Ανακοίνωση Τύπου των Νέων του ΚΚΕ (μ-λ) | Χαιρετίζουμε το μαζικό ξεσηκωμό της νεολαίας της Ινδίας – Το σύστημα που τη θεωρεί «κατσαρίδα» θα τη βρίσκει πάντα απέναντί του

0

 Οι νέοι και οι νέες του ΚΚΕ (μ-λ)− χαιρετίζουμε τον μαζικό ξεσηκωμό της νεολαίας, των φοιτητών, των ανέργων και των εργαζόμενων νέων στην Ινδία που εδώ και εβδομάδες βγαίνουν στους δρόμους, αψηφώντας την καταστολή και τις συκοφαντίες της κυβέρνησης Μόντι. Το λεγόμενο «Κίνημα της Κατσαρίδας» (Cockroach Movement) εκφράζει την δίκαιη οργή και την αγανάκτηση που γεννάει το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης που διαλύει τα δικαιώματα και το μέλλον των παιδιών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. 

Η νεολαία της Ινδίας σήκωσε το γάντι και οικειοποιήθηκε τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό του προέδρου του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ινδίας, Σούρια Καντ, που τον Μάιο του 2026 αποκάλεσε τους άνεργους νέους της Ινδίας «κατσαρίδες» και «παράσιτα». Μία φράση που διαδόθηκε όπως η πυρκαγιά σε ξερό χωράφι μεταξύ των νέων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θέτοντας το ερώτημα: «Τι θα γινόταν αν όλες οι κατσαρίδες ενώνονταν;». Αυτό που ξεκίνησε ως διαδικτυακή σάτιρα  πήρε σάρκα και οστά στους δρόμους της Ινδίας με βάση τις μεγάλες αγωνίες και τα πραγματικά αδιέξοδα που βιώνει η νέα γενιά. 

Τη Δευτέρα 20/7/2026 πάνω από 50.000 νέοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους του Νέου Δελχί, στη μεγαλύτερη διαδήλωση που είδε η πρωτεύουσα της Ινδίας την τελευταία πενταετία και ήρθαν αντιμέτωποι τη βίαιη κρατική καταστολή. Αφορμή για τον μαζικό ξεσηκωμό στάθηκε η διαρροή θεμάτων του NEET-UG 2026, της μεγαλύτερης -με 2 εκατομμύρια υποψηφίους- εισαγωγικής εξέτασης για τις ιατρικές σχολές στην Ινδία που οδήγησε 20 υποψήφιους νέους στην αυτοκτονία. Ο απάνθρωπος ανταγωνισμός για ελάχιστες θέσεις σε πανεπιστήμια και δημόσιες υπηρεσίες, οι επαναλαμβανόμενες διαρροές θεμάτων, οι κραυγαλέες ταξικές διακρίσεις στη λειτουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Εξετάσεων (NTA), σε συνδυασμό με την ανεργία και την αίσθηση της νεολαίας ότι το μέλλον της καθορίζεται από ένα κοινωνικό σύστημα που την περιφρονεί όπως τις κατσαρίδες, τροφοδότησαν το μεγάλο ποτάμι οργής των χιλιάδων νέων που ξεχύθηκαν στους δρόμους του Νέου Δελχί, με διαδηλώσεις, καθιστικές διαμαρτυρίες, ακόμη και με απεργία πείνας. 

Στα άμεσα αιτήματα των διαδηλωτών ήταν η παραίτηση του Υπουργού Παιδείας Νταρμέντα Πραντάν, η αποζημίωση των οικογενειών των νεκρών παιδιών, να σταματήσουν οι διώξεις των διαδηλωτών και να παρθούν μέτρα που να σταματούν τις διαρροές θεμάτων και τις διακρίσεις κατά την πρόσβαση στις θέσεις των πανεπιστημίων. Η βίαιη κρατική καταστολή, με εκατοντάδες νέους τραυματίες στα νοσοκομεία της χώρας και ξυλοδαρμούς νεαρών κοριτσιών από την αστυνομία, δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει το ποτάμι της οργής.

Η πρόσφατη αναδίπλωση της κυβέρνησης Μόντι και οι πολιτικές εξελίξεις με την παραίτηση του Υπουργού Παιδείας το Σάββατο 25/7/2026, που πυροδότησαν οι επίμονες κινητοποιήσεις, επιβεβαιώνουν το φαινομενικά σιδερένιο σύστημα της βαρβαρότητας, μόνον άτρωτο δεν είναι. Επιβεβαιώνουν επίσης ότι παρά την κρατική καταστολή, την βία και τις συκοφαντίες των μηχανισμών του συστήματος, η αγωνιζόμενη νεολαία διαθέτει τη δύναμη να ανατρέπει τους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και να βγαίνει στο προσκήνιο. Και βέβαια, οι νέοι και  οι νέες της Ινδίας, μέσα από την πάλη τους θα διαπιστώσουν πολυ σύντομα, πως δεν φτανει η παραιτηση ενος υπουργού για να ανατραπει η πολιτική που τους στερεί το δικαίωμα στις σπουδες και τη ζωή.

Οι αγώνες των νέων της Ινδίας αποτελούν μέρος της κοινής πάλης των λαών απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων. Είναι οι ίδιες πολιτικές που στον τόπο μας διαλύουν τα δικαιώματα της νεολαίας, την αποκλείουν με ταξικούς φραγμούς από τις σπουδές και το μέλλον, την καταστέλλουν βίαια και την πυροβολούν με σφαίρες στο κεφάλι, ενώ στις πανελλαδικές εξετάσεις την οδηγούν ως και στην αυτοκτονία με την αίσθηση ότι αυτός ο κόσμος αυτός δεν τη χωράει. Η κατάσταση των νέων της Ινδίας που πασχίζουν για μια σταθερή και στοιχειωδώς αμειβόμενη θέση εργασίας, επιβεβαιώνει ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη –που είναι εξαιρετικά γρήγορη στη χώρα αυτή- όχι μόνο δεν μεταφράζεται σε καλύτερες συνθήκες ζωής για τις εργαζόμενες μάζες, αλλά οικοδομείται πάνω στο ξεζούμισμα του λαού και των παιδιών του. Τίποτα δεν έχει να περιμένει η νέα γενιά από το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης – μόνο με τους αγώνες  της μπορεί να ανοίξει δρόμο για μια ζωή με δικαιώματα.

Να δυναμώσει η πάλη της νεολαίας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση

Κάτω η κρατική τρομοκρατία και η καταστολή

Κοινοί αγώνες και διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών – Κοινοί αγώνες της νεολαίας για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες

26/7/2026

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΤΡΑ | νέοι - νέες του ΚΚΕ(μ-λ): Παρέμβαση στη συναυλία του ΛΕΞ

0

Ακολουθεί η προκήρυξη που μοιράστηκε στη συναυλία του ΛΕΞ:

Ο κόσμος τους δεν μας χωράει...

να βγούμε ξανά στους δρόμους και να φτιάξουμε τον δικό μας!

Το παρόν που μας έχουν φτιάξει και το μέλλον που μας ετοιμάζουν βρωμάει θάνατο, σκλαβιά και εκμετάλλευση! 

Η καθημερινότητα μας είναι γεμάτη από πίεση, άγχος, κατάθλιψη και μας κάνουν να νιώθουμε ότι όλη η ευθύνη είναι δική μας. Ότι εμείς φταίμε για αυτό που ζούμε. 

Τα αφεντικά, μας λένε τεμπέληδες και ότι δεν θέλουμε να δουλέψουμε την ίδια στιγμή που μας δίνουν ψίχουλα για μεροκάματα. 

Οι κυβερνήσεις όλες δουλεύουν για τα αφεντικά και για τους φονιάδες του πλανήτη. Δεν έχουν λεφτά λένε για εμάς, αλλά για να δολοφουν τα αδέρφια μας στην Παλαιστίνη λεφτά υπάρχουν. 

Και ενώ μας έχουν γεμίσει με όλα αυτά τα αδιέξοδα θα μας στείλουν και στον πόλεμο που ετοιμάζουν οι μεγάλες δυνάμεις να σφαγιαστουμε με τους άλλους λαούς για τα συμφέροντα τους. 

Η κάθε μια και ο καθένας μας γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή η ζωή δεν μας κάνει. 

Όπως γεμίζουμε στάδια για την μουσική που εκφράζει τον πόνο μας έτσι να γεμίσουμε και τους δρόμους ξανά. Με την ίδια και με μεγαλύτερη ένταση! Να σταματήσουμε να εκτονωνουμε την οργή μας! Να την βγάλουμε μπροστά και να παλέψουμε για μια κοινωνία που θα χωράει τα όνειρα μας. 

Οι μπάτσοι μας κυνηγάνε στα σχολεία, στις πλατείες, στις σχολές λες και είμαστε εγκληματίες. Μήπως τελικά μας φοβούνται;

Είναι σίγουρο ότι μας φοβούνται, ότι θα έρθει ο καιρός που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει! 

Στους δρόμους και στον αγώνα λοιπόν, όλες και όλοι μαζί, θα καταλάβουμε ότι «οι ζωές μας αξίζουν αδερφούλη»!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προκήρυξη Νέων του ΚΚΕ(μ-λ) για αποχή από τις Ευρωεκλογές

0

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΚΑΛΠΕΣ

Να συρθούμε στις κάλπες της ΕΕ θέλουν όλοι εκείνοι που έχουν βάλει στο στόχαστρο τις ζωές και το μέλλον μας. Μας απειλούν πως εάν δεν πάμε να ψηφίσουμε θα έχουμε μεγάλη ευθύνη για την αβέβαιη σταθερότητα του ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος. Με την σειρά τους όλες οι αποχρώσεις του ευρωπαϊκού μονόδρομου στην χώρα εκβιάζουν την συμμετοχή μας στο εκλογικό πανηγύρι που έχει στηθεί για να εξασφαλιστεί η υποβαθμισμένη θέση της χώρας μας στον ευρωπαϊκό χώρο.

Η προοπτική μας όμως στο περιβάλλον της «ενωμένης» Ευρώπης δεν έχει καμία σχέση με τις αγωνίες και τις ελπίδες μας για μια ζωή με δικαιώματα.

• Οι δημοκρατικές ελευθερίες συμπιέζονται από το ευρωπαϊκό δόγμα νόμου και τάξης. Στην ψεύτικη δημοκρατία της ΕΕ οι φωνές που δεν συμβιβάζονται με τις επιλογές της φιμώνονται. Οι διαδηλώσεις, ο συνδικαλισμός και κάθε μορφή πάλης έχουν βγει εκτός νόμου.

• Για κάθε χώρα της Ευρώπης έχουν διαμορφωθεί τα σκλαβοπάζαρα και τα σύγχρονα κάτεργα που έχουν βαφτίσει απασχόληση. Τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά πρότυπα έχουν χτιστεί όλες οι ελαστικές σχέσεις εργασίας που δεν εξασφαλίζουν κανένα δικαίωμα.

• Όσα συμβαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση, οι ταξικοί φραγμοί, η εντατικοποίηση, το γκρέμισμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων, το βίαιο πέταγμα έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία χιλιάδων μαθητών έχουν ευρωπαϊκή σφραγίδα. Έμπνευση της ΕΕ είναι η μετατροπή της εκπαίδευσης από δημόσιο δικαίωμα σε είδος πολυτελείας για λίγους και εκλεκτούς.

• Στην Ευρώπη του ιμπεριαλισμού και των ανταγωνισμών ο πόλεμος ήταν, είναι και θα είναι η διέξοδος για τους ισχυρούς του πλανήτη. Από την Ουκρανία, την Παλαιστίνη, την Μέση Ανατολή μέχρι την Αφρική και τα Βαλκάνια οι ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις της ΕΕ είναι συνένοχες για το διαρκές μακελειό εις βάρος των λαών. Οι ζωές μας προορίζονται για τις πολεμικές τους μηχανές από το οικοδόμημα που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο για πρόσφυγες και μετανάστες.

• Για τους λαούς της Ευρώπης το δικαίωμα στη ζωή είναι υπό αίρεση. Η πανδημία που ξέσπασε πριν από μερικά χρόνια αποκάλυψε την απανθρωπιά της πολιτισμένης Ευρώπης που δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή για την προστασία μας από τον θανατηφόρο ιό. Καμία υγειονομική κρίση δεν εμπόδισε τα απανωτά χτυπήματα στην ουσιαστική πρόληψη και περίθαλψη.

• Η εξάρτηση της χώρας μας από την ΕΕ (και τις ΗΠΑ) μεταφέρει διογκωμένα τα ευρωπαϊκά προβλήματα και τις αντιλαϊκές οδηγίες στο εσωτερικό της Ελλάδας. Τα Μνημόνια, ο αυστηρός έλεγχος από τους ενωσιακούς μηχανισμούς και η σκληρή εξάρτηση από τις μεγάλες δυνάμεις αλυσοδένουν την χώρα και τον λαό στο άρμα των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Η Πράσινη Μετάβασή τους αφήνει λεηλατημένο τον φυσικό μας πλούτο. Το τρένο της ανάπτυξης τους εκτροχιάστηκε στα Τέμπη, σε αυτό το έγκλημα που μερίδιο ευθύνης έχουν τα ευρωπαϊκά επιτελεία. Η μια αρνητική πρωτιά μετά την άλλη σε ακρίβεια, ανεργία, χαμηλούς μισθούς, συρρίκνωση της παραγωγής είναι τα αποτελέσματα της συμμετοχής μας σε έναν μηχανισμό που μας υπολογίζει μόνο για σερβιτόρους και αναλώσιμους που θα μεταναστεύσουν σε όσες ευρωπαϊκές χώρες θα προσφέρουν λίγα ψίχουλα παραπάνω.

Εμείς οι νέοι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και οι μαθητές δεν θέλουμε το μαύρο ευρωπαϊκό μέλλον που μας υπόσχονται. Η δική μας προοπτική βρίσκεται έξω από την φυλακή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έξω από τα εγκληματικά της οράματα. Δεν θα νομιμοποιήσουμε με την ψήφο μας την φάρσα των ευρωεκλογών. Θα τους χαλάσουμε την γιορτή με την ΑΠΟΧΗ μας από τις κάλπες που έχουν στήσει οι Ευρωπαίοι δυνάστες και οι ντόπιοι υποστηρικτές τους. Μια τέτοια πράξη μπορεί να αποτελέσει δήλωση ενεργητικής συμμετοχής στους αγώνες που έρχονται ενάντια σε ευρωπαϊκούς μονόδρομους και αδιέξοδα που μας έχουν φορτώσει.

ΝΕΟΙ - ΝΕΕΣ του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νέοι - νέες του ΚΚΕ(μ-λ) | Με ψηλά τις γροθιές! Με αγώνες να κερδίσουμε τη ζωή και το μέλλον που μας αξίζει! - Να συμμετάσχουμε μαζικά στην ΑΠΕΡΓΙΑ της Τετάρτης 17 Απρίλη!

0

 Με ψηλά τις γροθιές! 

Με αγώνες να κερδίσουμε τη ζωή και το μέλλον που μας αξίζει!

Η περίοδος ξεχειλίζει απ’ την οργή και την αγανάκτηση του λαού, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Το σάπιο αυτό σύστημα, που υπηρετεί η πολιτική αυτή και όλοι οι διαχειριστές του, δεν σταματά να δολοφονεί, να συνθλίβει κάθε δικαίωμα και ελευθερία, να επιδιώκει την καταπίεση και την υποταγή μας, με κάθε τρόπο. Για το σύστημα της βίας και εκμετάλλευσης δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Οι εκφραστές του ξέρουν πολύ καλά ότι η οργή μας, που βράζει, θα ψάξει δρόμο έκφρασης στη συγκρότηση αγώνων και αντιστάσεων. Και γι' αυτό θωρακίζονται.

Η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής εντείνεται και στόχο έχει το τσάκισμα και τη φίμωση κάθε φωνής αντίστασης. Η βιομηχανία συνδικαλιστικών και πολιτικών διώξεων, που έχει απλωθεί σε εκπαιδευτικούς και σε άλλους εργασιακούς χώρους, οι 49 συλλήψεις φοιτητών στη Θεσσαλονίκη, οι συλλήψεις και τα κυνηγητά μαθητών, οι απολύσεις στο ΕΚΠΑ, αποτελούν κάποια παραδείγματα αυτής της πολιτικής.

Στην πραγματικότητα φοβούνται και θέλουν να βγάλουν στην παρανομία τους αγώνες και τα όργανα πάλης μας. Τα σωματεία μας, τους συλλόγους, τις γενικές συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις. Με εργαλείο τους νόμους Χατζηδάκη – Γεωργιάδη, τον νόμο για τον νέο ποινικό κώδικα (που καθόλου «στα χαρτιά» δεν έχουν μείνει, αντίθετα εφαρμόζονται κανονικότατα), και συνολικά όλο το νομικό οπλοστάσιο, δίνεται η δυνατότητα στην κυβέρνηση και στο σύστημα, συνολικά, να επιβάλει τέτοιες πρακτικές και τακτικές.

Η ίδια πολιτική είναι που δίνει χώρο και οπλίζει τους φασίστες και νέο-ναζί να παίξουν τον βρώμικο και δολοφονικό τους ρόλο. Ως γνήσια παιδιά και υπηρέτες του καπιταλισμού τα βάζουν με τους αδύναμους και τους καταπιεσμένους. Επιτίθενται σε αγωνιστές, σε αγωνιζομένους μαθητές, σε πρόσφυγες, σε μετανάστες, σε μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Η ίδια πολιτική είναι που γεμίζει ασφυκτικά την πόλη μας με κλούβες και ΜΑΤ, για να κάνουν το… «καθήκον τους». Να υπηρετήσουν, δηλαδή, πιστά τον θεσμικό τους ρόλο να καταστέλλουν δολοφονικά κινητοποιήσεις και να τρομοκρατούν αγωνιστές. Παρουσία τους, δολοφονήθηκε ο Φύσσας, ο Ζακ, η 28χρονη Κυριακή Γρίβα. Με το δικό τους χέρι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. 

Δεν μας τρομοκρατούν! Θα αντισταθούμε στους δρόμους του αγώνα!

Όπως βγήκαμε μαζικά στους δρόμους, διαδηλώνοντας σε ολόκληρη τη χώρα, για πάνω από τέσσερεις μήνες, και με συνελεύσεις, καταλήψεις και συλλογικό μαζικό αγώνα αντιπαλέψαμε το νόμο Πιερρακάκη για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και για μια σκληρά ταξική παιδεία. Έναν αγώνα που μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί! 

Ο κόσμος που φτιάχνουν δε χωράει τον δικό μας! Ξέρουν ότι ο μόνος που μπορεί να ανατρέψει τοσύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης είναι ο αγώνας μας. Τρέμουν γιατί ξέρουν τη δύναμη μας. Τρέμουν και επιδιώκουν να συντρίψουν κάθε δυνατότητα αντιπαράθεσης με τη σαπίλα τους.

Στους αγώνες που ξεσπούν, βρίσκεται η ελπίδα! Μέσα στην πάλη γεννιούνται συνειδήσεις, οργανώνεται, συγκροτείται και δυναμώνει η φωνή μας, βρίσκονται τα «υλικά» για μια καλύτερη ζωή. Σε αυτόν τον δρόμο, δε χωράνε εκλογικές αυταπάτες, δε χωράει η ανάθεση σε σωτήρες, δε χωράει διαπραγμάτευση! Ο δρόμος του αγώνα είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μας φέρει νίκες.

• Αγώνας για δουλειά, σπουδές, ελευθέριες!
• Κάτω η πολιτική της φασιστικοποιιησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής!
• Η τρομοκρατία δεν μας σταματά!

Να συμμετάσχουμε μαζικά στην ΑΠΕΡΓΙΑ της Τετάρτης 17 Απρίλη

11 πμ στα ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

10/4/2024

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νέοι-νέες του ΚΚΕ(μ-λ) | ΑΘΗΝΑ - Ανοιχτή συζήτηση την Παρασκευή 9/2 στο Εκτός των Τειχών

0

 

Οι νέοι-νέες του ΚΚΕ (μ-λ) διοργανώνουν ανοιχτή συζήτηση με τίτλο "Η νεολαία αγωνίζεται - Πρέπει να συνεχίσει - Μπορεί να νικήσει" την Παρασκευή 9/2 στις 19:30 στο βιβλίο-καφέ "εκτός των τειχών". 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νέοι - νέες του ΚΚΕ(μ-λ) | Οι τραμπουκισμοί και οι προπηλακισμοί δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ αριστερή λογική

0

Με οργανωτική αντιπαράθεση με κράνη και καδρόνια επέλεξαν οι οργανώσεις των ΕΑΑΚ να λύσουν τις διαφορές τους την πρώτη μέρα του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου. Το ξύλο, οι προπηλακισμοί και η ανούσια οργανωτική σύγκρουση  ανάμεσα σε ΑΡΑΣ και ΑΡΙΣ, μέσα στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου για το χώρο του καθενός, είναι άλλο ένα επεισόδιο στο μακρόχρονο σήριαλ βίας και τραμπουκισμών  των δυνάμεων των ΕΑΑΚ (όλων των δυνάμεων, χωρίς εξαίρεση). Αντιπαράθεση κενή και ανούσια, χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Αντιπαράθεση του πολιτικού τίποτα που μόνο σκοπό έχει να ντοπάρει ένα δυναμικό στη βάση της οργανωτικής σύγκρουσης, για να κρύψει την πολιτική συρσίματος πίσω από αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα  (ΜΕΡΑ25 και ΚΚΕ) όπως έχουν επιλέξει αυτές οι δυνάμεις να κάνουν.

Είναι το λιγότερο ντροπή να αναπαράγονται με τον χειρότερο τρόπο (και ιδιαίτερα 50 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου) πρακτικές και λογικές που δεν έχουν καμία σχέση με το αριστερό, επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Ξέρουμε πολύ καλά πως η πολιτική κουλτούρα αυτών των χώρων διαπαιδαγωγεί το δυναμικό τους με το προφίλ νεολαίων που, όσο πιο πολύ επιβάλλονται με τη βία και με τα αστικά πρότυπα που πλασάρει το σύστημα, τόσο πιο αριστεροί και αγωνιστές (τρομάρα τους!) θεωρούνται. Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτές οι λογικές ήταν και είναι ξένες στο αριστερό κίνημα. Όχι γιατί η αριστερά διακατέχεται από πασιφισμό, αλλά γιατί κατά κύριο λόγο πολιτικοποιεί και επιχειρηματολογεί τις διαφωνίες, επιδιώκει τη διαπάλη και το ξεκαθάρισμα των πολιτικών γραμμών μέσα στο κίνημα και βρίσκει δικαίωση στη γραμμή της μόνο όταν αυτή αγκαλιάζεται περισσότερο από τη νεολαία και τον λαό. Προσπαθούν να κρύψουν αυτές οι δυνάμεις τη χρόνια δεξιά τους μετατόπιση και το σοκ και τον κλονισμό που τους προκάλεσε η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ πριν από αρκετά χρόνια, όταν και είδαν τη μεγάλη ευκαιρία της “αριστερής” κυβέρνησης να υλοποιείται χωρίς αυτούς. Αυτό είναι το “ενιαίο κεκτημένο των ΕΑΑΚ” και του μεταβατικού προγράμματος που έχουν υιοθετήσει χρόνια τώρα. Η κενού πολιτικού περιεχομένου αντιπαράθεση και η προσπάθεια ηγεμονισμού σε ένα σχήμα το οποίο υπάρχει μόνο για να καταγράφεται εκλογικά. Οι αγωνιστές του αριστερού κινήματος, οι δυνάμεις και οι παρατάξεις της επαναστατικής Αριστεράς, πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε αυτές τις πρακτικές. Κανένα χώρο δεν έχουν στο αριστερό επαναστατικό κίνημα οι τραμπουκισμοί και οι εικόνες που είδαμε μέσα στο Πολυτεχνείο. Αντίθετα, είναι φτηνή αντιγραφή της πολιτικής αντίληψης που κληροδότησε το ρεφορμιστικό ΚΚΕ όταν έχασε την επαναστατική του κατεύθυνση, για να αντιπαρατεθεί σε όποιον έκανε πολιτική κριτική.

Όσο μας αφορά δεν θα μπούμε σε καμία διαδικασία να βρούμε δίκιο ή άδικο σε αυτήν την αντιπαράθεση, γιατί υπάρχει και εξελίσσεται -χρόνια τώρα- με τον ίδιο τρόπο: με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια, με μαφιόζικα ραντεβού σε σχολές και χώρους όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί η πολιτική και η διαπάλη απόψεων. Είναι αντιπαράθεση εκφυλιστική, πέρα και έξω από κάθε αριστερή αντίληψη, και δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα. Καταγγέλλουμε τα σκηνικά βίας και καλούμε τη νεολαία να γυρίσει την πλάτη σε αυτές τις δυνάμεις και σε αυτές τις λογικές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Νέοι-νέες του ΚΚΕ(μ-λ): Κάλεσμα σε διαδήλωση αλληλεγγύης στο γαλλικό λαό, Δευτέρα 3/7

0

Η δολοφονία του 17χρονου μαθητή Ναέλ από την αστυνομία, έχει βάλει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φωτιά στα γαλλικά προάστια! Παρά την προσπάθεια συγκάλυψης από την αστυνομία, εκατοντάδες χιλιάδες λαού, κυρίως μετανάστες, διαδηλώνουν, καταγγέλλοντας την κρατική δολοφονία. Ελάχιστο καιρό μετά τις τεράστιες απεργίες, ο γαλλικός λαός βγαίνει μαζικά ξανά στο προσκήνιο. Οι συλλήψεις είναι εκατοντάδες καθημερινά και στους δρόμους γίνονται σκληρές συγκρούσεις. Τα ΜΜΕ προσπαθούν να στρέψουν τους ντόπιους απέναντι στους μετανάστες, ώστε να μην συναντηθούν τα <<προάστια>>με το εργατικό κίνημα.

Οι δολοφονίες δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά, ούτε αποτέλεσμα της <<αστυνομικής αυθαιρεσίας>>. Είναι η συνειδητή κορύφωση της καταστολής από πλευράς συστήματος, που εκπαιδεύει και διαμορφώνει συνειδησιακά την αστυνομία για να δέρνει και να τρομοκρατεί και πού ταυτόχρονα την αθωώνει ή την ρίχνει στα μαλακά ακόμα και σε εν ψυχρώ δολοφονίες.

Τα ίδια συμβαίνουν και εδώ. Μόνο λίγοι μήνες πέρασαν από την εκτέλεση του 15χρονου Ρομά στα δυτικά της Θεσσαλονίκης, ενώ η νεολαία δεν ξεχνά τις δολοφονίες των Καλτεζά, Γρηγοροπούλου, Σαμπάνη. 

Να μη συμβιβαστούμε με τη μαύρη προοπτική, με το σύστημα που δολοφονεί. Αλληλεγγύη στον εξεγερμένο γαλλικό λαό!

Όλοι και όλες στη διαδήλωση έξω από το γαλλικό προξενείο Δευτέρα 3/7 στις 19:00

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η οργή ξεχείλισε στο Παρίσι! Τα προάστια φλέγονται!

0

Ο 17χρονος Ναέλ ήταν μαθητής τεχνικού λυκείου στο Παρίσι. Παράλληλα, δούλευε σαν ντελιβεράς με το ποδήλατό του για να υποστηρίξει την οικογένειά του. Ενώ οδηγούσε ένα αυτοκίνητο το μεσημέρι της Τρίτης, αστυνομικοί τον σταματούν για έλεγχο. Του φωνάζουν: «θα φας σφαίρα στο κεφάλι!». Λίγα δευτερόλεπτα μετά, τον πυροβολούν εξ επαφής. Η αρχική ανακοίνωση της αστυνομίας μιλά για «απόπειρα εμβολισμού με αυτοκίνητο». Για κακή τους τύχη, ένας περαστικός έχει τραβήξει βίντεο το συμβάν και το δημοσιεύει στα social media.

Από το βράδυ της Τρίτης, τα προάστια του Παρισιού φλέγονται! Εκατοντάδες χιλιάδες λαού, κυρίως μετανάστες, διαδηλώνουν, καταγγέλλοντας την κρατική δολοφονία. Στο δρόμο έχουν βγει μαζικά και στην υπόλοιπη χώρα, με τη νεολαία να δίνει τον τόνο των κινητοποιήσεων. Η κυβέρνηση Μακρόν έβγαλε και πάλι στο δρόμο ειδικές δυνάμεις καταστολής, λίγους μήνες μετά τις μαζικές απεργίες ενάντια στο νόμο για το ασφαλιστικό. Οι συλλήψεις είναι εκατοντάδες καθημερινά και στους δρόμους γίνονται σκληρές συγκρούσεις. Τα ΜΜΕ προσπαθούν να στρέψουν τους ντόπιους απέναντι στους μετανάστες, ώστε να μη συναντηθούν τα «προάστια» με το εργατικό κίνημα.

Η δολοφονία του Ναχέλ δεν είναι σε καμία περίπτωση μεμονωμένο γεγονός. Τις τελευταίες δεκαετίες τα περιστατικά αυτά επαναλαμβάνονται, με την αλληλουχία των γεγονότων να είναι σχεδόν πανομοιότυπη. Η αστυνομία δολοφονεί νέους μετανάστες, λέει ψέματα και στη συνέχεια εξαπολύει μεγάλη καταστολή σε βάρος των εξεγερμένων.

Η καταστολή και οι δολοφονίες δεν είναι αποτέλεσμα αστυνομικής «αυθαιρεσίας». Οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται, εξοπλίζονται και καθοδηγούνται ιδεολογικά από έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό, από ένα ολόκληρο σύστημα. Ακόμα και όταν σκοτώνουν αθώους έφηβους, πέφτουν στα μαλακά ή αθωώνονται εντελώς. Έτσι, τα δικαστήρια και οι κυβερνήσεις δίνουν το πράσινο φως για τη συνέχιση της ίδιας δολοφονικής δράσης. Οι απόψεις που ζητούν «εκδημοκρατισμό», «επανεκπαίδευση» ή «μείωση χρηματοδότησης» για τις δυνάμεις καταστολής συσκοτίζουν την αιτία του προβλήματος.

Τα ίδια γίνονται και στη χώρα μας. Γρηγορόπουλος, Καλτεζάς, Σαμπάνης Φραγκούλης είναι μερικά μόνο από τα θύματα της κρατικής βίας. Στη θέση τους θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς.

Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας ως αποτέλεσμα της στήριξης από την αστική τάξη, η άνοδος των ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων δείχνουν ποια θα είναι η επόμενη μέρα των εκλογών. Ο «κυρίαρχος λαός» θα ξαναγίνει «εχθρός λαός». Η επίθεση στα δικαιώματά μας θα ενταθεί και θα δικαιολογείται με το μανδύα της δημοκρατικότητας. Η τρομοκρατία, οι διώξεις αγωνιστών, η καταστολή, οι δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών θα συνεχιστούν. Η μαζική οργανωμένη λαϊκή αντίσταση είναι η μόνη πραγματική αντιπολίτευση απέναντι στην εγκληματική πολιτική του συστήματος.

Το μέλλον που μας τάζει αυτό το σύστημα είναι μαύρο. Η νεολαία να βγει ξανά στο δρόμο του αγώνα για να γίνουν τα σκοτάδια φως!

Αλληλεγγύη στη γαλλική νεολαία!
Κάτω η κρατική τρομοκρατία!
Αγώνας για ζωή με δικαιώματα!

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Συζήτηση των νέων του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Μαζική ήταν η συζήτηση των νέων του ΚΚΕ(μ-λ) που πραγματοποιήθηκε στις 11/6 στο βιβλιοκαφέ Εκτός των Τειχών. Τόσο από τις εισηγήσεις όσο και απ' τις τοποθετήσεις αναδείχθηκε η ζοφερή κατάσταση που ζουν ο λαός και η νεολαία, επισημάνθηκε αρκετές φορές πως η επίθεση θα συνεχιστεί αμείωτη, ανεξάρτητα απ' το αποτέλεσμα των εκλογών. Αναδείχθηκε η πεποίθηση πως μόνος δρόμος για να ανατραπεί η επίθεση και να ζήσει ο λαός και η νεολαία καλύτερες μέρες είναι η αντίσταση και ο αγώνας απέναντι στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που καλλιεργούνται από δυνάμεις της αριστεράς και τις λογικές της δήθεν χαμένης ψήφου προς τα μικρά κόμματα που καλλιεργούν ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜΕΡΑ25 και όχι μόνο .

Οι τοποθετήσεις από φοιτητές, ανέργους, εργαζόμενους παλιούς και νέους ανέδειξαν προβληματισμούς και έδωσαν μια πλήρη εικόνα για το τι βιώνουν οι νέοι και οι νέες όλων των ηλικιών. Επόμενες προεκλογικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ(μ-λ) την Τρίτη στο Περιστέρι και το Σάββατο στο Κερατσίνι.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Ανοιχτή συζήτηση των νέων του ΚΚΕ(μ-λ) (11/6, 18.00, Βιβλιοκαφέ "Εκτός των Τειχών")

0

Μετά και από τα αποτελέσματα των εκλογών στις 21/5 το σύστημα κάνει ξεκάθαρο ότι η επίθεση σε βάρος του λαού και της νεολαίας θα γίνει ακόμα πιο βαριά. Το ομολογούν ανοιχτά, λίγο πριν στήσουν τις επόμενες κάλπες.

Ενώ το σύστημα προσπαθεί να φτιάξει τις κυβερνήσεις και τις αντιπολιτεύσεις του, τα αστικά κόμματα έχουν κάνει με κάθε τρόπο ξεκάθαρη τη στράτευσή τους με τα ντόπια και ξένα αφεντικά. Έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι θα φέρουν επέλαση σε δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών.

Η φτώχεια και η ακρίβεια θα συνεχίσει να τσακίζει τα φτωχά και τα λαϊκά στρώματα, οι συνθήκες εργασίας θα γίνονται χειρότερες και οι μισθοί χαμηλότεροι, οι σπουδές ακόμα πιο άπιαστο όνειρο για τη νεολαία, ενώ θα συρρικνώνονται δικαιώματα και ελευθερίες. Ενώ η πολεμική απειλή θα συνεχίσει να υπάρχει και να εντείνεται.

Το σύστημα θέλει να μας τρομοκρατήσει. Να θεωρήσουμε την επίθεση δεδομένη και ασταμάτητη.

Φραγμό σε όλα αυτά μπορούν να βάλουν μόνο οι οργανωμένοι αγώνες του λαού και της νεολαίας. Με συντονισμό και κοινή δράση, με αντίσταση και οργάνωση!

Ό,τι και να βγάλει αυτή η κάλπη, το μέλλον μας είναι στους αγώνες!

Σε αυτά τα πλαίσια συζητάμε ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιούνη.

Στις 11/6 και ώρα 18:00 στο Εκτός των Τειχών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νέοι-νέες ΚΚΕ(μ-λ) | «Είμαστε 17-18 χρονών και ψηφίζουμε πρώτη φορά… Τώρα λοιπόν ακούστε»

0

Ναι, ψαχνόμαστε. Τα συζητάμε καθημερινά στα πηγαδάκια, όταν μαζευόμαστε σε σχολεία, σπίτια, πάρκα και πλατείες… Τα ΜΜΕ και τα μεγάλα κυβερνητικά κόμματα έχουν πέσει σαν τα κοράκια πάνω από τα κεφάλια μας για να μας πείσουν να ψηφίσουμε αυτούς που μας διαλύουνε το μέλλον. Τολμάνε να μιλάνε στο όνομά μας, να αγωνιούν τάχα για τη νέα γενιά… Να θέλουν να μας εξαγοράσουν με 150 ευρώ… Ποιοι; Αυτοί που μας αποκαλούν άχρηστους και μας μαυρίζουν το μέλλον. Αυτοί που δίνουν εντολή στα ΜΑΤ να μας ανοίγουν τα κεφάλια και να πνίγουν στα χημικά. Αυτοί που μας καταστρέφουν τα σπίτια και τις οικογένειες. Αυτοί που μας σκοτώνουν για τα κέρδη τους. 

Ανάμεσα μας υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, μια σκέψη, μια κοινή νοητή γραμμή που μας ενώνει… «το χρώμα είναι μαύρο στην καλύτερη γκρίζο» όπως λένε κάποιοι στίχοι που αγαπάμε γιατί θα μπορούσαν να μιλάνε για το μέλλον μας.

Γιατί αυτό «το μαύρο» νιώσαμε με την είδηση της μαζικής δολοφονίας των φίλων και των συμμαθητών μας στα Τέμπη. Αυτό «το μαύρο» νιώθουμε όσο πλησιάζει το εξεταστικό σφαγείο που λέγεται Πανελλήνιες. Αυτό «το μαύρο» νιώθουμε όταν τρέχουμε από σχολείο σε φροντιστήριο ατελείωτα χωρίς να ξέρουμε αν θα περάσουμε στη σχολή που θέλουμε ή αν θα περάσουμε καν σε σχολή. Αυτό «το μαύρο» νιώθουμε όταν ακούμε ΕΒΕ και τράπεζα θεμάτων. Αυτό «το μαύρο» νιώθουμε όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να δουλέψουμε από τώρα στα κάτεργα της σεζόν, του ντελίβερι και του σέρβις για να βάλουμε πλάτη στην οικογένεια.

Οι ισχυροί του πλούτου και οι κυβερνήσεις τους προσπαθούν «να μας πείσουν πως το γκρίζο είναι χρώμα». Αλλά δεν είναι αυτό το μέλλον που φανταστήκαμε. Δεν είναι αυτό που μας αξίζει. 

Μας αξίζει ένα μέλλον που θα μπορούμε να σπουδάζουμε, που θα μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια που θα μπορούμε να κάνουμε όνειρα! Αυτό το μέλλον δεν θα μας το χαρίσει κανείς. Αυτό το μέλλον πρέπει να παλέψουμε για να το κερδίσουμε.

Δεν υπάρχουν περιθώρια να λέμε «δεν ασχολούμαι εγώ με την πολιτική». Η ΕΒΕ, η τράπεζα θεμάτων, η ακρίβεια και η φτώχια πολιτική είναι. Πολιτική που καταστρέφει εμάς και τις οικογένειες μας. Θα το’ θελαν πολύ να μην ασχολούμαστε όσοι θέλουν να μας κλέβουν ανενόχλητοι μια ζωή.

«Αν οι εκλογές αλλάζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες» έλεγε ένας παλιός μεγάλος επαναστάτης. Ναι, γι’ αυτό και δεν τσιμπάμε σε ψεύτικα διλήμματα ούτε πιστεύουμε ότι η συμμετοχή μας εξαντλείται σε μια ψήφο κάθε 4 χρόνια, όταν κατά τ’ άλλα βλέπουμε το μέλλον μας να τσακίζεται. Δεν ακούμε ψεύτικα λόγια και ψαχνόμαστε έξω από τη «μούχλα» των συστημικών κομμάτων (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, φασίστες και ακροδεξιούς). Μακριά και από τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που δημιουργούνε εκείνα τα κόμματα που τάχα μιλάνε για αγώνες, αλλά τάζουν ψεύτικες λύσεις μέσα από την αύξηση των βουλευτών τους.

Και τι λέμε να κάνουμε; Να παλέψουμε ενάντια σε αυτό το σάπιο σύστημα που δε μας χωράει. Να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε και να διεκδικήσουμε δικαιώματα. Να αντισταθούμε και να οργανωθούμε κάθε μέρα σε κάθε χώρο που ζούμε την αδικία και την εκμετάλλευση. Να επιλέξουμε στις εκλογές κατά συνείδηση ξέροντας ότι "ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ". Να ενισχύσουμε μια φωνή μικρή, εξωκοινοβουλευτική, αλλά μεγάλη σε σημασία για τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που δώσαμε και που έχουμε μπροστά μας ακόμη. Στις 21 Μάη να ψηφίσουμε το ΚΚΕ (μ-λ).

Αναδημοσίευση από ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νέοι - νέες του ΚΚΕ(μ-λ) | 4 σποτάκια

0

νέοι - νέες του ΚΚΕ(μ-λ) | ενάντια σε ένα σύστημα που δεν μας χωράει όλους

ενάντια στην κρατική καταστολή

ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα

ενάντια σε πόλεμο και ιμπεριαλισμό

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2022 | Κάλεσμα σε εκδήλωση και διαδήλωση

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

0

Λέγεται ότι στις ανεπτυγμένες χώρες δεν βρίσκει κανείς πια αναλφάβητους. Κι όμως, ένας ιδιότυπος αναλφαβητισμός μαστίζει τη νεολαία. Στην εποχή του iphone, της γρήγορης πληροφορίας, του κλιπ-βίντεο των 15 δευτερολέπτων (γιατί αν διαρκέσει παραπάνω λένε οι έρευνες χάνεται το ενδιαφέρον του ακροατή), του ίντερνετ-gaming σε τρισδιάστατο virtual περιβάλλον και των αμέτρητων σπαμ-ειδήσεων παραπληροφόρησης, η σκέψη της νεολαίας διασπάται από πολύ μικρή ηλικία. Εθισμένη στη γρήγορη και εφετζίδικη πληροφορία, η πλειοψηφία της νεολαίας δυσκολεύεται να διαβάσει ένα ολοκληρωμένο κείμενο με αρχή, μέση και τέλος, πόσο μάλλον ένα βιβλίο. Η συγκρότηση της σκέψης, της ομιλίας, ακόμη και της κατανόησης απλών εννοιών, γίνεται πιο δύσκολη και η σύλληψη νέων ιδεών ακολουθεί πιο αισθητηριακούς δρόμους, με κυρίαρχο αυτόν της «εικόνας» και δευτερευόντως του «ήχου». Ο γραπτός λόγος, ακόμη και η συνομιλία (οι ανώτερες μορφές επικοινωνίας), χάνουν έδαφος. Η πιο απλή κοινωνική αλληλεπίδραση αλλάζει μορφή και η γνωριμία με το άλλο φύλο προσπερνάει ακόμη και το «πώς σε λένε;» προχωρώντας απευθείας στο «έχεις ίνστα;» (η πιο διαδεδομένη πλατφόρμα ανταλλαγής φωτογραφιών).

Συζητάνε οι καπιταλιστές στο δυτικό κόσμο και προβληματίζονται για τη διάσπαση προσοχής στους μαθητές, για την πτώση της «κοινωνικής νοημοσύνης» και για την ποιότητα της διάδοχης γενιάς των ίδιων των στελεχών τους χωρίς να απασχολούνται όλοι αυτοί οι «ειδικοί» ούτε μια στιγμή με την κοινωνική διάσταση αυτών των φαινομένων, χωρίς να τολμούν να απαντήσουν στο γιατί στις καπιταλιστικές δυτικές μητροπόλεις αυτά τα φαινόμενα εμφανίζονται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού που φέρνει η ιστορική ρεβάνς του κεφαλαίου, η επιδιωκόμενη αποξένωση από τον διπλανό, η εξέλιξη στον τομέα της διαφήμισης και της γρήγορης πληροφορίας, οι «αξίες» του κοινωνικού κανιβαλισμού επιδιώκουν να διαμορφώσουν στρατιές σύγχρονων σκλάβων. Μάταια οι καπιταλιστές διερωτώνται για τις παρενέργειες των ίδιων των επιδιώξεών τους. Είναι και αυτά σημάδια σήψης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού κόσμου που φανερώνουν τη μεγαλύτερη και βαθύτερη ιστορικά κρίση του σε όλα τα επίπεδα.

Η ανεργία και η ελαστική περιπλανώμενη ημιαπασχόληση στερούν σε μια ολόκληρη γενιά τη δυνατότητα να τοποθετήσει τον εαυτό της μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, να αποκτήσει ταυτότητα -να ενταχθεί σε έναν επαγγελματικό κλάδο, σε μία κοινωνική κατηγορία. Ένας στους τρεις νέους στην Ελλάδα δεν έχει δουλειά με βάση τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ που «κουκουλώνουν» το πρόβλημα, αφού και με ένα δίμηνο σε μπιτς μπαρ το καλοκαίρι, με ένα ένσημο στη χάση και στη φέξη, καταγράφονται ως εργαζόμενοι. Η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας περιπλανιέται στην επισφάλεια και μάχεται να κρατήσει το κεφάλι της πάνω από την επιφάνεια του νερού για να μην πνιγεί ως τον επόμενο μήνα.

O Ένγκελς στο άρθρο του: «Ο ρόλος της εργασίας στην εξανθρώπιση του πιθήκου», αξιοποιώντας τη θεωρία εξέλιξης του Δαρβίνου για να τεκμηριώσει την άποψή του ότι η εργασία είναι ο πρωταρχικός και ο πιο βασικός όρος κάθε ανθρώπινης ύπαρξης έγραφε ότι: «Η εργασία δημιούργησε τον ίδιο τον άνθρωπο». Ο Μαρξ έλεγε ότι: «η εργασία είναι πρώτα ένα προτσές ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση. Ένα προτσές, όπου ο άνθρωπος με τη δική του πράξη μεσολαβεί, ρυθμίζει και ελέγχει την ανταλλαγή της ύλης ανάμεσα στον εαυτό του και τη φύση». Το να γνωρίσει ο άνθρωπος μέσα από τη συμμετοχή του στην κοινωνική παραγωγή, ακόμη και αυτήν την αλλοτριωμένη καπιταλιστική παραγωγή, ότι μπορεί με τις φυσικές δυνάμεις που διαθέτει, το μυαλό, τα χέρια και τα πόδια του, να θέσει σε κίνηση τα συστατικά της φύσης και να συνθέσει κάτι νέο, να παράγει κάτι ωφέλιμο, είναι… υπαρξιακή ανάγκη. Την κάλυψη αυτής της ανάγκης το καπιταλιστικό σύστημα τη στερεί βίαια από τη νεολαία. Δεν της επιτρέπει καν να αντιληφθεί από πού προκύπτει το κενό και η απελπισία που βιώνει. Πέραν από την οικονομική διάσταση του θέματος. Για έναν κομμουνιστή νεολαίο, το δικαίωμα στη δουλειά ξεπροβάλλει καθαρά ως το πιο μεγάλο, το πιο κρίσιμο αίτημα μιας γενιάς.

Η αγωνία της οικονομικής αυτονόμησης από το σπίτι αποτελεί ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Πάνω από δύο στους τρεις νέους στην Ελλάδα, ηλικίας ως 34 ετών, ζουν με τους γονείς τους. Δεν έχει νόημα να αναφερθούν οι τεράστιες οικονομικές δυσκολίες που συναντά ένας νέος στην προσπάθεια να σταθεί στα πόδια του. Πέρα από τις οικονομικές δυσκολίες, ωστόσο, συναντά και το εποικοδόμημα. Η ενδιάμεση γενιά συχνά αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις με την ταχύτητα που τρέχουν σε βάρος της νεολαίας. Έτσι, για έναν νέο άνθρωπο η ανάληψη πρωτοβουλιών ακόμη και στις πιο βάρβαρες συνθήκες, ακόμη και αν χρειαστεί να περάσει μέσα από την κόντρα με την οικογένεια, αποτελεί ανάγκη ζωτικής σημασίας.

Στην Ελλάδα, η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας βιώνει από τα προνήπια την πίεση να μπει σε μια σχολή. Η πίεση αυτή προκύπτει από τον εξαρτημένο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και εντείνεται με την παραρτημοποίηση. Καθένας κατανοεί ότι δεν βρίσκεις ούτε θέση για θυρωρός αν δεν έχεις ένα πτυχίο γιατί υπάρχει μαζική ανεργία. Ο διευρυμένος χώρος των μικρομεσαίων δεινοπαθεί και καταβροχθίζεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Ο τομέας της μεταποίησης είναι στον πάτο, επομένως η δουλειά σε παραβιομηχανικό ή και τεχνικό κλάδο είναι δύσκολο να βρεθεί. Η λύση είναι εστιατόρια, πακέτα και καφέ.

Οι καπιταλιστές την ώρα που εντείνουν ανελέητα τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, κάνουν τα πάντα για να διαφημίσουν τη φοίτηση και τα πιστοποιητικά που υπόσχονται κοινωνική ανέλιξη. Για να μένει ανοιχτό το… όνειρο στην εποχή της πιο βαθιάς κρίσης και της αποβιομηχάνισης καλλιεργείται η εντύπωση ότι ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση στην «ευκαιρία», πως αν δεν τα καταφέρει είναι ατομική/οικογενειακή υπόθεση. Έτσι, ακόμη και οι πιο φτωχές οικογένειες κάνουν το σκατό τους παξιμάδι, δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για το μέλλον των παιδιών τους, ενώ οι νέοι φορτίζονται με τεράστια ευθύνη. Γρήγορα συνθλίβονται μόλις έρθουν σε επαφή με το έδαφος, με την κοινωνική πραγματικότητα. Οι περισσότεροι νέοι συνθλίβονται κατά τη διάρκεια του σχολείου. Οι ταξικοί φραγμοί, η αποστειρωμένη ατέλειωτη παπαγαλία και η αποσύνδεση από την κοινωνική πραγματικότητα τους δημιουργούν αποστροφή. Για άλλους, η συντριβή παίρνει παράταση και έρχεται μετά την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο. Απόφοιτοι ανώτατων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σήμερα οδηγούνται να σερβίρουν πίτσα και καφέ, να δουλεύουν 12ωρα σεζόν η να κάνουν τους τηλεφωνικούς πλασιέ για να επιβιώσουν. Σε κάθε περίπτωση, καταλήγει ένας νέος άνθρωπος στο συμπέρασμα ότι είναι αποτυχημένος. Στρέφεται μαζικά στην κοινωνική απομόνωση, στα ναρκωτικά, στις οθόνες, παραιτείται από την προσπάθεια να σταθεί στα πόδια του, εμφανίζει ψυχικά νοσήματα.

Κοινωνικά δικαιώματα προηγούμενων δεκαετιών, το οκτάωρο, η ασφάλιση, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι ΑΓΝΩΣΤΑ για τη νεολαία, είναι κομμάτι πλέον της σύγχρονης ιστορίας του τόπου που της αφηγούνται οι παλιοί.

Θα περάσουν δεκαετίες για να αποτυπωθούν οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό επίπεδο, ακόμη και στη δομή της σκέψης της νέας γενιάς, της λεγόμενης «γενιάς της κρίσης».

Η πανδημία επιτάχυνε την «ασφυξία» στη νεολαία με την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, την οικονομική ανασφάλεια μέσα στα σπίτια, τον εγκλεισμό και το φόβο. Σε άρθρο των New York Times με τίτλο «Η εποχή των δύο επιδημιών» παρουσιάζονται στοιχεία για την αλματώδη αύξηση της κατάθλιψης στη νεολαία μέσα στην πανδημία. Πέρα από τις συστημικές στατιστικές, ο καθένας μπορεί να επιβεβαιώσει αυτή τη διαπίστωση. Οι μαθητές επέστρεψαν αγριεμένοι στα σχολεία και οι φοιτητές αφόρητα πιεσμένοι στις σχολές.

Η έναρξη του πολέμου στην Ευρώπη εκτόξευσε την κρίση και την αβεβαιότητα για το αύριο σε όλα τα επίπεδα. Όταν οι μαθητές στην Αγγλία τρώνε μέχρι και γόμες για να χορτάσουν, η επισιτιστική κρίση στα ελληνικά σχολεία όσο και να αποκρύπτεται, είναι σοβαρή και θα συνεχίσει να μεγαλώνει. Το ζήτημα της στέγης, της τροφής, της θέρμανσης και της εργασίας είναι τα κυριότερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η νεολαία αυτή τη στιγμή. Μεγάλο κομμάτι της σπουδάζουσας νεολαίας αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πόλη σπουδών αποχαιρετώντας κάθε προοπτική αποφοίτησης.

Ελλείψει οργανωμένου κινήματος και κομμουνιστικών κινητήρων, η οργή της νεολαίας ξεχειλίζει, αλλά δεν ξέρει πού να στραφεί. Στρέφεται στους γονείς, στον εκπαιδευτικό του σχολείου που γίνεται σύμβολο καταπίεσης, στον εαυτό, στον συνομήλικο ανταγωνιστή, στον οπαδό της αντίπαλης ομάδας, στην άλλη όχθη του Αιγαίου. Στην καλύτερη περίπτωση βρίσκει επιφανειακή διέξοδο στον Μητσοτάκη που γ*****ται και σε μία γενική και ενστικτώδικη απέχθεια για το σύστημα που ενσαρκώνεται στον μπάτσο. Στη χειρότερη περίπτωση, γίνεται τροφή ακροδεξιών φασιστικών συμμοριών, ομάδων bullying, ναρκοσυμμοριών της γειτονιάς, οπαδικών κύκλων που δρουν στο παρασκήνιο και για λογαριασμό του σάπιου αυτού εκμεταλλευτικού συστήματος.

Οι φοιτητές είναι ένα μωσαϊκό, σάρκα από τη σάρκα αυτής της νεολαίας. Μικροαστικών κυρίως καταβολών, απόγονοι ενός σκληρού μαθητικού περιβάλλοντος, εντάσσονται πολύ γρήγορα στην επισφαλή εργασία καθώς ένας στους δύο αναγκάζεται πλέον να δουλέψει κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Ένας στους δύο, αντίστοιχα δεν αποφοιτεί ποτέ, ενώ σχεδόν οι περισσότεροι από εκείνους που φτάνουν ως το πτυχίο τελειώνουν στα ν+2 έτη με την εντατικοποίηση να βαράει κόκκινο. Εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι φεύγουν στο εξωτερικό.

Η προοπτική του εξωτερικού βουλώνει τα μάτια και τα αυτιά σε ένα κομμάτι της νεολαίας που θεωρεί ότι θα μπορέσει να δραπετεύσει από τη μοίρα των υπολοίπων. Ωστόσο, τι χρώμα παίρνει σήμερα αυτή η προοπτική όταν στην Ευρώπη μαίνεται ο πόλεμος και στις βασικές χώρες προορισμού των αποφοίτων (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία) αναμένεται δελτίο στα καύσιμα και στα τρόφιμα, διακοπές ρεύματος και αβεβαιότητα για μία ακόμη πιο θερμή, ίσως και ραδιενεργή, έκβαση του πολέμου; Πόσο εύκολο είναι πλέον να αγνοηθεί μία πραγματικότητα που περικυκλώνει κάθε γωνιά του πλανήτη;

Την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας της χώρας αδυνατεί να καλύψει τις πιο θεμελιώδεις, τις πιο βασικές της ανάγκες, μαραζώνει σωματικά και ψυχολογικά και συσσωρεύει οργή, δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι μία γενιά «καίγεται». Σε ορισμένες στιγμές ξεσπάει καίγοντας τα πάντα γύρω της. Το 2008 ήταν ο προπομπός μιας εποχής. Σήμερα, από τους δρόμους της Ν. Σμύρνης μέχρι το ΑΠΘ η νεολαία δείχνει να πάλλεται από θυμό. Η καταστολή ακουμπά τις πιο ευαίσθητες χορδές της. Ωστόσο, αποσυνδεδεμένη από κάθε οργανωμένη μορφή πάλης, με αποδιοργανωμένη συνείδηση, καταναλώνει πολύ εύκολα τα «καύσιμα» των ξεσπασμάτων της και γρήγορα κατακάθεται.

Πώς πρέπει μια κομμουνιστική οργάνωση να πλησιάσει αυτή τη νεολαία;

[…]

Πέρα από την ανάγκη να παρέμβουμε με περισσότερες μορφές πρέπει πρώτα από όλα να προσπαθήσουμε να ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ τη νεολαία και να δούμε το περιεχόμενο.

«ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ» θέλει να ακούσει ο νέος. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι φως και ελπίδα για τη νεολαία μπορεί να αποτελέσει μόνον η κομμουνιστική ιδεολογία και κοσμοαντίληψη. Που ξεκινάει από την ΑΡΝΗΣΗ του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. Που προσφέρει μια ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας τέτοια που αποκαλύπτει ότι δεν είναι ο ίδιος αποτυχημένος. Ότι είναι το σύστημα που έχει αποτύχει. Ακόμη περισσότερο, προσδιορίζει ποιο είναι αυτό το σύστημα και δεν το αντικρύζει ως κάτι θεϊκό και απρόσωπο που προκαλεί δέος, αλλά ως έναν μηχανισμό με δομή, με συγκεκριμένους στόχους. Κρίσιμο στοίχημα για έναν κομμουνιστή νεολαίο είναι να ενισχύσει το ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ. Αυτός είναι όρος για να μπορέσει να αναπνεύσει η νεολαία, να βρει ο θυμός διέξοδο, να σταματήσει να στρέφεται στον εαυτό της και στο διπλανό της.

«ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ», «ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ» και «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» είναι έννοιες αντίδοτο για μια γενιά που διψάει να ανήκει και που πασχίζει για μια ταυτότητα. Αυτές οι αξίες δεν διαμορφώνονται με λόγια. Δεν υπάρχει πιο ισχυρή μέθοδος διαπαιδαγώγησης από τη μίμηση προτύπου. Και ένας κομμουνιστής νεολαίος όταν γίνεται παράδειγμα συντροφικής συμπεριφοράς και προσφοράς στο σύντροφο στέλνει καθαρό το μήνυμά.

«ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ». «ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ορίσουμε ΕΜΕΙΣ τη μοίρα μας». «ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ, ΜΗ ΜΕΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ», είμαστε χιλιάδες που βράζουμε στο ίδιο καζάνι, μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες.

Να γίνουμε ακόμη πιο ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ. Μαχητικότητα δεν σημαίνει απελπισμένες στρατιωτικές συγκρούσεις με τους μηχανισμούς καταστολής. Ούτε σημαίνει μόνον δυνατά συνθήματα στα μπλοκ και στωική αντίσταση στο δρόμο που είναι πολύ σημαντικά και τα επιδιώκουμε. Σημαίνει τολμηρές πρωτοβουλίες για το άνοιγμα ζητημάτων, σημαίνει διέξοδος και ΟΡΑΜΑ.

Είναι η ανθρώπινη φύση εμπόδιο στο δρόμο για μια άλλη κοινωνία; Γίνεται να ελπίσουμε, να πιστέψουμε σε κάτι άλλο; Σε αυτό το ερώτημα η νεολαία αναζητά απάντηση. Κι εδώ έρχονται να απαντήσουν νεολαίοι του ΚΚΕ (μ-λ). Το συμπέρασμα ότι είναι αναπόφευκτη η ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας υπέρ μιας νέας, σοσιαλιστικής, οι κομμουνιστές το εξάγουν αποκλειστικά και μόνο βασιζόμενοι στα θεμελιακά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού -που τόσο άγρια και έντονα εκδηλώνονται στις μέρες μας. Αρκεί να δούμε τι μας έχουν διδάξει τα τελευταία χρόνια της κρίσης, της πανδημίας και του πολέμου:

Ότι η κοινωνικοποίηση της εργασίας τον 21^ο αιώνα έχει προχωρήσει σε βαθμό τεράστιο την ίδια ώρα που μια μικρή χούφτα παράσιτων μπλοκάρει τις παραγωγικές δυνάμεις της ανθρωπότητας και η κρίση πλέον είναι η μόνιμη κανονικότητα. Ότι η τεχνολογία έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα επίπεδα την ώρα που στα σπίτια μας δεν έχουμε θέρμανση και σε λίγο δεν θα έχουμε ούτε ρεύμα το Χειμώνα. Ότι οι πιο σύγχρονες μέθοδοι καλλιέργειας και παραγωγής υπάρχουν και σε λίγο δε θα έχουμε να φάμε ούτε ψωμί. Ότι τα πιο σύγχρονα μηχανήματα είναι διαθέσιμα, αλλά αυξάνονται υποχρεωτικά οι ώρες εργασίας. Ότι συζητάμε για την κλωνοποίηση και την τεχνητή νοημοσύνη, την ώρα που το σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί μια πανδημία και σπέρνει μαζικά το θάνατο με τη διάλυση των νοσοκομείων. Ότι στην αυγή του 21^ου αιώνα οι ιμπεριαλιστές ακονίζουν τα όπλα τους για ένα νέο αιματοκύλισμα του πλανήτη και μας φέρνουν μπροστά σε έναν νέο «Χειμώνα του ‘42»…

Η λίστα δεν έχει τέλος.

Γιατί να συμφιλιωθεί η νεολαία με όλα αυτά; Γιατί να συμβιβαστεί η νιότη του κόσμου με το φόβο, τον πόνο και το θάνατο; Γιατί όταν έχει ήδη υπάρξει ιστορικά ανθρώπινη κοινωνία χωρίς κρίση και ανεργία, μια κοινωνία σοσιαλιστική; Γιατί όταν έχει ήδη υπάρξει μαζική διανομή στέγης, τροφής και έχουν δοκιμαστεί τα πιο σύγχρονα συστήματα περίθαλψης και εκπαίδευσης στις σοσιαλιστικές χώρες του 20^ου αιώνα; Βεβαίως, αν τα δικαιώματα των τελευταίων δεκαετιών είναι άγνωστα για τη νεολαία, τότε είναι ακόμη πιο ΜΑΚΡΙΝΑ το όσα κατακτήθηκαν στην Σοβιετική Ένωση ως τη δεκαετία του ‘50 και στην Κίνα ως τη δεκαετία του ’70. Οι συνέπειες της ήττας είναι βαριές και δεν έπαψαν να βαθαίνουν. Ωστόσο, την ίδια ώρα, η ιστορική ρεβάνς του καπιταλισμού θέτει τα ερωτήματα όλο και πιο πιεστικά: Γιατί να επιστρέψουμε πίσω στον κοινωνικό μεσαίωνα όταν μπορούνε οι νέες γενιές να πάνε μπροστά; Γιατί να θεωρείται φυσική εξέλιξη ο ΟΛΕΘΡΟΣ και να μη θεωρείται φυσική εξέλιξη ο Αγώνας για τη ΖΩΗ, την ΕΙΡΗΝΗ, την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ; Κι αν κατάφεραν και λέρωσαν οι νικητές το σοσιαλιστικό όραμα με λάσπη, ο καπιταλισμός με πόση λάσπη και αίμα είναι λερωμένος;

Σε αυτή τη συνθήκη, δύο άξονες πάλης προβάλλουν ως αναγκαίοι:

· ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΣΠΟΥΔΕΣ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΡΑ-ΣΗΜΕΡΑ.

· ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ/ΟΡΑΜΑΤΟΣ. (ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΕΠΕΙΔΗ ΥΠΗΡΞΕ, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ)

Τα παραπάνω αφορούν τη νεολαία, όχι ως φιλολογικά, αλλά ως ζητήματα που κρίνουν την ίδια της τη ζωή. Τολμούμε οι «νεολαίοι του ΚΚΕ (μ-λ)» να τα ανοίξουμε; Μπορούμε σε αυτή την κατεύθυνση να ψηλαφίσουμε νέες «μορφές» που να υπηρετούν το «περιεχόμενο»;

[…]

Ας συμφωνήσουμε ότι θα πρέπει να διεξάγουμε συνειδητά την προσπάθειά μας με σαφή στόχο και επίγνωση ότι μπορούμε να στρατεύσουμε νέους αγωνιστές σε ένα εύφλεκτο έδαφος.

Μια απαιτητική «χρονιά» ξεκίνησε. Με τα εργαλεία ανάλυσης που μας προσφέρει η ιδεολογία μας και οι πολιτικές μας θέσεις, ας βουτήξουμε στη νεολαία.

 

Οκτώβρης 2022

Αποσπάσματα από το 2ο κείμενο της συζήτησης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Ολομέλειας της Σπουδάζουσας του ΚΚΕ (μ-λ) στις 8-9 Οκτώβρη στην Αθήνα

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εικόνες και αποσπάσματα από το πολιτικό διήμερο των Νεολαίων του ΚΚΕ (μ-λ) στη λίμνη Πλαστήρα (7-8 Μάη)

1

Στο ορεινό χωριό Μούχα, στη νότια ακτή της λίμνης Πλαστήρα, ανταμώσαμε μαζικά το Σαββατοκύριακο 7-8 του Μάη σε ένα διαφορετικό πολιτικό διήμερο. Οι νεολαίοι του ΚΚΕ (μ-λ), μαζί με συναγωνιστές και φίλους πραγματοποιήσαμε με επιτυχία το δικό μας «σχολείο». Αποδράσαμε από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινότητας, το άγχος, την εντατικοποίηση στις σπουδές και στην εργασία μας, προκειμένου να συζητήσουμε σε βάθος πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα που αφορούν τη γενιά και την προοπτική μας. Σύντροφοι και συναγωνιστές που καθημερινά δίνουμε τη μάχη στους χώρους που βρισκόμαστε κόντρα ένα ζοφερό τοπίο πολέμου, κρίσης, πανδημίας και φτώχιας, συζητήσαμε πάνω στην ιστορική πορεία του μ-λ ρεύματος και στην επαναστατική προοπτική των αγώνων μας σήμερα.  

 

Στο πλαίσιο του διημέρου, το πρωί του Σαββάτου 7 Μάη διασχίσαμε τον ορεινό αυχένα της Νιάλας, τη βουνοκορφή των Αγράφων όπου γράφτηκε μια από τις πολλές σελίδες της εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, με προορισμό το ιστορικό μνημείο*. 

*Γράφει ο σύντροφος Στέφανος Καπνιάς: Προορισμός, αυχένας Νιάλας, υψόμετρο 1.850+ μ. Ως τόπος προσυγκέντρωσης ήταν ο αυχένας του Αγίου Νικολάου. Ώρα 8:30 το πρωί, με ηλιοφάνεια, με ουρανό πεντακάθαρο και το θερμόμετρο να δείχνει 6 βαθμούς. Ο αέρας, παγωμένος να φυσομανά, νομίζεις θα σηκώσει και τις πέτρες. Μαζευόμαστε, κάποιες κόκκινες σημαίες ξεδιπλώνονται και αρχίζει η ανάβαση για το μνημείο, για «το πέρασμα της Νιάλας» όπως είναι γνωστό. Δυόμιση ώρες πεζοπορία. Σε πιάνει δέος από την αγριότητα αλλά και από την ομορφιά του τοπίου. Ανεμοδαρμένοι βράχοι, αβυσσαλέες χαράδρες, αλπικά τοπία με καταπράσινα λιβάδια γεμάτα αγριολούλουδα, χιονισμένες πλαγιές, ρυάκια που τρέχουν… Εδώ κι εκεί κονάκια τσοπαναραιων. Στον αυχένα το μνημείο, μια απλή μαρμάρινη πλάκα τσιμεντωμένη στο βράχο. «Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του ΔΣΕ, στρατιώτες του Κυβερνητικού Στρατού και άμαχοι πολίτες. Στις 12.4.1947». Η Νιάλα γι’ αυτό έμεινε γνωστή. Για τους μαχητές του ΔΣΕ, τους καταδιωκόμενους πολίτες και τα στελέχη του επαναστατικού ΚΚΕ που τον Απρίλη του ’47, βράδυ Μεγάλης Παρασκευής ξημερώνοντας Μεγάλο Σάββατο, βρήκαν το θάνατο προσπαθώντας να διασπάσουν τον κλοιό του κυβερνητικού στρατού. Άλλοι ξεπάγιασαν από το κρύο, άλλοι γκρεμίστηκαν στις απόκρημνες χαράδρες, άλλοι συνελήφθηκαν από τον κυβερνητικό στρατό και εκτελέστηκαν… Σαν γεγονός βέβαια, δεν είναι και το πιο σημαντικό απ’ όσα έγιναν εκείνη την περίοδο σ’ αυτά τα μέρη. Άλλα γεγονότα όπως η μάχη της σοδειάς που δόθηκε στο Θεσσαλικό κάμπο, το αντάρτικο αεροδρόμιο που λειτουργούσε στο οροπέδιο της Νευρόπολης (σημερινή λίμνη Πλαστήρα), ο αφοπλισμός 14.000 ανδρών της ιταλικής μεραρχίας Πινερόλο από τον ΕΛΑΣ, η απελευθέρωση της Καρδίτσας κ.ά. έπαιξαν τότε πιο καθοριστικό ρόλο για την πορεία του αντάρτικου, της αντίστασης και συνολικά του λαϊκού κινήματος στην περιοχή. Και από την άλλη, η Νιάλα αξιοποιήθηκε και αξιοποιείται από Δήμους και λοιπούς συστημικούς φορείς για φιλοτεχνηθεί ένα αφήγημα «εθνικής συμφιλίωσης» και να αλλοιωθεί ο αγώνας του ΔΣΕ «για την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μου. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω τη Δημοκρατία, την τιμή, την εργασία, την περιουσία και πρόοδο του λαού μας» (όρκος του μαχητή του ΔΣΕ). Στη Νιάλα, τον Απρίλη του ’47, μαχητές του ΔΣΕ και απλοί φαντάροι του κυβερνητικού στρατού, όλοι τους παιδιά του λαού, παραμέρισαν τις διαφορές τους και μοιράστηκαν τα ίδια αντίσκηνα, τις ίδιες κουβέρτες και τις ίδιες χλαίνες, τις λίγες σταφίδες τους, για να αντιμετωπίσουν τη μανία της φύσης και να επιβιώσουν στη φοβερή χιονοθύελλα. Μόνο που αυτή η συναδέλφωση των παιδιών του λαού κράτησε λίγες ώρες. Όταν έγινε αντιληπτό από τους βαθμοφόρους του «εθνικού» στρατού, διατάχθηκαν συλλήψεις. 31 αντάρτες και πολίτες συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι, στις 3 Μάη του ΄47 δικάζονται από έκτακτο στρατοδικείο στη Λαμία και για 10 από αυτούς η απόφαση είναι «εις θάνατον». Εκτελέστηκαν στις 9 Μάη του 1947. Ο Βασίλης Τσιρώνης, η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα, ο Μήτσιος Παπαγεωργίου, ο Κώστας Χαλκιάς, ο Αλέκος Γαλανίτσας, ο Αλέκος Βαρνάβας, ο Δημήτρης Χασιώτης, ο Θανάσης Καψάλης, ο Δημήτρης Αθάνατος, ο Χαρίλαος Κυρίτσης. Ήταν κομμουνιστές. 

Την πρώτη ημέρα, το Σάββατο 7 Μάη συζητήσαμε για το μ-λ ρεύμα στην Ελλάδα και την πάλη που διεξήχθη στο κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς. Για την ιδεολογική βάση αντιπαράθεσης στο ρεβιζιονισμό και τις απαντήσεις που δίνουμε στο ζήτημα των παλινορθώσεων. Θέσαμε τα κρίσιμα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση του 20^ου αιώνα και τα πολύτιμα διδάγματα της ΜΠΠΕ. 

Στη δεύτερη συζήτηση που έγινε την Κυριακή 8 Μάη αναφερθήκαμε στην πολιτική διαδρομή και τη φυσιογνωμία του σημερινού ΚΚΕ (μ-λ) 40 χρόνια μετά την ανασυγκρότησή του, συζητήσαμε «σε ποια χώρα ζούμε» και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης και αναλύσαμε τις ευρύτερες απαιτήσεις και το όραμα της εποχής μας. 

Ακολουθούν αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των συντρόφων με τη σειρά που αυτές έγιναν στο πλαίσιο του διημέρου: 

Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Στέφανου Χατζησάββα με θέμα «Για το μ-λ κίνημα και την πάλη ενάντια στο ρεβιζιονισμό»: 

 

Η ιστορική πείρα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος μας έχει δώσει μέχρι σήμερα τρία δεδομένα: 

- Το προλεταριάτο με την καθοδήγηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος μπορεί να κάνει την επανάσταση, μπορεί να νικήσει την αστική τάξη, μπορεί να την ανατρέψει. 

- (…) μπορεί να κρατήσει την εξουσία και να προχωρήσει στην οικοδόμηση της δικιάς του κοινωνίας, το σοσιαλισμό. 

- Αυτή η πορεία προς το σοσιαλισμό δεν είναι μονοσήμαντη, εμπεριέχει τη δυνατότητα της αντίστροφης κατεύθυνσης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού 

Σ’ αυτό το τρίτο «δεδομένο» βρισκόμαστε εδώ και 65 χρόνια. Στην περίοδο δηλαδή που έχει σηματοδοτηθεί από την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956….  

(…) 

(…) στο επίπεδο του παγκόσμιου μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος η ρεβιζιονιστική στροφή δεν τέθηκε με τους όρους των πραγματικών απαιτήσεων. Δηλαδή με την ερμηνεία της παλινόρθωσης μέσα από την κριτική αποτίμηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη ΕΣΣΔ και το πέρασμα αυτών των συμπερασμάτων στην ανασύσταση του κομμουνιστικού μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος. Με την παραδοχή ότι ο κύκλος του κομμουνιστικού κινήματος που είχε ανοίξει με την Οκτωβριανή Επανάσταση είχε «κλείσει», και ότι οι κομμουνιστές όφειλαν να ανοίξουν το δρόμο για τον νέο κύκλο μέσα από την κριτική αποτίμηση του, την εξαγωγή των ανάλογων συμπερασμάτων και των αντίστοιχων θεωρητικών επεξεργασιών και πολιτικών πρακτικών. 

(…)
Όλα τα παραπάνω δε λέγονται για να υποβαθμίσουμε το μ-λ κίνημα και την προσφορά του. Αντιθέτως! Οι κομμουνιστές, οι μαρξιστές λενινιστές σε όλο τον κόσμο δεν υπέκυψαν μπροστά στην επέλαση του ρεβιζιονισμού… Έδωσαν έναν τεράστιο αγώνα ενάντια του, υπερασπιζόμενοι το κομμουνιστικό 3οδιεθνιστικό κίνημα, όπως θεμελιώθηκε από το Λένιν και το Στάλιν, του οποίου αποτέλεσαν συνέχεια. Το μ-λ κίνημα είναι σήμερα η μοναδική αναφορά για την περίοδο εκείνη των κομμουνιστών που θέλουν να προχωρήσουν, να κάνουν παραπέρα βήματα, θεωρητικά και πρακτικά. (…) 

(…) απέναντι στις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του Χρουστσόφ, του Μπρέζνιεφ, του Λιου Σαο Σι και του Τεγκ Σιαο Πιγκ αναπτύχθηκαν, τις παρήγαγε η ταξική πάλη που δε σταματάει ποτέ, το μ-λ κίνημα, ο Μάο και η ΜΠΠΕ. 

Απέναντι στο ρεβιζιονισμό του ΚΚΕ συγκροτήθηκε η «Αναγέννηση», η ΟΜΛΕ και το παλιό ΚΚΕ(μ-λ). Και απέναντι στη διάλυση και την παραίτηση συγκροτήθηκε το σημερινό ΚΚΕ(μ-λ) και μάλιστα σαν μια διαδικασία «από τα κάτω».  

Έτσι εξελίσσεται η ιστορία της ταξικής πάλης, με ζικ-ζακ και μπρος-πίσω, χωρίς όμως να σταματάει ποτέ. Αυτή την ιστορία καλούμαστε να υπηρετήσουμε κατανοώντας όσο γίνεται πιο καλά τους νόμου κίνησης της. 

 

Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Δημήτρη Μάνου με θέμα «τα διδάγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20^ου αιώνα»: 

 

1. Τα προβλήματα που συνδέονται με το αστικό δίκαιο που «απαιτεί στον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητες του».  

Θα διακινδυνεύαμε να πούμε πως στη πρώτη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μπορεί να εφαρμοστεί με τον πιο «ισότιμο» τρόπο το αστικό δίκαιο χωρίς τους περιορισμούς του καπιταλισμού. Πχ το σύνθημα ίσος μισθός  για ίση εργασία κυρίως αφορά ως προς την πραγματοποίηση του τον σοσιαλισμό αν και το διεκδικούμε και στον… καπιταλισμό.  

Όμως όπως έλεγε και ο Μαρξ τα άτομα γεννιούνται ζουν και διαμορφώνονται σε συνθήκες που δεν επέλεξαν τα ίδια (στην πραγματικότητα η ελευθερία της βούλησης όπως τουλάχιστον την εννοούν οι αστοί δεν υφίσταται, ίσως και γενικότερα ως απόλυτη ελευθερία). Και με αυτή την έννοια διαμορφώνουν διαφορετικές ικανότητες οι οποίες είναι κοινωνικά προσδιορισμένες. Γι` αυτό σε αντίθεση με το αστικό δίκαιο η κομμουνιστική κοινωνία γράφει στην προμετωπίδα της «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητες του στο καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».  Για να είμαστε ακριβολόγοι  ο κομμουνισμός δεν είναι ένα κίνημα ισότητας και δικαιοσύνης γενικά (έτσι εξ άλλου εμφανίστηκε στην επαναστατική της φάση η αστική τάξη). αλλά ένα κίνημα κοινωνικής ισότητας και δικαιοσύνης. 

Αυτές οι διαφορές στις ικανότητες των ατόμων συντηρούν και αναπτύσσουν πολλές φορές όχι μόνο μισθολογικές διαφορές (το σύστημα των οκτώ βαθμίδων που ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν όπως έλεγαν οι κινέζοι) αλλά κυρίως διαφορές στο καταμερισμό εργασίας και ρόλων. Αυτό το τελευταίο δημιουργεί αντιθέσεις. Πρόκειται για την ιδιόμορφη ταξικά σοσιαλιστική κοινωνία για την οποία έγινε λόγος πιο πάνω… 

2. Ο νόμος της αξίας. 

Τι είναι ο νόμος της αξίας; Ο νόμος της αξίας έχει τη βάση του στην εμπορευματική παραγωγή που προ υπήρξε του καπιταλισμού.  Η αξία των εμπορευμάτων εμπεριέχει τον μέσο κοινωνικά   χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή των εμπορευμάτων των ξεχωριστών δηλαδή αξιών χρήσης. Έτσι μπορούν να ανταλλάσσονται -με τη μεσολάβηση του χρήματος που αντιπροσωπεύει συμβολικά την γενική ισοδύναμη αξία των εμπορευμάτων- εμπορεύματα που έχουν διαφορετική χρήση. Από μία τραβηγμένη άποψη ο νόμος της αξίας μοιάζει λίγο με το… αστικό δίκαιο που εξισώνει διαφορετικά άτομα και αμείβει διαφορετικά. Όχι τυχαία. Νόμος της αξίας και αστικό δίκαιο είναι επιβιώσεις των τρόπου παραγωγής (και διανομής όσον αφορά το δίκαιο!) που αντικαταστάθηκε χωρίς όμως να αντικατασταθούν η καταργηθούν οι οικονομικές και πολιτικές και ευρύτερα νομικές  κατηγορίες του μέσα στον σοσιαλισμό. 

Η εργατική τάξη και οι σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής του σοσιαλισμού δεν μπορούν να παραβλέψουν το νόμο της αξίας που λειτουργεί όχι μόνο γιατί υπάρχουν δύο κατά βάση τύποι ιδιοκτησίας στον σοσιαλισμό (παλλαϊκή κρατική στη βιομηχανία από τη μια, κολχόζνικη στην αγροτική οικονομία) που ανταλλάσσουν εμπορεύματα μεταξύ τους. Μία πολύ ισχυρή αιτία φυσικά για να εξακολουθεί να ισχύει ο νόμος της αξίας. 

(απεύθυνση 10)  

(…) Αλλά και γιατί επίσης η κοινωνική ιδιοκτησία δεν έχει ακόμα κατοχυρωθεί «σε απαραβίαστη και σταθερή βάση» -με τα λόγια του Στάλιν- και η εργασία δεν έχει γίνει ακόμα «ανάγκη και πηγή ζωής για τον εργάτη». 

Έτσι η ποσότητα της εργασίας που καταναλώνεται για την παραγωγή προϊόντων εξακολουθεί να μετριέται με τη διαμεσολάβηση του νόμου της αξίας και όχι άμεσα και καθολικά. 

(…) 

Από αυτή τη θάλασσα αβεβαιοτήτων που γεννά σύγχυση την οποία εκμεταλλεύεται και αναπαράγει ο ταξικό αντίπαλος για να κλονίσει την πίστη στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος μπορούμε να αντλούμε βεβαιότητες για το ζήτημα που εξετάζουμε: 

1. Ο σοσιαλισμός είναι μία περίοδος που η ταξική πάλη -με διαφορετικές μορφές από τον καπιταλισμό συνεχίζεται. 
2. Ο σοσιαλισμός είναι μία μεταβατική περίοδος κατά βάση κοινωνικών μετασχηματισμών  
3. Αυτή η μεταβατικότητα και παρά τις υποχωρήσεις αναγκαστικές ή μη κρίνεται και επανακρίνεται στην πράξη.  
4. Κρίσιμο ζήτημα αποτελεί για την σοσιαλιστική οικοδόμηση η αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων σε κομμουνιστική κατεύθυνση και η ιδεολογική πάλη σε όλα τα επίπεδα. 
5. Το κόμμα του προλεταριάτου δεν ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό κράτος καθώς η δικτατορία του προλεταριάτου που το άλλο της όνομα είναι η «προλεταριακή δημοκρατία» είναι ευρύτερη έννοια από το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. 
6. Ο ρόλος του κόμματος στις μεταβατικές σοσιαλιστικές κοινωνίες είναι αντικείμενο συζήτησης που συνδέεται με το πως αναπτύσσεται η πολιτική ζωή, πως διεξάγεται  πάλη των δύο γραμμών (πισωγύρισμα -επαναστατικοποίηση) και πως η εργατική τάξη μπορεί και  πρέπει να χρησιμοποιεί το κορυφαίο  «εργαλείο» της, ενδεχομένως και ενάντια στο ίδιο της το κράτος.  
7. Ο κομμουνισμός είναι ένα επαναστατικό κίνημα ακόμα και μετά τη κατάληψη της εξουσίας. 
8. Ο σοσιαλισμός φυσικά καθόλου δεν μένει αδιάφορος απέναντι στην  ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Οι σοσιαλιστικές κοινωνίες αναπτύξαν τις παραγωγικές δυνάμεις σε ρυθμούς και ποσότητες «απλησίαστες» για τον καπιταλισμό. Και θα τις ανέπτυσσαν και άλλο αν δεν μεσολαβούσε η στασιμότητα της ρεβιζιονιστικής ανατροπής. Την περίοδο του «χάους» της Πολιτιστικής Επανάστασης πραγματοποιήθηκε η δοκιμή της πρώτης πυρηνικής βόμβας, η παραγωγή της σύνθετης ινσουλίνης και από τις πρώτες συγκολλήσεις κομμένων μελών ασθενών στον κόσμο! Η κυκλική οικονομία που ανακαλύπτει σήμερα το κεφάλαιο αναπτύχθηκε σε σοσιαλιστική κατεύθυνση στην Κίνα της Πολιτιστικής Επανάστασης. Στο διάστημα ακόμα και  η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία ή  η πρώην ΕΣΣΔ εξακολουθούν να προπορεύονται των δυτικών ιμπεριαλιστών. 

 

 

Αποσπάσματα από την ομιλία της σ/φισσας Φωτεινής Σαλονικίδου με θέμα: «40 χρόνια πολιτική διαδρομή του ΚΚΕ (μ-λ)»  

 

Έγραφε ο Μάο το 1948 ότι για να κάνεις επανάσταση πρέπει να έχεις ένα επαναστατικό κόμμα. «Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα δημιουργημένο με βάση τη μαρξιστική-λενινιστική επαναστατική θεωρία και στυλ δεν μπορεί να οδηγηθεί η εργατική τάξη και ο λαός στη νίκη». Με αυτά τα λόγια άνοιγε την 1^η της Συνδιάσκεψη η οργάνωσή μας το 1982, έχοντας επίγνωση της απόστασης που είχε να διανύσει για να ανυψωθεί σε αυτό που ο Μάο περιέγραφε. Έχοντας καθαρό πως μία μικρή οργάνωση, παρότι δεν αποτελεί ποσοτικά και ποιοτικά ένα συγκροτημένο κόμμα οργανικά δεμένο με την τάξη που πρεσβεύει, μπορεί να αναπτύσσεται στη σύνδεσή με την πάλη, πάντα μέσα στα όρια που θέτει η διαλεκτική της σχέση με αυτήν. Με την έννοια αυτή συνεχίζουμε να είμαστε στα πρώτα βήματα μιας μεγάλης διαδρομής. 

(…) 

Γράφαμε τότε ότι αν οποιοιδήποτε στο ξεκίνημα μιας επαναστατικής προσπάθειας, βάζανε τους εαυτούς τους και τις γνώσεις τους πλάι στην απεραντοσύνη των σκοπών τους και τις απαιτήσεις της εποχής, τότε σίγουρα θα το βάζανε στα πόδια. Μα διαπιστώναμε πως συμβαίνει στην ταξική πάλη οι επιλογές να γίνονται με διαφορετικό τρόπο. Από ανάγκη. Και ότι μόνον έτσι κινείται η ιστορία. Πόσο ισχυρό παραμένει αλήθεια αυτό το μήνυμα σήμερα. 

(…) 

Όταν ακόμη και οι εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις τσιμπούσαν στο δόγμα περί «παγκοσμιοποίησης» στα τέλη του ’90, το ΚΚΕ (μ-λ) αντίκρυζε το ιδεολόγημα αυτό ως αυτό που πραγματικά ήταν: ένα ιμπεριαλιστικό δόγμα γεννημένο στις δεξαμενές σκέψης των ισχυρότερων του πλανήτη, των ΗΠΑ, που μετά τις καταρρεύσεις είδαν την ιστορική ευκαιρία για παγκόσμια κυριαρχία. Χρειάστηκε να δοθούν μεγάλες κόντρες για αυτό που σήμερα φαίνεται αυτονόητο: (…) Ότι η φαινομενική παντοκρατορία των ΗΠΑ δεν ήταν παρά ένα στιγμιότυπο της ιστορίας, ότι η ανάλυση του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό δεν ξεπεράστηκε και ότι οι αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου κυοφορούσαν ακόμη πιο ολέθριες πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα του πλανήτη. Σήμερα πια αυτό γίνεται ολοφάνερο. 

(…) Η οργάνωση μας εκτίμησε σωστά ότι μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ το κεφάλαιο θα ξεδιπλώσει με ένταση την επίθεσή του και διατύπωσε για πρώτη φορά την πρόταση της κοινής δράσης των αριστερών δυνάμεων στις αρχές του ’90. Σταδιακά, η κοινή δράση εισήχθη στο DNA μας. Βασίστηκε στην ανάλυση της νέας φάσης. Ωρίμασε μέσα στις δεκαετίες ως μία τακτική με πολιτικό στίγμα που να υπηρετεί την γραμμή του Μετώπου που παλεύουμε. (…) 

(…) Για πρώτη φορά διατυπώσαμε το 2004 ότι οραματιζόμαστε ένα Μέτωπο Αντίστασης, που αργότερα εξειδικεύσαμε ως Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης με αιτήματα που αφορούν κάθε πτυχή της ζωής. (…) Ιδού το δικό μας σχέδιο: με αιχμή τις λαϊκές ανάγκες να δημιουργήσουμε κίνηση μαζών. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε χώρο σπουδών, σε κάθε συνοικία. Να ενωθούν οι εστίες και τα ρυάκια σε ένα ποτάμι, ένα μέτωπο. Επιδίωξή μας να ξαναπιστέψει ο λαός στις δυνάμεις του. Να αρχίσει να πετυχαίνει νίκες, να γυρίσει ο τροχός. Επάνω στην άρνηση του καπιταλισμού, μέσα στην πάλη να στερεώσουμε ξανά το σοσιαλιστικό όραμα.   

 

Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Δημήτρη Γαγγάδη με θέμα: «Σε ποια χώρα ζούμε;»  

Θέλουμε λοιπόν, να κάνουμε, όσο μπορούμε, μια κοινωνική ανάλυση, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, των μεσοστρομάτων και των αγροτών αλλά και να κατανοήσουμε και να εμβαθύνουμε στα χαρακτηριστικά του αντιπάλου μας, της αστικής τάξης και των μερίδων της, της φύσης του κράτους που έχει φτιάξει και των κατευθύνσεων που μπορεί να έχει, για να μπορέσουμε να την ανατρέψουμε. 

(…) 

Έτσι λοιπόν, σήμερα και μέσα από μια μακρά διαδικασία αναμετρήσεων, εφόδων και υποχωρήσεων, έχουμε (…) μια εργατική τάξη η οποία με βάση το σημερινό μείγμα εξάρτησης και το παραγωγικό μοντέλο που επιβάλλεται με την καθυστέρηση σε μέσα παραγωγής, την αποβιομηχάνιση και τους λίγους μαζικούς βιομηχανικούς χώρους, υπολείπεται σε εργάτες-μάζα δηλαδή εργατικό δυναμικό χειριστών που δουλεύουν στο κλασικό μοντέλο παραγωγής σε σειρά. Αντίθετα, πιο μαζικό φαίνεται να είναι το κομμάτι της εργατικής τάξης το οποίο έχει μια κάποια τεχνική ειδίκευση στο βιομηχανικό κλάδο, είτε από εμπειρία, είτε από την εκπαίδευση, το οποίο κυρίως είναι εξοικειωμένο με το κομμάτι της συντήρησης και των επισκευών, παρά με την κατασκευή.  

(…) 

(…) Η νέα γενιά, πέρα από τη συνείδηση που αποκτούσε, είτε από τη θέση της στην παράγωγή γιατί ήταν εργαζόμενη, είτε από τον οικογενειακό και κοινωνικό της περίγυρό, με βάση την καταγωγή της, ήταν πάντα απαλλαγμένη από τη σκουριά της ήττας, της διάλυσης και της αδρανοποίησης, που αρκετές φορές δημιουργεί ο χρόνος σε αρκετούς ανθρώπους μέσα σε ένα άδικο και κοινωνικά οπισθοδρομικό σύστημα. Ο Γάλλος διαφωτιστής Ζαν Ζακ Ρουσό πίστευε ότι, όσο μεγαλώνει ένας άνθρωπος, τόσο συντηρητικοποιείται. Μπορεί αυτή η αντίληψη να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν γενικός κανόνας, αλλά μια άδική κοινωνία σίγουρα με την πάροδο του χρόνου κάνει ισχυρότερο το αποτύπωμά της σε κάθε άνθρωπο. Η νέα γένια δεν διακατέχεται σε μεγάλο βαθμό από αυτή τη συντηρητικότητα, όχι με όρους μεταφυσικής, αλλά με τους υλικούς όρους με τους οποίος ένα νέος άνθρωπος πηγαία δεν ανέχεται την εκμετάλλευση και την καταπίεση.  

 

Αποσπάσματα από την ομιλία του σ/φου Νίκου Παπαβασιλείου με τίτλο: 

«Η σύγχρονη κόκκινη ματιά στην εποχή μας: Χρειαζόμαστε εκ νέου επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα!»  

Να κρατήσουμε ολόκληρη την επαναστατική κατεύθυνση του πρώτου κύκλου του κομμουνιστικού κινήματος, απέναντι στο κεφάλαιο, την αστική τάξη, το αστικό κράτος και τον ιμπεριαλισμό. Η καπιταλιστική παλινόρθωση θέτοντας το ζήτημα του μπλοκαρίσματος και της ανατροπής του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού μιας κοινωνίας πήγε προφανώς και φυσικά μέχρι και το τέλος της «αντίστροφης πορείας».  Έθεσε και το ζήτημα της άρνησης της επανάστασης και συνακόλουθα το ζήτημα της άρνησης της ταξικής αδιαλλαξίας των από κάτω μέσα στα πλαίσια της ταξικής πάλης στο έδαφος του καπιταλισμού. Ο συσχετισμός που διαμόρφωσε για το σύστημα η παλινόρθωση και η ήττα είναι φανερό ότι λειτουργεί αρνητικά έως και διαλυτικά και στο επίπεδο της πρωτόλειας συγκρότησης της πάλης αλλά και στις περιπτώσεις που η πάλη αυτή φτάνει σε ανώτερο επίπεδο. 

Να κατακτήσουμε και να αναπτύξουμε τα διδάγματα από την ιστορική πείρα της δικτατορίας του προλεταριάτου, το δρόμο που άνοιξε η ΜΠΠΕ στο κεφάλαιο αυτό (…) α) (…)  Η νέα πάλη  για το συνολικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό,  θα κριθεί από το ρόλο που μέσα σε αυτήν θα κατακτά η ίδια η εργατική τάξη. Σε αυτή τη βάση στα πλαίσια της επανάστασης και για το προχώρημα της σε σοσιαλιστική-κομμουνιστική κατεύθυνση είναι ζητούμενη μια εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης στη βάση των νέων  συνθηκών που διαμορφώνονται μετά την επανάσταση. Μια νέα συγκρότηση που θα πατήσει σε αυτήν που η εργατική τάξη κατέκτησε στο έδαφος του καπιταλισμού για να ηγηθεί και να κάνει την επανάσταση, αλλά ταυτόχρονα θα την αναπτύξει σε συγκρότηση που θα της δίνει την καθοριστική αρμοδιότητα στην παραγωγή και σε όλα τα πεδία-λειτουργίες της νέας κοινωνίας που οικοδομείται (…) β) Ο  ρόλος του Κόμματος στις νέες συνθήκες είναι και αυτός νέος στο πλαίσιο της νέας σχέσης τάξη –Κόμμα- κράτος που χρειάζεται να οικοδομηθεί στα πλαίσια της επανάστασης και της μεταβατικής κοινωνίας. Εδώ το κράτος δεν είναι το αστικό αλλά το εργατικό-λαϊκό που αποτελεί όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς ωστόσο να ταυτίζεται με αυτήν. Και η «κίνηση των πραγμάτων» χρειάζεται να έχει την ιστορική φορά προς την κατεύθυνση της απονέκρωσης του κράτους και όχι βέβαια προς την ενίσχυση του και στη μετατροπή του στο «όργανο-σύμβολο» και «εγγυητή» της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Το Κόμμα συνεπώς υπαγορεύει ή και ορίζει την πολιτική στο κράτος, στη βάση αυτής της κατεύθυνσης.(…)  Την υπαγορεύει και την ορίζει στη βάση της αρμοδιότητας που κατακτά κάθε στιγμή μέσα στην ταξική πάλη και εκφράζοντας τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης. 

(…) 

Η εκ νέου συγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος είναι η πιο επιτακτική, η πιο σπουδαία για τους εργάτες και τους λαούς, ανάγκη της εποχής μας.  

Είμαστε πεπεισμένοι ότι με βάση τα δεδομένα που διαμορφώνονται στην ταξική πάλη αλλά και με βάση τις σημερινές μας αφετηρίες, τις κατακτήσεις της 40χρονης διαδρομής μας, μπορούμε να βαδίσουμε σε αυτήν την υπόθεση.  

Είμαστε πεπεισμένοι ότι ισχύει η εκτίμηση μας για την δυνατότητα της «ανισόμετρης» -σε σχέση με τα καθαυτά αποτελέσματα των αγώνων- ενίσχυσης των κομμουνιστικών δυνάμεων.  

Σε αυτό λοιπόν τον σπουδαίο, γεμάτο δυσκολίες και απαιτήσεις, δίκαιο και ελπιδοφόρο αγώνα της εκ νέου συγκρότησης του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος καλούμαστε να προχωρήσουμε! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ