2017: Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ

1

 Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ

Με αυτή την ευχητήρια κάρτα από Τούρκους πολιτικούς κρατούμενους σας -και μας- ευχόμαστε καλή χρονιά! Και φυσικά στους συντρόφους και συναγωνιστές Τούρκους καλή λευτεριά!

Και ξέρετε τι σημαίνει καλή χρονιά για μας! 

Με τους εργάτες, το λαό, τη νεολαία, όλους μας στο δρόμο. Στις απεργίες και στις διαδηλώσεις για να αποτινάξουν από πάνω τους κάθε είδους δυνάστη. Ντόπιο και ξένο!

Στο δρόμο για να σταματήσουν οι πόλεμοι, οι καταστροφές και η προσφυγιά που προκαλούν κάθε είδους ιμπεριαλιστές!

 Στο δρόμο της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αναμέτρησης!

Στο δρόμο για την ανασυγκρότηση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος!

Για Δουλειά-Ειρήνη-Δημοκρατία-Ανεξαρτησία!

 

Γιατί τη τύχη μας εμείς τη δημιουργούμε

δεν έρχεται από μόνη της!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φωτιά στα τρόλεϊ, πάγος στις συνειδήσεις

0

Για άλλη μια φορά, στο κέντρο της Αθήνας, έξω από το Πολυτεχνείο, τρία τρόλεϊ σε υπηρεσία πυρπολήθηκαν από ομάδα ατόμων, η οποία αφού τα εκκένωσε από τους επιβάτες τους, τα περιέλουσε με εύφλεκτο υλικό και έριξε βόμβες μολότοφ.

Σαν έτοιμοι από καιρό, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, Τόσκας, Κικίλιας και Καμίνης, βγήκαν να δηλώσουν τον αποτροπιασμό τους και να υπερασπιστούν τις δημόσιες συγκοινωνίες, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι με τις πολιτικές τους ευθύνονται για τη δραματική υποβάθμισή τους και τη μετατροπή μιας βασικής ανάγκης του λαού και της νεολαίας σε μια όλο και πιο ακριβή και απρόσιτη υπόθεση. Ταυτόχρονα, μέσα από αντεγκλήσεις και αλληλοκατηγορίες, προχώρησαν σε ένα διαγωνισμό για το ποια κυβέρνηση από όλες των τελευταίων χρόνων κατάφερε να επιβάλει την περισσότερη αστυνόμευση στο κέντρο, καταδεικνύοντας ποιο είναι το πραγματικό ζητούμενο για τις δυνάμεις του συστήματος, όταν αξιοποιούν τέτοιες ενέργειες: η ένταση των μέτρων τρομοκρατίας και καταστολής, όχι φυσικά για την «προστασία» και την «ασφάλεια» των εργαζομένων, αλλά στην πραγματικότητα ενάντια τους.

Γιατί πραγματικά, τέτοιου χαρακτήρα κινήσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βούτυρο στο ψωμί του αστικού κράτους, που υποτίθεται πολεμούν (;), δίνοντας του την ευκαιρία να ισχυροποιήσει την κατεύθυνση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά το εν λόγω περιστατικό, όχι μόνο πάρθηκε η απόφαση να πολλαπλασιαστούν οι διμοιρίες των ΜΑΤ στο κέντρο, αλλά εξετάζεται το ενδεχόμενο συστηματικής παρέμβασης της ΕΛΑΣ σχετικά με το ποιες ώρες θα είναι ανοιχτό το Πολυτεχνείο, το οποίο οι συγκεκριμένες ομάδες χρησιμοποιούν κατ’ εξακολούθηση σαν «ορμητήριο», συκοφαντώντας και υπονομεύοντας το Άσυλο. Μέτρα που είναι ευνόητο, ότι δεν στοχεύουν τους «γνωστούς-άγνωστους»… ανεγκέφαλους, αλλά το λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, στο πλαίσιο της προσπάθειας του συστήματος να εξοπλιστεί απέναντι στην προοπτική οργάνωσης και ανάπτυξής του.

Δεν γνωρίζουμε πώς αυτοπροσδιορίζονται αυτοί οι «σαμποτέρ» της συμφοράς, σε ποια τάση του α/α χώρου αναφέρονται, ούτε καν αν υπάρχει κάποιο ελάχιστο ίχνος πολιτικής σκέψης στο έρημο μυαλό τους. Μπορούμε να εντοπίσουμε, εντούτοις, τη φυσική αλληλουχία μιας πορείας απελπισίας και ηττοπάθειας όλων αυτών, που αφού ευθύς εξαρχής παραιτήθηκαν από τη δυνατότητα οργάνωσης των μαζών και πραγματικής αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις της εκμετάλλευσης, έπαιξαν εικονικά πλήττοντας τα «σύμβολα της καπιταλιστικής εξουσίας» (η οποία διατηρείται αλώβητη ανανεώνοντας και διευρύνοντας τα σύμβολά της), τις βιτρίνες πολυκαταστημάτων και τα ΑΤΜ, για να καταλήξουν… στα τρόλεϊ. Τέτοια κατάντια και πολιτικός ξεπεσμός.

Και υπάρχει μια ακόμα πιο επικίνδυνη και σοβαρή πλευρά. Την ίδια περίπου ώρα με το παραπάνω συμβάν, στο διαδίκτυο αναρτήθηκε ανακοίνωση με τίτλο «Πράσινη Νέμεσις - Πράξη 2η (Προειδοποιητικό μήνυμα)», σύμφωνα με την οποία, τρόφιμα και αναψυκτικά γνωστών εταιρειών αφαιρέθηκαν από ράφια σούπερ μάρκετ. Σε αυτά διοχετεύτηκαν χλωρίνη και υδροχλωρικό οξύ και στη συνέχεια τα επανατοποθέτησαν, αναγκάζοντας τις συγκεκριμένες εταιρείες να αποσύρουν για ένα διάστημα από την αγορά της Αττικής το σύνολο των προϊόντων που κατονομάζονταν. Έτριξαν τα θεμέλια του καπιταλισμού…

Αν αναζητούσαμε, λοιπόν, έναν κοινό παρονομαστή σε όλα αυτά τα γεγονότα, μεταξύ άλλων, στην πραγματικότητα θα τον βρίσκαμε στο βαθύ και αβυσσαλέο μίσος προς τις λαϊκές μάζες και τον κόσμο της δουλειάς. Προς τους «υποταγμένους», που «ζουν στα κλουβιά τους» και «κάθονται στους καναπέδες τους», αυτούς που τολμούν μέχρι και να αναπαράγουν τη μισθωτή σκλαβιά όντας… μισθωτοί σκλάβοι (!), κιοτεύοντας μπροστά στο μεγάλο επαναστατικό καθήκον να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας σε κάποιο ετοιμόρροπο κατειλημμένο κτήριο ή στον ολιγόλεπτο κλεφτοπόλεμο με τις δυνάμεις καταστολής. Προς αυτούς που έχουν μάλιστα και το «θράσος» να χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς, για να επιστρέφουν από τις δουλειές τους και να καταναλώνουν εμπορεύματα σαν υλικά μέσα συντήρησής. Επιμένουν, δηλαδή, να ζουν στον καπιταλισμό!

Μπορούμε να κάνουμε λόγο για μαύρες και φασίζουσες λογικές και πρακτικές, που στρέφονται ξεκάθαρα ενάντια στον λαό που τόσο απεχθάνονται, δρώντας επί της ουσίας τρομοκρατικά απέναντί του, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε τον κίνδυνο για τις ζωές των ανθρώπων της δουλειάς, ακόμα και όταν χρησιμοποιούν αντισυστημική ρητορική. Σημεία των καιρών και της ήττας, που θα χωθούν στο χρονοντούλαπο, όταν ο λαός πάρει την υπόθεση στα χέρια του.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η σύναξη των «εξαπατημένων»

0

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της Ν. Βαλαβάνη «Τρίτο Μνημόνιο, η ανατροπή μιας ανατροπής», πραγματοποιήθηκε μία συγκέντρωση πρώην κομματικών και κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης, Αλαβάνος, Γλέζος, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Μητρόπουλος, Λαπαβίτσας κ.ά.) αλλά και άλλων (Μπιτσάκης, Σκαμνάκης κ.ά.), με συντονιστή τον Π. Παπακωνσταντίνου. «Το πολυπληθές κοινό έφυγε από την εκδήλωση με ενισχυμένη την ελπίδα ότι η χθεσινή βραδιά θα έχει συνέχεια και ότι οι ριζοσπαστικές δυνάμεις που έσωσαν την τιμή της Αριστεράς από την ταπείνωση του περασμένου καλοκαιριού, μπορούν, παρά τις όποιες διαφορές τους, να βρουν το κοινό βάδισμα που θα τους επιτρέψει να πρωτοστατήσουν στην αναγέννηση της λαϊκής ελπίδας» μας πληροφορεί το ρεπορτάζ της iskra.

Σε μία περίοδο που κλιμακώνεται η επίθεση του συστήματος σε όλα τα επίπεδα, με όργανό του την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ισοπεδώνοντας τη ζωή, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού ενώ ταυτόχρονα οι ιμπεριαλιστές αλέθουν λαούς και χώρες και ο κίνδυνος του πολέμου απλώνεται όλο και περισσότερο, έχει μεγάλη σημασία η συγκέντρωση δυνάμεων που θα αντιπαλέψουν αυτές τις αντιδραστικές εξελίξεις. Για να μπουν στην ημερήσια διάταξη των εργατών και του λαού η οργάνωση, η αντίσταση, η διεκδίκηση, η ανατροπή της αντεργατικής- αντιλαϊκής επίθεσης. Με τη δημιουργία πραγματικών και όχι εικονικών όρων ανάπτυξης εργατικού – λαϊκού κινήματος, σπάζοντας έτσι το κλίμα της υποχώρησης και της απογοήτευσης που έχει επικρατήσει και εκδηλώθηκε ανάγλυφα στην απεργία της 8 Δεκέμβρη.

Η ανταπόκριση σε αυτή την επιτακτική ανάγκη δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς μέσα στον χώρο που παρουσιάζεται ως Αριστερά, στην πλειοψηφική του πλευρά, κυριαρχεί η αντίληψη ότι τις πολιτικές εξελίξεις καθορίζουν οι κοινοβουλευτικές εκλογές και όλες τους οι κινήσεις εντάσσονται σε αυτό το «σχέδιο». Ακόμα και η όποια συμμετοχή σε κινηματικές διαδικασίες υποτάσσεται στην εκλογικίστικη λογική, με αποτέλεσμα να τις αποδυναμώνει. Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης κινήθηκε και η παραπάνω σύναξη των «εξαπατημένων» του ΣΥΡΙΖΑ, που ουσιαστικά αποτέλεσε ένα εργαστήριο ζυμώσεων για τη δημιουργία ενός κοινού εκλογικού σχήματος. Η πραγματική έγνοια αυτών των στελεχών- παραγόντων είναι πώς θα μπορέσουν να έχουν μία επιτυχημένη εκλογική παρουσία στις επόμενες εκλογές –μπαίνοντας στην βουλή- καθώς μόνο έτσι μπορούν να αντιληφθούν την πολιτική τους ύπαρξη. Και καθώς ο χώρος αυτός είναι «ποτισμένος» με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τα στελέχη του γνωρίζουν ότι η μεγάλη παραμονή εκτός «νυμφώνος» θα τον συρρικνώνει συνεχώς.
Έχει, όμως, μεγάλη σημασία και η αντίληψη που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, θεωρώντας ότι «έσωσαν την τιμή της Αριστεράς», το περασμένο καλοκαίρι, όταν εξαναγκάσθηκαν, από τον Τσίπρα, να αποχωρήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Αυτό αποκαλύπτει και πόσο ρηχή είναι η «ανάγκη ουσιαστικής αυτοκριτικής όλων των στελεχών της Αριστεράς που ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο την προηγούμενη περίοδο», όπως είπε ο Π. Λαφαζάνης στην δική του τοποθέτηση, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Καθώς «ουσιαστική αυτοκριτική» δεν αποτελούν ανέξοδες διακηρύξεις για «μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση» και «συμβολή της ριζοσπαστικής Αριστεράς στη δημιουργία ενός νέου ΕΑΜ, χωρίς νέο Λίβανο και νέα Βάρκιζα» αλλά ανατροπή όλου του πολιτικού- ιδεολογικού πλαισίου που οδήγησε αυτόν τον χώρο να γίνει κομμάτι της «κυβερνώσας Αριστεράς» και μέρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ. Όσο και αν ο Π. Λαφαζάνης «αισθάνεται την ανάγκη», όπως είπε, «να ζητήσει ένα μεγάλο συγνώμη για τις ευθύνες του ίδιου όπως και όλων όσων συμμετείχαν στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ», το πολιτικό πλαίσιο της ΛΑΕ δεν αποτελεί παρά μία επανάληψη του «πειράματος», με μοναδική «τομή» το «εθνικό νόμισμα» εντός ΕΕ.
Είναι φανερό ότι αυτός ο χώρος δεν μπορεί να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει κάτι περισσότερο από έναν «συνεπή ΣΥΡΙΖΑ» και τα στελέχη του είναι υποχρεωμένα να καταφεύγουν στις «αυτοκριτικές» και τις «συγνώμες» μπας και μεταστρέψουν το κλίμα, με φτωχά, μέχρι σήμερα, αποτελέσματα. Άρα αυτό που απομένει είναι μία εκλογική συγκόλληση η οποία να διασώσει αυτό τον χώρο και τους παράγοντές του. Δύσκολο εγχείρημα, καθώς περισσεύουν οι αρχηγισμοί, τα καπελώματα, οι χειρισμοί και ο παραγοντισμός σε έναν χώρο που «έσωσε την τιμή της Αριστεράς» μέσα σε έναν κατακλυσμό αυταπατών και «διηγημάτων», που υπονόμευσαν το κύρος και τον σεβασμό της Αριστεράς στους εργαζόμενους και τον λαό.
Για το τέλος αφήσαμε την αναφορά σε μία ακόμη παρουσία στη βιβλιοπαρουσίαση, που μας έκανε εντύπωση, αυτή του επιτετραμμένου της ρώσικης πρεσβείας Βλαντίμιρ Μαϊστρένγκο. Η παρουσία ενός εκπροσώπου μίας ιμπεριαλιστικής δύναμης, που σήμερα παρεμβαίνει στρατιωτικά στην περιοχή και ιδιαίτερα στο μέτωπο της Συρίας, σε μία εκδήλωση της «ριζοσπαστικής αριστεράς», αποτελεί μία πρόκληση για όποιον στοιχειωδώς έχει αριστερά και αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά. Φαίνεται ότι ο χώρος αυτός έχει ανακαλύψει στον ρώσικο ιμπεριαλισμό τον προστάτη που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα για να ξεφύγουν από την «μέγγενη» της δύσης. Είναι και αυτό ακόμα μία αποκάλυψη για το πώς «διαβάζουν» τις εξελίξεις στον κόσμο, την αντίληψή τους για την διάταξη και τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και ιδιαίτερα για την ευκολία τους να συνδέονται με τέτοιες δυνάμεις «εκμεταλλευόμενοι» τις αντιθέσεις τους – τρομάρα τους.
Η προσπάθεια των «εξαπατημένων» του ΣΥΡΙΖΑ να στήσουν, όλοι μαζί αλλά και με άλλους «πρόθυμους», ένα εκλογικό σχήμα «αντιμνημονιακής συσπείρωσης» με στόχο τις εκλογές αποτελεί ακόμα ένα εμπόδιο, σήμερα, για την ανάπτυξη του κινήματος. Καθώς θα εγκλωβίζει ένα δυναμικό σε νέες αυταπάτες, έξω από τις ανάγκες της ανασυγκρότησης του εργατικού- λαϊκού κινήματος, με ένα νέο εμπόριο «μετωπικής συμπόρευσης» που θα επιδιώκει να εξαργυρωθεί στις κάλπες. Για όποιους θέλουν πραγματικά να πρωτοστατήσουν στην «αναγέννηση της λαϊκής ελπίδας και δύναμης», τα μέτωπα της επίθεσης είναι ανοικτά και αναζητούν τις δυνάμεις εκείνες που θα αναλάβουν την ευθύνη να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών. Μία διαδικασία δύσκολη και επίπονη, χωρίς ευκολίες και παρακάμψεις, που έχουν γίνει «δεύτερη φύση» για έναν σημαντικό – αν όχι όλων – αριθμό παραγόντων της αριστεράς «μας». Και ακούγονται σαν κακόγουστη επανάληψη απόψεις ότι «η Αριστερά πρέπει να αναβαπτιστεί στη ριζοσπαστική ανατρεπτική της παράδοση, που ξεκινάει από τους Γιακωβίνους και φτάνει στις επαναστάσεις της νεώτερης εποχής» από τον Κ. Λαπαβίτσα, καθώς είναι ίδιες και απαράλλαχτες οι διατυπώσεις του Α. Αλαβάνου μία δεκαετία πριν, τότε που ξεκινούσε το «εγχείρημα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο χώρος και αυτά τα στελέχη έχουν πάρει προ πολλού διαζύγιο από τις αγωνιστικές παραδόσεις της Αριστεράς και η μόνη παράδοση «ανατροπής» που έχουν, σαν πολιτικό φορτίο, είναι αυτή της ανατροπής του επαναστατικού χαρακτήρα της.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα γεγονότα στην Ουγγαρία το 1956. Οι εύκολες αναγνώσεις οδηγούν σε επιπόλαια συμπεράσματα

0

Το Νοέμβρη που μας πέρασε γράφτηκαν αρκετά άρθρα, ακόμη και με τη μορφή της έντονης αντιπαράθεσης σε ορισμένες περιπτώσεις, για τα γεγονότα της εξέγερσης στην Ουγγαρία το 1956.
Εμείς εδώ αναδημοσιεύουμε άρθρο του Στέφανου Σκορδάνη από το ιστολόγιο "Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει" και το οποίο δημοσιεύτηκε και στη τελευταίο φύλλο της Προλεταριακής Σημαίας.

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς από αστικές εφημερίδες αλλά και από αριστερά έντυπα για τα γεγονότα του Οκτώβρη - Νοέμβρη του 1956 στην Ουγγαρία. Εξέγερση, επανάσταση, αντεπανάσταση, απόπειρα πραξικοπήματος, παρέμβαση των Δυτικών, στρατιωτική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης; Ο καθένας από τη σκοπιά του προσπαθεί να ερμηνεύσει γεγονότα που ακόμα και σήμερα δεν είναι και πολύ γνωστά και οι πληροφορίες μέσα από τα επίσημα κρατικά αρχεία είναι φειδωλές. Όπως είναι φυσικό, η φιλοδυτική προπαγάνδα βρίσκει «πεδίον δόξης λαμπρόν» για να στηλιτεύσει την εισβολή των Σοβιετικών τανκς και την καταστολή και να ρίξει για μια ακόμη φορά το αντικομμουνιστικό της δηλητήριο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλλαγές στην αξιολόγηση των μαθητών στις ξένες γλώσσες του Γυμνασίου. (Με αφορμή άρθρο του Π. Γαλιάτσου στο alfavita)

0

Του Γιώργου Μπαΐρα, μέλους των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και καθηγητή Αγγλικών σε Γυμνάσιο. 

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 

(Με αφορμή το άρθρο-κριτική του συναδέλφου Παναγιώτη Γαλιάτσου στο alfavita)

Πράγματι ο νέος τρόπος εξέτασης των ξενόγλωσσων μαθημάτων έχει γεμίσει με άγχος και εκνευρισμό τους συναδέλφους, όπως επίσης είναι πράγματι μεταρρύθμιση μόνο προς την χειρότερη κατεύθυνση και κατά τη γνώμη μου θα είναι και πιλοτική και για άλλα μαθήματα.

Ας πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα και να απαριθμήσουμε τα δεδομένα στα οποία γίνεται αυτή η αντιμεταρρύθμιση.

Το μάθημα των αγγλικών είναι δίωρο (μείωση για την Α' τάξη μιας ώρας) την εβδομάδα στην καλύτερη περίπτωση. Μείον περίπατος, απεργία, ασθένεια, δίωρη εξέταση τετραμήνου, «ενημέρωση» υποψηφίων αιρετών κ.α., ουσιαστικά, το 1/3 των ωρών πάει «περίπατο». Το υπουργείο σύμφωνα με την εγκύκλιό του ισχυρίζεται θεωρώντας το ιδανικό ωράριο ως πραγματικό, ότι με το τέλος της Γ' Γυμνασίου οι μαθητές θα πρέπει να κατακτήσουν το επίπεδο Β1-Β2 γνώσης. Το υπουργείο επίσης ισχυρίζεται ότι μέσα σ’ αυτό το ωράριο θα πρέπει: Οι μαθητές, παράλληλα με το βιβλίο του οργανισμού (το οποίο, πέρα από το πώς το κρίνουμε, δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο εξέτασης του ΚΠΓ), θα πρέπει να «διδαχτούν» από εμάς για να κριθούν σε εξετάσεις τύπου ΚΠΓ σε «ΜΗ διδαγμένα - άγνωστα κείμενα και ασκήσεις» ποσοτικά πολλαπλάσια του παλιού τύπου εξετάσεων θέματα. Και σαν να μην φθάνει αυτό, να δίνουμε ταυτόχρονα δύο επιπέδων θέματα σε κάθε τάξη, συν την προφορική εξέταση για τους μαθητές με δυσλεξία. ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ !!!

ΜΗΠΩΣ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΟΧΙ!!!

Γράφει, κρίνοντας, ο συνάδελφος Παναγιώτης Γαλιάτσος: «Επίσης η κριτική σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση που αφορά άμεσα σε μέγιστο βαθμό το μάθημά μας πρέπει απαραίτητα να μείνει έξω από κάθε κομματική προτίμηση ή πολιτική ιδεολογία που θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του οποιουδήποτε και να σπεύσει άκριτα να καταδικάσει ή να υπερθεματίσει υπέρ της συγκεκριμένης αλλαγής».

Όχι συνάδελφε, η πολιτική του υπουργείου είναι πολιτική και όχι τυχαία και ΜΟΝΟ με πολιτική πρέπει να αντιμετωπιστεί.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ:

1. Ρίχνει τις ευθύνες στους εκπαιδευτικούς για την σίγουρη αποτυχία των μαθητών (έχουμε ήδη τα πρώτα αποτελέσματα των διαγωνισμάτων με το 70% των μαθητών σε ένα μεσοαστικό σχολείο κάτω από τη βάση).

2. Κλείνει πονηρά το μάτι στα φροντιστήρια που έχουν το χρόνο να προετοιμάσουν τους μαθητές φυσικά «επί χρήμασι» και όποιος έχει να πληρώσει.

3. Καταργεί πρακτικά το δωρεάν βιβλίο (εξοικονόμηση χρημάτων) και μας παραπέμπει στην αποτυχημένη τράπεζα θεμάτων (σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι χρησιμοποίησαν υλικό από παλιές εξετάσεις του ΚΠΓ) γεμίζοντας για μια ακόμη φορά τους μαθητές μας με φωτοτυπίες (βλέπε Διαμαντοπούλου).

4. Ορθώνει νέους ταξικούς φραγμούς στους μη έχοντες (χρήματα και μορφωσιογόνο περιβάλλον). Μύθος λοιπόν η κατάργηση των εξετάσεων Μαΐου.

ΔΙΑΦΩΝΩ λοιπόν πλήρως με τις απόψεις του συναδέλφου οι οποίες κινούνται σε επικίνδυνα συντεχνιακό επίπεδο - το δικό μας μάθημα, το δικό μας ωράριο, η δική μας αναβάθμιση, ΕΚΤΟΣ από την διαπίστωσή του: «Είναι γνωστή άλλωστε η «μανία» των γονέων για την απόκτηση «πτυχίων», έστω και χωρίς καμία πρακτική αξία».

Όπως επίσης διαφωνώ με το ότι ο συνάδελφος εξωραΐζει ουσιαστικά την κυβέρνηση με τις προτάσεις συνεργασίας μαζί της.

Οι πραγματικές προτάσεις πού πρέπει να έχει το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών - μαθητών - γονέων είναι:

Μείωση μαθητών στο τμήμα.

Μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών με ανθρώπινο ωράριο και αξιοπρεπείς μισθούς.

Όχι στο σχολείο εξεταστικό κέντρο.

ΟΧΙ στους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση.

Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά.

Μόρφωση- δουλειά για όλους.

Σέρρες 29-12-2016

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κύπρος: Γιατί τόση ησυχία αυτή τη φορά;

0

Οταν παρουσιάστηκε το σχέδιο Ανάν (μεταξύ 2002 και 2004) ο λαός της Κύπρου είχε καταγγείλει τη «λύση» των ιμπεριαλιστών με διάφορες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις και με αποκορύφωμα την απόρριψη του σχεδίου στο δημοψήφισμα του Μάρτη του 2004.

Σήμερα, οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και προετοιμάζεται μια νέα, αντίστοιχη «λύση» από τους ιμπεριαλιστές. Κι όμως, αυτή τη φορά, παρότι το ξεπούλημα είναι το ίδιο, δεν έχουμε κινητοποιήσεις, δεν έχουμε αντιδράσεις, δε βλέπουμε καμιά αντίσταση…

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου, τόσο στο βορά όσο και στο νότο έχει αποδεχθεί τη διαδικασία και η όποια κριτική περιορίζεται στο πώς διαπραγματεύεται ο Αναστασιάδης, τι τακτική πρέπει να ακολουθήσει κ.λπ. Χαρακτηριστικά το ΑΚΕΛ σε ανακοίνωσή του στις 15/12 αναφέρει: «Το ζητούμενο πλέον είναι να αξιοποιηθεί η διαδικασία κατά τρόπο που να έχει απτά αποτελέσματα προς όφελος της λύσης».

Εν τω μεταξύ στις 21 Νοέμβρη (δεύτερη μέρα των διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελεράν) έγινε στην Πράσινη Γραμμή συγκέντρωση για την ειρήνη, με πρωτοβουλία 120 συνδικαλιστικών, πολιτικών, πολιτιστικών οργανώσεων και από τις δύο κοινότητες, με συμμετοχή 3.000 κόσμου. Η κοινή διακήρυξη των οργανώσεων ανέφερε: «Στηρίζουμε τις προσπάθειες για συμφωνημένη λύση και καλούμε τους δύο ηγέτες να διαπραγματευτούν σοβαρά και να καταλήξουν σε συμφωνία που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του Κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων (…) θα συναντηθούμε όλοι μαζί (…) για να τους στείλουμε ενωμένοι (…) το μήνυμα ότι τους στηρίζουμε και τους ενθαρρύνουμε και ότι αναμένουμε να επιστρέψουν στην Κύπρο με καλά νέα για την υπόθεση της ειρήνης και της επανένωσης της χώρας και του λαού μας».

Προφανώς, με τέτοια πολιτική ηγεσία τι να σου κάνει κι ο λαός… Και να ήθελε, κανείς δεν του δίνει τη δυνατότητα καν να κινητοποιηθεί σε μια άλλη βάση, πέρα και έξω από τα παζάρια και των ιμπεριαλιστών και των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Να διεκδικήσει τον τόπο του για τον εαυτό του, χωρίς στρατούς κατοχής, χωρίς βάσεις και χωρίς μνημόνια…

Αλλωστε, πέρασαν και πολλά χρόνια, στα οποία σιγά σιγά διαμορφώνονταν συνειδήσεις και προετοιμαζόταν το έδαφος για να γίνει δεκτή μια ιμπεριαλιστική «λύση» χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Είναι και η κούραση από δήθεν ηγέτες και πρωτοπόρους που έταζαν και όχι μόνο λύση δεν έφερναν, αλλά δυσκόλευαν ολοένα τη ζωή του λαού σε όλα τα επίπεδα…

Η υποχώρηση του κινήματος για άλλη μια φορά αφήνει το στίγμα της… Αν αυτή η «λύση» δεν προχωρήσει θα οφείλεται στις αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών και των υποτακτικών τους, στις αντιφάσεις της πολιτικής τους και στις δυσκολίες της περιόδου και όχι στις αντιστάσεις του κυπριακού λαού. Αυτές είναι το μεγάλο ζητούμενο για το επόμενο διάστημα…

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νοτιοανατολική μεσόγειος! Ρευστότητα και συγκρούσεις χωρίς τέλος….

0

Ελλάδα, Λιβύη, Αίγυπτος, Ισραήλ, Λίβανος, Συρία και Τουρκία είναι τα κράτη που περιβάλλουν τη λεκάνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με την Κύπρο ριγμένη στο πιο φουρτουνιασμένο γεωπολιτικά πέλαγος, τους Παλαιστίνιους από κάτω να μη δικαιούνται πατρίδα και ύπαρξη και όλους τους λαούς εκτεθειμένους σε μεγάλους κινδύνους, αν δεν αλέθονται ήδη στις μυλόπετρες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Οι αντιθέσεις (συνεργασίες και ανταγωνισμοί) των κρατών της περιοχής εξελίσσονται στη βάση συμφερόντων και ιστορικότητας, με τις αστικές τάξεις να έχουν στη συγκυρία τους λαούς στο περιθώριο. Η κατάσταση περιθωριοποίησης των λαών, παρά την καταπίεση, που γεννά οργή, είναι αποτέλεσμα της πλέριας υποχώρησης της Αριστεράς, που την κάνει να αρνείται να υπηρετήσει την αναμέτρηση για λογαριασμό των λαϊκών δυνάμεων και σέρνεται σε εθνικισμούς και ανοχή στη βαρβαρότητα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Από την άλλη, όλες ανεξαιρέτως οι αστικές τάξεις της περιοχής ετεροκαθορίζονται σ’ ότι αφορά τις κινήσεις και τις βλέψεις τους από τις κινήσεις των ιμπεριαλιστών. Η Αγγλία έχει σημαντικές βάσεις στην Κύπρο και ιστορικά σχέσεις μ’ όλη την περιοχή. Η Γαλλία δεν έχει βάσεις, αλλά έχει στόλο και μόνιμα το αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντε Γκολ και τη δικιά της ιστορία σε Αφρική – Μέση Ανατολή. Η Γερμανία, με όχημα την Ε.Ε., ενισχύει την παρουσία και τις σχέσεις της με ισχυρή επιρροή σε Ελλάδα- Τουρκία. Από την περιοχή δεν λείπει ούτε η Κίνα που την ενδιαφέρει ο θαλάσσιος προθάλαμος και οι πύλες της ευρωπαϊκής αγοράς εμπορευμάτων. Και φυσικά τις εξελίξεις στην περιοχή καθορίζει ο ανταγωνισμός ΗΠΑ- Ρωσίας. Η σχέση – αντίθεση ΗΠΑ- Ρωσίας, όπως και αν εξελιχθεί με την προεδρία Τραμπ, που ήδη προετοιμάζει την αναβάθμιση του μετώπου με την Κίνα, θα είναι πάντα ανταγωνιστική στην κύρια πλευρά της και αυτός ο ανταγωνισμός θα καθορίζει και στο ορατό μέλλον τις εξελίξεις στην περιοχή. Στη σημερινή φάση, η Ρωσία έχει εξοβελιστεί από τη Λιβύη αλλά συνεργάζεται ξανά με την αμερικανοστήριχτη χούντα της Αιγύπτου. Επιδιώκεται από ΗΠΑ- Δύση να εξοβελιστεί τελεσίδικα από το φυσικό αεροπλανοφόρο της Κύπρου και αυτό είναι μια βασική στόχευση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου που επιχειρείται να επιβληθεί. Όμως, μετά το Χαλέπι, γίνεται φανερό πως οι βάσεις στη Συρία, που ενισχύθηκαν στο έπακρο στρατιωτικά, κατοχυρώνονται και γεωπολιτικά και δίνουν στη Ρωσία έδαφος, δυνατότητα και κύρος για συνέχιση της ιμπεριαλιστικής παρουσίας της στην ευρύτερη περιοχή. Οι δηλώσεις του νέου πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα για το γεωστρατηγικό ρόλο της σαν παλιό μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., με τη βάση της Σούδας βασικό μέρος της εξίσωσης, δίνουν τον τόνο σ’ ότι αφορά τη χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή και το τι σημαίνουν για τις ΗΠΑ. «Υπάρχει ένα διάγραμμα με τρεις κύκλους. Ο ένας αφορά τη Βόρεια Αφρική, ο άλλος την Ανατολική Μεσόγειο και τη Συρία και ο τρίτος τη Μαύρη Θάλασσα και μία πιο επιθετική και επεκτατική Ρωσία. Το μέρος όπου αυτοί οι τρεις κύκλοι συναντώνται είναι η Ελλάδα. Αυτό είναι το υφιστάμενο στρατηγικό πλαίσιο [...]». Ο πρέσβης αναφέρεται στην Ελλάδα, όμως είναι φανερό πως στο ίδιο υφιστάμενο πλαίσιο κρίσιμος, αλλά όχι το ίδιο δοσμένος, είναι και ο ρόλος της Τουρκίας… Μόνο που η Τουρκία δεν είναι Δύση και εδώ κολλάει η δήλωση, πως η Ελλάδα είναι παλιό μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και της Ε.Ε.

Όλα αυτά που συνοπτικά αναφέραμε, πρέπει να έχει κανείς δοσμένα για να δει πιο συγκεκριμένα την κατάσταση που διαμορφώνεται στην κάθε χώρα της περιοχής και στις μεταξύ τους σχέσεις, που είναι εύλογο να μεταβάλλονται στη βάση των κινήσεων των ισχυρών. Κρίσιμο μ’ αυτό το δεδομένο το πλέγμα των σχέσεων Ελλάδας, Αιγύπτου, Ισραήλ, Τουρκίας, με την Κύπρο Ιφιγένεια, όπως έχει ειπωθεί, στις ισορροπίες που θέλουν να επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές για να ελέγχουν την κατάσταση. Όλες οι αστικές τάξεις της περιοχής, πάντα φιλόδοξες και συχνά μωροφιλόδοξες, ακόμη και η κυπριακή, έχουν τις βλέψεις τους. Όμως, η κόντρα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή είναι άγρια, γιατί μπλέκονται όλοι και για όλους υπάρχουν κρίσιμα επίδικα…

Οι ροές των εμπορευμάτων από το Σουέζ προς τα λιμάνια της Ευρώπης, αλλά και οι ενεργειακές ροές είναι κρίσιμα ζητήματα με τεράστια γεωπολιτική βαρύτητα. Αυτά τα ζητήματα διατηρούν χρόνια τις συγκρούσεις και τις συνεχείς αναδιατάξεις στην περιοχή και στις μέρες μας σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης και παροξυσμένου ανταγωνισμού δικαιολογούν όχι μόνο τη διαιώνιση των συγκρούσεων μα και τη γενίκευσή τους σ’ όλη την περιοχή. Όμως, τα πράγματα καθορίζονται έτσι ή αλλιώς από το γενικότερο υφιστάμενο στρατηγικό πλαίσιο, στο οποίο αναφέρθηκε ο πρέσβης των ΗΠΑ μιλώντας για τις απαιτήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε σχέση με τον ρόλο της χώρας μας. Ουσιαστικά, οι ιμπεριαλιστές καθορίζουν το πλαίσιο κίνησης των αστικών τάξεων και αυτό γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικό, ασταθές και επικίνδυνο με βάση τον ανταγωνισμό τους.

Οι τριμερείς συνεργασίες Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ και Ελλάδας- Κύπρου – Αιγύπτου σαφέστατα είναι επιτρεπτές και εντάσσονται στο πλαίσιο κίνησης των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Ενθαρρύνονται μάλιστα, έστω και με διαφορετικές βλέψεις, και από ΗΠΑ και από Ε.Ε. Βασικό υπόβαθρο και των δύο τριμερών συνεργασιών είναι το ζήτημα της ασφάλειας, το ενεργειακό σ’ ότι αφορά πηγές και ροές, αλλά και ο συνολικός έλεγχος της θαλάσσιας περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Παράλληλα, το βασικό υπόβαθρο ενισχύεται με ευρύτερα εμπορικές και επιχειρηματικές σχέσεις με τον τουρισμό, τις διαπολιτιστικές και πολιτικές συνεργασίες που στοχεύουν στο ξέπλυμα της εγκληματικής φύσης του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, αλλά και της φονικής χούντας του Αλ Σίσι της Αιγύπτου. Στην τελευταία συνάντηση Τσίπρα – Νετανιάχου – Αναστασιάδη, στην Ιερουσαλήμ, άνοιξε το ζήτημα της συνεργασίας «πολιτικής προστασίας», με τον Αναστασιάδη να βλέπει να έχει ρόλο «και σε άλλες προκλήσεις» και όχι μόνο στις φυσικές καταστροφές. Όμως, η βρώμικη και επικίνδυνη συνεργασία της αστικής τάξης με τα αντιδραστικά καθεστώτα Ισραήλ – Αιγύπτου πραγματώνεται αδιαλείπτως με συνεχείς στρατιωτικές ασκήσεις στον ελλαδικό χώρο και στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, με συχνή τη χρήση της αμερικανονατοϊκής βάσης της Σούδας. Μέχρι της 11 Δεκέμβρη, διεξαγόταν ανατολικά της Κρήτης – Κάσου η ελληνοαιγυπτιακή αεροναυτική άσκηση «Μέδουσα», σε απόσταση βολής από τουρκική άσκηση γύρω από το Καστελόριζο. Παράλληλα, στις 20 Δεκέμβρη, ανακοινώθηκε η επιτυχής ολοκλήρωση της πολυεθνικής άσκησης «ΝΑΪΑΣ 16», μεταξύ Κρήτης – Κυθήρων, με αεροναυτικές μονάδες από Ελλάδα, Αίγυπτο, Εμιράτα, Ισραήλ, Κατάρ και Τυνησία. Οι συνεχείς ασκήσεις είναι ήδη μια επικίνδυνη κατάσταση και μια εμπλοκή και υπηρέτηση στα πολεμικά σχέδια του σιωνιστικού Ισραήλ, που ήδη από την εποχή Ομπάμα εξοπλίζεται σαν αστακός για να έχει ακόμη πιο δολοφονικό ρόλο στη νέα εποχή Τραμπ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αποδείχνεται θερμότερος υποστηριχτής αυτών των αντιδραστικών συμμαχιών της ελληνικής αστικής τάξης ακόμη και από τους προκατόχους της. Έτσι, από την Ιερουσαλήμ, ο Τσίπρας καλεί την επόμενη σύσκεψη στην Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων, τη Θεσσαλονίκη, για να εξαγνίσει και μ’ αυτό τον τρόπο τα σύγχρονα εγκλήματα του Ισραήλ. Όμως, ο εξαγνισμός και η υπηρέτηση της πολεμικής μηχανής του δολοφονικού Ισραήλ είναι η μια πλευρά της αντιδραστικότητας και της επικινδυνότητας αυτών των τριμερών συνεργασιών, που στρέφει τους αραβικούς λαούς σε έχθρα απέναντι στη χώρα μας για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Αυτό έτσι κι αλλιώς, με βάση τη δράση του ISIS και την ισλαμοφοβία που σπέρνουν και αξιοποιούν οι ιμπεριαλιστές, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Σ’ αυτό άλλωστε πατάει ο Ερντογάν όταν μιλάει για Γκιαούρηδες. Όμως, το πιο επικίνδυνο είναι πως οι συμμαχίες αυτές υπηρετούν φιλοδοξίες, βλέψεις των εφοπλιστών και της μεγαλοαστικής τάξης της Ελλάδας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, που τη φέρνουν σε επικίνδυνο ανταγωνισμό με την τουρκική αστική τάξη συνολικά και όχι μόνο με τον υπερφίαλο Ερντογάν. Αυτές οι βλέψεις για ενεργειακούς ρόλους και έλεγχο των θαλάσσιων μεταφορών στο Αιγαίο και ευρύτερα ενθαρρύνονται από ΗΠΑ- Ε.Ε., την ίδια ώρα που καλοπιάνεται και η τουρκική αστική τάξη, για να είναι όσο το δυνατό συνεργάσιμη με ΗΠΑ- Δύση. Έτσι, το Αιγαίο καταλαμβάνεται από τον νατοϊκό στόλο, ο φόβος, ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία καλλιεργούνται στους λαούς και η Κύπρος μπαίνει σε νέα φάση μεγάλων κινδύνων με δοσμένη πλέον την αστάθεια και απρόβλεπτο το μέλλον των κατοίκων της.

Αίγυπτος και Ισραήλ συμμαχούν με την ελληνική αστική τάξη, όμως και στο ζήτημα της ενέργειας και στο ζήτημα της ασφάλειας δεν κλείνουν την πόρτα στην τουρκική αστική τάξη και τηρούν ισορροπίες. Πιέζουν και από την πλευρά τους μαζί με τη Νούλαντ υπέρ του ιμπεριαλιστικού σχεδίου για τους δικούς τους λόγους, αδιαφορώντας για τις νέες περιπέτειες και την αστάθεια που δημιουργεί στο νησί η ιμπεριαλιστική επέμβαση. Αντίστοιχα οι ΗΠΑ με τον Χοχστάιν, που επισκέφτηκε στις 13 Δεκέμβρη την Κύπρο, αλλά και με τον ΥΠΕΞ του Τραμπ της Exxon Mobil, κάθε άλλο παρά έχουν εμμονές για το αν π.χ. το αέριο της Λεβαντίνης θα οδεύσει στην Ευρώπη μέσω Κύπρου – Ελλάδας ή μέσω Κύπρου- Τουρκίας. Σε κάθε περίπτωση, το αέριο όχι μόνο δεν θα είναι λιπαντικό για τη λύση του κυπριακού σε όφελος Τουρκοκυπρίων – Ελληνοκυπρίων, όπως δήλωνε ο Χριστόφιας, αλλά αντίθετα εύφλεκτο υλικό σε μια εύφλεκτη περιοχή και σε μια επικίνδυνη συγκυρία για τους λαούς. Κόντρα στο αντιδραστικό και επικίνδυνο κλίμα έχει αξία να βάλλουμε παρακαταθήκες για να μπορέσουν οι λαοί να βγουν ξανά στο προσκήνιο!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επικίνδυνες αστικές φιλοδοξίες και τυχοδιωκτισμοί

10

Στις 31 Ιανουαρίου του 1996, τα πολεμικά πλοία της Ελλάδας και της Τουρκίας, που είχαν συγκεντρωθεί στα ανατολικά της Καλύμνου με επίδικο τις νησίδες Ίμια, απομακρύνονται υπό την επίβλεψη του 6ου αμερικανικού στόλου. Μια από τις σοβαρότερες κρίσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έληγε με παρέμβαση των Αμερικανών.

Εδώ και κάποιες εβδομάδες η οξυμένη αντιπαράθεση μεταξύ τούρκων και ελλήνων πολιτικών παραγόντων δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το αν βρισκόμαστε μπροστά σε ανάλογου επιπέδου (ή και πιο σοβαρά) επεισόδια.

Τα ζητήματα άνοιξαν με την αμφισβήτηση από τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν της Συνθήκης της Λωζάνης και των στενών ορίων στα οποία (κατά την άποψή του) περιόρισαν την Τουρκία όσοι από την πλευρά της (Κεμάλ) την αποδέχτηκαν. Μια πολύ σοβαρή εξέλιξη, αφού θέτει επί τάπητος το ζήτημα της αλλαγής των συνόρων, που πάντα γίνεται με πόλεμο.

Από μια πρώτη ανάγνωση οι δηλώσεις αυτές απευθύνονται σε ένα εσωτερικό ακροατήριο για να καταλογίσουν στο κεμαλικό κατεστημένο σοβαρές ευθύνες για τα σημερινά αδιέξοδα της Τουρκίας και να ενισχύσουν την εξουσία του Ερντογάν. Παράλληλα, όμως, μαζί με τη «δαιμονοποίηση» του κουρδικού κινήματος ανεβάζουν στα ύψη το εθνικιστικό θερμόμετρο, στρέφουν συνολικά το πολιτικό κλίμα και το κοινωνικό γίγνεσθαι σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση, ενώ τροφοδοτούν εντάσεις στο εξωτερικό πεδίο.

Έτσι, κοντά στους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς ενεργοποιείται και ο φασιστικός-εθνικιστικός συρφετός εναντίον της Αριστεράς και του εθνικού, δημοκρατικού κουρδικού κινήματος, ενώ οι αναθεωρητικές δηλώσεις για τη Λωζάνη συμπληρώνονται από δηλώσεις του προέδρου του κεμαλικού κόμματος CHP για τη διεκδίκηση 18 νησίδων. Επανέρχεται δηλαδή στο προσκήνιο το όλο πλέγμα των αντιθέσεων των δύο αστικών τάξεων στο Αιγαίο: τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η υφαλοκρηπίδα, οι ΑΟΖ, το καθεστώς νησιών και βραχονησίδων κ.λπ. Αντιθέσεις που εκτείνονται στο ζήτημα της Κύπρου και της Θράκης και γενικότερα στο ρόλο που η κάθε αστική τάξη διεκδικεί για τον εαυτό της στην περιοχή. Αντιθέσεις που, πέρα από τις ιστορικές αναφορές, τροφοδοτούνται από την αμερικανονατοϊκή επικυριαρχία και τους αντιδραστικούς ανταγωνισμούς των δύο αστικών τάξεων.

Είναι σίγουρο πως η αστική τάξη της Τουρκίας πιέζεται από τις εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ, αλλά και γενικότερα στην Μ. Ανατολή και την Αν. Μεσόγειο (σε σχέση με Ιράν, Ισραήλ, Κυπριακό, υδρογονάνθρακες κ.λπ.). Στην κυριολεξία βρίσκεται στη δίνη του οξύτατου ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας. Προσπαθεί να πάρει μέρος στη διαμόρφωση της νέας κατάστασης, επιδιώκει να της ανατεθεί σοβαρός ρόλος στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και παράλληλα αναζητά ρόλο εκπροσώπου της Δύσης στους «διακανονισμούς» με τη Ρωσία. Μπλέκεται σε ένα κουβάρι αντιθέσεων που επηρεάζει σοβαρά τη θέση της στην περιοχή, αλλά και τις εσωτερικές εξελίξεις (βομβιστικές ενέργειες, δολοφονία ρώσου πρέσβη, κοινωνική αστάθεια).

Αλλά και από την άλλη πλευρά των συνόρων της τα ζητήματα που είναι ανοιχτά ή «κλείνουν» με την παρέμβαση των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ τη βάζουν επίσης μπροστά σε πολύ σοβαρές προκλήσεις.

-Το Κυπριακό (που έφερε τρεις φορές μέχρι τώρα -1964, 1967 και 1974- τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου), με τη γεωστρατηγική σημασία του νησιού (μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας) αλλά και το ενεργειακό βάρος του (υδρογονάνθρακες και συμφωνίες με Ισραήλ), είναι ίσως από τα πιο βασικά ζητήματα που οδηγούν το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας να προβάλει τους αναθεωρητισμούς του.

-Η παρουσία της ΝΑΤΟϊκής αρμάδας στο Αιγαίο, άμεσα συνδεδεμένη με τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, αλλά και παράγοντας που μπορεί να ευνοήσει ή να υποβαθμίσει τη μια ή την άλλη αστική τάξη.

-Οι σχέσεις με την ΕΕ και κυρίως με τη Γερμανία, το άνοιγμα της βίζας, η διεύρυνση των οικονομικών συναλλαγών και ενισχύσεων, η υποστήριξή στο Κυπριακό, οι διακανονισμοί στο ζήτημα των προσφύγων. Εκ των πραγμάτων εντάσσεται στη συζήτηση και η αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου, που αποτελεί «ευρωπαϊκό χώρο» και πεδίο συμφερόντων των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, ενώ η όποια όξυνση στο πεδίο αυτό θα διατάρασσε τις εύθραυστες ισορροπίες όχι απλώς στο νοτιοανατολικό άκρο της ΕΕ, αλλά και σε ολόκληρη την Ένωση.

Το σύνολο επομένως των θεμάτων και των επιδιώξεων της αστικής τάξης της Τουρκίας και γενικά η αναζήτηση καλύτερου ρόλου μέσα στο καθεστώς που προσδιορίζει η ιμπεριαλιστική κυριαρχία και επιθετικότητα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Αυτή η κατάσταση είναι που ωθεί τον Ερντογάν και στη συνέχεια όλο το πολιτικό προσωπικό στο να ανοίξει όλη τη βεντάλια των απαιτήσεων και του αναθεωρητισμού.

Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική αστική τάξη. Μπορεί να μη βρίσκεται μέσα στη φωτιά του πολέμου, συμμετέχει όμως στη διατήρηση και επέκτασή της και δέχεται με άμεσο και έντονο τρόπο τις επιπτώσεις της. Παράλληλα, η εκ των πραγμάτων εμπλοκή της στον ανταγωνισμό των «συμμάχων» της, ΕΕ και ΗΠΑ, και τα «οικονομικά» και «γεωστρατηγικά» μνημόνια που αναγκάζεται να υπογράψει (δηλαδή η περαιτέρω υποταγή στις οικονομικές, πολιτικές και στρατηγικές απαιτήσεις τους) την έχουν υποβαθμίσει αρκετά. Η αναζήτηση ρόλου στην περιοχή μέσα στο καθεστώς που προσδιορίζει η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και επιθετικότητα είναι και γι” αυτήν ένα ζητούμενο. Και δεν της λείπουν ούτε οι τυχοδιωκτισμοί και οι φιλοδοξίες, εφόσον ευνοούνται από τα μεγάλα αφεντικά, ούτε οι ρεαλισμοί της υποταγής και της σύνεσης.

Τα παραπάνω είχαν τη σαφή τους αντανάκλαση και στις δηλώσεις των ελλήνων πολιτικών παραγόντων, που ακολούθησαν αυτές των αντίστοιχων Τούρκων.

Λάδι στη φωτιά έριξαν οι «παλικαρισμοί» του Καμμένου για επιστροφή στο καθεστώς της Συνθήκης των Σεβρών, δηλαδή το διαμελισμό της Τουρκίας. Το ίδιο και η επίσκεψή του μαζί με ΣΥΡΙΖαίους και Χρυσαυγίτες βουλευτές στο Καστελόριζο. Τσαμπουκάδες χωρίς υπόβαθρο, θα έλεγε κανείς. Όχι ακριβώς. Μάλλον θέλουν να δηλώσουν διαθεσιμότητα για οποιονδήποτε τυχοδιωκτισμό τούς επιφυλάξουν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, αν χρειαστούν κάτι τέτοιο προκειμένου να συνετίσουν τον απείθαρχο Ερντογάν. Φανερώνουν όμως και τι υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού, δημιουργούν κλίμα κυρίως στο εσωτερικό της χώρας, δίνουν έδαφος για πολεμοκάπηλες ιαχές, φορτίζουν το εθνικιστικό κλίμα ενάντια στη μειονότητα της Θράκης, δίνοντας περισσότερο έδαφος και στον εθνικισμό της αντίπερα όχθης, μπλοκάρουν συνειδήσεις και διευκολύνουν την επίθεση του συστήματος και γενικά στρέφουν τα πολιτικά πράγματα σε πολύ αντιδραστικές και επικίνδυνες ατραπούς.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι δηλώσεις για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων, που πληρώνεται βαριά από τον ελληνικό λαό, με την ένταση των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να ακολουθήσει την κούρσα των εξοπλισμών της Τουρκίας, που υλοποιεί (κι αυτή σε βάρος του τουρκικού λαού) ένα πρόγραμμα μαμούθ με την αγορά 100 υπερσύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών F-35 από τις ΗΠΑ. Αναζητά λοιπόν λύσεις, με επικρατέστερη την αναβάθμιση του συνόλου των F-16 σε F-16 Viper και τη χορηγία από τις ΗΠΑ (κατανοητό με τι ανταλλάγματα) 20 F-35. Ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός επεκτείνεται φυσικά και στο πολεμικό ναυτικό, προς μεγάλη τέρψη της αμερικάνικης (κυρίως) πολεμικής βιομηχανίας και προς δόξα της εξάρτησης των δύο χωρών (για να γίνει κατανοητό και ποιο είναι το υπόβαθρο των λεονταρισμών της κάθε πλευράς).

Την κεντρική βέβαια πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης και όλου του αστικού κόσμου την έθεσε ο Τσίπρας κατά τη συνάντησή του με τη Μέρκελ στις 16 Δεκέμβρη. Εκεί, συνδέοντας τα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό με το προσφυγικό και τον πόλεμο στη Συρία και προβάλλοντας τη γεωπολιτική αξία της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας στην Ελλάδα, ζήτησε τόσο τη στήριξη στα παραπάνω «εθνικά» θέματα όσο και την ευνοϊκή στάση στο ζήτημα της αξιολόγησης και του χρέους.

Την ίδια γραμμή πρόβαλε ο πρωθυπουργός και κατά την τελευταία επίσκεψη του Ομπάμα, μόνο που η επικείμενη αλλαγή στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ δημιουργεί ακόμη ασάφειες και προβληματισμούς και υποχρεώνει σε αναζήτηση μεγαλύτερης στήριξης από την ΕΕ.

Ο άξονας «αμύνης» λοιπόν της αστικής «μας» τάξης ονομάζεται βάθεμα της εξάρτησης. Στήριξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Σε όλους τους τόνους διακηρύσσει ότι τα σύνορα της Ελλάδας και ο ζωτικός της χώρος στο Αιγαίο είναι σύνορα και ζωτικός χώρος της Ευρώπης. Ότι οι υπηρεσίες της στο ΝΑΤΟ πρέπει να ανταμειφθούν. Διαπραγματεύεται (τρομάρα της!) τη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας για τους ιμπεριαλιστές, αλλά στην ουσία παραχωρεί το οικόπεδό της στην απόλυτη δική τους χρήση και σαν αντάλλαγμα ζητά την κατοχύρωση της κυριαρχίας της.

Ελληνική και τούρκικη αστική τάξη βρίσκονται μπροστά στις συνέπειες της εξάρτησής τους, αλλά και των γενικότερων αντιδραστικών εξελίξεων στην περιοχή της Μ. Ανατολής και της Αν. Μεσογείου. Μια περιοχή που συμπυκνώνει τα τελευταία χρόνια τον οξύτατο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Που έχει φέρει σχεδόν σε άμεση πολεμική αντιπαράθεση τις δύο πιο ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ – Ρωσία). Ένα γεγονός που ενεργοποιεί ένα αξεδιάλυτο κουβάρι αντιθέσεων, δημιουργεί ευρύτερους κινδύνους, προκαλεί σοβαρές ανησυχίες, τροφοδοτεί εθνικισμούς, ενθαρρύνει τυχοδιωκτισμούς εξαρτημένων αστικών τάξεων και αντιδραστικών δυνάμεων. Ένα γεγονός που δίνει άλλο χρώμα (πολύ πιο σκούρο) στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και αντιπαραθέσεις και διευρύνει τους κινδύνους οι όποιες αναθεωρητικές ή εθνικιστικές ρητορείες, ακόμη κι αν κοπάσουν προσωρινά, να πάρουν θερμότερα χαρακτηριστικά.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συρία: Το Χαλέπι στα χέρια Άσαντ-Ρωσίας

0

Η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη «σήμα» για την επικινδυνότητα της «επόμενης μέρας»

Το Χαλέπι, όπως είχαμε και εμείς μαζί με τους περισσότερους αναλυτές εκτιμήσει, άλλαξε χέρια. Τελικά την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου αποδέχτηκαν οι εναπομείναντες ένοπλοι αντικαθεστωτικοί του Χαλεπιού, την πρόταση Ρωσίας και ΗΠΑ για απομάκρυνσή τους από τη μαρτυρική πόλη. Αυτή η νίκη κλείνει το κεφάλαιο της πολύμηνης πολιορκίας του Χαλεπιού από τον Άσαντ, την Λιβανέζικη Χεζμπολάχ, τις ιρανικές σιίτικες πολιτοφυλακές και φυσικά την αεροπορία του ρώσικου ιμπεριαλισμού, αφήνοντας πίσω της μια κατεστραμμένη πόλη και μια ανθρώπινη τραγωδία την ευθύνη για την οποία έχουν όλες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις. Και ανοίγει αντικειμενικά ένα νέο στην σύγκρουση των ιμπεριαλιστών αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων στο έδαφος της Συρίας. Όχι κατ’ ανάγκη πιο ειρηνικό ή πιο προβλεπόμενο απ’ ότι τα προηγούμενα, όπως δείχνει και η τελευταία εξέλιξη, η δολοφονία δηλαδή του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα.

Απομάκρυνση αντικαθεστωτικών και διπλωματία στα ερείπια
Έχοντας εξαντλήσει-κατά τα φαινόμενα- κάθε δυνατότητα στρατιωτικής απάντησης ή διπλωματικής πίεσης/εκβιασμού –μέσω των δυτικών αφεντικών τους- , των αντιπάλων τους, δηλαδή της Ρωσίας του Άσαντ και των συμμάχων τους, και αφού είχε καταληφθεί ήδη πάνω από το 80% του Ανατολικού Χαλεπιού που πριν ένα χρόνο έλεγχαν πλήρως, οι αντικαθεστωτικές ένοπλες ομάδες αποδέχτηκαν το ρωσοαμερικανικό σχέδιο απομάκρυνσης. Ουσιαστικά αποδέχτηκαν το σχέδιο που η Ρωσία εδώ και μήνες προτείνει και που τελευταία –μην μπορώντας να κάνουν αλλιώς- συμφώνησαν και οι ΗΠΑ. Αυτό περιλαμβάνει την μεταφορά των ανταρτών και των οικογενειών τους, χωρίς φυσικά να πάρουν μαζί τους τον βαρύ οπλισμό, σε «ασφαλείς» για τους ίδιους περιοχές. Ο κύριος προορισμός είναι η επαρχία Ιντλίμπ βορειοδυτικά του Χαλεπιού που ελέγχεται από το Μέτωπο Αλ Νούσρα (η συριακή ΑΛ Κάϊντα) και η οποία ήδη βομβαρδίζεται από Ρωσία και Άσαντ! Από την Αλ Νούσρα, άλλωστε, προέρχεται και η πλειοψηφία των μαχητών που πολεμούσαν στο Χαλέπι. Από κει και πέρα τους δίνεται η δυνατότητα να πάνε και σε άλλες περιοχές με δεύτερη σε προτίμηση αυτή στην κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή στο βορά κατά μήκος των συροτουρκικών συνόρων.

Το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της αποδοχής της απομάκρυνσης μέχρι την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (μία εβδομάδα μετά), ήταν γεμάτο μπλοκαρίσματα και επαννεκινήσεις της συμφωνίας απομάκρυνσης, που συνδέονταν αναπόφευκτα με την πορεία διατήρησης τη εκεχειρίας στο Χαλέπι. Σημειωτέον ότι για την επίτευξη της εκεχειρίας αλλά και για την ίδια την συμφωνία απομάκρυνσης, η Ρωσία συνεργάστηκε με την τουρκική διπλωματία, που είχε σοβαρούς και προφανείς λόγους ανάμειξης. Και όχι σε ευθυγράμμιση με τους αμερικάνικους και ευρύτερα τους δυτικούς. Έτσι κι αλλιώς από τα τέλη του Νοέμβρη και ενώ από τη μια εξελίσσονταν η ρωσοτουρκική κόντρα, την ίδια στιγμή η Άγκυρα και η τούρκικη ηγεσία γινόταν ο μεσολαβητής συναντήσεων και συνομιλιών μεταξύ της Ρωσίας και «μεγάλου μέρους της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης» όπως έγραψαν οι Φαινάνσιαλ Τάιμς (Financial Times) και η τουρκική Χουριέτ. Φαίνεται δηλαδή πως η Τουρκία, σφόδρα ενοχλημένη με την συνεχιζόμενη αμερικανική «υποστήριξη» (εμείς την ονομάζουμε χρησιμοποίηση) των Κούρδων της Συρίας επιχειρούσε ξανά μια τακτική προσέγγιση με τη Μόσχα αλλά και με το Ιράν και με ότι ρίσκα συνεπάγεται αυτό.

Επιπλέον στην όλη διαδικασία απομάκρυνσης και εκεχειρία μπήκε «σφήνα» και το Ιράν που απαιτούσε –και έγινε αποδεκτό- να εφαρμοστεί αντίστοιχη εκεχειρία και απομάκρυνση τραυματιών και αμάχων από τα σιϊτικά χωριά Φούα και Κεφράγια που πολιορκούνται από την Αλ Νούσρα στην επαρχία Ιντλίμπ. Σημάδι κι αυτό όχι μόνο της αναβάθμισης του δικού του ρόλου στο «συριακό» αλλά και της τριμερούς συνεννόησης Ρωσίας-Τουρκίας- Ιράν που δρομολογούνταν στο παρασκήνιο πριν ακόμα ανακοινωθεί και η επίσημη συνάντησή τους στην Μόσχα, την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου.

Η δολοφονία: στόχοι και πιθανοί αυτουργοί
Το ποιος βρίσκονταν πίσω από τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα, ίσως να μην αποκαλυφθεί ποτέ. Μπορούμε ωστόσο με σαφή τρόπο να μιλήσουμε για τον/τους στόχο/στόχους της. Είναι ηλίου φαεινότερο πως αυτή η δολοφονία είχε στόχο την προωθούμενη τριμερή συνάντηση Ρωσίας-Τουρκίας- Ιράν που θα πραγματοποιούνταν την επόμενη μέρα στη Μόσχα. Επίσης η δολοφονία συνέβη ενώ είχε «ξεκολλήσει» η διαδικασία απομάκρυνσης των αντικαθεστωτικών στο Χαλέπι και είχε ψηφιστεί ομόφωνα στο Συμβούλιο Ασφαλείας η ανάπτυξη διεθνών παρατηρητών του ΟΗΕ στη μαρτυρική πόλη. Με δύο λόγια ενώ η Ρωσία και το καθεστώς Άσαντ άρχιζαν να κεφαλαιοποιούν την νίκη τους στο Χαλέπι και προπαντός όταν είχε γίνει φανερό πως Μόσχα, Άγκυρα και Τεχεράνη έχουν προχωρήσει τις συζητήσεις για μια συνολική διευθέτηση της συριακής κρίσης. Και μάλιστα έχοντας de facto αποκλείσει από αυτές τους δυτικούς και προπαντός τις ΗΠΑ. Έτσι δεν θα ήταν παράξενο οι ΗΠΑ μέσω και των καναλιών που εξακολουθούν να διαθέτουν στον ISIS να έσπρωξαν –στο παρασκήνιο- την δολοφονία του Ρώσου για να προβοκάρουν την διαδικασία αλλά και για να στείλουν ένα μήνυμα προς όλους! Αντίστοιχα «ριγμένες» πρέπει να αισθάνονται δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Ακόμα-ακόμα και δυνάμεις εντός της Τουρκίας που είχαν «επενδύσει» στην μετατροπή της Τουρκίας σε εκπρόσωπο του «ριζοσπαστικού Ισλάμ» πράγμα το οποίο θεωρούσαν ότι υλοποιούνταν μέσω της στήριξης που παρείχε η τούρκικη ηγεσία στον ISIS και της Αλ Νούσρα σε μια προηγούμενη φάση. Έτσι και ανεξάρτητα από την «ανάληψη ευθύνης» –ο ISIS την ανέλαβε ήδη- δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιούνται διάφορα ενεργούμενα για την πραγματοποίηση μιας πολιτικής προβοκάτσιας.

Οι πρώτες ειδήσεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας από την κοινή συνέντευξη τύπου των ΥΠΕΞ των τριών χωρών, αν μη τι άλλο συνιστούν επιβεβαίωση των παραπάνω συλλογισμών. Με την έννοια ότι πραγματικά έχουν ήδη ενοχλήσει πολλού και πολύ και αυτό ανεξάρτητα από την εκτίμηση για το μέλλον και τα όρια που μπορεί να έχει αυτή η προσπάθεια των τριών. Έτσι ο ΥΠΕΞ του Ιράν δήλωσε πως δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στη Συρία και ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στη χώρα. Ο Τούρκος ομόλογός του χαρακτήρισε τη συνεργασία των τριών χωρών ως αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της Συρίας και υπογράμμισε την ανάγκη εξεύρεσης πολιτικής λύσης και την ανάγκη να σταματήσει η παροχή βοήθειας στους τρομοκράτες!! Ενώ ο Λαβρόφ υποστήριξε εμφατικά ότι η παρούσα διπλωματική σύσταση (Ρωσία, Τουρκία, Ιράν) είναι η πλέον κατάλληλη για να αποπερατώσει τις διαπραγματεύσεις. Αναφερόμενος μάλιστα στον ρόλο των ΗΠΑ σχολίασε ότι η διεθνής επέμβαση απέτυχε στο ρόλο της στην εφαρμογή των αποφάσεων στη Συρία, «καρφώνοντας» την στάση της Ουάσινγκτον που τον περασμένο Σεπτέμβριο δεν τήρησε τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί.

Τι μέλλει γενέσθαι;
Η νίκη Ρωσίας-Άσαντ στο Χαλέπι αλλά και η προσπάθεια συνεννόησης με Τουρκία και Ιράν με αποκλεισμό των δυτικών, μπορεί να τους δίνει ένα προβάδισμα αλλά ήδη λειτουργεί περισσότερο σαν στοιχείο αντισυσπείρωσης των αντίπαλων ιμπεριαλισμών μεγαλώνοντας τις δυσαρέσκειές τους για τις ήττες τους παρά τους σπρώχνει σε μια πορεία πολιτικής διευθέτησης η οποία αν γίνει τώρα θα είναι σε βάρος τους. Η μόνη περίπτωση να αποδεχθούν δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ να μπουν τώρα σε μια τέτοια πορεία διευθέτησης θα προέρχονταν από μια εκτίμηση πως τα χαρτιά τους έχουν τελειώσει, πράγμα που δεν το νομίζουμε. Ή να το πράξουν σαν τμήμα μιας γενικότερης ανατροπής των τακτικών τους κινήσεων και ιεραρχήσεων. Που μένει να το δούμε. Επίσης καλό θα ήταν μέσα στην πορεία των εξελίξεων να συνεκτιμηθεί το τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι «κάθετες» δηλώσεις του Λαβρόφ που κάθε άλλο παρά πριμοδοτούν μια ρωσοαμερικανική συνεννόηση. Συνιστούν δηλαδή μια έμμεση δήλωσε δυσαρέσκειας για το ρόλο των ΗΠΑ στη δολοφονία του πρέσβη ή απηχούν άλλες σκέψεις για το συριακό. Με όλα αυτά, για το επόμενο διάστημα δεν μπορούμε παρά να είμαστε πολύ ανήσυχοι!

Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με τη θέση του ΚΚΕ για το Κυπριακό. Αντικατέστησαν και αποκήρυξαν μετά από...40 χρόνια τη "δικοινοτική - διζωνική" διχοτομική λύση

0

Ακούς για το «20ό συνέδριο», και οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι! 20ό συνέδριο το ΚΚΣΕ το 1956 (ξέρουμε όλοι τι σήμανε), το 20ό συνέδριο και το ΚΚΕ τον Απρίλη του 2017 (μάλλον ξέρουμε στην ουσία προκαταβολικά και γι' αυτό τί... σημαίνει, μας το έχει δείξει ξεκάθαρα όλα αυτά τα χρόνια η καλυμμένη πίσω από επαναστατική λογοκοπία, γραμμή, που το κόμμα αυτό εφαρμόζει στην πράξη).

Αλλά για τις «θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ» για το «20ό» συνέδριό του, οι οποίες μόλις πριν λίγες μέρες δόθηκαν στη δημοσιότητα, θα ασχοληθούμε σε επόμενο φύλλο του Λαϊκού Δρόμου. Στο σημείωμα μας παρακάτω, θα σταθούμε αποκλειστικά στο σχολιασμό της νέας θέσης του ΚΚΕ για το Κυπριακό. Αυτή, προβλήθηκε δημόσια εδώ και δύο μήνες, κι αφού η ΚΕ του ΚΚΕ, όπως η ίδια λέει, «εξέτασε τις συνολικές εξελίξεις στο Κυπριακό υπό το πρίσμα και των νέων δεδομένων».

Η νέα θέση συνίσταται στην αντικατάσταση και αποκήρυξη της πάγιας (επί 40 και πάνω χρόνια) θέσης του ΚΚΕ για «δικοινοτική – διζωνική Ομοσπονδία».

Η νέα θέση του ΚΚΕ το έφερε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με το ΑΚΕΛ, με ανταλλαγή εκατέρωθεν κομματικών επιστολών, απαντήσεων και ανταπαντήσεων και με παράπλευρο «διάλογο», ειδικά στον κυπριακό τύπο ανάμεσα στα δύο... αδελφά κόμματα, που επιδόθηκαν σε αμοιβαίο υβρεολόγιο.
Στις 11 Νοέμβρη 2016, ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε μαζί: α) την «πρώτη επιστολή του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ στις 19/10/2016», β) την «επιστολή απάντηση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ στις 9/11/2016». Περιττό να πούμε ότι ο Ριζοσπάστη, αν και δημοσιεύει την «απάντηση» του ΚΚΕ στο ΑΚΕΛ, τις αντίστοιχες «επιστολές» και «απαντήσεις» του ΑΚΕΛ προς το ΚΚΕ δεν τις δημοσιεύει κι ούτε καν τις μνημονεύει.

Όταν ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε στο ίδιο φύλλο του την «πρώτη επιστολή» και την «επιστολή – απάντηση», είχαν ήδη μεσολαβήσει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα, τα οποία παρουσίασε η «Εφημερίδα των Συνταχτών» στις 10 Νοέμβρη υπό τον τίτλο «Κομμουνιστικός... εμφύλιος για το Κυπριακό». Εκεί, ο μάλλον καλά πληροφορημένος Γ. Πετρόπουλος, εξιστορεί μεταξύ άλλων, τα παρακάτω:

«Το ΚΚΕ έχει αποφύγει μέχρι στιγμής να απαντήσει δημόσια στην επιστολή του ΑΚΕΛ. Το Γραφείο Τύπου του, όμως, απέστειλε ανοιχτή επιστολή στην εφημερίδα «Πολίτης» της Κύπρου για να απαντήσει σε άρθρο του δημοσιογράφου της Γιάννη Ιωάννου που δημοσιεύθηκε την Κυριακή 6/11 και έφερε τον τίτλο «Το ΑΚΕΛ δεν είναι... ΚΚΕ».
Στην ανοιχτή αυτή επιστολή υποστηρίζεται ότι «η ουσία της θέσης του ΚΚΕ για το Κυπριακό παραμένει, αλλά αυτή εμπλουτίζεται, λαμβάνοντας υπόψη και την πείρα των εξελίξεων, προβάλλοντας αποφασιστικά τη θέση για ένα και όχι δύο κράτη». Δηλαδή δεν υπάρχει αλλαγή θέσης, αλλά εμπλουτισμός της παλιάς!!!
Σχολιάζοντας στην ιστοσελίδα της την επιστολή του ΚΚΕ, η εφημερίδα «Πολίτης» αναφέρει: «Στην ανακοίνωσή του το ΚΚΕ που βρίθει υβριστικών αναφορών σε επίπεδο ψαραγοράς, χαρακτηρίζει ‘‘συκοφαντικό και ποταπό’’ το δημοσίευμα του “Πολίτη”, στο οποίο δεν υπήρξαν ανάλογοι χαρακτηρισμοί».»

Ας αφήσουμε ωστόσο τα όσα διαμείφθηκαν «σε επίπεδο ψαραγοράς» στην Κύπρο και ας έρθουμε στα όσα περιέχονται στις «επίσημες» επιστολές και απαντήσεις του ΚΚΕ που δημοσίευσε ο Ριζοσπάστης, απευθυνόμενος πρωτίστως στην «ελλαδική» αγορά.

Δεν είναι καθόλου κακό, αντίθετα θα έπρεπε να επικροτηθεί η αλλαγή θέσης του ΚΚΕ και της ηγεσίας του, αρκεί βέβαια αυτή να διέπεται από στοιχειώδη συνέπεια και ειλικρίνεια, και να μην είναι μια νέα εκδοχή αποθέωσης του καιροσκοπισμού, που σπεύδει να αναδιπλωθεί, ν’ αλλάξει τροπάρι και να βγάλει την ουρά του απέξω μπροστά στα «οδυνηρά» επερχόμενα που είναι στην ουσία παρεπόμενα και επίχειρα της γραμμής που το ίδιο το ΚΚΕ μέχρι χθες ακόμα διακονούσε και εφάρμοζε. Αλλά η στοιχειώδης συνέπεια, προϋποθέτει και αυτοκριτική. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει στη νέα θέση του ΚΚΕ ούτε για δείγμα.

Το ζήτημα ωστόσο παραμένει και είναι εντελώς συγκεκριμένο. Λοιπόν, ήταν σωστή ή λαθεμένη και επιζήμια για την υπόθεση της Κύπρου η γραμμή για τη «δικοινοτική – διζωνική Ομοσπονδία» που το ΚΚΕ την υποστήριζε με τόση θέρμη και την «τεκμηρίωνε» (κατακεραυνώνοντας όσους την αντέκρουαν), με κατεβατά «θεωρητικών» επινοήσεων χρουστσοφικής και μπρεζνιεφικής κοπής όλα τα προηγούμενα, 40 και βάλε, χρόνια;

Ας δούμε συγκεκριμένα τί λέει το ΚΚΕ στην «απάντησή» του προς το ΑΚΕΛ. «... το ΚΚΕ, μελετώντας τις εξελίξεις και ιδιαίτερα τις οδυνηρές θέσεις του «σχεδίου Ανάν», το περιεχόμενο της κοινής ανακοίνωσης Αναστασιάδη – Έρογλου το 2014 για τα δύο συνιστώντα κράτη και τα θέματα που τέθηκαν στη διάρκεια των πρόσφατων διαπραγματεύσεων, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά, δημόσια, να σας εξηγήσει τώρα, πριν είναι πολύ αργά, τη θέση του για τη διακοινοτική – διζωνική ομοσπονδία, την οποία και το ίδιο είχε υιοθετήσει, ως συμβιβασμό, εκδηλώνοντας έτσι και τη στήριξή του στο ΑΚΕΛ, και την οποία προσδιορίζει στις σημερινές συνθήκες μετά από βαθιά και εξονυχιστική μελέτη των εξελίξεων που συλλογικά συζήτησε η ΚΕ μας». (υπογρ. Λ.Δ.).

«Ως συμβιβασμό», λέει είχε υιοθετήσει το ΚΚΕ τη θέση για τη «δικοινοτική – διζωνική». Μάλιστα. Ένας συμβιβασμός ήταν και πέρασε, κι ας κράτησε 40 χρόνια.

Αλλά τι είδους συμβιβασμός ήταν, πάνω σε αρχές ή έξω από αρχές;

Και εκδήλωνε «έτσι» (με το συμβιβασμό δηλαδή) – όπως λέει τώρα η ηγεσία του ΚΚΕ – τη «στήριξή του και στο ΑΚΕΛ», ή «έτσι» εκδηλώνονταν η προσαρμογή και υποταγή και των δύο στην εκάστοτε «σοβιετική» ρεβιζιονιστική – σοσιαλιμπεριαλιστική πολιτική και στην κυπριακή καθώς και στην ελληνική ολιγαρχία και τα δυτικά αφεντικά τους. Στην πραγματικότητα προωθείται «έτσι» μια αξιοθρήνητη πολιτική υποτέλειας που συνεχίστηκε απαρασάλευτα, σαν τιμωρία, σ’ όλες τις κατοπινές μέχρι σήμερα δεκαετίες και που οδηγούσε αναπόφευκτα απ’ το ένα στο άλλο ναυάγιο και τη χρεωκοπία. Αν και τα γεγονότα βοούσαν, για να εγκαταλείψουν τον «συμβιβασμό» χρειάστηκαν καθώς λένε «βαθιά και εξονυχιστική μελέτη των εξελίξεων». Τόση επιστημοσύνη και υπευθυνότητα...
Ας δούμε και το επιμύθιο, στην «επιστολή – απάντηση» του ΚΚΕ προς το ΑΚΕΛ.
«Το ΚΚΕ, πάντοτε, στη μεγάλη και ηρωική διαδρομή του, με υπευθυνότητα τοποθετείται. Οι εξελίξεις οι ίδιες και στο Κυπριακό και σε άλλα ζητήματα, μέχρι σήμερα έχουν επιβεβαιώσει τις προβλέψεις και θέσεις του ΚΚΕ» (!) (υπογρ. Λ.Δ.)..

Τα ίδια λίγο – πολύ, διαβάζουμε και σε συνέντευξη του γγ του ΚΚΕ Δ. Κουστούμπα, στην «Εφημερίδα των Συνταχτών» (3 – 4 Δεκέμβρη 2016). Σύμφωνα με τα λεγόμενά του:
«Για την ουσία του Κυπριακού έχουμε αναλυτική και σε βάθος τοποθέτηση. Επιγραμματικά μπορώ να αναφέρω πως το ΚΚΕ παραμένει σταθερό στη θέση για Κύπρο ενιαία -μιλάμε για ένα και όχι δύο κράτη-, ανεξάρτητη, με μία και μόνη κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες, με τον λαό κυρίαρχο στον τόπο του.
Αυτός ο στόχος όμως δεν υπηρετείται από το νέο σχέδιο που είναι στα σκαριά. Και επιβεβαιωνόμαστε, όπως όλα δείχνουν, και πάλι.» (υπογρ. Λ.Δ.).

Επιβεβαιώνονται λοιπόν και πάλι! Οι άνθρωποι είναι με άλλα λόγια «άπαιχτοι».
Το τροπάριο της δήθεν επιβεβαίωσης και δικαίωσης, αποτελεί φαίνεται γι’ αυτούς κάτι σαν τονωτικό αυτο – λογοθεραπείας. Στην ουσία αντανακλά το ιδεολογικοπολιτικό τους αδιέξοδο που εκδηλώνεται με φυγή και απόδραση στον φαντασιακό χώρο της «επιβεβαίωσης», αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και μια κοντόθωρη επιχείρηση παραπλάνησης και εξαπάτησης σε βάρος ιδιαίτερα της νέας γενιάς, που «μαθαίνει» για τα κατορθώματα της ηγεσίας του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια, μέσα απ’ όσα η ίδια αυτή η ηγεσία κάθε τόσο αφηγείται και ξεφουρνίζει.

Λαϊκός Δρόμος - http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από-νομισματοποίηση στη Ινδία. Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω

0

Του Κόμπαντ Γκάντι*

Τον τελευταίο μήνα βλέπουμε εκατομμύρια φτωχών και μικρομεσαίων, που δεν έχουν ρευστό να αγοράσουν φαγητό και φάρμακα, να συνωστίζονται μπροστά στα ΑΤΜ και τις τράπεζες, ενώ την ίδια ώρα οι μεγαλόσχημοι του Κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα γιόρταζαν επί πέντε μέρες τους γάμους της κόρης του πρώην υπουργού Τζαναρντάνα Ρέντι (γνωστού και σαν αρχηγού της εξορυκτικής μαφίας του Μπελάρι). Ούτε οι Ρέντι ούτε οι καλεσμένοι είχαν κανένα πρόβλημα ανταλλαγής των χαρτονομισμάτων τους αν και αυτή η διαδικασία άρχισε μόλις τέσσερις μέρες μετά την αναγγελία της απονομισματοποίησης.

Σε μια χώρα σαν την Ινδία, όπου η διαφθορά διεισδύει σε κάθε χαραμάδα της κοινωνίας, η καταπολέμηση του μαύρου χρήματος και η συνεχής αναπαραγωγή του θα έπρεπε να είναι βασική προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η βρώμα της διαφθοράς όχι μόνο παρενοχλεί τον μέσο άνθρωπο σε κάθε του βήμα, αλλά εμποδίζει την ανάπτυξη, καθώς ακόμη και το μικρότερο έργο εκτροχιάζεται μέχρι και 50% μιας και τα κονδύλια καταβροχθίζονται από πολιτικούς, γραφειοκράτες, μεσάζοντες και εργολάβους. Τα κοινωνικά και προνοιακά έργα υπονομεύονται. Υπολογίζεται πως μόνο το 10% κάθε ρουπίας για τέτοια έργα φτάνει σε όσους το έχουν ανάγκη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επικίνδυνα παιχνίδια στο Αιγαίο

4

Για άλλη μια φορά στη μακραίωνη ιστορία του το Αιγαίο γίνεται το πεδίο αντιπαραθέσεων των ισχυρών, αλλά και των αδύνατων, τόπος μαρτυρίου για χιλιάδες λαού και πιθανός καταλύτης ακόμα πιο επικίνδυνων εξελίξεων.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας σχεδόν πάντα είχαν το Αιγαίο ως το θέατρο των επιχειρήσεών τους. Αντιθέσεις που, φυσικά, οφείλονταν στις επιδιώξεις ή και …ονειρώξεις της κάθε αστικής τάξης για αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, όμως υπήρχαν πάντα κάτω από την επίβλεψη, αν όχι και την προτροπή, των ιμπεριαλιστικών αφεντικών και των δύο και κύρια των ΗΠΑ.

Υφαλοκρηπίδα, 12 μίλια, ΑΟΖ, γκρίζες ζώνες… Τόσα πεδία αντιθέσεων που έφτασαν μέχρι και σε θερμά επεισόδια και στρατιωτικές κινήσεις, συχνά διατεταγμένες από τους ιμπεριαλιστές για να τραβηχτεί το αυτί του πιο απείθαρχου, που νόμιζε ότι στο ένα ή το άλλο ζήτημα μπορούσε να σηκώσει μπαϊράκι…

Σε αυτό το Αιγαίο εγκαταστάθηκαν τα ΝΑΤΟϊκά πλοία εδώ και μήνες για να επιτηρήσουν τις προσφυγικές ροές. Στην πραγματικότητα, ο στόχος ήταν η αποκοπή του θαλάσσιου διαδρόμου της Ρωσίας προς το θερμό μέτωπο της Συρίας.

Την ίδια περίοδο, η Τουρκία του Ερντογάν εμφανίζεται να διεκδικεί δυναμικά, φτάνοντας μέχρι και στην αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης που όρισε, μεταξύ άλλων, τα σύνορα στο Αιγαίο. Σύνορα στα οποία πάντα υπήρχαν ή ανακαλύπτονταν οι λεγόμενες γκρίζες ζώνες, οι οποίες επιστρατεύονταν όποτε η ένταση ανέβαινε, σαν τα ισχυρά πιόνια σε μια σκακιέρα ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, εξάρτησης και εθνικισμών των ντόπιων αστικών τάξεων.

Τώρα, όμως, οι γκρίζες ζώνες δεν είναι αρκετές. Ο Ερντογάν αμφισβητεί όλα τα σύνορα. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι πρώτοι και καλύτεροι έθεσαν και θέτουν θέμα συνόρων οι ιμπεριαλιστές και όχι μόνο στο Αιγαίο, αλλά στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, την Ουκρανία… Η στάση αυτή της τούρκικης αστικής τάξης, όμως, είναι αποτέλεσμα των ασφυκτικών πιέσεων που δέχεται κύρια στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, όπου το κουρδικό ζήτημα έχει πάρει εντελώς άλλη τροπή από αυτή που είχε πριν μερικά χρόνια…

Το τελευταίο και τραγικό κομμάτι του παζλ είναι οι πρόσφυγες. Τα θύματα των πολέμων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κύρια στη Συρία, που κατά εκατοντάδες χιλιάδες αναζητούν την ελπίδα μιας νέας ζωής στην Ευρώπη. Με την Τουρκία να είναι η βασική πύλη της διαδρομής τους και με το Αιγαίο το διαβατήριό τους προς την ΕΕ.

Ετσι το σκηνικό που στήθηκε ή και προέκυψε στο Αιγαίο είναι πραγματικά εκρηκτικό. Οι αντιθέσεις των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία) είναι σε ιδιαίτερη όξυνση μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στη Συρία. Από τη μεριά τους οι Ευρωπαίοι προσπαθούν για το καλύτερο, καθένας για λογαριασμό του.

Οι Αμερικάνοι, έχοντας γερό πόδι σε Ελλάδα και Τουρκία, έχουν τη δυνατότητα της στρατιωτικής παρουσίας στο Αιγαίο μέσω του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, έχουν τη δυνατότητα να πιέζουν και να εκβιάζουν του σύμμαχούς τους δυτικούς της ΕΕ μέσω του προσφυγικού, υπενθυμίζοντας ότι μπορούν να γεμίσουν την Ευρώπη με πρόσφυγες αν αυτό χρειαστεί, μέσω της Τουρκίας. Πιέσεις που αφορούν τόσο τη στάση των Ευρωπαίων στο κυπριακό, όσο και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, το οποίο είναι το χαρτί των Ευρωπαίων εδώ και κάποια χρόνια…

Σε αυτό το πυκνό πλέγμα ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, οι άρχουσες τάξεις Τουρκίας και Ελλάδας επιλέγουν το μίγμα εθνικισμού και υποτέλειας που κάθε φορά ταιριάζει. Για την Τουρκία τα πράγματα είναι φανερά: Με τον εθνικισμό επιχειρεί να σταθεροποιήσει και το εσωτερικό μέτωπο και να εκτονώσει τις πιέσεις που δέχεται στην ανατολή.

Η Ελληνική άρχουσα τάξη φαίνεται ότι επιλέγει να ποντάρει περισσότερο στην υποτέλεια σε αυτή τη φάση. Με τις επαφές Τσίπρα με Μέρκελ και Ομπάμα, με την αντίστοιχη θέση του Κοτζιά δείχνει να είναι η βασική επιλογή, για την ώρα, η μεγαλύτερη πρόσδεση με τα γεράκια του ιμπεριαλισμού, ακριβώς με αυτούς, δηλαδή, που, στην ουσία, έφεραν τα πράγματα ως εδώ και δε θα διστάσουν να τα πάνε και παραπέρα, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος για τους λαούς, όπως ποτέ δεν έκαναν, άλλωστε.

Από την άλλη μεριά, τόσο ο κυβερνητικός εταίρος Καμμένος, όσο και ένα σωρό φασιστοειδή παίζουν έναν επικίνδυνο ρόλο ενισχύοντας τη μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Και, βέβαια, κανείς δεν τους βουλώνει το στόμα γιατί μπορεί κι αυτοί να χρειαστούν κάποια στιγμή!

Ομως οι λαοί που ζουν γύρω από το Αιγαίο δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Εχουν μόνο να ενώσουν τους αγώνες τους ενάντια στους ίδιους εχθρούς, τους ιμπεριαλιστές και τις αστικές τάξεις των χωρών τους, που δε θα διστάσουν να δώσουν γη και ύδωρ στα αφεντικά τους και να παραδώσουν του ίδιους κρέας για τα κανόνια τους.

Αυτή μπορεί να είναι η μόνη απάντηση απέναντι σε αυτήν την επικίνδυνη κατάσταση. Στην οποία οι τυχοδιωκτισμοί δεν αποκλείονται και στην οποία ενδεχόμενα νέα επεισόδια τύπου Ιμίων μπορεί να είναι πολύ πιο σοβαρά…

Αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να αποφευχθούν μόνο αν οι λαοί διώξουν από τη θάλασσά τους τα γεράκια του πολέμου και οικοδομήσουν τις δικές τους ειρηνικές σχέσεις φιλίας και αδελφοσύνης. Γιατί το Αιγαίο τους ενώνει, δεν τους χωρίζει!

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΙ ΜΚΟ... ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΠΙΡΤΑ

0

Κρατάτε βήμα σταθερό!

Κι έχουμε ακοίμητον εχθρό!

Δηλαδή πόσο... Τζήμερος μπορεί να είσαι ώστε να σκεφτείς και μόνο, τέτοια βαναυσότητα. Μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ), μοίρασε Χριστουγεννιάτικα δένδρα στους... άστεγους!!!

Στολισμένα μάλιστα. Του άστεγου, το μόνο που του έλειπε ήταν ένα δεντράκι πλαστικό. Ο ανεγκέφαλος, υπερόπτης, που συνέλαβε τη ρηξικέλευθη ιδέα, σίγουρα δεν έχει συναντήσει άστεγο σ' ολόκληρη την άδεια του ζωή. Ο εξευτελισμός και η κοροϊδία σε όλο της το μεγαλείο. Ηλίθιοι, στέγη δεν έχουν οι άνθρωποι. Αξιοπρέπεια, έχουν.

Τόσο... Τζήμερος, και συγκεκριμένο Ίδρυμα, ευαγές και θαυμαστό, γνωστού εφοπλιστικού κεφαλαίου, το οποίο προχώρησε σε Πρόγραμμα που αφορά μαθητές που φοιτούν σε δημόσια σχολεία που βρίσκονται σε «κοινωνικο-οικονομικά ευπαθείς» περιοχές. Με δυο κουβέντες και χωρίς γελοίους, λεκτικούς ευφημισμούς, σε περιοχές φτωχών, μοιράζουν δωρεάν γεύματα. Μα δε σταμάτησαν στα δωρεάν γεύματα. Το ευαγές, από την ιντερνετική του σελίδα, μας πληροφορεί: «Με τη σχεδίαση ειδικά διαμορφωμένου υλικού και τη διοργάνωση ενημερωτικών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων, το Πρόγραμμα ενισχύει την υγιεινή διατροφή και την ευρύτερη προαγωγή της υγείας, τόσο των μαθητών όσο και των οικογενειών τους, διασφαλίζοντας ότι τα οφέλη του θα επηρεάσουν θετικά όχι μόνο τους σύγχρονους πολίτες και κατοίκους της χώρας, αλλά και τις επόμενες γενιές της». Οι άνθρωποι, ή μάλλον οι απάνθρωποι, θα μοιράσουν φυλλάδια για υγιεινή διατροφή, σε πεινασμένους... Και τι περιμένουν δηλαδή, μετά τη διαφωτιστική τους εκστρατεία. Αντί για τα ληγμένα φαγητά στους κάδους έξω από τα σούπερ μάρκετ, να επιλέγουν οι φτωχοί, μαραμένα μαρουλόφυλλα για να αποφύγουν τα λίπη που συμβάλλουν στην παχυσαρκία;

Ας τους έδιναν τουλάχιστον τρία σπίρτα. Θα είχαν ίσως την ευκαιρία σαν το «Κοριτσάκι με τα Σπίρτα», του Άντερσεν, (γραμμένο το 1845!!!), να ανάψουν ένα σπίρτο τη φορά και να οραματιστούν με τη σειρά, 1.μια μεγάλη σιδερένια θερμάστρα, 2.μια ψητή χήνα, (έστω σε έκδοση με 2% λιπαρά), γεμισμένη με μήλα και ξερά δαμάσκηνα, 3.μικροσκοπικές κούκλες. Ή να κάνουν κάτι καλύτερο. Να βάλουν φωτιά στο δέντρο και τα φυλλάδια, έξω από τα γραφεία των ψυχικάρηδων.
Ξεχείλισαν οι τηλεοράσεις από την... αγάπη των Χριστουγέννων. Τηλεμαραθώνιοι της «αγάπης», διαφημίσεις «φιλευσπλαχνίας», για τους αναξιοπαθούντες, από τις συνωστιζόμενες μπροστά στα κονδύλια του ΕΣΠΑ, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που, χωρίς, τάχα, να είναι κυβερνητικές βυζαίνουν τα κρατικά χρήματα. Εκεί να δεις συνωστισμός. Ποια παραλία της Σμύρνης στη Μικρασιατική Καταστροφή και ποιος συνωστισμός. Οι φαρισαίοι και οι Μαρίες Αντουανέτες, ξένοιαστα πάντα, απαντούν: «δεν έχουν ψωμί να φάνε; ας φάνε παντεσπάνι».

Και τι κατάφεραν οι αγαθοεργίες, (έστω και οι ειλικρινείς), χρόνια, για να μην πούμε αιώνες τώρα; Οι μακρές ουρές των πεινασμένων της γης μεγαλώνουν, αντί να μικραίνουν. Κάθε καλοπροαίρετος, πρέπει να αναγνωρίσει πως οι αγαθοεργίες, δεν καταφέρνουν τίποτα περισσότερο, από την ανακούφιση της μιας ώρας, της μιας μέρας, των ελάχιστων ανθρώπων, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των πεινασμένων του πλανήτη, που έχει τη δυνατότητα να θρέψει όλα του τα παιδιά. Ήταν και είναι ο φερετζές του αστικού συστήματος.

«Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να θεραπεύσει τις κοινωνικές πληγές, για να σταθεροποιήσει την υπόσταση της αστικής κοινωνίας. Εδώ ανήκουν: οικονομιστές, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, ανορθωτές της θέσης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι ψευτομεταρρυθμιστές.» Αναφέρεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, από το 1848 ήδη. Πόσο αντικατοπτρίζουν τις σημερινές συνθήκες αυτές οι... μακρινές διαπιστώσεις!

***

«Κοινή μας επιδίωξη, η παγκόσμια ειρήνη» είπε ο Τσίπρας κατά την επίσκεψή του στη Μέρκελ. Μια ο Τσίπρας, μια η Μέρκελ για την παγκόσμια ειρήνη. Και ειδικά η Μέρκελ αποτελεί τον... ακρογωνιαίο λίθο στην πάλη για την ειρήνη. Αυτή και ο Τραμπ. Ωστόσο, μπερδευτήκαμε λίγο. Σε συνάντηση πολιτικών βρισκόμασταν, ή σε καλλιστεία για τη μις Κόσμος της προηγούμενης δεκαετίας, όπου όλες οι υποψήφιες πλαστικές κούκλες, εύχονταν πανομοιότυπα «Ειρήνη σε όλο τον κόσμο».
Άντε και καλή αγωνιστική χρονιά

Με άλλη ματιά - Λαϊκός Δρόμος - http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ» ΑΝΑΚΩΧΗ ΤΟΥ 1914

0

Σαν σήμερα, πριν 102 χρόνια συνέβη το πιο απροσδόκητο γεγονός στην δίνη των μαχών του Α’ΠΠ. Πρόκειται για την χριστουγεννιάτικη ανακωχή του 1914 στο δυτικό μέτωπο.

Σε αυτήν την απρόσμενη κίνηση ανθρωπιάς μέσα στην απανθρωπιά του πρώτου παγκοσμίου πολέμου φαίνεται πως δύο μέτωπα, το βρετανικό και το γερμανικό, ανήμερα των Χριστουγέννων, τήρησαν κατάπαυση πυρός, τραγούδησαν αμφότερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ενώ από την πλευρά των γερμανών επιχειρήθηκε η προσέγγιση των «εχθρών» τους. Αυτό κατέληξε στην συνάντηση των δύο εχθρικών παρατάξεων στην ουδέτερη ζώνη, στην συνδιαλλαγή τους, στην ανταλλαγή αγαθών, στην περισυλλογή και ταφή των νεκρών τους ενώ επίσης δεν έλειψαν και οι αγώνες ποδοσφαίρου με τενεκεδάκια μεταξύ τους.

Ο λοχαγός Ρόμπερτ Πάτρικ Μιλς περιγράφει σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε στην Daily Mail και στην Wellington Journal & Shrewsbury News τον Ιανουάριο του 1915 : «Παρασκευή (Χριστούγεννα). Έχουμε τα πιο αλλόκοτα Χριστούγεννα που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Μιας είδους μη συμφωνημένης και μη εξουσιοδοτημένης αλλά απολύτως κατανοητής και ευσυνείδητης ανακωχής υπάρχει μεταξύ ημών και των φίλων μας στο μέτωπο. […] Το γεγονός άρχισε χθες το βράδυ - μια νύχτα με πάχνη - αμέσως μετά το σούρουπο, όταν οι Γερμανοί άρχισαν να μας φωνάζουν «Καλά Χριστούγεννα, Άγγλοι». Ασφαλώς οι δικοί μας απάντησαν και χωρίς καθυστέρηση, μεγάλοι αριθμοί ανθρώπων, και από τις δυο πλευρές, άφησαν τα χαρακώματα τους, άοπλοι, και συναντήθηκαν στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ των χαρακωμάτων. Εδώ πάρθηκε η συμφωνία -όλοι από μόνοι τους- να μην πυροβολήσουμε ο ένας τον άλλον μέχρι αύριο τα ξημερώματα. Οι άνδρες συνδιαλέγονταν στην μέση (ασφαλώς δεν τους επιτρέψαμε να πλησιάσουν πολύ την γραμμή μας) και αντάλλαξαν τσιγάρα[…]. Ούτε ένας πυροβολισμός δεν ακούστηκε όλο το βράδυ. […] [Οι Γερμανοί] έχουν σαφώς βαρεθεί με τον πόλεμο… στην πραγματικότητα, ένας από αυτούς ήθελε να μάθει τι στον διάολο κάναμε εκεί να τους πολεμάμε.»

Ο Χένρυ Γουίλιαμσον έγραψε στην μητέρα του από το μέτωπο στις 26 Δεκέμβρη του 1914 : «Σου γράφω από τα χαρακώματα. Είναι 11 η ώρα το πρωί. […] Καπνίζω μια πίπα. […] Στην πίπα υπάρχει καπνός. Φυσικά θα πεις. Αλλά περίμενε. Στην πίπα υπάρχει γερμανικός καπνός. […] Από έναν Γερμανό στρατιώτη. Ναι, έναν ζωντανό Γερμανό στρατιώτη από τη δική του τάφρο. Χθες, Βρετανοί και Γερμανοί συναντήθηκαν και έδωσαν τα χέρια στην περιοχή μεταξύ των χαρακωμάτων, και αντάλλαξαν αναμνηστικά. Ναι, όλη τη μέρα των Χριστουγέννων, και καθώς γράφω. Θαυμάσιο, δεν είναι;»

Ο Γκουστάφ Μπέρθιερ έγραψε : «Την μέρα των Χριστουγέννων οι Γερμανοί μας έδωσαν να καταλάβουμε πως θέλουν να μας μιλήσουν. Είπαν ότι δεν θέλουν να μας πυροβολούν… έχουν κουραστεί με τον πόλεμο, είναι παντρεμένοι όπως εγώ, δεν έχουν κάποια διαφορά με τους Γάλλους ή τους Άγγλους.»

Αρχικά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωση αποσιώπησαν το γεγονός. Η σιωπή τελικά έσπασε από την New York Times των ακόμα ουδέτερων ΗΠΑ στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, οι βρετανικές εφημερίδες ακολούθησαν. Στην Γερμανία το γεγονός αποσιωπήθηκε περισσότερο ενώ οι εφημερίδες κακοχαρακτήριζαν αυτούς που είχαν συμμετάσχει στην ανακωχή. Στην Γαλλία η λογοκρισία είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό που η ανακωχή έγινε γνωστή από τους τραυματισμένους στρατιώτες στα νοσοκομεία. Ο τύπος τελικά αναγκάστηκε να απαντήσει με την έκδοση της απόφασης της κυβέρνησης πως η συναδέλφωση με τον εχθρό αποτελεί προδοσία.

Τις επόμενες χρονιές επιχειρήθηκε ξανά η εκεχειρία χωρίς όμως τα ανάλογα αποτελέσματα. Αυτό οφείλεται στις προσπάθειες των στρατηγών που διεύθυναν τον πόλεμο, χιλιόμετρα μακριά από το πεδίο της μάχης, από την πολυτέλεια των γραφείων τους, να αποτρέψουν αντίστοιχα εγχειρήματα στο μέλλον με την απειλή επιβολής αυστηρών ποινών. Τελικά, μετά από λίγο καιρό, με τις εκτεταμένες συγκρούσεις και απώλειες από όλες τις πλευρές, με την χρήση των χημικών όπλων, η ανακωχή φάνταζε μάλλον εξωπραγματική.

Ωστόσο το γεγονός δεν παύει να είναι ένα από τα πιο συμβολικά της νίκης (έστω προσωρινής) της ειρήνης και της αδελφοσύνης απέναντι στην αλληλοκαταστροφή. Της εναντίωσης των ανθρώπων απέναντι στους πολέμους που επιφέρουν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Δεν παύει να καταδεικνύει με τον πλέον απόλυτο τρόπο πως οι λαοί μεταξύ τους δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, ενώ οι πραγματικοί τους εχθροί δεν είναι αυτοί που έχουν την ίδια μοίρα με αυτούς, αλλά αυτοί που τους διατάζουν να σκοτωθούν για τα δικά τους συμφέροντα. Αυτοί που στους ανθρώπους δεν βλέπουν τίποτα άλλο παρά αναλώσιμη σάρκα για οβίδες. Αυτοί που μοίραζαν και μοιράζουν τον κόσμο και χαράσσουν τα σύνορα με το αίμα των λαών. Αυτοί που αποφασίζουν για την μοίρα του λαού, ερήμην του λαού, ενώ το μεγαλύτερο δικαίωμα στην δημοκρατία που του έχουν επιτρέψει είναι, ενίοτε, και εφόσον οι συνθήκες είναι καλές να αποφασίζει ο ίδιος τα πρόσωπα που θα τον οδηγήσουν στην σφαγή.

Και τότε και τώρα. Το ξαναμοίρασμα του κόσμου και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αιματοκυλούν όλη την Μέση Ανατολή. Σε μία σύγκρουση που σίγουρος χαμένος θα είναι ο λαός. Κύματα προσφύγων καταφθάνουν συνεχώς στην χώρας μας που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θέλει και δεν μπορεί να αποκαταστήσει. Μια κυβέρνηση που όντας πλήρως υποταγμένη στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που αιματοκυλούν τον κόσμο και ευθύνονται για τα κύματα προσφύγων, δεν θέλει και δεν μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση τους στον λαό αυτού του τόπου και να υπερασπιστεί τα δίκια του. Αντιθέτως, θέλει και μπορεί (γιατί ποιος θα την σταματήσει;) να τσακίσει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα του, όπως υπαγορεύουν οι ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κηφηναριό. Με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη το γεγονός πως σε αυτήν τουλάχιστον την φάση δεν υπάρχει μαζικό οργανωμένο προλεταριακό κίνημα ώστε να προβάλλει την αντίσταση του, αποσύρει εργατικές και προλεταριακές κατακτήσεις που νικήθηκαν με αγώνα και αίμα την τελευταία εκατονταετία σε μια προσπάθεια του συστήματος να συνέλθει από την αγιάτρευτη και μόνιμη κρίση που το χαρακτηρίζει.

Ένα τέτοιο σύστημα όμως δεν στέκεται και δεν θα μπορούσε να σταθεί στο μπόι των ανθρώπων. Ο λαός, τόσο αυτής της χώρας όσο και αλλού οφείλει να υπερασπιστεί τα δίκια του από την βάρβαρη λεηλασία στην οποία τα υποβάλλουν. Οφείλει να οργανωθεί υπερασπιζόμενος τα δικά του ταξικά συμφέροντα, ασυμβίβαστος και αδιάλλακτος με τους χασάπηδες που διαβουλεύονται τι και από πού να κόψουν. Οφείλει να δείξει αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και στους μετανάστες που δεν είναι παρά ταξικά του αδέρφια και να εναντιωθούν από κοινού στο σύστημα που αμφότερους τους εξαθλιώνει. Να εναντιωθούν στην εκμετάλλευση, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην ανεργία, στην εξαθλίωση, στον πόλεμο. Να εναντιωθούν στον καπιταλισμό.

Λ.Π.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

http://www.iwm.org.uk/history/the-real-story-of-the-christmas-truce
Catastrophe 1914 : Europe goes to war, Max Hastings

http://www.henrywilliamson.co.uk/first-world-war/57-uncategorised/158-henry-williamson-and-the-christmas-truce

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιοι και γιατί θέλουν να «λύσουν» το Κυπριακό, διχοτομώντας και δένοντας τη μεγαλόνησο στα ιμπεριαλιστικά σχέδια;

0

του Δ. Παυλίδη

Οι ημέρες που θα μεσολαβήσουν μέχρι την καθορισμένη έναρξη της συνάντησης των δύο πλευρών στις 9 Ιανουαρίου για το εδαφικό και αμέσως μετά της διεθνούς διάσκεψης στις 12, στη Γενεύη για την ασφάλεια (!) –όπως αναφέρθηκε επίσημα- της Κύπρου θα είναι πυκνές σε εξελίξεις. Αν και ήταν από καιρό ολοκάθαρο πως υπάρχει ανανεωμένο, ισχυρό και πολύπλευρο ενδιαφέρον για την προώθηση μιας διχοτομικής-ιμπεριαλιστικής «λύσης» στο νησί, τα όσα έγιναν στον Μοντ Πελεράν στην Ελβετία, τον Νοέμβριο, βοήθησαν στην καλύτερη κατανόηση του παρασκηνίου. Το υποτιθέμενο «ναυάγιο» πάνω στον σκόπελο του εδαφικού μετονομάστηκε -με αμερικάνικη συμβουλή- μέσα σε μια νύκτα « μη κατάληξη» και ύστερα από λιγοστά εικοσιτετράωρα ο Αναστασιάδης και ο Ακιντζί ανακοίνωναν -σαν να μη συνέβη τίποτε- το χρονοδιάγραμμα-πακέτο των νέων συναντήσεων και της διεθνούς (;) διάσκεψης. Από το κρύο της Ελβετίας στη ζέστη της Κύπρου, η εικόνα άλλαξε αστραπιαία, γεγονός που συνηγορεί πως ισχυρές δυνάμεις επιδιώκουν να ωθήσουν τα πράγματα σε μια κατάληξη και το Μοντ Πελεράν χρησίμευσε ως σημείο του εξελισσόμενου παζαριού, το οποίο επιτηρούν από κοντά οι ΗΠΑ. Ποιοι, όμως, και με ποιους σκοπούς και φιλοδοξίες επιδιώκουν μια «λύση» στην Κύπρο, με τη δημιουργία μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), με δύο συνιστώντα κράτη και όλες τις προβλέψεις για την επισημοποίηση- διαιώνιση της διχοτόμησης; Ποιοι επαναφέρουν ένα νέο σχέδιο Ανάν σε συνθήκες πιο επικίνδυνες, ενόψει πολύ σημαντικών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή; 

Το αμερικάνικο «ενδιαφέρον»

Ο αμερικανικός παράγοντας έχει μια μακριά ιστορία υπονομευτικών ή εκβιαστικών πολιτικο-διπλωματικών προσπαθειών και επεμβάσεων για να εντάξει την Κύπρο στην πλήρη επιρροή του μέσω του ΝΑΤΟ ή άλλων στρατιωτικών συμφωνιών. Αυτές οι επιδιώξεις του ανανεώθηκαν από τις σύγχρονες εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Ιδιαίτερα από αυτά που συμβαίνουν με επίκεντρο τη Συρία, με την ενεργή στρατιωτική ανάμιξη-επέμβαση της Ρωσίας. Επιτάχυνση στους σχεδιασμούς της αμερικάνικης διπλωματίας έδωσαν ακόμη οι ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη λεκάνη της Λεβαντίνης, στις ακτές του Ισραήλ αλλά και νότια της Κύπρου. Ορισμένα από αυτά θεωρούνται εκμεταλλεύσιμα και οι ΗΠΑ εκτιμούν πως μπορούν να αποτελέσουν μια εναλλακτική ενεργειακή δεξαμενή για την Ευρώπη, έτσι ώστε αυτή να διαφοροποιήσει τις πηγές της μειώνοντας την εξάρτησή της από την Μόσχα.

Η Κύπρος, εξαιτίας της θέσης της, αποτελεί ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο στην Ανατολική Μεσόγειο, τόσο για τον έλεγχο των ναυτικών δρόμων, ιδιαίτερα εκείνων που συνδέονται με την διώρυγα του Σουέζ, όσο και ως ορμητήριο στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, τον Κόλπο κ.α. Σε αυτό τον σπουδαίο ρόλο προστέθηκε η προοπτική να λειτουργήσει ως ενεργειακή πλατφόρμα και σταθμός διαμετακόμισης υδρογονανθράκων. Οι τελευταίοι, εκτός από την προφανή οικονομική σημασία, αποτελούν και ένα ισχυρό πολιτικό -διπλωματικό χαρτί στις σχέσεις και τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων της περιοχής. Τα παζάρια σχετικά με τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), σε συνδυασμό με τα επενδυτικά σχήματα που δημιουργούν-αναδιαμορφώνουν- αλληλοεξαγοράζουν τα ενεργειακά μονοπώλια, είναι μέρος ενός πολύπλοκου γεωπολιτικού παιγνιδιού επιρροής και κυριαρχίας.

Σε αυτό το σύνθετο και υπό διαμόρφωση μωσαϊκό αντιθέσεων και ιδιαίτερων επιδιώξεων, δραστήριο ρόλο παίζουν οι ιμπεριαλιστές, με πρωταγωνιστές τους Αμερικάνους. Το φημολογούμενο προσωπικό ενδιαφέρον του αντιπροέδρου Μπάιντεν για την επιτυχή κατάληξη των προσπαθειών για την επίλυση του Κυπριακού είναι η απόδειξη πως οι Αμερικανοί εντάσσουν την Κύπρο σε έναν συνολικό σχεδιασμό και υψηλά στην ατζέντα της πολιτικής τους στην περιοχή. Την θεωρούν συγκολλητικό τμήμα ενός μπλοκ τοπικών και περιφερειακών δυνάμεων, η συνεργασία των οποίων θα μετατρέψει τη λεκάνη της ανατολική Μεσογείου σε χώρο ενισχυμένης, αν όχι αποκλειστικής, δυτικής κυριαρχίας. Έτσι, προσδοκούν να εμποδίσουν ή και να εκτοπίσουν κάθε μελλοντικό η παρόντα υποψήφιο ανταγωνιστή. Ειδικά την Ρωσία, η οποία δείχνει να ξέρει καλά πως ένας εξοβελισμός της από την ανατολική Μεσόγειο θα ενισχύσει την ασφυχτική περικύκλωση και απομόνωσή της. Θα έχει κόστος σε πολλά επίπεδα και μέτωπα.

Σε μια παλιότερη έκθεση (2014), το αμερικάνικο ινστιτούτο Hudson, με θέμα τις ευκαιρίες της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, ύστερα από τις ανακαλύψεις των κοιτασμάτων, κατέληγε πως η Ουάσιγκτον πρέπει να επανεγκαταστήσει στη Μεσόγειο μια ρωμαλέα ναυτική παρουσία, για να ενισχύσει τη διπλωματική της δύναμη στην περιφέρεια και να βοηθήσει στην ασφάλεια της ενεργειακής αγοράς στην περιοχή, να βοηθήσει στον εξοπλισμό της Κύπρου, να την εντάξει στον Νατοϊκό Συνεταιρισμό για την Ειρήνη καθώς και να εμπλέξει στο σχήμα ασφάλειας της περιοχής τη Γαλλία και την Ιταλία (1). Οι Αμερικανοί παίζουν δραστήριο ρόλο όλο αυτό το διάστημα, με επικεφαλής την Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργό Εξωτερικών και είναι αυτοί που έσπρωξαν για τη γρήγορη ανακοίνωση της ημερομηνίας της διεθνούς διάσκεψης. Ακούγεται πως έχουν έτοιμο σχέδιο για το ζήτημα των εγγυήσεων το οποίο θα παρουσιάσουν στη Γενεύη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ρωσία

Σε αυτή την στρατηγική πρωτοβουλία των Αμερικανών, παρούσες δηλώνουν και άλλες δυνάμεις, δυτικοευρωπαϊκές (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και Αγγλία), περιφερειακές (Ισραήλ και Τουρκία), ακόμη και πολύ μακρινές όπως η Κίνα και φυσικά παρούσα με ηχηρό τρόπο δηλώνει και η Ρωσία. Άλλες λειτουργώντας συνεργατικά παρά τις διαφορές τους και άλλες επιδιώκοντας να την υπονομεύσουν ή να αλλάξουν συσχετισμούς και δεδομένα. Το ταξίδι Ολάντ στην Κύπρο, η επίσκεψη Στάινμαγερ στην Αθήνα με το Κυπριακό στην κορυφή της ατζέντας και η πανηγυρική αποδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για συμμετοχή της στη διεθνή διάσκεψη δείχνουν πως οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές θέλουν να έχουν μερίδιο στους διακανονισμούς. Προϋπήρξε η γεμάτη νόημα παρουσία του Άγγλου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος φρόντισε να ξεκαθαρίσει σε αντιπάλους και συμμάχους πως το Λονδίνο δεν παζαρεύει το μέλλον των στρατιωτικών βάσεων στο νησί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με την ένταξη της σημερινής Κυπριακής Δημοκρατίας σε αυτήν και η Βρετανία ως εγγυήτρια δύναμη και έχοντας ισχυρό στρατιωτικό ενδιαφέρον θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση μιας «λύσης». Προσδοκούν πολιτικά και οικονομικά οφέλη και βρίσκονται στην πλευρά εκείνων που θα πιέσουν για το προχώρημα της διαπραγμάτευσης. Φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση όντας στην γνωστή δυσχερή θέση, με κλονισμένο το εσωτερικό της μέτωπο και το Λονδίνο απασχολημένο με το Brexit, είναι φυσικό να αφήνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στους Αμερικάνους.

Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία γνωρίζει καλά πως οι αμερικάνικες πρωτοβουλίες στοχεύουν -εκτός των άλλων– στον εξοβελισμό της από την περιοχή. Αντίθετα, αυτή επιδιώκει την αναβάθμιση της στρατιωτικής παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο τις βάσεις στη Συρία και την αναζήτηση και άλλων στηριγμάτων. Ξέρει καλά, επίσης, πως είναι αναγκασμένη να παίξει ενεργό ρόλο και στον υπό διαμόρφωση ενεργειακό χάρτη, παρά το γεγονός ότι αυτό δεν ήταν παλιότερα στις προτεραιότητες της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη ανακοίνωση εξαγοράς από την Ρόσνεφτ του 30% των δικαιωμάτων του τεμαχίου Σιορούκ, στο οποίο βρίσκεται το γιγαντιαίο αιγυπτιακό κοίτασμα Ζορ (850 δις κ.μ. φυσικού αερίου) έναντι 1,13 δις δολαρίων. Αναφορικά με το Κυπριακό, θα προσπαθήσει μέσω του ΟΗΕ να είναι παρούσα στις τελικές διαπραγματεύσεις, να χρησιμοποιήσει τα οικονομικά και πολιτικά ερείσματα που έχει στο νησί και να αποφύγει το δυνατόν μια στεγανή νατοϊκή λύση.

Τουρκικά διλήμματα και ευκαιρίες

Ο Νταβούτογλου, στο γνωστό βιβλίο «Το Στρατηγικό Βάθος και η Τουρκία», αναφερόμενος στην Κύπρο, γράφει πως όποιος την παραμελεί δεν είναι δυνατόν να έχει αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές, « […] διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μια θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ Ασίας και Αφρικής, Ευρώπης και Αφρικής και Ευρώπης και Ασίας [...] Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα [...]». Παρά την υπερβολή, ο Νταβούτογλου δεν λέει κάτι καινούριο. Για την Τουρκία, η ύπαρξη της Κύπρου στο κέντρο μιας περιοχής που την θεωρεί ζωτικό της χώρο δεν μπορεί να αγνοηθεί ή -πολύ περισσότερο- να αφεθεί οικειοθελώς στην κυριαρχία μιας άλλης ανταγωνιστικής αστικής τάξης. Παρά τις κατά καιρούς ταλαντεύσεις και τους προβληματισμούς για την τακτική, η τουρκική αστική τάξη (γνωρίζοντας πως δεν είναι ρεαλιστικό σενάριο η κυριαρχία σε όλο το νησί) επιδιώκει να νομιμοποιήσει -παγιώσει τα κεκτημένα της εισβολής του 1974. Η πλήρης προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου, που αρκετοί προσχηματικά χρησιμοποιούν ως επιχείρημα, ως τελικός στόχος της Άγκυρας δεν αποτελεί καθόλου ιδανική λύση γι’ αυτήν. Αντίθετα μπορεί -υπό προϋποθέσεις -να ανοίξει τον δρόμο για να γίνει η νότια Κύπρος, μέσω του εξοπλισμού της ή με την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων από την Ελλάδα ή άλλη δύναμη, επικίνδυνο σημείο για την ηπειρωτική επικράτειά της (2).

Για την τούρκικη αστική τάξη, στόχος είναι μια Κύπρος στην οποία να έχει δεσπόζουσα, σε επίπεδο της αρνησικυρίας, πολιτική και στρατιωτική επιρροή. Όχι μόνο ως προστάτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας αλλά όλου του νησιού, το οποίο, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενταγμένο σε έναν στρατηγικό-ενεργειακό συνεταιρισμό με τις ΗΠΑ και άλλες δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις, θα είχε πολλαπλή χρησιμότητα. Πολιτική και οικονομική, εντάσσοντας έτσι την Άγκυρα στο κέντρο των διακανονισμών στην ανατολική Μεσόγειο. Η έκφραση του Ερντογάν, πως η Τουρκία στο Κυπριακό θα βρίσκεται πάντα ενα βήμα μπροστά, απηχεί τη σχετική βεβαιότητα, πως μια ενδεχόμενη «λύση» θα κεφαλαιοποιεί -τουλάχιστον- τα κέρδη του 1974 και των κατοπινών χρόνων. Η βιαστική ανακοίνωση του Τούρκου προέδρου, πως ήδη έχει τσεκάρει το εισιτήριό του για τη διάσκεψη στη Γενεύη, καθώς και η διαρκής πίεση για την πραγματοποίηση της ελληνοτουρκικής συνάντησης κορυφής, είναι χαρακτηριστικά δείγματα του κλίματος που επικρατεί στην τούρκικη διπλωματία. Σε αρκετούς αναλυτές δίνεται μάλιστα η εντύπωση πως η τούρκικη διπλωματία θα επιχειρήσει με κάποιο τρόπο να βάλει πάνω στο τραπέζι του παζαριού και ζητήματα σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως το Αιγαίο, τα νησιά κλπ.

Κυπριακές επιθυμίες… και επικίνδυνες φιλοδοξίες

Στην Κύπρο, σημαντικά τμήματα και των δύο αστικών τάξεων, παρά τις διαφορές στη δυναμικότητα και την ιστορική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών, έχουν ιδιαίτερες και όχι απαραίτητα ταυτόσημες προσδοκίες από μια ομοσπονδιακή λύση. Πατάνε πάνω στην επιθυμία των δύο κοινοτήτων για ειρηνική επανένωση και συμβίωση, στον καημό των προσφύγων για επιστροφή και στα όνειρα των Τουρκοκυπρίων να καταφέρουν να ξεφύγουν από τον στενό εναγκαλισμό της Άγκυρας πετυχαίνοντας την ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτές οι τάσεις φάνηκαν καθαρά το 2004, με τα δημοψηφίσματα για το σχέδιο Ανάν, ιδιαίτερα στον βορά αλλά και στον νότο, παρά τη μαζική απόρριψη του σχεδίου. Από τότε μέχρι σήμερα, αυτές οι τάσεις ενισχύθηκαν, καθώς διαψεύστηκαν οι προσδοκίες για εναλλακτικούς ξεχωριστούς δρόμους που θα απομείωναν ή και θα εξαφάνιζαν τα προβλήματα της διαίρεσης.

Στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα, σοβαρές κοινωνικές διεργασίες κορυφώθηκαν με τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 2011. Λόγοι υπήρξαν τόσο τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και οι πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις Έρογλου κατ’ εντολή του τουρκικού Υπουργείου Οικονομικών, όσο και οι ενδοαστικές αντιθέσεις από την εισβολή τουρκικών κεφαλαίων σε τομείς που η τουρκοκυπριακή ελίτ θεωρούσε προνομιακούς. Αυτές οι διεργασίες συνέβαλλαν στην εκλογή του κεντροαριστερού Ακιντζί στην προεδρία, το 2015. Ορισμένοι συστηματικοί παρατηρητές της τουρκοκυπριακής κοινωνίας μιλάνε για μια εκ νέου τάση «κυπροποίησης», η οποία ενδυναμώθηκε και από την προϊούσα σκλήρυνση του καθεστώτος του AKP στην Τουρκία, με την ενίσχυση των ισλαμικών πολιτικών, το κυνήγι των Αλεβιτών, των Κούρδων και των κοσμικών. Αυτή η τάση είναι ισχυρή ιδιαίτερα στη νεολαία και στη διανόηση και εκφράστηκε και πάλι πρόσφατα με αφορμή την αντιπαράθεση για τη θερινή ώρα. Κατά πάσα πιθανότητα, οι Τουρκοκύπριοι, όπως και στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, θα στηρίξουν μια ομοσπονδιακή-διζωνική λύση και αρκετοί όχι με κίνητρο την εξυπηρέτηση των σχεδίων της Άγκυρας αλλά για το ακριβώς αντίθετο. Άλλο ζήτημα, φυσικά, πως αυτή η καθόλα σεβαστή επιθυμία τους για επανένωση ακολουθεί δρόμους που χαράζουν ιμπεριαλιστικές και αντιδραστικές δυνάμεις, με λύσεις που θα είναι υποθηκευμένες στα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. 

Το μέτωπο ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, ως έκφραση των σημαντικότερων μερίδων της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, ενώ στο σχέδιο Ανάν δεν μπόρεσε την τελευταία στιγμή να εμφανιστεί ενωμένο, τώρα δείχνει πιο σταθερό και αποφασισμένο. Παρά τις διαφορές για τις εξωτερικές πτυχές μιας λύσης, δηλαδή το ζήτημα της συμμετοχής σε στρατιωτικές συμμαχίες και στη σύνθεση της διεθνούς διάσκεψης, Αναστασιάδης και Κυπριανού δείχνουν να είναι συντονισμένοι στην κύρια κατεύθυνση της διζωνικής Ομοσπονδίας. Όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων από το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου, τον Φεβρουάριο του 2014 και μετά, η ηγεσία του ΑΚΕΛ στήριξε πλήρως τον πρόεδρο της Κύπρου, ο οποίος- όχι συμπτωματικά- ήταν ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται σχεδόν όλα τα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ να πρωταγωνιστούν στη διατύπωση ενστάσεων για την πολιτική Αναστασιάδη.

Σημαντικό τμήμα της ελληνοκυπριακής επιχειρηματικής ελίτ έχει μεγάλες προσδοκίες για δουλειές και κέρδη, ύστερα από μια «λύση», στο πεδίο του διεθνούς εμπορίου, των ξένων επενδύσεων και των ενεργειακών προγραμμάτων. Ο πρόεδρος του Κυπριακού Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Φειδίας Πηλείδης σε πρόσφατη παρέμβασή του δήλωσε: «Η μεγαλύτερη επένδυση που μπορεί να κάνει ο κυπριακός λαός είναι να επενδύσει σε μια λύση και στην επανένωση […] έτσι οι επιχειρήσεις θα έχουν δικαίωμα να διατηρούν την έδρα τους σε όλο το νησί, θα χρειαστούν μεγάλες επενδύσεις στις υποδομές, μεταξύ άλλων για την ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου […] μια επανενωμένη Κύπρος θα ήταν ακόμη πιο ελκυστικός προορισμός για τους τουρίστες και η τουρκική αγορά θα άνοιγε για την Κύπρο – μια δυναμική αγορά 80 εκατομμυρίων ανθρώπων».

Το τμήμα αυτό, ειδικά αυτό που εκφράζεται από τον Αναστασιάδη, αναφορικά με τον διεθνή προσανατολισμό της Ομοσπονδίας και τη σχέση της με τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, δεν έχει καμιά ταλάντευση. Με πρόσχημα τη λεγόμενη ασφάλεια και στο όνομα πάντα της ανεξαρτησίας (!), είναι έτοιμοι να υποδεχτούν τους ξένους προστάτες. Πρόσφατα ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Δημητρίου, έγραψε: «Το ΝΑΤΟ μπορεί να παρέχει αυτό το πλαίσιο. Η Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία να υπογράψει από κοινού με τη Συμμαχία συμβόλαιο εταιρικής σχέσης. Η Κύπρος να επιτρέψει τη χρήση στρατιωτικών εγκαταστάσεων, για την περίοδο ισχύος της εταιρικής σχέσης, από στρατιωτικές δυνάμεις πλην της Ελλάδας και της Τουρκίας» (3). Και δεν είναι τυχαίο ότι το υπουργικό συμβούλιο, στις 21 Δεκεμβρίου, λίγες μέρες πριν τη Γενεύη, έσπευσε να ανακοινώσει πως ξεκινά συζητήσεις για τον τρίτο γύρο αδειοδότησης για τα οικόπεδα 6,8 και 10 με την αμερικάνικη Εξον Μόμπιλ, τη γαλλική Τοτάλ, την ιταλική ΕΝΙ και την Κατάρ Πετρόλεουμ. Αμέσως ο κυπριακός τύπος σημείωνε με νόημα πως ο νέος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι ο μέχρι τώρα Διευθύνων Σύμβουλος της Exxon Mobil, Ρεξ Τίλερσον.

Απέναντι στο μέτωπο ΔΗΣΥ -ΑΚΕΛ, διαμορφώνεται, τις τελευταίες ημέρες, μια ετερόκλιτη συμμαχία των μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, με επικεφαλής το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, η οποία εναντιώνεται πλέον ανοικτά στην προοπτική της συγκεκριμένης διεθνούς διάσκεψης και στην πολιτική του Αναστασιάδη αναφορικά με τους όρους της ΔΔΟ. Πριν λίγες ημέρες, σε ημερίδα στη Λευκωσία, οι ηγέτες των δύο κομμάτων, μαζί με την Συμμαχία Πολιτών, την Αλληλεγγύη και τους Οικολόγους, άσκησαν σφοδρή κριτική.

Μια ιμπεριαλιστική διχοτομική λύση… στα σκαριά

Συγκριτικά με την περίοδο του αλήστου μνήμης αμερικανικού σχεδίου Ανάν, η κατάσταση τόσο στο νησί όσο και στην περιοχή είναι πολύ δυσκολότερη και περίπλοκη από πολλές πλευρές. Παράγοντες αρνητικοί είναι : Η προεδρία Αναστασιάδη η οποία εν πολλοίς προωθήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό. Οι ανακαλύψεις των κοιτασμάτων και η εμπλοκή και άλλων περιφερειακών δυνάμεων. Ο πόλεμος στη Συρία και οι ιστορικού χαρακτήρα ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή, με την εμπλοκή όλων των μεγάλων δυνάμεων. Η παραπέρα υποχώρηση των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων των λαών στην περιοχή. Τέλος, η παρουσία στην ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ως Συνασπισμός είχε υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν. Για όλα τα προηγούμενα, οι εξελίξεις δεν προοιωνίζονται καλές. Τώρα πια, ο κίνδυνος να εμπλακεί ολόκληρη η Κύπρος, από την πρώτη ημέρα εφαρμογής της «λύσης», σε οξείς στρατιωτικούς ανταγωνισμούς και περιπέτειες είναι πολύ πιο κοντά.

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπως αναφέραμε και προηγούμενα, είναι μια πάγια επιδίωξη της Τουρκίας, εδώ και πολλές δεκαετίες, πριν ακόμα την εισβολή του 1974. Στην πραγματικότητα είναι μια διχοτομική λύση που κάνει την Τουρκία επιδιαιτητή σε ολόκληρο το νησί, ανεξάρτητα από ποια μορφή θα πάρουν οι λεγόμενες εγγυήσεις ασφαλείας. Πολύ περισσότερο που μέσω των μεταβατικών περιόδων θα μακροημερεύσει η παρουσία των κατοχικών στρατευμάτων. Χωρίς να ξεχνάμε την πιθανότητα να εγκατασταθούν καινούρια από τρίτες δυνάμεις ή διεθνείς πολεμικούς συνασπισμούς.

Με όλα αυτά, δεν σημαίνει πως η «λύση» είναι μια εύκολη υπόθεση και η διαπραγμάτευση στη Γενεύη θα αποβεί επιτυχής για όσους την σχεδιάζουν. Γι’ αυτό, μάλιστα, σπεύδουν να μιλήσουν για ανοικτές ημερομηνίες, για να μπορούν να ξεδιπλώσουν σε βάθος χρόνου τις πιέσεις και τους εκβιασμούς τους. Όλα αυτά είναι πάντως προσανατολισμένα στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από τους πόθους των λαϊκών ανθρώπων και τα συμφέροντα του λαού και των εργαζόμενων και στις δύο κοινότητες, για μια Κύπρο ενωμένη και ανεξάρτητη, δίχως ξένα στρατεύματα και προστάτες.

1. Όλη η έκθεση στο www.hudson.org/content/researchattachments/attachment/1443/2014_12_02_hudson_report_eastern_med_final_single_pages.pdf. Ερευνητής του Ινστιτούτου υπήρξε ο σύμβουλος του Τραμπ για την εξωτερική πολιτική, Ελληνοαμερικανός Τ. Παπαδόπουλος.

2. Χαρακτηριστική είναι η αποστροφή του Τούρκου πρέσβη στις ΗΠΑ, Μεχίλ Ενενμπέλ, σε συνάντησή του, στις 5 Αυγούστου 1974, με τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Σίσκο. «Η Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχθεί λύση διπλής ένωσης ή διχοτόμησης, γιατί δεν θα επιτρέψει να υπάρχει ελληνικό νησί στην Αν. Μεσόγειο. Επιδιώκει λύση Ομοσπονδίας, με γεωγραφικό διαχωρισμό». Από την ομιλία του προέδρου της ΕΔΕΚ, Σιζόπουλου, σε εκδήλωση στη Λευκωσία, στις 19 Δεκεμβρίου 2016.
politis.com.cy/article/sizopoulos-dikeonete-i-politiki-tis-tourkias-me-tin-ddo

3. www.dmdemetriou.com/index.php. Άρθρο με τίτλο «H ασφάλεια και οι ανασφάλειες», 27/11/2016.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ