Για τον Ηρακλή Γερόλυμπο, του Βασίλη Σαμαρά

«Έφυγε», λοιπόν, και ο Ηρακλής. Όσο αναμενόμενο κι αν ήταν αυτό με βάση την κατάσταση της υγείας του, η απώλεια έχει πάντα το δικό της βάρος. Και αυτό δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τους οικείους του αλλά και κάθε άνθρωπο που συναναστράφηκε και κάθε σύντροφο που βάδισε μαζί του. Καθώς αναλογίζομαι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τα μάτια του τα τελευταία χρόνια, μια φράση νιώθω να σχηματίζεται στη σκέψη μου. Όσο πολύτιμα κι αν είναι, δεν «βλέπει» κανείς μόνο με τα μάτια. Και ο σ. Ηρακλής είχε πάντα τον δικό του τρόπο να «βλέπει» τα πράγματα. Με τη δική του γνώση, το δικό του κριτήριο, τη δική του προσωπικότητα.

Γνωριστήκαμε προδικτατορικά στα πλαίσια της τότε ΠΠΣΠ. Με την επιβολή της δικτατορίας ο Ηρακλής διέφυγε στη Γαλλία, όπου συνέχισε την πολιτική του δράση μέσα από τις γραμμές του μ-λ κινήματος. Ξανασυναντηθήκαμε μετά την μεταπολίτευση και την επιστροφή του στην Ελλάδα και μέσα από την κοινή μας δράση ως μέλη του ΚΚΕ(μ-λ). Ο σ. Ηρακλής ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Γραφείου Πόλης της Θεσσαλονίκης είχε σημαντική συμβολή στη συγκρότηση της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ) στην πόλη μας. Απ’ όλα όσα μου ‘ρχονται στο νου θα ‘θελα να σταθώ σε ένα και μόνο.

Μια από τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις του ΚΚΕ(μ-λ) υπήρξε η αντιφασιστική διαδήλωση της 11ης Νοέμβρη του 1979. Η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα με την οποία αντιμετωπίσαμε την επίθεση των ΜΑΤ προκάλεσε πανελλήνια αίσθηση. Έστω, λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια, ας πληροφορήσω ότι αυτή η πρωτοβουλία του Γραφείου Πόλης Θεσσαλονίκης πάρθηκε μετά από πρόταση του σ. Ηρακλή. Μια απόφαση που υλοποιήθηκε παρά τις αρχικές επιφυλάξεις της τότε καθοδήγησης του ΚΚΕ(μ-λ). Ακολούθησε, όπως είναι γνωστό, μια δύσκολη περίοδος, έκφραση της γενικότερης οπισθοχώρησης του κινήματος. Μια από τις συνέπειες και η κρίση στα πλαίσια του ΚΚΕ(μ-λ) που κορυφώθηκε το 1982.

Η πρωτοβουλία που πήραμε ορισμένα μέλη της Κ.Ε. συσπείρωσε αρκετά μέλη αλλά ένα μεγάλο μέρος είτε αδρανοποιήθηκε είτε ακολούθησε άλλους δρόμους. Ο. σ. Ηρακλής δεν ακολούθησε καμία τάση. Αποσύρθηκε διακριτικά χωρίς μεμψιμοιρίες, αφορισμούς και μεγαλοστομίες που χαρακτήρισαν τη στάση ορισμένων άλλων. Μια στάση που βασικό της χαρακτηριστικό υπήρξε η διαφύλαξη της προσωπικής του αξιοπρέπειας πράγμα που έδωσε τη δυνατότητα διατήρησης φιλικών σχέσεων ανάμεσά μας.

Αρκετές φορές το επόμενο διάστημα και συνήθως μετά από πρωτοβουλία του σ. Στέλιου Αγκούτογλου συναντιόμασταν για ένα κρασάκι και φιλική κουβέντα. Δε συμφωνούσαμε σε όλα. Υπήρχε, ωστόσο, πάντα αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμός του καθενός στις απόψεις του άλλου.

Στην τελευταία μας συνάντηση υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να ξαναβρεθούμε. Μόνο που αυτό δεν είναι πλέον μπορετό.