Μάο Τσε Τουνγκ - 9 Σεπτέμβρη 1976. 48 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου τιμονιέρη

1

Με βάση την επέτειο από τα 48 χρόνια από τον θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο από την Προλεταριακή Σημαία φ. 785, που δημοσιεύτηκε στις 17/9/2016

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από το θάνατο του Μάο Τσε Τούνγκ. Στις 9 Σεπτέμβρη του 1976 σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του μεγάλου επαναστάτη και διανοητή που με τη δράση του αλλά και το πλούσιο θεωρητικό του έργο κατάφερε να αλλάξει την ιστορία στη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον κόσμο και να τη φέρει στο δρόμο της δικτατορίας του προλεταριάτου, στο δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Η συμβολή του στο προχώρημα της θεωρίας και πρακτικής του μαρξισμού - λενινισμού και στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης και των λαών είναι πολύτιμη. Είναι αυτός που ηγήθηκε και καθοδήγησε τον λαό του στη νίκη της κινεζικής επανάστασης, αυτός που αντιτάχθηκε στην παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (ΣΕ) μετά το 20ο Συνέδριο του 1956, αυτός που προειδοποίησε για παρόμοια φαινόμενα στην Κίνα και έδωσε διέξοδο -μέσω της κινητοποίησης των λαϊκών μαζών- στο πρόβλημα του ενδεχόμενου πισωγυρίσματος που μπορεί να υποστεί η σοσιαλιστική οικοδόμηση. Είναι αυτός που έκανε ξεκάθαρη αναφορά στην ύπαρξη τάξεων και ταξικών αντιθέσεων ακόμα και μετά τη νίκη της επανάστασης, αυτός που μίλησε για την ύπαρξη εκφραστών της αστικής τάξης μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα, για την αντιπαράθεση γραμμών μέσα σε αυτό, για την ταξική πάλη σε συνθήκες οικοδόμησης σοσιαλισμού και για τον σωστό τρόπο αντιμετώπισης των ταξικών αυτών αντιθέσεων. Τέλος ήταν αυτός που εφάρμοσε τις βασικές αρχές του μαρξισμού - λενινισμού στην Κίνα λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της αχανούς αυτής χώρας.

Ο Μάο Τσε Τούνγκ γεννήθηκε στις 26 Δεκέμβρη του 1893 στην επαρχία Χουνάν. Ήταν γόνος αγροτικής οικογένειας. Από τα νεανικά του χρόνια επηρεάστηκε από τον αντιφεουδαρχικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του κινέζικου λαού και συμμετείχε ως φοιτητής στην επανάσταση του 1911 που γκρέμισε τη μοναρχία και τη δυναστεία των Μαντσού. Καθοριστικό όμως ρόλο στη διαμόρφωση της σκέψης του μεγάλου επαναστάτη έπαιξε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και το κίνημα της 4ης Μάη στην Κίνα του 1919. Η φεουδαρχία στην Κίνα, παρά την πτώση της μοναρχίας και με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστών, δεν ικανοποίησε την απαίτηση του λαού για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι στις 4 Μάη του 1919 ξέσπασε μια εξέγερση με φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις σε δεκάδες μεγάλες πόλεις της χώρας. Στις κινητοποιήσεις αυτές, στις οποίες ο Μάο πρωτοστατεί, ο κινεζικός λαός εξεγείρεται ενάντια στην απόφαση της Διάσκεψης των Βερσαλλιών να παραχωρηθούν στην Ιαπωνία οι γερμανικές κτήσεις στην Kίνα.

Ο Μάο, βαθιά επηρεασμένος από τη μαρξιστική θεωρία, το αμέσως επόμενο διάστημα δημιουργεί πολιτικές ομάδες μέσα στο χώρο των φοιτητών και ταυτόχρονα προσπαθεί να εκδώσει έντυπα με επαναστατικό περιεχόμενο. Μετά από 2 χρόνια (1/7/1921) θα πραγματοποιηθεί στη Σαγκάη το ιδρυτικό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ). Ο Μάο ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά στελέχη και από τότε συμμετείχε στην ηγετική ομάδα του κόμματος.

Στα 1924 ξεκινάει η πρώτη φάση του επαναστατικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα στην Κίνα. Θα διαρκέσει μέχρι το 1927 που το Κουομιτάνγκ (ΚΜΤ) θα καταλάβει την εξουσία. Το ΚΜΤ ήταν αστικοδημοκρατικό κόμμα που συνεργαζόταν με το ΚΚΚ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο τη δεκαετία του ’20 στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του κινεζικού λαού. Όμως στην ηγεσία του ΚΜΤ θα ανέλθει από το 1925 ο Τσανγκ Κάι Σεκ, πραγματοποιώντας μια δεξιά στροφή που θα καταλήξει το Δεκέμβρη του 1927 στη μεγάλη σφαγή εργατών στην Καντόνα.

Στα 1927 ξεκινάει ο εμφύλιος μεταξύ του ΚΜΤ και του ΚΚΚ που θα διαρκέσει μέχρι το 1937. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου η Ιαπωνία θα εισβάλει στη Μαντζουρία αλλά ο Τσανγκ Κάι Σεκ βλέπει ως κύριο εχθρό το ΚΚΚ και όχι τους Γιαπωνέζους και συνεχίζει τις επιθέσεις του προς αυτό. Στη φάση αυτή ο Μάο πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Κινεζικού Κόκκινου Στρατού και στα 1934 θα ξεκινήσει τη «Μεγάλη Πορεία» του Κόκκινου Στρατού προς τα βορειοδυτικά για να αποφύγει την περικύκλωση από το στρατό του ΚΜΤ. Ήταν ένα απίστευτο κατόρθωμα να μετακινηθεί αυτός ο στρατός μέσα στο δύσβατο έδαφος της Κίνας για πάνω από 10.000 χλμ δίνοντας ταυτόχρονα δεκάδες μάχες. Στο διάστημα αυτό ο Μάο αναδεικνύεται σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη του ΚΚΚ και καταφέρνει να ξεμπερδέψει με τα δεξιά αλλά και αριστερίστικα στοιχεία μέσα στο κόμμα.

Στα 1937 η Ιαπωνία θα καταλάβει ολόκληρη τη βόρεια Κίνα. Η εξέλιξη αυτή αναγκάζει το ΚΜΤ να πραγματοποιήσει νέα συμμαχία με το ΚΚΚ με στόχο την εκδίωξη των Ιαπώνων από το κινεζικό έδαφος. Η φάση αυτή θα διαρκέσει μέχρι το 1945 οπότε και ηττάται η Ιαπωνία. Τότε ξεκινάει και η τελική φάση του εμφυλίου πολέμου που με τη σταθερή καθοδήγηση του Μάο θα καταλήξει στη μεγάλη επαναστατική νίκη του ΚΚΚ το 1949 και την κατάληψη της εξουσίας.

Η νίκη της κινεζικής επανάστασης είχε τεράστια επίδραση στους λαούς σε όλο τον κόσμο. Σε Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική ενέπνευσε εκατομμύρια επαναστάτες να εξεγερθούν και να πολεμήσουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους εκμεταλλευτές τους.

Σ’ όλη αυτήν την περίοδο ο Μάο θα συνεχίσει και το θεωρητικό του έργο γράφοντας πλήθος κειμένων για τις τάξεις στην κινεζική κοινωνία, για τον ανταρτοπόλεμο, το ενιαίο μέτωπο, ζητήματα που αφορούν το κόμμα, τη νεολαία, τη μελλοντική σοσιαλιστική οικοδόμηση αλλά και φιλοσοφικά κείμενα για τον διαλεκτικό υλισμό.

Την 1η Οκτώβρη του 1949 ο Μάο ανακηρύσσει την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και η χώρα μπαίνει σε τροχιά οικοδόμησης σοσιαλιστικών σχέσεων στην παραγωγή. Στα 1958 ζητά απ’ το λαό να πραγματοποιήσει το «Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός» για να πραγματοποιηθούν υψηλοί ρυθμοί στην παραγωγή μέσα από επαναστατικές διαδικασίες. Τότε θα δημιουργηθούν αυτόνομες μονάδες παραγωγής, οι Λαϊκές Κομμούνες και οι Συνεταιρισμοί.

Ταυτόχρονα ο Μάο με την πείρα που αποκτά από τη φάση αυτή στην Κίνα αλλά και τη στροφή του ’56 στη ΣΕ θα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει την αστική τάξη που εξακολουθεί να υπάρχει και μετά την αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και που βρίσκεται πλέον μέσα στο ίδιο το ΚΚΚ. Έτσι στα 1966 κηρύσσει τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (ΜΠΠΕ) στην Κίνα για να αντιμετωπίσει τις αποκλίσεις μέσα στο κόμμα που εγκυμονούσαν τον κίνδυνο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Με τη ΜΠΠΕ θα κινητοποιηθούν εκατομμύρια λαού στην Κίνα στην κατεύθυνση της παραπέρα επαναστατικοποίησης των σοσιαλιστικών δομών και της αποτροπής του κινδύνου πισωγυρίσματος. Το θεωρητικό έργο του Μάο συνεχίζεται με τη συγγραφή κειμένων για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, τις αντιθέσεις ανάμεσα στο λαό, αλλά και για ζητήματα που αφορούσαν την παλινόρθωση του καπιταλισμού και τις αντιμαρξιστικές θεωρίες που κυριάρχησαν στη ΣΕ μετά το ’56.

Σε διεθνές επίπεδο η ΜΠΠΕ θα δώσει καύσιμα σε εκατομμύρια κομμουνιστές που αντιλήφθηκαν τη ρεβιζιονιστική στροφή της ΣΕ ώστε να δημιουργήσουν μαρξιστικά - λενινιστικά κόμματα και να αντιταχθούν στην πολιτική των ρεφορμιστικών κομμάτων στις χώρες τους.

Δυστυχώς, μετά το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη το 1976, ο ρεβιζιονισμός κατάφερε να κυριαρχήσει και στην Κίνα και η αστική τάξη να ανέλθει στην εξουσία. Μέσα σε λίγα χρόνια πολλές κατακτήσεις του κινεζικού λαού χάθηκαν και σύντομα η Κίνα θα μετατραπεί σε μια καπιταλιστική χώρα.

Το έργο του Μάο όμως δε θα χαθεί. Ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης του κινεζικού λαού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα συνεχίσει να εμπνέει τους κομμουνιστές σ’ όλο τον κόσμο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ας αναπτύξουμε τη συζήτηση-αντιπαράθεση

0

(στον απόηχο του άρθρου «η ρεβιζιονιστική στροφή του 1956, το ΚΚΕ και το μ-λ κίνημα»)

Είναι θετικό το γεγονός ότι το παραπάνω άρθρο που δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες στην ΠΣ δημιούργησε προβληματισμούς και έγινε αντικείμενο συζήτησης στο διαδίκτυο, αλλά όχι μόνο σ’ αυτό, απ’ όσο έχουμε τουλάχιστον αντιληφθεί. Το θετικό φυσικά δε βρίσκεται στο ότι ένα άρθρο της ΠΣ «επιτέλεσε» τον σκοπό του, δηλαδή διαβάστηκε (είναι φυσικά και αυτό), αλλά στο ενδιαφέρον που υπήρξε σε σοβαρά ζητήματα που απασχολούν το κίνημα: την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες, τον ίδιο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, το περιεχόμενο, τις δυσκολίες και τα προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπο το προλεταριάτο και το κόμμα του, αλλά και τις απαντήσεις που έδωσε ή δεν μπόρεσε να δώσει ο Μάο, η ΜΠΠΕ και το μ-λ κίνημα. Και όλα αυτά σε αναφορά με το σήμερα, με την ανάγκη συγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος της εποχής μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιάννενα: Ανταπόκριση από το διήμερο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ

0

ΔΙΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΣΕΚΕ - ΚΚΕ

Στις 9-10 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε στα Ιωάννινα, διήμερο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ. Με κεντρικό σύνθημα «ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ», μέσα από πολύμορφες εκδηλώσεις αναδείχθηκαν σημαντικές στιγμές μιας ολόκληρης πορείας πολιτικής αφύπνισης των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών, που παρήγαγε ότι πιο προοδευτικό υπήρξε αυτόν τον αιώνα.

Την πρώτη ημέρα, σύντροφοι και συναγωνιστές πορευτήκαμε σε σημεία της πόλης με ιστορική σημασία, κάνοντας μία αναφορά σε πολιτικά γεγονότα που σχετίστηκαν με αυτά. Καταδείχθηκε, ότι η ανασύσταση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και η ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης είναι δύο πορείες δεμένες η μία με την άλλη και το καθήκον των κομμουνιστών σήμερα είναι να συμβάλλουν στην συγκρότηση εστιών αντίστασης και διεκδίκησης. Η περιήγηση κατέληξε στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΤΕΚΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ, όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την ΟΚΝΕ και συζήτηση για την νεολαία στο σήμερα.

Τη δεύτερη ημέρα, διαδήλωση που ξεκίνησε από το κέντρο της πόλης, κατέληξε σε αίθουσα, όπου διενεργήθηκε η κεντρική εκδήλωση. Πλαισιώθηκε από ιστορικοπολιτικό βίντεο, έκθεση φωτογραφίας, βιβλιοπωλείο, ποιήματα και αφηγήσεις και συνέπεσε με την επανέκδοση των απομνημονευμάτων του Πολύδωρου Δανιηλίδη αλλά και την πρώτη έκδοση των απομνημονευμάτων του σ. Στράτου Λιόντου, από τη Ζίτσα, πόνημα των οργανώσεων Ηπείρου. Το διήμερο ολοκληρώθηκε με γλέντι με παραδοσιακά Ηπειρώτικα και πολιτικά τραγούδια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η «διακήρυξη της ΚΕ για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ». Ζήτω τα... 20 χρόνια ΚΚΕ!

0

Σε αδυναμία να απαντήσει τα σοβαρά ζητήματα που έχουν τεθεί εδώ και έναν αιώνα από την ταξική πάλη βρίσκεται το ΚΚΕ. Η διακήρυξη της ΚΕ του για τα «100 χρόνια του ΚΚΕ» αποτελεί ένα επιλεκτικό τσιμπολόγημα ιστορικών γεγονότων (συνοδευόμενο από στοιχεία παραχάραξης τους) αλλά και μια καταφανή αποφυγή απαντήσεων σε ερωτήματα που, έμμεσα, το ίδιο θέτει. Δεν ξέρουμε αν είναι εκούσιος στόχος ή απλώς προκύπτει ως αποτέλεσμα το γεγονός ότι για όποιον νέο αγωνιστή διαβάσει το κείμενο -πέρα από τους βερμπαλισμούς και το λιβάνισμα του σημερινού ΚΚΕ- προκύπτει πλήρης χυλός και διάλυση των όποιων ιδεολογικών και πολιτικών κριτηρίων διαθέτει. Το ΚΚΕ γιορτάζει τα 100 χρόνια του (που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου δικά του) για να γιορτάσει τα τελευταία 25 ή ίσως (αν λάβουμε υπόψη μας και την αποκήρυξη του ΑΑΔΜ), πέφτουμε στα 10. Θεωρεί λαθεμένη όλη τη ραχοκοκαλιά απόψεων με την οποία πορεύτηκε είτε το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ είτε το ρεβιζιονιστικό (μετά το '56), αλλά παρ’ όλα αυτά... δεν τρέχει τίποτα. Ας δούμε, όμως, σε συντομία μερικά βασικά στοιχεία:

1. Σύμφωνα με τη διακήρυξη, για το Λίβανο, την Καζέρτα και τη Βάρκιζα φταίει η «στρατηγική γραμμή του 7ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς και η στρατηγική που είχε χαράξει η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ του '34». Το γεγονός ότι τα παραπάνω εντάσσονταν σε μια γενική γραμμή που έβγαλε από το περιθώριο το κομμουνιστικό κίνημα και το έβαλε στο κέντρο των εξελίξεων, το γεγονός ότι αυτή η γραμμή έκανε το κομμουνιστικό κίνημα να καθοδηγήσει ευρύτερες λαϊκές μάζες, το γεγονός ότι η άλλη (η τροτσκιστική) γραμμή της «ταξικής καθαρότητας» ήταν περιθωριακή και αντεπαναστατική, όλα αυτά τα προφανή γεγονότα ούτε απασχολούν τους συντάκτες του κειμένου ούτε και νιώθουν καμιά υποχρέωση να τα απαντήσουν. Ούτε, βέβαια, νιώθουν καμία υποχρέωση να απαντήσουν το ερώτημα, αφού ήταν όλα τόσο... λάθος, πώς ακριβώς προέκυψε ο ΔΣΕ (αυτή η «κορυφαία εκδήλωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα»); Ακόμα και οι πιο αγράμματοι πολιτικά και ιστορικά ξέρουν ότι δεν θα υπήρχε ΔΣΕ αν δεν είχε υπάρξει ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ένας αγώνας (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ) ο οποίος δεν ήταν (όπως λένε οι παραχαράκτες της ιστορίας συντάκτες του κειμένου) μόνο «ενάντια στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και καταπιεστών», αλλά, όπως διαπιστώνει κανείς με μια απλή ανάγνωση των ιστορικών ντοκουμέντων, ήταν αγώνας και ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, ενάντια στις πιο μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Βρετανία - ΗΠΑ (στο κείμενο αναφέρονται σκέτα ως «καπιταλιστικά κράτη», σε αντίθεση προφανώς με την... ιμπεριαλιστική Ελλάδα) οι οποίες, με τη σειρά τους, ανέλαβαν το καθήκον να μακελέψουν το λαό και να τσακίσουν το κομμουνιστικό κίνημα.

Το ΚΚΕ, εφαρμόζοντας έναν ιδιοτελή και αντιεπιστημονικό εκλεκτικισμό, μαζί με το ξεπούλημα Λιβάνου - Καζέρτας - Βάρκιζας πετάει και όλο το έπος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (έρχεται και η ώρα του ΔΣΕ, μιας και έκανε το αμάρτημα να τα βάλει με την ξένη εξάρτηση), όλη εκείνη την περίοδο που σημάδεψε την ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα και η οποία, ακόμα και σήμερα, 70 χρόνια μετά, παράγει αγωνιστές και αποτελεί καρφί στα μάτια της αντίδρασης.

Υπάρχει, όμως, κι ένα τελευταίο σημείο εδώ: Η στροφή του ΚΚΣΕ του '56 συνοδεύτηκε από πραξικόπημα στο ΚΚΕ, όπου καταδικάστηκε όλη η επαναστατική γραμμή και η ένοπλη πάλη του ΔΣΕ, όπου δικαιώθηκε η γραμμή της υποταγής και της προδοσίας. Η σημερινή καθοδήγηση του ΚΚΕ είναι ιστορική συνέχεια αυτών των πραξικοπηματιών - ρεβιζιονιστών και πάει πολύ να κάνουν τους τιμητές.

2. Επειδή τα ξέρει βέβαια αυτά το ΚΚΕ, η διακήρυξη μας πληροφορεί ότι από το '56 άρχισε «μια πορεία παρεκκλίσεων [...] που οδηγούσε σε συμβιβασμό με την αστική τάξη». Ακολουθεί μια έντεχνη φλυαρία για να θολώσει τα νερά, για να κάνει το χρονικό άλμα στη χούντα και τη διάσπαση του '68. Υπάρχει, προφανώς, στους συντάκτες του κειμένου ένα κενό μνήμης για την περίοδο '56-'68. Όλως τυχαίως είναι η περίοδος που σημαντικό τμήμα μελών του ΚΚΕ (το οποίο αποτέλεσε το δυναμικό το οποίο συγκρότησε το μ-λ κίνημα στην Ελλάδα) έδωσε τη μάχη ενάντια στο ρεβιζιονισμό, ενάντια στις «παρεκκλίσεις που οδηγούσαν σε συμβιβασμό με την αστική τάξη», ενάντια στη θεωρία του ειρηνικού περάσματος, υπεράσπισε τον ένοπλο αγώνα, κατήγγειλε το χρουστσοφικό πραξικόπημα και την αντισταλινική υστερία, σήκωσε το βάρος του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Όλως τυχαίως επίσης, αυτό το δυναμικό ήρθε αντιμέτωπο με διαγραφές, τραμπουκισμούς και συκοφαντίες (ότι ήταν πράκτορες) στα ξερονήσια της εξορίας αλλά και στις ανατολικές χώρες, όπου αντιμετώπισε και εξορίες. Όλως τυχαίως, τέλος, φορείς αυτών των διώξεων ήταν οι πολιτικοί πρόγονοι του σημερινού ΚΚΕ, το οποίο, με βάση την ιστορική απόσταση και την περίοδο των συνεπειών της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος που διανύουμε, κρίνει ότι μπορεί να θυμάται ή να «ξεχνάει» γεγονότα με μοναδικό κριτήριο τι το βολεύει σήμερα.

3. Σύμφωνα με τη διακήρυξη, «το ΚΚΕ ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν ανέθεσε την ανατροπή της χούντας στον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, αποκλειστικά (!) στις αστικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά στον οργανωμένο από τα κάτω αντιδικτατορικό αγώνα ως λαϊκή εξέγερση» και «οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ πρωτοστάτησαν με τη συμβολή τους στις καταλήψεις της Νομικής και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973». Εδώ δεν θα πούμε τίποτα παραπάνω, μιας και την απάντηση τη δίνει το ίδιο το ΚΚΕ (έκθεση της ΚΕ και ΚΟΜΕΠ Νο 11, 1976, Συζήτηση μελών της ΣΕ) που το 1976 λέει τα παρακάτω ενδιαφέροντα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και για την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ τότε:

«[...]εκτιμήθηκε ότι πρόκειται για μια ανεύθυνη και βιαστική κίνηση με έντονο το αριστερίστικο στοιχείο, που ήταν, ως ένα βαθμό, έξω από τη γραμμή της οργάνωσης, η οποία εκείνο τον καιρό γενικό ήταν ΚΑΤΑ των καταλήψεων και των βιαστικών και απρογραμμάτιστων ανοιχτών εκδηλώσεων[...]

[...]Η ΚΟΑ και το Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ είδαν καταρχήν την κατάληψη σαν μια ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ στην ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης. Η σκέψη τους ήταν κυρίως να πάρουν μέτρα για την ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΓΚΙΣΤΡΩΣΗ των φοιτητών από το Πολυτεχνείο και για εξέλιξη της εκδήλωσης σε αντιδικτατορικές διαδηλώσεις προς μια ή περισσότερες κατευθύνσεις[...]

[...]Το Γραφείο Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλο που έπρεπε να είχε αποφευχθεί, μπορούσε να αξιοποιηθεί θετικά για το ανέβασμα της φοιτητικής και γενικότερα της λαϊκής πόλης ενάντια στο χουντομαρκεζίνικο καθεστώς. Κι αυτό θεωρεί ότι μπορεί να γίνει μέσα από την προσέλκυση της λαϊκής συμπαράστασης για την επίτευξη του στόχου του φ. κ. -για ελεύθερες εκλογές και για την προβολή κοινών αντιχουντικών συνθημάτων ζύμωσης[...]

[...]Το σύνθημα ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ χαρακτηρίστηκε αριστερίστικο, το ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ πιθανώς άκαιρο[...]».

Και πολλά ακόμα αποσπάσματα που δεν έχει νόημα να αναφέρουμε. Δεν χρειάζεται επίσης, νομίζουμε, να προσθέσουμε το γνωστό φύλλο της Πανσπουδαστικής για τους 350 πράκτορες της ΚΥΠ.

4. Έτσι, λοιπόν... Ώστε «το ΚΚΕ δεν ήταν ιδεολογικό και πολιτικά κατάλληλα προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την ορμητική πολιτική συγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος ως ΠΑΣΟΚ». Πολύ σεμνή διατύπωση, αλήθεια, για να περιγράψει τη γραμμή του ΚΚΕ όλη την περίοδο από το τέλος της χούντας και μετά. Για να περιγράψει τη γραμμή της αστικής νομιμότητας, της υπονόμευσης αγώνων όταν αυτοί αποκτούσαν δυναμική, για όλη τη γραμμή της -πραγματικής αλλαγής-, των δημοψηφισμάτων για να φύγουν οι βάσεις (!), της αποδοχής του κρατικού συνδικαλισμού, της συνολικής γραμμής ουράς στο ΠΑΣΟΚ και της άνευ όρων παράδοσης του σε αυτό. Που ακολούθησε η ενθουσιώδης υποδοχή της περεστρόικα, της οποίας οι ιδέες, όπως έλεγε η Παπαρήγα, «συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας του σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό». Εκτός κι αν και για όλα αυτά φταίει το 7ο συνέδριο της ΚΔ και η ολομέλεια του '34. Και αν φταίει αυτό, γιατί άραγε εμείς που υπερασπιζόμαστε αυτή την παράδοση -σε εκείνες βεβαίως τις ιστορικές συνθήκες- από τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ φωνάζαμε στις διαδηλώσεις «ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, ίδια η λιτότητα και η τρομοκρατία», όταν τα μπλοκ του ΚΚΕ φώναζαν «αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ»;

5. Σήμερα, όμως, όλα είναι καλά για το ΚΚΕ. Καμία ανησυχία για το γεγονός ότι ήλεγχε τον ανθό των εργατικών συνδικάτων και σήμερα η κατάσταση στο εργατικό κίνημα είναι εντελώς διαλυτική. Το ΚΚΕ δεν αποδέχεται την -προφανώς ακριβή, θα μπορούσαμε να πούμε- εκτίμηση ότι η εργατική τάξη είναι αποσυγκροτημένη ως τάξη για τον εαυτό της ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά. Και δεν την αποδέχεται γιατί, αν την αποδεχόταν, θα προέκυπτε το λογικό ερώτημα πώς μια τάξη αποσυγκροτημένη να είναι ταυτόχρονα συγκροτημένη στο ανώτερο επίπεδο αφού διαθέτει το κόμμα της. Για τον ίδιο λόγο παρακάμπτει το βασικό καθήκον της όξυνσης της ταξικής πάλης, του δυναμώματος των λαϊκών και εργατικών αντιστάσεων, όπου θα δοκιμαστεί και θα κάνει βήματα -με την παρέμβαση των κομμουνιστών- η συγκρότηση της τάξης σε όλα τα επίπεδα. Και αφού τα παρακάμπτει όλα αυτά, επιστρέφει στο γνωστό μονομανές τροπάρι: «ενισχύστε το ΚΚΕ».

Θα κλείσουμε με το ζήτημα που αποτελεί την κεντρική ιδεολογικοπολιτική «απορία» που παράγει το κείμενο της ΚΕ του ΚΚΕ: Η διακήρυξη αναφέρει ότι το ΚΚΕ «ανέδειξε ως σημείο οπορτουνιστικής στροφής του ΚΚΣΕ το 20ό συνέδριο του (1956)» και ταυτόχρονα πως «η προσπάθεια του ΚΚΕ [...] καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις εκάστοτε στρατηγικές της Κομμουνιστικής Διεθνούς και στη συνέχεια του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, του οποίου υπήρξε αναπόσπαστο, συνεπές τμήμα». Ας θέσουμε καταρχήν το δευτερεύον ερώτημα: από πού κι ως πού ένα επαναστατικό κόμμα είναι υποχρεωμένο να είναι συνεπές αναπόσπαστο τμήμα ενός Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος που είναι οπορτουνιστικό, που κηρύσσει την ταξική συνεργασία, που -άρα- τελικά είναι αντεπαναστατικό; Όσο μας αφορά, δεν διστάσαμε να διαφοροποιηθούμε από «διεθνή κέντρα» με τεράστιο κόστος, ούτε διασπάσαμε (όπως αναφέρθηκε) στη ρεβιζιονιστική στροφή του '56 στη ΣΕ, ούτε στην αντίστοιχη στην Κίνα το '76 με τη θεωρία των τριών κόσμων και την καπιταλιστικοποίηση των σχέσεων παραγωγής.

Ας πάμε όμως στο βασικό πολιτικό ερώτημα: Τι φταίει λοιπόν τελικά; Πού και πότε συμπυκνώθηκε η στροφή του κομμουνιστικού κινήματος; Στο 7ο συνέδριο της ΚΔ (και στη σταλινική γραμμή, για να το πούμε αφαιρετικά) ή στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ (και στη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική γραμμή αντίστοιχα); Ή μήπως, τελικά για το ΚΚΕ, το δεύτερο ήταν η φυσική συνέπεια του πρώτου (σε μια άλλη εκδοχή του «για όλα φταίει ο Στάλιν») και τελικά ήταν όλα λάθος εκτός του σημερινού... αψεγάδιαστου και επαναστατικού ΚΚΕ, του οποίου, βεβαίως, η επαναστατικότητα δεν δοκιμάζεται και δεν αποδεικνύεται πουθενά στην πραγματική ζωή; Είναι αλήθεια ότι σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από τις συνέπειες της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος, μπορεί κανείς να λέει ό,τι θέλει, μπορεί να κάνει θεωρητικές ακροβασίες και να διαφεύγει από τα πραγματικά ζητήματα. Γιατί πράγματι μόνο σε συνθήκες εργαστηρίου μπορεί κάποιος να δηλώνει ότι η επανάσταση θα γίνει με τον ίδιο τρόπο στη Γερμανία, στην Ελλάδα και στην... Κεντροαφρικανική Δημοκρατία («ο χαρακτήρας της επανάστασης σε κάθε καπιταλιστική χώρα [...] καθορίζεται από την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, από το χαρακτήρα της εποχής σε διεθνές επίπεδο [...], ανεξάρτητα από τη θέση της χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα»).

Μόνο σε συνθήκες εργαστηρίου αυτός ο ίδιος που λέει τα παραπάνω έχει, ταυτόχρονα, στο πρόγραμμα του τη θέση της «λαϊκής συμμαχίας» και ταυτόχρονα ο ίδιος θεωρεί ότι σε συνθήκες σαν τις σημερινές έχει... προγραμματίσει πώς ακριβώς θα γίνει η επανάσταση (ενώ πνίγεται σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες) και θεωρεί παράλληλα ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αποτελεί ιστορική συνέχεια ενός αιώνα οπορτουνισμού και παρεκκλίσεων...

Όμως, η πραγματική ζωή δεν διαθέτει συνθήκες εργαστηρίου. Όποιος βολεύεται σε αυτές, όποιος τις επιλέγει, φιλοδοξεί απλώς να αποτελεί ένα εικονικό τμήμα μιας εικονικής πραγματικότητας. Μιας εικονικής πραγματικότητας που, όπως αναφέραμε στην αρχή, κάνει χυλό τα μυαλά αγωνιστών και ανατρέπει (στο όνομα της μάλιστα) όλη τη μ-λ θεώρηση, ματιά και ανάλυση.

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ 818, στις 24/2/2018, εμείς το αναδημοσιεύουμε από το: http://istoriakk.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μερικές ...λεπτομέρειες για την ιστορία του ΚΚΕ

3

Σε άρθρο του στο Ριζοσπάστη ο Μάκης Μαΐλης αναφέρεται στη 12η ολομέλεια του ΚΚΕ το 1968 λέγοντας:

"Αμέσως μετά το 20ό Συνέδριο συνήλθε η 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, μετά από παρέμβαση 6 ΚΚ (Σοβιετικής Ενωσης, Πολωνίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας, Βουλγαρίας, Τσεχοσλοβακίας), καθώς και η 7η Ολομέλεια που την ακολούθησε (1957). Στην πρώτη ο Ν. Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από Γραμματέας της ΚΕ, ενώ ένα χρόνο αργότερα η 7η Ολομέλεια τον διέγραψε από μέλος του Κόμματος. Η διαγραφή συνοδεύτηκε με απόφαση να διερευνηθεί ολόκληρη η ζωή του Ζαχαριάδη, αφού στιγματίστηκε ως ύποπτος για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό. Ταυτόχρονα, η 7η Ολομέλεια έθεσε ως στρατηγικό στόχο του ΚΚΕ την Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή, δηλαδή ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που θα πραγματοποιούνταν σε συμμαχία με τμήματα της αστικής τάξης και με αντίστοιχα κόμματα.

Οι Αποφάσεις των παραπάνω Ολομελειών επέδρασαν και στην οργανωτική συγκρότηση του ΚΚΕ. Η Α' Συνδιάσκεψη της ΕΔΑ (1956), η οποία είχε συγκροτηθεί ως συνασπισμός κομμάτων (συμμετείχε και το ΚΚΕ, όντας η βασική δύναμη της ΕΔΑ), αποφάσισε τη μετατροπή της σε ενιαίο κόμμα. Και λίγο αργότερα, η 8η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1958) αποφάσισε τη διάλυση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων και τη διάχυση των μελών του Κόμματος στην ΕΔΑ. Ασκούσε σημαντική επίδραση το γεγονός ότι η ΕΔΑ ήταν νόμιμη, ενώ το ΚΚΕ ήταν παράνομο. Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες γνώρισαν έξαρση, ιδιαίτερα από το 1958, όταν η ΕΔΑ πήρε το 24,42% των ψήφων και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Με τη σύμφωνη γνώμη και της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, εγκαταλείφθηκαν οι ηρωικές προσπάθειες για την ανασυγκρότηση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων και ακυρώθηκε η οργανωτική αυτοτέλεια του ΚΚΕ στο πλαίσιο μιας ρεφορμιστικής στρατηγικής."

Αφήνουμε κατά μέρος που η πραξικοπηματική επέμβαση στο ΚΚΕ παρουσιάζεται με την ευγενική λέξη "παρέμβαση" -προφανώς των αδελφών κομμάτων- όπως και πολλά άλλα που αναφέρονται στο άρθρο.

Αναρωτιόμαστε όμως. Μόνο αυτά που περιγράφει το παραπάνω απόσπασμα έγιναν τα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν από την 6η ως τη 12η; Ο αρθρογράφος, κατ' επέκταση και το σημερινό ΚΚΕ (μιας και η αντιμετώπιση της ίδιας περιόδου από τη "Διακήρυξη για τα 100 χρόνια" είναι παρόμοια), δεν είδαν καμιά διαπάλη μέσα στις γραμμές του Κόμματος μεταξύ αυτών που αποδέχτηκαν τις αποφάσεις του 20ου (οι ίδιοι που αναφέρονται με λεπτομέρειες τα ονόματά τους στην αρχή του κειμένου) και αυτών που δεν τις αποδέχτηκαν, όπως και τα αποτελέσματα της επέμβασης, δηλαδή των στελεχών και μελών του που αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία στις χώρες της εξορίας αλλά και στην Ελλάδα; Δεν είδαν διαγραφές, δεν είδαν εξορίες και φυλακίσεις, δεν είδαν προσπάθειες φυσικής εξόντωσης αγωνιστών, δεν είδαν αναιρέσεις της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα και απολύσεις από τη δουλειά, δεν είδαν καμιά διαπάλη στον Άη Στράτη και σε άλλους τόπους εξορίας, δεν είδαν πουθενά διαφωνίες για τη μετατροπή της ΕΔΑ σε κόμμα και τη διάλυση των κομματικών οργανώσεων, για τη συγχώνευση αργότερα της νεολαίας της στη νεολαία Λαμπράκη; Δεν υπήρξε στις οργανώσεις των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών διαπάλη που στις αρχές της δεκαετίας του '60 οδήγησε στη δημιουργία οργανώσεων με τον τίτλο "ΚΚΕμλ" και της ΜΛΟ, στη δημιουργία της Αναγέννησης στην Ελλάδα και στη συνέχεια της ΟΜΛΕ η οποία πλαισιώθηκε και από μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΕΔΑ κατά τις αρχές της περιόδου της χούντας;

Αλλά πως να τα δούν; Πως να ασχοληθούν με τέτοιες λεπτομέρειες; Αν τα έβλεπαν και τα παραδεχόντουσαν όλα αυτά που θα χώραγε το αφήγημα:
 
"Σε αυτές τις συνθήκες, μεγάλο μέρος των στελεχών του ΚΚΕ συνειδητοποίησαν το μέγεθος του προβλήματος που είχε δημιουργηθεί από τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων. Και τάχθηκαν υπέρ της συγκρότησής τους, ερχόμενοι σε σύγκρουση με άλλα στελέχη, δίχως ωστόσο να βλέπουν αυτοκριτικά τις επιλογές της 6ης και της 7ης Ολομέλειας, αλλά και την προβληματική στρατηγική του Κόμματος."

Και αυτό γιατί αυτό το "μεγάλο μέρος των στελεχών του ΚΚΕ" που απέμειναν και έθεσαν τις βάσεις για το σημερινό ΚΚΕ, είναι συνυπεύθυνο 100% για την διάλυση του παλιού ΚΚΕ μετά την 6η ολομέλεια και όσων ακολούθησαν. Γιατί για όλα όσα κατηγορείται το ...μικρό μέρος μαζί τα ψήφιζαν και η διάλυση των οργανώσεων δεν ήταν καθόλου τυχαία και δεν είχε να κάνει μόνο με τη μετατροπή της ΕΔΑ σε κόμμα. Ήταν ένας πολύ καλός τρόπος ξεκαθαρίσματος του κόμματός τους από τους "δογματικούς" κατά πως τους έλεγε και ο Πέτρος Ρούσος! Έργο που το ανέλαβε και το συνέχισε η ηγεσία της ΕΔΑ με μεγαλύτερη ευκολία.

Γιατί το σημερινό ΚΚΕ παρά τις κριτικές και "αυτοκριτικές" παραμένει παιδί και απόλυτη συνέχεια αυτού που φτιάχτηκε μετά την 6η ολομέλεια παρά τα μεγάλα λόγια! Είναι το κόμμα που όταν η ντόπια αστική τάξη μιλούσε για ισχυρή Ελλάδα αυτό όλως τυχαίως ανακάλυψε την ιμπεριαλιστική Ελλάδα, είναι το κόμμα που παρά τις κριτικές του για έλλειψη "ταξικότητας" πριν, κατά και μετά την Εθνική Αντίσταση, ακόμη και για τον πρόσφατο εαυτό του, παράλληλα δεν παραλείπει να στηρίζει εκδηλώσεις στρατιωτικών για τα Ίμια και να υιοθετεί πλήρως τις "εθνικές" θέσεις για το μακεδονικό και τα ελληνοτουρκικά, συντασσόμενο έτσι με την αστική τάξη και με μπόλικη αντιιμπεριαλιστική σάλτσα προς δόξαν της εθνικής ενότητας! Για να μην πούμε πόσο διαφέρουν η σημερινή του στρατηγική, οι σημερινές θέσεις του και οι πρακτικές του από τον κοινοβουλευτισμό και τον κυβερνητισμό, από την πραγματική θεωρία των σταδίων και όχι από αυτή που χαρακτηρίζει ως τέτοια.

Υ.Γ.: Και κάτι εμπειρικό μιας και πέρασε απαρατήρητο μέσα στη δυναμική των αντιπαραθέσεων και των διασπάσεων: Προφανώς ο Μάκης Μαΐλης και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ δεν είδαν καν την αποχώρηση πολλών από τους πρώην πολιτικούς πρόσφυγες και αντιστασιακούς το '89 - '91 που απέμειναν στη ζωή και οι οποίοι είχαν "γυρίσει" στο ΚΚΕ γιατί δυστυχώς πίστεψαν ότι πράγματι τα πράγματα θα άλλαζαν μετά το '68 και με τον Φλωράκη ηγέτη! Με καταλυτικό ρόλο -αλλά όχι μοναδικό- να παίζει σε αυτή τους την επιλογή η αποκάλυψη για την τύχη του Ζαχαριάδη και οι συγκυβερνήσεις της εθνικής συμφιλίωσης. Στις οποίες συμμετείχε σύσσωμο το ΚΚΕ, όχι μόνο οι οπορτουνιστές και οι αναθεωρητές που ήθελαν τη διάλυσή του αλλά και αυτοί που ήθελαν τη διατήρησή του!

Δημήτρης Ν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το αντικομουνιστικό μνημόνιο και η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου

0

Το αντικομουνιστικό μνημόνιο και η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου

Το πόσο αντιδραστικά εξελίσσονται τα πράγματα στην ΕΕ το δείχνει η ψήφιση του «αντικομουνιστικού μνημονίου». Σ’ ένα διεθνές φόντο που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σέρνει τον χορό του πολέμου με εισβολές στις χώρες που δεν υποτάσσονται, με εκβιασμούς, πιέσεις, πραξικοπήματα, δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, με δεκάδες Γκουαντανάμο σε όλη τη γη και στην Ευρώπη, με απαγωγές και ανακρίσεις σε μυστικές φυλακές τύπου Αμπού Γκράιμπ, η ψήφιση του «μνημονίου» έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για τη φύση της ΕΕ αλλά και για τη συνέχιση της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου, χωρίς όρια και τέλος.

Να, λοιπόν, η «δημοκρατική» Ευρώπη (όπως λένε διάφοροι κολαούζοι του κεφαλαίου), που πρωτοστατεί! Το «μνημόνιο» δίνει το έναυσμα για τη δίωξη των κομμουνιστών του χθες, του σήμερα, του αύριο. Και –προσέξτε- θα διώκεται από τους ιδιαίτερα «ευαίσθητους δημοκράτες» της Ευρώπης ακόμα και η κομμουνιστική ιδεολογία!!! Είσαι κομμουνιστής; Στην πυρά! Τύφλα να ‘χει η «Ιερά Εξέταση» και ο Χιτλεροφασισμός…

«Κακώς» λένε οι εμπνευστές του «μνημονίου», μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο «δεν δικάσαμε τους κομμουνιστές μαζί με τους ναζί»! Μην το λέτε. Όπου σας βόλευε, όπως στην Ελλάδα, με την επέμβαση των Αγγλων και στη συνέχεια των Αμερικάνων, και τους «δικάσατε» και τους δολοφονήσατε και τους σύρατε, για χρόνια, στα Μακρονήσια. Ποιοι; Μα οι συνεργάτες των καταχτητών, οι κάθε λογής δοσίλογοι. Βέβαια, τον Στάλιν και τον Κόκκινο Στρατό που κατατρόπωσε τον Χιτλεροφασισμό και έστησε την σοβιετική σημαία στο Ράιχσταγκ, σας ήταν κομμάτι δύσκολο να τους δικάσετε. Γι’ αυτό και όλοι αυτοί, που προσδοκούσαν την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης στρέφοντας τον Χίτλερ ενάντια της, με την επαίσχυντη «συμφωνία του Μονάχου» (Αγγλοι, Γάλλοι) απογοητεύτηκαν. Το Στάλινγκραντ ήταν η αρχή του τέλους για το γερμανικό φασιστικό στρατό.

Ποιους να δικάσετε, κύριοι; Τα 20-25 εκατομμύρια σοβιετικούς νεκρούς που με το αίμα τους έσωσαν την ανθρωπότητα; Ή τον Κόκκινο Στρατό, που από τα Ουράλια, σχεδόν, έφτασε μέσα στην ίδια την φασιστική φωλιά σε χρόνο ρεκόρ, όταν οι αγγλοαμερικάνοι καθυστερούσαν, σκόπιμα, το άνοιγμα του δυτικού μετώπου για να είναι απερίσπαστος ο γερμανικός στρατός στο ανατολικό μέτωπο; Ή μήπως τους κομμουνιστές, που ήταν η ψυχή της αντίστασης σε κάθε κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης; Βλέπετε, κύριοι, τότε ήταν άλλο το κλίμα και κυριότερα , άλλοι οι συσχετισμοί…
Χέρι, χέρι λοιπόν η τάχα δημοκρατική Ευρώπη με τον Μπους στη δίωξη κάθε φωνής αντίστασης. Στήνουν και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές τα δικά τους Γκουαντανάμο και Αμπού Γκράιμπ. Και το «μνημόνιο» δεν έχει μοναδικό στόχο τους κομμουνιστές, μη γελιέστε. Μπορεί οι κομμουνιστές να είναι ο πρώτος στόχος –και είναι- αλλά ο τελικός στόχος είναι το ίδιο το λαϊκό κίνημα, ο κάθε αγωνιζόμενος για ειρήνη, δουλειά, δημοκρατία, ο κάθε δημοκράτης και εργαζόμενος, που παλεύει για δικαιώματα, ενάντια στην καταπίεση και εκμετάλλευση.

Πρώτος στόχος, λοιπόν, οι κομμουνιστές! Θέλουν να τους καταδικάσουν γιατί είναι ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και κάθε ιμπεριαλισμό. Γιατί είναι αλληλέγγυοι με τον ιρακινό, σερβικό, αφγανικό, παλαιστινιακό λαό. Γιατί διαδηλώνουν με τους λαούς ενάντια στους καταχτητικούς πολέμους και στηρίζουν την αντίσταση των λαών, κύρια την ιρακινή. Γιατί παλεύουν για την φιλία των λαών και για το διώξιμο των Αμερικάνων και των βάσεων τους ανά τον κόσμο, για λευτεριά και ανεξαρτησία.
Θέλουν να τους καταδικάσουν γιατί αγωνίζονται για το μεροκάματο, για το οκτάωρο, για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, για την ασφάλεια και την περίθαλψη, για την απόκρουση της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη, τη φτωχομεσαία αγροτιά, τη νεολαία. Γιατί αρνούνται τον εργασιακό μεσαίωνα, την ανεργία, την πείνα. Να τους καταδικάσουν αυτοί, που ζουν στη χλιδή, που μάζεψαν όλο τον πλούτο στα χέρια τους, πλούτο, που δημιούργησαν οι εργαζόμενοι με ιδρώτα και αίμα, αυτοί, που ξεκληρίζουν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη και την ίδια την Ευρώπη, πια. Θέλουν να τους καταδικάσουν γιατί αγωνίζονται για δημοκρατικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες. Γιατί αρνούνται να δεχτούν ως το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο τη δράση της ΣΙΑ και κάθε μυστικής υπηρεσίας των ιμπεριαλιστών. Ποιοι; Οι Αμερικάνοι, οι Αγγλοι, που αλωνίζουν και κάνουν απαγωγές και σέρνουν στις φυλακές ανθρώπους χωρίς κατηγορία, χωρίς στοιχεία, στο όνομα της «αντιτρομοκρατίας», αυτοί που είναι οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες χωρών, λαών και κάθε δημοκράτικού ανθρώπου. Αεροπλάνα της ΣΙΑ μεταφέρουν άνετα κρατούμενους (εφτά πτήσεις λένε, μόνο στην Ελλάδα), Αγγλοι και Αμερικάνοι ανακρίνουν με την άνεσή τους κόσμο (πάνω από 5.000 Πακιστανούς), γιατί έχουν συγγενείς –λέει- στην Αγγλία, γιατί έτσι τους γουστάρει. Και για τη ΣΙΑ κ.λπ., όλοι Πακιστανοί είμαστε, όλοι «τρομοκράτες» είμαστε…

Ο συντάκτης του «μνημονίου», Σουηδός, Γκέραν Λίντμπλαντ (απ’ τη μεγάλη «δημοκρατία» της Σουηδίας), φαίνεται καλά διαβασμένος. Μην ακούτε ότι ο «κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός ξόφλησε», ότι «το αιώνιο σύστημα του καπιταλισμού» είναι «ακλόνητο» και «μοναδικό». Αυτό το «ακλόνητο» σύστημα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού είναι σάπιο ως το μεδούλι, αυτό, που προσφέρει (και χωρίς αντίπαλο, σήμερα) είναι πόλεμος, πείνα, θάνατος, ανεργία, διώξεις και ανασφάλεια. Για τη νεολαία, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει αξίες (η μόνη «αξία» είναι η δυνατότητα των ισχυρών για κέρδος, πατώντας επί πτωμάτων) και ιδανικά, αλλά την οδηγεί στην ανεργία και το αδιέξοδο, τα ναρκωτικά και τον εκφυλισμό, για το καπιταλιστικό σύστημα όλα είναι εμπορεύματα, απ’ το κορμί των κοριτσιών και αγοριών, μέχρι τη συνείδηση.
Μπορεί η ήττα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, να δημιούργησε προσωρινά, «σκεπτικισμό» για το κατά πόσο μπορεί να δώσει λύση, αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός οδηγεί ξανά και ξανά τις στρατιές των κολασμένων στην αντίσταση ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Αυτό που φοβάται ο Γκέραν Λίντμπλαντ και αυτοί που τον πατρονάρουν είναι εκείνο το παλιό «φάντασμα που πλανάται πάνω απ’ την Ευρώπη» απ’ την εποχή του Μαρξ και μπορεί κάθε στιγμή να εμφανιστεί πάνω από το κεφάλια των καλοταϊσμένων αρχοντάδων της Ευρώπης. Φοβούνται ότι αυτό που είδαμε στη Γαλλία τον Μάρτη, αλλά και πέρυσι, θα είναι καθημερινό φαινόμενο και σε όλες τις χώρες και στην πορεία το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα θα πάρει τέτοια χαρακτηριστικά, που θα του δώσει και προοπτική, ότι θα αγκαλιάσουν οι μάζες την επαναστατική κατεύθυνση, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Οι κομμουνιστές (γιατί κύρια θα υπάρχουν πάντοτε κομμουνιστές, όσο κι αν τους διώκετε), θα δουν τα λάθη και τις αιτίες της ήττας και θα ανοίξουν νέους δρόμους, θεωρητικά και πρακτικά, ώστε το πισωγύρισμα να καταστεί αδύνατο.
Μην ξεχνάτε κύριοι διώκτες των κομμουνιστών, ότι η πιο βαθιά αστική επανάσταση, η γαλλική του 1789, δεν οδήγησε ως το τέλος τη σύγκρουση και σε λίγο ξαναγύρισαν οι Βουρβόνοι στα πράγματα, αλλά η αστική τάξη ήταν τελικά αυτή που νίκησε και κατάκτησε την εξουσία.
Αν, λοιπόν, σε μια αλλαγή, όπως αυτή που αφορούσε τη σύγκρουση μεταξύ φεουδαρχών και αστών, που αφορούσε τη μετατροπή των δουλοπάροικων σε μισθωτούς σκλάβους, χρειάστηκαν αρκετοί αιώνες και για πολλούς αιώνες είναι κατανοητό, ότι η κομμουνιστική υπόθεση, που πάει πολύ βαθιά ως την κατάργηση κάθε ιδιοκτησίας, κάθε εκμετάλλευσης (και φυσικά των εκμεταλλευτών), είναι μια υπόθεση πολύ πιο δύσκολη. Απ’ την Οκτωβριανή επανάσταση, την πρώτη ανατροπή και την πρώτη απόπειρα για το χτίσιμο της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας δεν πέρασε ούτε ένας αιώνας, ιστορικά πολύ μικρό διάστημα για να κριθεί η θεωρία και πρακτική των κομμουνιστών.
Είναι τόσο μεγάλος στόχος για την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, που κανένα «μνημόνιο» δεν θα σταθεί εμπόδιο να προωθήσουν τη θεωρία και πρακτική της πιο βαθιάς αλλαγής «από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας». Και οι κομμουνιστές θα είναι μπροστάρηδες σ’ αυτή την υπόθεση. Γι αυτό και είναι ο πρώτος στόχος των κεφαλαιοκρατών και των λακέδων τους.

Ηλίας Καμαρέτσος

Απόσπασμα από την Ομιλία στην Διεθνή Αντιμπεριαλιστική Αντικαπιταλιστική Συνάντηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στις 4/5/2006, στην εκδήλωση με θέμα “Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ”

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα "εγκλήματα" του κομμουνισμού

0

Τα «εγκλήματα» του κομμουνισμού

Ο σοσιαλισμός, λοιπόν, στο πλαίσιο αυτής της προπαγάνδας ήταν ένα καθεστώς αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό, εγκληματικό, «ό, τι χειρότερο εμφανίστηκε στην Ιστορία» σύμφωνα με ορισμένες αποφάνσεις.
Ας δούμε λοιπόν μερικά από τα εγκλήματα του:

• Απέσυρε την Ρωσία από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο «στερώντας» την κρεατομηχανή από εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφια θύματα. Ασυγχώρητο έγκλημα για ένα σύστημα που έχει μάθει να «ζει» από τον θάνατο άλλων
• Δήμευσε την μεγάλη φεουδαρχική γαιοκτησία και μοίρασε τη γη στους «άξεστους» μουζίκους. Έγκλημα καθοσιώσεως απέναντι στο «ιερό δικαίωμα» της ιδιοκτησίας.
• Απαλλοτρίωσε τις μεγάλες βιομηχανικές και άλλες επιχειρήσεις και τις κατέστησε δημόσια περιουσία. Μέγιστο έγκλημα απέναντι στην ελευθερία (των καπιταλιστών)
• Ήτανε ένα καθεστώς «αντιλαϊκό», μιας και καθιέρωσε το 8ωρο, ανέβασε το βιοτικό επίπεδο των μαζών, διασφάλισε την δωρεάν ιατρική περίθαλψη, προστάτεψε τα παιδιά και τους αδύνατους, (σημείωση: απαγόρεψε για πρώτη φορά την παιδική εργασία). Καθιέρωσε την δωρεάν παιδία και έστειλε σε σχολεία και πανεπιστήμια εκατομμύρια παιδιά από τα λαϊκά στρώματα
•  Ήτανε «αντιδημοκρατικό», μιας και πραγματοποίησε το μεγαλύτερο «έγκλημα» ενάντια στην δημοκρατία ανατρέποντας την πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης και παραδίδοντας την στα σοβιέτ. Ακόμα «χειρότερα», ήτανε αυτό που άνοιξε τον δρόμο για την «εισβολή» των μαζών στο προσκήνιο της Ιστορίας και ώθησε τους εργάτες και συνολικά τον εργαζόμενο λαό στην άμεση πολιτική δραστηριοποίηση. 

Πώς να τα ανεχτούν αυτά οι δυνάστες του κόσμου και , κυρίως, πώς να τα αντιμετωπίσουν; Πώς να «προφυλάξουν» τον κόσμο από την διάδοση της «ασθένειας»; Γιατί ήτανε πάντα αυτά ακριβώς τα «εγκλήματα» του σοσιαλισμού που ενέπνευσαν στους καταπιεσμένους της γης την διάθεση να τα «επαναλάβουν» και σε άλλες χώρες.
Ενάντια, λοιπόν, στο σοσιαλιστικό σύστημα κηρύχτηκε ο πιο «ολοκληρωτικός» πόλεμος. Έτσι μαζί με την στρατιωτική επέμβαση, την περικύκλωση, τον αποκλεισμό, επιστρατεύτηκε το όπλο της κατασυκοφάντησης. Της αμαύρωσης της εικόνας του με την χρησιμοποίηση και «αξιοποίηση» υπαρκτών και ανύπαρκτων αδυναμιών του. Η «τέχνη» μεθόδευση της συκοφαντίας έχει ταυτιστεί τα χρόνια που πέρασαν με τον Γκέμπελς και τις μεθόδους που εφάρμοσε. Μόνο που παραλείπεται να αναφερθεί ότι ο Γκέμπελς υπήρξε, απλώς, μαθητής των μεθόδων συκοφάντησης που αναπτύχθηκαν ενάντια στον σοσιαλισμό και που, βέβαια, τις εξέλιξε παραπέρα για να τις ξαναπαραδώσει βελτιωμένες στους δασκάλους του.

[…]
Σε μια άλλη περίπτωση, ένας δυτικός διπλωμάτης μιλώντας σε δημοσιογράφους αναφέρει ότι η έλλειψη τροφίμων και ιδιαίτερα νωπών φρούτων και λαχανικών στη Ρωσία είναι τέτοια που «αυτός ο ίδιος» είδε «με τα μάτια του» μέσα στο αεροπλάνο που τον πήγαινε από την Κριμαία στην Μόσχα έναν αγρότη με πανέρι φρούτα και λαχανικά που πήγαινε να τα πουλήσει στην Μόσχα, όπου αυτά τα είδη σπάνιζαν. Τώρα, πώς γίνεται μ’ ένα πανέρι φρούτα να ταξιδεύει κανείς 2.000 χιλιόμετρα και να βγάζει κέρδος, αυτό δεν το εξήγησε. Προφανώς επρόκειτο για θαύμα, μεγαλύτερο και από αυτό του Ιησού με τα ψάρια. Ας σταματήσουμε όμως εδώ. Πιστεύουμε ότι θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να συλλεχτούν τα χιλιάδες ανάλογα μαργαριτάρια που όλα αυτά τα χρόνια έχουν «διαπραχθεί». Θα μπορούσαν να γίνουν όχι ένα, αλλά πολλά διασκεδαστικά βιβλία και ταυτόχρονα διδακτικά.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η Αριστερά απέναντι στον εαυτό της – Προβλήματα του καιρού μας»
Του Βασίλη Σαμαρά

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κόκκινοι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες - βιβλιοπαρουσίαση

0

Τα διεθνιστικά νήματα της Κόκκινης Αμερικής: Ελληνες εθελοντές στην πρώτη γραμμή του Ισπανικού Εμφυλίου. Στα χέρια τους κρατούν το «Εμπρός», την ελληνοαμερικανική κομμουνιστική εφημερίδα που εκδιδόταν στη Νέα Υόρκη

Οχι. Η Αμερική δεν βάφτηκε ποτέ «κόκκινη». Ποτέ μέχρι τώρα. Και η εκλογή Τραμπ είναι αμφίβολο εάν μπορεί να κινητοποιήσει ανθρώπους με το πάθος, την επιμονή και την αφοσίωση των ριζοσπαστών του 19ου και του 20ού αιώνα.

Ωστόσο υπήρξε μια εποχή που οι επαναστάτες στις ΗΠΑ ατένιζαν το μέλλον σίγουροι ότι το βάθος του ουρανού θα ήταν τελικά «κόκκινο».

Τη διάσταση αυτή άλλωστε επιβεβαιώνει και η ένταση του αντικομμουνισμού που αναπτύχθηκε, πολύ πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο, ήδη από το 1920.

Ειδικότερα μετά το Κραχ του 1929, σε μια εποχή ριζικού κλυδωνισμού, οι νέες κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές ισορροπίες είχαν το ανεξίτηλο στίγμα της αμερικανικής Αριστεράς και της πολιτικής του Λαϊκού Μετώπου.

Οι περίπου 3.000 Αμερικανοί πολίτες που έσπευσαν το 1936 στα χαρακώματα της Ισπανίας, και μεταξύ τους διάσημοι διανοούμενοι όπως ο Τζον Ντος Πάσος ή ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, δεν είναι παρά μία μόνο ένδειξη αυτής της πραγματικότητας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Έλληνας «Πεταλούδας» που έσπασε το Απαρτχάιντ

0

Μανώλης Δημελλάς από http://www.huffingtonpost.gr/

«Σε μια φυλακή ο χρόνος μοιάζει με ακορντεόν, όσο μεγάλες και ανυπόφορες φαίνονται οι μέρες, τόσο στενεύουν τα χρόνια και μοιάζουν, είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Απομένει ένα και μοναδικό όνειρο. Η λεφτεριά».

Ο Αλέξανδρος είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας, άνθρωπος προσηνής, μετρημένος και χαμογελαστός, ούτε που θα περάσει από το μυαλό ότι έχει πραγματοποιήσει μια από της πιο ξεχωριστές παγκόσμιες αποδράσεις. Κι όμως αυτός ο καθαρός διεθνιστής και αγωνιστής κατά του Απαρτχάιντ κατάφερε με δυο συγκρατούμενους του να ελευθερωθεί και να πετάξει από μια φυλακή υψίστης ασφαλείας ξεκλειδώνοντας 10 βαριές σιδερένιες πόρτες!

Σήμερα είναι δικαιωμένος και πολλές φορές έχει τιμηθεί για την αντιστασιακή δράση του! Η περίπτωση του Μουμπάρη ξεκινά πολύ πριν από την απόδραση του από τη maximum security Central Jail της Νοτίου Αφρικής.

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς, η οικογένεια Μουμπάρη μετανάστευσε από νωρίς στην Αυστραλία, ενώ και ο ίδιος στην ενηλικίωση θα βρεθεί στο Παρίσι. Όμως σε όσες χώρες κι αν περπατήσουμε, μια χώρα μας χαρακτηρίζει, την ονομάζουμε πατρίδα και εξακολουθεί να είναι μοναδική! Εκείνος αναγνώριζε με σταθερότητα το νησί του, τη Χίο, και πάντοτε ξεχώριζε ως Έλληνας. Μα και γνήσιος Κομμουνιστής που ζει και ανδρώνεται στο Παρίσι, δεν αντέχει το άδικο και το κατάντημα της εργατικής τάξης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αντόνιο Γκράμσι [1891-1937]. Ένας μεγάλος στοχαστής του κομμουνιστικού κινήματος

0

Ο Αντόνιο Γκράμσι ήταν ο τέταρτος γιος από τα επτά αγόρια που είχε η φαμίλια του Φραντσέσκου και της Τζουζεπίνα Γκράμσι. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο δεύτερο μεγάλο νησί της Ιταλίας, τη Σαρδηνία, και ο πατέρας του, που ήταν ήδη σοσιαλιστής, δεν γνώρισε λίγες διώξεις από το ιταλικό κράτος.
Παρ’ όλες τις οικονομικές δυσκολίες για σπουδές, ο νεαρός Αντόνιο καταφέρνει να πάρει μια υποτροφία, γιατί ξεχωρίζει στο σχολείο του, όχι μόνο για τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει (παραμορφωμένη σπονδυλική στήλη, μόνιμες ζαλάδες και πονοκεφάλους κ.ά.) αλλά προπαντός για την έφεσή του στη μάθηση, στη γνώση νέων πραγμάτων και σε νέες αναζητήσεις -απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του καιρού του. Ζητήματα που αφορούσαν την αγροτιά, μιας και ο Νότος της Ιταλίας ήταν και παρέμεινε ο λαχανόκηπος και το περιβόλι όλης της Ιταλίας, ζητήματα γλωσσολογίας, κουλτούρας (η Ιταλία έχει ασφαλώς την επίσημη γλώσσα του… Δάντη, αλλά έχει επίσης και άπειρες διαλέκτους, για τις οποίες πολλοί που τις μιλούν ισχυρίζονται ότι πρόκειται για άλλες γλώσσες και όχι διαλέκτους της ιταλικής, το ίδιο συμβαίνει και με την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα και αυτό δεν είναι και πολύ δύσκολο να το διακρίνεις).
Όλα τα παραπάνω ασφαλώς και απασχολούσαν τον νεαρό Αντόνιο. Σ’ αυτά όμως που επικέντρωσε την προσοχή του ήταν στα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ιστορικά, ζητήματα του επαναστατικού κινήματος, της ιστορικής εξέλιξης του ανθρώπινου γένους, ζητήματα οντολογικά κι ότι άλλο μπορεί να βάλει κάθε ανθρώπινος νους και πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα ανήσυχο μυαλό με πολλές προσδοκίες για την εργατική τάξη της Ιταλίας, της Ευρώπης κι ολόκληρου του κόσμου.
Μ’ ένα τέτοιο υπόβαθρο και έχοντας αυτήν την ταξική προέλευση και παράδοση, ανηφορίζει το  1913 για την μεγάλη βιομηχανική πόλη του ιταλικού Βορρά, το Τορίνο, για να εγγραφεί στη Σχολή Φιλολογίας και να συναντηθεί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, ο οποίος ήταν ήδη εκεί ως ενεργό μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος, κόμμα στο οποίο εντάσσεται κι ο νεαρός  Αντόνιο. Σύντομα αναδεικνύεται ως στέλεχος και γίνεται συντάκτης στην εφημερίδα «Η Κραυγή του Λαού» και στη συνέχεια αρθρογραφεί στην επίσημη εφημερίδα του σοσιαλιστικού κόμματος «Avanti». (Ας σημειωθεί ότι στην επίσημη εφημερίδα του κόμματος, αρχισυντάκτης ήταν εκείνη την περίοδο ο αψύς σοσιαλιστής και ύστερα αυτός που ίδρυσε το φασιστικό κόμμα, ο Μπενίτο  Μουσολίνι, ο οποίος προερχόταν από πατέρα αναρχικό και καταγόταν από τόπο με παράδοση κοινωνικών αγώνων).
Την ιστορική εποχή της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, η Ευρώπη γνωρίζει τους δύο βαλκανικούς πολέμους, το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, την Οχτωβριανή επανάσταση, τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπούν στη Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τη σύντομη απόπειρα ίδρυσης σοσιαλιστικού καθεστώτος σε τμήμα της Γερμανίας (1918), ενώ στην Ουγγαρία επιβάλλεται, έστω για σύντομο χρονικό διάστημα (το 1919 για 133 μέρες) σοσιαλιστικό καθεστώς, με επικεφαλής  τον κομμουνιστή ηγέτη Μπελά Κουν. Σε όλη την Ευρώπη, λοιπόν, ξεσπούν μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες και η Ιταλία, ιδιαίτερα ο Βορράς, φλέγεται από ταξικούς αγώνες μεγάλης διάρκειας, με το Τορίνο να έχει την πρωτοκαθεδρία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναπτύσσεται και η πολυκύμαντη δράση του ηγετικού πλέον στελέχους  του σοσιαλιστικού κόμματος, του Αντόνιο Γκράμσι.
Το 1920, καθοδηγεί τη μεγάλη απεργία των εργατών στο Τορίνο (εκεί όπου είχε την έδρα της η μεγάλη βιομηχανία της Ιταλίας, η FIAT) και υπερασπίζεται τα εργοστασιακά Συμβούλια. Τα «Σοβιέτ» που προέκυψαν μέσα από την δημιουργικότητα των αγώνων των μαζών, όπως έλεγε κι ο Λένιν (1905 και 1917), ήταν το νέο λάβαρο των επαναστατημένων λαών κι αυτά ακούγονταν και κυριαρχούσαν στη Γερμανία, την Ουγγαρία και φυσικά την Ιταλία. Ο Γκράμσι, με το προχώρημα των αγώνων νιώθει την ανάγκη, ότι για την παραπέρα ανάπτυξη και τη νικηφόρο έκβασή τους, απαιτείται το ξεκαθάρισμα των προγραμματικών θέσεων και κατευθύνσεων του σοσιαλιστικού κόμματος. Για αυτό τον λόγο αρχίζει μια αντιπαράθεση με τους εκπροσώπους του οπορτουνισμού, του ρεφορμισμού. Όλοι αυτοί, όχι τυχαία, εναντιώνονταν στην αποδοχή των 21 σημείων που έθετε η κομμουνιστική  Γ΄ Διεθνής για την ένταξη του κάθε κόμματος που επιθυμούσε να ενταχθεί σε αυτήν και επέμεναν να παραμείνουν στη Β’ Διεθνή. Έτσι, ο Γκράμσι, στο Λιβόρνο της Ιταλίας, μαζί με τον Μπορντίγκα, τον Τερατσίνι, τον Τολιάτι και άλλους, προχωράνε, τον Γενάρη του 1921, στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PCI), ως τμήμα της κομμουνιστικής Γ’ Διεθνούς (σημείωση ότι ΚΚΙ μπορεί να διαβαστεί και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, όπως ήταν επί Γκράμσι, και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλικό, όπως προέκυψε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο).

Δεν κέρδισαν ασφαλώς την πλειοψηφία των μελών του σοσιαλιστικού κόμματος, αλλά κέρδισαν έναν ικανό αριθμό συντρόφων, έτοιμων και αποφασισμένων να μπουν μπροστά στους αγώνες και να τους καθοδηγήσουν. Και πράγματι οι απεργιακοί αγώνες μεγαλώνουν και η μαχητικότητά τους γνωρίζει νέα επίπεδα. Και μέσα στα πλαίσια της κομμουνιστικής Διεθνούς, η παρουσία των Ιταλών κομμουνιστών είναι αξιοπρόσεκτη. Τόσο για ζητήματα που αφορούσαν το ίδιο το ιταλικό κόμμα, όσο και για ζητήματα που αφορούσαν το παγκόσμιο κίνημα, όπως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση.
Στο μεταξύ, η άνοδος του εργατικού επαναστατικού κινήματος οδηγεί και την Ιταλία σε μια προεπαναστατική περίοδο και αυτό τρομάζει τους κεφαλαιοκράτες και τους οδηγεί στο να στραφούν στη μεγάλη εφεδρεία  που διαθέτουν. Να επιστρατεύσουν τα πιο αντιδραστικά, τα πιο σκοταδιστικά, τα πιο βάρβαρα στοιχεία που διαθέτουν, τον φασισμό. Ο φασισμός δεν είχε γεννηθεί ακόμα, φαίνεται πως η ιστορία κοιλοπονούσε όλο το προηγούμενο διάστημα και έκρινε ότι στην Ιταλία, στη χώρα όπου γεννήθηκε η πρώτη εμπορευματική παραγωγή- καπιταλισμός (Φλωρεντία), έμελλε να γεννηθεί και ο φασισμός, με έμβλημα βέβαια τον γνωστό ρωμαϊκό Φάσο -για να μη ξεχνάμε το ρωμαϊκό imperium και το mare nostrum που έλεγαν οι Ρωμαίοι,  για όλη την Μεσόγειο θάλασσα.
Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, βρίσκει την ευκαιρία να αναδειχθεί ο τρομερά φιλόδοξος,  αδίστακτος, αιμοσταγής και βαθιά αντικομουνιστής δικτάτορας ονόματι Μπενίτο Μουσολίνι. Η επιβολή του φασισμού είχε σαν συνέπεια να τεθεί εκτός νόμου το PCI (ΚΚΙ) και πολλά άλλα δημοκρατικά κόμματα και προοδευτικοί φορείς της χώρας, ενώ οι δολοφονίες, οι διώξεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη του φασιστικού καθεστώτος.
Για δύο χρόνια, ο Αντόνιο Γκράμσι εγκαθίσταται στην Ρωσία (1923-1924) και στη Μόσχα γνωρίζει τη σύζυγό του, την Τζούλια Σουχτ, με την οποία αποχτά δύο γιους, τον Ντέλιο και τον Τζουλιάνο. Τον δεύτερο δεν θα μπορέσει να τον δει ποτέ. Σώζονται φυσικά τα τρυφερά γράμματά του,τόσο προς τα παιδιά του και τη σύζυγό του, όσο και προς συντρόφους και οικείους του, τα οποία αναδεικνύουν και αυτά τον άνθρωπο, τον μαχητή-κομμουνιστή, τον έξοχο διανοητή και στοχαστή Αντόνιο Γκράμσι. Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν τη Μόσχα. Το 1922, είχε ξαναβρεθεί εκεί, ως αντιπρόσωπος του ΚΚΙ, για να πάρει μέρος στο τέταρτο συνέδριο της κομμουνιστικής Διεθνούς.
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η ιταλική παρουσία στις διεθνείς συναντήσεις των κομμουνιστικών κομμάτων (Γκράμσι, Τολιάτι, Μπορντίγκα, κ.ά.) είχε μια ιδιαίτερη βαρύτητα και λόγω μιας μακράς παράδοσης αγώνων στον ιταλικό χώρο, αλλά και γιατί στα πλαίσια του ισχυρού σοσιαλιστικού κόμματος δεν δόθηκαν λίγες μάχες πολιτικές, ιδεολογικές και γύρω από τις θεωρίες οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. Αυτές οι μάχες δεν περιορίστηκαν μονάχα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού κόμματος, αλλά συνεχίστηκαν και μέσα στα πλαίσια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας. Και αυτό το κόμμα, λόγω του παρατεταμένου χρόνου επιβολής του φασιστικού καθεστώτος, γνώρισε τα καθοδηγητικά Πολιτικά Γραφεία του εσωτερικού και του εξωτερικού. Επίσης, ηγέτες του γίνονταν και μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος της Ρωσίας, ή ακόμα και του Γαλλικού ή άλλων κομμάτων της Ευρώπης. Έτσι, η μεγάλη  αντιπαράθεση του Γκράμσι με τον Μπορντίγκα δεν ήταν μόνο για το τι κόμμα πρέπει να φτιάξουν, αλλά και εάν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός σε μια χώρα του κόσμου και άλλα  γενικότερα ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος.
Το 1924, ο Γκράμσι εκλέγεται βουλευτής και επιστρέφει στην Ιταλία. Βέβαια δεν είναι  μόνο αυτός ο λόγος  της επιστροφής του, αλλά συντρέχουν και άλλοι πολιτικοί λόγοι και ένας από τους σοβαρότερους είναι ότι ο Μπορντίγκα παύει να είναι ο γενικός γραμματέας του κόμματος (ήταν γραμματέας από την ίδρυση του κόμματος μέχρι το 1924), και από το 1924 μέχρι τη σύλληψη και τη φυλάκισή του (1926) αναλαμβάνει ο Αντόνιο Γκράμσι. Ακολούθησε από το 1927-1934 ο Παλμίρο Τολιάτι, τον διαδέχθηκε για τέσσερα χρόνια ο Ρουτζέρο Γκρέκο, και από το 1938 μέχρι το θάνατό του ξαναπήρε την ηγεσία ο Τολιάτι (1964).
Στο τρίτο Συνέδριο του ΚΚΙ (1926,) που έγινε στη Λυών της Γαλλίας, κυριάρχησαν οι θέσεις του Γκράμσι και δίνονταν απαντήσεις σε καίρια ζητήματα του κινήματος. Δεν ήταν μόνο «ο  σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα» αλλά ήταν και το κόμμα που πρέπει να είναι ανοιχτό στην τάξη και να στρατολογεί νέα μέλη από την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες κι όχι να παραμένει μια κλειστή ομάδα καταρτισμένων ιδεολογικά-πολιτικά και εν αναμονή επαναστατικών ξεσπασμάτων, για να τεθούν τότε αυτοί οι εκλεκτοί στην ηγεσία και να καθοδηγήσουν τον αγώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπορντίγκα, μετά την ήττα των θέσεων και των απόψεών του, παροπλίσθηκε πολιτικά και η επιρροή του περιορίσθηκε εξαιρετικά. Από το κόμμα διαγράφηκε το 1930. Ωστόσο, οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονταν, για  να γίνουν κατανοητές οι θέσεις της Διεθνούς για διάφορα ζητήματα, όπως και η αναγκαιότητα του «Ενιαίου Μετώπου» με το σοσιαλιστικό, το σοσιαλδημοκρατικό και άλλα δημοκρατικά-αντιφασιστικά κόμματα. Η δοκιμασία δεν ήταν ασφαλώς μικρή και η κατανόηση δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση… Γιατί δεν είναι εύκολο να φεύγεις από ένα κόμμα και να το καταγγέλλεις ότι δεν υπηρετεί την εργατική τάξη και την επαύριον, που λέει ο λόγος, να συμμαχείς μαζί του. Ανοίχτηκαν ασφαλώς μεγάλα ζητήματα και πολλά από αυτά παραμένουν ανοιχτά ακόμη. Ούτε μέχρι σήμερα, δηλαδή, το κίνημα έχει απαλλαχτεί από αυτά, από εκκαθαρίσεις και εκκαθαρίσεις, ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί κάπως αλλιώς, από το «σύνδρομο του Κρόνου», που έτρωγε τα παιδιά του. Αλλά -θα πει κάποιος- και πώς είναι εύκολο να απαλλαγεί ένα ολόκληρο κίνημα από ένα τέτοιο σύνδρομο, όταν υπάρχουν παιδιά όπως ο Αλέξης Τσίπρας; Γίνεσαι ή δεν γίνεσαι… Κρόνος;
Τελικά, για τον Αντόνιο Γκράμσι, εάν θελήσει κανείς να κρίνει το έργο του, θα πρέπει να υπογραμμίσει ότι αυτός ο κομμουνιστής ηγέτης στάθηκε πάντα από την πλευρά του προλεταριάτου, από την πλευρά των κατατρεγμένων, των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεζόμενων. Όχι μόνο γιατί προερχόταν από αυτή την τάξη, αλλά γιατί ήταν μια συνειδητή επιλογή του να γράψει και να κάνει για αυτούς πολλά. Και τα έκανε τόσο με την ενεργή του δράση όσο και μέσα στη φυλακή, όπου έγραψε τα γνωστά «τετράδια της φυλακής».
Από το1926 που συλλαμβάνεται μέχρι το 1937, κρατείται στις φασιστικές φυλακές. Μόνο μετά το 1929 του δίνουν τη δυνατότητα να γράφει και ο φασισμός τον αφήνει ελεύθερο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Και στα γραπτά του δεν πραγματεύεται λίγα πράγματα,αλλά πολλά και σε διάφορους τομείς, που ασφαλώς αποτελούν μια πολύτιμη κληρονομιά για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Τον Αντόνιο Γκράμσι δεν τον ευγνωμονούν μόνο οι Ιταλοί επαναστάτες, αλλά οι επαναστάτες όπου γης και γι’ αυτό πέρασε στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος ως έξοχος διανοητής και στοχαστής.

Στέλιος Αγκούτογλου

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύο ντοκουμέντα του ΚΚΕ(μ-λ)

9

Στη βιβλιοθήκη μας δημοσιεύουμε άλλα δύο ντοκουμέντα του ΚΚΕ(μ-λ).
Πρόκειται για:
Τα υλικά του 1ου, ιδρυτικού, συνεδρίου του ΚΚΕ(μ-λ) που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβρη του 1976 μετά από απόφαση της ΟΜΛΕ:

Το 1ο ιδρυτικό συνέδριο του ΚΚΕ(μ-λ)

και για μια μπροσούρα που  κυκλοφόρησε ως εσωτερικό δελτίου του ΚΚΕ(μ-λ) τον Φεβρουάριο του 1978 (σύμφωνα με τη χειρόγραφη διόρθωση στο εξώφυλλό του). Αφορά τη θεωρία των τριών κόσμων και είναι μια καλή απάντηση σε αυτούς (κυρίως από το χώρο του ΚΚΕ) που σε διάφορες παρεμβάσεις τους εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι την συγκεκριμένη θεωρία την ασπάστηκε και το ΚΚΕ(μ-λ):

 Για την θεωρία των τριών κόσμων

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

0

Με αυτά τα 4 ντοκουμέντα ολοκληρώνουμε, προς το παρών, το αφιέρωμά μας στην αποτίμηση του κομμουνιστικού κινήματος. Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενες αναρτήσεις μας η 4η συνδιάσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ) πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τα γεγονότα στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες οπότε δεν θα μπορούσε να έχει άλλο χαρακτήρα από το να προσπαθήσει να κάνει ένα απολογισμό του κομμουνιστικού κινήματος όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ακόμη και για ένα κίνημα σαν το δικό μας που είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στην ΕΣΣΔ και τις άλλες δήθεν σοσιαλιστικές χώρες η κατάρρευση δεν θα μπορούσε να μην το επηρεάσει. Η περίοδος αυτή εγκαινίασε μια νέα περίοδο επίθεσης απέναντι στο κομμουνιστικό κίνημα και τις ιδέες του, απέναντι στους λαούς, τους αγώνες και τις κατακτήσεις τους. Τα πάντα προσπαθούσαν να μας πείσουν για το τέλος του κομμουνισμού, για το τέλος της ιστορίας, για την παντοδυναμία του καπιταλισμού.
Από αυτή την άποψη η συνδιάσκεψη αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική όχι απλά για την αποτίμηση του τι έγινε και φτάσαμε ως εδώ ούτε για την υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος από μια ιστορική και ...συναισθηματική σκοπιά. Ήταν σημαντική γιατί η αποτίμηση και η υπεράσπιση χωρίς ωραιοποιήσεις, αφορισμούς και συναισθηματισμούς θέτει τις βάσεις για την κίνηση του κινήματός μας στη νέα περίοδο.
Και όπως είπαμε και σε άλλο σημείωμά μας: "Μια ανάγκη όχι για να αναθεωρήσει, να ωραιοποιήσει ή να δικαιολογήσει κανείς τη στάση του, τα προηγούμενα χρόνια της νίκης και της ήττας, αλλά για να βγάλει νηφάλια και ψύχραιμα συμπεράσματα για να διδαχθεί από το χθες για να πολεμήσει καλύτερα αύριο. Αυτή η στάση είναι εκείνη που βοήθησε πολλές γενιές κομμουνιστών να σπρώξουν προς τα μπρος τον τροχό της ιστορίας."
Τα κείμενα είναι:

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ
2. ΕΙΣΗΓΗΣΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
3. ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΣΣΔ
4. Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ

Όποιος θέλει λοιπόν μπορεί να τα δει στη βιβλιοθήκης μας εδώ:
 http://antigeitoniesbooks.blogspot.gr/2013/09/4-1992.html

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την ίδρυση του ΣΕΚΕ - Για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος του 21ου αιώνα!

0

Ομιλία του σ. Δημήτρη Παυλίδη στην εκδήλωση της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) στις 7 του Δεκέμβρη του 2008

 Φίλες και φίλοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες σύντροφοι και συντρόφισσες

 Η ιστορική επέτειος ίδρυσης του ΣΕΚΕ, πριν ενενήντα ακριβώς χρόνια , συμπίπτει με μια άκρως σημαντική φάση της πάλης των τάξεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο ολόκληρο. Μια περίοδο που θα προσδιορίσει   την τροχιά των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων για  αρκετά από τα επόμενα χρόνια και θα κρίνει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία των προσπαθειών για μια νέα επανεκκίνηση της κομμουνιστικής απελευθερωτικής  υπόθεσης. Οι συνθήκες είναι και θα γίνουν δυσκολότερες. Οι προκλήσεις θα μεγαλώσουν . Οι ευκαιρίες θα πολλαπλασιαστούν. Έχουμε μπει σε μια ιστορική φάση θυελλώδους εξέλιξης των κοινωνικών αγώνων και αναμετρήσεων ,  νέων πιο επιτακτικών αναγκών και καθηκόντων, αυξημένης απαιτητικότητας  και ταυτόχρονα μια περίοδο αναβαθμισμένων ελπίδων και προσδοκιών.

 Φρόντισε γι αυτό το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα που σπρώχνει για μια ακόμη φορά την ανθρωπότητα προς την βαρβαρότητα και την κοινωνική οπισθοδρόμηση.  Το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και οι πολιτικές των κυβερνήσεων του κεφαλαίου κτυπούν ήδη τους στοιχειώδεις όρους ύπαρξης και ζωής εκατομμυρίων εργαζόμενων  ανθρώπων  Η φτώχεια , η ανεργία , τα εκρηκτικά προβλήματα επιβίωσης αγκαλιάζουν ήδη μεγάλα κομμάτια εργαζόμενων και νέων στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ένας νέος γύρος μεγαλύτερης εξαθλίωσης και απελπισίας έχει ανοίξει για εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Ο μεγάλος φραγμός για το κεφάλαιο είναι το ίδιο το κεφάλαιο. Για την ανθρωπότητα η πιο βαριά αλυσίδα που την οδηγεί ξανά πίσω είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η εξουσία του κεφαλαίου, η ατομική ιδιοποίηση  από λίγους της ανθρώπινης εργασίας  και του πλούτου που παράγει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. 

Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα αποδείχνεται για μια ακόμη φορά υπονομευτής της ανθρώπινης προόδου, εξολοθρευτής της ζωής, εμπόδιο για την ικανοποίηση και των πιο στοιχειωδών ανθρώπινων αναγκών, εχθρός του μέλλοντος. Μπροστά στην καταστροφική μανία του που εκπορεύεται  από το  αέναο  κυνήγι του κέρδους οι φυσικές καταστροφές, οι σεισμοί , οι τυφώνες και οι πλημμύρες  είναι μια μικρή λεπτομέρεια .

 Από τις φθινοπωρινές ημέρες του Νοέμβρη του 1918 , που στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων συγκλήθηκε το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ και τις πρώτες εμφανίσεις με δημόσιες εκδηλώσεις τον Δεκέμβρη με εναρκτήρια αυτήν στα Διονύσια στην πλατεία Συντάγματος ως τα σήμερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά. Μεσολάβησε ο μακρύς Εικοστός αιώνας στον οποίο ξεκίνησε και τελείωσε η πρώτη μεγάλη απόπειρα του ανθρώπου να βγει από την προϊστορία των εκμεταλλευτικών κοινωνιών και να  ζήσει σε μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Να καταφέρει  να σχεδιάσει οργανωμένα το παρόν , να νικήσει τις τυφλές δυνάμεις της κοινωνικής εξέλιξης και να διαφεντέψει το μέλλον του. Η απόπειρα αυτή που  στην μεγάλη κοίτη της συνεπήρε τις ελπίδες , τις προσδοκίες τις ανάγκες και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα σχεδόν τα  μήκη και τα πλάτη του κόσμου, δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί. Έμεινε στα μισά και νικήθηκε πισωγυρίζοντας την κοινωνική εξέλιξη δίνοντας την δυνατότητα  στον καπιταλισμό να προεκτείνει για ορισμένο ιστορικό χρόνο  την ζωή  και την κυριαρχία του.

Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με οδηγό το νικηφόρο Μπολσεβίκικο κόμμα και την πρώτη μεγάλη προλεταριακή επανάσταση των ρώσων εργατών και αγροτών αποτέλεσε την μοναδική ως τα τώρα ρεαλιστική εκδοχή στο καπιταλιστικό σύστημα , την μοναδική δύναμη πραγματικής ανατροπής και εγκαθίδρυσης της νέας κοινωνίας. Κανένα κίνημα τόσο πρωτύτερα όσο και μετά δεν κατάφερε να συνεγείρει τόσο μαζικά , συνειδητά και ηρωικά  τις προαιώνιες κοινές ανθρώπινες ελπίδες για ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ειρήνη και ευτυχία.  Κοιτώντας τα πράγματα  σήμερα και προς τα πίσω αυτή η διαπίστωση έχει μια ιδιαίτερη αξία και επικαιρότητα. Από τότε που το κομμουνιστικό κίνημα υποχώρησε, πισωγύρισε και ηττήθηκε τίποτε δεν βρέθηκε να το αντικαταστήσει στα σοβαρά και  να υποκαταστήσει το καταλυτικό  απελευθερωτικό ρόλο του. Ίσα -ίσα το αντίθετο. Γενικεύτηκε η ηθική και πνευματική κατάπτωση ,  η αισχρή χειραγώγηση των ανθρώπων, η σκληρή ατομική αναμέτρηση για επιβίωση , τα τυφλά ξεσπάσματα βίας και αγανάκτησης έρμαια σε κάθε λογής αντιδραστικές δυνάμεις,  η σαπίλα και ο εκ-βαρβαρισμός. Εποχή χαμηλών προσδοκιών την έχουν ονομάσει ορισμένοι κοινωνικοί αναλυτές και φιλόσοφοι, και από μια άποψη δεν έχουν άδικο.

 Σκεφτείτε  αυτό το παράδειγμα., και κάντε τις ιστορικές συγκρίσεις για το σημαίνει πρόοδος και καθυστέρηση , για το πόσο προοδευτικό είναι πλέον το σύστημα της μισθωτής δουλείας.  Στο ιδρυτικό κείμενο του ΣΕΚΕ διατυπώνονταν -εκτός των άλλων- και  το αίτημα για την «δια νόμου καθιέρωσιν του οκταώρου ως ανωτάτου ορίου εργασίας». Ενενήντα χρόνια μετά και παρά την  μεσολάβηση  τόσο επιστημονικών και τεχνολογικών κατακτήσεων,  παρά την εκθετική αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη  δουλεύουν από το ξημέρωμα ως την αρχή της νύκτας ενώ ακόμα και στις λεγόμενες προηγμένες χώρες, και φυσικά στην Ελλάδα, το οκτάωρο είναι ακόμα μια προσμονή για το μέλλον. Αυτά στον καπιταλισμό που οι κάθε απολογητές του μας τον παρουσιάζουν σαν το τελικό ιστορικό στάδιο της ανθρώπινης κοινωνικής εξέλιξης γιατί στον τρισκατάρατο και ανολοκλήρωτο σοσιαλισμό οι εργάτες έστω για ορισμένα χρόνια,  γνώρισαν και το εξάωρο. Σήμερα χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενοι στην Ελλάδα κάνουν δύο δουλειές τουλάχιστον, φεύγουν πριν ξημερώσει από το σπίτι τους κάνοντας ολόκληρο ταξίδι , κοιμούνται  όρθιοι στην κυριολεξία στο πήγαινε και στο έλα στα λεωφορεία  και στα τρένα και γυρνάνε διαλυμένοι αφού βραδιάσει ξανά στο σπίτι κατάκοποι και χωρίς ίχνος δύναμης και ζωτικότητας. Για ένα μεροκάματο επιβίωσης στην καλύτερη των περιπτώσεων και τυχεροί στην δυστυχία τους που έχουν τουλάχιστον δουλειά. Αυτά  γίνονται τώρα , γύρω μας , κάθε ημέρα και ώρα και φυσικά δεν αποτελούν κομμουνιστικές υπερβολές . Μάλλον για το αντίθετο πρέπει να μιλάμε γιατί οι υπερβολές που συμβαίνουν γύρω μας και εν αγνοία  μας πολλές φορές κάνουν συχνά  τις αναλύσεις μας να ωχριούν σε σύγκριση με την πραγματικότητα. Κάντε λοιπόν τις συγκρίσεις λαμβάνοντας υπόψη τι μεσολάβησε. Και για  έχουμε τα μέτρο της σύγκρισης  αλλά και  να είμαστε εντός θέματος τότε ένα ταξίδι στην Μόσχα λόγου χάρη που χρειάστηκε να κάνει ο αδικοχαμένος, πρώτος  από τον μακρύ κατάλογο των ηρώων  ελλήνων κομμουνιστών που έπεσαν για την υπόθεση της απελευθέρωση της εργατικής τάξης,   Δημοσθένης Λιγδόπουλος σαν αντιπρόσωπος του ΣΕΚΕ  στο  δεύτερο συνέδριο της  Κομμουνιστικής Διεθνούς ( και που το πρόλαβε  μόλις στο τέλος του ) , κρατούσε μερικές εβδομάδες  ενώ τώρα σε τρεις -τέσσερις ώρες  είσαι  τσιφ στην ρώσικη πρωτεύουσα,   εξαιτίας των επιτευγμάτων στους τρόπους και τα μέσα μετακίνησης για να μην πάρουμε άλλα παραδείγματα των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτυχιών του ανθρώπου. Και που θα ήταν περισσότερες και απείρως πιο χρήσιμες κοινωνικά   αν δεν τις εμπόδιζε το κυνήγι του κέρδους και υποτάσσονταν στις συνολικές κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες.

 Τμήμα αυτού του μεγάλου στρατού για την κοινωνική απελευθέρωση  που σφράγισε τον Εικοστό αιώνα, υπήρξε και το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Από πολλούς έχει υπογραμμιστεί το γεγονός της χρονικής καθυστέρησης στην εμφάνιση του , κύρια στην πρώιμη φάση του σοσιαλιστικού κινήματος- σε σχέση με άλλες χώρες και κυρίως με αυτές στην περιοχή των Βαλκανίων.  Η δεδομένη κοινωνική καθυστέρηση αποτέλεσμα του έντονου παρασιτικού-μεταπρατικού χαρακτήρα της αστικής τάξης και του  προδοτικού  αντιδραστικού συμβιβασμού της με τον κοτσαμπασισμό και τις φεουδαρχικές τσιφλικάδικες δυνάμεις και της εξάρτησης της από τους ξένους,   είναι η μια -η αντικειμενική -πλευρά και σχετίζεται με  την σημαντική υστέρηση στην ανάπτυξη -διεύρυνση της εργατικής τάξης.  Η άλλη πλευρά  αφορούσε την ισχυρή  ιδεολογική και πολιτική επίδραση στην συνείδηση των μαζών της λεγόμενης Μεγάλης Ιδέας . Στην υποκειμενική πλευρά πρέπει να προστεθεί βάσιμα και ο παράγοντας της σχετικής απομόνωσης της Ελλάδας και κυρίως από το κέντρο εκείνο των επαναστατικών ιδεών  της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας που ήταν και το πιο ριζοσπαστικό και της επιρροής -μέσω των παροικιών-  που ασκούσε ο αγγλικός εργατισμός. . Αυτά συγκριτικά  κυρίως με την Σερβία και την Βουλγαρία που ιστορικά ήταν πιο κοντά στην Ρωσία. Σε μια παλιότερη τοποθέτηση μας , το βάρος ρίχνονταν στους δεύτερο -τον υποκειμενικό- παράγοντα-και μάλιστα στο δεύτερο σκέλος του. Ο προβληματισμός έχει μια ορισμένη αξία , κυρίως για τις κατοπινές εξελίξεις μέσα στο νεοσύστατο κόμμα αλλά και στο γεγονός πως αυτή η χρονική υστέρηση αποτέλεσε , αδικαιολόγητα , στην πορεία δεδομένο για ιεραρχήσεις και αξιολογήσεις από το Διεθνές Κέντρο, που ως ένα βαθμό  όμως επηρέασαν  αρνητικά τα πράγματα.

Καθοριστική επίδραση στην πρώτη  συγκρότηση  έπαιξε  το ξέσπασμα, η νίκη και τα πρώτα επιτυχημένα βήματα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής  Επανάστασης. Σε αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία και είναι κοινός τόπος για όλους όσους  καταπιάστηκαν με την ιστορική μελέτη του ελληνικού κινήματος. Αυτό άλλωστε δεν ήταν ελληνική πρωτοτυπία. Και αλλού σε πολλές περιπτώσεις η κομμουνιστική υπόθεση πήρε ζωή και  πρώτη σοβαρή υπόσταση  από την επίδραση της επανάστασης των Μπολσεβίκων. Και φυσικά όπως και αλλού από την πρώτη στιγμή τέθηκε ένα από τα ζητήματα των ζητημάτων . Η πραγματική σχέση με την ταξική πάλη σε κάθε χώρα και οι δεσμοί με το εργατικό κίνημα και τις λαϊκές δυνάμεις σαν προϋπόθεση ανάπτυξης και κριτήριο επιτυχίας.  Παρά το γεγονός λοιπόν   της υστέρησης  αλλά και της βοήθειας με το σταγονόμετρο, η πρώιμη αυτή κομμουνιστική προσπάθεια δεν ήταν στο αέρα. Πατούσε σε σοβαρές ανάγκες που διαμορφώνονταν ραγδαία στην ελληνική κοινωνία , απηχούσε και ως ένα βαθμό εκπροσωπούσε τους πρώτους εργατικούς αγώνες που ξεσπούσαν στα μεγάλα -για την εποχή και τα ελληνικά δεδομένα- αστικά βιομηχανικά κέντρα. Συνδέθηκε επίσης και με το μεγάλο κομμάτι της φτωχής αγροτιάς   που ζούσε σε συνθήκες πολλές φορές πείνας, σαν αποτέλεσμα και των πολέμων που  δημιούργησαν σοβαρή έλλειψη  εργατικών χεριών στην ύπαιθρο και των πολεμικών επισιτιστικών αναγκών.

 Στην Ελλάδα στα 1917-1918 , η κατάσταση για τις λαϊκές μάζες ήταν τραγική. Στην Αθήνα και τον Πειραιά οι μισοί περίπου  από τους 64 χιλιάδες εργάτες ήταν άνεργοι και για έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης τότε ο συνολικός πληθυσμός της Αθήνας έφτανε δεν έφτανε τις 250 χιλιάδες. Το ποσοστό θνησιμότητας είχε αυξηθεί κατακόρυφα με το 20% των θανάτων να είναι βρέφη κάτω του  ενός χρόνου ενώ  η φυματίωση  θέριζε. Τα βασικά είδη διατροφής αυξήθηκαν στα δύο αυτά χρόνια τρεις και τέσσερις φορές πάνω και σε ορισμένα από αυτά γίνονταν μαύρη αγορά. Από τον πόλεμο βγήκαν κερδισμένοι οι μεγάλοι τσιφλικάδες , οι μεγαλέμποροι οι βιομήχανοι και οι πλοιοκτήτες ενώ η μεγάλη μερίδα του πληθυσμού υπέστη σοβαρό πλήγμα.  Η ίδρυση του ΣΕΚΕ δεν  έγινε  , λοιπόν, εν αιθρία . Αλλά μέσα σε μια κατάσταση έντονου κοινωνικού αναβρασμού . Τα μέλη των συνδικάτων διπλασιάσθηκαν στην διετία 1917-1919.Οι απεργίες που σταδιακά από το 1910 ξεκίνησαν   γίνονταν όλο και πιο συχνές και μαχητικές. Η σχεδόν ταυτόχρονη ίδρυση της ΓΣΕΕ, από το πρώτο πανεργατικό συνέδριο που εκπροσωπούσε 50-60 χιλιάδες οργανωμένους εργάτες,  και η ανάδειξη στην διοίκηση της μιας ισχυρής μειοψηφίας στελεχών του ΣΕΚΕ  υπογραμμίζει την στενή σχέση που υπήρχε με το αναπτυσσόμενο εργατικό κίνημα. Ορισμένοι κονδυλοφόροι της αστικής τάξης σημειώνουν με νόημα την ανοχή της κυβέρνησης Βενιζέλου στα πρώτα ιδρυτικά βήματα των οργανωμένων εργατών και των σοσιαλιστών αλλά θέλουν να ξεχνούν πως πολύ γρήγορα η στάση αυτή μετατράπηκε σε μια απηνή δίωξη με τις πρώτες εξορίες στην Φολέγανδρο τις καθαιρέσεις των πέντε συνδικαλιστών, την εξαπόλυση της χωροφυλακής ενάντια στις απεργίες που ξέσπασαν μέσα στο 1919 και τις φυλακίσεις συνδικαλιστών. Στην διαδρομή μιας δεκαετίας , μέχρι το ιδιώνυμο του 1929, οι κομμουνιστές ,  οι οργανωμένοι  εργάτες και τα μαχητικά κομμάτια της αγροτιάς βρέθηκαν στην μπούκα της κρατικής καταστολής. Άνοιξαν οι περιβόητοι πειθαρχικοί ουλαμοί στο Καλπάκι  ( το κάτεργο στο Καλπάκι άνοιξε τον Αύγουστο του 1924 από το Πέμπτο Σώμα Στρατού και λειτούργησε μέχρι το 1934) και στην Μαρμάρω, γέμισαν οι φυλακές όπως της Αίγινας και άλλες  και  ξεκίνησαν οι εξορίες, στην Φολέγανδρο , στην Ανάφη στον Αι Στράτη και αλλού.

Ασκήθηκε συντριπτική κριτική γι αυτήν την περίοδο στον ρόλο των καθοδηγήσεων , στις ανεπάρκειες , τον φραξιονισμό και τον λικβινταρισμό που εμπόδισαν την πλατύτερη σύνδεση του κόμματος με το λαϊκό και εργατικό κίνημα .  Ο Νίκος Ζαχαριάδης , που πολλοί χρέωσαν μεταξύ άλλων πως αντιμετώπισε απαξιωτικά και ισοπεδωτικά την περίοδο αυτή , ως το 1931 , στις θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ , που γράφτηκαν στις φυλακές της Κέρκυρας το καλοκαίρι του 1939, δίνει τηλεγραφικά -μια κατά την γνώμη μας σωστή προσέγγιση  «το κόμμα που ιδρύθηκε στα 1918, παρέμεινε το πρώτο, ενιαίο, αδιάσπαστο και μοναδικό κόμμα του προλεταριάτου και με αδιάκοπη φυσιολογική εσωτερική εξέλιξη και ανάπτυξη, βρήκε το σωστό, το νεοελληνικό μπολσεβίκικο δρόμο» .

  Έχουν γραφτεί πολλά και συνεχίζουν να γράφονται για την λεγόμενη επέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς , την γνωστή έκκληση  του 1931 και την ανάδειξη της νέας ηγεσίας  στο Πολιτικό Γραφείο.  Από πολλές πλευρές έχουν ακουστεί αναθέματα  και  αναλύσεις πως αποτελεί την μήτρα για τις κατοπινές τραγωδίες.  Μερικοί μάλιστα και όχι μόνο αφελώς την παρομοιάζουν με την επέμβαση του 1956, την θεωρούν πρόδρομο της. Σύγκριση το λιγότερο ατυχής αναφορικά με συνθήκες, στόχους και αποτελέσματα.  Έχουμε φυσικά εντελώς διαφορετική γνώμη.  

Θα ήταν ευχής έργο φυσικά  να μην χρειάζονταν να γίνει  μια τέτοια επιλογή και το  ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα να μπορούσε να λύσει τα προβλήματα μόνο του με τις δικές του δυνάμεις.  Αυτό όμως δεν στάθηκε δυνατό και δεν θα μπορούσε να γίνει ενόψει των πιεστικών απαιτήσεων της εποχής. Ο καπιταλιστικός κόσμος της εποχής βρίσκονταν στην δίνη μιας βαθιάς κρίσης και οι αστικές τάξεις -κυρίως στις ιμπεριαλιστικά κέντρα-είχαν αρχίσει να ετοιμάζονται για τον Δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο ανοίγοντας τον δρόμο στον φασισμό. Επίσης η  έκκληση της ΚΔ ,  πάτησε πάνω σε ένα αξιόλογο δυναμικό μεσαίων και κατώτερων κομματικών στελεχών , που με επίκεντρο ορισμένες κομματικές οργανώσεις όπως αυτή του Πειραιά, του Βόλου κλπ,   προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ήδη πριν την παρέμβαση.  Ακόμη και οι πολέμιοι της παρέμβασης αναγνωρίζουν πως αυτή έδωσε φτερά στο ΚΚΕ και αποτέλεσε την αρχή για μια ραγδαία ανάπτυξη Μέχρι την επιβολή της Μεταξικής δικτατορίας το κόμμα - μέσα σε  πέντε περίπου χρόνια- έκανε σοβαρά προχωρήματα στην ανάπτυξη της επιρροής του στην εργατική τάξη  και τις λαϊκές μάζες, τέτοια που δεν είχαν γίνει στο σύνολο  όλης της προηγούμενης περιόδου. Και γι αυτά τα βήματα αιτία  δεν ήταν μόνο οι ευνοϊκές αντικειμενικές κοινωνικοπολιτικές  συνθήκες αλλά και ο σωστός προσανατολισμός, το σταμάτημα της εσωτερικής κρίσης , τα βήματα μπολσεβικοποίησης, η σωστή εκτίμηση για την περίοδο και τον επερχόμενο φασισμό, η αποφασιστική και ολόπλευρη συμμετοχή και υποκίνηση των κοινωνικών αγώνων.  

 Το γεγονός πως το ΚΚΕ δεν κατάφερε να αποφύγει τα σοβαρά κτυπήματα από την Μεταξική δικτατορία σαν αποτέλεσμα και των οργανωτικών ανεπαρκειών δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την δουλειά που έγινε αυτήν την περίοδο.  Στις επιτυχίες και  αυτής  της περιόδου βασίστηκε η εκτίναξη που έγινε στα χρόνια της Κατοχής , στο δοκιμασμένο και πλατύ  μεσαίο και κατώτερο στελεχικό δυναμικό βασίστηκε η γρήγορη ανασυγκρότηση και το ξετύλιγμα της μεγάλης απελευθερωτικής πάλης με σημαία το ΕΑΜ και με μπροστάρη τον ΕΛΑΣ.. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως τα πράγματα θα έπαιρναν τέτοια τροπή αν το κόμμα  συνέχιζε να βολοδέρνει  και στην δεκαετία του Τριάντα αβοήθητο από την Κομμουνιστική Διεθνή. Είναι εκπληκτικό μάλιστα  και ενδεικτικό των αντιφάσεων , πως οι ίδιοι άνθρωποι που καταριούνται την παρέμβαση της ΚΔ, οι ίδιοι κατηγορούν το Διεθνές Κέντρο πως στην συνέχεια παραμέλησε και πάλι την Ελληνική περίπτωση ειδικά στις κρίσιμες στιγμές της κήρυξης του πολέμου και  κατόπιν στην πρώτη φάση της Κατοχής.   

Η παρέμβαση της ΚΔ από μόνη της δεν θα μπορούσε να αναιρέσει όμως  τους εσωτερικούς κοινωνικούς και ιδεολογικούς  όρους , που ξανάφεραν στην επόμενη πιο κρίσιμη φάση τα ίδια η παρόμοια αρνητικά χαρακτηριστικά , κυρίως όσο αφορά τις σοβαρές ανεπάρκειες για μια διαρκή  και αυτοδύναμη χάραξη μιας επαναστατικής κατεύθυνσης και γραμμής. Αλλά γι αυτό δεν ευθύνεται το Διεθνές Κέντρο  η το όποιο εξωτερικό κέντρο αλλά οι γνωστές αναντιστοιχίες και καθυστερήσεις  που εκ-πήγαζαν από τους ελληνικούς εσωτερικούς όρους. Τα έχουμε ξαναπεί και με άλλες ευκαιρίες.  Η γνωστή κατάληξη της Μεγάλης Δεκαετίας και της εποποιίας του ελληνικού λαού για εθνική και κοινωνική  απελευθέρωση με επικεφαλής τους κομμουνιστές προήλθε κυρίως από τις εσωτερικές αδυναμίες και όχι εξαιτίας των διακανονισμών των ξένων δυνάμεων  και των  συμφωνιών  διαμοιρασμού , πραγματικών και ανύπαρκτων.

Σηκώνουν πολύ θόρυβο  και το τελευταίο διάστημα οι λεγόμενοι νόμιμοι κληρονόμοι για την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και του ΚΚΕ, με την γνωστή αμετροεπή αντίληψη αποκλειστικής ιδιοκτησίας. Τώρα μάλιστα  και με το κομπασμό της ανακάλυψης  της Αμερικής αφού αποφάσισαν να ιδιοποιηθούν τσιμπολογώντας, επιλεκτικά και κακέκτυπα μέρος των αναλύσεων του μαρξιστικού -λενινιστικού κινήματος, ύστερα από πολλά χρόνια,  ενώ  σχόλασε προ πολλού το πανηγύρι, που λέει ο λαός μας.

Στο σημείο αυτό δύο παρατηρήσεις και τα υπόλοιπα εν καιρώ.

 Πρώτη  παρατήρηση που αφορά το παρελθόν αλλά έχει και σημασία για το παρόν αναφορικά κυρίως με την ειλικρίνεια και την αξιοπιστία της αυτοκριτικής.  Έγραψαν αρκετές χιλιάδες λέξεις εξ αφορμής της διακήρυξης για τα 90χρονα.  Για την ΕΔΑ , την διάσπαση του 68, την διάσπαση του 91 μέχρι και για την αποχώρηση της πλειοψηφίας της ΚΝΕ με τον Γράψα. Ούτε λέξη όμως για την επέμβαση της λεγόμενης Διεθνούς Επιτροπής και την ανατροπή του 1955-1956. Ούτε για τα  προσχήματα δεν αναφέρονται στα δραματικά γεγονότα εκείνων των χρόνων.  Η παράλειψη είναι πολύ φυσιολογική. Γιατί σε αυτήν βασίστηκε η μετέπειτα κληρονομιά , σε αυτήν βασίζεται και σήμερα. Θα ήταν έτσι τα πράγματα στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα  παλιότερα και τώρα , θα ήταν αυτοί οι συσχετισμοί αν δεν υπήρχε  το πιστοποιητικό κληρονομιάς που έλαβαν ελέω της  νέας Σοβιετικής ηγεσίας? Θα μπορούσαν να επιβληθούν στους έλληνες κομμουνιστές στις φυλακές και στις εξορίες και στις παράνομες οργανώσεις που έσπευσαν να διαλύσουν άρον-άρον  χωρίς την φοβέρα-απειλή και κατηγορία του αντί-σοβιετισμού που τώρα ανακάλυψαν πως ήταν και,  έστω εν μέρει, κανονικός  οπορτουνισμός ? Φυσικά και όχι . Στο υποτιθέμενο οίστρο ειλικρινούς αυτοκριτικής και επανεξέτασης δεν χώρεσαν ούτε μερικές προσχηματικές αράδες για τους χιλιάδες κομμουνιστές που αντιτάχτηκαν στην επέμβαση και στον διορισμό της νέας ηγετικής ομάδας. Γι αυτούς που σε πολύ δύσκολες  και πρωτόγνωρες  συνθήκες  , ακολουθώντας το ανυπότακτο πνεύμα των  πραγματικών κομμουνιστών  διαγράφτηκαν , λοιδωρήθηκαν απομονώθηκαν , χάσανε τις δουλειές τους και πολλοί καταδιώχτηκαν  φυλακίστηκαν , εξορίστηκαν μέχρι και απελάθηκαν στις τότε λαϊκές δημοκρατίες και την Σοβιετική Ένωση. Ποιοι υπεράσπιζαν τότε  το αντάρτικο πνεύμα και ποιοι το πνεύμα υποταγής Ποιοι  πήγαν με τους ισχυρούς και ποιοι με τους ανίσχυρους . Ποιοι εκμεταλλεύτηκαν τις πλάτες , την εξουσία και ποιοι τις καλύτερες παραδόσεις του ΚΚΕ που δεν έσκυψε το κεφάλι σε διάφορους ζυγούς και εξουσίες?  Όσο για τις συγκρίσεις με το 1931 που μερικοί ψάχνουν να βρουν αναλογίες και ομοιότητες  απλά καμία σχέση. Μέρα με την νύχτα.  Το 31 , μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών διαφορών αναφορικά με τα χαρακτηριστικά της  διεθνούς ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κινήματος, ήταν η αφετηρία για την επαναστατική ανάπτυξη του ΚΚΕ και όχι η έναρξη μιας περιόδου πολυποίκιλων προσαρμογών και πολιτικής ουράς στον αστισμό. Ήταν το εφαλτήριο για την ίδρυση οργανώσεων μέχρι τις πιο ψηλές ραχούλες και όχι για την διάλυση τους. Ήταν το προοίμιο της θυελλώδους Μεγάλης Δεκαετίας και όχι η εισαγωγή σε μια επονείδιστη φάση νομιμοφροσύνης  που κατέληξε  να μετατρέψει  το λαϊκό και εργατικό αριστερό κίνημα ουρά των Παπανδρέου και συμμέτοχο  στο έκτρωμα του Τζανετακισμού.  Ήταν η έναρξη μιας περιόδου που οι κομμουνιστές εκτός των άλλων προειδοποιούσαν από καιρό για  την έλευση του φασισμού και πάλευαν  με νύχια και με δόντια  για την αποτροπή  του και όχι  εκείνων των αλήστου μνήμης καταστάσεων που καθησύχαζαν τον λαό  με πηχυαίους τίτλους από την Αυγή για πως δεν θα γίνει πραξικόπημα  ακριβώς τις ώρες που τα τεθωρακισμένα του Πατακού γλιστρούσαν στους δρόμους της Αθήνας. Και για όλα αυτά δεν φταίγανε μόνο οι δεξιοί οπορτουνιστές , ήταν κοινές επιλογές και αποφάσεις.  Στην περίπτωση λοιπόν αυτή δεν κολλάει η αποστροφή του Ζαχαριάδη πως  «το κόμμα που ιδρύθηκε στα 1918, παρέμεινε το πρώτο, ενιαίο, αδιάσπαστο και μοναδικό κόμμα του προλεταριάτου και με αδιάκοπη φυσιολογική εσωτερική εξέλιξη και ανάπτυξη»  παρά τις επικλήσεις για τις κληρονομιές. Αυτά όσο αφορά αυτήν την πλευρά γιατί θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά περισσότερα και σκληρότερα.

 Παρατήρηση δεύτερη και κυριότερη.   Που αφορά το παρόν και φυσικά το μέλλον. Και όχι μόνο τους νόμιμους κληρονόμους.

 Οι κληρονομιές , ακόμη και οι πιο μεγάλες κάποτε τελειώνουν αν δεν φροντίσουν οι κληρονόμοι να φτιάξουν καινούριο κεφάλαιο, να κάνουν αποδοτικές επενδύσεις, να δημιουργήσουν καινούριο πλούτο.  Η διαπίστωση αυτή δεν αφορά μόνο την οικονομία αλλά και την πολιτική. Πράγματι η κληρονομιά του ΚΚΕ και των αγώνων που έκαναν οι έλληνες κομμουνιστές από τα πρώτα βήματα του ΣΕΚΕ ως την εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας είναι τεράστια. Ο ισχυρός απόηχος αυτής των τριάντα -τριάνταπέντε χρόνων  προσπάθειας-  ,  επέδρασε καταλυτικά στο δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα, επέδρασε στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες , γαλούχησε τις νέες γενιές και  ασκεί επιρροή ακόμη και σήμερα. Και πολύ δικαιολογημένα.

 Γιατί το κομμουνιστικό κίνημα υπήρξε ότι καλύτερο, ριζοσπαστικότερο και ελπιδοφόρο κατάφερε να γεννήσει η νεοελληνική κοινωνία από την ίδρυση του πρώτου μετά την επανάσταση του 1821, ελληνικού κράτους. Συγκέντρωσε και εκτίναξε τις πιο υγιείς κοινωνικές δυνάμεις , τις καθοδήγησε σε ένα πλειοψηφικό κίνημα για το ριζοσπαστικό επαναστατικό προχώρημα προς το μέλλον. Δημιούργησε τους ιδεολογικούς , ηθικούς και πολιτικούς όρους για εκφραστεί μαζικά και ηρωικά το πνεύμα της συλλογικότητας , της αλληλεγγύης , της αυτοθυσίας , της υποταγής του ατομικού εγώ στο κοινωνικό εμείς. Ανάδειξε τους ταπεινούς ανθρώπους του μόχθου και της βιοπάλης σε πρωταγωνιστές , υποκίνησε ένα πρωτόγνωρο  κίνημα πολιτιστικής και καλλιτεχνικής λαϊκής δημιουργίας, συσπείρωσε τον ανθό της ελληνικής διανόησης και τον προσανατόλισε να επιδιώκει να εκφράσει και να υπηρετεί την λαϊκή πλειοψηφία , συγκρούστηκε με τον σκοταδισμό , τον τυφλό εθνικισμό, την θρησκευτική καθυστέρηση και τις αντιδραστικές ατομικές και οικογενειακές φεουδαρχικές και αστικές σχέσεις.

 Γιατί το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα με αντίτιμο αμέτρητες  θυσίες  υπερασπίστηκε την εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά του λαού και της χώρας , σε καιρούς δύσκολους όταν η αστική τάξη και η πολιτική , ιδεολογική και θρησκευτική ακολουθία της το έβαζε στα πόδια η έτρεξε να συνεργαστεί με τους κατακτητές. Γιατί οι έλληνες κομμουνιστές εκπλήρωσαν σε σημαντικό βαθμό τα διεθνιστικά καθήκοντα τους με  πληρωμή διωγμούς και πολλούς νεκρούς σχεδόν από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του ΣΕΚΕ. Από την κινητοποίηση τους ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην νεαρή Σοβιετική Ένωσης στην Ουκρανική εκστρατεία, με τους αντιπολεμικούς αγώνες τους  στην Μικρά Ασία, με την συμμετοχή τους στο πλευρό των Ισπανών αντιφασιστών στις Διεθνείς Ταξιαρχίες ως την μεγαλειώδη αντίσταση  στην τριπλή κατοχή και αργότερα στον τιτάνιο αγώνα ενάντια του Δημοκρατικού Στρατού ενάντια και στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Ακόμη, τέλος,  με την μεγάλη προσφορά τους με την συμμετοχή τους και την εργασία τους  στην παραγωγική ανασυγκρότηση των λαϊκών δημοκρατιών, όταν βρέθηκαν εκεί αναγκαστικά εκπατρισμένοι.

 Η κληρονομιά είναι βαριά γιατί αυτοί οι αγώνες δεν έγιναν στα λόγια, εικονικά,  με το γάντι , σε αίθουσες κοινοβουλίων και ανέξοδα. Γίνανε μέχρι τέλους , μέχρι την υπέρτατη θυσία, με την απλόχερη αρκετές φορές προσφορά ζωής. Το ΚΚΕ δίκαια χαρακτηρίστηκε το κόμμα των εκτελεσμένων , των φυλακισμένων και των καταδιωκόμενων. Τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ στην συντριπτική τους πλειοψηφία όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν στην κυριολεξία  από την φωτιά και το ατσάλι και άφησαν στα πεδία των μαχών και της ταξικής πάλης, στις φυλακές και τα εκτελεστικά αποσπάσματα χιλιάδες τιμημένους νεκρούς , τον ανθό μιας , τουλάχιστον ελπιδοφόρας γενιάς.

 Τι σχέση έχουν αυτά με την κατοπινή και σημερινή  συμπεριφορά των νόμιμων  κληρονόμων? Καμία!   Ποιο είναι το νέο κεφάλαιο που έφτιαξαν προεκτείνοντας και αξιοποιώντας αυτήν την βαριά και πλούσια κληρονομιά? Τι σχέση μπορεί να έχουν τα  προηγούμενα και σημερινά καμώματα με την μεγάλη αυτή προσπάθεια που έγινε? Σε τι αντιστοιχούν οι τίτλοι , οι σφραγίδες , τα μεγάλα λόγια, τα αρχεία και οι πανηγυρικοί σε σχέση με τις απαιτήσεις  και τις ανάγκες των καιρών και της σημερινής πάλης των τάξεων?  Ο λαός μας λέει  και σωστά πως τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Και αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τους νόμιμους κληρονόμους αλλά και κάθε επίδοξο συνεχιστή. Γιατί το κυριότερο αν όχι το μοναδικό κριτήριο αξιοσύνης είναι η ανταπόκριση στις ανάγκες του σήμερα,  οι εξετάσεις που δίνεις στις σύγχρονες απαιτήσεις του εργατικού  και λαϊκού κινήματος , η σχέση που αναπτύσσεις με τους αγώνες και τις αγωνίες του κόσμου, οι διέξοδοι που δημιουργείς και οι απαντήσεις που δίνεις για το προχώρημα της επαναστατικής υπόθεσης. Και σε αυτά οι κληρονόμοι αποδείχτηκαν , και όχι για μια  φορά,  πολύ κατώτεροι της βαριάς κληρονομιάς. Πήραν από αυτήν όχι τις καλύτερες αλλά τις χειρότερες πλευρές , γιατί υπήρχαν και τέτοιες, και τις κάνανε σύστημα ιδεών , τις προέκτειναν και τις γενίκευσαν.

 Η δεύτερη παρατήρηση αφορά όλους όπως είπαμε. Και εμάς. Καλές και άγιες οι κριτικές , οι αυτοκριτικές και τα μεγάλα λόγια. Στην ζωή όμως αυτό που μετρά είναι η πράξη , η συνέπεια λόγων και έργων , η πραγματική προσπάθεια. Δηλαδή  η  αληθινή σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού, η συγχώνευση με τις ανάγκες και τους αγώνες , η καθημερινή πάλη στα μέτωπα που ορίζει η ζωή. Εκεί  κρίνονται και θα κριθούν όλοι . Και οι νόμιμοι κληρονόμοι και ο καθένας που θέλει να ονοματίζεται κομμουνιστής και επαναστάτης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία των κομμουνιστών και μεγάλος ο  κριτής είναι η εργατική τάξη και ο λαός.

 Στο βιβλίο του , που εκδόθηκε,  ύστερα από πολλά χρόνια, σχετικά   πρόσφατα και  στα ελληνικά ο Αυστραλός δημοσιογράφος και ποιητής Μπερτ Μπερτλς , με τίτλο «Εξόριστοι στο Αιγαίο» και που περιέχει ίσως την πιο ζωντανή και καλοδουλεμένη λογοτεχνικά παρουσίαση της ζωής των εξόριστων κομμουνιστών στην Ανάφη και στην Γαύδο στα 1935-1936, νησιά που επισκέφτηκε και έζησε για ορισμένες μέρες  μαζί με τους εξόριστους, στις κολεκτίβες τους υπάρχει ένα κομμάτι που το θεωρώ πολύ επίκαιρο και θέλω να σας το διαβάσω.

 «Πέρασαν μερικές μέρες μέχρι να γνωρίσουμε και τα τριάντα πέντε μέλη της ομάδας συμβίωσης, αλλά μόλις γνωρίσαμε το Γιώργο Νικολαΐδη, νιώσαμε σαν να τον ξέραμε χρόνια. Μπαίνω στον πειρασμό να δηλώσω ότι αν δεν υπήρχε ένας Γιώργος Νικολαΐδης, δεν θα υπήρχε ομάδα στην Ανάφη ούτε και πουθενά αλλού. Όποιος έχει παρακολουθήσει συγκέντρωση κάποιας επαναστατικής συνδικαλιστικής οργάνωσης, θα έχει συναντήσει ένα Γιώργο Νικολαΐδη. Θα μπορούσε να λέγεται Τζορτζ Νίκολσον ή Τζον Σμιθ, επειδή είναι Αγγλος όσο και Έλληνας. Οσο και Αμερικανός, Γάλλος, Ιταλός ή Αυστραλός. Κάποια στιγμή, έχει εμφανιστεί σίγουρα σε εργατικές οργανώσεις σ' ολόκληρο τον κόσμο. Αλλοτε σαν αρωγός και άλλοτε σαν μπελάς για τους Εργατικούς πολιτικούς. Οι  I.W.W., δηλαδή οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου,  ήταν γεμάτοι Νικολαΐδηδες που ανήκαν σε όλες τις σοσιαλιστικές παρατάξεις. Είχαν συμμετάσχει σε απεργίες και συλλαλητήρια, είχαν διωχθεί και απολυθεί, είχαν οργανώσει τους ανέργους. Ηταν πανταχού παρόντες όπου εκδηλώνονταν καμπάνιες υπέρ της ελευθερίας του λόγου, κατά του πολέμου, υπέρ των μισθολογικών αυξήσεων, υπέρ της Ρωσίας.

Οι σοσιαλιστικές παρατάξεις που δεν είχαν καταφέρει να απαλλαχθούν από τη χριστιανική ιδεολογία ή είχαν παραμείνει σε αυστηρά θεωρητικά πλαίσια τη στιγμή που οι τακτικές απαιτούσαν δράση, απώλεσαν την αφοσίωση των μελών τους, όπως συνέβη με τους I.W.W. όταν οι περιστάσεις κατέδειξαν την πολιτική ανεπάρκεια της οργάνωσης. Αργά ή γρήγορα, ανάλογα με το βαθμό της δράσης στην οποία είχαν εμπλακεί, πολλοί Νικολαΐδηδες αναπόφευκτα θα προσχωρούσαν στο κομμουνιστικό κόμμα ...;

Πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, οι εργάτες που είχαν μόνιμη εργασία και ήλπιζαν να συγκεντρώσουν αρκετά χρήματα για να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους, οι εργάτες που πίστευαν σε ένα δίκαιο μεροκάματο και σε άλλα τέτοια που λέγονταν και στα οποία υπολόγιζαν, αντιμετώπιζαν με δυσπιστία τους διάφορους Νικολαΐδηδες. Χρειάστηκε η μεταπολεμική περικοπή των μισθών, η ανεργία, οι εξώσεις, το επίδομα ανεργίας, για να στραφούν πολλοί στον τρόπο σκέψης των Νικολαΐδηδων. Ομως στα μηχανοστάσια και στους καταυλισμούς των ξυλοκόπων, στα εργοστάσια ζάχαρης, στα υπόστεγα κούρας των προβάτων, αλλά και στις συμμορίες των δρόμων, εκτιμούσαν ανέκαθεν την ειρωνική διάθεση των Νικολαΐδηδων ακόμα και προπολεμικά, επειδή οι συνάδελφοί τους αυτοί άλλαζαν διαρκώς όπως κι εκείνοι. Δεν καθόντουσαν στα αβγά τους, ούτε πήγαιναν στην εκκλησία. Οι περισσότεροι ξεπέρασαν από νωρίς κάθε δόγμα που παρείχε στα παράσιτα το μακάριο δικαίωμα να ζουν από το Ενοικιοστάσιο, τους Τόκους και το Κέρδος. Ήταν οι κυνικοί ρεαλιστές του Εργατικού Κινήματος και ενεργούσαν με την προϋπόθεση ότι δεν είχαν χάσουν τίποτε πέρα από το προϊόν της εργασίας τους και το δικαίωμα της απόλαυσης στη σχόλη, ή, σύμφωνα με τον Λαφάργκ, το δικαίωμά τους στην τεμπελιά. Δεν διέθεταν τα απαραίτητα συντάξιμα χρόνια, ούτε παρακαταθήκες σε κάποιο σπίτι, ώστε να διστάζουν να παρατήσουν τα εργαλεία τους σε περιόδους κρίσης και όσοι από αυτούς ανήκαν στους I.W.W,  δεν δίσταζαν να δράσουν ατομικά όσο και συλλογικά, για να οργανώσουν ένα σαμποτάζ ή μια απεργία. Στη διάρκεια του πολέμου, όταν εκατομμύρια συνάδελφοί τους εξακολουθούσαν να είναι ικανοποιημένοι με το χριστιανικο-καπιταλιστικό σύστημα, εκείνοι έβρισκαν το κουράγιο να τραγουδούν σατιρικά τραγούδια υπέρ των εργατών και κατά των αφεντικών. Δε χρειαζόταν να περιμένουν μέχρι το τέλος του πολέμου για να συνειδητοποιήσουν ότι, γι' αυτούς, η κομπίνα του πολέμου δεν ήταν διασκέδαση. Στάθηκαν εξαρχής εναντίον του, παρακίνησαν τους συναδέλφους τους να μη στρατευτούν και, κατά κάποιο τρόπο, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αρκετά έξυπνοι για να τον αποφύγουν. Και βέβαια, από τον πόλεμο και μετά, είχαν γεννηθεί πολλοί Νικολαΐδηδες που είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα για τον επόμενο»

 Ο Γιώργος Νικολαίδης με το παρατσούκλι Δήμαρχος ήταν από την Κοκκινιά. Είχε καταδικαστεί πρώτα σε φυλακή μετά σε εξορία γιατί συμμετείχε στην διάλυση μιας φασιστικής  συγκέντρωσης στον Πειραιά τον Απρίλη του 33.  Από την Ανάφη κατέληξε στο κάτεργο της Ακροναυπλίας και παραδόθηκε όπως και πολλοί άλλοι από τις Ελληνικές μεταξικές αρχές στους Γερμανούς. Τον Μάη του 1942 μεταφέρθηκε μαζί με άλλους 21 φυματικούς κρατούμενους στο σανατόριο της Πέτρας κοντά στην Κατερίνη. Δεν ακολούθησε αυτούς που αποδράσαν στην μεγάλη απόδραση του Ιούλη του 42 και μεταφέρθηκε στου Παύλου Μελά εδώ στην Θεσσαλονίκη. Τον κρέμασαν οι Γερμανοί στις 1 του Μάρτη του 1948.  Χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική περίπτωση . Το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα είχε πολλούς , παρά πολλούς Νικολαίδηδες. Μια πλατιά βάση μεσαίων στελεχών και μια πολύ εκτεταμένη δεξαμενή μελών που αναδείχτηκαν μέσα στην φωτιά του αγώνα και της ταξικής πάλης. Ο κορμός της μεγάλης προσπάθειας και της μεγάλης εκτίναξης των κομμουνιστών από μειοψηφική ομάδα σε πλειοψηφική δύναμη.  Δεν γεννήθηκαν έτσι . Φτιάχτηκαν μέσα στις δύσκολες συνθήκες και υπήρξαν φωτεινά παραδείγματα και ηγέτες  τριγύρω τους ανταποκρινόμενοι στην πράξη στις ανάγκες των κατατρεγμένων και των αδικημένων. Ήταν όπως το νύχι με το κρέας κολλημένοι με την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Γι αυτό και κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους και να πάρουν δύναμη για να αγωνιστούν ως την υπέρτατη θυσία.

 Δεν μπορεί να υπάρχει πιο ευγενής και ανώτερη φιλοδοξία για τους αληθινούς κομμουνιστές από το να ακολουθήσουν , σε διαφορετικές συνθήκες , κοντά ένα αιώνα μετά το παράδειγμα και τον δρόμο ανθρώπων και αγωνιστών σαν τον Νικολαίδη. Δεν υπάρχει καλύτερος δρόμος για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να στρατευτούν στην υπόθεση της εργατικής τάξης και της κοινωνικής απελευθέρωσης από το να ακολουθήσουν τον πληβειακό και πραγματικό καθημερινό τρόπο σύνδεσης με την εργατική τάξη και τους αγώνες της . Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη, κληρονομιά και παράδειγμα που αφήσανε πίσω τους οι έλληνες κομμουνιστές του προηγούμενου αιώνα. Και αυτή η στενή σχέση αποτελεί μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την εξαπόλυση ενός νέου, σύγχρονου και νικηφόρου κομμουνιστικού κύματος για την  τελική δικαίωση και εκείνων των κομμουνιστών που άνοιξαν τον δρόμο αλλά και για την πραγματική κοινωνική απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας.

Αιώνια τιμή και δόξα στους τιμημένους νεκρούς και σε όσους αγωνίστηκαν για την εθνική και κοινωνική λευτεριά του λαού μας μέσα από τις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος!

Εμπρός για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος του 21^ου αιώνα!  

Ο αγώνας για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό συνεχίζεται!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ