Στις 26/5 η Κεραμέως παρουσίασε τον νέο νόμο – πλαίσιο
για τα ΑΕΙ. Η «αναβάθμιση της ποιότητας», η «ενίσχυση της λειτουργικότητας» και
η «σύνδεση του πανεπιστημίου με την κοινωνία» που ευαγγελίζεται το υπουργείο
παιδείας θα φέρει στην πραγματικότητα ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα στο λαϊκό
δικαίωμα στις σπουδές. Πρόκειται για ακόμα έναν αντιλαϊκό νόμο, που έρχεται να
συμπληρώσει τον ήδη ψηφισμένο 4777 (νόμος Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη) και να
προχωρήσει ακόμα παραπέρα την επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών.
Ο νέος Νόμος Πλαίσιο φέρνει συγκεκριμένα:
Συγχωνεύσεις – καταργήσεις τμημάτων
Στην παρουσίαση του νέου νόμου – πλαίσιο αναφέρεται, ότι
έχει ήδη δρομολογηθεί η «αναστολή των τμημάτων χωρίς ακαδημαϊκά κριτήρια» στη
βάση της αξιολόγησης από την ΕΘΑΕΕ (ν. 4653/2020). Στην κατεύθυνση και της
ίδιας της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και της ραγδαίας μείωσης εισακτέων σε
διάφορα τμήματα, φαίνεται, ότι το σύστημα θέλει να βάλει λουκέτο σε μία σειρά
σχολές. Όλο το προηγούμενο διάστημα είδαμε τις εξαγγελίες για συγχωνεύσεις
τμημάτων (ΔΙΠΑΕ, παιδαγωγικές και όχι μόνο σχολές). Οι καταργήσεις –
συγχωνεύσεις τμημάτων θα αφήσουν χιλιάδες φοιτητές στον αέρα, μιας και θα έχουν
ένα πτυχίο τμήματος που δε θα υπάρχει πια, ενώ δρομολογούν ακόμα μεγαλύτερη
μείωση εισακτέων, δημιουργώντας ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα μπαίνουν λίγοι
και θα βγαίνουν ελάχιστοι.
Διάλυση πτυχίων, αποσύνδεσή τους από επαγγελματικά δικαιώματα
Ήδη από τον Νοέμβρη, όταν το υπουργείο παιδείας
παρουσίασε το σχέδιο «πανεπιστήμιο του 2030», βασισμένο σε έκθεση του ιδρύματος
Μποδοσάκη είχε κάνει ξεκάθαρο, ότι πρέπει επιτέλους να ξεπεραστεί η σύνδεση των
πτυχίων με τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Το σύστημα θέλει να τσακίσει την
έννοια του ενιαίου πτυχίου. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η εσωτερική
κινητικότητα, το λεγόμενο εσωτερικό Erasmus. Οι φοιτητές θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν
μαθήματα από τμήματα της ίδιας ή άλλης σχολής, πράγμα που ανοίγει τον δρόμο
προς πτυχία που θα είναι διασπασμένα που δε θα σημαίνουν τίποτα στην αγορά
εργασίας. Απόφοιτοι που θα έχουν πτυχία με διαφορετικά μαθήματα θα είναι
απόφοιτοι διαφορετικών ταχυτήτων, τους οποίους θα μπορεί η εργοδοσία να
εκμεταλλεύεται πολύ περισσότερο.
Η θεσμοθέτηση διπλών προγραμμάτων σπουδών (dual major) και σπουδών
δευτερεύουσας κατεύθυνσης (minor degree) έρχεται και αυτή
με τη σειρά της να χτυπήσει το ενιαίο πτυχίο. Με λίγα λόγια το παλαιό
«προπαρασκευαστικό έτος» επανέρχεται. Σπουδάζεις για έναν χρόνο και «αν δεν
είσαι για περισσότερα» σου δίνουν πιστοποιητικό ενός έτους και σε πετάνε
απ’ε΄ξω!
Τα ενιαία πτυχία δίνουν τη δυνατότητα για κοινούς αγώνες μεταξύ φοιτητών –
αποφοίτων. Ήταν χρόνια επιδίωξη του συστήματος να τσακίσει τα πτυχία και τα
επαγγελματικά τους και ο νέος νόμος πλαίσιο προς αυτή την κατεύθυνση θα
συμβάλει.
Συμβούλια διοίκησης – ασφυκτικός έλεγχος στα πανεπιστήμια
Ο νέος νόμος πλαίσιο θεσμοθετεί τα συμβούλια διοίκησης,
που θα αποτελούνται από εσωτερικά (από το σύνολο των μελών ΔΕΠ) και εξωτερικά
μέλη (από εξωπανεπιστημιακούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών
οργανισμών). Τα πανίσχυρα, όπως παρουσιάζονται, συμβούλια διοίκησης θα έχουν τη
δυνατότητα να διορίζουν και να παύουν πρυτάνεις και θα είναι το ανώτερο όργανο
για το σύνολο των διοικητικών, οικονομικών και στρατηγικών αρμοδιοτήτων. Ο
ρόλος των πρυτάνεων όντως αποδυναμώνεται, οι οποίοι ωστόσο δε θα χάσουν τον
αντιδραστικό ρόλο που επιτελούσαν στο πανεπιστήμιο. Θα συνεχίσουν να είναι
υλοποιητές της επίθεσης σε βάρος των δικαιωμάτων των φοιτητών και δε θα
αποκτήσουν κανένα προοδευτικό χαρακτηριστικό. Τα συμβούλια διοίκησης δε θα
προσδώσουν κανένα δημοκρατικό χαρακτήρα στα πανεπιστήμια, ο οποίος άλλωστε ποτέ
δεν υπήρχε. Αντίθετα, θα επιταχύνουν την εισαγωγή ιδιωτικών οικονομικών
κριτηρίων στη λειτουργία των σχολών όπως τα δίδακτρα.
Συμβούλια φοιτητών – ενιαία ψηφοδέλτια – κατάργηση φοιτητικών συλλόγων
Ο νόμος πλαίσιο δε βάζει απλά χέρι στους φοιτητικούς
συλλόγους και τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Θέλει να τους καταργήσει. Έρχεται να
καθιερώσει φοιτητικές εκλογές με ενιαίο ψηφοδέλτιο, που δε θα έχουν κανένα
πολιτικό χαρακτήρα. Θεσμοθετεί τα συμβούλια φοιτητών, ο ρόλος των οποίων θα
είναι να συζητούν με το καθηγητικό κατεστημένο για το πώς θα προχωράει η
επίθεση στα δικαιώματα των φοιτητών. Μία νέα μορφή συνδιοίκησης επί της ουσίας.
Θέλουν να καταργήσουν τους φοιτητικούς συλλόγους που ανέκαθεν ήταν όργανα πάλης
των φοιτητών με τα οποία μπορούσαν να μπλοκάρουν την επίθεση σε βάρος τους.
* * * * *
Γίνεται φανερό, ότι αυτός ο νόμος πλαίσιο έρχεται να
συνεχίσει την ομοβροντία επίθεσης στο λαϊκό δικαίωμα στις σπουδές. Έρχεται ως η
συνέχεια του νόμου 4777, που καθιέρωσε την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τις
διαγραφές φοιτητών στα ν+ν/2 και την πανεπιστημιακή αστυνομία.Έρχεται να
διαμόρφωσει ακόμα πιο μαύρο το τοπίο για τα παιδιά από τις φτωχές και λαϊκές
οικογένειες, για τα οποία οι σπουδές γίνονται ένα άπιαστο όνειρο. Οι «λίγοι και
εκλεκτοί» που θα καταφέρουν να περάσουν στο πανεπιστήμιο θα έχουν να κάνουν με
νέα προγράμματα σπουδών πολύ πιο εντατικά, απάνθρωπους ρυθμούς σπουδών και αν
τα βγάλουν πέρα τους περιμένει ένα πτυχίο κουρελόχαρτο.
Για να αποδεχτεί αυτή η σπουδάζουσα νεολαία τη μαύρη
προοπτική που της τάζουν θα υπάρχει η ΟΠΠΙ. Για να τρομοκρατεί και να
καταστέλλει τους φοιτητές, να τους κρατά μακριά από τις συλλογικές τους
διαδικασίες, τις γενικές συνελεύσεις και τις διαδηλώσεις. Για να εμπεδώσουν ότι
θα πρέπει να είναι πειθαρχημένοι φοιτητές και την επόμενη μέρα πειθαρχημένοι
εργαζόμενοι.
Όλα αυτά δεν πρέπει να τα αφήσουμε να περάσουν. Συλλογικά
και οργανωμένα πρέπει να δώσουμε την απάντησή μας. Μέσα από τους φοιτητικούς
συλλόγους, με τις γενικές μας συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις
να παλέψουμε για να μην περάσει αυτό το έκτρωμα. Να παλέψουμε για ανατραπεί και
ο νόμος 4777. Δε χωρά καμία στάση αναμονής και καμία αυταπάτη. Το καθηγητικό
κατεστημένο ποτέ δε θα παλέψει για το συμφέρον μας. Κανένας ΣΥΡΙΖΑ και κανένας
άλλος επίδοξος διαχειριστής του συστήματος δε θα φέρει φιλολαϊκούς νόμους.Μαζί
με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις,
στην κατεύθυνση ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου να παλέψουμε για τα δικαιώματά
μας.
• ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ – ΠΛΑΙΣΙΟ
• ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΚΕΡΑΜΕΩΣ – ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ (ν. 4777)
• ΕΝΙΑΙΑ ΠΤΥΧΙΑ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
• ΚΑΝΕΝΑ ΚΛΕΙΣΙΜΟ – ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ
Να απαιτήσουμε να παρθούν πίσω οι αυξήσεις σε ρεύμα
και καύσιμα
Να διεκδικήσουμε αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις
Ανοιχτή
σύσκεψη, Πέμπτη 2 Ιούνη, στις 8:00 μ.μ., στη Ρωγμή
Η ζωή μας γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι αυξήσεις σε
όλα τα προϊόντα είναι αλλεπάλληλες. Οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν φτάσει σε
δυσθεώρητα ύψη και τα καύσιμα είναι απλησίαστα. Η ακρίβεια επηρεάζει όλες τις
πλευρές της ζωής μας, αφού τα πάντα, όπως περίθαλψη κι εκπαίδευση, πρέπει να τα
πληρώσουμε για να τα έχουμε. Οι μισθοί και οι συντάξεις εξανεμίζονται τις
πρώτες μέρες του μήνα. Την ίδια ώρα που αγωνιούμε κι αγωνιζόμαστε για το μεροκάματο,
δισεκατομμύρια δίνονται σε εξοπλισμούς, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και
περισσότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.
Η ακρίβεια δεν έπεσε απ’ τον ουρανό. Την έφερε η
πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος. Το πρώτο κύμα ανατιμήσεων ήταν αποτέλεσμα της
μεταφοράς του κόστους της πανδημίας στις πλάτες του λαού. Ο πόλεμος στην
Ουκρανία, όπως κάθε πόλεμος, εκτίναξε τις τιμές και μεγάλωσε τη φτώχεια.
Μπροστά μας έχουμε μόνο μια επιλογή. Να αγωνιστούμε. Σωτήρες δεν υπάρχουν. Όσο κι αν σφίξουμε το ζωνάρι,
δε βγαίνει ο μήνας. Όσο περνά ο καιρός, τα πράγματα χειροτερεύουν. Αντίθετα,
όποτε ο λαός κατέβηκε στους δρόμους μαζικά και αποφασιστικά, νόμοι καταργήθηκαν
και πολιτικές κυβερνήσεων, που φάνταζαν ανίκητες, ηττήθηκαν. Να γίνει ο αγώνας
κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Να δώσουμε σκληρούς αγώνες για τα δικαιώματά
μας. Να αντλήσουμε κουράγιο από την ίδια μας την πάλη.
Καλούμε σε ανοιχτή σύσκεψη πολιτικές και
συνδικαλιστικές συλλογικότητες
την Πέμπτη 2 Ιούνη, στις 8:00 μ.μ., στη Ρωγμή (Μ.
Βόγδου 20, 4ος όροφος)
Τι απάντηση αποτελεί ένας "συντονισμός"-καπέλο του αέρος που προσπερνάει τις γενικές συνελεύσεις και την εμπλοκή των φοιτητικών μαζών σε διαδικασίες κινήματος; Α, συγνώμη, ξεχάσαμε ότι μπορεί οι φοιτητές να ξεφύγουν και να μπούνε μαζικά σε συνελεύσεις-διαδηλώσεις-καταλήψεις (που όπως ακούσαμε στο ΔΙΠΑΕ αποτελούν "ακραίες ενέργειες" που συκοφαντούν το κίνημα στην "ακαδημαϊκή κοινότητα"...!). Καλύτερα ας τους αφήσουμε στην απ' έξω και ας μείνουμε μακρυά. Μη χάσουμε και τον έλεγχο. Άλλωστε η νυν "πρώτη δύναμη" έχει δώσει χρόνια τώρα τα διαπιστευτήρια της υπευθυνότητας της στο σύστημα. Δεν μπλέκεται με τα πίτουρα, ούτε την τρώνε οι κότες.
Αντιγράφοντας από την μετεκλογική ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων:
"Ωστόσο, η άνοδος της ΠΚΣ-ΚΝΕ σε καμία περίπτωση δεν συνιστά εγγύηση για το ζωντάνεμα και την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων σε κινηματική κατεύθυνση. Ως πολιτική παράταξη έχει δώσει εξετάσεις «υπευθυνότητας» απέναντι στο σύστημα όλα αυτά τα χρόνια. Είναι η πολιτική δύναμη που στην διάρκεια των απανωτών lockdown «τα μασούσε» απέναντι στο βάσανο της τηλεκπαίδευσης. Που τη στιγμή που φούντωνε το κίνημα ενάντια στο ν. Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, με πρόσχημα το λουκέτο των σχολών απέφευγε τον αγώνα για την ανατροπή του και «πάγωσε» κάθε κινητοποίηση στην πρωτεύουσα. Που ζητούσε αναπληρώσεις, ενισχύοντας την εντατικοποίηση σε βάρος των φοιτητών αμέσως μετά την καραντίνα. Η ΠΚΣ καλλιεργώντας τη λογική ανάθεσης στους «εκλεγμένους της» και επενδύοντας σε μία κεντρώα μετατόπιση λόγων και έργων μέσα στις σχολές προσπάθησε να καλύψει το κενό εκ δεξιών της και να καρπωθεί την αντικυβερνητική διάθεση ενός κόσμου. H εκλογική της επιτυχία δε συνιστά επιτυχία του φοιτητικού κινήματος."
Για του λόγου το αληθές την ώρα που ανακοινώνεται νέος Νόμος Πλαίσιο οδοστρωτήρας που πάει να τσακίσει το φοιτητικό συνδικαλισμό, να διαλύσει τα πτυχία, να καταργήσει σχολές και να φέρει Συμβούλια Διοίκησης και ιδιωτικά οικονομικά κριτήρια λειτουργίας στα πανεπιστήμια το σύνθημα που ρίχνει η ΠΚΣ-ΚΝΕ είναι..."Να μείνει στα χαρτιά". Όχι! Ούτε στα χαρτιά, ούτε πουθενά κύριοι. Ποιο είναι το επιχείρημα για να αποφύγουμε τη μάχη για την ανατροπή του Νόμου αυτή τη φορά; Ότι είναι κλειστές οι σχολές;
Οι φοιτητές να ξεπεράσουμε τη ρεφορμιστικη σκουριά, να μπούμε στις γενικές συνελεύσεις και να δώσουμε μαζικά τη μάχη... μέσα από τους σύλλογος έξω από ακτιβιστικές λογικές Ζορό και εικονικές αναμετρήσεις. Να μιλήσουμε στο λαό μας. Να αποκαλύψουμε το ταξικό πανεπιστήμιο που στήνουν με τα γκλομπ των ΜΑΤ και τα ματωμένα πρόσωπα των φοιτητών. Αφορα τα παιδιά του. Αφορά τη γενιά μας.
Φ.Σ.
του Κ. Καψ.
.jpg)
Περιεχόμενα του φύλλου εδώ
Κυριότερα άρθρα
Στο εκρηκτικό τοπίο του πολέμου και των αντιδραστικών πολιτικών
Να ξεσηκωθούμε για να σταματήσει η κρεατομηχανή του πολέμου!
Ουκρανία
Ο πόλεμος συνεχίζεται, τα διλήμματα πληθαίνουν
Ολομέτωπη επίθεση του συστήματος στους φοιτητές
Γκλόμπ, κρότου λάμψης, συλλήψεις και διάλυση των συλλόγων
Εκλογικές διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ
Με το βλέμμα στις βουλευτικές κάλπες
Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και η ομιλία στο Κογκρέσο
Η υποτέλεια στα καλύτερά της
Μόνη λύση για τους εργαζόμενους η οργάνωση κι ο αγώνας! Αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2022
Επιτακτικό καθήκον η ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλογών, κόντρα στα αστικά σχέδια διάλυσης και τη ρεφορμιστική γραμμή απονέκρωσής τους
Το όργιο
καταστολής δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο!
Στον δρόμο
σπάμε την τρομοκρατία και υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας!
Καταγγέλλουμε
τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε φοιτητή από άνδρα των ΜΑΤ, την Πέμπτη 26/05
στον χώρο του ΑΠΘ. όπου δέχτηκε μία χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε ευθεία βολή,
με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο λιπόθυμος, με σοβαρούς
τραυματισμούς. Ευτυχώς που δεν είχαμε χειρότερα!
Εδώ και
μεγάλο χρονικό διάστημα, τα ΜΑΤ έχουν συχνή παρουσία στο πανεπιστήμιο, παραβιάζοντας
ωμά το Άσυλο, με πρόσχημα τις εργασίες για τη δημιουργία βιβλιοθήκης στον χώρο
που βρισκόταν το πρώην στέκι του Βιολογικού. Ο πραγματικός λόγος που βρίσκονται
εκεί όμως, είναι για να τρομοκρατήσουν και να «νομιμοποιηθεί» στις συνειδήσεις
των φοιτητών και του λαού της περιοχής, ότι αυτή είναι η νέα «κανονικότητα»,
και ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος
όπου πλέον θα παρεμβαίνουν μόνο οι «απόψεις» που υπηρετούν το σύστημα.
Το σύστημα
της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και η κυβέρνησή του, κάνουν μία ολομέτωπη
επίθεση σε κάθε τομέα της ζωής μας. Γκρεμίζουν κατακτήσεις και δικαιώματα
χρόνων, σε μία φάση όπου το λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε αποσυγκρότηση, και οι
πολιτικοί συσχετισμοί τους το επιτρέπουν. Δεν είναι τυχαίο που όλο το
προηγούμενο διάστημα, ακόμα και μέσα στην πανδημία, και τους περιορισμούς που
στην πραγματικότητα επιδίωκαν να βρίσκεται ο λαός και η νεολαία, κλεισμένοι στα
σπίτια τους, ψηφίζονταν νόμοι που έβαζαν στο στόχαστρο τα όργανα πάλης και
συγκρότησης των εργαζομένων, αλλά και των φοιτητών. Ας θυμηθούμε πως η κυβέρνηση
της ΝΔ ξεκίνησε την αντιλαϊκή της «καμπάνια» με την κατάργηση του Ασύλου στους
χώρους του πανεπιστημίου, βαδίζοντας στον δρόμο που έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, νομοθετώντας
το Άσυλο ως «ακαδημαϊκό». Συνέχισε με τις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, με την
περαιτέρω ποινικοποίηση της απεργίας (πάλι πατώντας σε νόμους ψηφισμένους από
την προηγούμενη κυβέρνηση), με τον απεργοκτόνο νόμο 4808 (Χατζηδάκη), με τον
νόμο 4777, για την πανεπιστημιακή αστυνομία, με τα πειθαρχικά και τις διαγραφές
φοιτητών, εφόσον αυτοί «διαταράσσουν την ακαδημαϊκή λειτουργία του
πανεπιστημίου»!
Αλήθεια,
από ποιον θέλει το σύστημα αυτό να προστατέψει τα πανεπιστήμια; Ποια είναι η «ανομία»
και η «παραβατικότητα», που στο όνομα τους βλέπουμε αυτές τις σκοταδιστικές και
φρικιαστικές εικόνες; Ο ρόλος της αστυνομίας στις σχολές είναι ένας! Να
καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης και διεκδίκησης, να σιγουρέψει πως οι
διατάξεις των νόμων του, θα εφαρμοστούν, πως η κατεύθυνση των ταξικών φραγμών
και της εντατικοποίησης θα συνεχιστεί και θα οξυνθεί. Για το σύστημα, «ανομία»
και «παραβατικότητα» θεωρείται, όταν οι φοιτητές συζητάνε, πολιτικοποιούνται,
μαζικοποιούν τις Γενικές Συνελεύσεις τους και βγαίνουν στον δρόμο. Η κυβέρνηση
της Νέας Δημοκρατίας, όπως και οι προηγούμενες, προσπαθούν με νύχια και με
δόντια να αποβάλουν κάθε προοδευτική πολιτική φωνή απ’ τα πανεπιστήμια, να
φροντίσουν οι φοιτητές να είναι «μονάδες» και να βρίσκονται σε ένα
αποστειρωμένο χώρο όπου δεν θα σηκώνουν το κεφάλι, θα δέχονται κάθε επίθεση που
έρχεται και θα αποδεχτούν το μαύρο μέλλον που αυτό το σύστημα έχει να τους
προσφέρει. Ένα μέλλον φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης, πολέμων και θανάτου.
Θέλει να δημιουργήσει αυριανούς εργαζόμενους και πολίτες, που θα είναι
πειθήνιοι, αμέτοχοι, μοιρολάτρες και ακίνδυνοι για τα σχέδια του. Δεν θα του
περάσει!
Το σύστημα και οι εκφραστές του βλέπουν πως η επίθεση τους φέρνει και θα φέρει αντιδράσεις, γι' αυτό και φασιστικοποιούν την πολιτική τους, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν λαό και νεολαία και να βγάλουν στην παρανομία κάθε κίνηση που σχετίζεται με την αντίσταση τους απέναντι σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική και τη διεκδίκηση μιας ζωής με δικαιώματα. Του δικαιώματος σε δουλειά, σπουδές, περίθαλψη, ειρήνη και προοπτική. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να υπερασπιστούμε το λαϊκό Άσυλο των αγώνων, να καταγγείλουμε την κρατική καταστολή και τρομοκρατία, να βγούμε στον δρόμο μαζί με τους φοιτητές και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας του λαού και της νεολαίας!
Η
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Η ΠΑΛΗ ΘΑ ΤΗ ΣΠΑΣΕΙ!
ΚΑΤΩ ΤΑ
ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ – ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ!
ΚΑΤΩ Η
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ-ΑΝΕΡΓΙΑΣ-ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ!
Καταγγελία για τη
δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στο ΑΠΘ
Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΔΕΝ ΘΑ
ΥΠΟΤΑΧΘΕΙ
Καταγγέλλουμε την
προκλητική παρουσία της αστυνομίας στους χώρους του ΑΠΘ και τις δολοφονικές
επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια σε κάθε φοιτητική κινητοποίηση. Ο σοβαρός τραυματισμός
φοιτητή από χειροβομβίδα κρότου λάμψης την Τετάρτη 25 Μάη, ο κυνικός τρόπος που
δικαιολόγησε το γεγονός και η ανοιχτή κάλυψη της βίας της αστυνομίας από την
κυβέρνηση, φανερώνουν πως οι δυνάμεις καταστολής έχουν λάβει άνωθεν την εντολή
«τσακίστε τη νεολαία».
Η ανακοίνωση
της κυβέρνησης πως η πανεπιστημιακή αστυνομία θα συνοδεύεται από ένοπλους, η
ενορχηστρωμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης και συκοφάντησης της νεολαίας και
των αγώνων της, δεν αφήνουν αμφιβολία πως οι επιχειρήσεις της αστυνομίας θα
επεκταθούν σε όλα τα Πανεπιστήμια και στους χώρους όπου ζει, σπουδάζει ή
διασκεδάζει. Ήδη, η αστυνομία μπαίνει στα σχολεία και περνάει χειροπέδες σε
καθηγητές και μαθητές. Η κατάργηση του άσυλου επηρεάζει όλη την εκπαίδευση και το
λαϊκό κίνημα.
Η κυβέρνηση
αλλά και το σύστημα, βλέπουν την οργή που συσσωρεύει η νεολαία και παίρνουν
μέτρα για να μην ξεχειλίσει. Δεν πείθουν γι’ αυτό τρομοκρατούν. Μόνο με τη βία μπορούν
να περάσουν την πολιτική τους.
Η πειθάρχηση
και υποταγή της νεολαίας δεν θα περάσει!
Να συμβάλουμε
στο ξεδίπλωμα των αγώνων της νεολαίας οργανώνοντας τους δικούς μας αγώνες. Η
τρομοκρατία θα σπάσει στους δρόμους, με απεργίες και διαδηλώσεις.
Κάτω η κρατική
τρομοκρατία!
Κάτω τα χέρια από το άσυλο!
27/5/2022
Άλλη μια δολοφονική επίθεση στο ΑΠΘ!
Κάτω τα χέρια από το Άσυλο! Έξω η αστυνομία από τις σχολές!
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/5, 7:00μ.μ., ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ!
Την Τετάρτη 25/5, μια εβδομάδα μετά τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, δυνάμεις της ασφάλειας είχαν στρατοπεδεύσει από το πρωί στο ΑΠΘ, με πρόσχημα τις εργασίες που γίνονται στον χώρο που βρίσκεται το πρώην στέκι του Βιολογικού. Όταν φοιτητές άρχισαν να συγκεντρώνονται στη ΣΘΕ, ΜΑΤ εισέβαλαν για ακόμη μια φορά στο ΑΠΘ! Αυτή η εισβολή έρχεται σαν συνέχεια των απανωτών εισβολών της αστυνομίας στον χώρο του Πανεπιστημίου, και με αποκορύφωμα την δολοφονική επίθεση της αστυνομίας με δακρυγόνα μέσα στο κτήριο της ΣΘΕ στις 10/5, και ενώ φοιτητές έκαναν το μάθημά τους(!). Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση φαίνεται να είναι αποφασισμένη να μονιμοποιήσει την παρουσία της αστυνομίας μέσα στις σχολές για να προωθήσει την πολιτική της στα Πανεπιστήμια. Ήδη οι εξαγγελίες της για εγκατάσταση της ΟΠΠΙ μια μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές έδειξαν τις διαθέσεις της, ενώ νέες εξαγγελίες έχουν γίνει για εγκατάσταση της ΟΠΠΙ αρχές Ιουνίου!
Έτσι και την Πέμπτη 26/5 , έχοντας αποκλείσει το Βιολογικό, και κατα τη διάρκεια διαδήλωσης φοιτητών, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν ξανά σφοδρά και δολοφονικά. Μια κρότου λάμψης χτύπησε στο κεφάλι φοιτητή, με αποτέλεσμα αιμόφερτος να νοσηλεύεται με σοβαρούς κινδύνους και επιπλοκές στην υγεία του! Για άλλη μια φορά με τις σχολές ανοιχτές και τα μαθήματα να πραγματοποιούνται, είχαμε ένα κυνηγητό από ασφαλίτες και ΜΑΤ μέσα στις σχολές μας, κρότου λάμψης και άγριο ξύλο! Να μη τους περάσει! Ο νόμος 4777 που φέρνει την αστυνομία στις σχολές, ανοίγει τον δρόμο για πειθαρχικά και διαγραφές, πετάει χιλιάδες μαθητές και φοιτητές εκτός τριτοβάθμιας με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και τα όρια φοίτησης (ν+ν/2), δείχνει τις προθέσεις του συστήματος και της κυβέρνησης για αποστειρωμένα πανεπιστήμια λίγων και εκλεκτών.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις καταγγέλλουμε την εισβολή των μπάτσων στον χώρο που ζούμε και σπουδάζουμε. Καλούμε όλους τους συμφοιτητές μας να καταδικάσουμε με τους αγώνες μας την καταπάτηση του ασύλου και τις δολοφονικές τους επιθέσεις. Να παλέψουμε ενάντια στην παιδεία των «λίγων και εκλεκτών», των ταξικών φραγμών και των αποκλεισμών. Της παιδείας που «απαιτούνται» τα ρόπαλα των ΜΑΤάδων για να μπορέσει να εφαρμοστεί!
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
• ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡAΤΙΑ
• ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΠΠΙ
• ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ 4777
Μεγάλη φοιτητική διαδήλωση - απάντηση στους τραυματισμούς και τις συλλήψεις φοιτητών και την καταπάτηση του ασύλου
Η τρομοκρατία δε μας σταματά,
Στο δρόμο του αγώνα βαδίζουμε ξανά!
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις φοιτητών θα προβάλουν αυτήν την Παρασκευή το 1ο μέρος του ντοκιμαντέρ "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια" το οποίο πραγματεύεται το φοιτητικό κίνημα τον Μάη-Ιούνη του 2006. Σε αυτό εμφανίζονται διάφοροι φοιτητές που συμμετείχαν τότε και θέτουν τις απόψεις τους πάνω στα τεκταινόμενα της περιόδου. Με την προβολή αυτή θέλουμε να ανοίξει μια συζήτηση για το φοιτητικό κίνημα στο τότε αλλά και στο σήμερα και το πώς μπορεί να διεκδικεί και να κερδίζει.
Ο νόμος Χατζηδάκη και ένα ολάκερο αντεργατικό αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο γκρεμίζει κάθε εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα και κυρίως τα τελευταία εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα. Στα θύματα της αδηφαγίας του κεφαλαίου ακόμη και τα μικρομάγαζα των αυτοαπασχολούμενων για να δοθεί χώρος και εύνοια στην κερδοφορία των ισχυρών. Όσο βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού- ιμπεριαλισμού και καθυστερεί η εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης και των μετώπων πάλης του λαού, είναι φανερό πια πως η βαρβαρότητα θα επελαύνει.
Στις 18 Μαΐου η Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά πραγματοποίησε ανοιχτό σχήμα και συζήτησε για τα ζητήματα της περιόδου. Ως κυρίαρχο ζήτημα, τέθηκε η ανάδειξη της πολιτικής της φτώχιας και της ακρίβειας που βιώνει στο πετσί του ο λαός. Από το σχήμα αποφασίστηκε το παρακάτω κείμενο και μπήκε η κατεύθυνση για παρεμβάσεις στις περιοχές του Πειραιά αλλά και διερεύνηση όρων δημιουργίας πρωτοβουλιών γειτονιάς ενάντια στην ακρίβεια.
Ήδη έχουν γίνει δυο παρεμβάσεις με το παρακάτω κείμενο το Σάββατο 21/05 στην λαϊκή αγορά της Χαραυγής και την Κυριακή 22/05 στον πολυχώρο των "λιπασμάτων" στη Δραπετσώνα.
Ακολουθεί η προκήρυξη με την οποία παρεμβαίνει η Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά:
ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ!
ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ
Οι αυξήσεις και η ακρίβεια μας έχουν γονατίσει! Από το σουπερ μαρκετ και την λαϊκή, μέχρι τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τα καύσιμα και τα ενοίκια, οι αυξήσεις στις τιμές έρχονται η μία μετά την άλλη. Καθημερινά αγωνιούμε για την επόμενη ημέρα! Το κουτσουρεμένο λαϊκό εισόδημα και οι συντάξεις πείνας που δίνουν πλέον δεν αρκούν ούτε για τα βασικά. Οι μισθοί τελειώνουν στα μέσα του μήνα και τα έξοδα γιγαντώνονται. Την ίδια στιγμή τσακίζουν τα δικαιώματα μας και μας βάζουν να πληρώνουμε από την τσέπη μας την περίθαλψη μας και την εκπαίδευση των παιδιών μας!
Θέλουν να μας πείσουν ότι η ακρίβεια είναι ουρανοκατέβατη! Θέλουν να κρύψουν ότι αυτό που γίνεται είναι η προσπάθεια του συστήματος να ρίξει στις πλάτες τους λαού τα σπασμένα της κρίσης που περνά. Μιας κρίσης η οποία ενισχύθηκε από την πανδημία και γιγαντώθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Θέλουν να κρύψουν ότι στο σύστημα που ζούμε ακόμα και σε περιόδους κρίσης αυτοί συνεχίζουν να πλουτίζουν ενώ οι λαοί εξαθλιώνονται!
Η κυβέρνηση και το σύστημα όχι απλώς δεν παίρνουν κανένα μέτρο για να διευκολύνουν τον λαό αλλά είναι αυτοί που ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Έχουν το θράσος να μιλούν για μέτρα ενίσχυσης (αύξηση μόνο του κατώτατου μισθού και «χαρτζιλίκι» 13 ευρώ για βενζίνη) την ίδια στιγμή που ο πληθωρισμός έχει φτάσει στο 10%! Πλέον, βασικά αγαθά όπως λάδι, το ψωμί, αλλά και τα φρούτα και λαχανικά έρχονται να μπουν στη «ζυγαριά» με το εάν θα πληρωθεί το ενοίκιο ή ο λογαριασμός της ΔΕΗ!
Οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν αρχίσει να είναι μεγαλύτεροι από τον μηνιαίο μισθό, με τις ιδιωτικές εταιρίες παροχής ρεύματος να κερδοσκοπούν πάνω στις πλάτες του λαού. Η λεγόμενη ρήτρα αναπροσαρμογής είναι ένα ακόμα παράδειγμα πού δείχνει ότι στο σύστημα που ζούμε, «βρέξει-χιονίσει» το κεφάλαιο θα πλουτίζει εις βάρος του λαού! Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και οι πολιτικές των προηγούμενων (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ), έχουν δημιουργήσει σήμερα ένα σκηνικό όσο αφορά την ενέργεια που αφήνει απροστάτευτο το λαό και ανοίγει τον δρόμο στις εταιρίες ενέργειας να αισχροκερδούν. Την ίδια στιγμή, μας κοροϊδεύουν λέγοντας ότι θα φορολογήσουν τα «υπερκέρδη» των εταιριών ενώ μετά από λίγο θα τους τα επιστρέψουν μέσω του «Εθνικού Σχεδίου στήριξης για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τις ανατιμήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια».
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, πέρα από το πως επηρεάζει τις τρομακτικές αυξήσεις στις τιμές ενέργειας και αγαθών έρχεται να δείξει ότι ζούμε σε περίοδο με τεράστιους κινδύνους για τους λαούς! Οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-Ρωσία λύνουν τις διαφορές τους μακελεύοντας έναν ολόκληρο λαό φέρνοντας το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου όλο και πιο κοντά!
Θέλουν να μας πείσουν ότι το μέλλον μας είναι η φτώχια, η μισθωτή σκλαβιά και ο πόλεμος. Εμφανίζουν «σωτήρες» οι οποίοι μέσω των εκλογών θα μας φέρουν μια καλύτερη μέρα. Μόνο που εμείς δεν ξεχνάμε ούτε την σημερινή πολιτική της ΝΔ ούτε τα μνημόνια και την επίθεση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ.
ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ!
Όσο δεν αγωνιζόμαστε τόσο θα βλέπουμε τους μισθούς και τις συντάξεις μας να μειώνονται, τους λογαριασμούς να ανεβαίνουν, τα βασικά αγαθά να είναι δυσπρόσιτα και η πρόσβαση σε υγεία και παιδεία να είναι μόνο για λίγους. Δεν δεχόμαστε να ζούμε μέσα στην φτώχια και την εξαθλίωση, να αγωνιούμε για το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας, να μην ξέρουμε πως θα βγάλουμε τον μήνα. Να βγούμε στον δρόμο και να φωνάξουμε «φτάνει»! Να αντισταθούμε στην επίθεση που βιώνουμε και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει ο λαός να βγει πλατιά στις γειτονιές και να συγκροτήσει πρωτοβουλίες αγώνα-αντίστασης-διεκδίκησης. Μόνο η πάλη του λαού θα βάλει φρένο στην αντιλαϊκή επίθεση και το κύμα ακρίβειας!
ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ
Το πλαίσιο της Ταξικής Πορείας για το 16ο Συνέδριο της ΠΟΕΔΗΝ:
Στο ορεινό χωριό Μούχα, στη νότια ακτή της λίμνης Πλαστήρα, ανταμώσαμε μαζικά το Σαββατοκύριακο 7-8 του Μάη σε ένα διαφορετικό πολιτικό διήμερο. Οι νεολαίοι του ΚΚΕ (μ-λ), μαζί με συναγωνιστές και φίλους πραγματοποιήσαμε με επιτυχία το δικό μας «σχολείο». Αποδράσαμε από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινότητας, το άγχος, την εντατικοποίηση στις σπουδές και στην εργασία μας, προκειμένου να συζητήσουμε σε βάθος πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα που αφορούν τη γενιά και την προοπτική μας. Σύντροφοι και συναγωνιστές που καθημερινά δίνουμε τη μάχη στους χώρους που βρισκόμαστε κόντρα ένα ζοφερό τοπίο πολέμου, κρίσης, πανδημίας και φτώχιας, συζητήσαμε πάνω στην ιστορική πορεία του μ-λ ρεύματος και στην επαναστατική προοπτική των αγώνων μας σήμερα.
Στο πλαίσιο του διημέρου, το πρωί του Σαββάτου 7 Μάη διασχίσαμε τον ορεινό αυχένα της Νιάλας, τη βουνοκορφή των Αγράφων όπου γράφτηκε μια από τις πολλές σελίδες της εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, με προορισμό το ιστορικό μνημείο*.
*Γράφει ο σύντροφος Στέφανος Καπνιάς: Προορισμός, αυχένας Νιάλας, υψόμετρο 1.850+ μ. Ως τόπος προσυγκέντρωσης ήταν ο αυχένας του Αγίου Νικολάου. Ώρα 8:30 το πρωί, με ηλιοφάνεια, με ουρανό πεντακάθαρο και το θερμόμετρο να δείχνει 6 βαθμούς. Ο αέρας, παγωμένος να φυσομανά, νομίζεις θα σηκώσει και τις πέτρες. Μαζευόμαστε, κάποιες κόκκινες σημαίες ξεδιπλώνονται και αρχίζει η ανάβαση για το μνημείο, για «το πέρασμα της Νιάλας» όπως είναι γνωστό. Δυόμιση ώρες πεζοπορία. Σε πιάνει δέος από την αγριότητα αλλά και από την ομορφιά του τοπίου. Ανεμοδαρμένοι βράχοι, αβυσσαλέες χαράδρες, αλπικά τοπία με καταπράσινα λιβάδια γεμάτα αγριολούλουδα, χιονισμένες πλαγιές, ρυάκια που τρέχουν… Εδώ κι εκεί κονάκια τσοπαναραιων. Στον αυχένα το μνημείο, μια απλή μαρμάρινη πλάκα τσιμεντωμένη στο βράχο. «Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του ΔΣΕ, στρατιώτες του Κυβερνητικού Στρατού και άμαχοι πολίτες. Στις 12.4.1947». Η Νιάλα γι’ αυτό έμεινε γνωστή. Για τους μαχητές του ΔΣΕ, τους καταδιωκόμενους πολίτες και τα στελέχη του επαναστατικού ΚΚΕ που τον Απρίλη του ’47, βράδυ Μεγάλης Παρασκευής ξημερώνοντας Μεγάλο Σάββατο, βρήκαν το θάνατο προσπαθώντας να διασπάσουν τον κλοιό του κυβερνητικού στρατού. Άλλοι ξεπάγιασαν από το κρύο, άλλοι γκρεμίστηκαν στις απόκρημνες χαράδρες, άλλοι συνελήφθηκαν από τον κυβερνητικό στρατό και εκτελέστηκαν… Σαν γεγονός βέβαια, δεν είναι και το πιο σημαντικό απ’ όσα έγιναν εκείνη την περίοδο σ’ αυτά τα μέρη. Άλλα γεγονότα όπως η μάχη της σοδειάς που δόθηκε στο Θεσσαλικό κάμπο, το αντάρτικο αεροδρόμιο που λειτουργούσε στο οροπέδιο της Νευρόπολης (σημερινή λίμνη Πλαστήρα), ο αφοπλισμός 14.000 ανδρών της ιταλικής μεραρχίας Πινερόλο από τον ΕΛΑΣ, η απελευθέρωση της Καρδίτσας κ.ά. έπαιξαν τότε πιο καθοριστικό ρόλο για την πορεία του αντάρτικου, της αντίστασης και συνολικά του λαϊκού κινήματος στην περιοχή. Και από την άλλη, η Νιάλα αξιοποιήθηκε και αξιοποιείται από Δήμους και λοιπούς συστημικούς φορείς για φιλοτεχνηθεί ένα αφήγημα «εθνικής συμφιλίωσης» και να αλλοιωθεί ο αγώνας του ΔΣΕ «για την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μου. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω τη Δημοκρατία, την τιμή, την εργασία, την περιουσία και πρόοδο του λαού μας» (όρκος του μαχητή του ΔΣΕ). Στη Νιάλα, τον Απρίλη του ’47, μαχητές του ΔΣΕ και απλοί φαντάροι του κυβερνητικού στρατού, όλοι τους παιδιά του λαού, παραμέρισαν τις διαφορές τους και μοιράστηκαν τα ίδια αντίσκηνα, τις ίδιες κουβέρτες και τις ίδιες χλαίνες, τις λίγες σταφίδες τους, για να αντιμετωπίσουν τη μανία της φύσης και να επιβιώσουν στη φοβερή χιονοθύελλα. Μόνο που αυτή η συναδέλφωση των παιδιών του λαού κράτησε λίγες ώρες. Όταν έγινε αντιληπτό από τους βαθμοφόρους του «εθνικού» στρατού, διατάχθηκαν συλλήψεις. 31 αντάρτες και πολίτες συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι, στις 3 Μάη του ΄47 δικάζονται από έκτακτο στρατοδικείο στη Λαμία και για 10 από αυτούς η απόφαση είναι «εις θάνατον». Εκτελέστηκαν στις 9 Μάη του 1947. Ο Βασίλης Τσιρώνης, η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα, ο Μήτσιος Παπαγεωργίου, ο Κώστας Χαλκιάς, ο Αλέκος Γαλανίτσας, ο Αλέκος Βαρνάβας, ο Δημήτρης Χασιώτης, ο Θανάσης Καψάλης, ο Δημήτρης Αθάνατος, ο Χαρίλαος Κυρίτσης. Ήταν κομμουνιστές.
Την πρώτη ημέρα, το Σάββατο 7 Μάη συζητήσαμε για το μ-λ ρεύμα στην Ελλάδα και την πάλη που διεξήχθη στο κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς. Για την ιδεολογική βάση αντιπαράθεσης στο ρεβιζιονισμό και τις απαντήσεις που δίνουμε στο ζήτημα των παλινορθώσεων. Θέσαμε τα κρίσιμα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20ου αιώνα και τα πολύτιμα διδάγματα της ΜΠΠΕ.
Στη δεύτερη συζήτηση που έγινε την Κυριακή 8 Μάη αναφερθήκαμε στην πολιτική διαδρομή και τη φυσιογνωμία του σημερινού ΚΚΕ (μ-λ) 40 χρόνια μετά την ανασυγκρότησή του, συζητήσαμε «σε ποια χώρα ζούμε» και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης και αναλύσαμε τις ευρύτερες απαιτήσεις και το όραμα της εποχής μας.
Ακολουθούν αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των συντρόφων με τη σειρά που αυτές έγιναν στο πλαίσιο του διημέρου:
Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Στέφανου Χατζησάββα με θέμα «Για το μ-λ κίνημα και την πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό»:
Η ιστορική πείρα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος μας έχει δώσει μέχρι σήμερα τρία δεδομένα:
- Το προλεταριάτο με την καθοδήγηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος μπορεί να κάνει την επανάσταση, μπορεί να νικήσει την αστική τάξη, μπορεί να την ανατρέψει.
- (…) μπορεί να κρατήσει την εξουσία και να προχωρήσει στην οικοδόμηση της δικιάς του κοινωνίας, το σοσιαλισμό.
- Αυτή η πορεία προς το σοσιαλισμό δεν είναι μονοσήμαντη, εμπεριέχει τη δυνατότητα της αντίστροφης κατεύθυνσης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού
Σ’ αυτό το τρίτο «δεδομένο» βρισκόμαστε εδώ και 65 χρόνια. Στην περίοδο δηλαδή που έχει σηματοδοτηθεί από την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956….
(…)
(…) στο επίπεδο του παγκόσμιου μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος η ρεβιζιονιστική στροφή δεν τέθηκε με τους όρους των πραγματικών απαιτήσεων. Δηλαδή με την ερμηνεία της παλινόρθωσης μέσα από την κριτική αποτίμηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη ΕΣΣΔ και το πέρασμα αυτών των συμπερασμάτων στην ανασύσταση του κομμουνιστικού μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος. Με την παραδοχή ότι ο κύκλος του κομμουνιστικού κινήματος που είχε ανοίξει με την Οκτωβριανή Επανάσταση είχε «κλείσει», και ότι οι κομμουνιστές όφειλαν να ανοίξουν το δρόμο για τον νέο κύκλο μέσα από την κριτική αποτίμηση του, την εξαγωγή των ανάλογων συμπερασμάτων και των αντίστοιχων θεωρητικών επεξεργασιών και πολιτικών πρακτικών.
(…)
Όλα τα παραπάνω δε λέγονται για να υποβαθμίσουμε το μ-λ κίνημα και την προσφορά του. Αντιθέτως! Οι κομμουνιστές, οι μαρξιστές λενινιστές σε όλο τον κόσμο δεν υπέκυψαν μπροστά στην επέλαση του ρεβιζιονισμού… Έδωσαν έναν τεράστιο αγώνα ενάντια του, υπερασπιζόμενοι το κομμουνιστικό 3οδιεθνιστικό κίνημα, όπως θεμελιώθηκε από το Λένιν και το Στάλιν, του οποίου αποτέλεσαν συνέχεια. Το μ-λ κίνημα είναι σήμερα η μοναδική αναφορά για την περίοδο εκείνη των κομμουνιστών που θέλουν να προχωρήσουν, να κάνουν παραπέρα βήματα, θεωρητικά και πρακτικά. (…)
(…) απέναντι στις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του Χρουστσόφ, του Μπρέζνιεφ, του Λιου Σαο Σι και του Τεγκ Σιαο Πιγκ αναπτύχθηκαν, τις παρήγαγε η ταξική πάλη που δε σταματάει ποτέ, το μ-λ κίνημα, ο Μάο και η ΜΠΠΕ.
Απέναντι στο ρεβιζιονισμό του ΚΚΕ συγκροτήθηκε η «Αναγέννηση», η ΟΜΛΕ και το παλιό ΚΚΕ(μ-λ). Και απέναντι στη διάλυση και την παραίτηση συγκροτήθηκε το σημερινό ΚΚΕ(μ-λ) και μάλιστα σαν μια διαδικασία «από τα κάτω».
Έτσι εξελίσσεται η ιστορία της ταξικής πάλης, με ζικ-ζακ και μπρος-πίσω, χωρίς όμως να σταματάει ποτέ. Αυτή την ιστορία καλούμαστε να υπηρετήσουμε κατανοώντας όσο γίνεται πιο καλά τους νόμου κίνησης της.
Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Δημήτρη Μάνου με θέμα «τα διδάγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ου αιώνα»:
Θα διακινδυνεύαμε να πούμε πως στη πρώτη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μπορεί να εφαρμοστεί με τον πιο «ισότιμο» τρόπο το αστικό δίκαιο χωρίς τους περιορισμούς του καπιταλισμού. Πχ το σύνθημα ίσος μισθός για ίση εργασία κυρίως αφορά ως προς την πραγματοποίηση του τον σοσιαλισμό αν και το διεκδικούμε και στον… καπιταλισμό.
Όμως όπως έλεγε και ο Μαρξ τα άτομα γεννιούνται ζουν και διαμορφώνονται σε συνθήκες που δεν επέλεξαν τα ίδια (στην πραγματικότητα η ελευθερία της βούλησης όπως τουλάχιστον την εννοούν οι αστοί δεν υφίσταται, ίσως και γενικότερα ως απόλυτη ελευθερία). Και με αυτή την έννοια διαμορφώνουν διαφορετικές ικανότητες οι οποίες είναι κοινωνικά προσδιορισμένες. Γι` αυτό σε αντίθεση με το αστικό δίκαιο η κομμουνιστική κοινωνία γράφει στην προμετωπίδα της «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητες του στο καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Για να είμαστε ακριβολόγοι ο κομμουνισμός δεν είναι ένα κίνημα ισότητας και δικαιοσύνης γενικά (έτσι εξ άλλου εμφανίστηκε στην επαναστατική της φάση η αστική τάξη). αλλά ένα κίνημα κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης.
Αυτές οι διαφορές στις ικανότητες των ατόμων συντηρούν και αναπτύσσουν πολλές φορές όχι μόνο μισθολογικές διαφορές (το σύστημα των οκτώ βαθμίδων που ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν όπως έλεγαν οι κινέζοι) αλλά κυρίως διαφορές στο καταμερισμό εργασίας και ρόλων. Αυτό το τελευταίο δημιουργεί αντιθέσεις. Πρόκειται για την ιδιόμορφη ταξικά σοσιαλιστική κοινωνία για την οποία έγινε λόγος πιο πάνω…
Τι είναι ο νόμος της αξίας; Ο νόμος της αξίας έχει τη βάση του στην εμπορευματική παραγωγή που προ υπήρξε του καπιταλισμού. Η αξία των εμπορευμάτων εμπεριέχει τον μέσο κοινωνικά χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή των εμπορευμάτων των ξεχωριστών δηλαδή αξιών χρήσης. Έτσι μπορούν να ανταλλάσσονται -με τη μεσολάβηση του χρήματος που αντιπροσωπεύει συμβολικά την γενική ισοδύναμη αξία των εμπορευμάτων- εμπορεύματα που έχουν διαφορετική χρήση. Από μία τραβηγμένη άποψη ο νόμος της αξίας μοιάζει λίγο με το… αστικό δίκαιο που εξισώνει διαφορετικά άτομα και αμείβει διαφορετικά. Όχι τυχαία. Νόμος της αξίας και αστικό δίκαιο είναι επιβιώσεις των τρόπου παραγωγής (και διανομής όσον αφορά το δίκαιο!) που αντικαταστάθηκε χωρίς όμως να αντικατασταθούν η καταργηθούν οι οικονομικές και πολιτικές και ευρύτερα νομικές κατηγορίες του μέσα στον σοσιαλισμό.
Η εργατική τάξη και οι σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής του σοσιαλισμού δεν μπορούν να παραβλέψουν το νόμο της αξίας που λειτουργεί όχι μόνο γιατί υπάρχουν δύο κατά βάση τύποι ιδιοκτησίας στον σοσιαλισμό (παλλαϊκή κρατική στη βιομηχανία από τη μια, κολχόζνικη στην αγροτική οικονομία) που ανταλλάσσουν εμπορεύματα μεταξύ τους. Μία πολύ ισχυρή αιτία φυσικά για να εξακολουθεί να ισχύει ο νόμος της αξίας.
(απεύθυνση 10)
(…) Αλλά και γιατί επίσης η κοινωνική ιδιοκτησία δεν έχει ακόμα κατοχυρωθεί «σε απαραβίαστη και σταθερή βάση» -με τα λόγια του Στάλιν- και η εργασία δεν έχει γίνει ακόμα «ανάγκη και πηγή ζωής για τον εργάτη».
Έτσι η ποσότητα της εργασίας που καταναλώνεται για την παραγωγή προϊόντων εξακολουθεί να μετριέται με τη διαμεσολάβηση του νόμου της αξίας και όχι άμεσα και καθολικά.
(…)
Από αυτή τη θάλασσα αβεβαιοτήτων που γεννά σύγχυση την οποία εκμεταλλεύεται και αναπαράγει ο ταξικό αντίπαλος για να κλονίσει την πίστη στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος μπορούμε να αντλούμε βεβαιότητες για το ζήτημα που εξετάζουμε:
Αποσπάσματα από την ομιλία της σ/φισσας Φωτεινής Σαλονικίδου με θέμα: «40 χρόνια πολιτική διαδρομή του ΚΚΕ (μ-λ)»
Έγραφε ο Μάο το 1948 ότι για να κάνεις επανάσταση πρέπει να έχεις ένα επαναστατικό κόμμα. «Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα δημιουργημένο με βάση τη μαρξιστική-λενινιστική επαναστατική θεωρία και στυλ δεν μπορεί να οδηγηθεί η εργατική τάξη και ο λαός στη νίκη». Με αυτά τα λόγια άνοιγε την 1η της Συνδιάσκεψη η οργάνωσή μας το 1982, έχοντας επίγνωση της απόστασης που είχε να διανύσει για να ανυψωθεί σε αυτό που ο Μάο περιέγραφε. Έχοντας καθαρό πως μία μικρή οργάνωση, παρότι δεν αποτελεί ποσοτικά και ποιοτικά ένα συγκροτημένο κόμμα οργανικά δεμένο με την τάξη που πρεσβεύει, μπορεί να αναπτύσσεται στη σύνδεσή με την πάλη, πάντα μέσα στα όρια που θέτει η διαλεκτική της σχέση με αυτήν. Με την έννοια αυτή συνεχίζουμε να είμαστε στα πρώτα βήματα μιας μεγάλης διαδρομής.
(…)
Γράφαμε τότε ότι αν οποιοιδήποτε στο ξεκίνημα μιας επαναστατικής προσπάθειας, βάζανε τους εαυτούς τους και τις γνώσεις τους πλάι στην απεραντοσύνη των σκοπών τους και τις απαιτήσεις της εποχής, τότε σίγουρα θα το βάζανε στα πόδια. Μα διαπιστώναμε πως συμβαίνει στην ταξική πάλη οι επιλογές να γίνονται με διαφορετικό τρόπο. Από ανάγκη. Και ότι μόνον έτσι κινείται η ιστορία. Πόσο ισχυρό παραμένει αλήθεια αυτό το μήνυμα σήμερα.
(…)
Όταν ακόμη και οι εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις τσιμπούσαν στο δόγμα περί «παγκοσμιοποίησης» στα τέλη του ’90, το ΚΚΕ (μ-λ) αντίκρυζε το ιδεολόγημα αυτό ως αυτό που πραγματικά ήταν: ένα ιμπεριαλιστικό δόγμα γεννημένο στις δεξαμενές σκέψης των ισχυρότερων του πλανήτη, των ΗΠΑ, που μετά τις καταρρεύσεις είδαν την ιστορική ευκαιρία για παγκόσμια κυριαρχία. Χρειάστηκε να δοθούν μεγάλες κόντρες για αυτό που σήμερα φαίνεται αυτονόητο: (…) Ότι η φαινομενική παντοκρατορία των ΗΠΑ δεν ήταν παρά ένα στιγμιότυπο της ιστορίας, ότι η ανάλυση του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό δεν ξεπεράστηκε και ότι οι αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου κυοφορούσαν ακόμη πιο ολέθριες πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα του πλανήτη. Σήμερα πια αυτό γίνεται ολοφάνερο.
(…) Η οργάνωση μας εκτίμησε σωστά ότι μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ το κεφάλαιο θα ξεδιπλώσει με ένταση την επίθεσή του και διατύπωσε για πρώτη φορά την πρόταση της κοινής δράσης των αριστερών δυνάμεων στις αρχές του ’90. Σταδιακά, η κοινή δράση εισήχθη στο DNA μας. Βασίστηκε στην ανάλυση της νέας φάσης. Ωρίμασε μέσα στις δεκαετίες ως μία τακτική με πολιτικό στίγμα που να υπηρετεί την γραμμή του Μετώπου που παλεύουμε. (…)
(…) Για πρώτη φορά διατυπώσαμε το 2004 ότι οραματιζόμαστε ένα Μέτωπο Αντίστασης, που αργότερα εξειδικεύσαμε ως Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης με αιτήματα που αφορούν κάθε πτυχή της ζωής. (…) Ιδού το δικό μας σχέδιο: με αιχμή τις λαϊκές ανάγκες να δημιουργήσουμε κίνηση μαζών. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε χώρο σπουδών, σε κάθε συνοικία. Να ενωθούν οι εστίες και τα ρυάκια σε ένα ποτάμι, ένα μέτωπο. Επιδίωξή μας να ξαναπιστέψει ο λαός στις δυνάμεις του. Να αρχίσει να πετυχαίνει νίκες, να γυρίσει ο τροχός. Επάνω στην άρνηση του καπιταλισμού, μέσα στην πάλη να στερεώσουμε ξανά το σοσιαλιστικό όραμα.
Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Δημήτρη Γαγγάδη με θέμα: «Σε ποια χώρα ζούμε;»
Θέλουμε λοιπόν, να κάνουμε, όσο μπορούμε, μια κοινωνική ανάλυση, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, των μεσοστρομάτων και των αγροτών αλλά και να κατανοήσουμε και να εμβαθύνουμε στα χαρακτηριστικά του αντιπάλου μας, της αστικής τάξης και των μερίδων της, της φύσης του κράτους που έχει φτιάξει και των κατευθύνσεων που μπορεί να έχει, για να μπορέσουμε να την ανατρέψουμε.
(…)
Έτσι λοιπόν, σήμερα και μέσα από μια μακρά διαδικασία αναμετρήσεων, εφόδων και υποχωρήσεων, έχουμε (…) μια εργατική τάξη η οποία με βάση το σημερινό μείγμα εξάρτησης και το παραγωγικό μοντέλο που επιβάλλεται με την καθυστέρηση σε μέσα παραγωγής, την αποβιομηχάνιση και τους λίγους μαζικούς βιομηχανικούς χώρους, υπολείπεται σε εργάτες-μάζα δηλαδή εργατικό δυναμικό χειριστών που δουλεύουν στο κλασικό μοντέλο παραγωγής σε σειρά. Αντίθετα, πιο μαζικό φαίνεται να είναι το κομμάτι της εργατικής τάξης το οποίο έχει μια κάποια τεχνική ειδίκευση στο βιομηχανικό κλάδο, είτε από εμπειρία, είτε από την εκπαίδευση, το οποίο κυρίως είναι εξοικειωμένο με το κομμάτι της συντήρησης και των επισκευών, παρά με την κατασκευή.
(…)
(…) Η νέα γενιά, πέρα από τη συνείδηση που αποκτούσε, είτε από τη θέση της στην παράγωγή γιατί ήταν εργαζόμενη, είτε από τον οικογενειακό και κοινωνικό της περίγυρό, με βάση την καταγωγή της, ήταν πάντα απαλλαγμένη από τη σκουριά της ήττας, της διάλυσης και της αδρανοποίησης, που αρκετές φορές δημιουργεί ο χρόνος σε αρκετούς ανθρώπους μέσα σε ένα άδικο και κοινωνικά οπισθοδρομικό σύστημα. Ο Γάλλος διαφωτιστής Ζαν Ζακ Ρουσό πίστευε ότι, όσο μεγαλώνει ένας άνθρωπος, τόσο συντηρητικοποιείται. Μπορεί αυτή η αντίληψη να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν γενικός κανόνας, αλλά μια άδική κοινωνία σίγουρα με την πάροδο του χρόνου κάνει ισχυρότερο το αποτύπωμά της σε κάθε άνθρωπο. Η νέα γένια δεν διακατέχεται σε μεγάλο βαθμό από αυτή τη συντηρητικότητα, όχι με όρους μεταφυσικής, αλλά με τους υλικούς όρους με τους οποίος ένα νέος άνθρωπος πηγαία δεν ανέχεται την εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Νίκου Παπαβασιλείου με τίτλο:
«Η σύγχρονη κόκκινη ματιά στην εποχή μας: Χρειαζόμαστε εκ νέου επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα!»
Να κρατήσουμε ολόκληρη την επαναστατική κατεύθυνση του πρώτου κύκλου του κομμουνιστικού κινήματος, απέναντι στο κεφάλαιο, την αστική τάξη, το αστικό κράτος και τον ιμπεριαλισμό. Η καπιταλιστική παλινόρθωση θέτοντας το ζήτημα του μπλοκαρίσματος και της ανατροπής του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού μιας κοινωνίας πήγε προφανώς και φυσικά μέχρι και το τέλος της «αντίστροφης πορείας». Έθεσε και το ζήτημα της άρνησης της επανάστασης και συνακόλουθα το ζήτημα της άρνησης της ταξικής αδιαλλαξίας των από κάτω μέσα στα πλαίσια της ταξικής πάλης στο έδαφος του καπιταλισμού. Ο συσχετισμός που διαμόρφωσε για το σύστημα η παλινόρθωση και η ήττα είναι φανερό ότι λειτουργεί αρνητικά έως και διαλυτικά και στο επίπεδο της πρωτόλειας συγκρότησης της πάλης αλλά και στις περιπτώσεις που η πάλη αυτή φτάνει σε ανώτερο επίπεδο.
Να κατακτήσουμε και να αναπτύξουμε τα διδάγματα από την ιστορική πείρα της δικτατορίας του προλεταριάτου, το δρόμο που άνοιξε η ΜΠΠΕ στο κεφάλαιο αυτό (…) α) (…) Η νέα πάλη για το συνολικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, θα κριθεί από το ρόλο που μέσα σε αυτήν θα κατακτά η ίδια η εργατική τάξη. Σε αυτή τη βάση στα πλαίσια της επανάστασης και για το προχώρημα της σε σοσιαλιστική-κομμουνιστική κατεύθυνση είναι ζητούμενη μια εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης στη βάση των νέων συνθηκών που διαμορφώνονται μετά την επανάσταση. Μια νέα συγκρότηση που θα πατήσει σε αυτήν που η εργατική τάξη κατέκτησε στο έδαφος του καπιταλισμού για να ηγηθεί και να κάνει την επανάσταση, αλλά ταυτόχρονα θα την αναπτύξει σε συγκρότηση που θα της δίνει την καθοριστική αρμοδιότητα στην παραγωγή και σε όλα τα πεδία-λειτουργίες της νέας κοινωνίας που οικοδομείται (…) β) Ο ρόλος του Κόμματος στις νέες συνθήκες είναι και αυτός νέος στο πλαίσιο της νέας σχέσης τάξη –Κόμμα- κράτος που χρειάζεται να οικοδομηθεί στα πλαίσια της επανάστασης και της μεταβατικής κοινωνίας. Εδώ το κράτος δεν είναι το αστικό αλλά το εργατικό-λαϊκό που αποτελεί όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς ωστόσο να ταυτίζεται με αυτήν. Και η «κίνηση των πραγμάτων» χρειάζεται να έχει την ιστορική φορά προς την κατεύθυνση της απονέκρωσης του κράτους και όχι βέβαια προς την ενίσχυση του και στη μετατροπή του στο «όργανο-σύμβολο» και «εγγυητή» της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Το Κόμμα συνεπώς υπαγορεύει ή και ορίζει την πολιτική στο κράτος, στη βάση αυτής της κατεύθυνσης.(…) Την υπαγορεύει και την ορίζει στη βάση της αρμοδιότητας που κατακτά κάθε στιγμή μέσα στην ταξική πάλη και εκφράζοντας τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης.
(…)
Η εκ νέου συγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος είναι η πιο επιτακτική, η πιο σπουδαία για τους εργάτες και τους λαούς, ανάγκη της εποχής μας.
Είμαστε πεπεισμένοι ότι με βάση τα δεδομένα που διαμορφώνονται στην ταξική πάλη αλλά και με βάση τις σημερινές μας αφετηρίες, τις κατακτήσεις της 40χρονης διαδρομής μας, μπορούμε να βαδίσουμε σε αυτήν την υπόθεση.
Είμαστε πεπεισμένοι ότι ισχύει η εκτίμηση μας για την δυνατότητα της «ανισόμετρης» -σε σχέση με τα καθαυτά αποτελέσματα των αγώνων- ενίσχυσης των κομμουνιστικών δυνάμεων.
Σε αυτό λοιπόν τον σπουδαίο, γεμάτο δυσκολίες και απαιτήσεις, δίκαιο και ελπιδοφόρο αγώνα της εκ νέου συγκρότησης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος καλούμαστε να προχωρήσουμε!
