Την Παρασκευή 03/05/19
στις 2:00 μετά το μεσημέρι θα γίνει η πολιτική κηδεία του συντρόφου μας Ανέστη Κιζιρίδη, στο Γ' Νεκροταφείο
30 Απριλίου 2019
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ | ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
0
Σικάγο του 1886:
“Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...”
Με τα λόγια αυτά ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.
Καισαριανή του 1944:
“Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί...
Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε… Τίποτα…
Μόνον θυμηθείτε το: αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.”
1η ΜΑΗ 2019: Η εργατική πρωτομαγιά είναι ζωντανή, επίκαιρη. Το Σικάγο του 1886, η Θεσσαλονίκη του 1936, η Καισαριανή του 1944. Γιατί δείχνει το δρόμο. Το μοναδικό δρόμο που μπορούν και πρέπει να βαδίσουν οι εργάτες και οι λαοί όλου του κόσμου: το δρόμο του σκληρού, ανυπόταχτου, ταξικού αγώνα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Σήμερα που όλο και πιο έντονα αποκαλύπτεται ένας κόσμος γεμάτος αντιθέσεις, διχασμούς και αδιέξοδα, που οι ελπίδες και οι επιθυμίες των λαών για καλύτερες μέρες γκρεμίζονται, ενώ απογειώνονται οι ανισότητες, επεκτείνεται η εξαθλίωση, οι πόλεμοι φέρνουν τον όλεθρο σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι “ιδιοκτήτες” του πλανήτη θέλουν να ξαναμοιράσουν τη γη χαράζοντας με το αίμα των λαών νέα σύνορα.
Σήμερα που η κρίση σε όλο το καπιταλιστικό σύστημα είναι παρούσα και οδηγός γενικής οπισθοδρόμησης. Οι εργαζόμενοι την “πληρώνουν”, με την απογύμνωσή τους από κάθε δικαίωμα εργασιακό-κοινωνικό που είχαν κατακτήσει. Λιτότητα παντού, γενικευμένη φτώχεια, 12ωρη εργασία, ανεργία και ανασφάλεια. Το ρολόι γυρίζει πίσω με το φασισμό να επιστρέφει δριμύτερος από την Ευρώπη μέχρι τη Λατινική Αμερική.
Σήμερα που η χώρα μας εμπλέκεται άμεσα στα σχέδια των ιμπεριαλιστών εκτελώντας τα συμβόλαια που της αναθέτουν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -πιο ΗΠΑκουη δε γίνεται- προσφέρει γη, θάλασσα και αέρα στους Αμερικανονατοϊκούς φονιάδες των λαών, αναλαμβάνει το ρόλο του “γεωπολιτικού μεντεσέ” στα Βαλκάνια και ευθυγραμμιζόμενη στις επιταγές των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ προχώρησε στη “Συμφωνία των Πρεσπών” που εντάσσει τη χώρα πιο αποφασιστικά στο νατοϊκό σχέδιο απώθησης της Ρωσίας και μαζί με τα υπόλοιπα ανοιχτά ζητήματα των Βαλκανίων τα μετατρέπει σε “μπαρουταποθήκη”.
Σήμερα που “βγήκαμε από τα μνημόνια” αλλά βρίσκουμε όλα τα μνημονιακά μέτρα παρόντα, με ένα νέο γύρο επίθεσης να είναι μπροστά μας για να τηρηθούν οι συμφωνίες με τους “επόπτες” της χώρας. Σ' αυτή την αντιδραστική αντιλαϊκή κατεύθυνση στοιχίζεται όλο το πολιτικό προσωπικό, περιμένοντας την παραμονή, την προαγωγή του ή τη διάσωσή του. Από αυτή την κατεύθυνση δεν εξαιρείται η εκπαίδευση καθώς συστηματικά και σχεδιασμένα συνεχίζεται η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και στο δικαίωμα της νεολαίας να σπουδάζει.
Η ταξική πάλη τον καιρό αυτό έχει νικητές το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό και θύματα τους εργαζόμενους και τους λαούς. Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων δεν μπορεί να αναιρεθεί από δυνάμεις του συστήματος, οι οποίες ξεδιπλώνουν την επίθεση. Δεν υπάρχουν κυβερνήσεις σε κάθε εκδοχή και διασταύρωση που μπορεί να επαναφέρουν τα πράγματα πίσω. Ίσα ίσα θα συνεχίσουν στην ίδια αντιδραστική τροχιά, κλιμακώνοντας την επίθεση. Δεν θα σταματήσουν αυτή την πορεία ούτε οι κάλπες που μάλιστα είναι αρκετές , ούτε τα δικαστήρια θα αποδώσουν το δίκιο. Αυτό κερδίζεται -έτσι ήταν και θα είναι πάντα- με αντίσταση και πάλη, με αγώνες υπεράσπισης και διεκδίκησης δικαιωμάτων. Αυτό τον δρόμο πρέπει να ανοίξουμε και να βαδίσουμε μαζικά και οργανωμένα με τα σωματεία εργαλεία πάλης.
133 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση στο Σικάγο, η πάλη ενάντια στον σύγχρονο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα, ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Να παλέψουμε για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες, να συμβάλλουμε στη συγκρότηση αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Τιμώντας έτσι την κόκκινη Πρωτομαγιά, ανοίγουμε δρόμους μέσα από τους αγώνες μας.
“Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...”
Με τα λόγια αυτά ο Αύγουστος Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Μάη, απευθύνθηκε στους δικαστές του την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη.
Καισαριανή του 1944:
“Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί...
Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε… Τίποτα…
Μόνον θυμηθείτε το: αν η ελευθερία δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.”
Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”.
1η ΜΑΗ 2019: Η εργατική πρωτομαγιά είναι ζωντανή, επίκαιρη. Το Σικάγο του 1886, η Θεσσαλονίκη του 1936, η Καισαριανή του 1944. Γιατί δείχνει το δρόμο. Το μοναδικό δρόμο που μπορούν και πρέπει να βαδίσουν οι εργάτες και οι λαοί όλου του κόσμου: το δρόμο του σκληρού, ανυπόταχτου, ταξικού αγώνα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Σήμερα που όλο και πιο έντονα αποκαλύπτεται ένας κόσμος γεμάτος αντιθέσεις, διχασμούς και αδιέξοδα, που οι ελπίδες και οι επιθυμίες των λαών για καλύτερες μέρες γκρεμίζονται, ενώ απογειώνονται οι ανισότητες, επεκτείνεται η εξαθλίωση, οι πόλεμοι φέρνουν τον όλεθρο σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι “ιδιοκτήτες” του πλανήτη θέλουν να ξαναμοιράσουν τη γη χαράζοντας με το αίμα των λαών νέα σύνορα.
Σήμερα που η κρίση σε όλο το καπιταλιστικό σύστημα είναι παρούσα και οδηγός γενικής οπισθοδρόμησης. Οι εργαζόμενοι την “πληρώνουν”, με την απογύμνωσή τους από κάθε δικαίωμα εργασιακό-κοινωνικό που είχαν κατακτήσει. Λιτότητα παντού, γενικευμένη φτώχεια, 12ωρη εργασία, ανεργία και ανασφάλεια. Το ρολόι γυρίζει πίσω με το φασισμό να επιστρέφει δριμύτερος από την Ευρώπη μέχρι τη Λατινική Αμερική.
Σήμερα που η χώρα μας εμπλέκεται άμεσα στα σχέδια των ιμπεριαλιστών εκτελώντας τα συμβόλαια που της αναθέτουν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -πιο ΗΠΑκουη δε γίνεται- προσφέρει γη, θάλασσα και αέρα στους Αμερικανονατοϊκούς φονιάδες των λαών, αναλαμβάνει το ρόλο του “γεωπολιτικού μεντεσέ” στα Βαλκάνια και ευθυγραμμιζόμενη στις επιταγές των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ προχώρησε στη “Συμφωνία των Πρεσπών” που εντάσσει τη χώρα πιο αποφασιστικά στο νατοϊκό σχέδιο απώθησης της Ρωσίας και μαζί με τα υπόλοιπα ανοιχτά ζητήματα των Βαλκανίων τα μετατρέπει σε “μπαρουταποθήκη”.
Σήμερα που “βγήκαμε από τα μνημόνια” αλλά βρίσκουμε όλα τα μνημονιακά μέτρα παρόντα, με ένα νέο γύρο επίθεσης να είναι μπροστά μας για να τηρηθούν οι συμφωνίες με τους “επόπτες” της χώρας. Σ' αυτή την αντιδραστική αντιλαϊκή κατεύθυνση στοιχίζεται όλο το πολιτικό προσωπικό, περιμένοντας την παραμονή, την προαγωγή του ή τη διάσωσή του. Από αυτή την κατεύθυνση δεν εξαιρείται η εκπαίδευση καθώς συστηματικά και σχεδιασμένα συνεχίζεται η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και στο δικαίωμα της νεολαίας να σπουδάζει.
Η ταξική πάλη τον καιρό αυτό έχει νικητές το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό και θύματα τους εργαζόμενους και τους λαούς. Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων δεν μπορεί να αναιρεθεί από δυνάμεις του συστήματος, οι οποίες ξεδιπλώνουν την επίθεση. Δεν υπάρχουν κυβερνήσεις σε κάθε εκδοχή και διασταύρωση που μπορεί να επαναφέρουν τα πράγματα πίσω. Ίσα ίσα θα συνεχίσουν στην ίδια αντιδραστική τροχιά, κλιμακώνοντας την επίθεση. Δεν θα σταματήσουν αυτή την πορεία ούτε οι κάλπες που μάλιστα είναι αρκετές , ούτε τα δικαστήρια θα αποδώσουν το δίκιο. Αυτό κερδίζεται -έτσι ήταν και θα είναι πάντα- με αντίσταση και πάλη, με αγώνες υπεράσπισης και διεκδίκησης δικαιωμάτων. Αυτό τον δρόμο πρέπει να ανοίξουμε και να βαδίσουμε μαζικά και οργανωμένα με τα σωματεία εργαλεία πάλης.
133 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση στο Σικάγο, η πάλη ενάντια στον σύγχρονο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα, ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Να παλέψουμε για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες, να συμβάλλουμε στη συγκρότηση αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Τιμώντας έτσι την κόκκινη Πρωτομαγιά, ανοίγουμε δρόμους μέσα από τους αγώνες μας.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ακουστεί όσο πιο δυνατά όσο πιο μακριά!
0
• Κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και με πολύ δυσμενείς όρους βαδίζει η εργατική τάξη προς την Εργατική Πρωτομαγιά. Οι δυνάμεις του κεφάλαιου συνεχίζουν και δυναμώνουν την επίθεσή τους ενάντια στην εργατική τάξη, θησαυρίζουν διαρκώς απομυζώντας τις εργαζόμενες μάζες, διευρύνουν το χάσμα που τις χωρίζει από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που βυθίζεται στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην αβεβαιότητα.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινούνται ολοένα και πιο επιθετικά, τόσο η μια ενάντια στην άλλη, όσο και όλες μαζί ενάντια στους λαούς. Οι πολεμικές μηχανές εξοπλίζονται ασταμάτητα, οι πολεμικές διακηρύξεις πληθαίνουν, γίνονται πιο σκληρές και πιο ξεκάθαρες για τους οδυνηρούς στόχους τους. Η ζοφερή προοπτική μιας γενικευμένης, παγκόσμιας αναμέτρησης ακούγεται όλο και πιο συχνά από τους επιτελείς των ιμπεριαλιστών. Και, ακόμη κι αν δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, η πορεία προς τα εκεί συνοδεύεται από νέες εστίες εντάσεων, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολεμικές συγκρούσεις, εκατόμβες νεκρών και εκατομμύρια ξεριζωμένων. Συρία, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Λιβύη, Βενεζουέλα είναι μερικές μόνο από τις περιοχές που ζουν τον εφιάλτη της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Και κοντά σε αυτές ετοιμάζονται νέα πεδία συγκρούσεων, νέα δεινά για τους λαούς.
Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε κάθε του κίνηση και με κάθε ευκαιρία, αποδεικνύει ότι είναι ένα σύστημα σε σήψη, ένα σύστημα που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση του, παρασύροντας και συνθλίβοντας μέσα της τους λαούς και την εργατική τάξη.
Σε αυτήν την αντιδραστική, καταστροφική πορεία, κάθε στοιχείο προόδου και κάθε κατάκτηση ποδοπατιέται, ενώ ξαναφυτρώνουν οι πιο μαύρες, οι πιο σκοταδιστικές δυνάμεις και θεωρίες. Η άνοδος του φασισμού και του νεοναζισμού, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εθνικιστικών δυνάμεων ακόμη και στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, δεν αποτελεί παρενέργεια, αλλά μια φυσιολογική εξέλιξη.
• Πόσο πιο επίκαιρο, λοιπόν, μπορεί να είναι το μήνυμα της εργατικής Πρωτομαγιάς, το μήνυμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κομμουνιστικής προοπτικής; Και πόσο πιο «αδικημένο» μπορεί να είναι το μήνυμα αυτό, όταν –κάτω από το βάρος της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος– φτάνει (αν φτάνει) στους φυσικούς του αποδέκτες με δυσκολία, προβοκαρισμένο και διαστρεβλωμένο; Όταν ο αντικομμουνισμός επεκτείνεται και τα σοσιαλιστικά σύμβολα και ιδεώδη βγαίνουν εκτός νόμου. Όταν η ψευτοαριστερά αναλαμβάνει να κυβερνήσει για λογαριασμό του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, βγάζοντάς το από τη δύσκολη θέση και δυσφημίζοντας την έννοια της Αριστεράς. Όταν ο ρεφορμισμός τρέφεται από τη σύγχυση των εργαζόμενων μαζών και την αναπαράγει, προκειμένου να παζαρεύει τη θέση του στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Πόσο πιο επίκαιρη μπορεί να είναι η επαναστατική γραμμή, όταν τα διάφορα «μεταβατικά» προγράμματα έχουν πνιγεί στα ίδια τους τα αδιέξοδα; Όταν το κεφάλαιο δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση διαλλακτικότητας με τους κάθε λογής πρόθυμους συνομιλητές του;
• Η Εργατική Πρωτομαγιά συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ανατρέψει τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Να δώσει στην ανθρωπότητα μιαν άλλη προοπτική, κόντρα στα αδιέξοδα του ρεφορμισμού και του κοινοβουλευτισμού. Γι’ αυτό και το μήνυμά της, είναι ταυτόχρονα κάλεσμα προς την εργατική τάξη να οργανωθεί και να παλέψει. Να ξαναφτιάξει τα εργαλεία της, να ξανασυσπειρωθεί γύρω από τα ιδεώδη της, να διεκδικήσει τα συμφέροντά της που είναι ασυμβίβαστα και σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Να συγκροτηθεί ξανά ως τάξη για τον εαυτό της. Να ανασυγκροτήσει το εργατικό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Και να μπει μπροστά, καθοδηγώντας την νέα επαναστατική πορεία.
• Αυτό το μήνυμα πρέπει να διαδώσουμε και με αφορμή το φετινό γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη χώρα μας. Μήνυμα που –πέρα απ’ όλα τα’ άλλα– κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο ψευτογιορταστικό κλίμα του Πάσχα, αλλά και τις «πολλά υποσχόμενες» προεκλογικές φανφάρες μπροστά στις πολυποίκιλες κάλπες που στήνονται – μια καλή ευκαιρία για το σύστημα να καλλιεργήσει την αυταπάτη για λύσεις που δήθεν θα έρθουν μέσα από τις κάλπες και τα κοινοβούλια. Αυταπάτη στην οποία πρόθυμα συμβάλλουν οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ.
Μέσα σε αυτήν την αυταπάτη, ακόμη και οι κάλπες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ θεωρούνται πεδίο «ανατροπής των συσχετισμών» και η συμμετοχή στις ευρωεκλογές θεωρείται αυτονόητη από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς εκτός από το ΚΚΕ(μ-λ)! Είναι και αυτό ένα από τα προβλήματα που εκδηλώνονται λόγω της απουσίας ισχυρής αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής γραμμής μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Είναι η εκδήλωση της αδυναμίας-απροθυμίας της Αριστεράς να συγκρουστεί ουσιαστικά με την αστική πολιτική, να χαράξει γραμμή πραγματικής αναμέτρησης. Μόνο έτσι ερμηνεύεται η αντιφατική συνύπαρξη του συνθήματος «Έξω από την ΕΕ» με το κάλεσμα για συμμετοχή στις κάλπες της ΕΕ. Και είναι σαφές ότι η συμμετοχή ακυρώνει το σύνθημα!
Αυτή η αδυναμία-απροθυμία της Αριστεράς να συγκρουστεί με την αστική πολιτική φάνηκε πεντακάθαρα με αφορμή το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Εκεί που εκδηλώθηκε σε όλο του το μέγεθος ο εκφυλισμός των διαδικασιών του εργατικού κινήματος και του συνδικαλισμού. Εκεί που τη λύση κλήθηκαν να δώσουν η αστυνομία και τα αστικά δικαστήρια, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους. Εκεί που ο διορισμός διοίκησης χειροκροτήθηκε από τις «ταξικές» δυνάμεις του ΠΑΜΕ το οποίο δήθεν έδωσε μάχη κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τη συνδρομή του... κράτους!
Είναι τέτοια η αποσυγκρότηση, η σύγχυση και τα αδιέξοδα των δυνάμεων της ντόπιας Αριστεράς που πολλές από αυτές έσπευσαν να χειροκροτήσουν τη διαλυτική δράση του ΠΑΜΕ και να επαναλάβουν αποπροσανατολιστικά καλέσματα «προς τις ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις».
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι κόντρα στη συμβιβαστική, διαλυτική δράση του ρεφορμισμού. Όποιος θέλει να το τιμήσει δεν κρύβεται πίσω από φτιαχτούς συσχετισμούς – κοιτάζει κατάματα τη σκληρή ταξική πραγματικότητα και συμβάλλει στην αναμέτρηση με αυτήν. Δεν αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους και το λαό ως ψηφοφόρους, αλλά ως αυτούς που θα συγκροτήσουν το νέο επαναστατικό υποκείμενο.
• Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι με τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο. Αγώνες που δίνονται με επιμονή και αποφασιστικότητα και κάτω από μεγάλες δυσκολίες. Από την Ινδία μέχρι τη Βενεζουέλα και από την «κοσμοπολίτικη» Γαλλία μέχρι την Παλαιστίνη οι λαοί αντιστέκονται, διεκδικούν, αναζητούν το δικό τους δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Αυτός ο δρόμος, αν και κοιτάει μπροστά –πρέπει να κοιτάει μπροστά– μοιραία θα τους ξαναφέρει κοντά στα ιδανικά για τα οποία πάλεψαν οι εργάτες του Σικάγου, οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής.
Αυτό το μήνυμα θέλει να στείλει και το ΚΚΕ(μ-λ) μέσα από το φετινό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς. Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στην εξαρτημένη άρχουσα τάξη και την πολιτική της. Ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Ενάντια στον εθνικισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.
Για τα δικαιώματα του λαού, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών. Για το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, τη μόρφωση. Για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Για το δικαίωμα στην ειρηνική συνύπαρξη με τους γειτονικούς λαούς.
Ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα.
Για τη συγκρότηση Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. Για την αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος και την πολιτική τους. Για την ανασυγκρότηση του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Για την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.
Κόντρα στην υποταγή, τη μοιρολατρία, τη σύγχυση και τον εκφυλισμό!
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινούνται ολοένα και πιο επιθετικά, τόσο η μια ενάντια στην άλλη, όσο και όλες μαζί ενάντια στους λαούς. Οι πολεμικές μηχανές εξοπλίζονται ασταμάτητα, οι πολεμικές διακηρύξεις πληθαίνουν, γίνονται πιο σκληρές και πιο ξεκάθαρες για τους οδυνηρούς στόχους τους. Η ζοφερή προοπτική μιας γενικευμένης, παγκόσμιας αναμέτρησης ακούγεται όλο και πιο συχνά από τους επιτελείς των ιμπεριαλιστών. Και, ακόμη κι αν δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, η πορεία προς τα εκεί συνοδεύεται από νέες εστίες εντάσεων, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολεμικές συγκρούσεις, εκατόμβες νεκρών και εκατομμύρια ξεριζωμένων. Συρία, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Λιβύη, Βενεζουέλα είναι μερικές μόνο από τις περιοχές που ζουν τον εφιάλτη της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Και κοντά σε αυτές ετοιμάζονται νέα πεδία συγκρούσεων, νέα δεινά για τους λαούς.
Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε κάθε του κίνηση και με κάθε ευκαιρία, αποδεικνύει ότι είναι ένα σύστημα σε σήψη, ένα σύστημα που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση του, παρασύροντας και συνθλίβοντας μέσα της τους λαούς και την εργατική τάξη.
Σε αυτήν την αντιδραστική, καταστροφική πορεία, κάθε στοιχείο προόδου και κάθε κατάκτηση ποδοπατιέται, ενώ ξαναφυτρώνουν οι πιο μαύρες, οι πιο σκοταδιστικές δυνάμεις και θεωρίες. Η άνοδος του φασισμού και του νεοναζισμού, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εθνικιστικών δυνάμεων ακόμη και στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, δεν αποτελεί παρενέργεια, αλλά μια φυσιολογική εξέλιξη.
• Πόσο πιο επίκαιρο, λοιπόν, μπορεί να είναι το μήνυμα της εργατικής Πρωτομαγιάς, το μήνυμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κομμουνιστικής προοπτικής; Και πόσο πιο «αδικημένο» μπορεί να είναι το μήνυμα αυτό, όταν –κάτω από το βάρος της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος– φτάνει (αν φτάνει) στους φυσικούς του αποδέκτες με δυσκολία, προβοκαρισμένο και διαστρεβλωμένο; Όταν ο αντικομμουνισμός επεκτείνεται και τα σοσιαλιστικά σύμβολα και ιδεώδη βγαίνουν εκτός νόμου. Όταν η ψευτοαριστερά αναλαμβάνει να κυβερνήσει για λογαριασμό του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, βγάζοντάς το από τη δύσκολη θέση και δυσφημίζοντας την έννοια της Αριστεράς. Όταν ο ρεφορμισμός τρέφεται από τη σύγχυση των εργαζόμενων μαζών και την αναπαράγει, προκειμένου να παζαρεύει τη θέση του στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Πόσο πιο επίκαιρη μπορεί να είναι η επαναστατική γραμμή, όταν τα διάφορα «μεταβατικά» προγράμματα έχουν πνιγεί στα ίδια τους τα αδιέξοδα; Όταν το κεφάλαιο δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση διαλλακτικότητας με τους κάθε λογής πρόθυμους συνομιλητές του;
• Η Εργατική Πρωτομαγιά συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ανατρέψει τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Να δώσει στην ανθρωπότητα μιαν άλλη προοπτική, κόντρα στα αδιέξοδα του ρεφορμισμού και του κοινοβουλευτισμού. Γι’ αυτό και το μήνυμά της, είναι ταυτόχρονα κάλεσμα προς την εργατική τάξη να οργανωθεί και να παλέψει. Να ξαναφτιάξει τα εργαλεία της, να ξανασυσπειρωθεί γύρω από τα ιδεώδη της, να διεκδικήσει τα συμφέροντά της που είναι ασυμβίβαστα και σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Να συγκροτηθεί ξανά ως τάξη για τον εαυτό της. Να ανασυγκροτήσει το εργατικό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Και να μπει μπροστά, καθοδηγώντας την νέα επαναστατική πορεία.
• Αυτό το μήνυμα πρέπει να διαδώσουμε και με αφορμή το φετινό γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη χώρα μας. Μήνυμα που –πέρα απ’ όλα τα’ άλλα– κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο ψευτογιορταστικό κλίμα του Πάσχα, αλλά και τις «πολλά υποσχόμενες» προεκλογικές φανφάρες μπροστά στις πολυποίκιλες κάλπες που στήνονται – μια καλή ευκαιρία για το σύστημα να καλλιεργήσει την αυταπάτη για λύσεις που δήθεν θα έρθουν μέσα από τις κάλπες και τα κοινοβούλια. Αυταπάτη στην οποία πρόθυμα συμβάλλουν οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ.
Μέσα σε αυτήν την αυταπάτη, ακόμη και οι κάλπες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ θεωρούνται πεδίο «ανατροπής των συσχετισμών» και η συμμετοχή στις ευρωεκλογές θεωρείται αυτονόητη από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς εκτός από το ΚΚΕ(μ-λ)! Είναι και αυτό ένα από τα προβλήματα που εκδηλώνονται λόγω της απουσίας ισχυρής αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής γραμμής μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Είναι η εκδήλωση της αδυναμίας-απροθυμίας της Αριστεράς να συγκρουστεί ουσιαστικά με την αστική πολιτική, να χαράξει γραμμή πραγματικής αναμέτρησης. Μόνο έτσι ερμηνεύεται η αντιφατική συνύπαρξη του συνθήματος «Έξω από την ΕΕ» με το κάλεσμα για συμμετοχή στις κάλπες της ΕΕ. Και είναι σαφές ότι η συμμετοχή ακυρώνει το σύνθημα!
Αυτή η αδυναμία-απροθυμία της Αριστεράς να συγκρουστεί με την αστική πολιτική φάνηκε πεντακάθαρα με αφορμή το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Εκεί που εκδηλώθηκε σε όλο του το μέγεθος ο εκφυλισμός των διαδικασιών του εργατικού κινήματος και του συνδικαλισμού. Εκεί που τη λύση κλήθηκαν να δώσουν η αστυνομία και τα αστικά δικαστήρια, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους. Εκεί που ο διορισμός διοίκησης χειροκροτήθηκε από τις «ταξικές» δυνάμεις του ΠΑΜΕ το οποίο δήθεν έδωσε μάχη κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τη συνδρομή του... κράτους!
Είναι τέτοια η αποσυγκρότηση, η σύγχυση και τα αδιέξοδα των δυνάμεων της ντόπιας Αριστεράς που πολλές από αυτές έσπευσαν να χειροκροτήσουν τη διαλυτική δράση του ΠΑΜΕ και να επαναλάβουν αποπροσανατολιστικά καλέσματα «προς τις ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις».
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι κόντρα στη συμβιβαστική, διαλυτική δράση του ρεφορμισμού. Όποιος θέλει να το τιμήσει δεν κρύβεται πίσω από φτιαχτούς συσχετισμούς – κοιτάζει κατάματα τη σκληρή ταξική πραγματικότητα και συμβάλλει στην αναμέτρηση με αυτήν. Δεν αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους και το λαό ως ψηφοφόρους, αλλά ως αυτούς που θα συγκροτήσουν το νέο επαναστατικό υποκείμενο.
• Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι με τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο. Αγώνες που δίνονται με επιμονή και αποφασιστικότητα και κάτω από μεγάλες δυσκολίες. Από την Ινδία μέχρι τη Βενεζουέλα και από την «κοσμοπολίτικη» Γαλλία μέχρι την Παλαιστίνη οι λαοί αντιστέκονται, διεκδικούν, αναζητούν το δικό τους δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Αυτός ο δρόμος, αν και κοιτάει μπροστά –πρέπει να κοιτάει μπροστά– μοιραία θα τους ξαναφέρει κοντά στα ιδανικά για τα οποία πάλεψαν οι εργάτες του Σικάγου, οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής.
Αυτό το μήνυμα θέλει να στείλει και το ΚΚΕ(μ-λ) μέσα από το φετινό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς. Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στην εξαρτημένη άρχουσα τάξη και την πολιτική της. Ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Ενάντια στον εθνικισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.
Για τα δικαιώματα του λαού, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών. Για το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, τη μόρφωση. Για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Για το δικαίωμα στην ειρηνική συνύπαρξη με τους γειτονικούς λαούς.
Ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα.
Για τη συγκρότηση Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. Για την αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος και την πολιτική τους. Για την ανασυγκρότηση του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Για την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2019 | ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
0
Εργαζόμενοι-ες
H παγκόσμια οικονομική κρίση βυθίζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην βαθειά φτώχεια, στην μάστιγα της ανεργίας, στην άγρια εκμετάλλευση και φέρνει το κοινωνικό πισωγύρισμα σε ένα νέο εργασιακό Μεσαίωνα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου συνεχίζουν την επίθεση τους ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας, θησαυρίζοντας συνεχώς και αυξάνοντας το οικονομικό χάσμα που τις χωρίζει από την πλειοψηφία της ανθρωπότητας.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κλιμακώνουν την μεταξύ τους αντιπαράθεση και τις επεμβάσεις τους σε κάθε σημείο και γωνιά του πλανήτη. Οι πολεμικές μηχανές τους εξοπλίζονται ασταμάτητα και ανάβουν πολεμικές φλόγες ενώ ο οικονομικός και εμπορικός ανταγωνισμός τους γίνεται σκληρός και ανελέητος. Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απλώνει την επίθεση του από τον Ειρηνικό και την Κίτρινη Θάλασσα ως την Μέση Ανατολή και από τα Βαλκάνια ως την Λατινική Αμερική. Στη Βενεζουέλα έχει ξεκινήσει μια ωμή επέμβαση για να επιβάλει μια μαριονέτα του σαν κυβέρνηση. Από την Ουκρανία και τα Βαλκάνια ως την Ανατολική Μεσόγειο οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιδιώκουν να ενισχύσουν την γεωστρατηγική τους θέση απέναντι στον ρώσικο ιμπεριαλισμό και στις κινήσεις οικονομικής επέκτασης της Κίνας. Στηρίζουν προκλητικά τα δολοφονικά σχέδια του Ισραήλ, αναγνωρίζοντας την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του και τα συριακά υψώματα του Γκολάν ως έδαφος. Εκτοξεύουν διαρκώς επιθετικές απειλές ενάντια στο Ιράν ενώ το μέτωπο του πολέμου στην Συρία παραμένει ανοικτό.
Η ΕΕ εφαρμόζει μια πολιτική που πλήττει άγρια την εργατική τάξη της Ευρώπης και υποβάλει σε οικονομική λεηλασία χώρες, όπως η Ελλάδα, που της πέρασε τον ζυγό των μνημονίων. Στρέφεται με απάνθρωπο τρόπο ενάντια στους πρόσφυγες και μετανάστες που προκαλούν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, ενώ μαζί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καταστρέφει χώρες, όπως η Λιβύη. Πάνω στο έδαφος αυτής της πολιτικής μέσα στην ΕΕ έχουν εκδηλωθεί βαθιές αντιθέσεις, και αναπτύσσεται μια επικίνδυνη τάση δυναμώματος των ακροδεξιών, εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων. Η ΕΕ είναι ένας δυνάστης της εργατικής τάξης και των λαών της ΕΕ, οι οποίοι όλο και περισσότερο βλέπουν, με τις βαριές συνέπειες που ζουν από την πολιτική της, πως το αίτημα «έξω από την ΕΕ» είναι εκείνο που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τους.
Μέσα σε αυτή τη διεθνή γκρίζα κατάσταση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με νέα απατηλά κηρύγματα ότι η Ελλάδα «αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην περιοχή», προσπαθεί να καλύψει ποιό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της πολιτικής της: ότι μετατρέπει την χώρα σε μία απέραντη στρατιωτική νατοϊκή βάση, σε πρόθυμο υπηρέτη των νατοϊκών επιδιώξεων στα Βαλκάνια, με πολιτικές, όπως αυτή που εκφράζει η συμφωνία των Πρεσπών, όπως αυτή που έχει φτιάξει «άξονα» συμμαχίας με το κράτος-δολοφόνο του Παλαιστινιακού λαού και τη φιλοαμερικάνικη δικτατορία της Αιγύπτου
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά κοροϊδεύει πως «βγήκαμε από τα μνημόνια» ενώ όλα τα αντιλαϊκά μέτρα των εννέα χρόνων της επιτροπείας από ΕΕ και ΔΝΤ μένουν απείραχτα. Καυχιέται για μια «ανάπτυξη» που, τάχα, έρχεται, που δεν είναι, όμως, παρά ανάπτυξη της λεηλασίας και της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Μιλά για «προοδευτικό» μέτωπο ενάντια στην ακροδεξιά και το φασισμό, την ίδια ώρα, που συγκυβέρνησε 4 χρόνια με το ακροδεξιό κόμμα του Καμένου ενώ έχει κάνει και κάνει κινήσεις που διευκολύνουν τη φασιστική Χρυσή Αυγή. Συκοφαντεί προκλητικά το όνομα της Αριστεράς.
Ταυτόχρονα η ΝΔ δεν κρύβει ότι αν ξαναγίνει κυβέρνηση θα συνεχίσει απαρέγκλιτα την πολιτική των αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων» και της παροχής των πρόθυμων υπηρεσιών στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ
Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική, που στηρίζουν τα δύο μεγάλα αλλά και τα μικρότερα αστικά κόμματα, το εργατικό κίνημα δυσκολεύεται να ορθώσει την αντίσταση του καθώς υπονομεύεται από τις δυνάμεις που κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα της. Τα τελευταία απαράδεκτα και διαλυτικά γεγονότα του 37ου συνεδρίου της ΓΣΕΕ έκαναν ολοφάνερο το καθεστώς αποσύνθεσης που επικρατεί σε αυτήν. Ένα καθεστώς που χειροτερεύει μετά τον διορισμό προσωρινής διοίκησης από τα αστικά δικαστήρια, με ευθύνη και της πλειοψηφίας των παρατάξεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ στη ΓΣΕΕ αλλά και του ΠΑΜΕ. Η εργατική τάξη θα μπορέσει να διεκδικήσει τα αιτήματα της μόνο:
-αν πάει κόντρα στις εκφυλιστικές γραμμές αυτών των συνδικαλιστικών παρατάξεων.
-αν οικοδομήσει ταξικά αγωνιστικά συνδικάτα, με μαζική συμμετοχή του κόσμου της εργασίας, που πραγματικά να αγωνίζονται για τα συμφέροντα της.
-αν παλέψει σε μια γραμμή πανεργατικής αντίστασης και πάλης για την επανακατάκτηση και διεύρυνση των δικαιωμάτων της.
Εργατική Πρωτομαγιά σημαίνει αγώνας της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματα της και τα μεγάλα κόκκινα ιδανικά της, ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
Η εργατική τάξη της χώρας μας συμμετέχει σε αυτόν τον αγώνα παλεύοντας:
• Για τα δικαιώματα της στη δουλειά, στο μισθό και στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση, στην πρόνοια, στην κατοικία! Για δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα!
• Ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας!
• Ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση, τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο!
• Έξω οι βάσεις και οι αμερικανοί από την Ελλάδα!
• Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ!
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
H παγκόσμια οικονομική κρίση βυθίζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην βαθειά φτώχεια, στην μάστιγα της ανεργίας, στην άγρια εκμετάλλευση και φέρνει το κοινωνικό πισωγύρισμα σε ένα νέο εργασιακό Μεσαίωνα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου συνεχίζουν την επίθεση τους ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας, θησαυρίζοντας συνεχώς και αυξάνοντας το οικονομικό χάσμα που τις χωρίζει από την πλειοψηφία της ανθρωπότητας.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κλιμακώνουν την μεταξύ τους αντιπαράθεση και τις επεμβάσεις τους σε κάθε σημείο και γωνιά του πλανήτη. Οι πολεμικές μηχανές τους εξοπλίζονται ασταμάτητα και ανάβουν πολεμικές φλόγες ενώ ο οικονομικός και εμπορικός ανταγωνισμός τους γίνεται σκληρός και ανελέητος. Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απλώνει την επίθεση του από τον Ειρηνικό και την Κίτρινη Θάλασσα ως την Μέση Ανατολή και από τα Βαλκάνια ως την Λατινική Αμερική. Στη Βενεζουέλα έχει ξεκινήσει μια ωμή επέμβαση για να επιβάλει μια μαριονέτα του σαν κυβέρνηση. Από την Ουκρανία και τα Βαλκάνια ως την Ανατολική Μεσόγειο οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιδιώκουν να ενισχύσουν την γεωστρατηγική τους θέση απέναντι στον ρώσικο ιμπεριαλισμό και στις κινήσεις οικονομικής επέκτασης της Κίνας. Στηρίζουν προκλητικά τα δολοφονικά σχέδια του Ισραήλ, αναγνωρίζοντας την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του και τα συριακά υψώματα του Γκολάν ως έδαφος. Εκτοξεύουν διαρκώς επιθετικές απειλές ενάντια στο Ιράν ενώ το μέτωπο του πολέμου στην Συρία παραμένει ανοικτό.
Η ΕΕ εφαρμόζει μια πολιτική που πλήττει άγρια την εργατική τάξη της Ευρώπης και υποβάλει σε οικονομική λεηλασία χώρες, όπως η Ελλάδα, που της πέρασε τον ζυγό των μνημονίων. Στρέφεται με απάνθρωπο τρόπο ενάντια στους πρόσφυγες και μετανάστες που προκαλούν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, ενώ μαζί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καταστρέφει χώρες, όπως η Λιβύη. Πάνω στο έδαφος αυτής της πολιτικής μέσα στην ΕΕ έχουν εκδηλωθεί βαθιές αντιθέσεις, και αναπτύσσεται μια επικίνδυνη τάση δυναμώματος των ακροδεξιών, εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων. Η ΕΕ είναι ένας δυνάστης της εργατικής τάξης και των λαών της ΕΕ, οι οποίοι όλο και περισσότερο βλέπουν, με τις βαριές συνέπειες που ζουν από την πολιτική της, πως το αίτημα «έξω από την ΕΕ» είναι εκείνο που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τους.
Μέσα σε αυτή τη διεθνή γκρίζα κατάσταση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με νέα απατηλά κηρύγματα ότι η Ελλάδα «αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην περιοχή», προσπαθεί να καλύψει ποιό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της πολιτικής της: ότι μετατρέπει την χώρα σε μία απέραντη στρατιωτική νατοϊκή βάση, σε πρόθυμο υπηρέτη των νατοϊκών επιδιώξεων στα Βαλκάνια, με πολιτικές, όπως αυτή που εκφράζει η συμφωνία των Πρεσπών, όπως αυτή που έχει φτιάξει «άξονα» συμμαχίας με το κράτος-δολοφόνο του Παλαιστινιακού λαού και τη φιλοαμερικάνικη δικτατορία της Αιγύπτου
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά κοροϊδεύει πως «βγήκαμε από τα μνημόνια» ενώ όλα τα αντιλαϊκά μέτρα των εννέα χρόνων της επιτροπείας από ΕΕ και ΔΝΤ μένουν απείραχτα. Καυχιέται για μια «ανάπτυξη» που, τάχα, έρχεται, που δεν είναι, όμως, παρά ανάπτυξη της λεηλασίας και της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Μιλά για «προοδευτικό» μέτωπο ενάντια στην ακροδεξιά και το φασισμό, την ίδια ώρα, που συγκυβέρνησε 4 χρόνια με το ακροδεξιό κόμμα του Καμένου ενώ έχει κάνει και κάνει κινήσεις που διευκολύνουν τη φασιστική Χρυσή Αυγή. Συκοφαντεί προκλητικά το όνομα της Αριστεράς.
Ταυτόχρονα η ΝΔ δεν κρύβει ότι αν ξαναγίνει κυβέρνηση θα συνεχίσει απαρέγκλιτα την πολιτική των αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων» και της παροχής των πρόθυμων υπηρεσιών στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ
Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική, που στηρίζουν τα δύο μεγάλα αλλά και τα μικρότερα αστικά κόμματα, το εργατικό κίνημα δυσκολεύεται να ορθώσει την αντίσταση του καθώς υπονομεύεται από τις δυνάμεις που κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα της. Τα τελευταία απαράδεκτα και διαλυτικά γεγονότα του 37ου συνεδρίου της ΓΣΕΕ έκαναν ολοφάνερο το καθεστώς αποσύνθεσης που επικρατεί σε αυτήν. Ένα καθεστώς που χειροτερεύει μετά τον διορισμό προσωρινής διοίκησης από τα αστικά δικαστήρια, με ευθύνη και της πλειοψηφίας των παρατάξεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ στη ΓΣΕΕ αλλά και του ΠΑΜΕ. Η εργατική τάξη θα μπορέσει να διεκδικήσει τα αιτήματα της μόνο:
-αν πάει κόντρα στις εκφυλιστικές γραμμές αυτών των συνδικαλιστικών παρατάξεων.
-αν οικοδομήσει ταξικά αγωνιστικά συνδικάτα, με μαζική συμμετοχή του κόσμου της εργασίας, που πραγματικά να αγωνίζονται για τα συμφέροντα της.
-αν παλέψει σε μια γραμμή πανεργατικής αντίστασης και πάλης για την επανακατάκτηση και διεύρυνση των δικαιωμάτων της.
Εργατική Πρωτομαγιά σημαίνει αγώνας της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματα της και τα μεγάλα κόκκινα ιδανικά της, ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.
Η εργατική τάξη της χώρας μας συμμετέχει σε αυτόν τον αγώνα παλεύοντας:
• Για τα δικαιώματα της στη δουλειά, στο μισθό και στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλιση, στην πρόνοια, στην κατοικία! Για δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα!
• Ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας!
• Ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση, τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο!
• Έξω οι βάσεις και οι αμερικανοί από την Ελλάδα!
• Έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ!
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
Η φετινή Πρωτομαγιά να γίνει εφαλτήριο αγώνα!
0
Όσο συντονισμένα και αν προσπαθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης να αποκόψει την Eργατική Πρωτομαγιά από τους αγώνες και τις θυσίες του εργατικού κινήματος, η ιστορική μνήμη έχει καθιερώσει την 1η Μάη ως μέρα τιμής αυτών των αγώνων. Είναι ημέρα μνήμης της αιματοβαμμένης εξέγερσης των εργατών στο Σικάγο, το 1886, που πάλεψαν για το 8ωρο, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για ασφάλιση και περίθαλψη. Δηλαδή, για τα ίδια δικαιώματα που σήμερα χτυπιούνται βάναυσα. Η 1η Μάη είναι κάλεσμα προς το λαό και την εργατική τάξη να πιάσουν το νήμα του αγώνα και να τα υπερασπιστούν ξανά.
Η επικίνδυνη, αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική συνεχίζεται
Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει το λαό της χώρας μας να υποφέρει από την εντεινόμενη αντιλαϊκή πολιτική που έχει βάλει στο στόχαστρο όλα τα δικαιώματά του. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παραχωρεί συνεχώς νέες διευκολύνσεις στους φονιάδες των λαών, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Έχει μπλέξει τη χώρα στα πιο επικίνδυνα αμερικανονατοϊκά σχέδια που ενισχύουν τις εντάσεις και τους πολεμικούς κινδύνους στην ευρύτερη περιοχή. Συμμαχεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και με το φασιστικό καθεστώς της Αιγύπτου. Σέρνεται πίσω από τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ για τα Βαλκάνια.
Ταυτόχρονα, κι ενώ περιχαρής διατυμπανίζει το τέλος των μνημονίων και την επιστροφή στην «κανονικότητα», το μόνο που έχει να τάξει στον εργαζόμενο λαό είναι παραπέρα βάθεμα του εργασιακού μεσαίωνα. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας στοχεύει στην παγίωση του «νέου μοντέλου εργαζόμενου», που θεωρείται αναλώσιμος και μόνιμα βρίσκεται αντιμέτωπος με την απειλή της απόλυσης, το πετσόκομμα του μισθού, την ανασφάλιστη εργασία, την εντατικοποίηση της δουλειάς και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι δεκάδες θάνατοι εργαζομένων σε ώρα δουλειάς, του τελευταίου μόνο διαστήματος, είναι το αποτέλεσμα και η πιο ακραία έκφραση αυτής της πολιτικής.
Όχι στην κοροϊδία και τις αυταπάτες
Κι όμως, προσπαθεί να παρουσιάσει τα μαύρο-άσπρο. Θέλει να παρουσιάσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (τους μεγαλύτερους φονιάδες της ανθρώπινης Ιστορίας) ως «σύμμαχο» και «εγγυητή ασφάλειας». Θέλει να παρουσιάσει την ΕΕ (των μνημονίων, της φτώχειας, της ανεργίας, της ακροδεξιάς και του αντικομμουνισμού) ως συμμαχία προόδου και δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα, θέλει να παρουσιάσει μια ψεύτικη εικόνα, δήθεν θετικής για το λαό πορείας, μέσα από ψευτοπαροχές (ψίχουλα μπροστά σε αυτά που λεηλατεί) όπως η αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού, τα διάφορα έκτακτα επιδόματα, τη δήθεν επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλα παρόμοια. Καμιά αυταπάτη! Η αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και θα γίνει ακόμη πιο σκληρή.
Όχι στις εκλογικές αυταπάτες και τον εκφυλισμό
Η φετινή Πρωτομαγιά, όμως, αντί να βρίσκει το λαό στο δρόμο, να αντιστέκεται σ’ αυτήν την αντιδραστική πολιτική, τον βρίσκει μια ανάσα πριν από τις κάλπες. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας τον έχει αναγορεύσει σε «σώμα ψηφοφόρων» που καλείται να επιλέξει διαχειριστή. Καλλιεργούν νέες αυταπάτες, εντείνουν το κλίμα υποχώρησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μας καλούν να ψηφίσουμε ακόμη και για το θεσμό-μαϊμού, το Ευρωκοινοβούλιο!
Από δίπλα, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Που έχουν πρωτοστατήσει στον πολιτικό-ιδεολογικό αφοπλισμό των εργαζομένων και την απομάκρυνσή τους από τα σωματεία. Και που συνεχίζουν τη διαλυτική τους δράση στο εργατικό κίνημα. Με πιο χαρακτηριστική την πρόσφατη στάση τους στο 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που οδήγησε στη χειρότερη δυνατή εξέλιξη: στον διορισμό διοίκησης από το κράτος(!!!) και που όλοι χειροκρότησαν! Ποια συγκρότηση, άλλωστε, όταν πλησιάζουν οι εκλογές! Εδώ πρώτη η ηγεσία του ΚΚΕ (αλλά και μια σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά) τις έχουν ανακηρύξει σε «μητέρα των μαχών», αφήνοντας την υπόθεση του κινήματος για… μετά τις εκλογικές «μάχες»!
Να μην τους κάνουμε τη χάρη! Να δώσουμε στην 1η Μάη το πραγματικό, ταξικό της νόημα!
Κόντρα σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ οι εργαζόμενοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους! Να κάνουν τα σωματεία τους πραγματικά εργαλεία πάλης! Να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου. Να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους! Να τιμήσουν την Κόκκινη Πρωτομαγιά, γυρίζοντας την πλάτη στις φωνές των αυταπατών, του συμβιβασμού και της συμμόρφωσης με το σύστημα. Να ενισχύσουν την κατεύθυνση του αγώνα, της ταξικής οργάνωσης και της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό που τους ρημάζουν τη ζωή.
http://taxikiporeia.blogspot.com/
Όλοι στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς
ΑΘΗΝΑ: Πανεπιστημίου & Πατησίων 11:00 π.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Καμάρα 10:30 π.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Καμάρα 10:30 π.μ.
Όσο συντονισμένα και αν προσπαθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης να αποκόψει την Eργατική Πρωτομαγιά από τους αγώνες και τις θυσίες του εργατικού κινήματος, η ιστορική μνήμη έχει καθιερώσει την 1η Μάη ως μέρα τιμής αυτών των αγώνων. Είναι ημέρα μνήμης της αιματοβαμμένης εξέγερσης των εργατών στο Σικάγο, το 1886, που πάλεψαν για το 8ωρο, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για ασφάλιση και περίθαλψη. Δηλαδή, για τα ίδια δικαιώματα που σήμερα χτυπιούνται βάναυσα. Η 1η Μάη είναι κάλεσμα προς το λαό και την εργατική τάξη να πιάσουν το νήμα του αγώνα και να τα υπερασπιστούν ξανά.
Η επικίνδυνη, αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική συνεχίζεται
Ταυτόχρονα, κι ενώ περιχαρής διατυμπανίζει το τέλος των μνημονίων και την επιστροφή στην «κανονικότητα», το μόνο που έχει να τάξει στον εργαζόμενο λαό είναι παραπέρα βάθεμα του εργασιακού μεσαίωνα. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας στοχεύει στην παγίωση του «νέου μοντέλου εργαζόμενου», που θεωρείται αναλώσιμος και μόνιμα βρίσκεται αντιμέτωπος με την απειλή της απόλυσης, το πετσόκομμα του μισθού, την ανασφάλιστη εργασία, την εντατικοποίηση της δουλειάς και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι δεκάδες θάνατοι εργαζομένων σε ώρα δουλειάς, του τελευταίου μόνο διαστήματος, είναι το αποτέλεσμα και η πιο ακραία έκφραση αυτής της πολιτικής.
Όχι στην κοροϊδία και τις αυταπάτες
Κι όμως, προσπαθεί να παρουσιάσει τα μαύρο-άσπρο. Θέλει να παρουσιάσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (τους μεγαλύτερους φονιάδες της ανθρώπινης Ιστορίας) ως «σύμμαχο» και «εγγυητή ασφάλειας». Θέλει να παρουσιάσει την ΕΕ (των μνημονίων, της φτώχειας, της ανεργίας, της ακροδεξιάς και του αντικομμουνισμού) ως συμμαχία προόδου και δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα, θέλει να παρουσιάσει μια ψεύτικη εικόνα, δήθεν θετικής για το λαό πορείας, μέσα από ψευτοπαροχές (ψίχουλα μπροστά σε αυτά που λεηλατεί) όπως η αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού, τα διάφορα έκτακτα επιδόματα, τη δήθεν επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλα παρόμοια. Καμιά αυταπάτη! Η αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και θα γίνει ακόμη πιο σκληρή.
Όχι στις εκλογικές αυταπάτες και τον εκφυλισμό
Η φετινή Πρωτομαγιά, όμως, αντί να βρίσκει το λαό στο δρόμο, να αντιστέκεται σ’ αυτήν την αντιδραστική πολιτική, τον βρίσκει μια ανάσα πριν από τις κάλπες. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας τον έχει αναγορεύσει σε «σώμα ψηφοφόρων» που καλείται να επιλέξει διαχειριστή. Καλλιεργούν νέες αυταπάτες, εντείνουν το κλίμα υποχώρησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μας καλούν να ψηφίσουμε ακόμη και για το θεσμό-μαϊμού, το Ευρωκοινοβούλιο!
Από δίπλα, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Που έχουν πρωτοστατήσει στον πολιτικό-ιδεολογικό αφοπλισμό των εργαζομένων και την απομάκρυνσή τους από τα σωματεία. Και που συνεχίζουν τη διαλυτική τους δράση στο εργατικό κίνημα. Με πιο χαρακτηριστική την πρόσφατη στάση τους στο 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που οδήγησε στη χειρότερη δυνατή εξέλιξη: στον διορισμό διοίκησης από το κράτος(!!!) και που όλοι χειροκρότησαν! Ποια συγκρότηση, άλλωστε, όταν πλησιάζουν οι εκλογές! Εδώ πρώτη η ηγεσία του ΚΚΕ (αλλά και μια σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά) τις έχουν ανακηρύξει σε «μητέρα των μαχών», αφήνοντας την υπόθεση του κινήματος για… μετά τις εκλογικές «μάχες»!
Να μην τους κάνουμε τη χάρη! Να δώσουμε στην 1η Μάη το πραγματικό, ταξικό της νόημα!
Κόντρα σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ οι εργαζόμενοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους! Να κάνουν τα σωματεία τους πραγματικά εργαλεία πάλης! Να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου. Να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους! Να τιμήσουν την Κόκκινη Πρωτομαγιά, γυρίζοντας την πλάτη στις φωνές των αυταπατών, του συμβιβασμού και της συμμόρφωσης με το σύστημα. Να ενισχύσουν την κατεύθυνση του αγώνα, της ταξικής οργάνωσης και της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό που τους ρημάζουν τη ζωή.
http://taxikiporeia.blogspot.com/
ΑΘΗΝΑ | ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2019
0
Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία καλεί σε συγκέντρωση στην Αθήνα
Πανεπιστημίου και Πατησίων, στις 11:00 π.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Πανεργατική απεργιακή συγκέντρωση την Τετάρτη 1η Μάη στην Καμάρα στις 10:30 π.μ.
0
Εργαζόμενοι, νέοι, δημοκράτες!
Το σύστημα της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα νέο κύμα επίθεσης απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη. Τα ξένα και ντόπια αφεντικά, εκμεταλλεύονται την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο για να κατοχυρώσουν περαιτέρω τη δυνατότητα τους να προωθούν την πολιτική τους, σκοπεύουν να νομιμοποιήσουν και να παγιώσουν στη λαϊκή συνείδηση ότι «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει».
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ σέρνουν τους εργαζόμενους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τους εμπλέκουν στα πολεμικά τους σχέδια, δημιουργώντας το έδαφος για την ανάπτυξη του εθνικισμού.
Αποτελούν πηγή έμπνευσης και ταξικής διαπαιδαγώγησης, για το πώς κατακτήθηκαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, που ακόμα και μέχρι σήμερα προσπαθούν να αφαιρέσουν οι εκμεταλλευτές. Το 8ωρο, η ασφάλιση-περίθαλψη, οι ασφαλείς συνθήκες δουλειάς, οι μισθοί που να καλύπτουν το κόστος ζωής, δεν κατακτήθηκαν ούτε μέσα από προτάσεις νόμου, ούτε μέσα από εκλογικές καταγραφές. Κατακτήθηκαν μέσα από την ταξική και πολιτική οργάνωση και πάλη, κατακτήθηκαν με βαρύ φόρο αίματος και θυσίες από τα πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης. Κατακτήθηκαν ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας ακτινοβολίας της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, που ανάγκασαν τα καπιταλιστικά κράτη να φτιάξουν τη βιτρίνα του κοινωνικού κράτος. Αυτοί είναι και οι καθοριστικοί παράγοντες που απουσιάζουν σήμερα, με αποτέλεσμα τον αρνητικό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας.
Οι 9ωρες συμβάσεις και η Κυριακάτικη εργασία αμφισβητούν την ιστορική παρακαταθήκη του Σικάγο. Οι μισθοί πείνας και εξαθλίωσης, που δεν διορθώνονται με το ξεροκόμματο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι δουλεύουν με ατομικές συμβάσεις εργασίας, απογυμνωμένοι από κάθε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης. Τα εργατικά ατυχήματα θερίζουν ζωές, ως αποτέλεσμα της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της εντατικοποίησης της εργασίας και της ακόρεστης δίψας για κέρδος. Οι εργαζόμενοι που τολμούν να οργανώνονται σε σωματεία και να απεργούν αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια, τις διώξεις, τις απολύσεις, τις δυνάμεις καταστολής. Τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν ΔΝΤ-ΕΕ-ΟΟΣΑ, στοχεύουν ανοιχτά και χωρίς περιστροφές στη μείωση του μεροκάματου, στην απελευθέρωση των απολύσεων και τη νέα υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων. Ενώ η αντιπαράθεση έξω από αρχές και με την χρησιμοποίηση των μπράβων και των δικαστηρίων μεταξύ της ξεπουλημένης στο κεφάλαιο, εργατοπατερίστικης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, από τη μια, και του ρεφορμιστικού ΠΑΜΕ, από την άλλη, συμβάλλει στον παραπέρα εκφυλισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, δρα αποκαρδιωτικά για την εργαζόμενη πλειοψηφία.
Στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, μακριά και ενάντια στον εργοδοτικό και ρεφορμιστικό συνδικαλισμό, συγκροτώντας αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και την εργοδοσία. Μακριά από τις εκλογικές αυταπάτες, οι εργαζόμενοι μπορούν να χαράξουν το δικό τους δρόμο, ανοίγοντας εστίες αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς. Συνενώνοντας τις εστίες αντίστασης σε ένα ευρύτερο Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών. Θα ανακαλύψουν ξανά την τεράστια δύναμη που έχουν, όταν -ενωμένοι και αποφασισμένοι- μπουν στο δρόμο της Αναμέτρησης με τους ταξικούς τους εχθρούς.
Η εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχει μετατραπεί στον πιο πρόθυμο υπηρέτη των αμερικανοΝΑΤΟϊκών σχεδίων στην περιοχή. Δεν έχουν αφήσει σημείο της χώρας που να μην στήσουν βάση, δεν έχουν αφήσει συμφωνία και σχέδιο σε Βαλκάνια και Ν.Α. Μεσόγειο που να μην προωθήσουν. Η πολιτική αυτή εντείνει την εμπλοκή του λαού στα ιμπεριαλιστικά-πολεμικά σχέδια, σε μια περίοδο όπου ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός καταστρέφει χώρες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης: Βενεζουέλα, Ουκρανία, Συρία, Λιβύη, Παλαιστίνη και τόσες άλλες. Οι κυβερνήσεις και οι εξαρτημένες αστικές τάξεις στις δύο όχθες του Αιγαίου, μαζί με τα ιμπεριαλιστικά τους αφεντικά, σέρνουν τους εργαζόμενους σε έναν ανταγωνισμό ξένο προς τα ταξικά συμφέροντα τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον βρίσκει πρόσφορο έδαφος και εξαπλώνεται το εθνικιστικό δηλητήριο.
Αντίθετα, έχουν άμεση ανάγκη από ένα ισχυρό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που θα δημιουργήσει διεθνιστικούς δεσμούς και θα αποτρέψει τους πολεμικούς κινδύνους.
Δεν νομιμοποιούμε την πολιτική που ισοπεδώνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, που σπέρνει τη φτώχεια και την ανεργία, που διέλυσε κάθε παραγωγική δυνατότητα της χώρας. Δεν νομιμοποιούμε τις ευρωεκλογές και το ψευτοδημοκρατικό προσωπείο της ΕΕ. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη από προστάτες. Μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει την Ανεξαρτησία του, κόντρα στην ΕΕ και την εξαρτημένη, υποταγμένη ελληνική άρχουσα τάξη. Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ!
Η Πρωτομαγιά είναι μέρα μνήμης, οργάνωσης και προετοιμασίας των καταπιεσμένων και πρώτα απ’ όλα της εργατικής τάξης, για τους αγώνες, τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις που χρειάζεται η εποχή μας! Έχει κατοχυρωθεί στις συνειδήσεις των εργαζομένων του κόσμου ως επέτειος της δικής τους προοπτικής, για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση. Την Πρωτομαγιά, να σηκώσουμε ψηλά τις κόκκινες σημαίες, απέναντι στον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης, του πολέμου, του εθνικισμού! Η προοπτική της εργατικής τάξης δεν είναι ούτε η μισθωτή σκλαβιά, ούτε η αλληλοσφαγή για το φαΐ των αφεντάδων! Η προοπτική της εργατικής τάξης είναι η πολιτική και ταξική της ανασυγκρότηση, μέσα από τις μάχες του σήμερα, για να θέσει ξανά στην ημερήσια διάταξη τα ζητήματα της Επανάστασης, της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2019
ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ
ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑ-ΝΩΣΗΣ!
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΑΠΙΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ,
ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ!
Το σύστημα της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα νέο κύμα επίθεσης απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη. Τα ξένα και ντόπια αφεντικά, εκμεταλλεύονται την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο για να κατοχυρώσουν περαιτέρω τη δυνατότητα τους να προωθούν την πολιτική τους, σκοπεύουν να νομιμοποιήσουν και να παγιώσουν στη λαϊκή συνείδηση ότι «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει».
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ σέρνουν τους εργαζόμενους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τους εμπλέκουν στα πολεμικά τους σχέδια, δημιουργώντας το έδαφος για την ανάπτυξη του εθνικισμού.
Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, η εργατική εξέγερση του Σικάγο και η θυσία των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, αποτελούν φάρους για τη σύγχρονη εργατική τάξη!
Αποτελούν πηγή έμπνευσης και ταξικής διαπαιδαγώγησης, για το πώς κατακτήθηκαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, που ακόμα και μέχρι σήμερα προσπαθούν να αφαιρέσουν οι εκμεταλλευτές. Το 8ωρο, η ασφάλιση-περίθαλψη, οι ασφαλείς συνθήκες δουλειάς, οι μισθοί που να καλύπτουν το κόστος ζωής, δεν κατακτήθηκαν ούτε μέσα από προτάσεις νόμου, ούτε μέσα από εκλογικές καταγραφές. Κατακτήθηκαν μέσα από την ταξική και πολιτική οργάνωση και πάλη, κατακτήθηκαν με βαρύ φόρο αίματος και θυσίες από τα πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης. Κατακτήθηκαν ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας ακτινοβολίας της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, που ανάγκασαν τα καπιταλιστικά κράτη να φτιάξουν τη βιτρίνα του κοινωνικού κράτος. Αυτοί είναι και οι καθοριστικοί παράγοντες που απουσιάζουν σήμερα, με αποτέλεσμα τον αρνητικό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας.
Σήμερα, 133 χρόνια μετά το Σικάγο, ο εργασιακός μεσαίωνας είναι εδώ!
Οι 9ωρες συμβάσεις και η Κυριακάτικη εργασία αμφισβητούν την ιστορική παρακαταθήκη του Σικάγο. Οι μισθοί πείνας και εξαθλίωσης, που δεν διορθώνονται με το ξεροκόμματο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι δουλεύουν με ατομικές συμβάσεις εργασίας, απογυμνωμένοι από κάθε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης. Τα εργατικά ατυχήματα θερίζουν ζωές, ως αποτέλεσμα της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της εντατικοποίησης της εργασίας και της ακόρεστης δίψας για κέρδος. Οι εργαζόμενοι που τολμούν να οργανώνονται σε σωματεία και να απεργούν αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια, τις διώξεις, τις απολύσεις, τις δυνάμεις καταστολής. Τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν ΔΝΤ-ΕΕ-ΟΟΣΑ, στοχεύουν ανοιχτά και χωρίς περιστροφές στη μείωση του μεροκάματου, στην απελευθέρωση των απολύσεων και τη νέα υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων. Ενώ η αντιπαράθεση έξω από αρχές και με την χρησιμοποίηση των μπράβων και των δικαστηρίων μεταξύ της ξεπουλημένης στο κεφάλαιο, εργατοπατερίστικης ηγεσίας της ΓΣΕΕ, από τη μια, και του ρεφορμιστικού ΠΑΜΕ, από την άλλη, συμβάλλει στον παραπέρα εκφυλισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, δρα αποκαρδιωτικά για την εργαζόμενη πλειοψηφία.
Οι εργαζόμενοι έχουν ζωτική ανάγκη από το άνοιγμα εστιών αντίστασης και νέων μετώπων πάλης, έχουν ανάγκη το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης
Στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, μακριά και ενάντια στον εργοδοτικό και ρεφορμιστικό συνδικαλισμό, συγκροτώντας αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και την εργοδοσία. Μακριά από τις εκλογικές αυταπάτες, οι εργαζόμενοι μπορούν να χαράξουν το δικό τους δρόμο, ανοίγοντας εστίες αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς. Συνενώνοντας τις εστίες αντίστασης σε ένα ευρύτερο Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών. Θα ανακαλύψουν ξανά την τεράστια δύναμη που έχουν, όταν -ενωμένοι και αποφασισμένοι- μπουν στο δρόμο της Αναμέτρησης με τους ταξικούς τους εχθρούς.
Σήμερα, 75 χρόνια μετά την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, οι πολεμικοί κίνδυνοι πυκνώνουν, και εκκολάπτεται ο εθνικισμός!
Η εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχει μετατραπεί στον πιο πρόθυμο υπηρέτη των αμερικανοΝΑΤΟϊκών σχεδίων στην περιοχή. Δεν έχουν αφήσει σημείο της χώρας που να μην στήσουν βάση, δεν έχουν αφήσει συμφωνία και σχέδιο σε Βαλκάνια και Ν.Α. Μεσόγειο που να μην προωθήσουν. Η πολιτική αυτή εντείνει την εμπλοκή του λαού στα ιμπεριαλιστικά-πολεμικά σχέδια, σε μια περίοδο όπου ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός καταστρέφει χώρες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης: Βενεζουέλα, Ουκρανία, Συρία, Λιβύη, Παλαιστίνη και τόσες άλλες. Οι κυβερνήσεις και οι εξαρτημένες αστικές τάξεις στις δύο όχθες του Αιγαίου, μαζί με τα ιμπεριαλιστικά τους αφεντικά, σέρνουν τους εργαζόμενους σε έναν ανταγωνισμό ξένο προς τα ταξικά συμφέροντα τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον βρίσκει πρόσφορο έδαφος και εξαπλώνεται το εθνικιστικό δηλητήριο.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους
Αντίθετα, έχουν άμεση ανάγκη από ένα ισχυρό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που θα δημιουργήσει διεθνιστικούς δεσμούς και θα αποτρέψει τους πολεμικούς κινδύνους.
Καμιά νομιμοποίηση στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση!
Αποχή από τις Ευρωκάλπες!
Δεν νομιμοποιούμε την πολιτική που ισοπεδώνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, που σπέρνει τη φτώχεια και την ανεργία, που διέλυσε κάθε παραγωγική δυνατότητα της χώρας. Δεν νομιμοποιούμε τις ευρωεκλογές και το ψευτοδημοκρατικό προσωπείο της ΕΕ. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη από προστάτες. Μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει την Ανεξαρτησία του, κόντρα στην ΕΕ και την εξαρτημένη, υποταγμένη ελληνική άρχουσα τάξη. Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ!
1η Μάη 2019: να υψώσουμε τις κόκκινες σημαίες της ταξικής και πολιτικής οργάνωσης!
Η Πρωτομαγιά είναι μέρα μνήμης, οργάνωσης και προετοιμασίας των καταπιεσμένων και πρώτα απ’ όλα της εργατικής τάξης, για τους αγώνες, τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις που χρειάζεται η εποχή μας! Έχει κατοχυρωθεί στις συνειδήσεις των εργαζομένων του κόσμου ως επέτειος της δικής τους προοπτικής, για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση. Την Πρωτομαγιά, να σηκώσουμε ψηλά τις κόκκινες σημαίες, απέναντι στον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης, του πολέμου, του εθνικισμού! Η προοπτική της εργατικής τάξης δεν είναι ούτε η μισθωτή σκλαβιά, ούτε η αλληλοσφαγή για το φαΐ των αφεντάδων! Η προοπτική της εργατικής τάξης είναι η πολιτική και ταξική της ανασυγκρότηση, μέσα από τις μάχες του σήμερα, για να θέσει ξανά στην ημερήσια διάταξη τα ζητήματα της Επανάστασης, της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού.
ΖΗΤΩ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ!
ΧΑΝΙΑ | Η φετινή Πρωτομαγιά να γίνει εφαλτήριο αγώνα! Συγκέντρωση 10:30 π.μ. στο Δημαρχείο
0
Όσο συντονισμένα και αν προσπαθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης να αποκόψει την Eργατική Πρωτομαγιά από τους αγώνες και τις θυσίες του εργατικού κινήματος, η ιστορική μνήμη έχει καθιερώσει την 1η Μάη ως μέρα τιμής αυτών των αγώνων. Είναι ημέρα μνήμης της αιματοβαμμένης εξέγερσης των εργατών στο Σικάγο, το 1886, που πάλεψαν για το 8ωρο, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για ασφάλιση και περίθαλψη. Δηλαδή, για τα ίδια δικαιώματα που σήμερα χτυπιούνται βάναυσα. Η 1η Μάη είναι κάλεσμα προς το λαό και την εργατική τάξη να πιάσουν το νήμα του αγώνα και να τα υπερασπιστούν ξανά.
Η επικίνδυνη, αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική συνεχίζεται
Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει το λαό της χώρας μας να υποφέρει από την εντεινόμενη αντιλαϊκή πολιτική που έχει βάλει στο στόχαστρο όλα τα δικαιώματά του. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παραχωρεί συνεχώς νέες διευκολύνσεις στους φονιάδες των λαών, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Έχει μπλέξει τη χώρα στα πιο επικίνδυνα αμερικανονατοϊκά σχέδια που ενισχύουν τις εντάσεις και τους πολεμικούς κινδύνους στην ευρύτερη περιοχή. Συμμαχεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και με το φασιστικό καθεστώς της Αιγύπτου. Σέρνεται πίσω από τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ για τα Βαλκάνια.
Ταυτόχρονα, κι ενώ περιχαρής διατυμπανίζει το τέλος των μνημονίων και την επιστροφή στην «κανονικότητα», το μόνο που έχει να τάξει στον εργαζόμενο λαό είναι παραπέρα βάθεμα του εργασιακού μεσαίωνα. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας στοχεύει στην παγίωση του «νέου μοντέλου εργαζόμενου», που θεωρείται αναλώσιμος και μόνιμα βρίσκεται αντιμέτωπος με την απειλή της απόλυσης, το πετσόκομμα του μισθού, την ανασφάλιστη εργασία, την εντατικοποίηση της δουλειάς και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι δεκάδες θάνατοι εργαζομένων σε ώρα δουλειάς, του τελευταίου μόνο διαστήματος, είναι το αποτέλεσμα και η πιο ακραία έκφραση αυτής της πολιτικής.
Όχι στην κοροϊδία και τις αυταπάτες
Κι όμως, προσπαθεί να παρουσιάσει τα μαύρο-άσπρο. Θέλει να παρουσιάσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (τους μεγαλύτερους φονιάδες της ανθρώπινης Ιστορίας) ως «σύμμαχο» και «εγγυητή ασφάλειας». Θέλει να παρουσιάσει την ΕΕ (των μνημονίων, της φτώχειας, της ανεργίας, της ακροδεξιάς και του αντικομμουνισμού) ως συμμαχία προόδου και δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα, θέλει να παρουσιάσει μια ψεύτικη εικόνα, δήθεν θετικής για το λαό πορείας, μέσα από ψευτοπαροχές (ψίχουλα μπροστά σε αυτά που λεηλατεί) όπως η αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού, τα διάφορα έκτακτα επιδόματα, τη δήθεν επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλα παρόμοια. Καμιά αυταπάτη! Η αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και θα γίνει ακόμη πιο σκληρή.
Όχι στις εκλογικές αυταπάτες και τον εκφυλισμό
Η φετινή Πρωτομαγιά, όμως, αντί να βρίσκει το λαό στο δρόμο, να αντιστέκεται σ’ αυτήν την αντιδραστική πολιτική, τον βρίσκει μια ανάσα πριν από τις κάλπες. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας τον έχει αναγορεύσει σε «σώμα ψηφοφόρων» που καλείται να επιλέξει διαχειριστή. Καλλιεργούν νέες αυταπάτες, εντείνουν το κλίμα υποχώρησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μας καλούν να ψηφίσουμε ακόμη και για το θεσμό-μαϊμού, το Ευρωκοινοβούλιο!
Από δίπλα, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Που έχουν πρωτοστατήσει στον πολιτικό-ιδεολογικό αφοπλισμό των εργαζομένων και την απομάκρυνσή τους από τα σωματεία. Και που συνεχίζουν τη διαλυτική τους δράση στο εργατικό κίνημα. Με πιο χαρακτηριστική την πρόσφατη στάση τους στο 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που οδήγησε στη χειρότερη δυνατή εξέλιξη: στον διορισμό διοίκησης από το κράτος(!!!) και που όλοι χειροκρότησαν! Ποια συγκρότηση, άλλωστε, όταν πλησιάζουν οι εκλογές! Εδώ πρώτη η ηγεσία του ΚΚΕ (αλλά και μια σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά) τις έχουν ανακηρύξει σε «μητέρα των μαχών», αφήνοντας την υπόθεση του κινήματος για… μετά τις εκλογικές «μάχες»!
Να μην τους κάνουμε τη χάρη! Να δώσουμε στην 1η Μάη το πραγματικό, ταξικό της νόημα!
Κόντρα σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ οι εργαζόμενοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους! Να κάνουν τα σωματεία τους πραγματικά εργαλεία πάλης! Να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου. Να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους! Να τιμήσουν την Κόκκινη Πρωτομαγιά, γυρίζοντας την πλάτη στις φωνές των αυταπατών, του συμβιβασμού και της συμμόρφωσης με το σύστημα. Να ενισχύσουν την κατεύθυνση του αγώνα, της ταξικής οργάνωσης και της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό που τους ρημάζουν τη ζωή.
http://protovouliantistasis.blogspot.com/
Η επικίνδυνη, αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική συνεχίζεται
Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει το λαό της χώρας μας να υποφέρει από την εντεινόμενη αντιλαϊκή πολιτική που έχει βάλει στο στόχαστρο όλα τα δικαιώματά του. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παραχωρεί συνεχώς νέες διευκολύνσεις στους φονιάδες των λαών, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Έχει μπλέξει τη χώρα στα πιο επικίνδυνα αμερικανονατοϊκά σχέδια που ενισχύουν τις εντάσεις και τους πολεμικούς κινδύνους στην ευρύτερη περιοχή. Συμμαχεί ανοιχτά και ξεδιάντροπα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και με το φασιστικό καθεστώς της Αιγύπτου. Σέρνεται πίσω από τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ για τα Βαλκάνια.
Ταυτόχρονα, κι ενώ περιχαρής διατυμπανίζει το τέλος των μνημονίων και την επιστροφή στην «κανονικότητα», το μόνο που έχει να τάξει στον εργαζόμενο λαό είναι παραπέρα βάθεμα του εργασιακού μεσαίωνα. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας στοχεύει στην παγίωση του «νέου μοντέλου εργαζόμενου», που θεωρείται αναλώσιμος και μόνιμα βρίσκεται αντιμέτωπος με την απειλή της απόλυσης, το πετσόκομμα του μισθού, την ανασφάλιστη εργασία, την εντατικοποίηση της δουλειάς και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι δεκάδες θάνατοι εργαζομένων σε ώρα δουλειάς, του τελευταίου μόνο διαστήματος, είναι το αποτέλεσμα και η πιο ακραία έκφραση αυτής της πολιτικής.
Όχι στην κοροϊδία και τις αυταπάτες
Κι όμως, προσπαθεί να παρουσιάσει τα μαύρο-άσπρο. Θέλει να παρουσιάσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (τους μεγαλύτερους φονιάδες της ανθρώπινης Ιστορίας) ως «σύμμαχο» και «εγγυητή ασφάλειας». Θέλει να παρουσιάσει την ΕΕ (των μνημονίων, της φτώχειας, της ανεργίας, της ακροδεξιάς και του αντικομμουνισμού) ως συμμαχία προόδου και δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα, θέλει να παρουσιάσει μια ψεύτικη εικόνα, δήθεν θετικής για το λαό πορείας, μέσα από ψευτοπαροχές (ψίχουλα μπροστά σε αυτά που λεηλατεί) όπως η αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού, τα διάφορα έκτακτα επιδόματα, τη δήθεν επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και άλλα παρόμοια. Καμιά αυταπάτη! Η αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και θα γίνει ακόμη πιο σκληρή.
Όχι στις εκλογικές αυταπάτες και τον εκφυλισμό
Η φετινή Πρωτομαγιά, όμως, αντί να βρίσκει το λαό στο δρόμο, να αντιστέκεται σ’ αυτήν την αντιδραστική πολιτική, τον βρίσκει μια ανάσα πριν από τις κάλπες. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας τον έχει αναγορεύσει σε «σώμα ψηφοφόρων» που καλείται να επιλέξει διαχειριστή. Καλλιεργούν νέες αυταπάτες, εντείνουν το κλίμα υποχώρησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μας καλούν να ψηφίσουμε ακόμη και για το θεσμό-μαϊμού, το Ευρωκοινοβούλιο!
Από δίπλα, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Που έχουν πρωτοστατήσει στον πολιτικό-ιδεολογικό αφοπλισμό των εργαζομένων και την απομάκρυνσή τους από τα σωματεία. Και που συνεχίζουν τη διαλυτική τους δράση στο εργατικό κίνημα. Με πιο χαρακτηριστική την πρόσφατη στάση τους στο 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που οδήγησε στη χειρότερη δυνατή εξέλιξη: στον διορισμό διοίκησης από το κράτος(!!!) και που όλοι χειροκρότησαν! Ποια συγκρότηση, άλλωστε, όταν πλησιάζουν οι εκλογές! Εδώ πρώτη η ηγεσία του ΚΚΕ (αλλά και μια σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά) τις έχουν ανακηρύξει σε «μητέρα των μαχών», αφήνοντας την υπόθεση του κινήματος για… μετά τις εκλογικές «μάχες»!
Να μην τους κάνουμε τη χάρη! Να δώσουμε στην 1η Μάη το πραγματικό, ταξικό της νόημα!
Κόντρα σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ οι εργαζόμενοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους! Να κάνουν τα σωματεία τους πραγματικά εργαλεία πάλης! Να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Να αντισταθούν στην επίθεση του κεφαλαίου. Να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους! Να τιμήσουν την Κόκκινη Πρωτομαγιά, γυρίζοντας την πλάτη στις φωνές των αυταπατών, του συμβιβασμού και της συμμόρφωσης με το σύστημα. Να ενισχύσουν την κατεύθυνση του αγώνα, της ταξικής οργάνωσης και της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό που τους ρημάζουν τη ζωή.
http://protovouliantistasis.blogspot.com/
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2019
0
Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ΚΑΙ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ
ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ, 1η ΜΑΗ, 10:30 π.μ. στην ΚΑΜΑΡΑ
ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ | Κάλεσμα για την Πρωτομαγιά
0
Η Ταξική Πορεία καλεί όλους τους εργαζόμενους, άνεργους και νεολαίους στη απεργιακή συγκέντρωση την 1η Μάη.
Στον πεζόδρομο Ηγουμενίτσας, στις 10, στη συγκέντρωση που διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο.
Την Τρίτη, πραγματοποιήθηκε στην Παραμυθιά με επιτυχία, συζήτηση με αφορμή την Πρωτομαγιά, γύρω από τις εξελίξεις, την επίθεση αλλά και τα τελευταία γεγονότα στο συνέδριο της ΓΣΕΕ όπου συζητήθηκε και η στάση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ και συνολικά οι αδιέξοδες λογικές της ρεφορμιστικής αριστεράς.
Η Ταξική Πορεία καλεί όλους τους εργαζόμενους, άνεργους και νεολαίους στη απεργιακή συγκέντρωση την 1η Μάη.
Στον πεζόδρομο Ηγουμενίτσας, στις 10, στη συγκέντρωση που διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο.
Την Τρίτη, πραγματοποιήθηκε στην Παραμυθιά με επιτυχία, συζήτηση με αφορμή την Πρωτομαγιά, γύρω από τις εξελίξεις, την επίθεση αλλά και τα τελευταία γεγονότα στο συνέδριο της ΓΣΕΕ όπου συζητήθηκε και η στάση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ και συνολικά οι αδιέξοδες λογικές της ρεφορμιστικής αριστεράς.
ΚΑΡΔΙΤΣΑ | το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ακουστεί όσο πιο δυνατά, όσο πιο μακριά!
0
Κόντρα στην υποταγή, τη μοιρολατρία, τη σύγχυση και τον εκφυλισμό!
Συγκέντρωση: Τετάρτη 1 Μάη, 11 πμ,
κεντρική πλατεία (ALPHA BANK)
• Κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και με πολύ δυσμενείς όρους βαδίζει η εργατική τάξη προς την Εργατική Πρωτομαγιά. Οι δυνάμεις του κεφάλαιου συνεχίζουν και δυναμώνουν την επίθεσή τους ενάντια στην εργατική τάξη, θησαυρίζουν διαρκώς απομυζώντας τις εργαζόμενες μάζες, διευρύνουν το χάσμα που τις χωρίζει από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που βυθίζεται στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην αβεβαιότητα.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινούνται ολοένα και πιο επιθετικά, τόσο η μια ενάντια στην άλλη, όσο και όλες μαζί ενάντια στους λαούς. Οι πολεμικές μηχανές εξοπλίζονται ασταμάτητα, οι πολεμικές διακηρύξεις πληθαίνουν, γίνονται πιο σκληρές και πιο ξεκάθαρες για τους οδυνηρούς στόχους τους. Η ζοφερή προοπτική μιας γενικευμένης, παγκόσμιας αναμέτρησης ακούγεται όλο και πιο συχνά από τους επιτελείς των ιμπεριαλιστών. Και, ακόμη κι αν δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, η πορεία προς τα εκεί συνοδεύεται από νέες εστίες εντάσεων, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολεμικές συγκρούσεις, εκατόμβες νεκρών και εκατομμύρια ξεριζωμένων. Συρία, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Λιβύη, Βενεζουέλα είναι μερικές μόνο από τις περιοχές που ζουν τον εφιάλτη της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Και κοντά σε αυτές ετοιμάζονται νέα πεδία συγκρούσεων, νέα δεινά για τους λαούς.
Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε κάθε του κίνηση και με κάθε ευκαιρία, αποδεικνύει ότι είναι ένα σύστημα σε σήψη, ένα σύστημα που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση του, παρασύροντας και συνθλίβοντας μέσα της τους λαούς και την εργατική τάξη.
Σε αυτήν την αντιδραστική, καταστροφική πορεία, κάθε στοιχείο προόδου και κάθε κατάκτηση ποδοπατιέται, ενώ ξαναφυτρώνουν οι πιο μαύρες, οι πιο σκοταδιστικές δυνάμεις και θεωρίες. Η άνοδος του φασισμού και του νεοναζισμού, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εθνικιστικών δυνάμεων ακόμη και στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, δεν αποτελεί παρενέργεια, αλλά μια φυσιολογική εξέλιξη.
• Πόσο πιο επίκαιρο, λοιπόν, μπορεί να είναι το μήνυμα της εργατικής Πρωτομαγιάς, το μήνυμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κομμουνιστικής προοπτικής; Και πόσο πιο «αδικημένο» μπορεί να είναι το μήνυμα αυτό, όταν –κάτω από το βάρος της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος– φτάνει (αν φτάνει) στους φυσικούς του αποδέκτες με δυσκολία, προβοκαρισμένο και διαστρεβλωμένο; Όταν ο αντικομμουνισμός επεκτείνεται και τα σοσιαλιστικά σύμβολα και ιδεώδη βγαίνουν εκτός νόμου. Όταν η ψευτοαριστερά αναλαμβάνει να κυβερνήσει για λογαριασμό του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, βγάζοντάς το από τη δύσκολη θέση και δυσφημίζοντας την έννοια της Αριστεράς. Όταν ο ρεφορμισμός τρέφεται από τη σύγχυση των εργαζόμενων μαζών και την αναπαράγει, προκειμένου να παζαρεύει τη θέση του στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Πόσο πιο επίκαιρη μπορεί να είναι η επαναστατική γραμμή, όταν τα διάφορα «μεταβατικά» προγράμματα έχουν πνιγεί στα ίδια τους τα αδιέξοδα; Όταν το κεφάλαιο δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση διαλλακτικότητας με τους κάθε λογής πρόθυμους συνομιλητές του;
• Η Εργατική Πρωτομαγιά συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ανατρέψει τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Να δώσει στην ανθρωπότητα μιαν άλλη προοπτική, κόντρα στα αδιέξοδα του ρεφορμισμού και του κοινοβουλευτισμού. Γι’ αυτό και το μήνυμά της, είναι ταυτόχρονα κάλεσμα προς την εργατική τάξη να οργανωθεί και να παλέψει. Να ξαναφτιάξει τα εργαλεία της, να ξανασυσπειρωθεί γύρω από τα ιδεώδη της, να διεκδικήσει τα συμφέροντά της που είναι ασυμβίβαστα και σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Να συγκροτηθεί ξανά ως τάξη για τον εαυτό της. Να ανασυγκροτήσει το εργατικό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Και να μπει μπροστά, καθοδηγώντας την νέα επαναστατική πορεία.
• Αυτό το μήνυμα πρέπει να διαδώσουμε και με αφορμή το φετινό γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη χώρα μας. Μήνυμα που –πέρα απ’ όλα τα’ άλλα– κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο ψευτογιορταστικό κλίμα του Πάσχα, αλλά και τις «πολλά υποσχόμενες» προεκλογικές φανφάρες μπροστά στις πολυποίκιλες κάλπες που στήνονται – μια καλή ευκαιρία για το σύστημα να καλλιεργήσει την αυταπάτη για λύσεις που δήθεν θα έρθουν μέσα από τις κάλπες και τα κοινοβούλια. Αυταπάτη στην οποία πρόθυμα συμβάλλουν οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ.
Μέσα σε αυτήν την αυταπάτη, ακόμη και οι κάλπες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ θεωρούνται πεδίο «ανατροπής των συσχετισμών» και η συμμετοχή στις ευρωεκλογές θεωρείται αυτονόητη από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς εκτός από το ΚΚΕ(μ-λ)! Είναι και αυτό ένα από τα προβλήματα που εκδηλώνονται λόγω της απουσίας ισχυρής αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής γραμμής μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Είναι η εκδήλωση της αδυναμίας-απροθυμίας της Αριστεράς να συγκρουστεί ουσιαστικά με την αστική πολιτική, να χαράξει γραμμή πραγματικής αναμέτρησης. Μόνο έτσι ερμηνεύεται η αντιφατική συνύπαρξη του συνθήματος «Έξω από την ΕΕ» με το κάλεσμα για συμμετοχή στις κάλπες της ΕΕ. Και είναι σαφές ότι η συμμετοχή ακυρώνει το σύνθημα!
Αυτή η αδυναμία-απροθυμία της Αριστεράς να συγκρουστεί με την αστική πολιτική φάνηκε πεντακάθαρα με αφορμή το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Εκεί που εκδηλώθηκε σε όλο του το μέγεθος ο εκφυλισμός των διαδικασιών του εργατικού κινήματος και του συνδικαλισμού. Εκεί που τη λύση κλήθηκαν να δώσουν η αστυνομία και τα αστικά δικαστήρια, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους. Εκεί που ο διορισμός διοίκησης χειροκροτήθηκε από τις «ταξικές» δυνάμεις του ΠΑΜΕ το οποίο δήθεν έδωσε μάχη κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τη συνδρομή του… κράτους!
Είναι τέτοια η αποσυγκρότηση, η σύγχυση και τα αδιέξοδα των δυνάμεων της ντόπιας Αριστεράς που πολλές από αυτές έσπευσαν να χειροκροτήσουν τη διαλυτική δράση του ΠΑΜΕ και να επαναλάβουν αποπροσανατολιστικά καλέσματα «προς τις ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις».
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι κόντρα στη συμβιβαστική, διαλυτική δράση του ρεφορμισμού. Όποιος θέλει να το τιμήσει δεν κρύβεται πίσω από φτιαχτούς συσχετισμούς – κοιτάζει κατάματα τη σκληρή ταξική πραγματικότητα και συμβάλλει στην αναμέτρηση με αυτήν. Δεν αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους και το λαό ως ψηφοφόρους, αλλά ως αυτούς που θα συγκροτήσουν το νέο επαναστατικό υποκείμενο.
• Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι με τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο. Αγώνες που δίνονται με επιμονή και αποφασιστικότητα και κάτω από μεγάλες δυσκολίες. Από την Ινδία μέχρι τη Βενεζουέλα και από την «κοσμοπολίτικη» Γαλλία μέχρι την Παλαιστίνη οι λαοί αντιστέκονται, διεκδικούν, αναζητούν το δικό τους δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Αυτός ο δρόμος, αν και κοιτάει μπροστά –πρέπει να κοιτάει μπροστά– μοιραία θα τους ξαναφέρει κοντά στα ιδανικά για τα οποία πάλεψαν οι εργάτες του Σικάγου, οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής.
Αυτό το μήνυμα θέλει να στείλει και το ΚΚΕ(μ-λ) μέσα από το φετινό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς. Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στην εξαρτημένη άρχουσα τάξη και την πολιτική της. Ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Ενάντια στον εθνικισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.
Για τα δικαιώματα του λαού, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών. Για το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, τη μόρφωση. Για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Για το δικαίωμα στην ειρηνική συνύπαρξη με τους γειτονικούς λαούς.
Ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα.
Για τη συγκρότηση Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. Για την αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος και την πολιτική τους. Για την ανασυγκρότηση του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Για την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.
Συγκέντρωση: Τετάρτη 1 Μάη, 11 πμ,
κεντρική πλατεία (ALPHA BANK)
• Κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και με πολύ δυσμενείς όρους βαδίζει η εργατική τάξη προς την Εργατική Πρωτομαγιά. Οι δυνάμεις του κεφάλαιου συνεχίζουν και δυναμώνουν την επίθεσή τους ενάντια στην εργατική τάξη, θησαυρίζουν διαρκώς απομυζώντας τις εργαζόμενες μάζες, διευρύνουν το χάσμα που τις χωρίζει από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που βυθίζεται στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην αβεβαιότητα.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κινούνται ολοένα και πιο επιθετικά, τόσο η μια ενάντια στην άλλη, όσο και όλες μαζί ενάντια στους λαούς. Οι πολεμικές μηχανές εξοπλίζονται ασταμάτητα, οι πολεμικές διακηρύξεις πληθαίνουν, γίνονται πιο σκληρές και πιο ξεκάθαρες για τους οδυνηρούς στόχους τους. Η ζοφερή προοπτική μιας γενικευμένης, παγκόσμιας αναμέτρησης ακούγεται όλο και πιο συχνά από τους επιτελείς των ιμπεριαλιστών. Και, ακόμη κι αν δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, η πορεία προς τα εκεί συνοδεύεται από νέες εστίες εντάσεων, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολεμικές συγκρούσεις, εκατόμβες νεκρών και εκατομμύρια ξεριζωμένων. Συρία, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Λιβύη, Βενεζουέλα είναι μερικές μόνο από τις περιοχές που ζουν τον εφιάλτη της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Και κοντά σε αυτές ετοιμάζονται νέα πεδία συγκρούσεων, νέα δεινά για τους λαούς.
Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, σε κάθε του κίνηση και με κάθε ευκαιρία, αποδεικνύει ότι είναι ένα σύστημα σε σήψη, ένα σύστημα που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην κρίση του, παρασύροντας και συνθλίβοντας μέσα της τους λαούς και την εργατική τάξη.
Σε αυτήν την αντιδραστική, καταστροφική πορεία, κάθε στοιχείο προόδου και κάθε κατάκτηση ποδοπατιέται, ενώ ξαναφυτρώνουν οι πιο μαύρες, οι πιο σκοταδιστικές δυνάμεις και θεωρίες. Η άνοδος του φασισμού και του νεοναζισμού, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εθνικιστικών δυνάμεων ακόμη και στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, δεν αποτελεί παρενέργεια, αλλά μια φυσιολογική εξέλιξη.
• Πόσο πιο επίκαιρο, λοιπόν, μπορεί να είναι το μήνυμα της εργατικής Πρωτομαγιάς, το μήνυμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της κομμουνιστικής προοπτικής; Και πόσο πιο «αδικημένο» μπορεί να είναι το μήνυμα αυτό, όταν –κάτω από το βάρος της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος– φτάνει (αν φτάνει) στους φυσικούς του αποδέκτες με δυσκολία, προβοκαρισμένο και διαστρεβλωμένο; Όταν ο αντικομμουνισμός επεκτείνεται και τα σοσιαλιστικά σύμβολα και ιδεώδη βγαίνουν εκτός νόμου. Όταν η ψευτοαριστερά αναλαμβάνει να κυβερνήσει για λογαριασμό του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, βγάζοντάς το από τη δύσκολη θέση και δυσφημίζοντας την έννοια της Αριστεράς. Όταν ο ρεφορμισμός τρέφεται από τη σύγχυση των εργαζόμενων μαζών και την αναπαράγει, προκειμένου να παζαρεύει τη θέση του στο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Πόσο πιο επίκαιρη μπορεί να είναι η επαναστατική γραμμή, όταν τα διάφορα «μεταβατικά» προγράμματα έχουν πνιγεί στα ίδια τους τα αδιέξοδα; Όταν το κεφάλαιο δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση διαλλακτικότητας με τους κάθε λογής πρόθυμους συνομιλητές του;
• Η Εργατική Πρωτομαγιά συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ανατρέψει τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Να δώσει στην ανθρωπότητα μιαν άλλη προοπτική, κόντρα στα αδιέξοδα του ρεφορμισμού και του κοινοβουλευτισμού. Γι’ αυτό και το μήνυμά της, είναι ταυτόχρονα κάλεσμα προς την εργατική τάξη να οργανωθεί και να παλέψει. Να ξαναφτιάξει τα εργαλεία της, να ξανασυσπειρωθεί γύρω από τα ιδεώδη της, να διεκδικήσει τα συμφέροντά της που είναι ασυμβίβαστα και σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Να συγκροτηθεί ξανά ως τάξη για τον εαυτό της. Να ανασυγκροτήσει το εργατικό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Και να μπει μπροστά, καθοδηγώντας την νέα επαναστατική πορεία.
• Αυτό το μήνυμα πρέπει να διαδώσουμε και με αφορμή το φετινό γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη χώρα μας. Μήνυμα που –πέρα απ’ όλα τα’ άλλα– κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο ψευτογιορταστικό κλίμα του Πάσχα, αλλά και τις «πολλά υποσχόμενες» προεκλογικές φανφάρες μπροστά στις πολυποίκιλες κάλπες που στήνονται – μια καλή ευκαιρία για το σύστημα να καλλιεργήσει την αυταπάτη για λύσεις που δήθεν θα έρθουν μέσα από τις κάλπες και τα κοινοβούλια. Αυταπάτη στην οποία πρόθυμα συμβάλλουν οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ.
Μέσα σε αυτήν την αυταπάτη, ακόμη και οι κάλπες των ιμπεριαλιστών της ΕΕ θεωρούνται πεδίο «ανατροπής των συσχετισμών» και η συμμετοχή στις ευρωεκλογές θεωρείται αυτονόητη από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς εκτός από το ΚΚΕ(μ-λ)! Είναι και αυτό ένα από τα προβλήματα που εκδηλώνονται λόγω της απουσίας ισχυρής αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής γραμμής μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Είναι η εκδήλωση της αδυναμίας-απροθυμίας της Αριστεράς να συγκρουστεί ουσιαστικά με την αστική πολιτική, να χαράξει γραμμή πραγματικής αναμέτρησης. Μόνο έτσι ερμηνεύεται η αντιφατική συνύπαρξη του συνθήματος «Έξω από την ΕΕ» με το κάλεσμα για συμμετοχή στις κάλπες της ΕΕ. Και είναι σαφές ότι η συμμετοχή ακυρώνει το σύνθημα!
Αυτή η αδυναμία-απροθυμία της Αριστεράς να συγκρουστεί με την αστική πολιτική φάνηκε πεντακάθαρα με αφορμή το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Εκεί που εκδηλώθηκε σε όλο του το μέγεθος ο εκφυλισμός των διαδικασιών του εργατικού κινήματος και του συνδικαλισμού. Εκεί που τη λύση κλήθηκαν να δώσουν η αστυνομία και τα αστικά δικαστήρια, οι μηχανισμοί του αστικού κράτους. Εκεί που ο διορισμός διοίκησης χειροκροτήθηκε από τις «ταξικές» δυνάμεις του ΠΑΜΕ το οποίο δήθεν έδωσε μάχη κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τη συνδρομή του… κράτους!
Είναι τέτοια η αποσυγκρότηση, η σύγχυση και τα αδιέξοδα των δυνάμεων της ντόπιας Αριστεράς που πολλές από αυτές έσπευσαν να χειροκροτήσουν τη διαλυτική δράση του ΠΑΜΕ και να επαναλάβουν αποπροσανατολιστικά καλέσματα «προς τις ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις».
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι κόντρα στη συμβιβαστική, διαλυτική δράση του ρεφορμισμού. Όποιος θέλει να το τιμήσει δεν κρύβεται πίσω από φτιαχτούς συσχετισμούς – κοιτάζει κατάματα τη σκληρή ταξική πραγματικότητα και συμβάλλει στην αναμέτρηση με αυτήν. Δεν αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους και το λαό ως ψηφοφόρους, αλλά ως αυτούς που θα συγκροτήσουν το νέο επαναστατικό υποκείμενο.
• Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι με τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών σε όλο τον κόσμο. Αγώνες που δίνονται με επιμονή και αποφασιστικότητα και κάτω από μεγάλες δυσκολίες. Από την Ινδία μέχρι τη Βενεζουέλα και από την «κοσμοπολίτικη» Γαλλία μέχρι την Παλαιστίνη οι λαοί αντιστέκονται, διεκδικούν, αναζητούν το δικό τους δρόμο ενάντια στην καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Αυτός ο δρόμος, αν και κοιτάει μπροστά –πρέπει να κοιτάει μπροστά– μοιραία θα τους ξαναφέρει κοντά στα ιδανικά για τα οποία πάλεψαν οι εργάτες του Σικάγου, οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, οι εκτελεσμένοι κομμουνιστές της Καισαριανής.
Αυτό το μήνυμα θέλει να στείλει και το ΚΚΕ(μ-λ) μέσα από το φετινό γιορτασμό της Πρωτομαγιάς. Ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Ενάντια στην εξαρτημένη άρχουσα τάξη και την πολιτική της. Ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Ενάντια στον εθνικισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.
Για τα δικαιώματα του λαού, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών. Για το δικαίωμα στη δουλειά, την υγεία, τη μόρφωση. Για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Για το δικαίωμα στην ειρηνική συνύπαρξη με τους γειτονικούς λαούς.
Ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα.
Για τη συγκρότηση Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. Για την αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος και την πολιτική τους. Για την ανασυγκρότηση του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Για την ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.
ΗΡΑΚΛΕΙΟ | ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2019
0
Η ΛΑ - ΑΑΣ Ηρακλείου καλεί τον Ηρακλειώτικο λαό σε συγκέντρωση και πορεία την Τετάρτη
στις 10:00 π.μ. στο Καπετανάκειο για να τιμήσουμε την εργατική πρωτομαγιά.
Ενάντια στην πολιτική της φτώχειας - ανεργίας - εξαθλίωσης που προωθεί η κυβέρνηση
για λογαριασμό του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών.
Ενάντια σε ιμπεριαλισμό - εξάρτηση - πόλεμο - εθνικισμό - φασισμό.
Έξω οι βάσεις απ΄ την Ελλάδα. Έξω από ΝΑΤΟ - ΕΕ.
ΞΑΝΘΗ | Κάλεσμα σε συγκέντρωση για την 1η Μάη
0
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ακουστεί όσο πιο δυνατά, όσο πιο μακριά!
Κόντρα στην υποταγή, τη μοιρολατρία, τη σύγχυση και τον εκφυλισμό!
Συγκέντρωση, Τετάρτη 10:00 π.μ. στην Πλατεία Ελευθερίας
Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ακουστεί όσο πιο δυνατά, όσο πιο μακριά!Κόντρα στην υποταγή, τη μοιρολατρία, τη σύγχυση και τον εκφυλισμό!
Συγκέντρωση, Τετάρτη 10:00 π.μ. στην Πλατεία Ελευθερίας
29 Απριλίου 2019
Μπορεί ο Χριστός τους να ανασταίνεται, αλλά οι λαοί παραμένουν σταυρωμένοι
0
Τι αηδιαστικά και βαθειά αντιδραστικά δεν ακούσαμε ξανά τις «άγιες» ετούτες μέρες;
Τον αυστηρό τιμωρό και δήθεν θεάνθρωπο να υπόκειται για 1986 χρόνια τα πάνδεινα για την σωτηρία της φανταστικής άυλης υπόστασης της ανθρωπότητας . Αν και εκείνη δεν του το είχε ζητήσει ποτέ πρωτύτερα. Την αποκορύφωση του μηδενιστικού ιδεαλισμού μέσα σε ένα δελεαστικό πράγματι φολκλορικό πανηγύρι. Τα συντεταγμένα από άμβωνα κηρύγματα σκοταδισμού, όπου για απειροστή φορά και ειδικά μετά τη μνημονιακή λαίλαπα τα ξεστομιζόμενα στη διαπασών, περί περιφρόνησης του κυνηγητού των φθαρτών αγαθών και χρειαζούμενων για τη στοιχειώδη πια επιβίωση των κοινών θνητών.
Και ώ τι ειρωνεία και εμπαιγμός, τα μονοσήμαντα απευθυνόμενα στον άνεργο φουκαρά και στον μισθωτό σκλάβο της μιας χούφτας ευρώ, μιας και τώρα τελευταία τους έχει βλέπεις κυριέψει μία μέχρι υστερίας ακατανόητη πλεονεξία. Λησμονώντας ασυγχώρητα την αιώνια κατάκτηση της ουράνιας βασιλείας. Αλλά ποτέ αποδέκτες αυτών των παραινέσεων του ιερατείου για εγκράτεια δεν υπήρξαν οι συνδαιτυμόνες των αλαβάστρινων σαλονιών της αριστοκρατίας. Παρά το ότι φερ' ειπείν 26 από δαύτους συγκεντρώνουν τον πλούτο του μισού πληθυσμού ολάκερου του πλανήτη! Τόση είναι η επί γης ισότητα και συναδέλφωση που επαγγέλλονται οι χρυσοποίκιλτοι ταγοί της μονάχα μετά θάνατον δικαίωσης των πεινασμένων σύμφωνα και με την κατά το ανιστόρητο ευαγγέλιο μακαριότητα των φτωχών.
Το σκηνικό των «χαρμόσυνων» ημερών συμπληρώνεται από τα γλοιώδη ευχολόγια των απ` άκρη σε άκρη πολιτικάντηδων και λιβανιστών του πέρα για πέρα σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης. Ειρήνη και ευδοκία λοιπόν. Κοινωνική γαλήνη οραματίζεται αυτός ο εσμός, δηλαδή υποταγή όσων υφίστανται την άγρια καταλήστευση του μόχθου τους και τον βούρδουλα των κρατούντων. Ειρήνη επίσης υπόσχονται (και με τη συνδρομή φυσικά της θείας χάριτος) όσα ασπόνδυλα πολιτικά μαλάκια υπηρετούν με πρωτοφανή ζήλο τους αμερικανοευρωπαίους αιμοδιψείς ιμπεριαλιστές (και πάντοτε υπό την εκκλησιαστική ευλόγηση) και δοκιμασμένους αρχάγγελους της αδιάκοπης αλληλουχίας πολέμων και καταστροφής.
Προκοπή τάζουν συνάμα οι ίδιοι φαρισαίοι, αν και στρατεύουν τη τελευταία ικμάδα τους στην επίτευξη του στρατηγικού στόχου των αφεντικών τους για την έσχατη φτωχοποίηση των εργαζόμενων. Ζητώντας μάλιστα την εκ νέου εκλογική αδειοδότησή τους, ώστε με πιο ανανεωμένη ορμή να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους, δηλαδή την ανασκολόπιση του λαού.
Σαν παραταύτα παρασύρει ο άνεμος της σκληρής καθημερινότητας τη γιορτινή ραστώνη και τα κούφια ταξίματα των υποψήφιων της κοινοβουλευτικής και αυτοδιοικητικής απατεωνιάς, ένα άλλο σούβλισμα και φαγοπότι τρικούβερτο θα συνεχίζεται ακάθεκτο. Εκείνο το γνώριμο των δικαιωμάτων και κατακτήσεων της εργατικής τάξης. Που δεν λέει επουδενί να χορτάσει το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, αν και σχεδόν μόνο τα κόκκαλα έχουν απομείνει πλέον.
Γιατί τις επόμενες μέρες το εξαθλιωμένο μηνιάτικο του βιοπαλαιστή πριν καν δοθεί, θα έχει εξαερωθεί στο πανάκριβο νοίκι, στους εξοντωτικούς λογαριασμούς, στην πληρωμή των αβάσταχτων εξόδων του παιδιού του, το οποίο με ταξική αναίδεια πασχίζει σε πείσμα των κρατικών αναχωμάτων για μόρφωση. Ωστόσο ακολουθούν και άλλες απείθαρχες βιολογικές υποχρεώσεις. Ενώ η «αμαρτωλή φθαρτή» σάρκα επιμένει να ταϊστεί, το πουγκί στέρεψε. Στρέφει απελπισμένος τη θωριά του στο εικονοστάσι της κάμαρας. Προσεύχεται, εκλιπαρεί, αλλά μάταια. Καμία άνωθεν βοήθεια. Άντε το πολύ σαν ζητιάνος να συρθεί στα «φιλανθρωπικά» συσσίτια της δίπλα ενορίας. Μόνο ακούει ψιθυριστές συμβουλές για εγκαρτέρηση της ανταμοιβής του στη δευτέρα παρουσία. Όπου σαν τους μωαμεθανούς και με κάποιες διαφορές στην εκδοχή του αναχρονιστικού παραμυθιού, τότε λέει θα γεύεται βουνά από ρύζια και ποταμούς μελιού μαζί με ένα λόχο αφοσιωμένων παρθένων. Το μυαλό θολωμένο σαστίζει, σκοντάφτει. Αλλά το αδειανό στομάχι ασυμβίβαστα διαμαρτύρεται και μαστιγώνει τη σκέψη.
Και ξάφνου πάνω στη σύγχυση έρχεται μια επιφοίτηση αλλιώτικη από αυτή των ιερών γραφών. Σύντομα σιμώνει η πρωτομαγιά. Η κόκκινη. Όχι γιατί βάφτηκε με το χρώμα των λουλουδιών, μα γιατί ποτίστηκε με των αίμα των εξεγερμένων του Σικάγου και των καπνεργατών του `36 στη Θεσσαλονίκη. Η εργατική και όχι μια χριστιανική και συστημική εθιμοτυπία. Αφού τότε η εργατιά ξύπνησε από τον λήθαργο της στυγερής ταξικής υποδούλωσης και πάλεψε να χειραφετηθεί από τον ζυγό της καπιταλιστικής απομύζησης των κόπων της αξιώνοντας έναν κόσμο δίκαιο και ανθρωπινό. Όχι στο αδιόρατο υπερπέραν, το χαμένο στην άβυσσο του μεταφυσικού. Μα εκεί, στο έδαφος που πατά, στην αποκλειστική διάσταση που αντιλαμβάνεται και μεσουρανεί κιόλας η αδικία της ολιγαρχίας σε βάρος των μαζών.
Έτσι ρίχτηκε σύσσωμη στη ασυμφιλίωτη αντιπαράθεση και μάχη , αντί να δουλεύει απολαμβάνοντας ψίχουλα, στερήσεις και οδύνες από τα πολεμικά σφαγεία που αποφασίζουν οι εχθροί της, να βελτιώσει άμεσα τη μοίρα της. Ανοίγοντας επίσης μέσα στην άραχλη ροή της ιστορίας χαραμάδες προοπτικής για μια κοινωνία λυτρωμένη και χαρισάμενη.
Τότε ο βιοπαλαιστής μπολιασμένος με τις ελπιδοφόρες ιδέες αρχίζει να αναθαρρεύει. Θυμάται, εμπνέεται πως ότι του αφαιρούν τώρα, ήταν προϊόν κατάκτησης αγώνων συλλογικών και επίμονων από εργαζόμενους, που εμπιστεύτηκαν την ατσαλένια δύναμη της γροθιάς τους.
Οργίζεται ακόμη, γιατί συνειδητοποιεί ότι καταλυτικό ρόλο στην παράλυση του εργατικού κινήματος και ευνοϊκού πεδίου της αποθράσυνσης των εργοδοτών διαδραμάτισαν ρεφορμιστικές δυνάμεις συνδιαλλαγής και υπονόμευσης της αναγκαίας πορείας του για αντίσταση και διεκδίκηση. Ακριβώς αυτοί οι υπεύθυνοι για τον ιδεολογικοπολιτικό και οργανωτικό του αφοπλισμό συνδικαλιστικοί και κομματικοί φορείς, οι οποίοι λεονταρίζοντας εξαπολύουν άσφαιρα πασχαλινά πυροτεχνήματα κρότου και λάμψης κατά των αστών και των μεθοδεύσεων τους. Καλώντας τον με θράσος να ενταχθεί πάλι στις αδιέξοδες και καταδικαστέες γραμμές των εικονικών κινητοποιήσεων, των κοινοβουλευτικών αυταπατών, της αδρανοποίησης, της ευθυγράμμισης με την αστική νομιμότητα, της διασπαστικής-απομονωτικής λογικής απέναντι σε αυθεντικές απόψεις, που με ειλικρίνεια αμφισβητούν τις κυρίαρχες επιλογές και νοιάζονται για την με σεβασμό στη διαφορετικότητα κοινοδρασιακή συμπόρευση.
Δεν προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών. Αυτοί άλλωστε πέθαναν. Και όσοι τη διαλαλούν, αψηφούν εσκεμμένα (απεναντίας το υπηρετούν) το μαρτυρικό ανηφόρισμα του ζώντος λαού στον κεφαλαιοκρατικό Γολγοθά. Προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητη ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης για την απόκρουση της σε βάρος του κλιμακούμενης επίθεσης.
Μονάχα η μαζικότερη συμμετοχή στον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με αντισυνδιαχειριστικό και αγωνιστικό πρόσημο και κόντρα στα εκλογικά παραισθησιογόνα που εξαπολύει το σύστημα και αναμασούν ορεξάτα τα εργατοπατερίστικα και ρεφορμιστικά δεκανίκια του, ρίχνουν αναστάσιμο φως στην ανάσχεση της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επίπεδου του λαού και στην αποτροπή εθνικιστικών και πολεμικών κινδύνων που περιτριγυρίζουν τη χώρα μας.
Συγκέντρωση 1η Μάη στο Δημαρχείο Χανίων και στις 10:30 π.μ.
ΚΜ, μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
Τον αυστηρό τιμωρό και δήθεν θεάνθρωπο να υπόκειται για 1986 χρόνια τα πάνδεινα για την σωτηρία της φανταστικής άυλης υπόστασης της ανθρωπότητας . Αν και εκείνη δεν του το είχε ζητήσει ποτέ πρωτύτερα. Την αποκορύφωση του μηδενιστικού ιδεαλισμού μέσα σε ένα δελεαστικό πράγματι φολκλορικό πανηγύρι. Τα συντεταγμένα από άμβωνα κηρύγματα σκοταδισμού, όπου για απειροστή φορά και ειδικά μετά τη μνημονιακή λαίλαπα τα ξεστομιζόμενα στη διαπασών, περί περιφρόνησης του κυνηγητού των φθαρτών αγαθών και χρειαζούμενων για τη στοιχειώδη πια επιβίωση των κοινών θνητών.
Και ώ τι ειρωνεία και εμπαιγμός, τα μονοσήμαντα απευθυνόμενα στον άνεργο φουκαρά και στον μισθωτό σκλάβο της μιας χούφτας ευρώ, μιας και τώρα τελευταία τους έχει βλέπεις κυριέψει μία μέχρι υστερίας ακατανόητη πλεονεξία. Λησμονώντας ασυγχώρητα την αιώνια κατάκτηση της ουράνιας βασιλείας. Αλλά ποτέ αποδέκτες αυτών των παραινέσεων του ιερατείου για εγκράτεια δεν υπήρξαν οι συνδαιτυμόνες των αλαβάστρινων σαλονιών της αριστοκρατίας. Παρά το ότι φερ' ειπείν 26 από δαύτους συγκεντρώνουν τον πλούτο του μισού πληθυσμού ολάκερου του πλανήτη! Τόση είναι η επί γης ισότητα και συναδέλφωση που επαγγέλλονται οι χρυσοποίκιλτοι ταγοί της μονάχα μετά θάνατον δικαίωσης των πεινασμένων σύμφωνα και με την κατά το ανιστόρητο ευαγγέλιο μακαριότητα των φτωχών.
Το σκηνικό των «χαρμόσυνων» ημερών συμπληρώνεται από τα γλοιώδη ευχολόγια των απ` άκρη σε άκρη πολιτικάντηδων και λιβανιστών του πέρα για πέρα σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης. Ειρήνη και ευδοκία λοιπόν. Κοινωνική γαλήνη οραματίζεται αυτός ο εσμός, δηλαδή υποταγή όσων υφίστανται την άγρια καταλήστευση του μόχθου τους και τον βούρδουλα των κρατούντων. Ειρήνη επίσης υπόσχονται (και με τη συνδρομή φυσικά της θείας χάριτος) όσα ασπόνδυλα πολιτικά μαλάκια υπηρετούν με πρωτοφανή ζήλο τους αμερικανοευρωπαίους αιμοδιψείς ιμπεριαλιστές (και πάντοτε υπό την εκκλησιαστική ευλόγηση) και δοκιμασμένους αρχάγγελους της αδιάκοπης αλληλουχίας πολέμων και καταστροφής.
Προκοπή τάζουν συνάμα οι ίδιοι φαρισαίοι, αν και στρατεύουν τη τελευταία ικμάδα τους στην επίτευξη του στρατηγικού στόχου των αφεντικών τους για την έσχατη φτωχοποίηση των εργαζόμενων. Ζητώντας μάλιστα την εκ νέου εκλογική αδειοδότησή τους, ώστε με πιο ανανεωμένη ορμή να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους, δηλαδή την ανασκολόπιση του λαού.
Σαν παραταύτα παρασύρει ο άνεμος της σκληρής καθημερινότητας τη γιορτινή ραστώνη και τα κούφια ταξίματα των υποψήφιων της κοινοβουλευτικής και αυτοδιοικητικής απατεωνιάς, ένα άλλο σούβλισμα και φαγοπότι τρικούβερτο θα συνεχίζεται ακάθεκτο. Εκείνο το γνώριμο των δικαιωμάτων και κατακτήσεων της εργατικής τάξης. Που δεν λέει επουδενί να χορτάσει το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, αν και σχεδόν μόνο τα κόκκαλα έχουν απομείνει πλέον.
Γιατί τις επόμενες μέρες το εξαθλιωμένο μηνιάτικο του βιοπαλαιστή πριν καν δοθεί, θα έχει εξαερωθεί στο πανάκριβο νοίκι, στους εξοντωτικούς λογαριασμούς, στην πληρωμή των αβάσταχτων εξόδων του παιδιού του, το οποίο με ταξική αναίδεια πασχίζει σε πείσμα των κρατικών αναχωμάτων για μόρφωση. Ωστόσο ακολουθούν και άλλες απείθαρχες βιολογικές υποχρεώσεις. Ενώ η «αμαρτωλή φθαρτή» σάρκα επιμένει να ταϊστεί, το πουγκί στέρεψε. Στρέφει απελπισμένος τη θωριά του στο εικονοστάσι της κάμαρας. Προσεύχεται, εκλιπαρεί, αλλά μάταια. Καμία άνωθεν βοήθεια. Άντε το πολύ σαν ζητιάνος να συρθεί στα «φιλανθρωπικά» συσσίτια της δίπλα ενορίας. Μόνο ακούει ψιθυριστές συμβουλές για εγκαρτέρηση της ανταμοιβής του στη δευτέρα παρουσία. Όπου σαν τους μωαμεθανούς και με κάποιες διαφορές στην εκδοχή του αναχρονιστικού παραμυθιού, τότε λέει θα γεύεται βουνά από ρύζια και ποταμούς μελιού μαζί με ένα λόχο αφοσιωμένων παρθένων. Το μυαλό θολωμένο σαστίζει, σκοντάφτει. Αλλά το αδειανό στομάχι ασυμβίβαστα διαμαρτύρεται και μαστιγώνει τη σκέψη.
Και ξάφνου πάνω στη σύγχυση έρχεται μια επιφοίτηση αλλιώτικη από αυτή των ιερών γραφών. Σύντομα σιμώνει η πρωτομαγιά. Η κόκκινη. Όχι γιατί βάφτηκε με το χρώμα των λουλουδιών, μα γιατί ποτίστηκε με των αίμα των εξεγερμένων του Σικάγου και των καπνεργατών του `36 στη Θεσσαλονίκη. Η εργατική και όχι μια χριστιανική και συστημική εθιμοτυπία. Αφού τότε η εργατιά ξύπνησε από τον λήθαργο της στυγερής ταξικής υποδούλωσης και πάλεψε να χειραφετηθεί από τον ζυγό της καπιταλιστικής απομύζησης των κόπων της αξιώνοντας έναν κόσμο δίκαιο και ανθρωπινό. Όχι στο αδιόρατο υπερπέραν, το χαμένο στην άβυσσο του μεταφυσικού. Μα εκεί, στο έδαφος που πατά, στην αποκλειστική διάσταση που αντιλαμβάνεται και μεσουρανεί κιόλας η αδικία της ολιγαρχίας σε βάρος των μαζών.
Έτσι ρίχτηκε σύσσωμη στη ασυμφιλίωτη αντιπαράθεση και μάχη , αντί να δουλεύει απολαμβάνοντας ψίχουλα, στερήσεις και οδύνες από τα πολεμικά σφαγεία που αποφασίζουν οι εχθροί της, να βελτιώσει άμεσα τη μοίρα της. Ανοίγοντας επίσης μέσα στην άραχλη ροή της ιστορίας χαραμάδες προοπτικής για μια κοινωνία λυτρωμένη και χαρισάμενη.
Τότε ο βιοπαλαιστής μπολιασμένος με τις ελπιδοφόρες ιδέες αρχίζει να αναθαρρεύει. Θυμάται, εμπνέεται πως ότι του αφαιρούν τώρα, ήταν προϊόν κατάκτησης αγώνων συλλογικών και επίμονων από εργαζόμενους, που εμπιστεύτηκαν την ατσαλένια δύναμη της γροθιάς τους.
Οργίζεται ακόμη, γιατί συνειδητοποιεί ότι καταλυτικό ρόλο στην παράλυση του εργατικού κινήματος και ευνοϊκού πεδίου της αποθράσυνσης των εργοδοτών διαδραμάτισαν ρεφορμιστικές δυνάμεις συνδιαλλαγής και υπονόμευσης της αναγκαίας πορείας του για αντίσταση και διεκδίκηση. Ακριβώς αυτοί οι υπεύθυνοι για τον ιδεολογικοπολιτικό και οργανωτικό του αφοπλισμό συνδικαλιστικοί και κομματικοί φορείς, οι οποίοι λεονταρίζοντας εξαπολύουν άσφαιρα πασχαλινά πυροτεχνήματα κρότου και λάμψης κατά των αστών και των μεθοδεύσεων τους. Καλώντας τον με θράσος να ενταχθεί πάλι στις αδιέξοδες και καταδικαστέες γραμμές των εικονικών κινητοποιήσεων, των κοινοβουλευτικών αυταπατών, της αδρανοποίησης, της ευθυγράμμισης με την αστική νομιμότητα, της διασπαστικής-απομονωτικής λογικής απέναντι σε αυθεντικές απόψεις, που με ειλικρίνεια αμφισβητούν τις κυρίαρχες επιλογές και νοιάζονται για την με σεβασμό στη διαφορετικότητα κοινοδρασιακή συμπόρευση.
Δεν προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών. Αυτοί άλλωστε πέθαναν. Και όσοι τη διαλαλούν, αψηφούν εσκεμμένα (απεναντίας το υπηρετούν) το μαρτυρικό ανηφόρισμα του ζώντος λαού στον κεφαλαιοκρατικό Γολγοθά. Προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητη ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης για την απόκρουση της σε βάρος του κλιμακούμενης επίθεσης.
Μονάχα η μαζικότερη συμμετοχή στον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με αντισυνδιαχειριστικό και αγωνιστικό πρόσημο και κόντρα στα εκλογικά παραισθησιογόνα που εξαπολύει το σύστημα και αναμασούν ορεξάτα τα εργατοπατερίστικα και ρεφορμιστικά δεκανίκια του, ρίχνουν αναστάσιμο φως στην ανάσχεση της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επίπεδου του λαού και στην αποτροπή εθνικιστικών και πολεμικών κινδύνων που περιτριγυρίζουν τη χώρα μας.
Συγκέντρωση 1η Μάη στο Δημαρχείο Χανίων και στις 10:30 π.μ.
ΚΜ, μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
ΙΣΠΑΝΙΑ | Ενώ η ..."αριστερά" πανηγύριζε για τη νίκη της ο Pablo Hasel έμπαινε φυλακή!
0
Μόλις χθες βράδυ έγινε για ακόμα μια φορά μια προσπάθεια τρομοκράτησης στον ράπερ Pablo Hasel αλλά και συνολικά στον λαό της Ισπανίας. Τον σταμάτησαν στον δρόμο στην Βαλέντσια και τον έκλεισαν όλο το βράδυ στις φυλακές του Ισπανικού αστικού κράτους. Ο λόγος;
Επειδή τόλμησε να τραγουδήσει σε συναυλία αλληλεγγύης και υποδοχής για τον αγωνιστή του PCE (r) Paco Cela ο οποίος μετά από 32 χρόνια στα ισπανικά κελιά βασανισμένος και κατασυκοφαντημένος αλλά και αλύγιστος στις ιδέες του, αποφυλακίστηκε χθες βράδυ και πραγματοποιήθηκε συναυλία υποδοχής για τον Paco και καταγγελίας του σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος της Ισπανίας.
Το μήνυμα; Όποιος τολμήσει να δείξει την συμπαράσταση του σε αγωνιστές και να εναντιωθεί στην κρατική καταστολή συλλαμβάνεται.
Τα ξημερώματα τον αφήσανε ξανά ελεύθερο. Μια ξεκάθαρη πρόκληση για να τον τρομοκρατήσουν, άλλα και μια υπενθύμιση πως εκκρεμεί ακόμα μια απόφαση δίκης εναντίον του, όπου είχε καταδικαστεί και ανά πάσα στιγμή μπορεί να δοθεί εντολή για την σύλληψή του. Η αντίδραση του κόσμου ήταν άμεση αφού αμέσως μετά την ανακοίνωση της σύλληψής του από τα Μ.Μ.Ε μαζεύτηκαν δεκάδες άνθρωποι της πυκνοκατοικημένης Βαλέντσιας έξω από το τμήμα που κρατήθηκε.
Φάνηκε για ακόμα μια φορά πως δεν μπορεί να υπάρξει εφησυχασμός για την ελευθερία του Hasel και όλων των αγωνιστών της Ισπανίας. Το Ισπανικό κράτος μετεκλογικά θέλει να κάνει σφυγμομέτρηση στις αντιδράσεις του λαού ο οποίος παρά την αποσυγκρότηση και την ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος στην Ισπανία και παγκόσμια, την δίωξη αγωνιστών και την συκοφάντηση του κινήματος, έχει δείξει αξιοθαύμαστα δείγματα αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας του και πολλά σκιρτήματα εναντίωσης στο καθεστώς. Και οι αγώνες αυτοί είναι ο κύριος παράγοντας που οι αρχές διστάζουν να κλείσουν τον Pablo Hasel μέσα στα μπουντρούμια του Ισπανικού κράτους.
Και αυτά είναι μόνο μερικά δείγματα από την δύναμη και την αμφιβολία που έχουν οι λαοί παγκόσμια για το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δεν μπορούν να σωπάσουν τόσο εύκολα, όσο σκληρή και να είναι η καταστολή. Τα παραδείγματα των μαζών που βγαίνουν στο προσκήνιο όπως στη Γαλλία και σε όλη την υδρόγειο με τα προβλήματα που κληροδότησε η ήττα είναι μόνο μια εικόνα από το μέλλον. Και αυτοί οι αγώνες είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεραστούν οι αδυναμίες αυτές.
Οι λαοί του κόσμου μπορούν να ανατρέψουν αυτό το σάπιο και εκμεταλλευτικό σύστημα.
https://stirixipablohasel.blogspot.com/
Επειδή τόλμησε να τραγουδήσει σε συναυλία αλληλεγγύης και υποδοχής για τον αγωνιστή του PCE (r) Paco Cela ο οποίος μετά από 32 χρόνια στα ισπανικά κελιά βασανισμένος και κατασυκοφαντημένος αλλά και αλύγιστος στις ιδέες του, αποφυλακίστηκε χθες βράδυ και πραγματοποιήθηκε συναυλία υποδοχής για τον Paco και καταγγελίας του σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος της Ισπανίας.
Το μήνυμα; Όποιος τολμήσει να δείξει την συμπαράσταση του σε αγωνιστές και να εναντιωθεί στην κρατική καταστολή συλλαμβάνεται.
Φάνηκε για ακόμα μια φορά πως δεν μπορεί να υπάρξει εφησυχασμός για την ελευθερία του Hasel και όλων των αγωνιστών της Ισπανίας. Το Ισπανικό κράτος μετεκλογικά θέλει να κάνει σφυγμομέτρηση στις αντιδράσεις του λαού ο οποίος παρά την αποσυγκρότηση και την ήττα του εργατικού επαναστατικού κινήματος στην Ισπανία και παγκόσμια, την δίωξη αγωνιστών και την συκοφάντηση του κινήματος, έχει δείξει αξιοθαύμαστα δείγματα αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας του και πολλά σκιρτήματα εναντίωσης στο καθεστώς. Και οι αγώνες αυτοί είναι ο κύριος παράγοντας που οι αρχές διστάζουν να κλείσουν τον Pablo Hasel μέσα στα μπουντρούμια του Ισπανικού κράτους.
Και αυτά είναι μόνο μερικά δείγματα από την δύναμη και την αμφιβολία που έχουν οι λαοί παγκόσμια για το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δεν μπορούν να σωπάσουν τόσο εύκολα, όσο σκληρή και να είναι η καταστολή. Τα παραδείγματα των μαζών που βγαίνουν στο προσκήνιο όπως στη Γαλλία και σε όλη την υδρόγειο με τα προβλήματα που κληροδότησε η ήττα είναι μόνο μια εικόνα από το μέλλον. Και αυτοί οι αγώνες είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεραστούν οι αδυναμίες αυτές.
Οι λαοί του κόσμου μπορούν να ανατρέψουν αυτό το σάπιο και εκμεταλλευτικό σύστημα.
https://stirixipablohasel.blogspot.com/
Ισραήλ - Eurovision - Μποϊκοτάζ*
0
Ίσως η πολιτική να μην είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται οι περισσότεροι όταν ακούν “Eurovision”. Κι όμως, το ζήτημα στον κατά βάση ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού είναι ότι αυτό που κυριαρχεί είναι η πολιτική. Δεν είναι λίγες οι φορές που έγινε αντικείμενο πολιτικών πιέσεων, όπως γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες ή ακόμη και τα διεθνή καλλιστεία, ενώ ο ρόλος του -και αυτού του- διαγωνισμού είναι αυτός της ισοπέδωσης των πολιτισμών. Όπου φυσικά ο κυρίαρχος είναι ο αγγλοσαξονικός, ο γερμανικός και ο γαλλικός ενώ όλοι υπόλοιποι αν θέλουν να έχουν κάποια τύχη είναι υποχρεωμένοι να εκπροσωπηθούν κατά βάση με την αγγλική γλώσσα και με είδη μουσικής που ελάχιστη ή μικρή σχέση μπορεί να έχουν με την ανάδειξη της τοπικής τους κουλτούρας. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν αυτόν τον κανόνα. Με αυτή την έννοια όσοι τραγουδιστές, συνθέτες, μουσικοί και λοιποί συντελεστές θεωρούν ότι συμμετέχουν σε ένα πολιτιστικό γεγονός που ενώνει τους λαούς τότε ή αφελής και άσχετοι με την πραγματικότητα είναι ή ενώ γνωρίζουν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, προτάσσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες αδιαφορώντας για το αν καίγεται ο κόσμος! Γιατί δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ένας ή μια τραγουδίστρια ενώ από τη μια μιλάει -και το εννοεί- για την ενότητα και τη φιλία των λαών, από την άλλη να νοιώθει άνετα όταν την ώρα που θα τραγουδάει λίγα μέτρα ή χιλιόμετρα παραπέρα θα σφάζονται παιδιά, άντρες και γυναίκες γιατί διεκδικούν μια ελεύθερη πατρίδα!
Σε δύο πρόσφατες διοργανώσεις, αυτήν του 2016 και την τελευταία του 2018, φάνηκαν εντονότερα τα πολιτικά επίδικα που κρύβονται κάθε φορά πίσω από το διαγωνισμό, κάτι που οδήγησε την κοινή γνώμη να τοποθετηθεί. Το 2016 νικήτρια ήταν η Ουκρανία, η οποία "συμπτωματικά" προκρίθηκε ενώ ήταν σε εξέλιξη η επέμβαση των δυτικών ιμπεριαλιστών σε αυτή και ο ανταγωνισμός τους με τη Ρωσία για τον ποιος θα την ελέγξει, με ένα τραγούδι που αφορούσε το ζήτημα των σχέσεων των Τατάρων με το σοβιετικό καθεστώς επί γραμματείας Στάλιν. Ακολούθως, το 2018, νικήτρια ήρθε η συμμετοχή του Ισραήλ το οποίο ενώ δεν βρίσκεται στην Ευρώπη -έχει αρκετή απόσταση!- συμμετέχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις εδώ και κάμποσες δεκαετίες!
Το αξιοσημείωτο των δύο περιπτώσεων είναι πως και οι δύο χώρες αποτελούν τα τελευταία χρόνια σημείο εξελίξεων, εντάσεων και επεμβάσεων στη διεθνή επικαιρότητα. Η ουκρανική συμμετοχή με ένα τραγούδι που βάλλει κατά του τότε σοβιετικού καθεστώτος, αλλά σύμφωνα με τις δηλώσεις της ερμηνεύτριας, Jamala, και κατά της σημερινής κατάληψης της Κριμαίας από τη Ρωσία, εξυπηρετούσε δύο στόχους: τον αντισταλινισμό και την αντιπαράθεση με τη σύγχρονη, ιμπεριαλιστική πλέον, Ρωσία. Η νίκη από την άλλη του Ισραήλ ήρθε λίγο καιρό μετά την ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους αυτού από τον Τραμπ. Το επίτευγμα αυτή τη φορά ήταν το ξέπλυμα του φασιστικού κράτους του Ισραήλ καθώς και η δικαίωση της κίνησης αυτής των Αμερικανών με όλα τα μέσα.
Με αφορμή λοιπόν τη φετινή επερχόμενη διεξαγωγή της Eurovision στο Ισραήλ, πλήθος καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων ανά τον κόσμο -και στην Ελλάδα- αντιδρούν στη διεξαγωγή του διαγωνισμού σε ένα ρατσιστικό, φασιστικό κράτος. Θεωρούν πως καμία καλλιτεχνική δραστηριότητα δεν πρέπει να λαμβάνει χώρα στο Ισραήλ αν δεν σταματήσει η καταπίεση των Παλαιστινίων.
Βέβαια αυτή η προτροπή σε καλλιτεχνικό μποϊκοτάζ δεν είναι φετινή, ούτε ξεκινά με αφορμή τη Eurovision. Το 2017, ενώ ο γνωστός τραγουδιστής Nick Cave είχε προγραμματίσει δύο συναυλίες στο Τελ Αβίβ, δέχτηκε ανοιχτή επιστολή που τον προέτρεπε να ακυρώσει τις εμφανίσεις του. Συντάκτες της επιστολής ήταν οι Artists for Palestine (Καλλιτέχνες για την Παλαιστίνη), μέλη των οποίων, μεταξύ άλλων, ήταν και ο Roger Waters, τέως μέλος των Pink Floyd και εμπνευστής του δίσκου The Wall, ο Brian Eno, διεθνούς φήμης μουσικός/μουσικοπαραγωγός, και ο σκηνοθέτης Ken Loach. Ο Nick Cave απαντά πως αυτό αποτελεί προσπάθεια να φιμώσουν τη μουσική του. Όμως ο Waters, υπερασπιζόμενος τους Παλαιστίνιους ενάντια στη λογοκρισία και την καταπίεση από το Ισραήλ, σχολιάζει πως το θέμα έχει να κάνει αποκλειστικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η δεύτερη απεύθυνση γίνεται ενάντια στον Thom Yorke, βασικό μέλος των Radiohead οι οποίοι επίσης επιλέγουν το Τελ Αβίβ για τις συναυλίες τους. Ο Yorke όμως σχολίασε πως η συμμετοχή σε συναυλία εντός μιας χώρας δεν σημαίνει αυτόματα και συμφωνία με την κυβέρνησή της. Όπως άλλωστε, λέει, παίζουν στις ΗΠΑ χωρίς να συμφωνούν με τον Τραμπ, έτσι και στο Ισραήλ δεν σημαίνει συμφωνία με τον Νετανιάχου.
Όμως, παρά το γεγονός ότι ιδιαίτερο πλήθος του καλλιτεχνικού κόσμου δείχνει πως κινείται με γνώμονα την υπεράσπιση των Παλαιστινίων, η πολιτική τους πορεία είναι αμφιλεγόμενη. Η Natalie Portman, η οποία αποκάλεσε τον πρόσφατο νόμο για το “εβραϊκό έθνος-κράτος” ρατσιστικό και λάθος, στο πολιτικό πεδίο τάσσεται με τους Δημοκρατικούς. Ο Waters, από την άλλη, είναι γνωστός για τον αντικομμουνισμό του, αναγνωρίζοντας την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ως μια βαρβαρότητα και ως την άλλη όψη του σκοταδισμού, του καπιταλισμού και του φασισμού. Παρόμοια μπορούν να γραφτούν και για άλλους όχι μόνο από το διεθνές στερέωμα αλλά και από το δικό μας, το ντόπιο.
Σίγουρα το μποϊκοτάζ στη φετινή Eurovision στο Ισραήλ και η αντιπαράθεση των καλλιτεχνών για ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό μποϊκοτάζ “μέχρι την άρση του σύγχρονου απαρτχάιντ” είναι δύο θέματα σε διάσταση.
Η Eurovision αποτελεί έναν διαγωνισμό φτιαγμένο από το ίδιο το σύστημα, είναι μέσο προπαγάνδας και συχνά αντιπαράθεσης των κυρίως ιμπεριαλιστικών κέντρων που συμμετέχουν σε αυτήν. Από την άλλη, όμως, η ταύτιση του φασιστικού κράτους του Ισραήλ με τον εβραϊκό λαό είναι μια παγίδα στην οποία δεν πρέπει να πέφτουμε. Πολύ περισσότερο με τους Εβραίους γενικά οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο, έχουν ιστορία διώξεων αιώνων και έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε είδους θρησκευτικές και πολιτικές εξουσίες. Ακόμη και δικών τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που από την ύπαρξή του αντιτάχθηκαν στο φασιστικό κράτος του Ισραήλ με αποτέλεσμα να υποστούν έντονη τρομοκρατία από το ίδιο το Ισραήλ αλλά και τους κρατικούς μηχανισμούς των χωρών που ζούσαν και ζουν, ορισμένοι δε να πληρώσουν αυτή τους την αντίθεση ακόμη και με τη φυσική εξόντωσή τους μέσα και έξω από το Ισραήλ.
Η τοποθέτηση λοιπόν του Yorke στην ουσία πιάνει μερικώς αυτή την πλευρά του ζητήματος. Αυτό σημαίνει πως ένα μποϊκοτάζ στη φετινή Eurovision (έστω και μόνο σε αυτή) μπορεί να ανοίξει μια γενική αντίσταση ορισμένων προοδευτικών και αριστερών καλλιτεχνών στις πρακτικές του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, είτε στο πολιτικό είτε στο πολιτιστικό επίπεδο. Μια αντίσταση που όμως μένει μισή και μετέωρη όταν αυτή περιορίζεται μόνο σε αυτό και δεν επεκτείνεται με την προσπάθεια δημιουργίας μαζικού λαϊκού κινήματος, κατ' αρχήν στις ίδιες τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία που είναι δημιουργοί, προστατεύουν και συντηρούν το συγκεκριμένο κράτος - μιας και μιλάμε για καλλιτέχνες που προέρχονται από αυτές τις χώρες. Είναι μισά τα καλέσματα και των δικών μας υποστηρικτών του μποϊκοτάζ όταν δεν συνοδεύονται από ανάλογες προσπάθειες στη χώρα μας και πολύ περισσότερο που όταν γίνονται τέτοιες προσπάθειες δεν υποστηρίζονται όχι τόσο στα λόγια αλλά κυρίως στην πράξη παρά από ελάχιστους, σίγουρα λιγότερους απ' όσους τώρα καλούν σε αυτό και αγανακτούν με τις δηλώσεις της Κατερίνας Ντούσκα!
Παρενθετικά να επισημάνουμε ότι κυκλοφόρησε και μια άλλη πρόταση, η οποία "χάθηκε" από του διαδικτύου τον κόσμο με του που εμφανίστηκε, που έλεγε ότι αντί να μην πάνε οι καλλιτέχνες που αντιδρούν με τον ένα ή άλλο τρόπο στη συγκεκριμένη διοργάνωση ή και άλλες, να πάνε και να την μετατρέψουν σε πεδίο διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής του Ισραήλ. Δύσκολη πρόταση που προϋπόθετε και την ανάλογη κινητοποίηση των λαού της Παλαιστίνης, όπως και των Ισραηλινών που αντιτίθενται στην πολιτική του κράτους που ζουν, αλλά και άλλου είδους πολιτικά κότσια από αυτούς που θα επέλεγαν να την υλοποιήσουν!
Με λίγα λόγια οι εκκλήσεις για αποχή από την διοργάνωση της Eurovision έχουν μια χρησιμότητα με την έννοια ότι ανοίγουν, όσο και όπως το ανοίγουν, το ζήτημα της καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού, αναγκάζουν κόσμο να πάρει θέση αλλά δεν θα έχουν ολοκληρωμένο χαρακτήρα όσο παραμένουν σε κάποιες ελίτ του καλλιτεχνικού και άλλου κόσμου της βιομηχανίας του θεάματος, όταν γίνονται για λόγους αντίθεσης στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό των χωρών απ' όπου προέρχονται αυτοί οι καλλιτέχνες, όταν εντάσσονται στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, όταν περιορίζουν το θέμα στην ανθρωπιστική πλευρά του, όταν αφήνουν απ' έξω τον πραγματικό ρόλο των ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα των ΗΠΑ, όταν δεν γίνονται η αφορμή ή το μέσον ώστε αυτή η κίνηση να πάρει μαζικά λαϊκά χαρακτηριστικά αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό. Το Βιετνάμ και το κίνημα που ξεσήκωσε ακόμη τρομάζει! Το δυστύχημα είναι ότι απ' όλους αυτούς που καλούν στη συγκεκριμένη ενέργεια δεν έχει ακουστεί -τουλάχιστον απ όσο έπεσε στην αντίληψή μας- κάποια πρόθεση που να περιλαμβάνει τα παραπάνω.
Από την άλλη μία συναυλία γενικού ενδιαφέροντος δεν έχει την ίδια πολιτική κρισιμότητα. Κι ενώ οι καλλιτέχνες θέτουν πως κάθε συναυλία στο κράτος αυτό στην ουσία λειτουργεί ως δικαίωση της πολιτικής του, το δικαίωμα του εκεί λαού στο να επιλέγει ο ίδιος τους καλλιτέχνες που θα υποστηρίζει και θα τον ψυχαγωγούν δεν πρέπει να συγχέεται ούτε με το κράτος, ούτε, ακόμη περισσότερο, με διοργανώσεις σαν τη Eurovision και την ιδιαίτερη πολιτική της σημασία. Μεγάλη συζήτηση και αυτή αλλά που στην ουσία της θα πρέπει να περιέχει παρόμοιους προβληματισμούς με αυτούς που εκθέσαμε παραπάνω. Τηρουμένων των αναλογιών η προτροπή από αποχή σε πολιτιστικά γεγονότα αυτού ή του άλλου χαρακτήρα θυμίζει την προτροπή για αποχή για ψώνια τις Κυριακές που καταστρατηγείται η αργία. Χαρακτηριστικό της κακής κινηματικής κατάστασης που ζούμε παντού η οποία όμως όπως δείχνουν οι λαοί, με τον Παλαιστινιακό να είναι στη πρώτη γραμμή εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είναι παγιωμένη. Μπορεί να αντιστραφεί!
Να το πούμε κι αλλιώς; Τα απαρτχάιντ μπορεί να πέφτουν αλλά όταν ο ενδιαφερόμενος λαός και όλοι οι λαοί συνολικά μένουν απ' έξω τότε η καταπίεση παραμένει, μπορεί να γίνεται και χειρότερη. Κάτι ξέρει ο λαός της Νότιας Αφρικής από αυτό!
*Κορμός του παραπάνω κειμένου είναι άρθρο που δημοσιεύτηκε με την υπογραφή Δ.Χ. και τίτλο "Το μποϊκοτάζ σαν όπλο των καλλιτεχνών. Μια ιστορία με προϊστορία." στην Προλεταριακή Σημαία. Εμείς προσθέσαμε σκέψεις και προβληματισμούς!
Σε δύο πρόσφατες διοργανώσεις, αυτήν του 2016 και την τελευταία του 2018, φάνηκαν εντονότερα τα πολιτικά επίδικα που κρύβονται κάθε φορά πίσω από το διαγωνισμό, κάτι που οδήγησε την κοινή γνώμη να τοποθετηθεί. Το 2016 νικήτρια ήταν η Ουκρανία, η οποία "συμπτωματικά" προκρίθηκε ενώ ήταν σε εξέλιξη η επέμβαση των δυτικών ιμπεριαλιστών σε αυτή και ο ανταγωνισμός τους με τη Ρωσία για τον ποιος θα την ελέγξει, με ένα τραγούδι που αφορούσε το ζήτημα των σχέσεων των Τατάρων με το σοβιετικό καθεστώς επί γραμματείας Στάλιν. Ακολούθως, το 2018, νικήτρια ήρθε η συμμετοχή του Ισραήλ το οποίο ενώ δεν βρίσκεται στην Ευρώπη -έχει αρκετή απόσταση!- συμμετέχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις εδώ και κάμποσες δεκαετίες!
Το αξιοσημείωτο των δύο περιπτώσεων είναι πως και οι δύο χώρες αποτελούν τα τελευταία χρόνια σημείο εξελίξεων, εντάσεων και επεμβάσεων στη διεθνή επικαιρότητα. Η ουκρανική συμμετοχή με ένα τραγούδι που βάλλει κατά του τότε σοβιετικού καθεστώτος, αλλά σύμφωνα με τις δηλώσεις της ερμηνεύτριας, Jamala, και κατά της σημερινής κατάληψης της Κριμαίας από τη Ρωσία, εξυπηρετούσε δύο στόχους: τον αντισταλινισμό και την αντιπαράθεση με τη σύγχρονη, ιμπεριαλιστική πλέον, Ρωσία. Η νίκη από την άλλη του Ισραήλ ήρθε λίγο καιρό μετά την ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους αυτού από τον Τραμπ. Το επίτευγμα αυτή τη φορά ήταν το ξέπλυμα του φασιστικού κράτους του Ισραήλ καθώς και η δικαίωση της κίνησης αυτής των Αμερικανών με όλα τα μέσα.
Με αφορμή λοιπόν τη φετινή επερχόμενη διεξαγωγή της Eurovision στο Ισραήλ, πλήθος καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων ανά τον κόσμο -και στην Ελλάδα- αντιδρούν στη διεξαγωγή του διαγωνισμού σε ένα ρατσιστικό, φασιστικό κράτος. Θεωρούν πως καμία καλλιτεχνική δραστηριότητα δεν πρέπει να λαμβάνει χώρα στο Ισραήλ αν δεν σταματήσει η καταπίεση των Παλαιστινίων.
Βέβαια αυτή η προτροπή σε καλλιτεχνικό μποϊκοτάζ δεν είναι φετινή, ούτε ξεκινά με αφορμή τη Eurovision. Το 2017, ενώ ο γνωστός τραγουδιστής Nick Cave είχε προγραμματίσει δύο συναυλίες στο Τελ Αβίβ, δέχτηκε ανοιχτή επιστολή που τον προέτρεπε να ακυρώσει τις εμφανίσεις του. Συντάκτες της επιστολής ήταν οι Artists for Palestine (Καλλιτέχνες για την Παλαιστίνη), μέλη των οποίων, μεταξύ άλλων, ήταν και ο Roger Waters, τέως μέλος των Pink Floyd και εμπνευστής του δίσκου The Wall, ο Brian Eno, διεθνούς φήμης μουσικός/μουσικοπαραγωγός, και ο σκηνοθέτης Ken Loach. Ο Nick Cave απαντά πως αυτό αποτελεί προσπάθεια να φιμώσουν τη μουσική του. Όμως ο Waters, υπερασπιζόμενος τους Παλαιστίνιους ενάντια στη λογοκρισία και την καταπίεση από το Ισραήλ, σχολιάζει πως το θέμα έχει να κάνει αποκλειστικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η δεύτερη απεύθυνση γίνεται ενάντια στον Thom Yorke, βασικό μέλος των Radiohead οι οποίοι επίσης επιλέγουν το Τελ Αβίβ για τις συναυλίες τους. Ο Yorke όμως σχολίασε πως η συμμετοχή σε συναυλία εντός μιας χώρας δεν σημαίνει αυτόματα και συμφωνία με την κυβέρνησή της. Όπως άλλωστε, λέει, παίζουν στις ΗΠΑ χωρίς να συμφωνούν με τον Τραμπ, έτσι και στο Ισραήλ δεν σημαίνει συμφωνία με τον Νετανιάχου.
Όμως, παρά το γεγονός ότι ιδιαίτερο πλήθος του καλλιτεχνικού κόσμου δείχνει πως κινείται με γνώμονα την υπεράσπιση των Παλαιστινίων, η πολιτική τους πορεία είναι αμφιλεγόμενη. Η Natalie Portman, η οποία αποκάλεσε τον πρόσφατο νόμο για το “εβραϊκό έθνος-κράτος” ρατσιστικό και λάθος, στο πολιτικό πεδίο τάσσεται με τους Δημοκρατικούς. Ο Waters, από την άλλη, είναι γνωστός για τον αντικομμουνισμό του, αναγνωρίζοντας την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης ως μια βαρβαρότητα και ως την άλλη όψη του σκοταδισμού, του καπιταλισμού και του φασισμού. Παρόμοια μπορούν να γραφτούν και για άλλους όχι μόνο από το διεθνές στερέωμα αλλά και από το δικό μας, το ντόπιο.
Σίγουρα το μποϊκοτάζ στη φετινή Eurovision στο Ισραήλ και η αντιπαράθεση των καλλιτεχνών για ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό μποϊκοτάζ “μέχρι την άρση του σύγχρονου απαρτχάιντ” είναι δύο θέματα σε διάσταση.
Η Eurovision αποτελεί έναν διαγωνισμό φτιαγμένο από το ίδιο το σύστημα, είναι μέσο προπαγάνδας και συχνά αντιπαράθεσης των κυρίως ιμπεριαλιστικών κέντρων που συμμετέχουν σε αυτήν. Από την άλλη, όμως, η ταύτιση του φασιστικού κράτους του Ισραήλ με τον εβραϊκό λαό είναι μια παγίδα στην οποία δεν πρέπει να πέφτουμε. Πολύ περισσότερο με τους Εβραίους γενικά οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο, έχουν ιστορία διώξεων αιώνων και έχουν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε είδους θρησκευτικές και πολιτικές εξουσίες. Ακόμη και δικών τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που από την ύπαρξή του αντιτάχθηκαν στο φασιστικό κράτος του Ισραήλ με αποτέλεσμα να υποστούν έντονη τρομοκρατία από το ίδιο το Ισραήλ αλλά και τους κρατικούς μηχανισμούς των χωρών που ζούσαν και ζουν, ορισμένοι δε να πληρώσουν αυτή τους την αντίθεση ακόμη και με τη φυσική εξόντωσή τους μέσα και έξω από το Ισραήλ.
Η τοποθέτηση λοιπόν του Yorke στην ουσία πιάνει μερικώς αυτή την πλευρά του ζητήματος. Αυτό σημαίνει πως ένα μποϊκοτάζ στη φετινή Eurovision (έστω και μόνο σε αυτή) μπορεί να ανοίξει μια γενική αντίσταση ορισμένων προοδευτικών και αριστερών καλλιτεχνών στις πρακτικές του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, είτε στο πολιτικό είτε στο πολιτιστικό επίπεδο. Μια αντίσταση που όμως μένει μισή και μετέωρη όταν αυτή περιορίζεται μόνο σε αυτό και δεν επεκτείνεται με την προσπάθεια δημιουργίας μαζικού λαϊκού κινήματος, κατ' αρχήν στις ίδιες τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία που είναι δημιουργοί, προστατεύουν και συντηρούν το συγκεκριμένο κράτος - μιας και μιλάμε για καλλιτέχνες που προέρχονται από αυτές τις χώρες. Είναι μισά τα καλέσματα και των δικών μας υποστηρικτών του μποϊκοτάζ όταν δεν συνοδεύονται από ανάλογες προσπάθειες στη χώρα μας και πολύ περισσότερο που όταν γίνονται τέτοιες προσπάθειες δεν υποστηρίζονται όχι τόσο στα λόγια αλλά κυρίως στην πράξη παρά από ελάχιστους, σίγουρα λιγότερους απ' όσους τώρα καλούν σε αυτό και αγανακτούν με τις δηλώσεις της Κατερίνας Ντούσκα!
Παρενθετικά να επισημάνουμε ότι κυκλοφόρησε και μια άλλη πρόταση, η οποία "χάθηκε" από του διαδικτύου τον κόσμο με του που εμφανίστηκε, που έλεγε ότι αντί να μην πάνε οι καλλιτέχνες που αντιδρούν με τον ένα ή άλλο τρόπο στη συγκεκριμένη διοργάνωση ή και άλλες, να πάνε και να την μετατρέψουν σε πεδίο διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής του Ισραήλ. Δύσκολη πρόταση που προϋπόθετε και την ανάλογη κινητοποίηση των λαού της Παλαιστίνης, όπως και των Ισραηλινών που αντιτίθενται στην πολιτική του κράτους που ζουν, αλλά και άλλου είδους πολιτικά κότσια από αυτούς που θα επέλεγαν να την υλοποιήσουν!
Με λίγα λόγια οι εκκλήσεις για αποχή από την διοργάνωση της Eurovision έχουν μια χρησιμότητα με την έννοια ότι ανοίγουν, όσο και όπως το ανοίγουν, το ζήτημα της καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού, αναγκάζουν κόσμο να πάρει θέση αλλά δεν θα έχουν ολοκληρωμένο χαρακτήρα όσο παραμένουν σε κάποιες ελίτ του καλλιτεχνικού και άλλου κόσμου της βιομηχανίας του θεάματος, όταν γίνονται για λόγους αντίθεσης στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό των χωρών απ' όπου προέρχονται αυτοί οι καλλιτέχνες, όταν εντάσσονται στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, όταν περιορίζουν το θέμα στην ανθρωπιστική πλευρά του, όταν αφήνουν απ' έξω τον πραγματικό ρόλο των ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα των ΗΠΑ, όταν δεν γίνονται η αφορμή ή το μέσον ώστε αυτή η κίνηση να πάρει μαζικά λαϊκά χαρακτηριστικά αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό. Το Βιετνάμ και το κίνημα που ξεσήκωσε ακόμη τρομάζει! Το δυστύχημα είναι ότι απ' όλους αυτούς που καλούν στη συγκεκριμένη ενέργεια δεν έχει ακουστεί -τουλάχιστον απ όσο έπεσε στην αντίληψή μας- κάποια πρόθεση που να περιλαμβάνει τα παραπάνω.
Από την άλλη μία συναυλία γενικού ενδιαφέροντος δεν έχει την ίδια πολιτική κρισιμότητα. Κι ενώ οι καλλιτέχνες θέτουν πως κάθε συναυλία στο κράτος αυτό στην ουσία λειτουργεί ως δικαίωση της πολιτικής του, το δικαίωμα του εκεί λαού στο να επιλέγει ο ίδιος τους καλλιτέχνες που θα υποστηρίζει και θα τον ψυχαγωγούν δεν πρέπει να συγχέεται ούτε με το κράτος, ούτε, ακόμη περισσότερο, με διοργανώσεις σαν τη Eurovision και την ιδιαίτερη πολιτική της σημασία. Μεγάλη συζήτηση και αυτή αλλά που στην ουσία της θα πρέπει να περιέχει παρόμοιους προβληματισμούς με αυτούς που εκθέσαμε παραπάνω. Τηρουμένων των αναλογιών η προτροπή από αποχή σε πολιτιστικά γεγονότα αυτού ή του άλλου χαρακτήρα θυμίζει την προτροπή για αποχή για ψώνια τις Κυριακές που καταστρατηγείται η αργία. Χαρακτηριστικό της κακής κινηματικής κατάστασης που ζούμε παντού η οποία όμως όπως δείχνουν οι λαοί, με τον Παλαιστινιακό να είναι στη πρώτη γραμμή εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είναι παγιωμένη. Μπορεί να αντιστραφεί!
Να το πούμε κι αλλιώς; Τα απαρτχάιντ μπορεί να πέφτουν αλλά όταν ο ενδιαφερόμενος λαός και όλοι οι λαοί συνολικά μένουν απ' έξω τότε η καταπίεση παραμένει, μπορεί να γίνεται και χειρότερη. Κάτι ξέρει ο λαός της Νότιας Αφρικής από αυτό!
*Κορμός του παραπάνω κειμένου είναι άρθρο που δημοσιεύτηκε με την υπογραφή Δ.Χ. και τίτλο "Το μποϊκοτάζ σαν όπλο των καλλιτεχνών. Μια ιστορία με προϊστορία." στην Προλεταριακή Σημαία. Εμείς προσθέσαμε σκέψεις και προβληματισμούς!
Εκλογές: μητέρα των μαχών με… άγνωστο πατέρα
0
Με τις πολλές και διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται κατά πάνω μας η μια μετά την άλλη, είναι αλήθεια ότι δεν ξέρουμε αν πρέπει να χαιρόμαστε ή να ανησυχούμε. Σε κάθε περίπτωση, είναι δεδομένο ότι πρόκειται για μια διαδικασία στο «γήπεδο» του αντιπάλου, που διαθέτει τα μέσα και τους πόρους να διευθύνει πολλά, από το προεκλογικό κλίμα έως και ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δεν θα… τον τρέψει σε φυγή.
Από την άλλη, είναι μια σπάνια (κάθε 4 χρόνια περίπου) ευκαιρία να εκφραστεί ο λαός μέσω της ψήφου, χωρίς τον κίνδυνο να απειληθεί, να διωχθεί και να υποστεί τις συνέπειες του νόμου (η ψήφος είναι άλλωστε τυπικά υποχρεωτική). Αυτή η ευκαιρία, σύμφωνα με τον «αστικό μύθο» (σαν μύθος των αστών και όχι της πολιτείας), δίνεται στον λαό για να αποφασίζει, ελεύθερα και κυρίαρχα, ποιοι θα τον εκπροσωπήσουν. Στην πραγματική ζωή, βέβαια, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά και ο λαός πληρώνει το λογαριασμό της… εκπροσώπησής του, με μια πιο βαθιά εξορία στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων. Κι όμως, παραφράζοντας μια γνωστή ρήση, θα λέγαμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη για τις εκλογές είναι η αντίληψη αυτών που κυριαρχούν.
Απέναντι σε όλα αυτά, ποια είναι η αντίληψη και η στάση της αριστεράς (της ριζοσπαστικής, της αντισυστημικής, της κομμουνιστικής ή μη); Η συμμετοχή, όλης σχεδόν της αριστεράς, σε όλες ανεξαιρέτως τις εκλογικές αναμετρήσεις φανερώνει κάτι παραπάνω από ό,τι αφήνεται να εννοηθεί· ότι δηλαδή είναι απλώς ζήτημα τακτικής η εκλογική συμμετοχή, αφορά τις κάθε φορά συνθήκες και συγκυρίες, ότι πρέπει κάπως να μετρηθούμε, να αντιληφθούμε το πολιτικό επίπεδο και κλίμα της κοινωνίας, ότι ψηφίζει ο λαός και ότι αποτελεί μια ακόμη πολιτική μάχη. Όσο κι αν όλα αυτά μπορεί να ισχύουν, δεν είναι ακριβώς αυτός ο λόγος για τον οποίον συμμετέχει η αριστερά στις εκλογές. Διαφορετικά θα έλεγε: εδώ συμμετέχω, εκεί όχι. Όμως, όπως ειπώθηκε εξαρχής, η αριστερά συμμετέχει πάντα και παντού σαν να πρόκειται για ζήτημα αρχής και όχι τακτικής.
Βουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές εκλογές, ευρωεκλογές, εκλογές στα υπηρεσιακά συμβούλια του κράτους ή αντίστοιχων των ιδιωτικών εταιριών, παντού και πάντα η αριστερά (κομμουνιστική ή μη) δίνει το παρών. Με τον ιδιαίτερο πάντα, όπως ισχυρίζεται, τρόπο. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης λέει… παντού και πάντα συμμετοχή! Τι σόι ιδιαίτερη… γενική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης είναι αυτή;
Η χρόνια αντιμετώπιση των εκλογών σαν ελατήριο εκτόξευσης στην κεντρική πολιτική σκηνή, σαν καθοριστικός παράγοντας για να «συνδεθεί» με τις μάζες… κατόπιν εορτής και να παίξει έναν ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, δημιούργησε, εδώ και πολλά χρόνια, μια αριστερά που, χάριν συντομίας, ονομάζουμε χρήσιμη, εκλογική, νομιμόφρων, ρεφορμιστική κ.λπ. Προφανώς, είναι κάτι πολύ περισσότερο (π.χ. μακρύ χέρι της αστικής τάξης) για να καταλήξει στην τερατογένεση μιας… αριστερής κυβέρνησης που εξυπηρετεί το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό .
Η αριστερά, λοιπόν, χρειάζεται τις εκλογές για να έχει κεντρικό πολιτικό ρόλο. Το «παράδοξο» είναι ότι ιστορικά η αριστερά απέκτησε ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας σε συνθήκες παρανομίας, όταν δηλαδή δεν θα μπορούσε να γίνεται καν λόγος για εκλογική συμμετοχή και αριστερά ψηφοδέλτια. Σωστά έβλεπε τότε, όπως θα έπρεπε να βλέπει και σήμερα, τις αστικές εκλογές στις πραγματικές τους διαστάσεις· ούτε αποθέωση ούτε αδιαφορία. Αλλά σαν καταγραφή μιας ήδη υπαρκτής δυναμικής και δυνατότητας, όποια κι αν είναι αυτή, είτε μικρής είτε μεγάλης. Τις έβλεπε σαν μια ακόμη μάχη, σαφώς όχι την πιο κρίσιμη, στις καθημερινές μάχες που δίνει, για το μεροκάματο, τα δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές και κοινωνικές ελευθερίες, καθώς και για την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Μια εκλογική διαδικασία ενταγμένη συνολικά στη λογική της ταξικής πάλης.
Σήμερα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί. Τα κρατικά υπηρεσιακά και επιχειρησιακά συμβούλια κάθε είδους αναβαπτίζονται «νέα» πεδία ταξικής πάλης. Το ευρωκοινοβούλιο αντί για νομιμοποιητικός θεσμός ενός καθαρά ιμπεριαλιστικού συνασπισμού, όπου κυριαρχούν η επιβολή, ο ανταγωνισμός και οι λυκοσυμμαχίες των ιμπεριαλιστών αναβαπτίζεται σε πραγματικό κοινοβούλιο, που μπορεί να καταληφθεί, να καταργηθεί ως θεσμός επιβολής των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών τάξεων, να αλλάξει όψη και χαρακτήρα και να αντικατασταθεί από μια συνέλευση ή ένα «σοβιέτ» των ευρωπαϊκών λαών. Ένα κοινό σπίτι των λαών, αφού πλέον πανευρωπαϊκά και παγκόσμια γίνονται οι ανατροπές.
Μόνο που τα εθνικά κράτη, στο βαθμό που υπάρχουν, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά, δεν υφίστανται χωρίς εθνικά κοινοβούλια. Το σύστημα γενικά χρειάζεται μια κυβέρνηση, όπως χρειάζεται και μια αντιπολίτευση για να λειτουργήσει ομαλά, για να νομοθετεί και να αποφασίζει για λογαριασμό της αστικής τάξης και των ξένων πατρώνων της. Γιατί δεν παίρνουμε βέβαια στα σοβαρά τα περί εκπροσώπησης των πολιτών της Ευρώπης.
Αντίθετα, μια χαρά λειτουργεί η ΕΕ και χωρίς ευρωκοινοβούλιο, αν εξαιρέσουμε βέβαια τον σημαντικό προπαγανδιστικό σκοπό της ύπαρξής του. Η ΕΕ χρειάζεται το θέατρο έκφρασης και ανταλλαγής γνώμης στο ευρωκοινοβούλιο, ένα κοινοβούλιο που δεν εκπροσωπεί επί της ουσίας κανέναν, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε τα κράτη, ούτε τις εθνικές αστικές τάξεις αλλά εκπροσωπεί, καθώς λένε, γενικώς… τους ευρωπαίους πολίτες, που ωστόσο ζουν σε διαφορετικές χώρες, με διαφορετική νομοθεσία, σε διαφορετικό οικονομικό, κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο. Λαϊκή εκπροσώπηση με τα όλα της! Μια ανώτερη εκπροσώπηση από αυτήν (τη νοθευμένη έως ανύπαρκτη, λέμε εμείς) που υπάρχει στα εθνικά κοινοβούλια. Έτσι λένε τα διαφημιστικά φυλλάδια των ευρωλάγνων εκπροσώπων μας στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Για τις εκλογικές διαδικασίες και τις αριστερές συμμετοχές που εξόφθαλμα αποτελούν διαδικασία ταξικής συνεργασίας, συνυπευθυνότητας και συνδιαχείρισης, αφού διοργανώνονται απευθείας από το κράτος, τη δημόσια ή ιδιωτική επιχείρησημε τη … φιλική συμμετοχή των εργαζομένων, παραπέμπουμε στον κλασικό εκλογικό κρετινισμό που θεωρεί «γενικό καλό» να βρέχει. Είναι καλό, είχε καιρό να «βρέξει ψήφους» στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Έστω κι αν γίνεται μούσκεμα και πνίγεται ο εργαζόμενος, ο φτωχός και άνεργος λαός.
Προλεταριακή Σημαία
Από την άλλη, είναι μια σπάνια (κάθε 4 χρόνια περίπου) ευκαιρία να εκφραστεί ο λαός μέσω της ψήφου, χωρίς τον κίνδυνο να απειληθεί, να διωχθεί και να υποστεί τις συνέπειες του νόμου (η ψήφος είναι άλλωστε τυπικά υποχρεωτική). Αυτή η ευκαιρία, σύμφωνα με τον «αστικό μύθο» (σαν μύθος των αστών και όχι της πολιτείας), δίνεται στον λαό για να αποφασίζει, ελεύθερα και κυρίαρχα, ποιοι θα τον εκπροσωπήσουν. Στην πραγματική ζωή, βέβαια, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά και ο λαός πληρώνει το λογαριασμό της… εκπροσώπησής του, με μια πιο βαθιά εξορία στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων. Κι όμως, παραφράζοντας μια γνωστή ρήση, θα λέγαμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη για τις εκλογές είναι η αντίληψη αυτών που κυριαρχούν.
Απέναντι σε όλα αυτά, ποια είναι η αντίληψη και η στάση της αριστεράς (της ριζοσπαστικής, της αντισυστημικής, της κομμουνιστικής ή μη); Η συμμετοχή, όλης σχεδόν της αριστεράς, σε όλες ανεξαιρέτως τις εκλογικές αναμετρήσεις φανερώνει κάτι παραπάνω από ό,τι αφήνεται να εννοηθεί· ότι δηλαδή είναι απλώς ζήτημα τακτικής η εκλογική συμμετοχή, αφορά τις κάθε φορά συνθήκες και συγκυρίες, ότι πρέπει κάπως να μετρηθούμε, να αντιληφθούμε το πολιτικό επίπεδο και κλίμα της κοινωνίας, ότι ψηφίζει ο λαός και ότι αποτελεί μια ακόμη πολιτική μάχη. Όσο κι αν όλα αυτά μπορεί να ισχύουν, δεν είναι ακριβώς αυτός ο λόγος για τον οποίον συμμετέχει η αριστερά στις εκλογές. Διαφορετικά θα έλεγε: εδώ συμμετέχω, εκεί όχι. Όμως, όπως ειπώθηκε εξαρχής, η αριστερά συμμετέχει πάντα και παντού σαν να πρόκειται για ζήτημα αρχής και όχι τακτικής.
Βουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές εκλογές, ευρωεκλογές, εκλογές στα υπηρεσιακά συμβούλια του κράτους ή αντίστοιχων των ιδιωτικών εταιριών, παντού και πάντα η αριστερά (κομμουνιστική ή μη) δίνει το παρών. Με τον ιδιαίτερο πάντα, όπως ισχυρίζεται, τρόπο. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης λέει… παντού και πάντα συμμετοχή! Τι σόι ιδιαίτερη… γενική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης είναι αυτή;
Η χρόνια αντιμετώπιση των εκλογών σαν ελατήριο εκτόξευσης στην κεντρική πολιτική σκηνή, σαν καθοριστικός παράγοντας για να «συνδεθεί» με τις μάζες… κατόπιν εορτής και να παίξει έναν ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, δημιούργησε, εδώ και πολλά χρόνια, μια αριστερά που, χάριν συντομίας, ονομάζουμε χρήσιμη, εκλογική, νομιμόφρων, ρεφορμιστική κ.λπ. Προφανώς, είναι κάτι πολύ περισσότερο (π.χ. μακρύ χέρι της αστικής τάξης) για να καταλήξει στην τερατογένεση μιας… αριστερής κυβέρνησης που εξυπηρετεί το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό .
Η αριστερά, λοιπόν, χρειάζεται τις εκλογές για να έχει κεντρικό πολιτικό ρόλο. Το «παράδοξο» είναι ότι ιστορικά η αριστερά απέκτησε ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας σε συνθήκες παρανομίας, όταν δηλαδή δεν θα μπορούσε να γίνεται καν λόγος για εκλογική συμμετοχή και αριστερά ψηφοδέλτια. Σωστά έβλεπε τότε, όπως θα έπρεπε να βλέπει και σήμερα, τις αστικές εκλογές στις πραγματικές τους διαστάσεις· ούτε αποθέωση ούτε αδιαφορία. Αλλά σαν καταγραφή μιας ήδη υπαρκτής δυναμικής και δυνατότητας, όποια κι αν είναι αυτή, είτε μικρής είτε μεγάλης. Τις έβλεπε σαν μια ακόμη μάχη, σαφώς όχι την πιο κρίσιμη, στις καθημερινές μάχες που δίνει, για το μεροκάματο, τα δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές και κοινωνικές ελευθερίες, καθώς και για την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Μια εκλογική διαδικασία ενταγμένη συνολικά στη λογική της ταξικής πάλης.
Σήμερα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί. Τα κρατικά υπηρεσιακά και επιχειρησιακά συμβούλια κάθε είδους αναβαπτίζονται «νέα» πεδία ταξικής πάλης. Το ευρωκοινοβούλιο αντί για νομιμοποιητικός θεσμός ενός καθαρά ιμπεριαλιστικού συνασπισμού, όπου κυριαρχούν η επιβολή, ο ανταγωνισμός και οι λυκοσυμμαχίες των ιμπεριαλιστών αναβαπτίζεται σε πραγματικό κοινοβούλιο, που μπορεί να καταληφθεί, να καταργηθεί ως θεσμός επιβολής των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών τάξεων, να αλλάξει όψη και χαρακτήρα και να αντικατασταθεί από μια συνέλευση ή ένα «σοβιέτ» των ευρωπαϊκών λαών. Ένα κοινό σπίτι των λαών, αφού πλέον πανευρωπαϊκά και παγκόσμια γίνονται οι ανατροπές.
Μόνο που τα εθνικά κράτη, στο βαθμό που υπάρχουν, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά, δεν υφίστανται χωρίς εθνικά κοινοβούλια. Το σύστημα γενικά χρειάζεται μια κυβέρνηση, όπως χρειάζεται και μια αντιπολίτευση για να λειτουργήσει ομαλά, για να νομοθετεί και να αποφασίζει για λογαριασμό της αστικής τάξης και των ξένων πατρώνων της. Γιατί δεν παίρνουμε βέβαια στα σοβαρά τα περί εκπροσώπησης των πολιτών της Ευρώπης.
Αντίθετα, μια χαρά λειτουργεί η ΕΕ και χωρίς ευρωκοινοβούλιο, αν εξαιρέσουμε βέβαια τον σημαντικό προπαγανδιστικό σκοπό της ύπαρξής του. Η ΕΕ χρειάζεται το θέατρο έκφρασης και ανταλλαγής γνώμης στο ευρωκοινοβούλιο, ένα κοινοβούλιο που δεν εκπροσωπεί επί της ουσίας κανέναν, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε τα κράτη, ούτε τις εθνικές αστικές τάξεις αλλά εκπροσωπεί, καθώς λένε, γενικώς… τους ευρωπαίους πολίτες, που ωστόσο ζουν σε διαφορετικές χώρες, με διαφορετική νομοθεσία, σε διαφορετικό οικονομικό, κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο. Λαϊκή εκπροσώπηση με τα όλα της! Μια ανώτερη εκπροσώπηση από αυτήν (τη νοθευμένη έως ανύπαρκτη, λέμε εμείς) που υπάρχει στα εθνικά κοινοβούλια. Έτσι λένε τα διαφημιστικά φυλλάδια των ευρωλάγνων εκπροσώπων μας στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Για τις εκλογικές διαδικασίες και τις αριστερές συμμετοχές που εξόφθαλμα αποτελούν διαδικασία ταξικής συνεργασίας, συνυπευθυνότητας και συνδιαχείρισης, αφού διοργανώνονται απευθείας από το κράτος, τη δημόσια ή ιδιωτική επιχείρησημε τη … φιλική συμμετοχή των εργαζομένων, παραπέμπουμε στον κλασικό εκλογικό κρετινισμό που θεωρεί «γενικό καλό» να βρέχει. Είναι καλό, είχε καιρό να «βρέξει ψήφους» στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Έστω κι αν γίνεται μούσκεμα και πνίγεται ο εργαζόμενος, ο φτωχός και άνεργος λαός.
Προλεταριακή Σημαία
Προεκλογικό 15λεπτο του 1985 - Ομιλητής Στέλιος Αγκούτογλου
0
Ο εκπρόσωπος της "Κομμουνιστικής Αριστεράς" εκθέτει τις απόψεις της εν όψει των εθνικών εκλογών του Ιουνίου 1985.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της "Κομμουνιστικής Αριστεράς": Ψήφοι: 5.356, ποσοστό: 0,08%
Έχει ενδιαφέρον να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, να βρίσκουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές, για να θυμόμαστε οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ένα δεκαπεντάλεπτο που τα λέει όλα για την πολιτική κατάσταση, για την εξάρτηση και τον ιμπεριαλισμό, για την επίθεση σε εργάτες και εργαζόμενους, για την Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ (που τότε ήταν κυβέρνηση και ξαναβγήκε το 1985), για το ΚΚΕ, το ΚΚΕ(εσωτερικού), την τότε εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Πηγή: https://www.youtube.com - ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ο εκπρόσωπος της "Κομμουνιστικής Αριστεράς" εκθέτει τις απόψεις της εν όψει των εθνικών εκλογών του Ιουνίου 1985.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της "Κομμουνιστικής Αριστεράς": Ψήφοι: 5.356, ποσοστό: 0,08%
Έχει ενδιαφέρον να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, να βρίσκουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές, για να θυμόμαστε οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ένα δεκαπεντάλεπτο που τα λέει όλα για την πολιτική κατάσταση, για την εξάρτηση και τον ιμπεριαλισμό, για την επίθεση σε εργάτες και εργαζόμενους, για την Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ (που τότε ήταν κυβέρνηση και ξαναβγήκε το 1985), για το ΚΚΕ, το ΚΚΕ(εσωτερικού), την τότε εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Πηγή: https://www.youtube.com - ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ανακοίνωση των 9 αγωνιστών από την Τουρκία για την συνεχιζόμενη κράτησή τους
0
Προς τον τύπο και τον ελληνικό λαό
Στις 28 Νοεμβρίου 2017, ως αποτέλεσμα των πιέσεων του φασισμού του AKP και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με μια συνωμοσία, προσαχθήκαμε και συλληφθήκαμε. Το πρωί κατά τις 06:15 σπάσανε τις πόρτες των σπιτιών μας χωρίς καμία ειδοποίηση, προσαχθήκαμε με βασανισμούς. Οι βασανισμοί συνεχίστηκαν και στο τμήμα. Ενώ ακόμη δεν ξέραμε με ποια κατηγορία προσαχθήκαμε, έγιναν δημοσιεύματα στα ονόματά μας και μας κατηγόρησαν ότι θα επιχειρούσαμε απόπειρα δολοφονίας στον Ερντογάν. Ήταν προφανές από την αρχή ότι αυτή η επιχείρηση ήταν μια συνωμοσία.
Τον 14ο μήνα της σύλληψης μας, στις 4 Φεβρουαρίου 2019 είχαμε την πρώτη μας δικάσιμο. Φάνηκε στην περίοδο της δίκης μας πως δεν έχει υλική βάση καμία κατηγορία εις βάρος μας. Οι κατηγορίες κατέρρευσαν με τις καταθέσεις των μαρτύρων, με τις αγορεύσεις των δικηγόρων, με τις απολογίες μας.
Παρά το γεγονός ότι ακούστηκαν οι μάρτυρες, έγιναν οι απολογίες μας, η εισαγγελέας έκανε την πρότασή της, έγιναν οι αγορεύσεις των δικηγόρων, η δικαστική έδρα δεν ανακοινώνει την απόφασή της, και μετατρέπει σε ποινή αυτή την περίοδο σύλληψης.
Η δικαστική έδρα πρέπει να παραιτηθεί από τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, όποιοι και να είναι αυτοί.
Η δικαστική έδρα πρέπει να παραιτηθεί από την κατάληψη της ελευθερίας μας με διάφορες δικαιολογίες, κωλυσιεργώντας την ανακοίνωση της απόφασης της.
Εμείς είμαστε αγωνιστές που αγωνιζόμαστε για την Ανεξαρτησία της Χώρας μας, για την Απελευθέρωση του Λαού μας!
Ο αγώνας κατά του φασισμού και ιμπεριαλισμού δεν είναι αδίκημα, είναι καθήκον!
Ελεύθεροι Κρατούμενοι στην Ελλάδα
http://oagonas.blogspot.com/
Στις 28 Νοεμβρίου 2017, ως αποτέλεσμα των πιέσεων του φασισμού του AKP και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με μια συνωμοσία, προσαχθήκαμε και συλληφθήκαμε. Το πρωί κατά τις 06:15 σπάσανε τις πόρτες των σπιτιών μας χωρίς καμία ειδοποίηση, προσαχθήκαμε με βασανισμούς. Οι βασανισμοί συνεχίστηκαν και στο τμήμα. Ενώ ακόμη δεν ξέραμε με ποια κατηγορία προσαχθήκαμε, έγιναν δημοσιεύματα στα ονόματά μας και μας κατηγόρησαν ότι θα επιχειρούσαμε απόπειρα δολοφονίας στον Ερντογάν. Ήταν προφανές από την αρχή ότι αυτή η επιχείρηση ήταν μια συνωμοσία.
Τον 14ο μήνα της σύλληψης μας, στις 4 Φεβρουαρίου 2019 είχαμε την πρώτη μας δικάσιμο. Φάνηκε στην περίοδο της δίκης μας πως δεν έχει υλική βάση καμία κατηγορία εις βάρος μας. Οι κατηγορίες κατέρρευσαν με τις καταθέσεις των μαρτύρων, με τις αγορεύσεις των δικηγόρων, με τις απολογίες μας.
Παρά το γεγονός ότι ακούστηκαν οι μάρτυρες, έγιναν οι απολογίες μας, η εισαγγελέας έκανε την πρότασή της, έγιναν οι αγορεύσεις των δικηγόρων, η δικαστική έδρα δεν ανακοινώνει την απόφασή της, και μετατρέπει σε ποινή αυτή την περίοδο σύλληψης.
Η δικαστική έδρα πρέπει να παραιτηθεί από τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, όποιοι και να είναι αυτοί.
Η δικαστική έδρα πρέπει να παραιτηθεί από την κατάληψη της ελευθερίας μας με διάφορες δικαιολογίες, κωλυσιεργώντας την ανακοίνωση της απόφασης της.
Εμείς είμαστε αγωνιστές που αγωνιζόμαστε για την Ανεξαρτησία της Χώρας μας, για την Απελευθέρωση του Λαού μας!
Ο αγώνας κατά του φασισμού και ιμπεριαλισμού δεν είναι αδίκημα, είναι καθήκον!
Ελεύθεροι Κρατούμενοι στην Ελλάδα
http://oagonas.blogspot.com/
28-4-1943: Γιορτή της Λευτεριάς στο Καρπενήσι!
0
Η 28η Απρίλη 1943 αποτελεί μία σημαντική ημέρα-ορόσημο για τη μαχόμενη Ευρυτανία αλλά και για τη χώρα μας γενικότερα. Οι Ιταλοί κατακτητές, μην αντέχοντας άλλο τα αποφασιστικά νικηφόρα χτυπήματα του Αντάρτικου και την εδραίωση του ΕΛΑΣ στον ευρύτερο ευρυτανικό χώρο, εγκαταλείπουν ντροπιασμένοι το Καρπενήσι και αποσύρονται για ασφάλεια στην κεντρική διοίκηση τής «Άλμπα Τζούλια» στη Λαμία.
Μέσα σε ελάχιστους μήνες από την επίσημη κήρυξη του Ένοπλου Αγώνα (Δομνίστα Ευρυτανίας 7 Ιούνη 1944) ο θρυλικός ΕΛΑΣ επιτυγχάνει σημαντικές νίκες στα περήφανα βουνά μας (μάχες Μικρού Χωριού, Κρίκελλου, Χρύσως) και έτσι οι κοκορόφτεροι φασίστες του Μουσολίνι, μετά από τις αλλεπάλληλες ήττες που υπέστησαν, αποχωρούν με σκυμμένο το κεφάλι.
Από εκεί που ξεκίνησαν όλα, από την ανταρτογέννα Ευρυτανία, από εκεί θα φυσήξει το νέο ελπιδοφόρο αγέρι της Λευτεριάς για όλη τη σκλαβωμένη Ελλάδα! Η μικρή ορεινή πατρίδα απολαμβάνει, δίχως πια το βραχνά της ιταλικής κατοχής, την πρώτη Ελεύθερη Άνοιξη!
Λίγες μέρες αργότερα επιστρέφει στην πολυαγαπημένη του Ευρυτανία και ο Άρης Βελουχιώτης (μετά από ένα διάστημα απουσίας καθώς βρισκόταν σε επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας).
Τότε το Καρπενήσι θα ζήσει μεγαλειώδεις επικές στιγμές όταν ο Πρωτοκαπετάνιος της Λαϊκής Αντίστασης θα μπει θριαμβευτής στην απελευθερωμένη πόλη μας αντάμα με τον Ευρυτάνα «καπετάν-Ερμή» (Βασίλη Πριόβολο), τον Καπλάνη, το Χρυσιώτη, το Λάμπρο, το Θάνο, το Νάκο Μπελή, τον Περικλή, τον Παπακουμπούρα, τον Λευτεριά και πολλά ακόμη παλικάρια του Αγώνα από τα Αρχηγεία Ευρυτανίας, Φθιώτιδας Δομοκού. Ο Άρης με τον Ερμή θα μιλήσουν από τον εξώστη του Επαρχείου Καρπενησίου μπροστά σε μία απίστευτη λαοθάλασσα που τους αποθεώνει συνεχώς με ζητωκραυγές και συνθήματα!
Για όλα τα επόμενα χρόνια η Ευρυτανία θα αποτελέσει το λίκνο του Αντιστασιακού Κινήματος. Εκεί θα εδρεύουν -και επισήμως πλέον- για μεγάλο διάστημα τα ανώτατα κλιμάκια του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΚΚΕ και των συναφών οργανώσεων της λαϊκής πάλης!
Ο ανυπότακτος τόπος μας θα ακολουθήσει την παλιά ηρωική παράδοση των Κατσαντωναίων και των Καραϊσκάκηδων με το θρυλικό, πλέον, ΕΑΜ και τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του, τον ηρωικό ΕΛΑΣ!
Τα γράμματα και οι τέχνες θα γνωρίσουν πρωτοφανή άνθηση! Σχολεία, παιδικοί σταθμοί, θεατρικές σκηνές, χορωδίες, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, βιβλιοθήκες, εφημερίδες, καθώς και η μαζική συμμετοχή του κόσμου στις αυτοδιοικητικές συνελεύσεις, θα δώσουν το στίγμα της νέας πολιτιστικής Λαοκρατικής Αναγέννησης!
Στην Ελεύθερη Ευρυτανία, μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο από την εκδίωξη των ιταλών κατακτητών, θα συγκροτηθεί η περίφημη Κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 10 Μαρτίου 1944) ενώ θα πραγματωθεί και η αλησμόνητη Εθνοσυνέλευση της Αντίστασης (Κορυσχάδες 14-27 Μάη 1944)
"Δουλειά, χαρά και μόρφωση
να το ιδανικό μας!
και θέλουμε στον τόπο μας,
Ελλάδα μας,
αφέντη το λαό μας!"
 |
| "Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν΄ο ίδιος ο λαός" |
Η 28η Απρίλη 1943 αποτελεί μία σημαντική ημέρα-ορόσημο για τη μαχόμενη Ευρυτανία αλλά και για τη χώρα μας γενικότερα. Οι Ιταλοί κατακτητές, μην αντέχοντας άλλο τα αποφασιστικά νικηφόρα χτυπήματα του Αντάρτικου και την εδραίωση του ΕΛΑΣ στον ευρύτερο ευρυτανικό χώρο, εγκαταλείπουν ντροπιασμένοι το Καρπενήσι και αποσύρονται για ασφάλεια στην κεντρική διοίκηση τής «Άλμπα Τζούλια» στη Λαμία.
Μέσα σε ελάχιστους μήνες από την επίσημη κήρυξη του Ένοπλου Αγώνα (Δομνίστα Ευρυτανίας 7 Ιούνη 1944) ο θρυλικός ΕΛΑΣ επιτυγχάνει σημαντικές νίκες στα περήφανα βουνά μας (μάχες Μικρού Χωριού, Κρίκελλου, Χρύσως) και έτσι οι κοκορόφτεροι φασίστες του Μουσολίνι, μετά από τις αλλεπάλληλες ήττες που υπέστησαν, αποχωρούν με σκυμμένο το κεφάλι.
Από εκεί που ξεκίνησαν όλα, από την ανταρτογέννα Ευρυτανία, από εκεί θα φυσήξει το νέο ελπιδοφόρο αγέρι της Λευτεριάς για όλη τη σκλαβωμένη Ελλάδα! Η μικρή ορεινή πατρίδα απολαμβάνει, δίχως πια το βραχνά της ιταλικής κατοχής, την πρώτη Ελεύθερη Άνοιξη!
 |
| "Με το ντουφέκι μου στον ώμο... της Λευτεριάς ανοίγω δρόμο" |
Ήταν ανήμερα του Πάσχα, Κυριακή 28 Απριλίου του 1943, όταν ο τόπος μας ξεβρόμισε από την ιταλική φασιστική πανούκλα. Όμως μια βδομάδα πρωτύτερα -την Κυριακή των Βαΐων- είχαμε τα… προεόρτια, καθώς ο ΕΛΑΣ της Ευρυτανίας είχε φροντίσει να εξευτελίσει εντελώς τον εχθρό, στα μάτια του ντόπιου πληθυσμού, με μία απίστευτη «κίνηση ματ»! Τι συνέβη; Οι Αντάρτες αιχμαλώτισαν κάποιους Ιταλούς στρατιώτες, και αφού τους αφόπλισαν, κατόπιν τους αμόλησαν δίχως στολές παρά μόνο… με τα σώβρακα (!) μέσα στην κεντρική πλατεία του Καρπενησίου προκαλώντας τα γέλια και τη χλεύη των Ευρυτάνων που δεν έβλεπαν πλέον την ώρα να ξεκουμπιστούν τα καθάρματα που για καιρό λυμαίνονταν τον τόπο αφού μαζί με τους αλητοδωσίλογους συνεργάτες τους λήστευαν, έκαιγαν, βασάνιζαν και δολοφονούσαν το λαό.
 |
| ΕΛΑΣίτες στο αδούλωτο Βελούχι |
Ο «καπετάν-Λευτεριάς» (Τάσος Παπαδάκης) με μικρή δύναμη και σε συνεννόηση με Φθιώτες αντάρτες επιχειρεί να πλήξει τους αποχωρούντες Ιταλούς με ενέδρα στο δρόμο Καρπενησίου/Λαμίας. Όμως λόγω κάποιου κακού συντονισμού των ανταρτών, οι Ιταλοί πραγματοποιούν ελιγμό και κατορθώνουν να ξεφύγουν και να τρυπώσουν εντέλει στη Λαμία… ως λαγοί βεβαίως-βεβαίως! (το γεγονός αυτό θα προκαλέσει μετέπειτα τη δυσφορία του Άρη).
 |
| "Πέτα πολέμα με καρδιά - ω ΕΛΑΣ!" |
Λίγες μέρες αργότερα επιστρέφει στην πολυαγαπημένη του Ευρυτανία και ο Άρης Βελουχιώτης (μετά από ένα διάστημα απουσίας καθώς βρισκόταν σε επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας).
Τότε το Καρπενήσι θα ζήσει μεγαλειώδεις επικές στιγμές όταν ο Πρωτοκαπετάνιος της Λαϊκής Αντίστασης θα μπει θριαμβευτής στην απελευθερωμένη πόλη μας αντάμα με τον Ευρυτάνα «καπετάν-Ερμή» (Βασίλη Πριόβολο), τον Καπλάνη, το Χρυσιώτη, το Λάμπρο, το Θάνο, το Νάκο Μπελή, τον Περικλή, τον Παπακουμπούρα, τον Λευτεριά και πολλά ακόμη παλικάρια του Αγώνα από τα Αρχηγεία Ευρυτανίας, Φθιώτιδας Δομοκού. Ο Άρης με τον Ερμή θα μιλήσουν από τον εξώστη του Επαρχείου Καρπενησίου μπροστά σε μία απίστευτη λαοθάλασσα που τους αποθεώνει συνεχώς με ζητωκραυγές και συνθήματα!
 |
| Ο Άρης με τον Ερμή |
Ακολουθεί τρικούβερτο γλέντι στην ιστορική πλατεία του Μάρκου Μπότσαρη! Θα είναι ένα ανεπανάληπτο ενωτικό λαϊκό πανηγύρι -πραγματική γιορτή της λευτεριάς- που θα αφήσει εποχή! Είναι εκείνη η πολυπόθητη ώρα της φτωχολογιάς που λαχταρά να απολαύσει τους καρπούς του αιματηρού αγώνα της και να ξεσπαθώσει αφήνοντας ξοπίσω όσα την πίκραναν και την ταλαιπώρησαν τα προηγούμενα μαύρα χρόνια! Ναι, εδώ επάνω στα βουνά του Άρη δεν υφίσταται πλέον σκλαβιά!
Όλοι χαίρονται ολόψυχα το πρώτο σκίρτημα της λευτεριάς: Νέοι, γέροι και παιδιά κατηφορίζουν συνεχώς απ’ όλα τα σοκάκια της πόλης για την πλατεία, ενώ και πολλοί ακόμη συρρέουν από τα χωριά προς το Καρπενήσι! Το κρασί και το τσίπουρο ρέουν άφθονα, τα ψητά στριφογυρνάνε στις σούβλες, τα βιολιά και τα κλαρίνα έχουν την τιμητική τους! Το κέφι ανάβει, ο ενθουσιασμός κορυφώνεται! Και οι πάντα εκδηλωτικοί Ευρυτάνες παρέα με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ πίνουν, χορεύουν και γλεντάνε κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, με γνήσια παραδοσιακά τραγούδια και λεβέντικους αντάρτικους παιάνες, γιορτάζοντας έτσι σαν μια γροθιά αυτή την τόσο ξεχωριστή ημέρα που σηματοδοτεί τα πρώτα ορατά αποτελέσματα της Νίκης του Ένοπλου Λαού εναντίον της βάρβαρης φασιστικής κατοχής.
Όλοι χαίρονται ολόψυχα το πρώτο σκίρτημα της λευτεριάς: Νέοι, γέροι και παιδιά κατηφορίζουν συνεχώς απ’ όλα τα σοκάκια της πόλης για την πλατεία, ενώ και πολλοί ακόμη συρρέουν από τα χωριά προς το Καρπενήσι! Το κρασί και το τσίπουρο ρέουν άφθονα, τα ψητά στριφογυρνάνε στις σούβλες, τα βιολιά και τα κλαρίνα έχουν την τιμητική τους! Το κέφι ανάβει, ο ενθουσιασμός κορυφώνεται! Και οι πάντα εκδηλωτικοί Ευρυτάνες παρέα με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ πίνουν, χορεύουν και γλεντάνε κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, με γνήσια παραδοσιακά τραγούδια και λεβέντικους αντάρτικους παιάνες, γιορτάζοντας έτσι σαν μια γροθιά αυτή την τόσο ξεχωριστή ημέρα που σηματοδοτεί τα πρώτα ορατά αποτελέσματα της Νίκης του Ένοπλου Λαού εναντίον της βάρβαρης φασιστικής κατοχής.
 |
| "Λευτεριά πανώρια κόρη κατεβαίνει από τα όρη κι ο λαός την αγκαλιάζει και χορεύει και γιορτάζει..." |
Ο ανυπότακτος τόπος μας θα ακολουθήσει την παλιά ηρωική παράδοση των Κατσαντωναίων και των Καραϊσκάκηδων με το θρυλικό, πλέον, ΕΑΜ και τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του, τον ηρωικό ΕΛΑΣ!
Τα γράμματα και οι τέχνες θα γνωρίσουν πρωτοφανή άνθηση! Σχολεία, παιδικοί σταθμοί, θεατρικές σκηνές, χορωδίες, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, βιβλιοθήκες, εφημερίδες, καθώς και η μαζική συμμετοχή του κόσμου στις αυτοδιοικητικές συνελεύσεις, θα δώσουν το στίγμα της νέας πολιτιστικής Λαοκρατικής Αναγέννησης!
 |
| Παιδική χορωδία στο Εαμοελασίτικο Καρπενήσι |
 |
| Μπάντα του ΕΛΑΣ στις Κορυσχάδες Ευρυτανίας |
να το ιδανικό μας!
και θέλουμε στον τόπο μας,
Ελλάδα μας,
αφέντη το λαό μας!"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)