ΑΙΧΜΕΣ | Για να μην μπερδευτείς και έχουμε καμιά αναποδιά

1

 

Μας ενημερώνει το ΚΚΕ τελευταία στιγμή, μέσω του Ατέχνως, ποιο είναι το σωστό ψηφοδέλτιο που πρέπει να πέσει στην κάλπη. Μην συμβεί καμιά αναποδιά και μπερδευτεί κανένας ψηφοφόρος του και ψηφίσει άλλο παρεμφερές κατά λάθος…

Πόσο πιο πολύ να υποτιμήσει κάποιος τους ψηφοφόρους του!

Ας ενημερωθεί ο συντάκτης του Ατέχνως πως το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ(μ-λ) δεν είναι παρεμφερές με του ΚΚΕ. Απαρτίζεται από αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, εργάτες, μισθωτούς, νεολαίους που δεν άφησαν ποτέ την υπόθεση της εργατικής τάξης στην τύχη της. Δεν θα βρει ανθρώπους να υπερασπίζονται το 600άρι των σωμάτων ασφαλείας, να κλείνουν κινητοποιήσεις λαού και νεολαίας, να αναστέλλουν την δράση τους την περίοδο της καραντίνας.

Το ΚΚΕ(μ-λ) ποτέ δεν αναλώθηκε σε προτάσεις νόμου προς το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, δεν έχει κυβερνητική πρόταση στα πλαίσια του συστήματος. Οι προτάσεις του είναι προς το λαό στην κατεύθυνση της Οργάνωσης, της Αντίστασης και της Διεκδίκησης.

ΥΣ: Πάλι καλά που δεν προτείνει ο συντάκτης στους ψηφοφόρους να κόβουν το (μ-λ) από τα ψηφοδέλτια σαν να είναι αφίσες και χαρτόνια. Εδώ και δεκαετίες που ο μαρξισμός-λενινισμός έχει αφαιρεθεί από την γραμμή του ΚΚΕ, κάτι παθαίνουν οι κουκουέδες με το «μι λάμδα».

Το άρθρο του Ατέχνως 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια ανυπακοή στο τρένο του ρεαλισμού

0

 "Η πώληση των τραίνων με συνακόλουθη διαγραφή χρεών θα είχε νόημα να γίνει μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Καταρχήν θα έπρεπε να δεσμευθεί ο αγοραστής πως εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος θα προχωρούσε σε σημαντικές επενδύσεις."

(Γιάνης Βαρουφάκης συνέντευξη στο insider gr 14/09/2017)

Αυτος λοιπόν είναι ο ρεαλισμός της ευρωπαϊκής "ανυπακοής" του Γιάνη Β. Μιας "ανυπακοής" (τρομάρα της) που ετοιμάζεται για "ρήξη" στις εκλογές που έρχονται!

Θα πουν κάποιοι πως αυτά τα έλεγε παλιά όταν τα κατάλοιπα της συμμετοχής του στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είχαν υποχωρήσει. Ο Γιάνης επαναφέρει την αρχική του τοποθέτηση στην πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στον Real FM..."Όμως έχει γίνει κάτι ακόμα χειρότερο με την έλλειψη επένδυσης και συγκρότησης ενός σύγχρονου σιδηρόδρομου. Αυτό το σπάσιμο του υπάρχοντος απαρχαιωμένου δικτύου μεταξύ μιας πτωχευμένης κρατικής εταιρείας που υποτίθεται ότι είχε την ευθύνη για τις ράγες, για τα σήματα, για τις υποδομές και μία πτωχευμένης κρατικής ιταλικής εταιρείας"... Τάδε έφη ο Γιάνης της "ρήξης".

Για το Μερα25:

Αυτό που φταίει είναι η λάθος επιλογή ή καλύτερα επιβολή του επενδυτή που πτωχευμένος πλέον δεν πληρεί τις προϋποθέσεις που ζητά ο Γιάνης Β. για υπάρξει μια win-win αγοραπωλησία.

Αυτό που φταίει είναι ο τρόπος διαχείρισης στην συναλλαγή του κράτους με τον ιδιώτη και όχι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος που είτε συλλογικά (κράτος) είτε ως ιδιώτης δεν θα διστάσει να βάλει ζωές σε κίνδυνο για να εξασφαλίσει το απαραίτητο ποσοστό κέρδους.

Αυτό που φταίει είναι η "αποεπένδυση" της οικονομίας και όχι η εξάρτηση του ελληνικού καπιταλισμού από τα κοράκια των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων.

Εξίσωση για δυνατούς λύτες είναι και αυτή της εκλογικής συγκόλλησης των ΜΕΡΑ25-ΛΑΕ.

Που θα συναντηθεί λοιπόν η γραμμή της αναζήτησης επενδυτών εμπιστοσύνης χωρίς χρέη και σκάνδαλα (Μερα 25) με την γραμμή του δημόσιου, ενιαίου και  αδιαιρέτου ΟΣΕ  (ΛΑΕ);

Στην κοινή σοσιαλδημοκρατική αντίληψη για το αστικό κράτος βεβαίως, που από "όργανο εκμετάλλευσης της καταπιεζόμενης τάξης" (Λένιν) μπορεί να μετατραπεί σε ορθολογικό διαχειριστή προς όφελος του λαού και της εργατικής τάξης.

Εάν αυτός είναι ο ρεαλισμός του Γιάνη Β. και των συμμάχων του...

... ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε, και αυτό γιατί:

Είναι ο ρεαλισμός της υποταγής στην κυριαρχία του κεφαλαίου.

Είναι ο ρεαλισμός της διαχείρισης ενος συστήματος που δολοφονεί.

Είναι ένας ρεαλισμός-πυροσβέστης της φλόγας  που σιγοκαίει γεμάτη οργή για τα εγκλήματα που παράγει το γερασμένο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Είναι ο ρεαλισμός που συγκρούεται με τον ρεαλισμό των αγώνων που πρέπει να δοθούν για να βρει την διέξοδο και την προοπτική ο λαός μας.

Αρκτικόλεξο για όσους δε θυμούνται.

ΜΕΡΑ25: Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής 

Αλέξης Μ. (8/3/23)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο θάνατος του Στάλιν και η διαρκής δολοφονία του από το υπάρχον πολιτικό σύστημα

0

Πριν από λίγες μέρες, στις 7/3, δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή ένα άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου με τίτλο «Πέθανε ή δεν πέθανε ο Στάλιν;»¹. Με αφορμή την 66η επέτειο του θανάτου του Στάλιν (5/3/53), ο συγγραφέας του άρθρου μας υπενθυμίζει για το συμβάν ενώ παράλληλα θέτει και ένα ερώτημα. Αναρωτιέται για το τότε, τι έχει πεθάνει και τι παραμένει. Ένα εύλογο ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να μας προβληματίζει εξίσου. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Στάλιν δεν πέθανε, και αφού καθησυχάσει τον εαυτό του ότι «ο κόσμος του κατέρρευσε», προσπαθεί να στηρίξει τον ισχυρισμό του παραθέτοντας μια σειρά από αβάσιμες παραδοχές². Γράφω αυτό το κείμενο για να θέσω το ίδιο ακριβώς ερώτημα καθώς θεωρώ ότι η απάντηση του κ. Θεοδωρόπουλου δεν με κάλυψε πλήρως. Επίσης, θα προσπαθήσω να διερευνήσω τους λόγους που οδηγούν τους κάθε λογής διανοούμενους και στρατευμένους συγγραφείς αυτού του συστήματος στην ανάγκη να επαναφέρουν τους νεκρούς στον αστικό μονόλογο του κράτους, της ακαδημίας και των ΜΜΕ.

Έχουν περάσει 66 ολόκληρα χρόνια από τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν. Στον απόηχο του θανάτου του, ακολούθησε η παλινόρθωση του καπιταλισμού μέχρι την ολοκληρωτική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γεγονότα εκείνης της περιόδου σηματοδότησαν μια νέα εποχή. Παντού στον κόσμο, οι αστικές τάξεις έχουν περάσει στην φάση της αντεπίθεσης και καταργούν κάθε κεκτημένο δικαίωμα του εργατικού κινήματος. Ακόμα, βλέπουμε τους ιμπεριαλιστές να μάχονται για το ποιος θα πρωταρπάξει τον παγκόσμιο πλούτο μακελεύοντας λαούς στο διάβα τους. Μιλάμε για την εποχή οπού ο καπιταλισμός επέστρεψε για να πάρει την ιστορική του ρεβάνς.

Ασφαλώς, ο ρεβανσισμός του Κεφαλαίου αντικατοπτρίζεται και στο επίπεδο της ιδεολογίας. Το σύστημα έχει την ανάγκη να επιστρατεύει και ιδεολογικά μέσα για να μπορεί να διατηρεί τους συσχετισμούς με το μέρος του. Έτσι, το αστικό κράτος δομεί τους μηχανισμούς του, μέσα από τους οποίους διαπομπεύει αδιάκοπα την ιδεολογία του. Ο κ. Θεοδωρόπουλος αποτελεί από καιρό υπάλληλο στην υπηρεσία αυτών των ιδεολογικών μηχανισμών. Στην αρθρογραφία του στην Καθημερινή εμπεριέχεται μια ολόκληρη γκάμα αντιδραστικών τοποθετήσεων, απολογητικές ως προς την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, σχεδόν πάντα με μία γερή δόση αντικομμουνισμού³. Προφανώς, τοποθετήσεις όπως αυτές του κ. Θεοδωρόπουλου δεν περιορίζονται στην στήλη του στην Καθημερινή, είναι η κεντρική θεματολογία κάθε πομπού της κυρίαρχης ιδεολογίας και την συναντάει κανείς παντού μπροστά του, από τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων έως τις εκπομπές της τηλεόρασης.

Η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον λαό λέγοντας του ότι ο σοσιαλισμός είναι απάνθρωπος και καταστροφικός. Έτσι προσπαθεί να αποτρέψει οποιαδήποτε δράση κοιτάει προς εκείνη την κατεύθυνση. Η Σοβιετική Ένωση επί Στάλιν παρουσιάζεται ως ένα σκληρό απολυταρχικό καθεστώς ενώ αυτός παρουσιάζεται να είχε τον απόλυτο έλεγχο των πάντων, ή καλύτερα, στα λόγια του συγγραφέα: «ο κυνισμός του, η παράνοιά του, οι ανασφάλειές του, η μοχθηρία του». Απ’ ότι μας λέει το κείμενο, οι ακόλουθοί του τον φοβόντουσαν πολύ γιατί «ήξεραν πως τους παρακολουθεί» και ότι «αν ο Στάλιν παρεξηγηθεί, δεν αστειεύεται». Εν ολίγοις, στον κόσμο της αστικής προπαγάνδας, ο Στάλιν δεν είναι παρά ο απόλυτος τύραννος. Δεν έχουν να μας πουλήσουν κανένα καλό αφήγημα για την υπεράσπιση του καπιταλισμού, γι’ αυτό και συνεχίζουν να τρομοκρατούν τον λαό με όλη αυτή την ψυχροπολεμική προπαγάνδα περί κακού σοσιαλισμού και μπαμπούλα Στάλιν. Την παραπάνω διαπίστωση έθεσε πολύ σωστά ο Alain Badiou, Μαρξιστής φιλόσοφος και αγωνιστής, ο οποίος από σπόντα ξέφυγε απ’ την πένα του κ. Θεοδωρόπουλου⁴. Γράφει λοιπόν ο Μπαντιού:

«Ζούμε μέσα σε μια αντίφαση, μια βίαιη συνθήκη βαθιάς ανισότητας -οπού ολόκληρη η ύπαρξη αξιολογείται με χρηματικούς όρους και μόνο- μας παρουσιάζεται ως ιδεατή. Για να δικαιολογήσουν τον συντηρητισμό τους, οι οπαδοί της υπάρχουσας κατάστασης δεν μπορούν να αποκαλέσουν ειλικρινά αυτή την κατάσταση ιδεώδη ή υπέροχη. Αντ’ αυτού, προτίμησαν να πουν πως όλα τα υπόλοιπα είναι φριχτά. Σίγουρα, μας λένε, μπορεί να μην ζούμε σε συνθήκες απόλυτου καλού, αλλά είμαστε τυχεροί που δεν ζούμε σε συνθήκες απόλυτου κακού. Η δημοκρατία μας δεν είναι τέλεια, αλλά είναι καλύτερη από τις αιματηρές δικτατορίες . Ο καπιταλισμός μπορεί να είναι άδικος, αλλά δεν είναι εγκληματικός όπως ο σταλινισμός, και ούτω καθεξής.»⁵

Επομένως, χωρίς το αφήγημα του εγκληματικού σταλινισμού και του παράφρονα Στάλιν οι αστοί δεν θα μπορούσαν να μας προβάλλουν τον καπιταλισμό ως το μικρότερο κακό το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να υπομείνουμε.

Ο Στάλιν πέθανε, το κακό πάει τέλειωσε. Γιατί όμως, ο κ. Θεοδωρόπουλος και οι όμοιοί του επιμένουν εμμονικά να μας το υπενθυμίζουν όλη την ώρα, στον λαό και στους εαυτούς τους; Αρχικά, να ξεκαθαρίσουμε πως η εμμονή τους αυτή δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τον Στάλιν.

Ο αντισταλινισμός, το μίσος του συστήματος για τον Στάλιν, είναι η προσωποποίηση της εναντίωσης των αστών στον Μαρξισμό-Λενινισμό, στο Κομμουνιστικό Κίνημα, στους ταξικούς αγώνες που τον γέννησαν και σε αυτούς που σήμερα διατηρούν την μνήμη του ζωντανή. Συγκεκριμένα, στο στόχαστρο του αρθογράφου μπαίνουν όλοι όσοι ήταν και είναι «μυημένοι στη λατρεία του Στάλιν» συμπεριλαμβανομένων μεγάλων ποιητών όπως ο Neruda και ο Ρίτσος. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε, ότι παρόλη την ασχήμια του, ο καπιταλισμός είναι το μόνο που έχουμε, πως δεν υπάρχει εναλλακτική και ότι ολόκληρη η ιστορία των ταξικών αγώνων πήγε χαμένη. Αυτό, μας λένε, είναι το τέλος της ιστορίας. Όμως, η ταξική πάλη εξακολουθεί να διεξάγεται και η ιστορία συνεχίζεται, και αυτήν την πάλη ακριβώς φοβούνται.

Ο Στάλιν μπορεί να πέθανε, τον θάνατό του ευαγγελίζονται στις εφημερίδες οι κάθε λογής Θεοδωρόπουλοι και σπιλεύουν την ιστορία του. Και ο καπιταλισμός μας το υπενθυμίζει συνεχώς με κάθε χτύπημα, πολιτικό ή ιδεολογικό. Είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού να αρνηθεί την αστική ιστοριογραφία και την μιντιακή προπαγάνδα, να συγκροτήσει μέτωπο απέναντι στην επίθεση που δέχεται, να αντισταθεί στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Τότε θα μπουν οι προοπτικές για την σοσιαλιστική κοινωνία, αυτή που τόσο φοβούνται οι αστοί. Ως τότε θα αναρωτιόμαστε, αφού ο Στάλιν πέθανε, αφού ο κόσμος του κατέρρευσε, τότε γιατί τον πολεμάει ακόμα το σύστημα;

Σημειώσεις:

1. http://www.kathimerini.gr/1013544/opinion/epikairothta/politikh/pe8ane-h-den-pe8ane-o-stalin

2. «Ο κυνισμός του, η παράνοιά του, οι ανασφάλειές του, η μοχθηρία του εμπνέουν ακόμη. Πόσοι από τους σημερινούς διαχειριστές της εξουσίας δεν προσπαθούν να κηρύξουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους «εχθρούς του λαού» για να τους αφανίσουν; Κι άλλοι τόσοι φτύνουν το ανάθεμα του φασίστα σε όποιον διαφωνεί μαζί τους. Το πνεύμα του Στάλιν έχει διαβρώσει και την πολιτική ορθότητα και μερικούς που αυτοχαρακτηρίζονται φιλελεύθεροι.»

3. παραθέτω μερικά δείγματα της αντιδραστικής συγγραφής του:
http://www.kathimerini.gr/959452/opinion/epikairothta/politikh/xari-troyman-vasta-gera
http://www.kathimerini.gr/965282/opinion/epikairothta/politikh/apo-th-gaza-sthn-a8hna
http://www.kathimerini.gr/1012576/opinion/epikairothta/politikh/stoixeiwdes-k-niko-gewrgiadh
http://www.kathimerini.gr/1000344/opinion/epikairothta/politikh/otan-klaine-ta-paidia-toy-zaxariadh

4. στο παρελθόν ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είχε μπερδέψει τον Alain Badiou με έναν άλλο Γάλλο διανοούμενο. Σε ένα κείμενο υπεράσπισης ενός άλλου αντιδραστικού αμπελοφιλόσοφου, του Στέλιου Ράμφου, με τα τίτλο «Ο Ράμφος στην σκηνή», ο Τ.Θ. είχε γράψει: «Ο Ράμφος επίσης δεν μοιράζεται τη μεγαλοφυή ανάγνωση του Πλάτωνα από τον Μπουρντιέ ο οποίος αναγνωρίζει στην Πολιτεία ένα πρότυπο έργο σοσιαλιστικού ρεαλισμού», εννοώντας στην θέση του Bourdieu τον Alain Badiou. Έτσι, ο Μπαντιού την γλύτωσε παρά τρίχα εκείνη την μέρα από το να τυπωθεί το όνομά του στις στήλες της Καθημερινής. Παρ’ ολ’ αυτά δεν την γλύτωσε από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, οπού το λάθος διορθώθηκε.
http://vathikokkino.gr/archives/89162
http://www.kathimerini.gr/790750/opinion/epikairothta/politikh/o-ramfos-sth-skhnh

5. από την συνέντευξη που είχε δώσει ο Alain Badiou το 2001 στο περιοδικό Cabinet
http://www.cabinetmagazine.org/issues/5/alainbadiou.php

Α.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Υποτέλεια μέσω ΕΕυρωπαϊκής γαστρονομίας. Αναφορικά με το τελευταίο επεισόδιο του Masterchef (στις 6/3)

0

Ο ρόλος των ΜΜΕ στον καπιταλισμό ως πομπός και αναπαραγωγικό μέσο της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι γνωστός εδώ και πολύ καιρό. Στον τομέα της μιντιακής «ψυχαγωγίας», δεκάδες φτηνιάρικα ριάλιτι σόου έχουν γεμίσει την ελληνική τηλεόραση και δεν λένε να φύγουν με τίποτα απ’ τις οθόνες μας. Σε αυτού του είδους τα σόου παρατηρείται ωμά και απροκάλυπτα η πιο χυδαία υποτίμηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας καθώς οι διαγωνιζόμενοι υποβάλλονται συνεχώς σε νέες δοκιμασίες εξευτελισμού και υποτέλειας μέχρι την κατάκτηση του τελικού «επάθλου», το οποίο συνήθως είναι ένα χρηματικό ποσό. Με την πρόσφατη επάνοδο αυτής της -όχι και τόσο νέας- τηλεοπτικής μόδας μπορούμε να διαπιστώσουμε δύο πράγματα: πρώτον, ότι οι παραγωγοί αυτών των τηλεοπτικών θεαμάτων ξέμειναν από ιδέες, και δεύτερον, ότι το σύστημα έχει αποκτήσει την πλήρη άνεση να μας προκαλεί, προβάλλοντας την απόλυτη υποτέλεια ως μέσο ψυχαγωγίας. Για την ώρα θα σταθούμε στο δεύτερο.

Τους τελευταίους μήνες, στην καθημερινότητα πολύ κόσμου έχει μπει το ριάλιτι σόου-μαγειρικός διαγωνισμός του Masterchef. Το χθεσινό επεισόδιο αυτής της σαχλαμάρας έλαβε τόπο στο ιστορικό Ζάππειο Μέγαρο των Αθηνών. Στην δοκιμασία που ανατέθηκε στους διαγωνιζόμενους θα έπρεπε να μαγειρέψουν για διάφορους πρέσβεις κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πριν την έναρξη της δοκιμασίας, οι κριτές βρίσκονταν στην αυλή του Μεγάρου και είχαν μαζί τους τον αναπληρωτή επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της ΕΕ στην Ελλάδα. Εκεί, ο συγκεκριμένος κύριος έβγαλε έναν σύντομο λόγο για την «Ευρωπαϊκή κουλτούρα» και κλείνοντας παρέδωσε το «δώρο» του το οποίο ήταν ποδιές με το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πριν τον αποχαιρετήσουν όλοι μαζί, κριτές και διαγωνιζόμενοι, φρόντισαν να τον ευχαριστήσουν για αυτή του την προσφορά χωρίς βέβαια να παραλείψουν τα σχόλια ευγνωμοσύνης για το δώρο και συνολικότερα για την προσφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πήραμε λοιπόν ένα σωστό μάθημα για το πώς πρέπει να υποκλινόμαστε μπροστά στο «Ευρωπαϊκό ιδεώδες».

Παρ’ όλη την προσπάθεια εξωραϊσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά ένα κατασκεύασμα των ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων των ισχυρών κρατών-μελών της, με την Γαλλία και την Γερμανία ως κυρίαρχους ιμπεριαλιστές. Ο σκοπός της είναι η επιβολή της υποταγής των λαών στις αστικές τάξεις και η διασφάλιση της εξάρτησης των ανίσχυρων κρατών στα ισχυρά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο φορέας διεξαγωγής πολλαπλών πολιτικών οι οποίες έχουν αποβεί καταστροφικές για του λαούς της Ευρώπης. Στην Ελλάδα, η οικονομική αναδιάρθρωση που επιβλήθηκε από την ΕΕ είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της αγροτικής παραγωγής, καθώς και άλλων μεριδίων του παραγωγικού ιστού της χώρας. Η ΕΕ έχει τεράστια ευθύνη για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και για την φτωχοποίηση των λαών της Ευρώπης. Όμως, οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν περιορίζονται εδώ. Δε μπορούμε να ξεχνάμε τον ενεργητικό ρόλο που είχε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, στον πόλεμο στο Κόσοβο και στο σημερινό φασιστικό καθεστώς της Ουκρανίας. Αυτοί που ωφελούνται από την ύπαρξη της ΕΕ, και τη διαφημίζουν ως την αιγίδα δύναμη της ειρήνης και της συμφιλίωσης, την ίδια στιγμή μακελεύουν λαούς, συμμετέχουν σε αλλαγές καθεστώτων, οπλίζουν κράτη-δολοφόνους και στηρίζουν γενοκτονίες.

Τα ΜΜΕ αποτελούν ιδεολογικό μηχανισ
μό του αστικού κράτους, υπάρχουν για να εξωραΐζουν το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και για να μας υποδεικνύουν πώς να υποτασσόμαστε σε αυτό. Η καταστροφή και η δυστυχία που αυτό έχει επιφέρει στην ανθρωπότητα δεν εξωραΐζονται. Εμείς από τη πλευρά μας πρέπει να αντιστεκόμαστε σε αυτού του είδους την ιδεολογική παρέμβαση και να παλεύουμε κόντρα στο σύστημα και τις δομές του.

ΑΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ