Κάλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) για τα 50 χρόνια της ΜΠΠΕ*

0

Να γιορτάσουμε τα πενηντάχρονα  της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης και της Ιστορικής Ένοπλης Εξέγερσης του Ναξαλμπάρι!
 
Την εκατοστή επέτειο της κοσμοϊστορικής Ρώσικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης και τα διακόσια  χρόνια από τη γέννηση του Μεγάλου Δάσκαλου του Διεθνούς Προλεταριάτου Καρλ Μαρξ με ενθουσιασμό και μαχητικό πνεύμα!

Αγαπητοί σύντροφοι, φίλοι της ινδικής επανάστασης, εργάτες, αγρότες, εργαζόμενοι,
Σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα πρόκειται να γιορτάσουμε τέσσερις ιστορικές προλεταριακές επετείους. Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (ΜΠΠΕ), που συμπληρώνει την 50η της επέτειο φέτος, ήταν μια χωρίς προηγούμενο μαζική επαναστατική έκρηξη στη σοσιαλιστική Κίνα καθοδηγημένη από τον Μάο και το ΚΚ Κίνας. Στόχευε να φέρει κάθε σφαίρα του πολιτιστικού εποικοδομήματος σε συνάφεια με την σοσιαλιστική οικονομική βάση μέσω της αντιπαράθεσης εκατομμυρίων  εργαζόμενων μαζών ενάντια στην αστική και κάθε αντιδραστική κουλτούρα. Επρόκειτο για μια σκληρή ταξική πάλη ενάντια στους  οπαδούς του καπιταλιστικού δρόμου. Ήταν συνέχιση της αντί-ρεβιζιονιστικής πάλης της Μεγάλης Αντιπαράθεσης και αποτέλεσε ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη της Κινέζικης Επανάστασης.
Ενίσχυσε τα διδάγματα του Μάο πως  θα χρειαστούν πολλές πολιτιστικές επαναστάσεις στο δρόμο για τον κομμουνισμό μέσω της οικοδόμησης και σταθεροποίησης του σοσιαλισμού. Σε διεθνές επίπεδο παρείχε τις συνθήκες και το πλαίσιο για μια αποφασιστική ρήξη με το ρεβιζιονισμό στα κομμουνιστικά κινήματα πολλών χωρών, τη δημιουργία Μαρξιστικών – Λενινιστικών   κομμάτων και ένα νέο κύμα ένοπλων αγροτικών επαναστατικών πολέμων.  Στην Ινδία η μεγάλη ένοπλη αγροτική επαναστατική εξέγερση του Ναξαλμπάρι, η οποία συμπληρώνει φέτος πενήντα χρόνια, επηρεάστηκε και εμπνεύστηκε από την ΜΠΠΕ. Το Ναξαλμπάρι ήταν ένα πρωτοπόρο γεγονός με την καθοδήγηση του συντρόφου Τσάρου Μαζουμντάρ και αποτέλεσε ένα νέο ξεκίνημα στην ιστορία της δημοκρατικής επανάστασης στη χώρα.
Πλησιάζει επίσης η εκατοστή επέτειος της μεγάλης Ρωσικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Γκρέμισε την πολιτική εξουσία των ρωσικών αστικών και φεουδαρχικών τάξεων με ένοπλη εξέγερση και για πρώτη φορά εγκαθίδρυσε ένα νέο κράτος της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών με την καθοδήγηση των Λένιν – Στάλιν. Ανέλαβε το καθήκον να οικοδομήσει το σοσιαλισμό και να βάλει τις βάσεις για ένα σοσιαλιστικό σύστημα που θα οδηγήσει στον κομμουνισμό. Η Μπολσεβίκικη Επανάσταση καθοδηγήθηκε από τη σωστή προλεταριακή ιδεολογία του Μαρξισμού και ένα σωστό προλεταριακό επαναστατικό κόμμα. Υιοθέτησε σωστή στρατηγική και τακτική και εξαπέλυσε σφοδρό αγώνα ενάντια στον δεξιό και “αριστερό” οπορτουνισμό μέσα στο κόμμα και τη χώρα. Στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της πάλης ενάντια στον ντόπιο και διεθνή οπορτουνισμό, ο Μαρξισμός εξελίχτηκε σε ένα ανώτερο στάδιο, τον Λενινισμό ή Μαρξισμό – Λενινισμό. Πλησιάζουν επίσης τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ, του ιδρυτή της προλεταριακής ιδεολογίας, πολιτικής και επιστημονικού σοσιαλισμού, ενός μεγάλου επαναστάτη φιλόσοφου που διατύπωσε μια εντελώς νέα και πλήρως επιστημονική θεωρία και μέθοδο. Ο Μαρξ έδειξε ένα νέο δρόμο για την ανθρωπότητα που οικοδομήθηκε στον σκληρό ταξικό αγώνα και στην πάλη ενάντια στην αστική και μικροαστική ιδεολογία, οικονομία, πολιτική και κουλτούρα καθώς και στην πάλη ενάντια στον δεξιό και “αριστερό” οπορτουνισμό στο εσωτερικό του κινήματος της εργατικής τάξης. Σημάδεψε την αυγή μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα η οποία ήταν αλυσοδεμένη στην εκμετάλλευση και την καταπίεση για χιλιάδες χρόνια.
Αυτό έκανε τη μετάβαση στην αταξική κοινωνία – και επομένως στο βασίλειο της ελευθερίας – απτή πραγματικότητα. Οι επέτειοι αυτές είναι σημαντικές ευκαιρίες για να επιβεβαιωθεί η αδιάψευστη αλήθεια ότι η μόνη εναλλακτική λύση  στη μισθωτή σκλαβιά, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την επικυριαρχία, τη μιζέρια, τις διακρίσεις, την ανισότητα, την καταστροφή, τις κρίσεις και τους πολέμους που προκαλεί ο καπιταλισμός στο σύγχρονο κόσμο είναι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός. Είναι ευκαιρίες για να διακηρύξουμε και πάλι πως  στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο οι νεκροθάφτες του θα θάψουν τις παλιές παρηκμασμένες κοινωνικές σχέσεις και θα χτίσουν νέες στην πορεία προς μια αταξική κοινωνία, επιφέροντας έτσι το τέλος της ανθρώπινης προϊστορίας και το ξεκίνημα της πραγματικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Όσοι ισχυρίζονται τη μονιμότητα του καπιταλισμού και το ξεπερασμένο του κομμουνισμού ηθελημένα ξεχνάνε πως  η ανθρωπότητα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της σε αταξικές κοινωνίες και είναι προορισμένη να ξαναγυρίσει στην αταξικότητα περνώντας από μια σειρά ανοδικά στάδια καθοδηγημένη από το προλεταριάτο – την νεότερη, την τελευταία και την πιο επαναστατική τάξη της ιστορίας.
Όσοι δείχνουν τις ανατροπές που συνέβησαν στη Σοβιετική και την Κινέζικη κοινωνία ξεχνάνε ηθελημένα ότι  η αστική τάξη χρειάστηκε να υποστεί αμέτρητες ήττες σε διάστημα αρκετών αιώνων προτού αναδειχτεί νικήτρια στον αγώνα για εξουσία απέναντι στη φεουδαρχία. Μετά την Κομμούνα του Παρισιού κάθε ήττα πρόσφερε νέα διδάγματα στο προλεταριάτο. Μαθαίνοντας από τα λάθη και τις ήττες το προλεταριάτο και το κόμμα του θα συνεχίσουν αδυσώπητα, πεισματικά και σταθερά τον αγώνα ενάντια στην αστική τάξη, και σαν πρωτοπορία όλων των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων θα οικοδομήσουν το σοσιαλισμό σε μια χώρα και μετά σε περισσότερες ώστε τελικά να εγκαθιδρύσουν το σοσιαλισμό σε παγκόσμιο επίπεδο νικώντας τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και κάθε αντίδραση.
Κατόπιν, αφού έχουν ωριμάσει όλες οι συνθήκες, η κοινωνία θα μπορέσει τελικά να γράψει στο λάβαρο της “από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του”. Έτσι ας επαναβεβαιώσουμε στον γιορτασμό αυτών των επετείων ότι  δεν υπάρχει εναλλακτική στον Μαρξισμό/Λενινισμό/Μαοϊσμό! Δεν υπάρχει εναλλακτική στην προλεταριακή καθοδήγηση και το προλεταριακό κόμμα! Δεν υπάρχει εναλλακτική στην επανάσταση και δεν υπάρχει εναλλακτική στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!
Τρεις άλλες επέτειοι – η 50η επέτειος της ΜΠΠΕ, η 100η της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και  η 200η της γέννησης του Καρλ Μαρξ – θα γιορταστούν από το προλεταριάτο σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το κόμμα μας, το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό), είναι ένα πιστό κομμάτι του διεθνούς προλεταριάτου. Καθοδηγείται από την επιστημονική ιδεολογία του Μαρξισμού – Λενινισμού – Μαοϊσμού (ΜΛΜ) και μετουσιώνει δημιουργικά την ιδεολογία αυτή σε συγκεκριμένη επαναστατική πράξη. Αγωνίζεται σταθερά και πεισματικά ενάντια σε  όλες τις μορφές του ρεβιζιονισμού, είτε είναι δεξιός οπορτουνισμός είτε “αριστερός” σεχταρισμός. Έχει εξαπολύσει έναν πλατύ παρατεταμένο πόλεμο ώστε να φέρει σε πέρας επιτυχημένα τη Νέα Δημοκρατική Επανάσταση (ΝΔΕ) στην Ινδία ως αξεχώριστο κομμάτι της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.
Το ΚΚΙ (Μαοϊκό) ενώνεται με το διεθνές προλεταριάτο στο γιορτασμό αυτών των σημαντικών επετείων. Είναι καθήκον μας να γιορτάσουμε αυτά τα παγκόσμια προλεταριακά επαναστατικά γεγονότα μαζί με όλα τα γνήσια μαοϊκά κόμματα και οργανώσεις και άτομα στον κόσμο σαν ένα τρόπο να στηρίξουμε, υπερασπίσουμε, ακολουθήσουμε και εφαρμόσουμε τον ΜΛΜ στην περάτωση της ΝΔΕ στη χώρα μας. Ο γιορτασμός αυτών των επετείων σημαίνει να συλλάβουμε την επαναστατική ουσία του Μαρξισμού, να μιμηθούμε το πνεύμα των νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων του παρελθόντος, να διδαχτούμε από τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες του παγκόσμιου προλεταριάτου, να διδαχτούμε από τα λάθη και τις ήττες μας και να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις για να προχωρήσουμε θαρραλέα για την επιτυχία της ΝΔΕ στις νέες κοινωνικές και επαναστατικές συνθήκες αγωνιζόμενοι ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση.
Επομένως αυτές οι ιστορικές επέτειοι θα πρέπει να γιορταστούν από το κόμμα μας όσο γίνεται καλύτερα όπου έχουμε παρουσία. Όλες οι κομματικές οργανώσεις θα πρέπει να προετοιμαστούν, να βάλουν τα δυνατά τους και να καλέσουν τις μάζες να συμμετέχουν δραστήρια και ενεργητικά. Τους καλούμε να γιορτάσουμε την 50η επέτειο της ΜΠΠΕ από τις 16 ως τις 22 του Μάη 2016, την 50η επέτειο του Ναξαλμπάρι από 23 ως 29 Μάη 2017, την 100η επέτειο της Μπολσεβίκικης Επανάστασης από 7 ως 13 Νοέμβρη 2017 και την 200η επέτειο της γέννησης του Καρλ Μαρξ από 5 ως 11 Μάη 2018. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν γίνει δυνατός ο γιορτασμός στις παραπάνω ημερομηνίες να γίνει προσπάθεια σε οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία των αντίστοιχων ετών. (Η ΚΕ λυπάται για την καθυστέρηση του γιορτασμού της ΜΠΠΕ λόγω ανυπέρβλητων εμποδίων. Θα πρέπει επομένως να τη γιορτάσουμε σε οποιαδήποτε ημερομηνία μεταξύ Μάη 2016 και Μάη 2017 με σκοπό τη μετάδοση στις μάζες της τεράστιας σημασίας της ΜΠΠΕ). Αυτές οι επέτειοι θα μπορούν να γίνουν είτε με τη μορφή καμπάνιας είτε σαν Επετειακές Εβδομάδες.

Σύντροφοι,
Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα προκαλεί οξείς οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, ένταση της εκμετάλλευσης και καταπίεσης και αρπαχτικούς πολέμους στον πλανήτη. Η μεγάλη πλειονότητα των χωρών, εθνών και λαών υφίσταται τον αυξανόμενο στραγγαλισμό του ιμπεριαλισμού με αποτέλεσμα τη μαζική δυσαρέσκεια και την αντίσταση των λαών. Οι επερχόμενες κοινωνικές αναταραχές προκαλούν τρόμο στους αντιδραστικούς και τους θεσμούς τους.
Γι” αυτό υιοθετούν διάφορες κατασταλτικές και απατηλές ταχτικές, όπως την αντεπαναστατική προπαγάνδα ενάντια στον ΜΛΜ και τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις, τις Νέες Δημοκρατικές Επαναστάσεις και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και τους λαϊκούς δημοκρατικούς αγώνες για να κατευνάσουν και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια. Σε τέτοιες συνθήκες ο στόχος μας πρέπει να είναι να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό σε ευρύτερο πεδίο που να περιλαμβάνει την ιδεολογική, πολιτική, στρατιωτική και όλες τις άλλες σφαίρες. Οι τέσσερις επέτειοι πρέπει να χρησιμοποιηθούν γιαυτό το καθήκον.
Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ευκαιρίες για να εκπαιδεύσουμε ιδεολογικά και πολιτικά τους εργάτες, αγρότες, φοιτητές, νεολαίους διανοούμενους, καταπιεζόμενα κοινωνικά στρώματα όπως γυναίκες, Νταλίτ, Αντιβάσι καταπιεσμένες εθνότητες και θρησκευτικές μειονότητες καθώς και όλα τα υπόλοιπα τμήματα των εργαζόμενων ων μαζών. Να τους καλέσουμε να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να ενωθούν και να οργανωθούν ώστε να μπορέσουν να αντισταθούν στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης με όλα τα δυνατά μέσα. Να καλέσουμε τις μάζες να συμμετέχουν στη ΝΔΕ και να στρατευτούν στον λαϊκό πόλεμο μαζικά και αγωνιστικά. Θα πρέπει να περάσει το μήνυμα πως  η ΝΔΕ είναι ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση των  εργαζόμενων μαζών. Αυτό είναι ακόμη πιο κρίσιμο στη σημερινή συγκυρία όπου ο Βραχμανικός Ινδουιστικός φασισμός υπηρετεί τα συμφέροντα των ινδικών αρχουσών τάξεων και ο ιμπεριαλισμός επιτίθεται στον κομμουνισμό πιο άγρια και πλατιά, καθώς και ενάντια σε κάθε προοδευτική και δημοκρατική ιδεολογία, κίνημα, κουλτούρα, αξία, όνειρα και πράξεις είτε ανοιχτά είτε με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Θα πρέπει να σχεδιάσουμε δυο ειδών προγράμματα για το γιορτασμό αυτών των επετείων. Το πρώτο θα αφορά τις αγροτικές περιοχές και θα οργανωθεί από το Κόμμα, τον Αντάρτικο Στρατό, τις Λαϊκές Επαναστατικές Επιτροπές (ΛΕΕ) και τις Μαζικές Επαναστατικές Οργανώσεις (ΜΕΟ). Το δεύτερο θα είναι το ανοιχτό και νόμιμο πρόγραμμα ειδικά στις πόλεις που θα οργανωθεί από νόμιμες οργανώσεις είτε ανεξάρτητα είτε σε συνεργασία με άλλες επαναστατικές – δημοκρατικές δυνάμεις και άτομα. Η ηγεσία των ΜΕΟ θα πρέπει να αναλάβει την καλύτερη δυνατή πρωτοβουλία στην οργάνωση αυτών των εκδηλώσεων. Θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη του σχεδιασμού σε συνεργασία με άλλες φιλικές δυνάμεις. Παρόλο που η 50η επέτειος του Ναξαλμπάρι έχει διεθνή σημασία συνδέεται βασικά με τον εξελισσόμενο παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο στη χώρα μας. Φιλο-μαοϊκά και ριζοσπαστικά δημοκρατικά κόμματα, οργανώσεις και άτομα σε πανινδικό και πολιτειακό επίπεδο μπορεί να επιθυμούν να γιορτάσουν μαζί μας αυτήν την επέτειο αν εμείς κάνουμε τις απαραίτητες προσπάθειες, πάρουμε πρωτοβουλίες και δείξουμε την αναγκαία ευελιξία. Αν και είναι σημαντικό να γιορτάσουμε ενωτικά με άλλους την επέτειο δεν θα πρέπει ωστόσο να μειώσουμε την ιδεολογικο-πολιτική ουσία και σημασία του Ναξαλμπάρι. Γιαυτό θα είναι καλύτερο να συνδιοργανώσουμε μόνο με όσους στηρίζουν πλατιά το Ναξαλμπάρι χωρίς να  αλλοιώνεται  η ουσία του. Θα πρέπει να στηρίζουν γενικά τα δρώντα επαναστατικά και δημοκρατικά κινήματα. Έχοντας αυτά υπ΄ όψη, η μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή μπορεί να εξασφαλιστεί. Η ΚΕ απευθύνει έκκληση στα γνήσια προλεταριακά κόμματα, οργανώσεις και άτομα διαφόρων χωρών καθώς και στους φίλους, συμπαθούντες και υποστηρικτές της Ινδικής επανάστασης να οργανώσουν εκδηλώσεις γιορτασμού της 50ης επετείου του Ναξαλμπάρι μέσα το πλαίσιο του εξελισσόμενου παρατεταμένου λαϊκού πολέμου στην Ινδία.
Γνήσιοι Μαρξιστές αλλά και ρεβιζιονιστές θα γιορτάσουν την 50η επέτειο της ΜΠΠΕ, την εκατονταετία της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και τα 200 χρόνια του Μαρξ. Έτσι υπάρχει η πιθανότητα να οργανωθούν αυτές οι εκδηλώσεις με ακόμη πλατύτερη συμμετοχή από αυτές που θα οργανωθούν για το Ναξαλμπάρι. Όμως θα πρέπει να ενωθούμε μόνο με τους Μαρξιστές και τις δημοκρατικές δυνάμεις που στηρίζουν τον πυρήνα των διδαγμάτων του Μαρξ – την απόλυτη ανάγκη να συντριβεί το παλιό κράτος με τη βία, να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός με τη δικτατορία του προλεταριάτου ώστε να προχωρήσει στην αταξική κοινωνία, δηλ. τον κομμουνισμό. Αυτά τα ουσιαστικά διδάγματα του Μαρξισμού – που εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στη Ρωσία με την καθοδήγηση των Λένιν – Στάλιν – αγνοούνται από τους ρεβιζιονιστές και τους νεο-ρεβιζιονιστές αντιπαλεύοντας έτσι τον Μαρξισμό στο όνομα του Μαρξισμού εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
Αυτές οι δυνάμεις υπάρχουν σε όλες τις χώρες και προσπαθούν να εμποδίσουν την εργατική τάξη να προχωρήσει στον επαναστατικό δρόμο. Οπορτουνιστές όπως το ΚΚΙ και το ΚΚΙ (Μ) στη χώρα μας δεν ακολουθούν αυτά τα θεμελιακά διδάγματα του Μαρξ. Γι΄ αυτό θα ήταν καλύτερα να αποφύγουμε την κοινή διοργάνωση μαζί τους. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως  είναι αδύνατο να αγωνιστούμε κατά του εχθρού με καθαρότητα, θάρρος και ενότητα στις γραμμές του κόμματος και του λαού χωρίς ανυποχώρητο και αδιαπραγμάτευτο αγώνα κατά του οπορτουνισμού όλων των αποχρώσεων. Πάντως όσοι διανοούμενοι ενστερνίζονται την ουσία των διδαγμάτων του Μαρξ, της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και της ΜΠΠΕ μπορούν να καλεστούν στα φόρουμ και τις εκδηλώσεις παρά τη στήριξη τους σ΄ αυτά τα κόμματα.
Μιας και η 50η επέτειος της ΜΠΠΕ, η 100η της Μπολσεβίκικης Επανάστασης και τα 200 χρόνια του Μαρξ θα γιορταστούν διεθνώς, θα πρέπει να γίνουν προσπάθειες να οργανωθεί τουλάχιστον μια διεθνής εκδήλωση σε κάποια Ινδική πόλη σε ημερομηνία που θα συμφωνηθεί με όλους τους συμμετέχοντες. Παρομοίως Ινδοί επαναστάτες θα πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς εκδηλώσεις που θα οργανωθούν από γνήσιους επαναστάτες στο εξωτερικό.
Θα πρέπει να αναμένεται πως  ο εχθρός θα προσπαθήσει να φέρει κάθε είδους εμπόδιο για μην γίνουν οι εκδηλώσεις είτε στις πόλεις είτε στην ύπαιθρο. Να είμαστε προετοιμασμένοι γιαυτό εφαρμόζοντας ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα σχέδια ώστε οι εκδηλώσεις να έχουν επιτυχία παρά τις προσπάθειες αποδιοργάνωσης τους. Θα πρέπει να οργανώσουμε είτε ανοιχτές συγκεντρώσεις είτε σε κλειστούς χώρους ή σεμινάρια στις πόλεις βασιζόμενοι στη μαζική μας βάση και κινητοποιώντας τον κόσμο. Όλες οι εκδηλώσεις θα πρέπει να στοχεύουν στη μετάδοση στις πλατιές μάζες της ιδεολογίας του ΜΛΜ, της επικαιρότητας του στις σημερινές συνθήκες και στο μέλλον και της ιδεολογικο-πολιτικής γραμμής του κόμματος. Ο ΜΛΜ θα πρέπει να παρουσιάζεται σαν η εναλλακτική σε κάθε αστική και μικροαστική ιδεολογία, όπως ο οικονομισμός, ο ρεφορμισμός, ο κοινοβουλευτισμός, ο μεταμοντερνισμός, κλπ. Θα πρέπει να τονίζονται η αναγκαιότητα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης, οι χωρίς προηγούμενο ιστορικές επιτυχίες της Ρώσικης και της Κινέζικης επανάστασης και οι μεγάλοι πρόοδοι στην ιστορία της ανθρωπότητας παρά τις μεταγενέστερες προδοσίες των ρεβιζιονιστών, των αποστατών και αυτών που πήραν τον καπιταλιστικό δρόμο μέσα από τις γραμμές του Κόμματος. Πρέπει να συζητηθούν σε βάθος και περιεκτικά οι αιτίες της κατάρρευσης του Ρωσικού, του Κινέζικου και άλλων σοσιαλιστικών ή νεοδημοκρατικών κρατών μαζί με τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για να αποτραπούν παρόμοιες ανατροπές στο μέλλον. Θα πρέπει να τίθενται στις πλατιές λαϊκές μάζες οι απόψεις μας για την επιστημονική θεωρία του προλεταριάτου που ξεπηδά από την πάλη για την παραγωγή, την ταξική πάλη και το επιστημονικό πείραμα, η ανάγκη για την εφαρμογή της προλεταριακής ηγεμονίας στη μέθοδο και το στιλ δουλειάς καθώς και η εφαρμογή της ταξικής γραμμής και της μαζικής γραμμής.
Επιπλέον το Κόμμα, ο Αντάρτικος Στρατός, τα όργανα της λαϊκής εξουσίας και οι επαναστατικές μαζικές οργανώσεις θα πρέπει να προπαγανδίσουν πλατιά τις επιτυχίες του Ινδικού επαναστατικού κινήματος. Όλες οι κομματικές επιτροπές από την κορυφή μέχρι τη βάση, μαζί με τις κομματικές φράξιες στις μαζικές οργανώσεις και τα φόρουμ του ενιαίου μετώπου θα πρέπει να προχωρήσουν σε θεωρητικές μελέτες και πολιτικά μαθήματα πάνω στον ΜΛΜ, τη Μπολσεβίκικη Επανάσταση, τη ΜΠΠΕ και τη ΝΔΕ στη χώρα μας. Θα πρέπει να ξεκινήσουν νέες εκστρατείες στρατολόγησης ώστε να συμπληρωθούν με νέες δυνάμεις, το Κόμμα, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή και οι Μαζικές Οργανώσεις.
Στις Αντάρτικες Ζώνες θα πρέπει να γίνουν λαμπαδηδρομίες και ένοπλες πορείες, συλλαλητήρια, ανοιχτές συγκεντρώσεις, γκρούπες, κλπ ακολουθώντας όλες τις αμυντικές και συνωμοτικές λειτουργίες λαμβανομένης υπ΄ όψη της πιθανότητας να δεχτούν επίθεση από τον εχθρό. Επίσης στις πόλεις θα πρέπει να γίνουν συλλαλητήρια, κλειστές και ανοιχτές συγκεντρώσεις, σεμινάρια, κλπ οργανωμένα από τις Μαζικές Οργανώσεις με κινητοποίηση κοντινών σε μας δυνάμεων και του λαού. Το Κόμμα, ο Αντάρτικος Στρατός, οι ΛΕΕ και οι ΜΕΟ θα πρέπει να ετοιμάσουν προπαγανδιστικό υλικό, να δώσουν συνεντεύξεις και να εκδώσουν θεωρητικά – πολιτικά βιβλία και ειδικές εκδόσεις των περιοδικών σε διάφορες γλώσσες.
Θα πρέπει να εκδοθούν ή να επανεκδοθούν βιβλία σχετικά με την επαναστατική θεωρία και ιστορία. Το προπαγανδιστικό υλικό και κάθε άλλη έκδοση θα πρέπει να έχουν ένα απλό και δημιουργικό στιλ παρουσίασης εύκολα κατανοητό από τις μάζες. Οι παρατάξεις μας στις ΜΟ θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα και να πάρουν πρωτοβουλίες σχετικά με  αυτό. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην έκδοση βιβλίων, μπροσούρων, συλλογών άρθρων γραμμένων με απλό και καθαρό τρόπο με σκοπό την κατανόηση του ΜΛΜ, της Ρώσικης Επανάστασης, της ΜΠΠΕ και της κομματικής ιστορίας από τα στελέχη και τους ακτιβιστές. Δεδομένης της σημασίας των τεσσάρων επετείων θα πρέπει να δοθεί προσοχή στην άνοδο του ιδεολογικού – πολιτικού επιπέδου του Κόμματος. Η επανάσταση είναι γιορτή των εργατών και των εργαζόμενων μαζών και οι νίκες τους είναι οι καρποί των ηρωικών θυσιών τους. Οι επέτειοι που έρχονται είναι επίσης γιορτινές στιγμές των μαζών. Γι΄ αυτό η δραστήρια συμμετοχή τους θα πρέπει να εξασφαλιστεί μέσα από την προπαγάνδα μας, την κινητοποίηση και τις εκδηλώσεις. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε για τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή του λαού ώστε αυτές οι εκδηλώσεις να γίνουν δικές του και έτσι να δυναμώσουν με ενθουσιασμό το ρόλο τους στον συνεχιζόμενο επαναστατικό πόλεμο.

Σύντροφοι,
Το διεθνές προλεταριάτο σηκώνει στους ώμους του την ιστορική ευθύνη να οδηγήσει τις  μάζες σε χιλιάδες μάχες ενάντια στον εχθρό μέσα από ένα βασανιστικό μονοπάτι προς την αταξική κοινωνία. Κραδαίνοντας το ανίκητο όπλο του ΜΛΜ – του Μαρξισμού του σήμερα – θα συνεχίσει την πορεία του προς την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής. Το Κόμμα μας, ως ένα απόσπασμα του, έχει πετύχει σημαντικές νίκες τα τελευταία πενήντα χρόνια μετά την μεγάλη ένοπλη αγροτική εξέγερση του Ναξαλμπάρι, περνώντας μέσα από δύσβατα  μονοπάτια, με πολλά σκαμπανεβάσματα και ζιγκ ζαγκ και βαδίζοντας το δρόμο του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου. Αυτές οι επιτυχίες οφείλονται στη δημιουργική εφαρμογή του ΜΛΜ στις συγκεκριμένες συνθήκες της χώρας, στην αντίσταση απέναντι στη συνεχή φασιστική καταπίεση των αρχουσών τάξεων σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές και στο αίμα χιλιάδων ηρωικών μαρτύρων. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις επετείους για να υπερασπιστούμε αυτές τις επιτυχίες και να εμπνευστούμε απ΄ αυτές για να προχωρήσουμε τον λαϊκό πόλεμο. Θα πρέπει να εφοδιάσουμε, μορφώσουμε και αναπλάσουμε το Κόμμα και τις μάζες με τον ΜΛΜ και να θέσουμε μπροστά τους τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες και τα διδάγματα από τα λάθη μας. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δυναμώσουμε τον ενθουσιασμό και το μαχητικό πνεύμα του Κόμματος, του Αντάρτικου Στρατού, των ΛΕΕ, των ΜΕΟ, των φιλικών δυνάμεων και των μαζών μέσα απ΄ αυτές τις εκδηλώσεις.  Θα πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των φιλικών δυνάμεων και του λαού και να τους φέρουμε στη μεριά μας ώστε ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα πρέπει να προπαγανδίσουμε τη Νέα Δημοκρατία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό σαν το μόνο δρόμο για την απελευθέρωση από τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της δουλείας και της σκλαβιάς. Αυτός είναι ο δρόμος που μας έδειξαν οι μεγάλοι διεθνείς προλετάριοι δάσκαλοι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και Μάο. Αυτό είναι το μονοπάτι που χάραξαν η Μπολσεβίκικη Επανάσταση, η Κινέζικη Επανάσταση και το Ναξαλμπάρι. Με την ευκαιρία των τεσσάρων επετείων ας ανανεώσουμε τον όρκο πίστης να συνεχίσουμε σε αυτό το μονοπάτι! Καλούμε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα μέλη να προπαγανδίσουν πλατιά αυτό το κάλεσμα στο λαό και να φέρουν σε πέρας με επιτυχία τις επετειακές εκδηλώσεις με την ενεργή συμμετοχή και δράση τους.

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,
Γκαναπάθι
Γενικός Γραμματέας
Κεντρική Επιτροπή
ΚΚΙ (Μαοϊκό)

* Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚ Ινδίας ( Μαοϊκό )  έχει ημερομηνία 16 Μαρτίου 2016. Εγινε γνωστή    στις 6 Ιουνίου 2016 όταν αναρτήθηκε   στην ηλεκτρονική τοποθεσία www.bannedthought.net/India/CPI-Maoist-Docs/index.htm#2016, στα αγγλικά και στα Χίντι. Την μετάφραση από τα αγγλικά έκανε ο Α.Λ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολιτιστική επανάσταση στη Κίνα - ένας σταθμός στην ιστορία, του Γουίλλιαμ Χίντον

0

Το βιβλίο αυτό αναφέρθηκε κάποιες φορές σε ομιλίες κατά τη διάρκεια του διήμερου για τη ΜΠΠΕ. Mιας και υπήρξε ενδιαφέρον το αναρτούμε εδώ με τη δυνατότητα όποιος θέλει να το κατεβάσει σε μορφή pdf. Ευχαριστούμε το σύντροφο που μας το έστειλε.

Η παρουσίασή του από το εκδοτικό (εκδόθηκε από το Κύτταρο το 1975):
Αυτό το κείμενο του Γουίλλιαμ Χίντον, έρχεται να διαλύσει όλες τις κακόβουλες και γελοίες ερμηνείες που η αστική προπαγάνδα προσπάθησε να δώσει στη Μεγάλη Προλεταριακή Επανάσταση του 1966-69 στη Κίνα. Η προσωπική μαρτυρία του συγγραφέα που τον καιρό εκείνο βρισκόταν εκεί, επιβεβαιώνει την εξήγηση σαν μια εκδήλωση της αντίθεσης ανάμεσα σε διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα.
Η πάλη ανάμεσα στις δυνάμεις της επανάστασης και της αντεπανάστασης, του Σοσιαλισμού και του Καπιταλισμού, της πρωτοβουλίας των μαζών και της επιβολής σε αυτές, παρουσιάζεται εδώ με έναν αναλυτικό τρόπο. Ξεκινώντας από τη Σαγκάη το 1966 το κίνημα, "των Ερυθροφρουρών", αγκάλιασε πλατειά όλη τη χώρα σαρώνοντας στην πορεία του τ' απομεινάρια της αστικής και φεουδαρχικής συνείδησης που είχαν μετασχηματιστεί στον πιο επικίνδυνο για την επανάσταση αντίπαλο, τον Ρεβιζιονισμό! Η πάλη ενάντια σε κάθε τι ατομικιστικό και η μεταμόρφωση των Κινέζων πολιτών σ' ένα είδος ανθρώπου, υπήρξε το κύριο χαρακτηριστικό μιας τρίχρονης εξόρμησης, που σφράγισε την κοινωνική και πολιτική πορεία της Κίνας. Ταυτόχρονα αυτή η εξόρμηση στάθηκε φωτεινός φάρος για τη Δύση επιβεβαιώνοντας τις θέσεις όλων εκείνων που στη σκέψη του Μάο Τσε-Τούνγκ έχουν αρχίσει να βλέπουν τον αληθινό συνεχιστή του Μαρξισμού, τον αληθινό συνεχιστή της χειραφέτησης του ανθρώπου και της κυριαρχίας του στο εαυτό του και στο κόσμο!



Οδηγίες κατεβάσματος: πατάτε πάνω δεξιά στο τετράγωνο με το βελάκι και μόλις ανοίξει στο pdf πατάτε πάνω στο κάθετο βελάκι με τη γραμμή (δεύτερο σύμβολο) και μετά επιλέγετε αν θέλετε να το κατεβάσετε ή όχι.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κείμενα εισηγήσεων στο Διήμερο για τη Μ.Π.Π.Ε. 4-5/6/ 2016

1

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα του τα κείμενα των εισηγήσεων του ΚΚΕ(μ-λ) που παρουσιάστηκαν στο διήμερο για τη ΜΠΠΕ σε μορφή pdf ώστε όποιος θέλει να μπορεί να τα κατεβάσει. Εδώ: Κείμενα του ΚΚΕ(μ-λ) για τη ΜΠΠΕ.

Παράλληλα στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) δημοσιεύτηκε η ομιλία του Στέλιου Μανούσακα που συμμετείχε στη τρίτη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε τη Κυριακή με θέμα  "Τομές και προτάσεις που προώθησε η ΜΠΠΕ στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης" εδώ: Σημειώσεις – Αναφορές πάνω σε ζητήματα της παλινόρθωσης.

 

Δημοσιεύτηκε και η ομιλία του εκπροσώπου του TKP/ML στη πρώτη συζήτηση (Η διεθνής επίδραση της ΜΠΠΕ στην επαναστατική κατεύθυνση των κινημάτων των λαών, των εργαζόμενων και της νεολαίας της περιόδου) εδώ: Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση: Είναι επαναστατικό τολμηρό δημιούργημα των κομμουνιστών και των μαζών!


Στην ιστοσελίδα του Μ-Λ ΚΚΕ δημοσιεύτηκαν οι ομιλίες των δικών του εκπροσώπων. Μπορείτε να τις δείτε εδώ (με τη σειρά που πραγματοποιήθηκαν οι συζητήσεις):

1η συζήτηση με θέμα Η διεθνής επίδραση της ΜΠΠΕ στην επαναστατική κατεύθυνση των κινημάτων των λαών, των εργαζόμενων και της νεολαίας της περιόδου: Ομιλία του σ. Πέτρου Κουφοβασίλη.

2η συζήτηση με θέμα ΜΠΠΕ: Ένας σημαντικός σταθμός στην προώθηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πως συγκρούστηκε ο σοσιαλιστικός με τον καπιταλιστικό δρόμο: Ομιλία του σ. Αντώνη Παπαδόπουλου.

3η συζήτηση με θέμα Τομές και προτάσεις που προώθησε η ΜΠΠΕ στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης: Ομιλία του σ. Θανάση Τσιριγώτη.

Στη τρίτη συζήτηση συμμετείχαν, εκτός από τους εκπροσώπους των δύο διοργανωτριών οργανώσεων και τον Στέλιο Μανούσακα, ο Χρήστος Μπίστης από το ΕΚΚΕ και ο Νίκος Γαλάνης από την Παρέμβαση τα κείμενα των οποίων αναμένουμε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η δεύτερη μέρα των εκδηλώσεων για τα 50 χρόνια από την έναρξη της Μ.Π.Π.Ε.

0

Η συζήτηση της δεύτερης μέρας των διήμερων εκδηλώσεων για τα 50 χρόνια από το ξέσπασμα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης είχε θέμα τις: "Τομές και προτάσεις που προώθησε η ΜΠΠΕ στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης".
Στη συζήτηση αυτή παρουσίασαν εισηγήσεις ο Δημήτρης Μάνος από το ΚΚΕ(μ-λ), ο Θανάσης Τσιριγώτης από το Μ-Λ ΚΚΕ, ο Χρήστος Μπίστης από το ΕΚΚΕ, ο Νίκος Γαλάνης από τη Παρέμβαση για την Ανασυγκρότηση της Κομμουνιστικής Αριστεράς και ο Στέλιος Μανούσακας στέλεχος του παλαιού ΚΚΕ(μ-λ).
Χαρακτηριστικό και της σημερινής συζήτησης ήταν ότι προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετού κόσμου που εκφράστηκε και με την ενεργή συμμετοχή μέσω ερωτήσεων και τοποθετήσεων, πέρα από τη παρακολούθηση των εισηγήσεων είτε μέσα στην αίθουσα είτε στο προθάλαμό της όπου μεταδιδόταν μέσω προτζέκτορα.

Σε όλο το διήμερο η κάθε οργάνωση, ο κάθε ομιλητής εκφράσανε τις απόψεις τους για τη Μ.Π.Π.Ε., για τη σημασία της, για την επίδρασή της στο παγκόσμιο κίνημα, για τα διακυβεύματά της σε σχέση με τη συνέχιση της επανάστασης στη Κίνα και σε όλο το κόσμο, για την ίδια τη συνέχιση και ύπαρξη του κομμουνιστικού κινήματος.
Τα ζητήματα που τέθηκαν και ανοίχτηκαν πολλά. Προφανώς υπήρξαν συμφωνίες και διαφωνίες μικρές και μεγάλες. Η ουσία είναι ότι λίγο ως πολύ όλοι συμφώνησαν, έστω και με διαφορετικές αποχρώσεις, ότι η Μ.Π.Π.Ε. ήταν μια μεγάλη προσπάθεια, μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση, για το κράτημά της, για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλλινόρθωσης, για την ισχυροποίηση της προλεταριακής εξουσίας.
Εκ του αποτελέσματος μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι η απόφαση των δύο οργανώσεων, του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ, να διοργανώσουν αυτό το διήμερο των συζητήσεων ήταν αναγκαία και χρήσιμη. Αναγκαία και χρήσιμη γιατί βοήθησε να ξεδιαλύνει ασάφειες, να ξεκαθαρίσει ζητήματα για τα οποία υπήρχαν και υπάρχουν άγνοιες, γιατί αποτελεί ερέθισμα για το παραπέρα ψάξιμο της Μ.Π.Π.Ε. από ένα κόσμο της κομμουνιστικής αριστεράς που αγωνιά και ενδιαφέρεται και για το παρών του κομμουνιστικού κινήματος αλλά και για το μέλλον του. Ιδιαίτερα από νέους αγωνιστές που δεν είχαν τη τύχη να ζήσουν τα γεγονότα τότε ή να έχουν πρόσβαση στην άφθονη βιβλιογραφία που υπήρξε. Πολύ παλιά όμως και ιδιαίτερα δυσεύρετη πλέον! Να σημειώσουμε εδώ και κάτι που παρατηρήθηκε από συμμετέχοντες μη μέλη των δύο οργανώσων. Τη πλειοψηφική παρουσία νεολαίας και τις δύο μέρες.
Η Μ.Π.Π.Ε. ήταν και είναι μια επανάσταση με πολλούς αντιπάλους. Από τους ιμπεριαλιστές μέχρι και τους ρεβιζιονιστές της Ε.Σ.Σ.Δ, αλλά και της ίδιας της Κίνας, τους τροτσκιστές και την αναρχοαυτονομία είχε τη τύχη να αντιμετωπιστεί με μεγάλη εχθρότητα, να συκοφαντηθεί και να αποσιωπηθεί. Με τον ίδιο, και ίσως χειρότερο τρόπο, που αντιμετώπιστηκε η περίοδος της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ επί Λένιν και Στάλιν. Και από τους δικούς μας τους ντόπιους ρεβιζιονιστές είτε σα ΚΚΕ παρουσιάζονται είτε σα κάτι άλλο. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ένας ομιλητής για τη δυσκολία της μελέτης της μιας και κείμενα, ακόμη και του ίδιου το Μάο, μετά το 1966 είναι δύσκολο να βρεθούν είτε γιατί δεν έχουν εκδοθεί ποτέ και είναι δυσεύρετα, πέρα από πολύ λίγα ντοκουμέντα που μπόρεσαν να διασωθούν πριν την οριστική επικράτηση των ρεβιζιονιστών στη Κίνα.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι το διήμερο αποτελεί μια καλή ευκαιρία για να καλυφθεί ένα μεγάλο έλλειμα που αφορά μια σημαντική περίοδο του κομμουνιστικού κινήματος και την μελέτη της.
Τα κείμενα των ομιλητών του διημέρου θα δημοσιευτούν κατ' αρχήν στις ιστοσελίδες των δύο οργανώσεων. Θα δημοσιευθούν και εδώ. Θα δημιουργηθούν και τα ανάλογα pdf ώστε να μπορεί κάποιος που τα θέλει να τα κατεβάσει.
Ήδη έχουν δημοσιευθεί αυτά του ΚΚΕ(μ-λ) και του TKP/ML στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) εδώ: Διήμερο Μ.Π.Π.Ε..
Έχουν ζητηθεί και μόλις αποσταλούν θα δημοσιευτούν και τα κείμενα όλων των υπόλοιπων ομιλητών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η πρώτη μέρα των διήμερων εκδηλώσεων για τα 50 χρόνια από την έναρξη της ΜΠΠΕ

0

Ξεκίνησαν σήμερα στις 12 το μεσημέρι οι διήμερες εκδηλώσεις με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την έναρξη της Μ.Π.Π.Ε. στην ΑΣΟΕΕ, στην αίθουσα Αντωνιάδη.
Η πρώτη συζήτηση αφορούσε την επίδραση που είχε το ξέσπασμα της ΜΠΠΕ στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και στα λαϊκά κινήματα της εποχής. Εισηγήσεις παρουσίασαν εκπρόσωποι του ΚΚΕ(μ-λ), του Μ-Λ ΚΚΕ και του TKP/ML.
Η δεύτερη συζήτηση με θέμα "ΜΠΠΕ: Ένας σημαντικός σταθμός στην προώθηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πως συγκρούστηκε ο σοσιαλιστικός με τον καπιταλιστικό δρόμο" διεξήχθη στις 6 το απόγευμα με εισηγήσεις που εκφωνήθηκαν από εκπροσώπους των δύο ελληνικών οργανώσεων.
Oι εισηγήσεις αυτές, όπως και οι αυριανές, θα δημοσιευθούν τις επόμενες μέρες στις ιστοσελίδες των δύοοργανώσεων αλλά και στο ιστολόγιό μας.
Πρέπει να πούμε ότι η μαζική παρουσία κόσμου, και στις δύο εκδηλώσεις, δεν περιορίστηκε μόνο στο άκουσμα των εισηγήσεων αλλά εκφράστηκε και με μια έντονη διάθεση να τεθούν ερωτήματα αλλά και να υπάρξουν τοποθετήσεις. Ιδιαίτερα στη δεύτερη εκδήλωση η οποία τελείωσε αργά το βράδυ. Ερωτήματα και τοποθετήσεις που αφορούσαν και ιστορικά ζητήματα που εξακολουθούν να παραμένουν θολά σε μεγάλα τμήματα αριστερού κόσμου αλλά και ζητήματα που αφορούσαν την ουσία της μεγάλη αυτής επανάστασης.
Οι εκδηλώσεις ολοκληρώνονται αύριο, Κυριακή 4 Μάη στις 11 το πρωί στην ίδια αίθουσα, με μια συζήτηση που φέρει το τίτλο "Τομές και προτάσεις που προώθησε η ΜΠΠΕ στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης" όπου οι αρχικοί ομιλητές θα είναι οι Θανάσης Τσιριγώτης, Δημήτρης Μάνος, Στέλιος Μανούσακας, Χρήστος Μπίστης, Νίκος Γαλάνης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΜΠΠΕ κίνημα αστικής αποδόμησης και σοσιαλιστικής οικοδόμησης

0

Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά την εξαπόλυση ενός μαζικού κινήματος εκατομμυρίων ανθρώπων «που θα συντάραζε γη και ουρανό» την δηλαδή φαινομενικά απόλυτη κυριαρχία στη γη του ιμπεριαλιστικού συστήματος και την.. αταραξία, το βόλεμα του θολού ουρανού της ρεβιζιονιστικής παλινόρθωσης, κάθε επαναστάτης και αγωνιστής που έχει αναφορά σε αυτήν είναι αναγκαίο να τοποθετηθεί με έναν συνολικότερο τρόπο απέναντι στο μεγάλο ιστορικό και μαζικό κίνημα.
Η ΜΠΠΕ υπήρξε όχι μόνον ένα μαζικό κίνημα ανατροπής των δομών που παλινορθώνουν τον καπιταλισμό αλλά ένα κίνημα σοσιαλιστικής οικοδόμησης που παρά τα ιδιαίτερα κινέζικα χαρακτηριστικά της -κάθε αυθεντικό επαναστατικό κίνημα έχει τη σφραγίδα της τοπικότητας και της εθνικής ιθαγένειας - έθεσε στο επίκεντρο το ζήτημα της συνέχισης της επανάστασης σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί που ξεκίνησαν και εφαρμόστηκαν με το ξέσπασμα της ΜΠΠΕ δεν ήταν μία ρομαντική ενατένιση ή ένας πειραματισμός αλλά μία «έφοδος στον ουρανό» που πατούσε βέβαια γερά στη γη και επιβεβαιώνουν την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος ως ένα σύστημα που -παρά τον ανολοκλήρωτο και κατά βάση «μη απαντημένο» χαρακτήρα του- μπορεί να αξιοποιήσει, να εμπνεύσει και να ενώσει σε μία ανώτερη ποιότητα το πραγματικό δυναμικό της οικονομίας και της κοινωνίας. Η γενική γραμμή που εκφράστηκε μέσα από μία ποικιλία μορφών μπορούμε να πούμε ότι επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση.
Η «γραμμή των μαζών», η σύνδεση της «επαναστατικοποίησης» των σχέσεων παραγωγής όπως διατυπώθηκε αυτός ο ιδιότυπος κινέζικος νεολογισμός- με τις μεταβολές στις πολιτιστικές υπερδομές και η επενέργεια της ιδεολογίας πάνω σε αυτές αποτελούν την πιο ριζοσπαστική ιδεολογική παρακαταθήκη αυτού του τεράστιου κινήματος μαζών που ονομάστηκε ΜΠΠΕ για το πώς πρέπει να ασκείται στο κράτος η δικτατορία του προλεταριάτου και η ηγεμονία της εργατικής τάξης.
Παρά τις δικές του ανεπάρκειες, ανολοκλήρωτες κατευθύνσεις, τις περίεργες συγχυτικές πολλαπλές αναφορές, και τις απλοποιήσεις που το συνόδευαν.
Αν εξαιρέσουμε την εγκατάλειψη της παραγωγής, των σπουδών, το χάος κλπ, τα δύο πρώτα χρόνια της ΜΠΠΕ, που επιβλήθηκε από την οξύτητα της αντιπαράθεσης των δύο γραμμών, τίποτε δεν επιβεβαιώνει -όπως θέλουν οι τιμητές της θεωρίας της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων» και του «μαύρου γάτου-άσπρου γάτου»- πως αυτοί οι μετασχηματισμοί λίμνασαν ή έφεραν την παραγωγική οπισθοδρόμηση.
Σύμφωνα με την μαοϊκή αντίληψη για τη διαδικασίας κατάκτησης της γνώσης, δύο είναι οι πηγές που παράγουν γνώση: η πάλη για την παραγωγή και η ταξική πάλη. Ο επιστημονικός πειραματισμός αποτελεί την επιτομή, την αιχμή αυτής της γνωστικής διαδικασίας και η φιλοσοφική σκέψη το «όλον» που την περιέχει.
Η υπέρβαση της αντίθεσης οικονομίας -πολιτικής, οικοδόμησης- αποδόμησης, απάλειψης των παλιών αστικών υπολειμμάτων -επικράτησης των νέων σοσιαλιστικών στοιχείων- προώθησης της επανάστασης μα και, ταυτόχρονα, ανάπτυξης της παραγωγής, ακούει στο όνομα «κοινωνικοί μετασχηματισμοί». Κοινωνικοί μετασχηματισμοί που έχουν σαν βάση τις αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις (που δεν είναι μόνο οι σχέσεις ιδιοκτησίας και διανομής) και πραγματοποιούνται κάτω από τη σημαία της ανάδειξης και όχι «απόκρυψης»-όπως δείχνει η σοβιετική εμπειρία μετά το 1936-- της ταξικής πάλης. Με την πολιτική στο τιμόνι. Με την προσπάθεια να κατακτηθούν τα ιδεολογικά «φρούρια» της αστικής τάξης μέσα στην κοινωνία, να ελεγχτούν και να περιοριστούν οι επιδράσεις του νόμου της αξίας και του αστικού δικαίου -που παραμένουν ως ένα βαθμό σε ισχύ και κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής μετάβασης.
Αυτόν τον «καταμερισμό εργασίας», του αστικού δικαίου που διαβρώνει την σοσιαλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και σταδιακά την μεταμορφώνει σε αστική, καπιταλιστική ιδιοκτησία στόχευαν οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί που ήθελε να δημιουργήσει η ΜΠΠΕ. Στη θέση του αστικού καταμερισμού εργασίας και των πολιτιστικών και κοινωνικών υπερδομών που τον υποστήριζαν και τον αναπαρήγαγαν και που έπρεπε να συντριφτούν, ήταν ανάγκη να δημιουργηθούν νέες πολιτιστικές κοινωνικές υπερδομές που να «εφάπτονται» και να υποστηρίζουν -αν όχι να «υποκινούν» και να επιβάλλουν- τις νέες εργασιακές πρακτικές.
Με αυτή την έννοια ο όρος Πολιτιστική ή ακόμα και Μορφωτική όπως συνήθιζαν οι περισσότεροι δυτικοί να αποκαλούν την μαοϊκή «επανάσταση μέσα στην επανάσταση», ίσως είναι μικρός για να χωρέσει αυτή την υπέρβαση. Υπέρβαση που «αποκαθιστά» το λενινιστικό «σώμα» αντιλήψεων για την περίοδο της δικτατορίας του προλεταριάτου ως μία περίοδο «βαθιών κοινωνικών μετασχηματισμών» (βίαιων και ειρηνικών) και το «αποκαθάρει» από προσμίξεις με ξένα ως προς αυτό το σώμα υλικά και χαρακτηριστικά, προσμίξεις ίσως υποχρεωτικές ή μάλλον …σίγουρα υποχρεωτικές σε άλλες φάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της πολιτικής και στρατιωτικής αντιπαράθεσης (όπως πχ ο πατριωτικός πόλεμος ενάντια στον χιτλερισμό).
Με αυτή την έννοια επίσης η «ιδέα» των μαζικών κινημάτων που οικοδομούν το σοσιαλισμό, του κόμματος μαθητή και δασκάλου, «ιδέα» που υπάρχει στα έργα του Λένιν για τη δικτατορία του προλεταριάτου θα λέγαμε «επανέρχεται» με την έκρηξη της ΜΠΠΕ και είναι ταυτόχρονα μία συνέχεια και μία τομή αυτής της πορείας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Ή για να μιλήσουμε διαλεκτικά μία τομή της συνέχειας…

Δημήτρης Μάνος, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ)

https://www.efsyn.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η πρώτη εφημερίδα τοίχου (Τατζεμπάο) που τοιχοκολλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου

0

"Οι επαναστάτες, με άρθρα στις εφημερίδες, καλούν τις μάζες να σαρώσουν με την κριτική τους όλες τις αντεπαναστατικές αντιλήψεις μέσα κι έξω από το Κόμμα. Το Μάη του '66 τοιχοκολλείται το πρώτο Τατζεμπάο (εφημερίδα τοίχου) στο πανεπιστήμιο της Κίνας που κάνει κριτική στον πρύτανη. Σύντομα η πλατεία Τιέν-Αν-Μεν, το Πεκίνο και όλη η Κίνα θα γεμίσουν Τατζεμπάο. Η πολιτική πάλη που εξαπολύεται δεν αφήνει τίποτε άθικτο. Ενδεικτικό το σύνθημα του Μάο: "Φωτιά στα επιτελεία", ώστε να ξεριζωθούν οι λάθος αντιλήψεις όπου κι αν βρίσκονται. Οι νεολαίοι ερυθροφρουροί αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα μηνύματα της Πολιτιστικής Επανάστασης σε κάθε γωνιά της Κίνας."

Το κείμενο της εφημερίδας τοίχου που η τοιχοκόλλησή της θεωρήθηκε ορόσημο για την έναρξη της Μ.Π.Π.Ε.:

Τι ετοιμάζουν οι Sung Shih, Lu Ping και Peng Pei-yun στην Πολιτιστική Επανάσταση

[Δημοσιεύθηκε στο Peking Review, τόμος 9, Νο 37, 9 Σεπτεμβρίου 1966, σελίδες 19-20]

[Αυτό το τατζεμπάο εμφανίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου στις 25 Μάη. Η Κομματική Επιτροπή του Δήμου του Πεκίνου, που αναφέρεται σ' αυτό, αργότερα αναδιοργανώθηκε με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Σύμφωνα με μια απόφαση της νέας Δημοτικής Κομματικής Επιτροπής του Πεκίνου, η Κομματική Επιτροπή του Πανεπιστημίου του Πεκίνου επίσης αναδιοργανώθηκε και οι Lu Ping και Peng Pei-yun απομακρύνθηκαν από όλα τους τα πόστα.]

Σήμερα, ο λαός όλου του έθνους με ένα αυξανόμενο επαναστατικό πνεύμα, που εκφράζει την απεριόριστη αγάπη του για το Κόμμα και τον Πρόεδρο Μάο Τσετούνγκ και το ριζωμένο του μίσος για την απειλητική αντικομματική, αντισοσιαλιστική συμμορία, εξαπολύει μια δραστήρια και μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση• παλεύει να διαλύσει ολοκληρωτικά τις επιθέσεις της αντιδραστικής απειλητικής συμμορίας, υπερασπιζόμενος την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος και τον Πρόεδρο Μάο. Αλλά εδώ στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου οι μάζες κρατιούνται ακινητοποιημένες, επικρατεί ατμόσφαιρα αδιαφορίας και νέκρας, ενώ έχει καταπιεστεί η ισχυρή επαναστατική επιθυμία της πλειοψηφίας των μελών της σχολής και των φοιτητών. Τι συμβαίνει; Ποιος είναι ο λόγος; Κάτι ύποπτο συμβαίνει. Ας ρίξουμε μια ματιά σε όσα έχουν πρόσφατα συμβεί!
Συνέβη μετά τη δημοσίευση της 8ης Μάη των άρθρων των Ho Ming και Kao Chu και την έκρηξη της πανεθνικής πάλης να καταδικαστεί το «Χωριό Τριών Οικογενειών». Στις 14 Μάη, ο Lu Ping, (Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και Γραμματέας της Κομματικής του Επιτροπής) μετέφερε βιαστικά την «οδηγία» που δόθηκε από τον Sung Shih (αναπληρωτής διευθυντής του τμήματος που είναι υπεύθυνο για τις πανεπιστημιακές υποθέσεις, υπό την Κομματική Δημοτική Επιτροπή του Πεκίνου) σε μια επείγουσα συνεδρίαση του τμήματος. Ο Sung Shih είπε ότι προς το παρόν το κίνημα «χρειάζεται σοβαρά μια ενισχυμένη ηγεσία και απαιτείται οι οργανώσεις του Κόμματος στα κολέγια να ενισχύσουν την ηγεσία και να μείνουν ακλόνητες στα πόστα». «Όταν οι μάζες ξεσηκώνονται πρέπει να οδηγούνται στο σωστό δρόμο». «Αυτή η ιδεολογική πάλη είναι μια σοβαρή ταξική πάλη και οι αντικομματικές, αντισοσιαλιστικές απόψεις πρέπει να αποκηρυχθούν θεωρητικά εντελώς. Να επιμείνετε στην εκλογίκευση, χρησιμοποιήστε οποιαδήποτε μέθοδο αποδεικνύεται ικανή να τα αποκηρύξει και καθοδηγήστε σωστά τη μελέτη των κειμένων, την πραγματοποίηση συνεδριάσεων μικρών ομάδων και τη συγγραφή ανακοινώσεων και κειμένων κριτικής. Σε μικρό χρόνο, αυτή η σημαντική πάλη πρέπει να διεξαχθεί με προσεκτικό και διεισδυτικό τρόπο. Οι μεγάλες συνεδριάσεις δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να υπηρετήσουν την ολοκληρωτική δυσφήμιση των αντικομματικών, αντισοσιαλιστικών απόψεων και να τις αποκηρύξουν θεωρητικά.» «Σε περίπτωση που θυμωμένες μάζες απαιτήσουν να γίνει μια μεγάλη συνεδρίαση, μην τις καταπιέσετε αλλά καθοδηγήστε τους να κάνουν μικρές συνεδριάσεις, να μελετήσουν κείμενα και να γράψουν ανακοινώσεις.»
Ο Lu Ping και ο Peng Pei-yun (ένα στέλεχος στο τμήμα που είναι υπεύθυνο για τις πανεπιστημιακές υποθέσεις, υπό την Κομματική Δημοτική Επιτροπή του Πεκίνου και Αναπληρωτής Γραμματέας της κομματικής Επιτροπής του Πανεπιστημίου του Πεκίνου) καθοδήγησαν το κίνημα στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου με την ίδια ακριβώς τακτική. Είπαν: «Η κατάσταση στην Πολιτιστική Επανάσταση στο πανεπιστήμιό μας είναι εξαιρετική», «πριν τις 8 Μάη γράφτηκαν περισσότερα από 100 άρθρα, το κίνημα είναι υγιές. [...] όσο το κίνημα βαθαίνει, πρέπει να δοθεί ενεργητική καθοδήγηση». «Αυτή τη στιγμή, η ηγεσία πρέπει επειγόντως να καθοδηγήσει το κίνημα στο σωστό προσανατολισμό και την ανάπτυξή του». «Μόνο με ενεργητική ισχυροποίηση της ηγεσίας μπορεί [το κίνημα] να οδηγηθεί στην κανονική του ανάπτυξη». «Δεν είναι κατάλληλο για το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου να αναρτά τατζεμπάο». «Τα τατζεμπάο δεν πρέπει να ενθαρρύνονται• εάν οι μάζες θέλουν να τα αναρτούν, αποτρέψτε τις ενεργητικά» και πάει λέγοντας. Αυτή είναι η γραμμή της Πολιτιστικής Επανάστασης που έδωσε η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος και ο Πρόεδρος Μάο; Όχι, οπωσδήποτε όχι! Είναι μια απόλυτα ρεβιζιονιστική γραμμή που κινείται αντίθετα με την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος και τη σκέψη Μάο Τσετούνγκ.
«Αυτή είναι μια ιδεολογική πάλη.» «Οι αντικομματικές, αντισοσιαλιστικές απόψεις πρέπει να αποκηρυχθούν θεωρητικά». «Επιμείνετε στην εκλογίκευση». Αυτή η πάλη «πρέπει να διεξαχθεί με πολύ προσεκτικό τρόπο». Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μπορεί να θεωρηθεί ως ένα θεωρητικό πρόβλημα; Είναι όλα απλές παρατηρήσεις; Προς τα πού θέλετε να «οδηγήσετε» την πολιτική πάλη ζωής και θανάτου που δίνουμε για να αντεπιτεθούμε στην απειλητική αντικομματική και αντισοσιαλιστική συμμορία; Δεν είναι μια από τις βασικές τακτικές του Teng To και των ταραχοποιών του στην αντίσταση στην Πολιτιστική Επανάσταση να μετατρέπουν αυτή τη σοβαρή πολιτική μάχη σε «καθαρά ακαδημαϊκές» συζητήσεις; Γιατί ακόμη επιλέγετε αυτό το δρόμο; Τι άνθρωποι είστε στην πραγματικότητα;
«Οι μάζες, όταν ξεσηκώνονται, πρέπει να οδηγούνται στο σωστό δρόμο». «Καθοδηγήστε το κίνημα στο σωστό προσανατολισμό στην ανάπτυξή του». «Μόνο αναλαμβάνοντας ενεργητικά την ηγεσία μπορεί [το κίνημα] να οδηγηθεί στην κανονική του ανάπτυξη». Τι σημαίνει «σωστός δρόμος»; Τι σημαίνει «σωστός προσανατολισμός»; Τι σημαίνει «κανονική ανάπτυξη»; Έχετε «οδηγήσει» τη μεγάλη πολιτική ταξική πάλη σε «καθαρά θεωρητική» και «καθαρά ακαδημαϊκή» παγίδα. Όχι πολύ καιρό πριν, δεν ήσασταν εσείς που προσωπικά «οδηγήσατε» τους συντρόφους του Τμήματος Νομικής να συμβουλευτούν 1.500 τόμους βιβλίων και υλικό που έφτανε τα 14 εκατομμύρια χαρακτήρες για να μελετήσουν το ερώτημα που αφορά την «ανατροπή λάθος ετυμηγοριών» του Hai Jui; Δεν ήσασταν εσείς που δώσατε τεράστια δημοσιότητα σ' αυτό ως «σωστό προσανατολισμό και σωστή μέθοδο», ζητώντας απ' όλους να μάθουν απ' αυτήν την «καλή εμπειρία»; Στην πραγματικότητα, πρόκειται για «καλή εμπειρία» που έχει δημιουργηθεί εξολοκλήρου από εσάς και τον Teng To και την απειλητική του συμμορία: και αυτή είναι η πραγματική ουσία της άποψής σας ότι «το κίνημα είναι υγιές». Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος και ο Πρόεδρος Μάο μας έχουν εδώ και καιρό δείξει το σωστό δρόμο για την Πολιτιστική Επανάσταση και το σωστό της προσανατολισμό. Δε λέτε τίποτα γι' αυτούς και στήνετε το δικό σας λεγόμενο «σωστό δρόμο» και «σωστό προσανατολισμό» με την ελπίδα να σύρετε το μαζικό επαναστατικό κίνημα στη δική σας ρεβιζιονιστική τροχιά. Για να είμαστε ειλικρινείς, είναι μια μάταιη ελπίδα!
«Οι μεγάλες συνεδριάσεις δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να υπηρετήσουν τη θεωρητική τους αποκήρυξη». «Δεν είναι κατάλληλο για το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου να αναρτά τατζεμπάο». «Πρέπει να τους καθοδηγούμε να κάνουν συνεδριάσεις μικρών ομάδων και να γράφουν ανακοινώσεις». Γιατί φοβάστε τόσο τα τατζεμπάο και τις μεγάλες συνεδριάσεις καταγγελίας; Η αντεπίθεση στην απειλητική συμμορία που μανιασμένα επιτέθηκε στο Κόμμα, το σοσιαλισμό και τη σκέψη Μάο Τσετούνγκ είναι ταξική πάλη ζωής και θανάτου. Ο επαναστατημένος λαός πρέπει να ξεσηκωθεί πλήρως ώστε να τους αποκηρύξει σθεναρά και με θυμό και το να κάνει μεγάλες συνεδριάσεις και να κρεμάει τατζεμπάο είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για τη μάχη των μαζών. «Οδηγώντας» τις μάζες να μην κάνουν μεγάλες συνεδριάσεις, να μην αναρτούν τατζεμπάο και δημιουργώντας όλων των ειδών τα ταμπού, δεν καταπιέζετε την επανάσταση των μαζών, μη επιτρέποντάς τους να επαναστατήσουν και αντιδρώντας στην επανάστασή τους; Δεν θα σας επιτρέψουμε ποτέ να το κάνετε αυτό!
Φωνάζετε ότι πρέπει να «ισχυροποιηθεί η ηγεσία και να μείνει ακλόνητη στα πόστα». Αυτό μόνο δείχνει ποιοι πραγματικά είστε. Σε μια περίοδο κατά την οποία οι επαναστατημένες μάζες ξεσηκώνονται σθεναρά, ανταποκρινόμενες στο κάλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος και του Προέδρου Μάο για αποφασιστική αντεπίθεση στην αντικομματική, αντισοσιαλιστική απειλητική συμμορία, φωνάζετε «ισχυροποιήστε την ηγεσία και μείνετε ακλόνητοι στα πόστα». Δεν είναι φανερό σε τι είδους «πόστα» θέλετε να μείνετε ακλόνητοι, και για ποιον, και τι είδους άνθρωποι είστε και τι άθλια κόλπα ετοιμάζετε; Μέχρι ακόμη και σήμερα, αντιστέκεστε απεγνωσμένα. Θέλετε ακόμη να «μείνετε ακλόνητοι» στα «πόστα» σας ώστε να σαμποτάρετε την Πολιτιστική Επανάσταση. Πρέπει να σας πούμε ότι μια ακρίδα δεν μπορεί να σταματήσει τον τροχό της άμαξας και οι λιβελούλες δεν μπορούν να ρίξουν ένα γιγάντιο δέντρο. Απλώς ονειροπολείτε!
Επαναστάτες διανοούμενοι, τώρα είναι η ώρα να βγείτε στη μάχη! Να ενωθούμε, κρατώντας ψηλά τη μεγάλη κόκκινη σημαία της σκέψης Μάο Τσετούνγκ, να ενωθούμε γύρω από την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος και τον πρόεδρο Μάο και να τσακίσουμε κάθε εξουσία και σκευωρία των ρεβιζιονιστών• αποφασιστικά, διεξοδικά, ολοκληρωτικά και πλήρως να αφανίσουμε τα φαντάσματα και τα τέρατα και όλους τους Χουρτσοφικού τύπου αντεπαναστάτες ρεβιζιονιστές και να διεξαγάγουμε τη σοσιαλιστική επανάσταση μέχρι το τέλος.

Να υπερασπιστούμε την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος!
Να υπερασπιστούμε τη σκέψη Μάο Τσετούνγκ!
Να υπερασπιστούμε τη δικτατορία του προλεταριάτου!

Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, Τμήμα Φιλοσοφίας

Nieh Yuan-tzu, Sung I-hsiu [Yixiu], Hsia Chien-chih
[Xia Jianzhi], Yang Ke-ming, Chao Cheng-yi [Zhao Zhengyi],
Kao Yun-peng [Gao Yunpeng], Li Hsing-chen [Xingchen]

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολιτιστική Επανάσταση, 50 χρόνια. Εκδηλώσεις σε Κίνα, Ολλανδία και Γαλλία

0

Σιωπή και συκοφαντία από την νέα και παλιά αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. 

Νοσταλγία και αναζήτηση από τους εργαζόμενους και την νεολαία.

Νταλιάν

Χονγκ Κονγκ

Αναφορικά με την στάση του σημερινού κινέζικου καθεστώτος για την επέτειο των πενήντα χρόνων από το ξέσπασμα της Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, στα μεγάλα διεθνή μέσα δεν υπήρξε διαφωνία. Ο Γκάρντιαν έγραψε για σιωπηρή αντιμετώπιση. Οι Φαινάνσιαλ Τάιμς διαπίστωσαν πως στην Κίνα υπάρχει αμνησία. Το Αλ Τζαζίρα μετέδωσε πως η Κίνα θέλει να ξεχάσει και το διαδικτυακό Μπίζνες Ινσάιντερ πως οι Κινέζοι αγνοούν την επέτειο. Όλα τα Μέσα με δυσκολία έκρυβαν την ικανοποίηση τους για αυτήν την σιωπή. To India Today μάλιστα περιχαρές ανακοίνωσε πως δεν υπάρχει χώρος για την Πολιτιστική Επανάσταση στην μοντέρνα Κίνα, υποδεικνύοντας πως αυτό πρέπει να γίνει και στην ινδική ενδοχώρα. Ταυτόχρονα άλλα ρεπορτάζ και άρθρα αναπαρήγαγαν τις πιο ακραίες ψευδολογίες και κατηγορίες για εκείνη την περίοδο.

Pao-yu Ching

Τα ελεγχόμενα κινέζικα μέσα δεν επέτρεψαν να διαπιστώσουμε αν πράγματι στο εσωτερικό της Κίνας, και σε αντίθεση με την επίσημη στάση του σημερινού καθεστώτος, η επέτειος πέρασε απαρατήρητη. Αν κρίνουμε όμως από παλιότερες αλλά και πρόσφατες καταστάσεις, έχουμε αρκετές αμφιβολίες. Οι λιγοστές πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας έδειξαν πως υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις μαζικών εκδηλώσεων χωρίς την έγκριση των κρατικών και κομματικών αρχών. Στα βορειοανατολικά στην Νταλιάν πραγματοποιήθηκε μαζική διαδήλωση χιλιάδων στους δρόμους της πόλης ενώ στην Λουογιάνγκ στην δυτική Χενάν, στην κεντρική Κίνα, καταγράφτηκαν πολλές εκδηλώσεις μνήμης. Δυτικό ειδησεογραφικό πρακτορείο σε κείμενό του ομολόγησε μάλιστα πως στην κεντρική πλατεία της Λουογιάνγκ πολλοί φτωχοί και περιθωριοποιημένοι συγκεντρώνονται συχνά «νοσταλγώντας την μαοϊκή περίοδο». Το γεγονός επίσης πως στο γειτονικό Χονγκ-Κονγκ στο οποίο τα Μέσα είναι πιο ελεύθερα, η επέτειος όχι μόνο τιμήθηκε αλλά και πλαισιώθηκε από ομάδες παλιών ερυθροφρουρών που ταξίδεψαν επί τούτου από την Κίνα, αποδεικνύει πως η αμνησία δεν κατέλαβε όλους τους Κινέζους! Στο Χονγκ-Κονγκ δεκάδες παρέλασαν με πορτραίτα του Μάο στην Kowloon φωνάζοντας συνθήματα και τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια. Και στο Πανεπιστήμιο της πόλης στις 2 και 3 Ιουνίου οργανώθηκε διήμερο συζητήσεων για την επίδραση της ΜΠΠΕ στην λογοτεχνία, στον κινηματογράφο και στον πολιτισμό με την συμμετοχή προσκεκλημένων πανεπιστημιακών από την Αγγλία, ΗΠΑ κλπ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θα προσαρμοστούμε στην ήττα ή θα παλέψουμε για τη νέα αναμέτρηση;

0

Συντάκτης: Νίκος Παπαβασιλείου*

«Το κλειδί του προβλήματος είναι η ταξική πάλη», «κινητοποιήστε με θάρρος τις μάζες», «βομβαρδίστε τα επιτελεία», «να προωθούμε την επανάσταση και να αυξάνουμε την παραγωγή». Τέτοια ήταν τα προτάγματα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης (ΜΠΠΕ) που εξαπολύθηκε στην Κίνα πριν από 50 χρόνια.
Εξαπολύθηκε από τη μειοψηφική στην ηγεσία του Κόμματος, προλεταριακή Αριστερά, που επικεφαλής της ήταν ο Μάο Τσε Τουνγκ. Εξαπολύθηκε σε συνθήκες επανάστασης, σε συνθήκες δικτατορίας του προλεταριάτου!
«Ακατανόητα», «κινέζικα», πράγματα; «Τυχοδιωκτισμοί και ακρότητες» όπως με μια φωνή (από) τότε συμφώνησαν τα αμερικανικά επιτελεία, οι ανά τον κόσμο αστικές δυνάμεις και βέβαια το Κρεμλίνο των Μπρέζνιεφ και σία που είχε ήδη μεταστραφεί σε όργανο προώθησης της νέας αστικής τάξης στη ΣΕ και των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεών της;
«Αλλη γνώμη» είχαν για τα προτάγματα αυτά, για την ανάγκη ύπαρξης και τους στόχους που έβαλε η ΜΠΠΕ, τα εκατοντάδες εκατομμύρια των εργατών, των φτωχών και μεσαίων αγροτών, των νέων, των στρατιωτών, που εμπνεύστηκαν από αυτήν και πάλεψαν μέσα σε αυτό το πρωτόγνωρο επαναστατικό κίνημα.
Για όλους αυτούς η ΜΠΠΕ ήταν η συνέχιση της πάλης τους, η εξέλιξη της επανάστασης που από το 1949 είχε συντρίψει τον ιμπεριαλισμό, τη φεουδαρχία και τη μεγαλοαστική τάξη, αλλά είχε μπροστά της τη μεγάλη ιστορική αναγκαιότητα της μετάβασης στον σοσιαλισμό.
Με άλλα λόγια για όλους αυτούς που ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτού του επαναστατικού κινήματος, η ΜΠΠΕ ήταν η πάλη μέσα από την οποία διεκδίκησαν να κρατήσουν, να στερεώσουν, να διευρύνουν και να βαθύνουν αυτά που πέτυχαν με την επανάσταση του 1949.
Ηταν λοιπόν πολύ κατανοητό και κάθε άλλο παρά «ακραίο και τυχοδιωκτικό», για τους πρωταγωνιστές αυτής της ταξικής πάλης, το ότι αγωνίζονταν για τη δικιά τους ζωή, για τη δικιά τους νίκη.
Για να πάρουν οι εργάτες τον έλεγχο της διαχείρισης, της καινοτομίας, της έρευνας, στα εργοστάσια, και να μη συγκροτηθούν τα στρώματα των ειδικών -διευθυντών- τεχνικών που θα αποτελούσαν τη μαγιά μιας νέας αστικής τάξης.
Για να μην επεκταθεί και κυριαρχήσει το κέρδος και η ιδιωτική παραγωγή στην αγροτιά, αλλά να στερεωθεί η κολεκτιβοποίηση, να γίνουν τα χωριά και οι επαρχίες βάση ανάπτυξης της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και όχι πεδίο παραγωγής νέων ταξικών διαφοροποιήσεων.
Για να πάψει να είναι η εκπαίδευση «χωριό της αστικής τάξης», αποσπασμένη από την παραγωγή, αλλά να μπει στην καθοδήγηση του προλεταριάτου, έτσι ώστε σε δομή, περιεχόμενο και λειτουργία να κινείται στην κατεύθυνση άρσης της αντίθεσης χειρωνακτικής-πνευματικής εργασίας.
Για να μετασχηματιστεί συνολικά το εποικοδόμημα που ήταν ακόμα συγκροτημένο σύμφωνα με την παλιά οικονομική βάση, να χτυπηθούν όλες οι αντιδραστικές κοινωνικές σχέσεις που ριζωμένες μέσα σε αιώνες εκμεταλλευτικών κοινωνιών «βαραίνουν σαν εφιάλτης στα μυαλά των ζωντανών».
Εξάλλου οι επαναστατημένες μάζες της ΜΠΠΕ, στην πάλη τους για όλα αυτά από τη μια βέβαια ανίχνευαν και άνοιγαν πρωτόγνωρους και πρωτοπόρους δρόμους. Από την άλλη ωστόσο είχαν απτούς εχθρούς μέσα στο Κόμμα τους, μέσα στους δήμους, στις διοικήσεις των επαρχιών και του κράτους της σοσιαλιστικής Κίνας.
Ηταν ο Λιου Σάο Σι, ο Ντεγκ Χσιάο Πινγκ και όλοι οι άλλοι που είχαν πάρει τον «καπιταλιστικό δρόμο», ήταν όλοι αυτοί που προέκριναν και προωθούσαν τον δρόμο του κέρδους, της αναγέννησης του καπιταλισμού, της στήριξης στις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που είχαν κάθε λόγο να ανακοπεί, να ηττηθεί η επανάσταση στην Κίνα.
Απέναντι σε αυτόν τον αρνητικό εσωτερικό συσχετισμό, η ΜΠΠΕ προέκρινε την επαναστατική απελευθέρωση των μαζών. Ζήτησε και προκάλεσε τις μάζες να εξαπολύσουν κίνημα κριτικής και ελέγχου του Κόμματος σε όλη την κλίμακά του και με έμφαση στα ανώτερα κλιμάκιά του! Κίνημα που συγκρότησε τα δικά του όργανα πάλης, ανέτρεψε τις δυνάμεις της Δεξιάς και αποτέλεσε δύναμη για την επαναστατική ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ολες αυτές οι κατακτήσεις της ΜΠΠΕ, μαζί με τα ερωτήματα για το «ώς πού έφτασε και γιατί ανακόπηκε», αποτελούν παρακαταθήκες για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Για το κίνημα δηλαδή που χρειάζονται οι εργάτες και οι λαοί για να αντιμετωπίσουν και να αναμετρηθούν με την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα σήμερα.
Αυτή η βαρβαρότητα έχει κάθε λόγο να επιχειρεί να πείσει τις λαϊκές-εργατικές μάζες ότι η «Ιστορία τελείωσε». Οτι η επανάσταση και το σοσιαλιστικό όραμα θάφτηκαν για πάντα και για πάντα οι εργάτες και οι λαοί θα είναι δούλοι αυτού του συστήματος.
Και δίπλα στις δυνάμεις της βαρβαρότητας, οι σημερινοί πολιτικοί απόγονοι των Λιου Σάο Σι, οι σύγχρονοι ρεφορμιστές και ρεβιζιονιστές συνάδουν στη συκοφάντηση και στη διαστρέβλωση της Ιστορίας και της πάλης του κομμουνιστικού κινήματος. Είναι και αυτό ένα μέτρο της προσαρμογής τους στο ολοένα πιο στενό πλαίσιο του συστήματος…
Το διήμερο στις 4 και 5 Ιούνη, στην ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα, που είναι αφιερωμένο στα 50χρονα της ΜΠΠΕ δεν είναι μια αφήγηση του παρελθόντος, μια ανάμνηση που επιδιώκει να συντηρεί «ηττημένες ελπίδες» και «χαμένα οράματα».
Το διήμερο έχει στραμμένα τα μάτια του στο «τώρα» των λαών και του λαού μας, στις ψεύτικες ελπίδες που τον στρίμωξαν απογοητευμένο στη γωνία να δέχεται ακατάπαυστα τα πυρά της επίθεσης των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.
Το διήμερο, μέσα από την ανάδειξη του πλούτου της ΜΠΠΕ, μέσα από την κριτική αποτίμησή της, στοχεύει να συμβάλει στην ανάδειξη της δύναμης των μαζών όταν αυτές συγκροτούνται στη βάση των δικών τους ταξικών συμφερόντων.
Και επιδιώκει απέναντι στην ήττα του κομμουνιστικού κινήματος να αξιοποιήσει το σπουδαίο θεωρητικό, ιδεολογικό και πολιτικό έργο της ΜΠΠΕ για να βγάλει συμπεράσματα πάλης και επανεξόρμησης των μαζών και όχι να προσαρμοστεί σε αυτήν. Από αυτή την άποψη το διήμερο έχει στραμμένα τα μάτια του και στο αύριο, στο επαναστατικό μέλλον των λαών!

* στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ)

http://www.efsyn.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΙΗΜΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗ Μ.Π.Π.Ε. - Πρόγραμμα εκδηλώσεων, συζητήσεων

0

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/6
12.00 μ.: Η διεθνής επίδραση της ΜΠΠΕ στην επαναστατική κατεύθυνση των κινημάτων των λαών, των εργαζόμενων και της νεολαίας της περιόδου.
Συμμετέχουν: ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, TKP/M-L (Τουρκία)

6.00 μ.μ.: ΜΠΠΕ: Ένας σημαντικός σταθμός στην προώθηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Πως συγκρούστηκε ο σοσιαλιστικός με τον καπιταλιστικό δρόμο.
Συμμετέχουν: ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5/6
11.00 π.μ.: Τομές και προτάσεις που προώθησε η ΜΠΠΕ στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης.
Συμμετέχουν: Θανάσης Τσιριγώτης, Δημήτρης Μάνος, Στέλιος Μανούσακας, Χρήστος Μπίστης, Νίκος Γαλάνης.

Πενήντα χρόνια μετά το ξέσπασμά της, η ΜΠΠΕ αποτελεί μια ανεκτίμητη επαναστατική παρακαταθήκη για την υπόθεση του σοσιαλισμού, πηγή και πεδίο απαντήσεων για την καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ύστερα από τη ρεβιζιονιστική στροφή που σηματοδοτήθηκε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φλεβάρη του 1956.
Τα γεγονότα και οι θυελλώδεις ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις εκείνης της περιόδου, οι προσεγγίσεις και εκτιμήσεις των εξελίξεων που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, αποτελούν αναγκαία ιδεολογική βάση του κινήματος σήμερα και σημαντικό πεδίο ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού νέων και παλιότερων αγωνιστών.
Το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ τιμούν αυτήν τη σημαντική για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα επέτειο και συνδιοργανώνουν ένα διήμερο εκδηλώσεων στην Αθήνα, στην ΑΣΟΕΕ (Πατησίων), για τη θεωρητική και πρακτική σημασία του θυελλώδους αγώνα της ΜΠΠΕ για την αποτροπή της  καπιταλιστικής παλινόρθωσης, για τη διεθνή απήχησή της και τους συγκεκριμένους στόχους που προώθησε στην οικονομική βάση και το εποικοδόμημα.

http://www.kkeml.gr/

Περισσότερα: Μ.Π.Π.Ε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καμιά συκοφαντία δεν μπορεί να αμαυρώσει το κοσμοϊστορικό έργο της Μ.Π.Π.Ε.

0

Το άρθρο που ακολουθεί, με τον τίτλο «Καμιά συκοφαντία δεν μπορεί να αμαυρώσει το κοσμοϊστορικό έργο της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα», δημοσιεύτηκε στην «Αναγέννηση» (τεύχος 23, Αύγουστος 1966).
Το άρθρο εκφράζει με παλμό, μέσα στη συγκεκριμένη πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, τη μαχητική στήριξη των μαρξιστών – λενινιστών της Ελλάδας στην Πολιτιστική Επανάσταση. Αποτελεί ταυτόχρονα ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο του κινήματός μας, που ξεσκεπάζει και καταρρίπτει συστηματικά τις αλληλοτροφοδοτούμενες και κοινές στο περιεχόμενό τους αντικομμουνιστικές συκοφαντίες που εκτόξευαν εναντίον της Πολιτιστικής Επανάστασης η αντίδραση και ο ρεβιζιονισμός διεθνώς και στη χώρα μας. 

Η πολιτιστική επανάσταση που αναπτύσσεται στην Κίνα με επιτυχία έκανε τους ιμπεριαλιστές και τους αντιδραστικούς όλου του κόσμου να ξεσηκώσουν τη μεγαλύτερη και λυσσωδέστερη αντικινεζική εκστρατεία. Όλος ο προπαγανδιστικός τους μηχανισμός μπήκε σε κίνηση. Οι καλλίτεροι «σύμμαχοί» τους, οι ρεβιζιονιστές, προσθέτουν τη δική τους «συμβολή» και συναγωνίζονται τους πρώτους σε «επινοητικότητα», φαντασία και λύσσα. Πραγματικά γεγονότα διαστρεβλώνονται, άλλα αποσιωπούνται, ενώ κατασκευάζονται οι πιο απίθανες φήμες. Το υβρεολόγιο πλουτίζεται, ενώ η «θεωρία» του «κίτρινου κινδύνου» προβάλλεται με κάθε τρόπο. Το κέντρο της διεθνούς αντίδρασης, οι ΗΠΑ, συνεργάζεται αρμονικά με το κέντρο του διεθνούς ρεβιζιονισμού, τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές, στην καθοδήγηση της εκστρατείας αυτής, ενώ οι «συνεταίροι» του ΝΑΤΟ και τα ρεβιζιονιστικά πρακτορεία της Ευρώπης εξειδικεύουν και συγκεκριμενοποιούν τη «γενική κατεύθυνση». Τέτοια «εργώδη» κίνηση δεν είχαν γνωρίσει ποτέ οι ρεβιζιονιστικοί μηχανισμοί...

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΜΠΠΕ, ιστορικό βήμα στην πάλη του κομμουνιστικού κινήματος.

2

Η ανάγκη της μελέτης, της κατανόησης, της ανάδειξης και εκλαΐκευσης της ΜΠΠΕ δεν είναι ένα ακαδημαϊκό ζήτημα ή ένα ζήτημα απόδοσης της οφειλόμενης τιμής στην Ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Η κατανόηση των όρων, εσωτερικών και διεθνών, στη βάση των οποίων ξέσπασε αυτή η πρωτόγνωρη επανάσταση, των στόχων που έθεσε και πάλεψε, του περιεχομένου και των μορφών που ανέδειξε σε όλα τα πεδία και επίπεδα, των αδυναμιών της και των ορίων που δεν ξεπέρασε, όλα αυτά αποτελούν αναπόσπαστα ζητήματα των πολιτικών καθηκόντων και αναγκών που βάζει η σημερινή κατάσταση για την επαναστατική κομμουνιστική υπόθεση. Για τις δυνάμεις εκείνες που δεν υπέγραψαν το «τέλος της Ιστορίας» το ’89-91 και συνέχισαν και συνεχίζουν να θεωρούν πως αυτή γράφεται από τους εργάτες και τους λαούς. Για τις δυνάμεις εκείνες δηλαδή που απέναντι στην ήττα του κομμουνιστικού κινήματος δεν έσπευσαν να συνταχθούν ανοιχτά με τη λασπολογία και την κατασυκοφάντηση του συστήματος ενάντια στις επαναστατικές εφόδους των μαζών του 20ού αιώνα ή να γίνουν «κανονικοί αριστεροί», αλλά ούτε να στρουθοκαμηλίσουν απέναντι στα πραγματικά δεδομένα. Αλλά, αντίθετα, επιμένουν από τις εφόδους αυτές να αντλήσουν απαντήσεις και συμπεράσματα για τα αίτια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και να τα εντάξουν στη γραμμή και τη φυσιογνωμία της σημερινής πάλης τους. Αποτελεί αυτή η προσπάθεια απαράβατο και αναγκαίο όρο για να φωτιστεί ξανά και με σημερινούς όρους το όραμα της επαναστατικής σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής προοπτικής των μαζών και να τροφοδοτηθεί έτσι η αντίσταση, η διεκδίκηση και η πάλη στα δεδομένα του σημερινού συσχετισμού.
Η ιδιαίτερη δική μας προσπάθεια και κατεύθυνση, ο «δικός μας δρόμος» -πρόταση και πολιτική κατεύθυνση για την εργατική τάξη και το λαό της χώρας μας- είναι διαλεκτικά δεμένος με αυτή την αναγκαιότητα, με την οποία εξάλλου αναμετριόμαστε ήδη από την 4η Συνδιάσκεψή μας (1992). Σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η όλη κίνησή μας με αφορμή τα 50χρονα της ΜΠΠΕ, η οποία ΜΠΠΕ παρουσιάζει και μια κρίσιμη ιδιαιτερότητα. Από τη μια αποτελεί την «τελευταία αιχμή» (μέχρι σήμερα) των απαντήσεων που επιχείρησε το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στη ρεβιζιονιστική στροφή και την καπιταλιστική παλινόρθωση, εμπεριέχει έναν ολόκληρο πλούτο ζητημάτων (φιλοσοφικών, θεωρητικών, ιδεολογικών, πολιτικών, πρακτικών) σχετικά με το τιτάνιο έργο που απαιτείται από τις μάζες σε όλη την ιστορική μεταβατική φάση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Από την άλλη, όχι μόνο συνάντησε από την πρώτη της στιγμή ποταμούς συκοφαντίας από τον ιμπεριαλισμό, το σοσιαλιμπεριαλισμό και την παγκόσμια αντίδραση, αλλά και με βάση την εξέλιξη του συσχετισμού που υπήρξε στα επόμενα χρόνια -και με δεδομένο ότι δεν απέτρεψε τελικά την καπιταλιστική παλινόρθωση στην Κίνα- η σκυτάλη της δεν βρήκε παραλήπτες! Ο πλούτος της, τα διδάγματά της, οι δρόμοι που άνοιξε παραμένουν κατά βάση ανεξερεύνητοι και αναξιοποίητοι!

Οι στόχοι της ΜΠΠΕ και οι αντίπαλοί της
Καταρχάς και για να προσδιορίσουμε από «το πρόβλημα», τους στόχους της ΜΠΠΕ, για το ότι υπήρχε αντίπαλος της επανάστασης δεν υπάρχει καμιά και από κανέναν πραγματική αμφισβήτηση! Αντίπαλος που δεν εκδήλωνε μόνο επιφυλάξεις ή ενστάσεις για το προχώρημα της πάλης στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αλλά αντίπαλος μορφοποιημένος και στο πολιτικό επίπεδο πια (κόμμα και κράτος) με κανάλια επικοινωνίας οπωσδήποτε με τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές και σε μια πορεία (φάνηκε αυτό στη διάρκεια της ΜΠΠΕ) και με τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Και, κυρίως, αντίπαλος που είχε διαμορφώσει πολιτική γραμμή (με θεωρητική-φιλοσοφική αναφορά, για αυτό εξάλλου και η φιλοσοφική αντιπαράθεση που αναφέραμε) η οποία είχε κοινωνική βάση (που εν δυνάμει θα ήταν μεγαλύτερη) για να απευθυνθεί και να στηριχθεί.
Ακριβώς σε σχέση με το ζήτημα αυτής της εν δυνάμει διευρυνόμενης υπέρ του καπιταλιστικού δρόμου κοινωνικής βάσης και για την υπεράσπιση αυτής της εκδοχής των εξελίξεων, οι κινέζοι ρεβιζιονιστές συγκρότησαν τη θεωρία της «σύνθετης οικονομικής βάσης», δηλαδή τη θεωρία σύμφωνα με την οποία «η οικονομική βάση της κρατικής εξουσίας σοσιαλιστικού τύπου περιλάμβανε το σοσιαλιστικό μαζί με τον καπιταλιστικό τομέα, όπως επίσης και τον τομέα της ατομικής αγροτικής ιδιοκτησίας». Το διά ταύτα αυτής της θέσης (που μπορεί κανείς να τη δει και με «αθώα» ματιά στο βαθμό που διαπιστώνει κάτι που αντικειμενικά ισχύει αρχικά στην επανάσταση και οπωσδήποτε ήταν η συνθήκη της Νέας Δημοκρατίας) ήταν… αμιγώς καπιταλιστικό: «Η παραγωγή της χώρας μας είναι υπανάπτυκτη και καθυστερημένη. Σήμερα τα εργοστάσια που διαχειρίζεται το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν είναι πολλά, αντίθετα είναι πολύ λίγα. Τώρα όχι μόνο πρέπει να επιτραπεί στον ιδιωτικό καπιταλισμό να υπάρχει, αλλά επιβάλλεται η ενθάρρυνση και η ανάπτυξή του». Με τη σύγκρουση και την απόρριψη τέτοιων και ανάλογων θέσεων καταπιάνονται τα άρθρα στο «Οι 3 μεγάλες διαμάχες» και η αναφορά μας γίνεται μόνο ενδεικτικά για να καταφανεί με τι και ποιους ήρθε να τα βάλει η ΜΠΠΕ.
Όμως ταυτόχρονα χρειάζεται να πούμε πως η ΜΠΠΕ, εκτός από τους ανοιχτούς εχθρούς του σοσιαλιστικού δρόμου και της δικτατορίας του προλεταριάτου, ήρθε να τα βάλει και με την ίδια την επανάσταση! Αυτή που νίκησε και απελευθέρωσε την Κίνα το 1949, αυτήν που είχε την εξουσία στη χώρα αυτή, έχοντας διώξει τους ιμπεριαλιστές, έχοντας συντρίψει τη φεουδαρχία και τη μεγαλοαστική τάξη! «Ήρθε να τα βάλει» με τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες της! Ήρθε όχι μόνο να καταγγείλει και να αρνηθεί τον καπιταλιστικό δρόμο που στήριζαν και προωθούσαν οι Λιου Σάο Σι, Τενγκ Χσιάο Πινγκ και πολλοί άλλοι, αλλά και να δώσει απαντήσεις στα πολλά και πραγματικά ερωτήματα και σε όλα τα πεδία της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής για το πώς μπορεί να προωθηθεί ο σοσιαλιστικός δρόμος. Γιατί βέβαια οι ρεβιζιονιστές είχαν το παρελθόν με το μέρος τους. Είχαν έτοιμες απαντήσεις για το πώς χτίζεται και αναπτύσσεται μια καπιταλιστική κοινωνία. Και είχαν –αν και αυτό δεν ήταν διεθνώς αντιληπτό εκείνη την εποχή- με το μέρος τους επίσης το διεθνή συσχετισμό που εξελισσόταν ολοένα πιο αρνητικά για την επαναστατική υπόθεση. Από την άλλη, οι κομμουνιστές έπρεπε μέσα σε αυτό το συσχετισμό των απειλών, των εκβιασμών και των πιέσεων που αντιμετώπιζε η Κίνα να βγάλουν νέες δυνάμεις και νέες απαντήσεις μέσα από την επανάσταση και για να συνεχίσει η επανάσταση. Έπρεπε, για παράδειγμα –γιατί επέλεγαν να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και απέρριπταν την τεχνολογική αλλά και κάθε είδους εξάρτηση- να βρουν τρόπο να μετατρέπουν τους ρύπους των διυλιστηρίων που έπνιγαν τη Σανγκάη σε πρώτες ύλες για τα υφαντουργεία και τα εργοστάσια πλαστικών και φαρμάκων. Έπρεπε –ένα άλλο παράδειγμα- όχι μόνο να αρνηθούν το σύστημα των πριμ και των βραβείων στην παραγωγή, τη διεύθυνσή της από ένα στρώμα στελεχών και ειδικών, αλλά και να συγκροτήσουν τους όρους για να διαμορφωθεί ο «παραγωγικός συλλογικός εργάτης» και ακόμα περισσότερο: να είναι ο ίδιος ο εργάτης και «κόκκινος και ειδικός» ή, όπως αλλιώς έχει ονομαστεί, «συνδυασμένος εργάτης». Αυτό επιχείρησε η ΜΠΠΕ στα και με τα «εργοστασιακά Πανεπιστήμια», με όλη την τεράστια κίνηση που έφερνε «τον κόσμο του εποικοδομήματος κάτω στην οικονομική βάση» ή, αντίστροφα, που «έβαζε τον κόσμο της δουλειάς (εργάτες, φτωχούς αγρότες) μέσα στο εποικοδόμημα» με σάρκα και οστά και με την κατεύθυνση να ασκηθεί από τους ίδιους η προλεταριακή πολιτική μέσα στο εποικοδόμημα.
Συνοπτικά, εξαπολύοντας τη ΜΠΠΕ ο Μάο και οι κινέζοι επαναστάτες κομμουνιστές επιδίωξαν να απαντήσουν στο πώς θα προχωρήσει η επανάσταση, στο πώς θα ενισχυθεί η δικτατορία του προλεταριάτου, βάζοντας για λύση και ζητήματα που αφορούσαν την αντίθεση πόλης-χωριού, την αντίθεση πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας. Αυτό ήταν το αναγκαίο περιεχόμενο της «επανάστασης μέσα στην επανάσταση» για να κλείσουν το δρόμο στις δυνάμεις που επιδίωκαν την καπιταλιστική παλινόρθωση, αυτό ήταν και το περιεχόμενο της σύγκρουσης και της πάλης που διεξήχθη στα πλαίσια της ΜΠΠΕ.
Το πρωτόγνωρο και η κύρια πλευρά της ΜΠΠΕ ήταν ότι με αυτό το περιεχόμενο και τη γραμμή της ΜΠΠΕ το προλεταριακό επιτελείο της δεν επιδίωξε μια ζύμωση-αντιπαράθεση στα πλαίσια της ηγεσίας του κόμματος ή έστω μέσα στο κόμμα συνολικά. Αλλά τη γραμμή της ΜΠΠΕ την «έδωσε» πλατιά μέσα στις μάζες και στη βάση αυτής της γραμμής κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια εργάτες, αγρότες, εργαζόμενοι, σπουδαστές. Η επιλογή αυτή οπωσδήποτε αξιοποίησε και την αρνητική εμπειρία από τη δικτατορία του προλεταριάτου στην ΕΣΣΔ και ιδιαίτερα την περίοδο 1936-38 όπου οι απαντήσεις της ηγεσίας (Στάλιν) σε ανάλογα ας πούμε ζητήματα δόθηκαν βασικά με εργαλείο τους μηχανισμούς, με το κόμμα και βέβαια τις μάζες έξω από την αντιπαράθεση. Αυτό βέβαια καθόλου δεν δικαιολογεί τις κατασκευές διαφόρων πλευρών περί αντίθεσης Μάο-Στάλιν που χρησιμοποιούν διάφορα ζητήματα (όπως την καθυστέρηση του ΚΚΚ να πάρει δημόσια θέση για τη στροφή του 20ου Συνεδρίου στην οποία αναφερθήκαμε ή ζητήματα προηγούμενων δεκαετιών για «διαφωνίες» του Στάλιν σχετικά με το χαρακτήρα της κινέζικης επανάστασης.) Όπως επίσης ακριβώς το γεγονός της εξαπόλυσης ενός κινήματος εκατομμυρίων ανθρώπων καθιστά τις εκτιμήσεις που θέλουν να εμφανίσουν τη ΜΠΠΕ ως ένα «παλατιανό πραξικόπημα», μια «σύγκρουση για την εξουσία», ανεδαφικές. Οι απαντήσεις σε αυτές τις εκτιμήσεις (στην πραγματικότητα «εκτιμήσεις») για τη ΜΠΠΕ έχουν να κάνουν είτε με τα συγκεκριμένα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά και αδιέξοδα των δυνάμεων που τις υποστηρίζουν (π.χ. ΚΚΕ) είτε γενικότερα με την κυρίαρχη σήμερα πια κατεύθυνση της «προσαρμογής-υποταγής» και όπως αυτή έχει αναδειχθεί στο έδαφος της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πόσο «αναταράχτηκε η γη και ο ουρανός»; 50 χρόνια από την πολιτιστική επανάσταση στην (τότε) σοσιαλιστική Κίνα

5

Θανάσης Τσιριγώτης*

Συμπληρώνονται φέτος πενήντα χρόνια από την έναρξη της Μεγάλης Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, η οποία συντάραξε την Αριστερά σ’ όλον τον κόσμο και άφησε βαθιά αποτυπώματα στην πολιτική και τον πολιτισμό. Η αρχή της Πολιτιστικής Επανάστασης (Μάης 1966) ακολούθησε τρία μεγάλα –παγκόσμιας εμβέλειας– γεγονότα.
Δέκα χρόνια νωρίτερα, στο διαβόητο, πλέον, 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ ο Ν. Χρουστσόφ κηρύσσει την αποσταλινοποίηση και η κόκκινη ΕΣΣΔ μπαίνει σε φανερή τροχιά παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Ο τελικός ρόγχος της ΕΣΣΔ έρχεται αργότερα με την περεστρόικα του Γκορμπατσόφ και την τελική κατάρρευση.
Το δεύτερο προανάκρουσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης σχετίζεται με το τεράστιο κύμα εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, τα οποία συνταράσσουν τον Τρίτο Κόσμο και δημιουργούν τη ζώνη των θυελλών. Δεκάδες χώρες σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική αποτινάσσουν την αποικιοκρατική κυριαρχία των δυτικών, δημιουργώντας ένα επαναστατικό στεφάνι γύρω από τις ΗΠΑ - Αγγλία - Γαλλία· εμβληματικό ορόσημο είναι η Αίγυπτος του Νάσερ, που εκδιώκει τους ξένους από το Σουέζ.
Το τρίτο στοιχείο αφορά την ιδεολογικοπολιτική πάλη των γιγάντων της Αριστεράς: την ΕΣΣΔ και την Κίνα. Χώρες οι οποίες καταλαμβάνουν το 1/7 της παγκόσμιας έκτασης και του πληθυσμού της Γης. Μεγάλες αρχές όπως αυτή της επανάστασης, της προτεραιότητας του λαού έναντι της τεχνικής, η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό (ας θυμηθούμε το πολεμικό επεισόδιο στην Κούβα), η συνέχιση και το βάθεμα του σοσιαλισμού κ.ά. αποτέλεσαν τους σπινθήρες της διαίρεσης του σοσιαλιστικού στρατοπέδου.
Η ΕΣΣΔ φαντάζει όλο και περισσότερο γκρίζα και αδύναμη στην Ευρώπη. Οι λεγόμενοι ευρωκομμουνιστές (Τολιάτι, Μαρσέ, Καρίγιο) υποτάσσονται στη γοητεία της μπουρζουαζίας και εξαφανίζονται, ενώ στην Ανατολή το κόκκινο άστρο πάνω από την Κίνα συγκινεί τους επαναστάτες όπου Γης, συνενώνει και εμπνέει.
Η Πολιτιστική Επανάσταση, εμπνευσμένη και οδηγημένη από τον Μάο Τσε Τουνγκ και τους συνεργάτες του, έρχεται να απαντήσει σε μεγάλα ερωτήματα.
Ο σοσιαλισμός είναι μονόδρομος ή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος για πισωγυρίσματα;
Ποια μέτρα πρέπει να παρθούν ώστε να αποτραπεί η παλινόρθωση;
Ποιος είναι ο ρόλος του κράτους, του κόμματος και τον λαϊκών μαζών;
Πώς το λεγόμενο εποικοδόμημα (ήθη, έθιμα, παραδόσεις, νόμοι) επενεργεί στην κοινωνία και πώς μετασχηματίζεται;
Η Πολιτιστική Επανάσταση κινητοποιεί εκατομμύρια εργαζομένων στην Κίνα –όχι πάντα χωρίς ακρότητες–, εμπνέει επαναστάτες κομμουνιστές σε όλο τον κόσμο και γεμίζει με ενθουσιασμό τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων. Λίγο αργότερα ο λεγόμενος «Μάης του ’68» έχει ως μία από τις σημαίες του την Πολιτιστική Επανάσταση· οι Μαύροι Πάνθηρες στις ΗΠΑ το ίδιο.
Στη μουσική, τη λογοτεχνία, το θέατρο και τον κινηματογράφο δημιουργούνται «σχολές», οι οποίες έχουν ως αφετηρία τις μάζες και την επανάσταση μέσα στην επανάσταση, δηλαδή τον διαρκή αγώνα των ανθρώπων για συνολική κοινωνική απελευθέρωση. Σ' αυτόν τον δρόμο, αναμφίβολα, σταθμοί είναι η Παρισινή Κομμούνα, ο Οκτώβρης του 1917 και η Πολιτιστική Επανάσταση.
Σήμερα που η Κίνα παλινορθώνει τον ακραίο καπιταλισμό, οι αστοί πολιτικοί, αγοραίοι δημοσιολόγοι, αλλά και ορισμένοι ανόητοι στρέφονται προς την Αριστερά και τους επαναστάτες κομμουνιστές και μιλούν χαιρέκακα ως φαρισαίοι ή ακλόνητα σαν αγάλματα.
«Βλέπετε, τίποτα δεν έγινε· ο καπιταλισμός είναι πανίσχυρος».
Σε όλους αυτούς που δεν κατάλαβαν τίποτα από την ιστορική κίνηση ή θέλουν σκόπιμα να μας φοβίσουν για να σταθούμε γονατισμένοι μπροστά στη νέα βαρβαρότητα η κόκκινη επανάσταση στην Κίνα απαντά με τα λόγια του Μαρξ:
Οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του 19ου αιώνα, κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε στιγμή την πορεία τους, γυρίζουν πάλι σ' εκείνο που φαίνεται πως έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, χλευάζουν με ωμή ακρίβεια τις ασυνέπειες, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες που παρουσιάζουν οι πρώτες δοκιμές τους, φαίνονται πως ξαπλώνουν κάτω τον αντίπαλό τους μόνο για να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη γη και να σηκωθεί μπροστά τους πιο γιγάντιος, οπισθοχωρούν ολοένα μπροστά στην απροσδιόριστη απεραντοσύνη των ίδιων των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθούν οι όροι που κάνουν αδύνατο κάθε πισωγύρισμα και οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Πενήντα χρόνια μετά το εγερτήριο σάλπισμα της Πολιτιστικής Επανάστασης, το μήνυμα παραμένει επίκαιρο: «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Ας τιμήσουμε, λοιπόν, όπως αξίζει τα βήματα που μας οδηγούν στο μέλλον.

* στέλεχος του Μ-Λ ΚΚΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Μάη 1966 Το εναρκτήριο σάλπισμα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιστιστικής Επανάστασης

0

"Υπάρχει ένας αριθμός εκπροσώπων της αστικής τάξης στην Κεντρική Επιτροπή και στο Κόμμα, σε δημόσιες κι άλλες υπηρεσίες, στο κέντρο, στις επαρχίες, στους δήμους και στις αυτόνομες περιοχές.
Το Κόμμα στο σύνολο του πρέπει να κρατήσει ψηλά το μεγάλο λάβαρο της προλεταριακής πολιτιστικής επανάστασης, να ξεσκεπάσει ολότελα την αντιδραστική αστική τάση των λεγόμενων «ακαδημαϊκών αυθεντιών» που αντιμάχονται το Κόμμα και το σοσιαλισμό, να καταδικάσει και να αποκηρύξει τις αντιδραστικές αστικές ιδέες στη σφαίρα της ακαδημαϊκής εργασίας, της εκπαίδευσης, της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας και να πάρει στα χέρια του τις πολιτιστικές αυτές σφαίρες. Για να το κατορθώσει είναι απαραίτητο, παράλληλα, να καταδικάσει και να αποκηρύξει τους εκπροσώπους της αστικής τάξης που έχουν εισδύσει στο Κόμμα, την κυβέρνηση, το στρατό κι όλες τις σφαίρες της κουλτούρας, να τους διώξει ή να τους μεταθέσει.
Οι εκπρόσωποι αυτοί της αστικής τάξης που έχουν εισδύσει στο Κόμμα, την κυβέρνηση, το στρατό και τους διάφορους πολιτιστικούς κύκλους, είναι μια συμμορία αντεπαναστατών ρεβιζιονιστών. Μόλις ωριμάσουν οι συνθήκες, θα αρπάξουν την εξουσία και θα μετατρέψουν τη δικτατορία του προλεταριάτου σε δικτατορία της αστικής τάξης. Μερικούς τους έχουμε κιόλας καταλάβει, άλλους όχι. Μερικοί έχουν ακόμα την εμπιστοσύνη μας και εκπαιδεύονται σα διάδοχοί μας, άνθρωποι σα τον Χρουστσώφ για παράδειγμα, που κουρνιάζουν ακόμα στο πλάι μας. Οι επιτροπές του κόμματος σ’ όλες τις βαθμίδες θα πρέπει να στρέψουν όλη τους την προσοχή στο θέμα αυτό".

Με τα λόγια αυτά, στις 16 Μάη 1966, απευθύνονταν η Εγκύκλιος της ΚΕ του ΚΚ Κίνας (Α.σ.Γ.: μπορείτε να τη δείτε εδώ), που είχε συνταχθεί από τον Μάο Τσετούνγκ, προς τα μέλη του κόμματος. Μοι­άζουν σαν πρωθύστερη απάντηση όχι μόνο σε ερωτήματα που αφορούν κατοπινές εξελίξεις στην Κίνα, αλλά και σε ερωτήματα που απασχολούν πλέον πλατιές μάζες αγωνιστών της Αριστεράς, μετά τις εξελίξεις που καθόρισαν το τέλος της ΣΕ και των άλλων πρώην σοσιαλιστικών κρατών της Αν. Ευρώπης.
Η εγκύκλιος της 16 Μάη 1966 θα σημάνει μια ισχυρή άνοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης. Είναι μια ιστορική περίοδος κλιμάκωσης του ταξικού αγώνα στην Κίνα που κατευθύνεται εναντίον των καπιταλιστικών δυνάμεων και των ρεβιζιονιστών που τους εκπροσωπούν στο Κόμμα και το κράτος και ταυτόχρονα κλιμάκωσης και γενικευμένης ιδεολογικοπολιτικής ρήξης και αντιπαράθεσης με το διεθνή ρεβιζιονισμό που είχε σαν κέντρο του τη Χρουστσωφική και Μπρεζνιεφική ηγεσία του Κρεμλίνου. Στο εσωτερικό, στόχος είναι η ισχυροποίηση της προλεταριακής εξουσίας, το δυνάμωμα της δικτατορίας του προλεταριάτου και η απόκρουση των σχεδίων ρεβιζιονιστικής ανατροπής.
Στο διεθνές πεδίο, το δυνάμωμα του αγώνα για το ξεσκέπασμα και την καταπολέμηση του σοβιετικού ρεβιζιονισμού, που η κυριαρχία του σηματοδοτεί την καταστροφή των βάσεων του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση και η ενίσχυση και αποφασιστική στήριξη των επαναστατικών δυνάμεων παντού στον κόσμο, στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του.
Σε μεγάλη μάζα των αγωνιστών του αριστερού κινήματος πολλές πτυχές της περιόδου αυτής παραμένουν ακόμα ουσιαστικά άγνωστες, είτε υπάρχει συχνά γι' αυτές μια συγκεχυμένη εικόνα λόγω της αποσιώπησης ή της στρεβλής πληροφόρησης με την οποία ο ρεβιζιονισμός σκέπασε την ιστορία.
Σε ανύποπτο χρόνο παλαιότερα, ο Μάο είχε γράψει:

«Όσο υπάρχουν τάξεις, οι αντιθέσεις ανάμεσα στις σωστές και τις λαθεμένες ιδέες στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος αποτελούν απηχήσεις των ταξικών διαφορών. Στην αρχή τέτοιες συγκρούσεις για ορισμένα προβλήματα δεν εκδηλώνονται σαν ανταγωνιστικές. Αλλά με την πρόοδο του ταξικού αγώνα μπορούν να εξελιχθούν και να αποβούν ανταγωνιστικές. Η ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Σοβιετική Ένωση αποκαλύπτει πως οι αντιθέσεις ανάμεσα στη σωστή σκέψη του Λένιν και του Στάλιν και στη λαθεμένη σκέψη του Τρότσκυ, του Μπουχάριν και άλλων δεν εκδηλώθηκαν στην αρχή με μορφή ανταγωνιστική αλλά εξελίχτηκαν αργότερα σε ανταγωνισμό. Ανάλογες περιπτώσεις έχουμε και στην ιστορία του ΚΚ Κίνας».

Πριν ακόμα από τη νίκη της Κινέζικης Επανάστασης, είχε επίσης σημειώσει:

«Η νίκη θα απελευθερώσει κάποιες τάσεις μέσα στο Κόμμα - υπεροψία, ψευτοηρωικά καμώματα, αδράνεια, απροθυμία για πρόοδο, ηδονοθηρία και απέχθεια για αδιάκοπα επίπονη ζωή. Με τη νίκη θα κερδίσουμε την ευγνωμοσύνη του λαού και τα καλοπιάσματα της αστικής τάξης. Έχει αποδειχθεί πως ο εχθρός δεν μπορεί να μας καταβάλει με τη δύναμη των όπλων. Ωστόσο, οι περιποιήσεις της αστικής τάξης μπορούν να λυγίσουν τους άβουλους ανάμεσά μας. Μπορεί να υπάρχουν κομμουνιστές που δεν υπέκυψαν μπρος στον ένοπλο εχθρό και που αξίζουν τον τίτλο του ήρωα για την αντίστασή τους σ’ αυτόν τον εχθρό, αλλά δεν μπορούν ν’ αντέξουν στις χρυσωμένες σφαίρες. Πρέπει νά ’χουμε το νου μας για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας κατάστασης».

Η ιστορική πείρα θα επικυρώσει τα συμπεράσματα αυτά, αλλά και θα αναδείξει στη δεκαετία του ’60 και νέα σημαντικά προβλήματα που προηγούμενα δεν είχαν ξανατεθεί με τον ίδιο τρόπο. Η κυριαρχία του Χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού μετά το 1956 στη ΣΕ, η πολιτική της παλινόρθωσης του καπιταλισμού που έχει εγκαινιασθεί εκεί, δίνει το υλικό και το πρακτικό κίνητρο για μια εκ νέου θεώρηση των προβλημάτων και των κινδύνων που απειλούν τη σοσιαλιστική κοινωνία.
Στην απαίτηση της ιστορίας ο Μάο θα ανταποκριθεί με απαράμιλλη τόλμη και διορατικότητα, σαν ένας μεγάλος προλετάριος επαναστάτης ηγέτης. Τα συμπεράσματά του, εύληπτα και αφομοιώσιμα από τις μάζες αλλά και βαθύτατα στο περιεχόμενο, διατηρούν πλήρη την επικαιρότητα και την ξεχωριστή σημασία τους, διδάσκοντας πάντα όσους θέλουν και μπορούν να διδαχτούν από την ιστορία, που έχει ήδη μιλήσει.
Σύμφωνα με το Μάο:

«Η σοσιαλιστική κοινωνία καλύπτει μια μεγάλη ιστορική περίοδο και στη διάρκειά της υπάρχουν πάντα οι αντιθέσεις, οι τάξεις και η ταξική πάλη».
«Αν η ταξική πάλη και η δικτατορία του προλεταριάτου ξεχαστούν, τότε πολύ σύντομα, σε λίγα μόνο χρόνια, σε μια δεκαετία ή το πολύ σε μερικές δεκαετίες θα γίνει αναπόφευκτα αντεπαναστατική παλινόρθωση σε εθνική κλίμακα».
«Ο ρεβιζιονισμός στην εξουσία είναι η αστική τάξη στην εξουσία».
«Κάνουμε την επανάσταση και δεν ξέρουμε που βρίσκεται η αστική τάξη. Βρίσκεται μέσα στο Κόμμα, είναι οι υ­πεύθυνοι του κόμματος που πήραν τον καπιταλιστικό δρόμο».

Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση υπήρξε η έμπραχτη εφαρμογή της θεωρίας του Μάο Τσετούνγκ για τη συνέχιση της επανάστασης κάτω από τις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Η θεμελίωση της θεωρίας αυτής, αποτελώντας τη σπουδαιότερη σύγχρονη συνεισφορά στο θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού - λενινισμού, έδωσε μια ολοκληρωμένη απάντηση στο ζήτημα αν οι αντιθέσεις, οι τάξεις και η ταξική πάλη, υπάρχουν ακόμα και ύστερα από τη βασική ολοκλήρωση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, αν παραμένει αναγκαία και ύστερα απ’ αυτό η συνέχιση της σοσιαλιστικής επανάστασης και πώς πρέπει να διεξαχθεί η επανάσταση αυτή.
Τα συμπεράσματα του Μάο, διαμορφώθηκαν και συστηματοποιήθηκαν έχοντας την εμπειρία από την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στη Σ.Ε. ύστερα από το 20ο συνέδριο και γενικεύοντας και συνοψίζοντας επιστημονικά τη θετική και αρνητική πείρα στην Κίνα και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.
«Πολιτιστική επανάσταση» είχε γίνει και στη Σοβιετική Ένωση, στην περίοδο του Λένιν και του Στάλιν. Στην περίπτωση όμως αυτή, γίνονταν βασικά λόγος για τη μεγάλη προσπάθεια ανύψωσης του μορφωτικού και εκπολιτιστικού επιπέδου των μαζών. Η πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα είχε πολύ ευρύτερους σκοπούς και το χαρακτήρα μιας μεγάλης πολιτικής επανάστασης, εναντίον των καπιταλιστικών δυνάμεων και των παραδόσεων της παλιάς κοινωνίας.
Η μορφή με την οποία εκδηλώθηκε η ΜΠΠΕ ήταν πρωτόγνωρη στην ιστορία του σοσιαλισμού. Εκατομμύρια μαζών, νεολαίοι, εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι κινητοποιήθηκαν σ’ ένα θυελλώδη και παρατεταμένο αγώνα.
Η λαϊκή πρωτοβουλία ενθαρρύνονταν και εκφράζονταν με δυναμισμό, οι μάζες άπλωναν τη συμμετοχή και τη δράση τους σ’ όλους τους τομείς, η εξουσία ήταν δική τους και ασκούνταν όλο και πιο ενεργά από τους ίδιους. Το κάλεσμα του Μάο ήταν να βγουν στο προσκήνιο, οι πραγματικοί δημιουργοί της ιστορίας:

«Εμπιστευθείτε τις μάζες, βασιστείτε σ’ αυτές, σεβαστείτε τις πρωτοβουλίες τους. Διώξτε το φόβο. Μη φοβηθείτε την αταξία... Αφήστε τις μάζες να αυτοδιαπαιδαγωγηθούν σ’ αυτό το μεγάλο επαναστατικό κίνημα και να μάθουν να ξεχωρίζουν το σωστό από το λαθεμένο, τους ορθούς από τους εσφαλμένους τρόπους δράσης».

Το κάλεσμα στις μάζες γίνεται όχι όπως λαθεμένα υποστηρίζουν μερικοί καταργώντας το Κόμμα σαν μαχητική εμπροσθοφυλακή της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αλλά ανοίγοντάς το στις μάζες. Οι μάζες καλούνται να κρίνουν το ίδιο το έργο του Κόμματος και το Κόμμα να δείξει απροκάλυπτα μπροστά σ’ αυτές και εκτεθειμένο στην κρίση τους τις αδύναμες πλευρές του.
Το Φλεβάρη του 1967 ο Μάο Τσετούνγκ θα σημειώσει:

«Στο παρελθόν είχαμε αναλάβει αγώνες σε αγροτικές περιοχές, σε εργοστάσια, στον πολιτιστικό τομέα και πραγματοποιήσαμε ένα σοσιαλιστικό μορφωτικό κίνημα. Αλλά τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έλυσε το πρόβλημα, γιατί δεν βρήκαμε ένα σχήμα, μια μέθοδο να ξεσηκώσουμε τις πλατιές μάζες, να τους δείξουμε τη σκοτεινή μας πλευρά απροκάλυπτα, μ’ έναν κυκλικό τρόπο «και από τα κάτω».
Τώρα βρήκαμε αυτό το σχήμα — είναι η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. Μόνο ξεσηκώνοντας τα εκατομμύρια τις μάζες να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους, να γράψουν πανό, να οργανώσουν συζητήσεις, είναι δυνατό να ξεμπροστιαστούν οι λιποτάκτες, οι πράκτορες του εχθρού και οι ισχυροί συνοδοιπόροι του καπιταλισμού που κατάφεραν να εισδύσουν στο κόμμα, και να συντριβούν οι συνωμοσίες τους για την παλινόρθωση του καπιταλισμού».

Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση μπόρεσε να αποκρούσει και να αναχαιτίσει το ρεβιζιονισμό για πολλά χρόνια.
Αν και δεν κατόρθωσε να αποτρέψει τελικά την αναρρίχηση των ρεβιζιονιστών στην εξουσία στην Κίνα, πρόσφερε ωστόσο ανεκτίμητα διδάγματα, αποτελώντας μια πολύτιμη εμπειρία και μια σπουδαία παρακαταθήκη για όλο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ