και «πράκτορες της Μόσχας». Μπορούμε ευθύς εξαρχής να απορρίψουμε τη δεύτερη άποψη. Όχι βέβαια επειδή αγνοούμε την άμεση και ισχυρή παρέμβαση της Ρωσίας στα τεκταινόμενα αλλά επειδή δεν μπορούμε να κατατάξουμε στην κατηγορία των «τυχοδιωκτών» έναν κόσμο που -το λιγότερο- μάχεται για την ίδια την ύπαρξή του. Απ’ εκεί και πέρα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο εμφανίζονται από ορισμένες άλλες πλευρές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ψυχιατρικά νοσοκομεία: από την αποασυλοποίηση στην ανυπαρξία

0

Ήταν Σεπτέμβρης του 1989 όταν ένα δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Τhe Οbserver» με φωτογραφίες του ψυχιατρείου της Λέρου με εγκλείστους, ορισμένοι εκ των οποίων ήταν γυμνοί, ήταν αρκετό για να προκληθεί τέτοιος πανικός, ώστε το θέμα που απασχολούσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και που άκουγε στο όνομα «ψυχιατρική μεταρρύθμιση και αποασυλοποιηση» να απογειωθεί. Όλοι τότε, από το επίσημο κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι την επαναστατική Αριστερά, ορκίζονταν ότι δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια να συνεχιστεί η πραγματικά άθλια αντιμετώπιση των ψυχασθενών στην Ελλάδα. Όλοι επέμεναν ότι υπεύθυνη γι’ αυτή την κατάσταση ήταν η πολιτική που δημιουργούσε άσυλα.
Στη βάση αυτή εκπονήθηκαν σχέδια επί σχεδίων, που η κορωνίδα τους ήταν η κατάργηση των ψυχιατρείων που θα αναπληρώνονταν από μικρούς παραδείσους ξενώνων θεραπείας, αποκατάστασης και κοινωνικής ένταξης, σε ανθρώπινες συνθήκες.
Στο πλαίσιο αυτό εκπονηθήκαν προγράμματα, με πιο σημαντικό απ’ όλα αυτά το πρόγραμμα «Ψυχαργώς», το ποιο με χρηματοδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα προχωρούσε στη δημιουργία ενός εναλλακτικού συστήματος υπηρεσιών στα ψυχιατρικά ιδρύματα, με άξονα τα κέντρα ψυχικής υγείας που από τη μια θα διασυνδέονταν με τα ψυχιατρικά νοσοκομεία ενώ από την άλλη θα λειτουργούσαν γύρω τους διάφορες μονάδες εργασιακής κατάρτισης κ.λπ.
Το δίκτυο αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ. Τα εκατομμύρια που δόθηκαν από τα ευρωπαϊκά ταμεία βρήκαν τους…. φυσικούς τους αποδέκτες (ΜΚΟ και διάφοροι επιτήδειοι ιδιώτες) για να δημιουργηθούν «ξενώνες και οικοτροφεία», που σε αυτούς μεταφερθήκαν χρόνια πάσχοντες για να συναντήσουν τις συνθήκες νέων, μικρότερων αυτή τη φορά… ασύλων! Ενώ άλλα κεφάλαια χρησιμοποιηθήκαν για να κλείσουν τρύπες της γενικότερης περιοριστικής πολιτικής στην υγεία (π.χ. νοσηλευτές ψυχιατρείων, που δεν ασχολούνταν για τον λόγο που προληφθήκαν) ή άλλες ανάγκες των προϋπολογισμών. Αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων ήταν η αύξηση του φορτίου των εναπομεινάντων ψυχιατρείων αλλά και η άνθηση των ιδιωτικών κλινικών!
Σήμερα ένα νέο φάντασμα πλανιέται πάνω από τα ψυχιατρεία της χώρας, αυτή τη φορά ακούει στο όνομα «τομεοποίηση» και υπόσχεται να προχωρήσει αυτό που δεν ολοκλήρωσε η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση». Στη βάση αυτής της επιλογής, τα ψυχιατρικά νοσοκομεία θα κλείσουν οριστικά τον Ιούνιο του 2015, γιατί έτσι και αλλιώς αυτό απαιτεί η ΕΕ και στη βάση αυτή χρηματοδοτούσε τα προγράμματα όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Θα αναπληρωθούν από τις ψυχιατρικές μονάδες των γενικών νοσοκομείων που θα αποκτήσουν πληθυσμούς αναφοράς κατά περιοχές (τομείς), που όμως οι μνημονιακές δεσμεύσεις δεν επιτρέπουν ανάπτυξη νέων κρεβατιών και οι περιοριστικές πολιτικές των προσλήψεων συμπληρώνουν το τοπίο, ενώ στα εναπομείναντα, από την άλλη «μεταρρύθμιση», πρώην πολυιατρεία του ΙΚΑ που αναμένεται και σε αυτά νέο κύμα περιορισμού τους, θα φιλοξενηθούν τα κέντρα ψυχικής υγείας που δεν έγιναν ποτέ! Με έναν σμπάρο, πολλά τρυγόνια, δηλαδή. Και «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» και περιορισμός αντί για ανάπτυξη των δομών υγείας Και όλα αυτά ενώ τα στοιχεία δείχνουν δραματική αύξηση των ψυχικών διαταραχών στην Ελλάδα, ιδιαιτέρα στους χρόνους των μνημονίων.
Το τι ακριβώς θα γίνει με τους ψυχικά πάσχοντες είναι πραγματικά άγνωστο. Δείγμα του μόνο έχουμε σήμερα. Όταν οι ψυχιατρικές μονάδες των γενικών νοσοκομείων σήμερα είναι ήδη υπερπλήρεις, φιλοξενώντας ακόμη διπλάσιο αριθμό ασθενών από τις προδιαγραφές τους (π.χ. ο «Ευαγγελισμός» φιλοξενεί 55, ενώ κανονικά θα μπορούσε να φιλοξενήσει 20, της Νίκαιας 41, ενώ μπορεί 25). Οι περισσότεροι πάντως ασθενείς μεταφέρονται σε ξενώνες και οικοτροφεία όπως όπως… αποασυλοποιούμενοι, ενώ όπως δείχνει ανάλογη εμπειρία από ευρωπαϊκές χώρες που προχώρησαν σε τέτοιου είδους μεταρυθμισεις, βρέθηκαν ασθενείς κυριολεκτικά στον δρόμο.
Στη βάση αυτή οι αντιδράσεις των εργαζομένων στα ψυχιατρικά νοσοκομεία είναι ήδη υπαρκτές και κλιμακούμενες όσο πλησιάζουν οι κρίσιμες ημερομηνίες. Πρόσφατα προχώρησαν σε μαζικότατη συναυλία και συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το ΨΝ Δαφνίου, ενώ αμέσως μετά συμμετείχαν σε πρωτοβουλία πέντε νοσοκομείων της δυτικής Αττικής (Αττικό, Θριάσιο, Χρονίων Παθήσεων, Δρομοκαΐτειο, Δαφνίου), όπου μαζί με τα προβλήματα που έχουν προκύψει στα υπόλοιπα νοσοκομεία αλλά και στην πρωτοβάθμια περίθαλψη επιδιώκουν να αναδειχθεί η συνολικότερη αντιλαϊκή πολιτική για την υγεία στον λαό των δυτικών συνοικιών.
Δηλαδή η συνεχής και ακατάπαυστη υποχρηματοδότηση (κάτω από το 50% του προ 4ετίας ποσού), που μαζί με το πάγωμα των προσλήψεων οδηγεί σε οριακή λειτουργία αρκετές κλινικές, η διακοπή της λειτουργίας βασικών μηχανημάτων, όπως αξονικού-μαγνητικού τομογράφου, των αναπνευστήρων, η έλλειψη κλινών ΜΕΘ, χειρουργικών αιθουσών και ακτινοθεραπείας, οι περιορισμοί στη συνταγογράφηση και στις εξετάσεις, η όλο και διευρυνόμενη συμμετοχή στην πληρωμή, οι ανασφάλιστοι που ουσιαστικά δεν έχουν δικαίωμα πρόσβασης κ.ά.
Αυτά τα πέντε σωματεία ύστερα από σύσκεψη που προκάλεσαν και πραγματοποιήθηκε στο Αττικό, απευθυνόμενα σε μαζικούς φορείς, συλλογικότητες, δημοτικές κινήσεις, δήμους και σωματεία της περιοχής, επιδιώκουν να πραγματοποιηθεί στη δυτική Αθήνα μια μεγάλη διαδήλωση στις 4/12, με σκοπό να υπάρξουν οι πρώτες μαζικές λαϊκές αντιδράσεις στις αντιλαϊκές εξελίξεις στην υγεία.
Παρ’ όλη τη δυσκολία των καιρών, που εκφράστηκε και στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε, με τις φανερές απουσίες δήμων ακόμα και της Αριστεράς, η προσπάθεια θα συνεχιστεί, ευελπιστώντας στο καλύτερο αποτέλεσμα.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ: ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ Ο ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ

0

Ανταπόκριση από Ηγουμενίτσα
Με μια σειρά εξορμήσεων στα αγροτικά χωριά του Νομού Θεσπρωτίας και μπροστά στα οξυμμένα προβλήματα που βιώνει ο αγροτικός κόσμος της περιοχής, η ΛΑ-ΑΑΣ Θεσπρωτίας, βρίσκεται κοντά αγρότες και τους κτηνοτρόφους της περιοχής, συζητάει μαζί τους, μοιράζοντας πλατιά την παρακάτω προκήρυξη:

Απανωτά φαίνεται να έρχονται τα χτυπήματα στον αγροτικό και κτηνοτροφικό κόσμο της περιοχής, που αποτελεί την παραγωγική βάση του τόπου.
Δεν είναι μόνο η διάλυση της κρατικοσυνεταιριστικής γαλακτοβιομηχανίας «ΔΩΔΩΝΗ», που σηματοδότησε την πλήρη παράδοση της κτηνοτροφικής παραγωγής στις κερδοσκοπικές ορέξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου. Δεν είναι μόνο οι τραγικές μειώσεις των Ευρωπαϊκών Ενισχύσεων, με πρόσχημα τους βοσκοτόπους. Δεν είναι τα δώρα του κράτους προς τις γαλακτοβιομηχανίες, που δεν χρειάζεται να αναφέρουν στις συσκευασίες τους, πού βρίσκουν το γάλα που επεξεργάζονται, για να είναι στα μαύρα μεσάνυχτα και ο ίδιος ο καταναλωτής. Δεν είναι μόνο το αισχρό παιχνίδι με την διάρκεια ζωής του «φρέσκου γάλακτος», που θα μείωνε την τιμή του στο ράφι, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει την τιμή στον παραγωγό.
Είναι και η ληστρική φορολογία από το πρώτο ευρώ και την πρώτη σταγόνα ιδρώτα στο εισόδημα και τα χαράτσια στα χωράφια, αποθήκες, στάβλους, που θυμίζουν την αγροτιά των οθωμανικών χρόνων. Είναι και οι νόσοι, όπως καταρροϊκός πυρετός των προβάτων που σαρώνει την περιοχή, προκαλώντας τεράστια οικονομική καταστροφή στους κτηνοτρόφους. Είναι και νέα ΚΑΠ που έρχεται με το νέο έτος για να προσαρμόσει τον ήδη αποδεκατισμένο αγροτικό χώρο στις ανάγκες των μονοπωλίων (αγροτοβιομήχανους και τραπεζικό κεφάλαιο, προμηθευτές και μεγαλέμπορους) και να συγκεντροποιήσει ακόμη περισσότερο την παραγωγή. Πλήρη εφαρμογή δηλαδή του καπιταλιστικού νόμου που κάνει τον φτωχό φτωχότερο και τον πλούσιο πλουσιότερο. Είναι και όλα τα άλλα μέτρα που πλακώνουν τα εργατολαϊκά νοικοκυριά και εκτινάσσουν το κόστος ζωής.
Όλα αυτά ενορχηστρωμένα και οργανωμένα από την υποτελή κυβέρνηση που δεν διστάζει να ρημάξει την οποιαδήποτε παραγωγική δράση κατ΄ εντολή και όφελος των ξένων ιμπεριαλιστών. Το σύνολο του κρατικού μηχανισμού από τις κεντρικές του δομές, τους διάφορους βαθμούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και τις Ενώσεις, που υποτίθεται ότι είναι οι μηχανισμοί άμυνας του αγροτικού κόσμου, έχουν συντονιστεί για την μετατροπή του αγρότη και του κτηνοτρόφου σε δουλοπάροικο, που ο τεράστιος κόπος και τα έξοδα που καταβάλει δε θα καλύπτουν ούτε το βασικό κόστος διαβίωσης.
Η αντίσταση σ’ αυτή τη στρατηγική του αφανισμού απαιτεί από μεριά του αγροτικού κόσμου ισχυρά συνδικαλιστικά όργανα, αγροτικούς συλλόγους, επιτροπές αγροτών, πρωτοβουλίες, συνελεύσεις και συλλογικές δράσεις για την προάσπιση της ντόπιας αγροτικής παραγωγής. Απαιτείται το ξεγάντζωμα από τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που αποτέλεσαν το τυράκι στη μεγάλη φάκα της διάλυσης της αγροτικής παραγωγής της χώρας, αλλά και από τους κυβερνητικούς αγροτοπατέρες, που δουλειά τους είναι να σπέρνουν αυταπάτες και να χρυσώνουν το χάπι της καταστροφής.
Σίγουρα αυτός είναι ο δύσκολος, αλλά ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εμποδίσει τον αφανισμό αγροτικών νοικοκυριών και να εγγυηθεί ένα πραγματικά καλύτερο αύριο στον αγροτικό κόσμο άρα και στο σύνολο του τόπου. Αυτός το δρόμος είναι κοινός με τις αντιστάσεις όλου του άλλου εργαζόμενου λαού που μαστίζεται από την ίδια αντιλαϊκή πολιτική.
Αυτό το δρόμο δείχνει η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιϊμπεριαλιστική Συνεργασία και σε αυτούς τους αγώνες θα συμπαρασταθεί.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ

http://la-aas.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καρδίτσα: μαζική η απεργία - πίσω από τις αναγκαιότητες

0

Στην κινηματική νηνεμία της περιόδου η σημερινή γενική απεργία ήταν ένα ελαφρό αεράκι. Ικανοποιητική η συμμετοχή του κόσμου και ευπρόσωπες οι απεργιακές συγκεντρώσεις, πολύ κάτω όμως από εκείνες της περιόδου 2011-2012. Αρκετά καλά τα ποσοστά απεργίας στους δασκάλους (45%), πολύ πίσω από τις αναγκαιότητες στους καθηγητές (15%). Σχεδόν καθολική η συμμετοχή στην Εφορία, μηδαμινή στις τράπεζες (με μόνη εξαίρεση την Εθνική) και τον ιδιωτικό τομέα.
Δύο, για άλλη μια φορά, οι απεργιακές συγκεντρώσεις. Μία που την ευθύνη διοργάνωσης την είχαν ο Σύλλογος Δασκάλων, η ΕΛΜΕ, η Ομοσπονδία Γονέων και η «Βοήθεια στο Σπίτι» και στην οποία συμμετείχαν και διάφορα εργατικά και επαγγελματικά σωματεία (ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΔΕΥΑΚ, ΕΛΤΑ, δικηγορικός σύλλογος, ιατρικός σύλλογος, λογιστές κλπ) και μαζί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του Εργατικού Κέντρου και της ΑΔΕΔΥ.
Η άλλη, επίσης στη κεντρική πλατεία, στην οποία καλούσαν οι αγρότες (ΕΟΑΣΚ) και το ΠΑΜΕ, ΟΓΕ, ΜΑΣ κλπ Για άλλη μια φορά δεν υπήρξε ανταπόκριση από το ΠΑΜΕ στο κάλεσμα του Συλλόγου Δασκάλων και της ΕΛΜΕ για κοινή πορεία.
Μικρή, κάτω από τα συνηθισμένα, ήταν και η συμμετοχή των αγροτών με αρκετά τρακτέρ (4-5 δεκάδες) που όμως ήταν λιγότερα από προηγούμενα αγροτικά συλλαλητήρια.
Η Λαϊκή Αντίσταση-Α.Α.Σ. συμμετείχε με πανό και μπλοκ στη συγκέντρωση των σωματείων. Με δικό της μπλοκ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενώ προκήρυξη μοίρασε το ΚΚΕ(μ-λ). Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, δεν είχε παρέμβαση σ’ αυτή την απεργία. Μια εξέλιξη αρνητική που δεν βοηθάει την κοινή δράση και δεν μπορεί να υποκατασταθεί με συνδικαλιστικούς χειρισμούς. Έτσι και αλλιώς φάνηκε ότι γενικές απεργίες σαν τη σημερινή, δηλ. μια στο τόσο, χωρίς συνέχεια και κλιμάκωση, χωρίς προσανατολισμό και στόχο, «τουφεκιά στον αέρα» για να βγουν από την υποχρέωση οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, είναι μια αδύναμη απάντηση στις
απαιτήσεις της συγκυρίας αν δεν συνοδεύεται από τις μικρές και μεγάλες μάχες που είναι απαραίτητες σε κάθε εργασιακό χώρο για να αλλάξουν οι αρνητικοί συσχετισμοί, να ανακοπεί η επίθεση και να ανατραπεί η μνημονιακή βαρβαρότητα.

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η απεργία στα Χανιά

0

Με συμμετοχή 1000 περίπου ατόμων πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία της Δημοτικής αγοράς που διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Χανίων και το Νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ. Μια συγκέντρωση από την οποία απουσίαζαν τα πανό των σωματείων. Απ’ τους εκπαιδευτικούς μόνο οι καθηγητές σε διαθεσιμότητα συμμετείχαν με πανό. Παρόλο που ήταν απεργία τουφεκιά, όπως επεδίωξαν οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ χωρίς προοπτική, η αγωνία και η οργή κατέβασαν τους εργαζόμενους στο δρόμο. Οι εργατοπατέρες στις ομιλίες τους όπως το συνηθίζουν τα έβαλαν με τους εργαζόμενους, επειδή δεν τους ακολουθούν.
 Το ΠΑΜΕ παρέμεινε πιστό στην ξεχωριστή συγκέντρωση, αν και το εργατικό κέντρο Χανίων συμμετείχε στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην πλ. Συντάγματος την 1η Νοέμβρη.
Η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ επί μια βδομάδα προπαγάνδιζε την απεργία με μοίρασμα προκήρυξης σε εργασιακούς χώρους, στο νοσοκομείο Χανίων, στο Δήμο, σε υπηρεσίες και στην πόλη των Χανίων. Κάλεσε σε προσυγκέντρωση στο Δημαρχείο Χανίων. Στην διαδήλωση συμμετείχε με μπλοκ που πλαισιώθηκε από εργαζόμενους και νεολαίους.
Με ομιλία του, στην πλ. Αγοράς, μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης ανάδειξε την αναγκαιότητα οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση της πάλης τους στα δικά τους χέρια κόντρα στην ηττοπάθεια, το συμβιβασμό, τις εκλογικές αυταπάτες. Κατήγγειλε τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και έθεσε το ζήτημα των κινδύνων που υπάρχουν από τον πιο σφιχτό εναγκαλισμό της χώρας στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια και από την ύπαρξη και λειτουργία των βάσεων στον τόπο μας. Για να δεθούν οι αγώνες για τα δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή, με την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Στη συγκέντρωση μοιράστηκε προκήρυξη της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προβολή κινηματογραφικής λέσχης του 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Περιστερίου

0

Στο πλαίσιο του 6ου κύκλου της Κινηματογραφικής Λέσχης του 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Περιστερίου

(Η λογοτεχνία στον κινηματογράφο: Όταν δύο Τέχνες «συναντιούνται» και δημιουργούν αριστουργήματα),

θα προβληθεί η ταινία του Κώστα Γαβρά

(Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού)

Ζ

τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014 7.00 μμ,στο χώρο του σχολείου (Κύπρου και Ψαρρών, Περιστέρι)

Υπεύθυνοι καθηγητές

Βάλια Γκούζια - Μπάμπης Παπαφλωράτος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ικαρία Πρώτη δημόσια τοποθέτηση της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. Ιδρυτική διακήρυξη

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το «Αμαλία Φλέμιγκ» είναι ακόμη ζωντανό

0

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2013 ήταν η μέρα που ανακοινώθηκαν οι διαθεσιμότητες 300 εργαζομένων από το «Αμαλία Φλέμιγκ». Διά της «κινητικότητας», το νοσοκομείο βάδιζε ολοταχώς στο οριστικό του κλείσιμο. Όπως τα άλλα δέκα περίπου νοσοκομεία που σήμερα είναι άδεια κουφάρια. Σήμερα το «Αμαλία Φλέμιγκ» στέκει ακόμα όρθιο και νοσηλεύει ασθενείς. Σοβαρά χτυπημένο σε υπηρεσίες και προσωπικό, με τα μισά περίπου κρεβάτια, τραγικά υποβαθμισμένο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο λειτουργίας του, αλλά ανοιχτό. Λυσσαλέες ήταν οι απόπειρες να κλείσουν το νοσοκομείο. Άλλοτε συγκαλυμμένα, χωρίς να ομολογούν επίσημα το λουκέτο, άλλοτε πάλι, όπως πρόσφατα, πιο ξεδιάντροπα, ανακοινώνουν διάφορα «σχέδια» που οδηγούν όλα στην οριστική κατάργησή του.

Η υγειονομική εικόνα της περιοχής
Ο βορειοανατολικός άξονας αποτελείται σήμερα από 12 δήμους, περιλαμβάνει ουσιαστικά τη μισή Αττική και εκατομμύρια κατοίκους. Μετά το κλείσιμο, το 2012, του 1ου Νοσοκομείου του ΙΚΑ, έχει χάσει συνολικά πάνω από 500 κρεβάτια νοσηλείας, περίπου δηλαδή τα μισά απ' όσα είχε πριν από μερικά χρόνια και δεκάδες κλινικές όλων των ειδικοτήτων. Σήμερα, παρά τα προβλήματα, νοσηλεύονται στο «Φλέμιγκ» εκατοντάδες ασθενείς το μήνα και χιλιάδες προσέρχονται στα τακτικά και στα επείγοντα ιατρεία (τον περασμένο Οκτώβρη έγιναν πάνω από 400 εισαγωγές, πάνω από 700 συνεδρίες αιμοκάθαρσης, 93 χειρουργικές επεμβάσεις και επισκέφτηκαν τα ιατρεία 3.500 ασθενείς).
Μόνο το φθινόπωρο που διανύουμε, η πολιτική ηγεσία προωθεί το κλείσιμο του «Α. Φλέμιγκ», έχοντας δημοσιοποιήσει τέσσερις τουλάχιστον, διαφορετικές λίγο ή πολύ μεταξύ τους αποφάσεις, κάποιες μάλιστα ευθέως αλληλοσυγκρουόμενες. Όλες προβλέπουν ένα κύριο στάδιο απαξίωσης και περαιτέρω υποβάθμισης.
Το νοσοκομείο ήταν αρχικά αναπτυγμένο σε τρεις πτέρυγες, ξεχωριστά κτιριακά συγκροτήματα. Εδώ και πολλά χρόνια όμως λειτουργούσαν δύο, η κεντρική «Πτέρυγα Τσαγκάρη» και η μικρότερη «Πτέρυγα Μπόμπολα». Συνολικά λειτουργούσαν 14 τμήματα/κλινικές, ενώ διέθετε 5 χειρουργικές αίθουσες και τακτικά ιατρεία (πλέον λειτουργούν με πολλά προβλήματα λιγότερα από τα μισά). Με διάφορα προσχήματα επιδιώκεται το άδειασμα του κεντρικού κτιρίου και η δήθεν μεταφορά του στην πολύ μικρότερη «Πτέρυγα Μπόμπολα». Γι' αυτό άλλωστε ταυτόχρονα ανακοινώνουν και αλλαγή χαρακτήρα του «Φλέμιγκ». Πότε το προορίζουν για κλινική «ασθενών τελικού σταδίου», πότε για κέντρο Υγείας, πότε για τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του «Σισμανογλείου», ενώ σκέπτονται και τη μεταφορά ψυχιατρικών κλινικών από το ΨΝΑ.
Μόνιμη πρακτική των διοικήσεων είναι η σταδιακή αλλά γοργή απομείωση των υπηρεσιών του νοσοκομείου μέσω της μεταφοράς κλινικών, εργαστηρίων κ.λπ. στο «Σισμανόγλειο», που πρακτικά θα σημάνει τη διάχυση του προσωπικού και το κλείσιμο των κρεβατιών. Άλλωστε αυτό συνέβη και με τις «μεταφορές» που υποτίθεται ότι έκαναν τον καιρό της κινητικότητας των 300 εργαζομένων. Έτσι χάθηκαν τα μισά σχεδόν κρεβάτια του «Φλέμιγκ».

Το Σωματείο Εργαζομένων

Στο πρώτο κύμα των διαθεσιμοτήτων οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις στα Μελίσσια, διαδηλώσεις στο υπουργείο κ.λπ., τόσο που θορυβήθηκε η κυβέρνηση και αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Άφησε το «Φλέμιγκ» ανοιχτό και ανέβαλε το κλείσιμό του. Κατόπιν το νοσοκομείο βρέθηκε στην κατάσταση που ήδη περιγράψαμε. Πολλοί εργαζόμενοί του σήμερα είναι οι παλιοί μόνιμοι, που σκόρπισαν με την κινητικότητα σε άλλα νοσοκομεία και… επέστρεψαν με τρίμηνες μετακινήσεις! Αλλιώς δεν θα ήταν δυνατό να λειτουργήσει. Ταυτόχρονα ενισχύθηκε το μεγάλο κύμα φυγής που κυριαρχεί σε όλο το Δημόσιο. Αυτό, φυσικά, επιτείνει το πρόβλημα λειτουργίας του νοσοκομείου.
Το σωματείο εργαζομένων έχασε λόγω κινητικότητας τα μισά του μέλη και πολλά από τα μέλη του ΔΣ, αλλά δεν διαλύθηκε. Προσπάθησε, και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, να αντισταθεί στις καθημερινές δυσκολίες, να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και να κρατήσει την επαφή του με τον λαό της περιοχής. Ο συντονισμός με τους εργαζομένους στα νοσοκομεία «Σισμανόγλειο» και «Παίδων» Πεντέλης, που συνεχίζεται, βοήθησε ουσιαστικά στην οργάνωση και μαζικότητα του αγώνα. Είναι χαρακτηριστικό πως μέσα στο καλοκαίρι οργανώθηκε μαζική συγκέντρωση και συναυλία διαμαρτυρίας σε κεντρική πλατεία των Μελισσίων, ενώ κάτοικοι και εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν στην πύλη του νοσοκομείου προκειμένου να μην απομακρύνει η διοίκηση ένα ιατρικό μηχάνημα. Με την απειλή εισαγγελέα και πειθαρχικών, με παρουσία της Αστυνομίας, προσπάθησαν τρείς φορές να ξηλώσουν το μηχάνημα χωρίς να τα καταφέρουν. Πρόσφατα, η πολιτική ηγεσία και η Διοίκηση επιχείρησαν νέα επίθεση. Η αρχή έγινε με επικαιροποίηση παλιών αποφάσεων που είχαν παγώσει, ενώ στη συνέχεια αποφασίστηκε η μεταφορά ολόκληρου του χειρουργικού τομέα (χειρουργική και ορθοπεδική κλινική), της νεφρολογικής, της μονάδας αιμοκάθαρσης κ.λπ. Αμέσως άρχισε να σχεδιάζεται και η εγκατάλειψη του κεντρικού κτιρίου του νοσοκομείου. Η οριστική ταφόπλακα δηλαδή.
Έτσι, συντονισμένα οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων οργάνωσαν συγκεντρώσεις και συνελεύσεις καθώς και μια ευρεία, ανοιχτή σύσκεψη στο «Φλέμιγκ» με τον λαό της περιοχής, κόμματα, δημοτικές παρατάξεις κ.λπ. Τόσο λόγω της αντίστασης των εργαζομένων, όσο και λόγω της πολιτικής περιόδου, η σύσκεψη αυτή είχε μεγάλη επιτυχία. Εμφανίστηκαν όχι μόνο οι παλιοί αλλά και νέοι «φίλοι». Ανάμεσα τους, o πρόεδρος του ΙΣΑ και δήμαρχος Αμαρουσίου Γ. Πατούλης, η περιφερειάρχης Ρ. Δούρου, ο δήμαρχος Πεντέλης Στεργίου, η βουλευτίνα του Σύριζα Χ. Καφαντάρη, αντιπροσωπείες πολλών δημοτικών παρατάξεων, σωματεία εργαζομένων σε δήμους και άλλους χώρους καθώς και αντιπροσωπείες από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ (μ-λ), «Ξεκίνημα», και άλλοι που πιθανόν μας διαφεύγουν. Η αναφορά σε πρόσωπα και φορείς γίνεται για να δοθεί η εικόνα της σύσκεψης και όχι για να προκύψουν αγωνιστικές περγαμηνές για κάποιους που φαίνεται πως τις έχουν ανάγκη αυτή
την εποχή. Σε ό,τι αφορά τους διαφόρους παράγοντες, είναι ευτυχώς γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Η δημόσια δέσμευσή τους όμως υπέρ της υπεράσπισης του «Φλέμιγκ» και των νοσοκομείων γενικότερα δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε και να υπερεκτιμηθεί. Άλλωστε σύντομα θα αποδειχθεί η ειλικρίνεια του καθενός. (Εμείς πάντως μπορούμε να προβλέψουμε με βάση το παρελθόν…) Το κύριο όμως ήταν και παραμένει ο καταλύτης λαός. Η συγκέντρωση πέτυχε λόγω της μαζικής παρουσίας του λαού της περιοχής και των εργαζομένων.
Έτσι η ηγεσία του υπουργείου Υγείας αναγκάστηκε πάλι σε αναδίπλωση. Ο αν. υπουργός Γρηγοράκος, με κάποιες όχι και τόσο ξεκάθαρες δηλώσεις, «πάγωσε» πάλι τις αλλαγές και υποχρέωσε τη διοίκηση σε «σιγή». Αυτό το θετικό κατ' αρχάς γεγονός προκάλεσε δυστυχώς το πάγωμα των κινητοποιήσεων, καθώς δόθηκε η εντύπωση πως «νικήσαμε». Όμως πρόκειται για προσωρινή υπαναχώρηση κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων. Τα σχέδιά τους δεν έχουν αλλάξει.
Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η εκτίμηση των εργαζομένων και του σωματείου είναι πως μεγάλο μέρος της μέχρι τώρα αγωνιστικής πορείας οφείλεται στο γεγονός πως απευθύνθηκαν ανοιχτά και χωρίς αναστολές στον λαό και συντονίστηκαν με τα άλλα νοσοκομεία. Από τα διάφορα διασπαστικά τερτίπια της διοίκησης ελάχιστοι βολεύτηκαν. Οι περισσότεροι εξαπατήθηκαν χοντρά. Όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, κάποιοι για πρώτη φορά, κέρδισαν την εμπειρία πως οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα.
Το άλλο συμπέρασμα είναι πως ο λαός και καταλαβαίνει και νοιάζεται. Αρκεί να του δοθεί η ευκαιρία και η προοπτική της νίκης με τη δική του συμμετοχή στον αγώνα. Όταν οι εργαζόμενοι ζήτησαν αγώνα από κοινού, για να έχει ο κόσμος περίθαλψη και οι ίδιοι δουλειά, ο λαός ανταποκρίθηκε.
Η μάχη για να μείνει ανοιχτό το Νοσοκομείο δεν κρίθηκε ακόμα. Μπορεί όμως να κερδηθεί! Είναι άλλωστε μια καλή ευκαιρία το σωματείο εργαζομένων του «Φλέμιγκ» να πάει στην προγραμματισμένη εκλογική διαδικασία του για εκλογή νέου ΔΣ εν μέσω κινητοποιήσεων. Θα τιμήσει έτσι με τον καλύτερο τρόπο τους αγώνες όλης της προηγούμενης περιόδου και θα βάλει παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σε κρίσιμη κατάσταση οι απεργοί πείνας Ρωμανός και Κωστάρης

0

Το σκληρό του πρόσωπο το δείχνει το ελληνικό κράτος ως έκφραση της εξουσίας των αστών σε καθημερινή βάση απέναντι στον ελληνικό λαό. Όντας καθόλου ουδέτερο όπως εξακολουθούν να μας πιπιλάνε το μυαλό πολλοί και από την "αριστερά" μας αλλά εκφραστής των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων και αφού οι συνθήκες, οι ταξικοί συσχετισμοί, η δυνατότητα του λαού να παρεμβαίνει, του το επιτρέπουν δεν θα διστάσει να βάλει στο περιθώριο το 25% του εργαζόμενου λαού, το 60% της νεολαίας, να κλείσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδες μετανάστες - πρόσφυγες και να τους φέρεται σαν απόβλυτα, να χτυπάει, να σκοτώνει, να στέλνει στη φυλακή όποιον πραγματικά αγωνίζεται. Δεν θα διστάσει να καταργήσει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα που κατακτήθηκε όχι χάρη στη ...κουλτούρα της αστικής επανάστασης και του διαφωτισμού, όπως και πάλι μας γανώνουν το κεφάλι "αριστερά" μέσα ενημέρωσης, αλλά χάρη στη κουλτούρα που κατακτήθηκε από δεκαετίες αιματηρών και επίπονων αγώνων των εργαζόμενων και των λαών. Μια κουλτούρα που πάει κόντρα σε αυτή του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών.
Αυτό που πάει γάντι στη κουλτούρα τους είναι η ολοένα εντεινόμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και αυτό γιατί ξαναλέμε τους το επιτρέπει ο αρνητικός για το λαό συσχετισμός που διαμορφώθηκε στα πλαίσια της επίσης εντεινόμενης ταξικής πάλης.
Το σκληρό της πρόσωπο το δείχνει η αστική εξουσία ακόμη και σε περιπτώσεις ανθρώπων που φυλακίστηκαν για διάφορους λόγους. Πάει και εδώ περίπατο ο αστικός διαφωτισμός και όλα τα ωραία περί ...ευρωπαϊκής κουλτούρας, όλα τα ωραία που μας λέγανε για το ...σωφρονιστικό σύστημα και τους στόχους του να επαναφέρει αυτούς που πήραν το στραβό το δρόμο στην κανονικότητα και στη κοινωνία! Δε πα να πεθάνουν! Αυτή είναι η κουλτούρα των αστών και του εκφραστή της εξουσίας τους! Όπως δεν πα να πεθάνουν και όλοι όσοι δεν έχουν να πληρώσουν για την υγεία και την περίθαλψή τους. Αφού δεν τους χρειαζόμαστε πια.
Τέτοιες περιπτώσεις είναι και αυτές των Ρωμανού και Κωστάρη. Ο πρώτος φυλακισμένος για τη "υπόθεση Βελβεντού" ο δεύτερος για τη 17Ν. Και οι δύο κάνουν απεργία πείνας. 30 μέρες ο πρώτος 16 ο δεύτερος. Τι ζητούν; Το δικαίωμα στη μόρφωση. Να αρχίσει τη σχολή του ο πρώτος να την τελειώσει ο δεύτερος. Τι κάνει το κράτος; Αδιαφορεί! Όπως αδιαφορεί για τους χιλιάδες για οποιοδήποτε λόγο φυλακισμένους αυτής της χώρας, όπως αδιαφορεί για τα χιλιάδες παιδιά του εργαζόμενου λαού για το αν θα έχουν την οποιαδήποτε μόρφωση. Δεν την χρειάζεται αυτή τη μόρφωση το αστικό κράτος. Δεν το βολεύει η ύπαρξη ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από την αθλιότητα που τους προορίζει, που αγωνίζονται να ξεφύγουν. Την αδιαφορία του αυτή δεν κολώνει να την δείξει ακόμη και καταπατώντας τους δικούς του νόμους. Όπως στη περίπτωση των δύο που τους έκοψε τις εκπαιδευτικές άδειες. Δικαιολογία η απόδραση του Χ. Ξηρού!
Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των δύο απεργών πείνας είναι αυτονόητη για καθέναν από εμάς που ισχυρίζεται ότι πάει κόντρα σε αυτό το σύστημα. Ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις για τις δράσεις και στάσεις που επέλεξαν, ή λέγεται ότι επέλεξαν, αυτοί οι άνθρωποι. Δράσεις και στάσεις με τις οποίες είμαστε εντελώς αντίθετοι.
Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού πάει πακέτο με την πάλη της υπεράσπισης των κάθε είδους δικαιωμάτων που κατέκτησε στη δουλειά, στη μόρφωση, στην υγεία, στον συνδικαλισμό, στη διαδήλωση, στη ζωή του όλη! Πάει πακέτο με τη διεκδίκηση όλων όσων δικαιούται, με την ανατροπή όλων όσων τον εκμεταλλεύονται και τον εξαθλιώνουν. Ντόπιων και ξένων. Δυστυχώς σε αυτό το ζήτημα είμαστε πολύ πίσω. Το δείχνει άλλωστε ακόμη πιο παραστατικά η περίπτωση των αγωνιστών από την Τουρκία και το Κουρδιστάν που βρίσκονται στις φυλακές εδώ και μήνες και δεν έχει κουνηθεί φύλλο! Το δείχνει ακόμη και η διάλυση της ΚΕΔΕ που, παρά τις επιφυλλάξεις μας και τις αντιρήσεις μας, δημιούργησε την ελπίδα ότι κάτι πάει να γίνει σε αυτό το πεδίο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με άλλη ματιά - ΑΝΑΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ ΟΡΙΣΤΙΚΑ

0

“Πατρίδα; Πουλημένη στο σφυρί! Λευτεριά; Με χαλκάδες δεν μπορεί!”.

«Σύμμαχος στις προσπάθειες των ελληνικών τραπεζών να καλύψουν τις όποιες ανάγκες προκύψουν από τα Stress Tests της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι η ρύθμιση για τον αναβαλλόμενο φόρο». (Από τις εφημερίδες).

Ας χαζέψουμε τη δομή της πρότασης που η στήλη ανέσυρε από τα μεγάλα έντυπα ΜΜΕ. Δεν έχει σημασία από ποιο ακριβώς, μιας και όλα χρησιμοποιούν τις ίδιες ειδήσεις, διατυπωμένες με τις ίδιες εκφράσεις. «Σύμμαχος», καλή λέξη. Προξενεί θετικά συναισθήματα. «Ρύθμιση», καλή και αυτή η λέξη. «Αναβαλλόμενος φόρος». Αλληλούια! Εδώ μιλάμε για θεϊκό κουαρτέτο εγχόρδων. Ποιος τυφλός δε θέλει να δει το φως του. Ποιος φορολογούμενος δε θέλει την αναβολή των φόρων του... Στη μέση της πρότασης οι «ελληνικές τράπεζες». Σκεπτικισμός, υποψία. Τελικά δεν πρόκειται για τον καθένα μας, μα για τις τράπεζες. Ωστόσο κανένα δημοσίευμα δεν εξηγούσε τι ακριβώς είναι ο «αναβαλλόμενος φόρος». Η στήλη αναγκάστηκε να καταφύγει στο διαδίκτυο. Να καταφεύγετε στο διαδίκτυο, όσο ακόμα είναι δωρεάν. Διότι στην Ουγγαρία κοστίζει, ήδη, η χρήση του. Στην Ουγγαρία γίνεται η αρχή, για τον αποκλεισμό από την πληροφορία των μη εχόντων χρήματα για να την αποκτήσουν. Αν και βαδίζουμε τον αιώνα της πληροφορίας, όπως μας πιπίλισαν το μυαλό χρόνια τώρα, οι φτωχοί δε θα έχουν πρόσβαση στην πληροφορία - γνώση. Αυτή θα παραμένει, μελλοντικά, στα χέρια των ιερατείων. Τέλος πάντων. Ας ξαναγυρίσουμε στον αναβαλλόμενο φόρο. Πρόκειται για ένα μέτρο «φορολογικής βοήθειας», που δόθηκε στις τράπεζες ως αντιστάθμισμα για τις ζημιές που υπέστησαν από το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων PSI. Σύμφωνα με τραπεζικούς κύκλους, το όφελος για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορεί να ξεπεράσει τα 2,5δις ευρώ. Όπως προβλέπει η σχετική ρύθμιση: «οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να συμψηφίσουν κάποιες από τις απώλειες του κουρέματος, με φόρο που θα έπρεπε να καταβάλουν στο μέλλον. Δηλαδή ουσιαστικά οι τράπεζες αποκτούν έναν «κουμπαρά» τον οποίο αξιοποιούν σήμερα και συνυπολογίζουν στα κεφάλαιά τους. Στη συνέχεια, και για την επόμενη 30ετία θα αφαιρούν από τον «κουμπαρά» αυτό τα χρήματα που έπρεπε να καταβάλλουν ως φόρο στο δημόσιο, μέχρι το ποσό αυτό να μηδενιστεί». Δηλαδή, δηλαδή, δυο φορές για να το κατανοήσουμε, η κυβέρνηση των τραπεζιτών, απαλλάσσει τους τραπεζίτες από φόρους που θα έπρεπε να καταβάλλουν. Σιγά - σιγά και αγάλι - αγάλι, μέσα σε 30 χρόνια. Δηλαδή Οριστικά. Έχασαν βλέπετε οι καημένες οι τράπεζες από το PSI και τις φροντίζουν. Και εμείς, ο λαός, χάσαμε από το PSI, αλλά αναβολή φόρου δεν λάβαμε. Χάσαμε τα Ταμεία μας με το PSI και αποκτήσαμε Αναβαλλόμενη Υγεία. Τώρα αρρωσταίνουμε, σε 30 χρόνια θα μας γιατρέψει το σύστημα υγείας τους. Χάσαμε το μισθό και την σύνταξη και η «φροντίδα» που πήραμε ήταν νόμοι και παράγραφοι που σε κάνουν βλάκα, που σε κάνουν να μην ξέρεις πόσος είναι ο μισθός σου και η σύνταξή σου κάθε μήνα και γιατί είναι τόσο ακριβώς. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι το όφελος αυτό έχει την εγγύηση του Δημοσίου, που σημαίνει ότι σε περίπτωση που κάποιο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα τεθεί σε εκκαθάριση, το δημόσιο θα πρέπει να καλύψει το ποσό του αναβαλλόμενου φόρου με μετρητά. Και από ποιον θα τα ληστέψουν τα 2,5 δις ευρώ; Από τα συνήθη υποζύγια των «ισοδύναμων μέτρων», φυσικά. Που ήδη έχουν πληρώσει άμεσα από την τσέπη τους, ή με χρέη και δάνεια, άλλα 128 δις για να τα καταβροχθίσουν οι τραπεζίτες και το κεφάλαιο. Η είδηση είναι ομολογουμένως φτιαγμένη με συντακτική, γραμματολογική και εννοιολογική μαστοριά. Πληροφορεί τον αναγνώστη για μια καραμπινάτη κλεψιά, σε βάρος του λαού, σαν να πρόκειται για την πιο αισιόδοξη είδηση των τελευταίων ημερών. Ή μάλλον δεν πληροφορεί. Αποκρύπτει. Μαστοριά στη μετατροπή του άσπρου σε μαύρο. Πώς θα το έλεγαν αυτό στον θανατοποινίτη; Σήμερα θα έχετε μια θαυμάσια μέρα. Σύμμαχός σας το εκτελεστικό απόσπασμα, η επιλογή του τοίχου για την εκτέλεση, σε απαλό, ήρεμο χρώμα και η ρύθμιση για αναβολή της σκέψεώς σας ... αιωνίως.

http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η εργοδοσία των «Mikel» ζητάει από εργαζόμενη να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι απεργεί!

2

Να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι απεργεί «με γνώση των συνεπειών του νόμου» εξανάγκασε εργαζόμενη η αλυσίδα καφέ «Μikel», σύμφωνα με καταγγελία του Συνδικάτου Επισιτισμού, Τουρισμού και Ξενοδοχείων Αττικής.
Αναλυτικά η καταγγελία του Συνδικάτου:

«Η εργοδοσία της αλυσίδας καφέ MIKEL, που μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν με αντεργατικές και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, ξαναχτύπησε λίγες ώρες πριν από την Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία της 27ης Νοέμβρη 2014.
Υποχρέωσε εργαζόμενη που δήλωσε ότι θα απεργήσει να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι απεργεί με γνώση των …συνεπειών του νόμου(!!!), δικαιολογώντας την ενέργεια αυτή ως γραμμή της εταιρείας.
Αποδεικνύεται άλλη μια φορά ότι πίσω από τη βιτρίνα των πολυδιαφημισμένων αλυσίδων επισιτισμού κρύβεται η πιο στυγνή εκμετάλλευση, η τρομοκρατία και η αδίστακτη επιβολή των χειρότερων μορφών εργασίας.
Παρανομίες για τις οποίες κανένας εισαγγελέας και κανένας ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους δεν πρόκειται να παρέμβει, όπως παρεμβαίνουν απέναντι στο κίνημα, στα ταξικά σωματεία και στους πρωτοπόρους αγωνιστές.
Δίνουμε το μήνυμα προς όλους τους αποδέκτες ότι όσο κι αν προσπαθούν να βάλουν εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση, θα μας βρίσκουν όλο και περισσότερους μπροστά τους.
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει, των εργατών η πάλη θα τη σπάσει».

http://www.902.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την εκδήλωση "Εναυσμα" της Αλεξανδρούπολης

0

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22 Νοέμβρη και στην Αλεξανδρούπολη το Έναυσμα, στο πλαίσιο των πανελλαδικών εκδηλώσεων των Αγωνιστικών Κινήσεων. Η πολιτική μας εκδήλωση είχε θέμα «Η νεολαία μπροστά στις προκλήσεις των καιρών, μόνη διέξοδος οι αγώνες μας» και φιλοδοξούσε να ανοίξει τα ζητήματα ολόκληρης της νεολαίας πέραν από τα φοιτητικά αμφιθέατρα που έχουμε συνηθίσει να συζητάμε. Όπως επίσης και να αναδείξει πως οι κοινές αγωνίες και διεκδικήσεις των νεολαίων για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες περνούν μέσα από τους αγώνες τους. Συχνή αναφορά και αντιστοιχίες έγιναν στον πρόσφατο, νικηφόρο αγώνα ενάντια στα προαπαιτούμενα στην πόλη μας, αλλά και στις αιχμές και αιτήματα πάλης που αναδεικνύονται (διαγραφές, φασιστικοποίηση-πειθάρχηση). Η κουβέντα ήταν πολύ πλούσια με ζωντάνια, προβληματισμό και αντιπαράθεση απόψεων.
Ακλούθησε ρεμπέτικο γλέντι με τους "οφ αμάν" το οποίο προσέλκυσε πολύ κόσμο με αποτέλεσμα ένα γεμάτο αναγνωστήριο και κέφι που κράτησε μέχρι το πρωί. Η επιτυχία της διοργάνωσης μας δίνει θάρρος για να μπούμε ακόμα πιο αποφασιστικά στις μάχες του επόμενου διαστήματος μαζικοποιώντας τις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις και να αντισταθούμε στην επίθεση στα δικαιώματά μας. Το επόμενο ραντεβού στους δρόμους!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξάνθη, Εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ για την επίθεση στην εκπαίδευση

0

Μαζική και ενδιαφέρουσα ήταν η εκδήλωση που πραγματοποίησε η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, στις 23 Νοέμβρη στο Εργατικό Κέντρο της Ξάνθης. Την εκδήλωση, που είχε θέμα την ολομέτωπη επίθεση του συστήματος σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης και τις απαντήσεις που πρέπει να δώσει το κίνημα, την παρακολούθησαν με ενδιαφέρον περίπου 50 άτομα, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και άλλοι εργαζόμενοι.
Οι εισηγητές (Τ. Μπαϊρακτάρης από τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, Θ. Τσιριγώτης από τον Εκπαιδευτικό Όμιλο και Δ. Μάνος από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπ/κών) δεν περιορίστηκαν στην περιγραφή και ανάλυση του χαρακτήρα και των στόχων της επίθεσης, αλλά έθεσαν και σκέψεις, προβληματισμούς και προτάσεις για τα βήματα που πρέπει να γίνουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην κατεύθυνση απάντησης σ' αυτήν την επίθεση. Η συζήτηση που ακολούθησε ανέδειξε και διαφορετικές προσεγγίσεις, ως προς το θέμα αυτό, κυρίως όμως ανέδειξε την αναγκαιότητα να παρθούν πρωτοβουλίες παντού σε όλους του χώρους δουλειάς και σπουδών που θα συσπειρώνουν αγωνιστές και θα κινητοποιούν εργαζόμενους και σπουδαστές στα πραγματικά τους προβλήματα και με κατεύθυνση αντιπαράθεσης και όχι συνδιαλλαγής.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την Λάρισα για τις απεργιακές συγκεντρώσεις

0

Στη Λάρισα η απεργιακή κινητοποίηση χαρακτηρίστηκε από την περιορισμένη μαζικότητα της. Η συνολική εικόνα των συγκεντρώσεων, σίγουρα ήταν πίσω από τις απαιτήσεις και της περιόδου αλλά όχι και απογοητευτική σε σχέση με τα κινηματικά δεδομένα του τελευταίου διαστήματος. Αυτό που ήταν σίγουρα απογοητευτικό ήταν η στάση των δυνάμεων της αριστεράς που φρόντισαν ώστε σε μια πόλη σαν την Λάρισα να πραγματοποιηθούν τρεις συγκεντρώσεις και τρεις ξεχωριστές πορείες. Σε μια περίοδο που η ενότητα στον αγώνα, η συσπείρωση των εργαζομένων και το δυνάμωμα κάθε φωνής αντίστασης είναι επιβεβλημένη, κάποιοι επιλέγουν τον καιροσκοπισμό και την καταγραφή κομματικών δυνάμεων.
Έτσι από την μια είχαμε την συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας και του ΠΑΜΕ στην κεντρική πλατεία. Στην πλατεία Ταχυδρομείου ήταν η συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ και στην πλατεία Λαού την συγκέντρωση της ΟΛΜΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να κινηθεί κάπου στο ενδιάμεσο των δυο τελευταίων συγκέντρωσαν (τη στιγμή που γραφόταν το κείμενο δεν είχαμε ακόμα εικόνα στο πια πορεία συμμετείχε τελικά).
Περά όμως από τις διαφορετικές συγκεντρώσεις, ακόμα και όταν υπήρξε η δυνατότητα να συναντηθούν τα ξεχωριστά μπλοκ των αργαζόμενων στο δρόμο ( σε δυο περιπτώσεις ) με εύθηνη της ηγεσίας του εργατικού κέντρου-ΠΑΜΕ, απετράπη η οποία ώσμωση.
Η Ταξική Πορεία συμμετείχε με ξεχωριστό μπλοκ στην απεργιακή συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου παρεμβαίνοντας κατά τη διάρκεια της πορείας με συνθήματα και μοίρασμα προκηρύξεων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η απεργιακή κινητοποίηση στη Ξάνθη

0

Αρκετά καλή ήταν η απεργιακή συγκέντρωση και πορεία που διοργάνωσαν από κοινού ΝΤ ΑΔΕΔΥ και Εργατικό Κέντρο (το δεύτερο μόνο κατ' όνομα). Συγκέντρωσε αρκετές εκατοντάδες απεργούς (περισσότερους από 600), ενώ μαζική ήταν και η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (πάνω από 150). Φυσικά αυτή η μαζικότητα δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές αναγκαιότητες, αλλά απ' τη μια δείχνει διαθέσεις και από την άλλη δημιούργησε κλίμα ικανοποίησης στους συμμετέχοντες. Επίσης υψηλά ήταν τα ποσοστά τουλάχιστον σε κάποιους χώρους του δημόσιου τομέα. Πλησίασαν το 80% στους δάσκαλους, πέρασαν το 40% στους καθηγητές και κινήθηκαν στο 35% στην αντιπεριφέρεια.
Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ μαζί με τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκαναν προσυγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας και στη συνέχεια συμμετείχαν στην πορεία ΕΚ-ΑΔΕΔΥ.
Το μπλοκ Λαϊκή Αντίσταση-Αγωνιστικές Κινήσεις ήταν αρκετά καλό, συγκέντρωσε πάνω από 50 διαδηλωτές και ήταν ίσως το πιο αγωνιστικό κομμάτι της πορείας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πάτρα -Απεργία!

0

Από το πρωί μέλη του συλλόγου εμποροϋπαλλήλων Πάτρας, μαζί με συναγωνιστές από πολιτικές οργανώσεις, περιφρούρησαν το κέντρο της πόλης μπλοκάροντας τα καταστήματα που ήθελα να ανοίξουν την ημέρα ης απεργίας καλώντας τους εργαζόμενους να συμμετέχουν στην πορεία που είχε καλεστεί μπροστά από το Ε.Κ.Π. στην πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (Όλγας).
Παρά την συνεχή βροχόπτωση τα σωματεία κατέβηκαν με τα πανό τους στο δρόμο και πλήθος κόσμου συμμετείχε σε μια μαζικότατη πορεία στο κέντρο της πόλης.
Οι φοιτητικοί σύλλογοι με εκκίνηση από το Παράρτημα ενώθηκαν με τα μπλοκ των εργαζομένων και πορεύτηκαν μαζί. Στο πανό των φ.σ. χώρεσαν το Χημικό, Γεωλογικό, Φυσικό, Βιολογικό, Μηχ/Μηχ, Χημ/Μηχ, και η Φαρμακευτική, αλλά οι συνελεύσεις των Ηλεκτρολόγων και των Θεατρικών σπουδών δεν είχαν θέση σε αυτό, παρόλο που είναι οι μοναδικές σχολές στην Πάτρα που εδώ και εβδομάδες είναι σε κατάληψη, μάλλον ήταν που το Δ.Σ.(!) της Επιστήμης Υλικών είχε πιο σημαντική θέση σε αυτό το πανό. Παρά τις αντιδράσεις των Αγωνιστικών Κινήσεων η απάντηση που δόθηκε ήταν να πάρουν ένα πινέλο και να στριμωχτούν και αυτές οι σχολές στη σειρά.
Την ώρα που εκπρόσωπος του Ε.Κ. Πάτρας ανέβηκε στο βήμα για χαιρετισμό οι συγκεντρωμένοι ξεκίνησαν την πορεία απαξιώνοντας την ηγεσία του συμβιβασμένου ΠΑΣΚίτικου συνδικαλισμού. Στα εργοστάσια Amstel και ΕΛΠΑΚ που «εργάζονται» πρόεδρος και αντιπρόεδρος του εργατικού κέντρου οι εργαζόμενοι δεν απήργησαν μιας και δεν έγινε ούτε προετοιμασία ούτε περιφρούρηση τις απεργίας. Να τελικά ποιος είναι ο ρόλος των συγκεκριμένων εργατοπατέρων τις ΠΑΣΚΕ.
Με προκηρύξεις συναγωνιστές της Λαϊκής Αντίστασης έκαναν παρέμβαση στους εργαζομένους και στη νεολαία αναδεικνύοντας την απάτη της εκλογικής αναμονής και την προοπτική της οργάνωσης του λαού και των αγώνων των εργαζομένων. Στηρίζοντας με τις δυνάμεις της την απεργία, την περιφρούρηση αυτής στο κέντρο της πόλης και με πανό και συνθήματα ενάντια στις πολιτικές που ρημάζουν κατέβηκε στο δρόμο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 27 ΝΟΕΜΒΡΗ

0

Πραγματοποιήθηκαν με αρκετή μαζικότητα οι απεργιακές συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη, με μεγαλύτερη συμμετοχή από ότι στην προηγούμενη απεργία. Υπήρχαν δύο συγκεντρώσεις, στο Άγαλμα Βενιζέλου από το ΠΑΜΕ και στο ΕΚΘ από τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ όπου συμμετείχαν σωματεία εργαζομένων.
Η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία συμμετείχε στη προσυγκέντρωση που είχε οριστεί στην Καμάρα από οργανώσεις και συλλογικότητες. Στο μπλοκ της Λ.Α. - Α.Α.Σ. συμμετείχαν με πανό και οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Κατά τη διάρκεια της πορείας γινόταν μοίρασμα υλικού της Λ.Α.-Α.Α.Σ., της Ταξικής Πορείας και της Πρωτοβουλίας Νέων Εργαζομένων-Ανέργων με θετική ανταπόκριση από τον κόσμο της πόλης.
Η Ταξική Πορεία το τελευταίο διάστημα είχε οργανώσει και πραγματοποιήσει μια σειρά από επισκέψεις σε εργασιακούς χώρους για μοίρασμα προπαγανδιστικού υλικού για την απεργία.
Αρνητικό ρόλο ως προς τη μαζικοποίηση των πορειών έπαιξε η έλλειψη δρομολογίων του ΟΑΣΘ που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πάγια τακτική από την διοίκηση του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η απεργιακή κινητοποίηση στην Αθήνα

7

Καλή από άποψη μαζικότητας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η παρουσία του κόσμου σήμερα στο κέντρο της Αθήνας στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Δεν είχε βέβαια καμιά σχέση με τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις της διετίας 2010 - 2012 αλλά δεν ήταν και απογοητευτική.
Οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είχαν καλέσει σε συγκέντρωση στη Κλαυθμώνος. Προσυγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν από το ΜΕΤΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ στα Χαυτεία, στο Μουσείο από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ κ.λπ.), σχήματα του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου (Ροσινάντε), κάποια σωματεία (ΣΜΤ, ΣΕΦΚ, ΣΥΒΧΑ, WIND κ.λπ.) και φοιτητικούς συλλόγους. Προσυγκέντρωση στη Σταδίου και Σανταρόζα πραγματοποίησε η Λαϊκή Αντίσταση - Α.Α.Σ. μαζί με την ΕΡΓΑΣ, την Ταξική Πορεία και τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ. Το ΠΑΜΕ πραγματοποίησε τη δική συγκέντρωση στην Ομόνοια.
Η σημερινή απεργιακή κινητοποίηση στηρίχθηκε κατά βάση από τον πολιτικοποιημένο κόσμο, για τη συμμετοχή τώρα στην απεργία αυτή καθ' αυτή δεν έχουμε στοιχεία ακόμη και τα μηνύματα που έχουμε είναι αντιφατικά. Η συνθηματολογία είχε να κάνει με βάση τις πολιτικές επιλογές του καθένα και σε μεγάλο βαθμό επικράτησε η σχετική με την πτώση της κυβέρνησης και της αναμονής εκλογών και κυβέρνησης της Αριστεράς.
Η Λαϊκή Αντίσταση, μαζί με τα σχήματα που προναφέραμε, είχε μια καλή παρουσία και προσπάθησε στη παρέμβασή της, κοντράροντας το κλίμα εκλογικής αναμονής και των σχτικών αυταπατών, να αναδείξει την αναγκαιότητα των αγώνων του εργαζόμενου λαού κατά της πολιτικής των μνημονίων που εφαρμόζονται από την κυβέρνηση και επιβάλονται από τους ιμπεριαλιστές.
Ας αναλογιστούν λοιπόν όλοι αυτοί που με τον ένα ή άλλο τρόπο καλλιεργούν τις εκλογικές αυταπάτες τη ζημιά που κάνουν στο κίνημα. Γιατί εδώ και δυόμιση χρόνια με την Αριστερά (εκλογικά) πιο ισχυρή από κάθε άλλη φορά η επίθεση όχι μόνο περνάει αλλά δεν βρίσκει και τίποτα ιδιαίτερα εμπόδια. Ας αναλογιστούν όλοι τους για τις ευθύνες που έχουν για το ότι ο κόσμος που πραγματοποίησε δεκάδες μαζικές, αποφασιστικές και πολλές φορές με πραγματικά συγκρουσιακές διαθέσεις απέναντι στη καταστολή, που ξεσηκώθηκε το καλοκαίρι του 2011 και με την παρουσία του ανέτρεψε το ως τότε γνωστό πολιτικό σκηνικό τώρα πλέον δεν κατεβαίνει στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Και δεν αναφερόμαστε ντε και καλά στις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων αλλά στο κόσμο και τους αγωνιστές που πραγματικά αγωνιούν και βλέπουν ότι η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, στην ίδια τη ζωή του λαού συνεχίζεται απρόσκοπτα παρά ακόμη και το κλίμα προεκλογικής περιόδου που καλλιεργείται και παρά το ότι η αριστερά(;;) θεωρείται πιο ισχυρή από ποτέ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 27 ΝΟΕΜΒΡΗ! ΚΑΤΩ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.! ΚΑΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΣΤΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ!

2

Η γνωστή κατάληξη της πολυπαιγμένης φαρσοκωμωδίας της «διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα» με την εξίσου γνωστή των «κόκκινων γραμμών» αποδεικνύει τρία πράγματα:

- Ότι είναι τέτοιο το βάθεμα της πολύπλευρης εξάρτησης από τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που η κυβέρνηση και το πολιτικό προσωπικό της ντόπιας άρχουσας τάξης δεν είναι σε καθόλου εύκολη θέση να αποσπάσει κάποια «χαλάρωση» για να στηρίξει την απατηλή προπαγάνδα της περί του «τέλους των μνημονίων». Ο τραγέλαφος με τη ρύθμιση των δόσεων για τον ΕΝΦΙΑ είναι ενδεικτικός.
- Ότι το βαρέλι της αντιλαϊκής επίθεσης είναι χωρίς πάτο όσο δεν δυναμώνουν οι μαζικοί αγώνες. Νέα (για ακόμα μια φορά τα… τελευταία) έρχονται. Μέτρα που σχετίζονται με την παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με τη νέα περικοπή του λαϊκού εισοδήματος (μέσω της προετοιμασίας άλλου μισθολογίου), με την ανατροπή συνδικαλιστικών και πολιτικών κατακτήσεων και πολλά ακόμα.
- Ότι το κλίμα παρατεταμένης εκλογικής αναμονής (από τον Ιούνη του 2012 μέχρι σήμερα με διάφορους ενδιάμεσους σταθμούς) και οι συνακόλουθες κοινοβουλευτικές αυταπάτες έχουν λειτουργήσει παραλυτικά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και έχουν αποθρασύνει πλήρως τα ξένα και ντόπια αφεντικά.

Και ενώ όλα αυτά βρίσκονται σε εξέλιξη, η κυβέρνηση κλιμακώνει την πολιτική καταστολής και τρομοκρατίας απέναντι στη μαθητική και φοιτητική νεολαία, μπροστά στο ενδεχόμενο να βγει αυτή στο δρόμο του αγώνα. Ενώ όλοι οι εργασιακοί χώροι στενάζουν κάτω από την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία.
Η μακρόχρονη κυριαρχία στα σωματεία αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων τα αποσυγκρότησε πλήρως, ξεδόντιασε τις εργατικές αντιστάσεις, τα οδήγησε στο γκρεμό της ταξικής συνεργασίας. Δημιούργησε το έδαφος που διευκόλυνε το πέρασμα της αντιλαϊκής λαίλαπας που ζούμε. Τις βασικές ευθύνες τις έχουν οι φορείς του κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ που ήταν το μακρύ χέρι του συστήματος και των κυρίαρχων αστικών κομμάτων μέσα στους χώρους των εργαζομένων. Δεν είναι όμως λίγες και οι ευθύνες των ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΜΕ: Ο πρώτος προωθεί μόνο κινήσεις που υποτάσσονται στις κοινοβουλευτικές εκλογικές επιδιώξεις και στις κυβερνητικές βλέψεις του ΣΥΡΙΖΑ ,σε μια πολιτική ταξικής συνεργασίας και αστικής διαχείρισης των λαϊκών προβλημάτων. Το δεύτερο μόνο εκείνες που -μέσω του διαχωρισμού από τις κινητοποιήσεις ή και τις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων- εξασφαλίζουν την ποδηγεσία της πολιτικής του ΚΚΕ. Και οι δύο, δεν προωθούν (όπως φάνηκε και σε κρίσιμες ταξικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων) την κλιμάκωση των αγώνων και την πολιτική σύγκρουση με το αστικό σύστημα.
Σε αυτό το κλίμα, η συνδικαλιστική ηγεσία -μετά από πολλές καθυστερήσεις και παλινωδίες- εξαγγέλλει την 24ωρη απεργία στις 27 Νοέμβρη. Είναι μια απεργία που την προκήρυξε με βαριά καρδιά, μια απεργία που, ουσιαστικά, δεν τη θέλει. Οι δικοί της στόχοι είναι σαφείς: Η ξεπουλημένη ηγεσία του Παναγόπουλου που δεν εκφράζει τίποτα από τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων θέλει να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και να βγει από την «υποχρέωση».
Όμως η απεργία δεν είναι εθιμοτυπική υποχρέωση. Πρέπει όλοι να απεργήσουμε μαζικά στις 27 Νοέμβρη.

- Για να κάνουμε βήματα πολιτικοσυνδικαλιστικής και οργανωτικής συγκρότησης στους χώρους δουλειάς ενάντια στην εργοδοσία και στην κυβέρνηση.
- Για να ξαναβάλουμε το μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα εκεί που πραγματικά πρέπει – στο δρόμο του αγώνα. Και να φύγουμε από τον αποπροσανατολισμό των «180 βουλευτών για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας» και της συζήτησης για εκλογές.
- Γιατί η απεργία είναι πάντα αγκάθι στην καρδιά του συστήματος εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης – γι’ αυτό άλλωστε το λόγο ετοιμάζεται νέος αντισυνδικαλιστικός – αντιαπεργιακός νόμος. Γιατί η απεργία είναι βασικό μέσο αντίστασης και πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Και αν το ένα καθήκον είναι η μαζικοποίηση της απεργίας, το άλλο είναι να περάσει η υπόθεση της επιτυχίας της στους ίδιους τους εργαζόμενους. Έτσι ώστε να κάνει πιο δύσκολη την εφαρμογή των σχεδίων της συμβιβασμένης –υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας, που θα επιδιώξει η απεργία αυτή να μην έχει κλιμάκωση και συνέχεια.
Ενάντια στην αντιλαϊκή – αντεργατική μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ , του ΔΝΤ και του κεφαλαίου, παλεύουμε για:

- Μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους. Ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τις αξιολογήσεις και τις ατομικές συμβάσεις, τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες.
- Συλλογικές συμβάσεις.
- Αυξήσεις στους μισθούς.
- Πλήρη ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
- Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους χωρίς όρους και προϋποθέσεις για όλο το διάστημα ανεργίας.
- Δημοκρατικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, το νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο, τις επιστρατεύσεις και τις τρομοκρατικές απολύσεις.

Συμμετέχουμε – μαζικοποιούμε - ανασυγκροτούμε τα σωματεία μας, παλεύουμε μέσα και έξω απ΄ αυτά στην κατεύθυνση συγκρότησης αγωνιστικού μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων. Είναι ο μόνος τρόπος να υπερασπίσουμε τη ζωή μας.

22.11.2014

http://la-aas.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όσο σπέρνουν φτώχεια και βαρβαρότητα, θα θερίζουν την οργή των εξεγέρσεων!

0

Ασυγκράτητο είναι το ποτάμι της οργής που έχει ξεχυθεί στους δρόμους του Φέργκιουσον, αλλά και σε πολλές ακόμα περιοχές των ΗΠΑ. Η αθωωτική απόφαση των ενόρκων για τον αστυνομικό που δολοφόνησε το καλοκαίρι τον 18χρονο αφροαμερικανό Μάικλ Μπράουν, αποτέλεσε ταυτόχρονα αφορμή και αιτία για το κοινωνικό ξέσπασμα που σαρώνει την ιμπεριαλιστική μητρόπολη. Είχε προηγηθεί η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 12χρονου αγοριού αφροαμερικανικής καταγωγής στο Κλήβελαντ από τις δυνάμεις καταστολής, που θεώρησαν ότι το να παίζει με πλαστικό πιστόλι σε έναν παιδότοπο αποτελούσε «επικίνδυνη συμπεριφορά».
Ατέλειωτος είναι ο κατάλογος όσων πέφτουν θύματα της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ, λόγω του χρώματός τους. Ακόμα πιο μακροσκελής είναι αυτός που περιλαμβάνει όσους για τον ίδιο λόγο βρίσκονται έγκλειστοι στις φυλακές με βαριές ποινές. Οι ρατσιστικές διακρίσεις, η «γκετοποίηση», η εξώθηση στο περιθώριο αυτών των κομματιών, αποτελούν την κραυγαλέα πραγματικότητα της χώρας του «αμερικανικού ονείρου». Όσο και να προσπαθούν να φτιασιδώσουν αυτήν την πραγματικότητα και να τη σκεπάσουν με τα κροκοδείλια δάκρυα των ιθυνόντων, δεν μπορούν να κρύψουν την εξής μεγάλη αλήθεια: ότι βασικοί αποδέκτες της κρατικής και παρακρατικής βαρβαρότητας δεν είναι άλλοι από τους φτωχούς και «κολασμένους». Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο σε μια χώρα με μαύρο πρόεδρο, να βλέπουμε να στήνονται τα σύγχρονα «απαρτχάιντ». Γιατί πολύ απλά, αυτό που κυρίως θέλει να αποτρέψει το ρατσιστικό δηλητήριο δεν είναι παρά η ενότητα της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευόμενων.
Το γεγονός που αναδεικνύεται, όμως, σε όλες του τις διαστάσεις είναι το πως το σύστημα της εκμετάλλευσης έχει επιλέξει σε παγκόσμια κλίμακα να αντιμετωπίζει τη νεολαία. Ως φυσικό επακόλουθο μιας πολιτικής που της στερεί κάθε μέλλον και προοπτική, εξαπολύει ενάντιά της όλη του τη βαναυσότητα. Για να καταστείλει τις τάσεις αμφισβήτησης στους κόλπους της, οπλίζει το χέρι των μηχανισμών του, παράγοντας συνεχώς θύματα. Από τους άγρια δολοφονημένους 43 φοιτητές στο Μεξικό και το νεαρό διαδηλωτή στη Γαλλία που κατέληξε από ευθεία βολή χειροβομβίδας κρότου λάμψης, μέχρι τον 15χρονο Μπερκίν Ελβάν στην εξέγερση της Ταξίμ στην Τουρκία και το «δικό μας» Αλέξη…
Νομίζουν πως με αυτόν τον τρόπο θα καθυποτάξουν τη νεολαία. Πιστεύουν πως θα την κάνουν να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα το παρόν της φτώχειας, των πολέμων και της άγριας καταπίεσης, καθώς και το ακόμα πιο μαύρο μέλλον, πειθαρχώντας στη φαινομενική παντοδυναμία τους. Είναι βαθιά νυχτωμένοι!
Γιατί οι νέοι άνθρωποι αποδεικνύουν ότι τίποτε δεν τους λυγίζει! Τσαλακώνουν όλο και πιο συχνά την εικόνα του «ανίκητου» που θέλει να τους παρουσιάζει το σύστημα, βγαίνοντας στους δρόμους του αγώνα. Αυτό δείχνουν τα αγωνιστικά σκιρτήματα ενάντια στην τρομοκρατία και το δόγμα «νόμος και τάξη» που επιχειρείται να επιβληθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια, οι διαδηλώσεις σε Γαλλία και Μεξικό, οι κατειλημμένες σχολές στο Μπέρκλεϋ. Με αποκορύφωμα την κοινωνική έκρηξη που συνταράσσει το Φέργκιουσον.
Δηλώνουμε αλληλέγγυοι στην πάλη της νεολαίας και του λαού ενάντια στην πολιτική του ρατσισμού και της ταξικής καταπίεσης στις ΗΠΑ. Ως το μεγαλύτερο διεθνιστικό καθήκον μας αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια να συμβάλλουμε στο να συγκροτηθούν τα υπόγεια ρεύματα οργής και αγανάκτησης της νεολαίας της χώρας μας σε ένα μαζικό και ανυποχώρητο κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στη βάρβαρη επίθεση του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Το σύστημα της εκμετάλλευσης αποπνέει όλη τη μπόχα του γερασμένου κόσμου που αντιπροσωπεύει. Οι εξεγέρσεις μας είναι το μέλλον!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φέργκιουσον: «Οι τοίχοι, τα σίδερα, τα όπλα και οι φρουροί δεν μπορούν να περικυκλώσουν ή να περιορίσουν τις λαϊκές ιδέες»

0

Η άρνηση των ενόρκων να στείλουν στο δικαστήριο τον δολοφόνο του 18χρονου μαύρου Μάικλ Μπράουν ξεσήκωσε για άλλη μια φορά τους μαύρους, και όχι μόνο, Αμερικανούς σε όλη τη χώρα. Στο ίδιο το Φέργκιουσον οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη βιαιότητα από την αστυνομία ενώ ο μαύρος και ...αριστερός πρόεδρος των ΗΠΑ στο μόνο που αρκέστηκε ήταν να δηλώσει ότι πρέπει να γίνονται σεβαστές οι αποφάσεις της δικαιοσύνης (ποιας;). Προφανώς από ένα πρόεδρο των ΗΠΑ, ανεξαρτήτου χρώματος και φύλου, δεν θα περιμέναμε τίποτ' άλλο. Δεν είναι το χρώμα που καθορίζει τις στάσεις και συμπεριφορές αλλά η ταξική θέση! Γι΄αυτό και απορούμε με τις απορίες που εκφράζουν, και αριστεροί(;), στη χώρα μας γι' αυτή τη στάση του. Ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται και η Κου Κλουξ Κλαν και να απειλεί διαδηλωτές.Διαδηλώσεις έγιναν και στο Λονδίνο.
Εμείς εδώ αναδημοσιεύουμε άρθρο του Danny Haiphong ακτιβιστή και αρθρογράφου του BLACK AGENDA REPORT. Αν και γράφτηκε στις 28 Αυγούστου εξακολουθεί και μετά τα σημερινά γεγονότα να διατηρεί την αξία του. Δημοσιεύτηκε και στην Προλεταριακή Σημαία τον Σεπτέμβρη.

Το αμερικάνικο αστυνομικό κράτος: ο δρόμος προς το Φέργκιουσον και η αναγκαιότητα για ένα αντιιμπεριαλιστικό πνεύμα

Του Danny Haiphong

Ο πρόεδρος Ομπάμα μετά τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του 18χρονου μαύρου Μάικλ Μπράουν δήλωσε, με την τυπική ρητορική της προεδρίας του, ότι δεν πρέπει να ασκείται βία κατά της αστυνομίας. Αυτό την ώρα που ο «Big Mike» έπεφτε νεκρός, αφού δέχτηκε τουλάχιστον 6 σφαίρες από αστυνομικό, προστιθέμενος στη μακρά λίστα των μαύρων Αμερικανών που σκοτώνονται, ένας κάθε 28 ώρες, από τις δυνάμεις της τάξης στις ΗΠΑ.
Η κοινότητα των μαύρων στο Φέργκιουσον του Μιζούρι απάντησε στην κρατική αυτή δολοφονία με μια εβδομάδα αντίστασης. Παρά τις κραυγές των μεγάλων ΜΜΕ για ειρήνη και αξιοπρέπεια (δηλαδή υποταγή), η παρουσία της μαύρης κοινότητας στους δρόμους έδειξε στον καθένα το πραγματικό πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα. Η παρουσία των στρατιωτικοποιημένων EKAM και ο στρατιωτικός τους εξοπλισμός έθεσε υπό σοβαρή κριτική το ιμπεριαλιστικό αστυνομικό κράτος. Η άρχουσα τάξη συνδύασε αυτή τη στρατιωτική πολιορκία με την αποστολή «ήπιων δυνάμεων», ενός μαύρου αστυνομικού διοικητή, του Τζέσε Τζάκσον, του Αλ Σάρπτον, του Ντον Λέμον από το CNN, με σκοπό να καταστείλουν την ειρηνική εξέγερση. Όμως, παρά την παρεμβολή της μαύρης «ηγεσίας», η εξέγερση δεν δείχνει σημάδια αποκλιμάκωσης, πράγμα που σημαίνει ότι οι απανταχού οργανωτές και ακτιβιστές θα πρέπει να της δώσουν μεγάλη προσοχή.

Μια σταθερή εκδήλωση αλληλεγγύης προς τους μαύρους Αμερικανούς του Φέργκιουσον πρέπει να αναπτυχθεί με την οργάνωση των καταπιεζόμενων. Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα των αριστερών οργανωτών και ακτιβιστών είναι η οικοδόμηση ενός αντιιμπεριαλιστικού πνεύματος που θα ενοποιήσει τους καταπιεζόμενους στις ΗΠΑ με τους αγώνες των λαών που αντιστέκονται στις επιδρομές του αυτοκράτορα Ομπάμα στο εξωτερικό. Χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια για να αποβάλουμε το αριστερό λούστρο με το οποίο η άρχουσα τάξη έχει καλύψει τον Ομπάμα.

Οι μαύροι Αμερικανοί του Φέργκιουσον συγκρούονται κατά μέτωπον με αστυνομικούς και εθνοφύλακες, εξοπλισμένους μέχρι τα δόντια με στρατιωτικά όπλα και σύγχρονη τεχνολογία. Η ρίζα της στρατιωτικοποίησης της αστυνομίας βρίσκεται στις σχέσεις της εγχώριας αντι-μαύρης πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της διεθνούς ληστρικής πολιτικής του. Το 1969 ο πρόεδρος Νίξον εξαπέλυσε την πρώτη επιχείρηση των ΕΚΑΜ (SWAT) για να εξαλείψει τους Μαύρους Πάνθηρες του Λος Άντζελες. Έξω από τα γραφεία των Μαύρων Πανθήρων διεξήχθη 5ωρη μάχη, με τρεις Μαύρους Πάνθηρες τραυματίες. Η σύγκρουση αυτή εγκαινίασε μια τακτική κατά την οποία τα αστυνομικά τμήματα ζητάνε από την Ουάσιγκτον ελικόπτερα, καραμπίνες, χειροβομβίδες και γενικά εξοπλισμό που χρησιμοποιεί ο στρατός. Μετά την επιδρομή αυτή ομάδες ΕΚΑΜ ξεφύτρωσαν σε όλη τη χώρα και μάλιστα φέρουν το έμβλημα «41η» σαν σύμβολο της λευκής φυλετικής αλληλεγγύης και αποκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο της αστυνομίας σαν στρατού κατοχής της μαύρης κοινότητας.
Το 1969 ήταν η χρονιά που η αμερικάνικη άρχουσα τάξη σχεδίαζε να διαλύσει τελείως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων. Το πρόγραμμα του κόμματος αυτού συμπεριλάμβανε ως δέσμευση αρχών τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Η αντίθεσή τους στον πόλεμο του Βιετνάμ εξόργισε το αμερικάνικο κατεστημένο. Η ιδεολογία τους συνέδεε τον αγώνα των μαύρων στις ΗΠΑ με τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των άλλων λαών, μετατρέποντάς τους σε άμεση απειλή για την αμερικάνικη τάξη πραγμάτων. Αυτό ανάγκασε την αμερικάνικη άρχουσα τάξη να κηρύξει τον πόλεμο στους Πάνθηρες. Το 1968 ο επικεφαλής του FBI Έντγκαρ Χούβερ χαρακτήρισε τους Μαύρους Πάνθηρες τη μεγαλύτερη απειλή για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Το 1969 οι δολοφονίες των John «Bunchy» Carter, Fred Hampton, Mark Clark και πολλών άλλων Πανθήρων έδειξαν ξεκάθαρα την κοινή δράση των τοπικών αστυνομιών και του FBI στην κατεύθυνση πλήρους αφανισμού της επαναστατικής αυτής οργάνωσης.

Η καταστολή της μαύρης αντίστασης συνεχίστηκε με τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών» του Ρέιγκαν. Ήδη ως τότε η ηγεσία των Μαύρων Πανθήρων είχε διασκορπιστεί, αδυνατισμένη από εσωτερικές αλλαγές και την καταστολή. Η αμερικάνικη άρχουσα τάξη βρήκε την ευκαιρία να ποινικοποιήσει τη μαύρη κοινότητα, σαν μια μέθοδο κοινωνικού ελέγχου. Εκατομμύρια δολάρια ομοσπονδιακής βοήθειας και στρατιωτικού εξοπλισμού μεταφέρθηκαν στα αστυνομικά τμήματα ώστε να διεξαχθούν στρατιωτικού τύπου «επιδρομές» και «συλλήψεις για ναρκωτικά». Ο σκοπός του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» ήταν ο έλεγχος της μαύρης αντίστασης, ενώ η αποβιομηχάνιση δημιούργησε υπερπληθώρα μετακινούμενης μαύρης εργατικής δύναμης. Η πανεθνική ποινικοποίηση της μαύρης Αμερικής μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε ένα κράτος-φυλακή, με σχεδόν τρία εκατομμύρια μαύρους πίσω από τα σίδερα.

Όσο ο αμερικάνικος στρατός κατοχής (αστυνομία) τρομοκρατούσε τη μαύρη εργατική τάξη, η άρχουσα τάξη χρησιμοποιούσε την ίδια «αντιναρκωτική» πολιτική για να προωθήσει τα συμφέροντα της στη Λατινική Αμερική και στη Μέση Ανατολή. Η CIA και η Ουάσιγκτον χρηματοδοτούσαν τους Κόντρας στη Νικαράγουα, στη Γουατεμάλα και στο Ελ Σαλβαδόρ. Οι Κόντρας ήταν ένα αμερικάνικο κατασκεύασμα, μια ομάδα συμμοριτών, που σκοπός τους ήταν η αποσταθεροποίηση της Κεντρικής Αμερικής. Η CIA κατασκεύασε επίσης ένα δίκτυο τζιχαντιστών, με σκοπό την ανατροπή της κοσμικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν το 1979. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην εξαγωγή του χάους σε όλο τον κόσμο, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την αμερικάνικη γεωπολιτική και μονοπωλιακή κυριαρχία.

Ο δημοσιογράφος Gary Webb ξεσκέπασε τον διττό ρόλο του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Σε μια έρευνά του, το 1996, ο Webb ανακάλυψε ότι η κοκαΐνη που έμπαινε λαθραία στις ΗΠΑ επωλείτο στο Λος Άντζελες από τρομοκράτες Κόντρας που μάχονταν για λογαριασμό των ΗΠΑ ενάντια στους Σαντινίστας της Νικαράγουας. Τη λαθραία κοκαΐνη την πουλούσαν με τη μορφή του κρακ και τη διένειμαν επίτηδες στη μαύρη κοινότητα, ώστε να νομιμοποιηθούν η ανεξέλεγκτη αστυνόμευση και οι φυλακίσεις. Τα κέρδη από το εμπόριο ναρκωτικών τα έδιναν στους Κόντρας, ώστε να μπορούν να πληρωθούν οι αγορές όπλων από τις ΗΠΑ. Οι αποκαλύψεις του Webb, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές επίπεδο, έδειξαν το διπλό πόλεμο κατά της μαύρης κοινότητας και των καταπιεζόμενων λαών στον κόσμο.

Αυτή η διπλή επίθεση δεν εκτονώθηκε κατά τις τρεις επόμενες προεδρίες, παρά το γεγονός ότι δύο από τις τρεις ήταν του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι Κλίντον, Μπους και Ομπάμα έπαιξαν ο καθένας τον ρόλο του στην εντατικοποίηση του πολέμου, τόσο ενάντια στη μαύρη κοινότητα όσο και στις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις στο εξωτερικό. Ο Κλίντον συνέχισε τις αντιλαϊκές «ναρκω-επιδρομές» και παραχώρησε στις αστυνομικές δυνάμεις 1,2 εκατομμύρια στρατιωτικά είδη. Σε αυτά περιλαμβάνονται 3.800 Μ-16, 185 Μ-14, 73 εκτοξευτές χειροβομβίδων και 112 θωρακισμένα μέσα μεταφοράς προσωπικού. Η προεδρία Κλίντον επέκτεινε τον ρόλο του ΝΑΤΟ στην κατεύθυνση επίτευξης των αμερικάνικων στόχων, εξαπέλυσε τον τζιχαντιστικό τρόμο και διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία. Ένα παρόμοιο μοντέλο χρησιμοποιήθηκε στην Αφρική, όπου ο Κλίντον στήριξε γενοκτονικές συμμορίες στη Ρουάντα και την Ουγκάντα, για να λεηλατήσει τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Η προεδρία Κλίντον έβαλε τις βάσεις για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» του Μπους, μια στρατηγική που τέθηκε σε εφαρμογή μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το Τμήμα Εσωτερικής Ασφάλειας (ΤΕΑ) δημιουργήθηκε με εκατομμύρια δολάρια των φορολογούμενων, με σκοπό την επιτάχυνση της διάβρωσης των πολιτικών ελευθεριών. Από το 2001 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διέθεσε 34 δισ. δολάρια στα διάφορα αστυνομικά τμήματα. Αυτά τα κονδύλια διατέθηκαν για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού από τα αδιάθετα των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Το ΤΕΑ άνοιξε την πόρτα για τη δημιουργία ενός λόμπι αστυνομικών τμημάτων, εργολάβων και ομοσπονδιακών παραγόντων, οι καριέρες των οποίων συνδέονται άμεσα με τα κέρδη από τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας.

Οι διαδηλωτές στο Φέργκιουσον δίκαια αποδοκίμαζαν τον Ομπάμα φωνάζοντας «δεν αλλάξατε τίποτα, γαμ...τε όλοι». Από την πρώτη του εκλογή, το 2008, ο πρόεδρος «ελπίδα και αλλαγή» επέβλεψε τη μεγαλύτερη μεταφορά όπλων και τεχνολογίας στην αστυνομία. Η προεδρία Ομπάμα επανεκκίνησε το πρόγραμμα Byrnes (1) με 2 δισ. δολάρια, που δίνει τη δυνατότητα στα ΕΚΑΜ να κάνουν χωρίς εντάλματα επιδρομές κατά πολιτών.

Η αριστερή κριτική στον Ομπάμα ήταν πάντα σπασμωδική και αντιφατική, έτσι η εξέγερση του Φέργκιουσον δείχνει τον δρόμο. Η πλειονότητα της Αριστεράς παγιδεύτηκε στον συμβολισμό με την άνοδο του Ομπάμα στην προεδρία. Γρήγορα ο διάδοχος του Μπους έγινε «το μικρότερο κακό», η «πρόοδος» ή κάποιο άλλο φιλελεύθερο και απατηλό σλόγκαν που παρείχε αμνηστία στον ιμπεριαλισμό του Ομπάμα. Τα κινήματα έμεναν αδρανή όσο η προεδρία υποτασσόταν στο χρηματιστικό κεφάλαιο, κατέστειλε τις αντιδράσεις μέσω της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας και τις μαζικές φυλακίσεις μαύρων, ενώ έσπερνε το χάος στον πλανήτη με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις της.

Όμως η εξέγερση του Φέργκιουσον συνεχίζει να δυναμώνει και έχει δώσει ένα σημαντικό μάθημα στην αντιιμπεριαλιστική πάλη. Το θάρρος που έχει επιδειχθεί σε αυτή την εξέγερση επιβεβαιώνει το συμπέρασμα του Μαύρου Πάνθηρα Χιούι Νιούτον: «Οι τοίχοι, τα σίδερα, τα όπλα και οι φρουροί δεν μπορούν να περικυκλώσουν ή να περιορίσουν τις λαϊκές ιδέες». Η μαύρη κοινότητα του Φέργκιουσον αντιστέκεται στην Εθνοφρουρά και στις στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις που στάλθηκαν εναντίον τους. Το Φέργκιουσον απαιτεί δικαιοσύνη για τον Μάικλ Μπράουν και τη μαύρη κοινότητα που αυτός εκπροσωπεί. Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορεί να οικοδομήσει μια σωστή μακρόχρονη στρατηγική βασιζόμενο στην εμπειρία της αντίστασης στο Φέργκιουσον, εγκαταλείποντας τη μανία με τον Ομπάμα και κατεβαίνοντας στους δρόμους όπου υπάρχει καταπίεση.

(1) Πρόγραμμα επιχορήγησης στα τοπικά αστυνομικά τμήματα μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης, με σκοπό την βελτίωση του εξοπλισμού, της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι διαδηλωτές της Βοστόνης για το Φέργκιουσον σταματούν έξω από την φυλακή και τραγουδούν "Οι ζωές των Αφροαμερικανών μετράνε"

0

Από την Αμάντα Τέρκελ 11/25/2014

Ουάσινγκτον- Οι κάτοικοι της Βοστόνης βγήκαν στους δρόμους την Τρίτη το βράδυ για να δείξουν την αλληλεγγύη της με τους διαδηλωτές σε όλη τη χώρα που διαδήλωσαν ενάντια στην απόφαση αθώωσης του αστυνομικού Ντάρεν Γουίλσον για τον φόνο του άοπλου Αφροαμερικάνου έφηβου Μάϊκλ Μπράουν. Η διαδήλωση στην Βοστόνη είχε όμως και μία απρόσμενη τροπή, οι διαδηλωτές σταμάτησαν σε τοπική φυλακή για να "διαδηλώσουν" μαζί με τους κρατούμενους που βρίσκονταν εκεί.

Περίπου 1400 άτομα πήγαν με πορεία στις φυλακές του Σάουθ Μπέϋ όπου φώναξαν συνθήματα όπως "Σας βλέπουμε" , "Οι ζωές των Αφροαμερικανών μετράνε" . Στις συγκεκριμένες φυλακές κρατούνται ενήλικοι άντρες και γυναίκες που έχουν καταδικαστεί με ποινή 2.5 χρόνια ή λιγότερο. Οι Αφροαμερικάνοι άντρες είναι 6 φορές πιο πιθανό να φυλακιστούν από τους λευκούς σύμφωνα με στοιχεία από το "Sentencing Project" . Αν αυτή η τάση συνεχιστεί ένας στους τρείς Αφροαμερικάνους άντρες θα εκτίσει κάποια ποινή στην φυλακή. Σύμφωνα με στοιχεία της ProPublica οι Αφροαμερικάνοι έφηβοι ήταν 21 φορές πιο πιθανό να σκοτωθούν από την αστυνομία από το 2010-2012
Φωτογραφίες από τις φυλακές του Σάουθ Μπέϋ δείχνουν άντρες να γέρνουν στα κάγκελα των παραθύρων και να παρακολουθούν τους διαδηλωτές . Ένας κρατούμενος έγραψε "Μάϊκ Μπράουν" στο παράθυρο σύμφωνα με τουίτ διαδηλωτή.

http://olaeinedromos.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ