Melanie, 23 Ιανουαρίου 2026
Μαρκ[1],
Παρακολούθησα την ομιλία σου στο Νταβός. Όχι γιατί με συγκινεί να δέχομαι μαθήματα από άνδρες με καλοραμμένα κοστούμια, όρθιους σε αλπικά μπαλκόνια, αλλά επειδή πλέον εμφανίζεσαι να μιλάς εκ μέρους των Καναδών. Ακόμη και αυτών που δεν πετάγονται στην Ελβετία για να τους εξηγήσουν ότι «ο κόσμος είναι δύσκολος» και πως οι φιλοδοξίες τους καλό είναι να αναπροσαρμοστούν προς τα κάτω.
Είπες ότι πρέπει να αποδεχτούμε τον κόσμο όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Ακούστηκε σοφό. Μετρημένο. Υπεύθυνο.
Όμως εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: οι περισσότεροι Καναδοί ζουν στον κόσμο όπως είναι εδώ και καιρό. Δεν χρειαζόμασταν το Νταβός για να μας τον συστήσει.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι τιμές στο σούπερ μάρκετ αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς, όπου εργοστάσια κλείνουν μήνες μετά τις κορδέλες των εγκαινίων, όπου οι νέοι καλούνται να επανεκπαιδευτούν για θέσεις εργασίας που δεν εμφανίζονται ποτέ, και όπου οι κυβερνήσεις μιλούν για επιτυχία, απλώς και μόνο επειδή το δελτίο Τύπου ήταν φιλόδοξο [και όχι λόγω αποτελεσμάτων].
Δεν περιγράφεις την πραγματικότητα. Βρίσκεις φτηνές δικαιολογίες για τις συνέπειες της δικής σου πολιτικής κοσμοθεώρησης.
Όταν μιλάς για ανταγωνιστικότητα, δεν μιλάς ποτέ για το ζήτημα της ιδιοκτησίας. Όταν μιλάς για το μέλλον, δεν μιλάς ποτέ για το ποιος έχει την εξουσία [να αποφασίζει για το μέλλον και ποιος όχι]. Και όταν μιλάς για συνεργασία, αποσιωπάς το ποιοι προστατεύονται και ποιοι αφήνονται εκτεθειμένοι.
Στη δική σου εκδοχή του ρεαλισμού, ο
Καναδάς εμφανίζεται πάντα ως ο ενήλικας στο δωμάτιο.
Μας λες να είμαστε ευέλικτοι. Να είμαστε ανοιχτοί. Να δείχνουμε κατανόηση. Να
απορροφούμε τους κραδασμούς, την ώρα που άλλες χώρες, αθόρυβα, υψώνουν τείχη,
θεσπίζουν επιδοτήσεις και χαράσσουν βιομηχανικές στρατηγικές που υπηρετούν
πρώτα τα δικά τους συμφέροντα.
Αυτό το ονομάζεις ωριμότητα.
Εδώ έξω, μοιάζει με το να μας δουλεύουν.
Είπες στον κόσμο ότι η παλιά τάξη πραγμάτων δεν πρόκειται να επιστρέψει. Συμφωνώ. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς σχετικά με το τι εννοείς πραγματικά. Δεν αναφέρεσαι σε παρωχημένες τεχνολογίες ούτε σε αναποτελεσματικά συστήματα. Αναφέρεσαι στην άβολη (inconvenient) ιδέα ότι τα κράτη θα μπορούσαν ακόμη να δίνουν προτεραιότητα στους δικούς τους εργαζομένους, στις δικές τους βιομηχανίες και στη δική τους οικονομική ανεξαρτησία.
Αυτή η ιδέα δεν είναι παρωχημένη. Είναι απλώς άβολη για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Έχεις περάσει ολόκληρη την καριέρα σου μέσα σε ένα σύστημα όπου ο κίνδυνος κοινωνικοποιείται και το κέρδος ιδιωτικοποιείται. Όπου τα κράτη απορροφούν τη ζημιά, ώστε εταιρείες όπως η Brookfield[2] να εισπράττουν τα κέρδη. Όπου η δημόσια πολιτική παρέχει ασφάλεια στο κεφάλαιο και ανασφάλεια σε όλους τους άλλους.
Τώρα ζητάς από τους Καναδούς να αποδεχτούν την αβεβαιότητα, τη μετάβαση και τη θυσία ως τίμημα του ρεαλισμού.
Παράξενο πώς η αποδοχή απαιτείται πάντοτε από εκείνους που δεν καρπώθηκαν ποτέ τα κέρδη εξαρχής.
Μιλάς για ηγεσία/πρωτοπορία σε θέματα κλιματικής αλλαγής και για ηθικό κεφάλαιο/υπεροχή, την ίδια στιγμή που το επενδυτικό μοντέλο από το οποίο προέρχεσαι ευδοκιμεί μέσα από τη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, την εκμετάλλευση υποδομών και τις αποδόσεις που προστατεύονται από δημόσιες εγγυήσεις. Δεν αμφισβητείς αυτό το σύστημα. Απλώς το παρουσιάζεις πιο ευγενικά.
Να το σημείο που δεν λες ποτέ φωναχτά.
Ο Καναδάς καλείται να επιδοτήσει/ χρηματοδοτήσει τη δική του ασημαντότητα.
Ρίχνουμε δισεκατομμύρια σε έργα που δεν μας ανήκουν, σε βιομηχανίες που δεν ελέγχουμε και σε εφοδιαστικές αλυσίδες που δεν λογοδοτούν σε εμάς.
Μας λένε ότι αυτό είναι ηγεσία. Μας λένε ότι αυτό είναι ανταγωνιστικότητα. Μας λένε ότι αυτό κάνουν οι ενήλικες χώρες[3].
Οι ενήλικες χώρες προστατεύουν τα μέσα επιρροής τους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες το κάνουν. Η Ευρώπη το κάνει. Η Κίνα σίγουρα το κάνει. Επιδοτούν τις βιομηχανίες τους. Υπερασπίζονται τις αγορές τους. Επιλέγουν τα συμφέροντά τους.
Μόνο στον Καναδά του λένε ότι το να υπερασπίζεται τον εαυτό του/ επιλέγει τα δικά του συμφέροντα είναι αφελές.
Θέλεις να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε έναν άλλο κόσμο. Εντάξει.
Τότε σταμάτα να παρουσιάζεις τα λόγια σου σαν να είναι ανεξάρτητα/αποκομμένα από τα δικά σου συμφέροντα.
Σταμάτα να παρουσιάζεις την υποχώρηση/ οπισθοχώρηση ως ευφυΐα/ κάτι σοφιστικέ ή επιτυχημένο (sophistication).
Σταμάτα να συγχέεις το αναπόφευκτο με τη σοφία.
Και σταμάτα να λες σε εκείνους που ζουν με τις συνέπειες της φιλελεύθερης πολιτικής ότι απλώς δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα.
Την καταλαβαίνουμε απόλυτα.
Απλώς έχουμε κουραστεί να την πληρώνουμε.
Και αν αυτό μας κάνει «μη σοφιστικέ» στο Νταβός, ας γίνει.
Εδώ έξω, μοιάζει με αλληλεγγύη.
Και έχουμε τελειώσει με το να είμαστε ευγενικοί απέναντι σε όλα αυτά.
Υπογράφω εγκάρδια
Μια ανήσυχη Μελάνι από τη Σασκάτσουαν, όπου η Πραγματικότητα Εξακολουθεί να Υπάρχει!
Σημειώσεις
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23 Ιανουαρίου 2026 στην ιστοσελίδα Melanie in Saskatchewan με τίτλο «Subsidizing Our Own Irrelevance» στη διεύθυνση … https://buymeacoffee.com/melanieinsaskatchewan/subsidizing-our-own-irrelevance
Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Τονίζουμε ότι η δημοσίευση του άρθρου γίνεται για πληροφοριακούς λόγους και δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.
Παραπομπές
[1] ΣτΜ. Ο Mark Carney, ως διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας το 2019, ήταν στην ηγεσία ενός τραπεζικού οργανισμού που έπαιξε κεντρικό ρόλο στο πάγωμα των αποθεμάτων χρυσού της Βενεζουέλας στη διάρκεια της κρίσης εξουσίας στη χώρα.
– Αυτό ήταν μια σημαντική οικονομική/νομισματική απόφαση με σαφή γεωπολιτική σημασία.
– Η Τράπεζας της Αγγλίας συνεργάστηκε με τη βρετανική κυβέρνηση για να παρέχει νομική βάση για την απόφαση, αντανακλώντας τη στρατηγική των δυτικών κυβερνήσεων εκείνης της περιόδου.
Η άρνηση απελευθέρωσης κυρίαρχων κρατικών περιουσιακών στοιχείων (χρυσού) συνέπεσε με τις σκληρές κυρώσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών κατά της κυβέρνησης Maduro, και λειτούργησε στην ουσία ως οικονομικό εργαλείο πίεσης και είχε σοβαρές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις καθώς περιόρισε την πρόσβαση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας σε σημαντικούς πόρους.
Να θυμίσουμε ότι ο Mark Carney ήταν Διοικητής της Τράπεζας του Καναδά (2008–2013) και της Τράπεζας της Αγγλίας (2013–2020). Και στις δύο θέσεις είχε αποφασιστική επίδραση στη ρύθμιση των τραπεζικών συστημάτων και στη διαμόρφωση πολιτικών σε διεθνές επίπεδο.
Ως διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, είχε κρίσιμη εμπλοκή στην αντιμετώπιση των συνεπειών του Brexit και στη σταθερότητα του βρετανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Συμμετείχε ενεργά στις συνεδριάσεις της G20 και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS). Είχε λόγο στη διαμόρφωση των κανόνων κεφαλαιακής επάρκειας Basel III, που στόχευαν στην ενίσχυση των τραπεζών μετά την κρίση του 2008. Από το 2015 και μετά, πρωτοστάτησε στην ένταξη της κλιματικής χρηματοδότησης και του ESG (Environmental, Social, Governance) στη ρύθμιση των τραπεζών, προωθώντας τη «χρηματοοικονομική σταθερότητα με βάση τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές παραμέτρους».
Μετά την τραπεζική σταδιοδρομία του, ο Carney είχε σημαντικούς ρόλους στον διεθνή χρηματοπιστωτικό χώρο. Αντιπρόεδρος στη Brookfield Asset Management, με έμφαση σε στρατηγικές επενδύσεων και κλιματική χρηματοδότηση. Ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τη χρηματοδότηση και δράση για το κλίμα. Συμμετοχές σε διοικητικά συμβούλια και διεθνείς οικονομικούς φορείς.
[2] ΣτΜ. Η Brookfield Corporation (Brookfield Asset Management) είναι μια κορυφαία καναδική πολυεθνική εταιρεία και ένας από τους μεγαλύτερους διαχειριστές εναλλακτικών επενδύσεων στον κόσμο, με περισσότερα από $1 τρισ. (τρισεκατομμύριο) δολάρια ΗΠΑ σε διαχειριζόμενα περιουσιακά στοιχεία. Λειτουργεί σε περισσότερες από 50 χώρες και απασχολεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Επικεντρώνεται σε άμεσες επενδύσεις σε ακίνητα, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, υποδομές, πιστώσεις και ιδιωτικά κεφάλαια, με ρίζες που χρονολογούνται πάνω από 125 χρόνια.
[3] ΣτΜ. grown up countries := ώριμες, ενήλικες, μεγάλες χώρες :≈ Οι χώρες που δραστηριοποιούνται στον κόσμο σαν «ενήλικες», δηλαδή προστατεύουν τα συμφέροντά τους, τον έλεγχο της οικονομίας τους και τη διαπραγματευτική τους ισχύ. Οι χώρες που ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι. Δεν αναφέρεται στο μέγεθος ή τον πλούτο των χωρών, αλλά στο πώς συμπεριφέρονται διεθνώς.
.jpg){kind=small}
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου