Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των αγροτών προωθούν την αποκλιμάκωση του αγώνα!

Αυτόν τον «διάλογο» που μόλις πριν 2 βδομάδες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των αγροτών κατήγγειλαν ως «προσχηματικό», τώρα οι ίδιες ηγεσίες τον διεκδικούν! Από εκεί που οι αγροτοσυνδικαλιστές έλεγαν ότι «όποιος προσέρχεται στον διάλογο παίζει το παιχνίδι της κυβέρνησης», τώρα οι ίδιοι «απαιτούν» τον διάλογο!

Όσο για την περίφημη «κλιμάκωση»; Το 48ωρο μπλακ-άουτ που έκοψε την Ελλάδα στη μέση μετατράπηκε σε ολιγόωρο, και μετά σε αναμονή της συνάντησης με το Μητσοτάκη τα τρακτέρ πήγανε στην άκρη του δρόμου… Πρώτα, ήταν «για να μην ταλαιπωρηθεί ο κόσμος για τις γιορτές» και «να μην οξυνθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός» (ίσως τότε καλώς έγινε). Τώρα, όμως, γιατί άνοιξαν οι δρόμοι; Αυτό δεν είναι ο ορισμός της ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΣΗΣ;

Μέχρι η πανελλαδική πορεία αναβλήθηκε σε «ένδειξη καλής θέλησης»… Ίσως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κρατάνε το χαρτί της πανελλαδικής πορείας για το τέλος. Μια κλασσική κίνηση αποκλιμάκωσης, που θα εμφανιστεί ως «νέα κλιμάκωση». Μια μορφή πάλης που αν χρησιμοποιηθεί με κατάλληλο τρόπο μπορεί να αποφύγει το κλείσιμο των δρόμων. Έτσι, η αποφυγή της αναμέτρησης με την κυβέρνηση, και η πολιτική του συμβιβασμού θα ντυθούν το επιχείρημα της συμπόρευσης αγροτικού και εργατικού κινήματος. Από αυτούς που όταν ήταν η ώρα να κηρύξουν απεργία (Δεκέμβρης-πρϋπολογισμός) σφύριζαν κλέφτικα…

Διάλογο ή πάλη με τους εχθρούς της αγροτιάς;

Όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των αγροτών σωστά έχουν πει, «διάλογο με την κυβέρνηση κάνουμε εδώ και χρόνια και καμία λύση δεν είδαμε».

Όπως οι ίδιο οι εκπρόσωποι των αγροτών σωστά έχουν πει, «αν θέλει η κυβέρνηση να δώσει πραγματικές λύσεις, ας νομοθετήσει και ας ικανοποιήσει τα αιτήματα μας και τότε θα πάμε σπίτι μας».

Όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των αγροτών σωστά έχουν πει, «αυτός είναι ένας αγώνας επιβίωσης ενάντια σε αυτούς που θέλουν να μας διώξουν από τη γη μας».

Με τους εχθρούς σου που θέλουν να σε εξαφανίσουν δεν κάνεις διάλογο. Κάνεις πάλη εναντίων τους. Την πολιτική που σε ξεκληρίζει γιατί σε βλέπει ως «δημοσιοοικονομικό κόστος» δεν την διορθώνεις. Την ανατρέπεις.

Οι λαϊκές ανάγκες δεν χωρούν στη «δημοσιοοικονομική σταθερότητα». Είναι λάθος που επιμένουν οι εκπρόσωποί των αγροτών στα κανάλια ότι «τα αιτήματα μας δεν έχουν δημοσιοοικονομικό κόστος».

Όταν παλεύεις να επιβιώσεις και να μείνεις στο χωράφι, στη στάνη, στο καΐκι σου δεν λογαριάζεις το «δημοσιοοικονομικό κόστος». Όταν είσαι εργαζόμενος και ο μισθός τελειώνει στις 25 του μήνα χωρίς να έχεις να πληρώσεις λογαριασμούς και βασικές ανάγκες δεν λογαριάζεις το «δημοσιοοικονομικό κόστος».

Τώρα είναι η ώρα για τις πιο οξυμένες μορφές πάλης!

Τώρα δεν είναι η ώρα τα τρακτέρ να είναι στην άκρη του δρόμου.

Τώρα δεν είναι η ώρα τα τελωνεία να είναι ανοιχτά.

Τώρα είναι η ώρα για τις πιο ανεβασμένες μορφές πάλης. Για επ’ αόριστο κλείσιμο των δρόμων. Για ολικό «μπλακ-άουτ»

Τώρα είναι η ώρα τα «ταξικά σωματεία» να κηρύξουν απεργία στο πλευρό των αγροτών.

Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι παραγωγοί, είναι 50 μέρες στο δρόμο και στο κρύο. Είναι έτοιμοι να αναμετρηθούν με την κρατική καταστολή. Δεν φοβούνται και το έχουν αποδείξει.

Ο αγώνας είναι σε κρίσιμη καμπή, εξαντλούνται τα αποθέματα και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αναβάλουν την αναμέτρηση με την κυβέρνηση γιατί δεν θέλουν να την δώσουν.

Χρησιμοποιούν τα μπλόκα ως «διαπραγματευτικό χαρτί».

Το δίλημμα παραμένει: αναμέτρηση ή συμβιβασμός;