Να σώσουμε τα παιδιά!

0

Αυτή η αγωνία, σαν βουβή κραυγή έχει απλωθεί μεταξύ των εκπαιδευτικών στα σχολεία της Ηλιούπολης –και σίγουρα όχι μόνο σε αυτά- μετά την πτώση στο κενό των δύο κοριτσιών. Γιατί αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε πως τα παιδιά κινδυνεύουν, απειλούνται. Αντιλαμβανόμαστε πως τα δύο κορίτσια δεν εκπροσωπούν μια «μειοψηφία», μια «ειδική κατηγορία». «Άριστη» η μια, «πολύ καλή» η άλλη, λένε συνάδελφοι από το σχολείο τους.

Δηλαδή όχι κάποια παιδιά, αλλά γενικά τα παιδιά στριμώχνονται, κινδυνεύουν, απειλούνται! Προφανώς παίζουν ρόλο σημαντικό οι συγκεκριμένοι και ιδιαίτεροι όροι (περιβάλλον, ιδιοσυγκρασία κλπ) για το πως θα σταθεί το κάθε παιδί. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το βασικό και γενικό: Όλα στριμώχνονται, πιέζονται, απειλούνται. Εξάλλου το ζούμε κάθε χρόνο και πιο έντονα. Μεγαλώνει η άρνηση τους, ακόμα και η αποστροφή τους. Για το σχολείο με τα πέντε 7ωρα! Με την Τράπεζα Θεμάτων και την ΕΒΕ! Για αυτό που τώρα είναι η ζωή τους που την αρνούνται και προσπαθούν να την περάσουν μέσα στις οθόνες. Για αυτό που βλέπουν ότι θα είναι η ζωή τους.

Γίνονται όλο και πιο μικρή μειοψηφία αυτοί που τα «καταφέρνουν» και είναι μεγάλη πλειοψηφία οι από νωρίς διωγμένοι, αυτοί που τους επιβλήθηκε πως «δεν είναι» για σπουδές. Αλήθεια αυτά τα διωγμένα παιδιά (από την τρίτη Γυμνασίου, από το Λύκειο, τώρα σχεδιάζουν να είναι και από την έκτη Δημοτικού…) τι γίνονται, πως ζουν; Αλλά και αυτοί που τα «καταφέρνουν» πληρώνουν (κάθε είδους) μεγάλο κόστος για να φτάσουν στα ΑΕΙ. Όμως και εκεί καραδοκεί νέος Μινώταυρος. Αν και όσοι γλιτώσουν διαπιστώνουν μετά πως δεν τα κατάφεραν! Πως δεν κέρδισαν μια ζωή αξιοπρεπή, με δικαιώματα, με ελευθερίες!

Κάπως έτσι τα σχολεία «γέμισαν με παραβατικούς μαθητές» και το όποιο σκίρτημα μαθητικής κινητοποίησης που προσπαθεί να εκφράσει την άρνηση τους σε αυτό που ζουν αντιμετωπίζεται σαν παράνομη πράξη από εισαγγελείς και Αστυνομία. Ακόμα και τον χιονοπόλεμο απαγορεύουν στα παιδιά αφού το … σωφρονιστήριο (και) στην κακοκαιρία απαιτεί τηλεκπαίδευση! Αλλά επειδή η πιο άγρια πολιτική των ταξικών φραγμών είναι (έτσι μας λένε) «συμπεριληπτική» (!!) δίπλα και μαζί με την εξόντωση σερβίρουν «δράσεις» -βαλβίδες εκτόνωσης και «υποστηρικτικές δομές». Αλλά πραγματικά θα λυθεί ή έστω θα αντιμετωπιστεί το ζήτημα αν αυξηθούν πχ οι ψυχολόγοι, αν κάθε σχολείο αποκτήσει το δικό του και μόνιμο υποστηρικτικό προσωπικό; Προφανώς ούτε αυτό δεν προτίθενται να κάνουν. Αλλά είναι φανερό ότι η αναζήτηση απαντήσεων σε αυτή την κατεύθυνση είναι αδιέξοδη και στις περισσότερες περιπτώσεις καθόλου αθώα: για να μείνει απείραχτο και να γίνει σκληρότερο το άγριο κοινωνικό-εκπαιδευτικό πλαίσιο που γεννάει την απόγνωση, το «σκεπάζουν» με τα φληναφήματα των υποστηρικτικών δομών που θα «θεραπεύουν» τις συνέπειες του.

Η οδύνη για τα δύο κορίτσια είναι μεγάλη, ενεργοποιεί και μεγαλώνει την αγωνία μας για τα παιδιά. Όμως δεν είμαστε «ένοχοι» γιατί είμαστε «ανεπαρκείς» ώστε να εφαρμόζεται «αναίμακτα» η πολιτική που στερεί το παρόν και καταργεί το μέλλον των παιδιών του λαού μας. Είμαστε και εμείς στο στόχο της πολιτικής αυτή. Είμαστε δίπλα στα παιδιά και δεν θέλουμε να γίνουμε οι παιδονόμοι, οι πειθήνιοι εφαρμοστές αυτής της πολιτικής.

Αυτό προσδιορίζει και την ευθύνη μας. Να συμβάλλουμε με συλλογική στάση και αγώνα απέναντι σε αυτή την πολιτική να βρουν τα παιδιά την απαγορευμένη διέξοδο. Τη μαζική πάλη που την άρνηση και την οργή δεν την κάνει απόγνωση, αλλά δύναμη. Δύναμη αντίστασης και διεκδίκησης που γεννάει την ελπίδα που τόσο πολύ λείπει από τη ζωή τους. Για να σταθούν με την ορμή της νιότης τους απέναντι στην απάνθρωπη πραγματικότητα που τα περικυκλώνει. Για να αρνηθούν τον κυνισμό και τη συντριβή κάθε αξίας που διδάσκονται από ότι επικρατεί σαν «πολιτισμός» στη ζωή τους. Για να κοιτάξουν με χαμόγελο και έμπνευση το μέλλον τους. Να αρχίσουν να το ζωγραφίζουν λεύτερο, ανθρώπινο, δίκαιο. Όπως το χρειάζονται. Όπως τους αξίζει.

Νίκος Παπαβασιλείου 
εκπαιδευτικός στην Ηλιούπολη μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο («αθώος») Νετανιάχου και οι («εγκληματίες») αγρότες

0

Τον περασμένο Απρίλιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εξηγούσε ότι η κυβέρνηση δεν εφάρμοσε το ένταλμα σύλληψης που είχε εκδώσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) για τον Νετανιάχου, και άφησε ανενόχλητη την πτήση του προς την Ουγγαρία, γιατί αυτό απαιτούσε το «εθνικό συμφέρον» της χώρας. Εξάλλου, ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε επισκεφθεί τον Νετανιάχου και ενώ το ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ είχε εκδοθεί (και για τους λόγους που είχε εκδοθεί) από τον Νοέμβριο του 2024. Παραβιάστηκαν, λοιπόν, οι «συμβατικές υποχρεώσεις» της χώρας (που συμμετέχει στο ΔΠΔ), γράφτηκε στα παλιά παπούτσια η (τυπική και ανύπαρκτη) «διεθνής νομιμότητα» χάριν των «εθνικών συμφερόντων», όπως αυτά ορίζονται από τις υποχρεώσεις της συμμαχίας «3+1» (λέγε με ΗΠΑ…). Έτσι, ο επικεφαλής της σφαγής δεκάδων χιλιάδων παιδιών και αμάχων, ο επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής της Παλαιστινιακής πατρίδας, ανακηρύχτηκε -ούτε λίγο ούτε πολύ-  «σύμβολο» των «εθνικών συμφερόντων» της χώρας.

Τώρα ενεργοποιείται ο Άρειος Πάγος για να στείλει σήμα στις απανταχού αρχές να «τηρήσουν τη νομιμότητα» έναντι των «εγκληματικών πράξεων» των αγροτών που έχουν πλημμυρίσει τη χώρα με τον αγώνα τους! 

Τώρα το «εθνικό συμφέρον» επιτάσσει την τρομοκρατία και την άγρια καταστολή των φτωχομεσαίων αγροτών που αγωνίζονται για τη ζωή τους. Το κλείσιμο των δρόμων, η κατάληψη λιμανιών και αεροδρομίων είναι «έγκλημα», όταν δεν το κάνουν οι αμερικανονατοϊκές ορδές αλλά η αγροτιά! Είναι «έγκλημα» όταν ο αγώνας αυτός βάζει στο στόχο του τα ιερά και τα όσια της ΕΕ και της ΚΑΠ που εξασφαλίζουν και το παντεσπάνι των καπιταλιστών μεγαλοαγροτών της άρχουσας τάξης της χώρας. Και είναι ακόμα μεγαλύτερο «έγκλημα» αν έχει -όπως τώρα- την ευρύτερη στήριξη του λαού που απειλεί να γίνει και ενεργητική συστράτευση! 

Αυτή είναι η μόνη δικαιοσύνη που μπορεί να έχει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Αυτή που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και των προστατών της. Αυτή που ορίζει σαν «εγκληματία» τον λαό που παλεύει για τη ζωή του και τα δίκια του. Αυτή που βγάζει εκτός νόμου κάθε αμφισβήτηση και κινητοποίηση της νεολαίας!

Δεν χωρούν αμφιβολίες -πόσο μάλλον προσδοκίες- μιας αταξικής ή υπερταξικής δικαιοσύνης. Το δίκιο το κερδίζουμε στην πάλη, στον μαζικό αγώνα! Όλοι στον ξεσηκωμό, όλοι στους δρόμους της πάλης που ανοίγουν τα μπλόκα της φτωχομεσαίας αγροτιάς! 

Ν.Π.

         

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νομπέλ πολέμου!

0

Δεν το πήρε –ακόμα– ο Τραμπ! Η Σουηδική Ακαδημία το έδωσε φέτος στη Ματσάδο, μια παραδοσιακή φίλη των ΗΠΑ που η πρώτη επίσκεψή της στον Λευκό Οίκο ήταν τον Μάιο του 2005, επί προεδρίας Τζόρτζ Μπους. Η Ματσάδο είναι γνωστή ηγετική φιγούρα των ακροδεξιών δυνάμεων στη Βενεζουέλα, που προβάλλει και προωθεί με τον «ακούραστο αγώνα της», όπως λέει και η Σουηδική Ακαδημία, ό,τι πιο σκοταδιστικό και αντιδραστικό: από την απαγόρευση των αμβλώσεων μέχρι τη θεσμοθέτηση της καταλήστευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ. Πάνω απ' όλα, όμως, έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της ξένης (δηλαδή της αμερικάνικης) επέμβασης για να... σωθεί η χώρα της!

Η Ματσάδο, λοιπόν, έκανε ό,τι χρειαζόταν, ό,τι περνούσε από το χέρι της, για να της δώσει η Ακαδημία το Νομπέλ πολέμου. Ενώ ο Τραμπ –ως ηγέτης της πιο δολοφονικής δύναμης στον κόσμο– είναι ακόμα στην αρχή του έργου του. Συνεπώς –και ενώ «εκκρεμεί» η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και πολλά άλλα– η απόφαση της Ακαδημίας μπορεί να διαβαστεί σαν μια δημιουργική προτροπή και υπόδειξη προς τον επικεφαλής των φονιάδων των λαών! 

Ν.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Δημοκράτες και δικτάτορες» ή αλλιώς τα διλήμματα των φονιάδων

0

 

Νίκος Παπαβασιλείου*

Αυτά τα λίγα και ενδεικτικά είναι που δείχνουν την πραγματική ταυτότητα της ιμπεριαλιστικής Δύσης και των δορυφόρων της

«Στην Τιαντζίν και στο Πεκίνο μαζεύτηκαν όλοι οι δικτάτορες του κόσμου και απειλούν τη δημοκρατική Δύση, απειλούν την ασφάλεια και την ευημερία των λαών». Αυτό το σλόγκαν παίζει ξανά και ξανά ανά τη… δυτική υφήλιο και με μεγάλη συχνότητα και ένταση στην Ελλάδα που, ως γνωστό, «ανήκει στη δημοκρατική Δύση».

Ας συγκρατήσουμε την οργή μας για το πόσο θράσος και πόση διαστροφή μπορεί να χωρέσει σε λίγες λέξεις και ας καταθέσουμε μερικές από τις πολλές «απορίες» που μας προκαλεί αυτή η ανακάλυψη των πρακτορείων και των δημοσιολόγων της Δύσης:

1. Αλήθεια, πότε ανακάλυψαν οι δημοσιολόγοι της Δύσης ότι όλοι αυτοί είναι «δικτάτορες», καταπιεστές και εκμεταλλευτές των λαών τους και όσοι από αυτούς μπορούν και εκμεταλλευτές και σφαγείς άλλων λαών; Γιατί θυμόμαστε πως η «δημοκρατική Δύση» εξυμνούσε τον «σοφό» Τεγκ (και είδε τουλάχιστον με «κατανόηση» τη σφαγή στην Τιεν Αν Μεν το 1989), εκτιμούσε απεριόριστα τον Γκορμπατσόφ και τον Γιέλτσιν, συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον Πούτιν στα πλαίσια της “ost politic”, ήταν σφιχταγκαλιασμένη με το καθεστώς Τσαουσέσκου στη Ρουμανία…  
2. Γιατί ξέρουμε πως και σήμερα η «δημοκρατική Δύση» επιδιώκει να είναι «δικός της» και όχι με τη Ρωσία-Κίνα ο Μόντι, να κερδίσει τον Πασινιάν της Αρμενίας, να κρατήσει στη δική της επιρροή τον αμερικανοστήριχτο Αλ Σίσι της Αιγύπτου, να παραμείνει η δυναστεία των Σαούντ και το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας στον αμερικάνικο έλεγχο. Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι ήταν στην Τιαντζίν και στο Πεκίνο. Αλλά κάπως «ανεξήγητο» δεν ακούγεται να είναι «δικτάτορες» όλοι αυτοί όταν δεν είναι με τη «δημοκρατική Δύση» και «λευκές περιστερές» όταν είναι μαζί της;
3. Ολοι αυτοί οι «δικτάτορες», λέει το σλόγκαν, «απειλούν την ασφάλεια και την ευημερία των λαών». Σωστά, πολύ σωστά! Ενώ όταν συνεδριάζει το ΝΑΤΟ το 1999 και αποφασίζει με χίλια αεροπλάνα να βομβαρδίσει επί 90 μέρες και να κομματιάσει τη Γιουγκοσλαβία υπερασπίζεται την ασφάλεια και την ευημερία των λαών! Την ίδια υπεράσπιση παρείχαν ΗΠΑ-Αγγλία στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ το 2003, το ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011, στη Συρία λίγους μήνες πριν, όπου οι ΗΠΑ έχρισαν πρόεδρο τον Αλ Τζολάνι, στη Βενεζουέλα σήμερα που την «περιπολούν» ξανά αμερικάνικα αεροπλανοφόρα… 
4. Ας μην πάμε πιο παλιά, στο πολλαπλό κομμάτιασμα της Αφρικής, στις αναρίθμητες επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Λ. Αμερική, στο Βιετνάμ της Γαλλίας και των ΗΠΑ, στο θηριώδες έγκλημα των ΗΠΑ στην Ινδονησία, στον Σκόμπι και στις αμερικάνικες ναπάλμ στην Ελλάδα του 1944-49. Μας αρκούν τα τελευταία 20-30 χρόνια για να αναρωτηθούμε: Γιατί οι επεμβάσεις, οι σφαγές λαών, το κομμάτιασμα χωρών και τα πραξικοπήματα, όλα αυτά  που είναι η πραγματική ιστορία της «δημοκρατικής Δύσης» από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα φέρνουν «ασφάλεια και ευημερία» και όχι καταστροφή, εξαθλίωση, ξερίζωμα στους λαούς του κόσμου;
5.  Όσο για καθαυτόν τον όρο «δημοκρατική Δύση», υπάρχει -αν μας επιτρέπεται- ποταμός αμφιβολιών για την αλήθεια του, ακόμα και από κοινοβουλευτική άποψη! Στην περιλάλητη «γαλλική δημοκρατία» το Σύνταγμα επιτρέπει στον πρόεδρο να επιβάλει τον (αντεργατικό, αντιασφαλιστικό) νόμο που θέλει ακόμα και χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και είναι τακτικό φαινόμενο να επιβάλλεται κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» για μήνες ενάντια στη μαζική πάλη λαού και εργατών. Στον άλλο πυλώνα της «δημοκρατικής ΕΕ», στη Γερμανία, είναι ποινικό αδίκημα η παλαιστινιακή σημαία και ο Μερτς δηλώνει ξετσίπωτα την εκτίμησή του στο σιωναζιστικό Ισραήλ γιατί κάνει τη «βρώμικη δουλειά που χρειάζεται η Δύση». Στην Αγγλία, την «κοιτίδα» του κοινοβουλευτισμού, εγγυητής της «δημοκρατίας» είναι το στέμμα και το πολιτικό–εκλογικό σύστημα είναι τόσο πολύπλοκο (έχοντας δώσει ακόμα και νομική υπόσταση στη λεγόμενη «χαμένη ψήφο») ώστε να είναι αδύνατη η εκλογική επιτυχία έξω από τα δύο κόμματα (Συντηρητικοί-Εργατικοί) που κυβερνούν αδιάλειπτα το Ηνωμένο Βασίλειο. Και βέβαια θεωρείται «δημοκρατική πρακτική» να συλλαμβάνονται 400 υπερήλικες και ανάπηροι που διαμαρτύρονται για τη γενοκτονία που διαπράττουν οι σιωναζιστές στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη. Στο προπύργιο του «ελεύθερου κόσμου», στις ΗΠΑ, με Δημοκρατικούς ή Ρεπουμπλικάνους εφαρμόζεται ο «νόμος του σερίφη»,  δολοφονείται κάθε μέρα ένας Αφροαμερικάνος ή όποιος άλλος «απόκληρος» της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Ενώ, σύμφωνα με το εκλογικό σύστημα, μπορεί να εκλέγεται πρόεδρος αυτός που έχει λιγότερες ψήφους! Στη Ρουμανία, είναι «δημοκρατική κατάκτηση» που προωθείται και χειροκροτείται από την ΕΕ να ακυρώνονται οι εκλογές που βγάζουν πρώτο (Γκεορκέσκου) αυτόν που δεν εκφράζει τα δυτικά συμφέροντα. Στην Ελλάδα, οι βουλευτές ψηφίζουν μνημόνια χωρίς «να προλάβουν να τα διαβάσουν», τα δυτικά κέντρα «φυτεύουν» έναν Παπαδήμο για πρωθυπουργό όταν βραχυκυκλώνει η επίθεση στο λαό και το κόμμα που παίρνει το 40% του 40% του εκλογικού σώματος (δηλαδή το 16% στο σύνολο) παίρνει ισχυρή κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αλλά για να είναι «νόμιμη» μια απόφαση ΓΣ σωματείου χρειάζεται το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών του! 

Αυτά τα λίγα και ενδεικτικά είναι που δείχνουν την πραγματική ταυτότητα της ιμπεριαλιστικής Δύσης και των δορυφόρων της. Όλα αυτά αποτελούν και τη βάση της σήψης της και της (και πολιτικής) κρίσης που την ταράζει, τη γενικευμένη αποστροφή των μαζών από τα καθεστώτα της. 

Όλα αυτά δεν σβήνονται με τις φτηνές και προκλητικές κραυγές για τα «δημοκρατικά της ιδεώδη». Κραυγές που δεν είναι παρά τα τύμπανα πολέμου με τα οποία καλεί τους λαούς «της» να στρατευτούν μαζί της στη μεγάλη σφαγή που προετοιμάζουν οι ιμπεριαλιστές σε Δύση και Ανατολή.

*στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

αναδημοσίευση από την ΕφΣΥΝ.          

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

God save τις διατρητικές βόμβες των ΗΠΑ!

0

Αυτές οι GBU-57, μας μάθανε πως είναι η ονομασία τους –και που μας λένε πως είναι μόλις 20-  είναι η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας! Είναι οι μόνες που μπορούν –ίσως- να διαπεράσουν την οχύρωση των πυρηνικών του Ιράν και να τα καταστρέψουν. Των πυρηνικών δηλαδή που έχουν οι «μουλάδες» και τα οποία απειλούν την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπινου πολιτισμού όπως τόσο έγκυρα μας ενημερώνει εδώ και … 30 χρόνια το σιωνιστικό καθεστώς των δολοφόνων και ο Νετανιάχου αυτοπροσώπως!

Ωστόσο και για να μην χάσουμε οι λαοί την ψυχραιμία μας ταυτόχρονα μας ενημερώνουν για το τι θέσεις πήραν τα αμερικάνικα αεροπλανοφόρα, για το τι όπλα διαθέτουν, για το πόσο καλά είναι εξοπλισμένη η βάση της Σούδας. Ίσως λοιπόν να έχουμε – η ανθρωπότητα – ελπίδα!

Στο βάθος …του φόντου της ενημέρωσης μας, αναφέρονται οι 6.000 πυρηνικές κεφαλές των ΗΠΑ, αλλά ξεχνιούνται διάφορες χρήσιμες λεπτομέρειες. Τα δεκάδες εκατομμύρια των δολοφονημένων από τις ΗΠΑ από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι μέχρι σήμερα. Τον ατέλειωτο κατάλογο των φρικτών εγκλημάτων των άλλων πολιτισμένων της Δύσης, των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Το τεράστιο –ισοϋψές με αυτό των ΗΠΑ- πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας. Το τέταρτο καινούριο αεροπλανοφόρο της Κίνας και τη νέα βόμβα υδρογόνου τρομακτικής ισχύος που πρόσφατα κατασκεύασε.

Αυτές οι λεπτομέρειες ξεχνιούνται και η ανάλυση επιμένει: Το καθεστώς του Ιράν απειλεί την ανθρωπότητα! Δεν είναι τροπάριο ψεκασμένων ή περιθωριακών. Είναι έγκυρες πολιτικές αναλύσεις κυβερνήσεων, μεγάλων κομμάτων, σοβαρών εντύπων. Είναι περισπούδαστες αναλύσεις καθηγητάδων, σοφών δημοσιολόγων και υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Αυτά συμβαίνουν τούτες τις μέρες στην Ελλάδα της αμερικανοκρατίας, της διπλής ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Αυτά συμβαίνουν τούτες τις μέρες στον πλανήτη Γη, όπου κουμάντο κάνουν μια χούφτα ιμπεριαλιστές και ετοιμάζονται να μοιράσουν με πόλεμο τον κόσμο.

Πραγματικά πρέπει λοιπόν να ανησυχούμε. Και να πλημμυρίσουμε τις διαδηλώσεις της 24/6 ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ενάντια στα άδικα σφαγεία όπως αυτό της Ουκρανίας, ενάντια στη μετατροπή τςη χώρας σε αμερικανονατοϊκή βάση, δίπλα στον ηρωικά αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης δίπλα σε όλους τους λαούς της περιοχής και του κόσμου!  

Ν.Π.       

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η επικαιρότητα της μαύρης επετείου

0

του Νίκου Παπαβασιλείου

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών με αφορμή τα 50 χρόνια από την 21η Απριλίου του 1967

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/107451_i-epikairotita-tis-mayris-epeteioy 

50 χρόνια μετά, αλλά το 2017 «θυμίζει» πολλά από το 1967. Γι’ αυτό η προσέγγιση των αιτιών και των όρων που οδήγησαν στην αμερικανοκίνητη φασιστική χούντα της 21/4/67 είναι χρειαζούμενη στον λαό μας γι’ αυτά που σήμερα ζει, γι’ αυτά που έχει μπροστά του. Είναι αναγκαία απέναντι στις αστικές δυνάμεις που σύρονται από τους ίδιους με τότε προστάτες τους και σέρνουν τον λαό σε αντιδραστικά αδιέξοδα.

Αλλά και απέναντι σε όσους βάλθηκαν να επανεκδώσουν σε νέες μορφές την προδοτική πολιτική της τότε ΕΔΑ, παραγράφοντας τον καθοριστικό ρόλο των ΗΠΑ στην επιβολή της χούντας, «εξαφανίζοντας» στις σημερινές συνθήκες τον κύριο εχθρό του λαού, τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

Τα χρόνια πριν από τη χούντα ήταν φορτωμένα με γεγονότα και εξελίξεις κλίμακας στο πλαίσιο της αντίθεσης των λαών με τους ιμπεριαλιστές, αλλά και των αντιθέσεων μέσα στον ιμπεριαλιστικό κόσμο. Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική. Σε πλήρη εξέλιξη η αμερικάνικη επέμβαση και η μεγαλειώδης λαϊκή πάλη στο Βιετνάμ.

Τεράστια σφαγή (μέχρι και 1,5 εκατομμύριο αγωνιστές) με πραξικόπημα των ΗΠΑ στην Ινδονησία. Αλλά και όξυνση της αντίθεσης των δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (ΗΠΑ-ΕΣΣΔ), με παράλληλες ρωγμές εντός της Δύσης (αποχώρηση της Γαλλίας το 1966 από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ).

Ιδιαίτερα στην περιοχή μας, οι ΗΠΑ οργανώνουν επιθέσεις ενάντια στους λαούς της Μ. Ανατολής και δεν είναι καθόλου «συμπτωματικό» ότι αμέσως μετά την επιβολή της χούντας, στις 5/6/1967, το Ισραήλ εξαπολύει τον πόλεμο «των 6 ημερών» εναντίον της Αιγύπτου.

Την ίδια περίοδο στο ζήτημα της Κύπρου η επέμβαση της Ουάσιγκτον κλιμακώνεται, επιδιώκοντας την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, τη μετατροπή της σε αμερικάνικη βάση στη ΝΑ Μεσόγειο. Απέναντι σε αυτές τις αμερικάνικες αλλά και τις ανάλογες αγγλικές επιδιώξεις πυροδοτούνται μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις και στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα.

Στη βάση αυτών των διεθνών όρων και των αναγκών που για τα συμφέροντά τους διαμορφώνουν, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, που ήδη από το 1947 (δόγμα Τρούμαν) βρίσκεται στον αστερισμό της αμερικανοκρατίας, ενώ από το 1959 διαμορφώνει όρους σύνδεσης με την υπό εξέλιξη τότε ΕΟΚ.

Στην Ελλάδα, όπου οι αστικές πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται κατακερματισμένες σε οξύτατα αντιμαχόμενα κόμματα και φατρίες και μέσα σε 2,5 χρόνια πέφτουν 9 κυβερνήσεις.

Κανελλόπουλος και Παπανδρέου χαιρετίζουν και ομνύουν στο δόγμα Τρούμαν. ΕΡΕ, Ενωση Κέντρου (Ε.Κ.) μαζί με το παλάτι και υπό την άμεση καθοδήγηση του Αμερικανού πρέσβη Τάλμποτ επιχειρούν όλες τις πιθανές μανούβρες για να διαμορφώσουν μια σταθερή πολιτική λύση.

Ομως ο λαός, που κουβαλάει το φορτίο της εποποιίας ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, που συγκρούστηκε με την 8ετία Καραμανλή (1955-63), που έζησε στο πετσί του την πολιτική της Ε.Κ., τη θεωρούμενη ως «φιλελεύθερη πτέρυγα» της μεγαλοαστικής τάξης, με την οποία οι Αμερικάνοι είχαν επιχειρήσει μετά τον Καραμανλή να ανανεώσουν το χρεοκοπημένο καθεστώς, βρίσκεται απέναντι τους!

Εχει αποκαλυφθεί πλατιά όλη η σαπίλα του καθεστώτος, η χρεοκοπία των κοινωνικών του στηριγμάτων και των πολιτικών τους εκφραστών αλλά και ο επαίσχυντος ρόλος των Αμερικάνων.

Ετσι ο λαός, αψηφώντας την άγρια τρομοκρατία, εκδηλώνει κατάσταση επαναστατικού αναβρασμού με μεγαλειώδεις και μαχητικές διαδηλώσεις στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Η δολοφονία του Πέτρουλα (21/7/65) είναι κορυφαία στιγμή αυτή της πάλης, που συγκλονίζει τη χώρα. Μια πάλη που έχει απέναντί της και την προδοτική πολιτική της ΕΔΑ, που όχι μόνο δεν δίνει αγωνιστικά, πολιτικά και οργανωτικά στηρίγματα στον λαϊκό ξεσηκωμό, αλλά συμπαρατάσσεται με την αντίδραση για να την εξευμενίσει!

Ανάμεσα στα άλλα προτείνει την αμνήστευση των υποθέσεων Περικλή και Ασπίδα, ενώ η πρότασή της των «5 σημείων» (Ιανουάριος 1966) είναι μνημείο υποταγής και αυταπατών και απέναντι στους Αμερικάνους και απέναντι στην ντόπια αντίδραση.

Με αυτά τα δεδομένα οι Αμερικάνοι έκριναν ως αναγκαία γι’ αυτούς επιλογή και κατάφεραν να επιβάλουν τη φασιστική χούντα. Ηταν άραγε αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη; Οχι βέβαια! Ο λαός είχε τη δύναμη να την αποτρέψει και να πάρει στα χέρια του τις τύχες της χώρας.

Αυτό που θέλουν να αθωώσουν οι οπαδοί του «μοιραίου και αναπόφευκτου» είναι η πολιτική της υποταγής και του συμβιβασμού. Και αυτό που θέλουν να αποκρύψουν και να εξοβελίσουν είναι η γραμμή που υπηρετεί και δίνει νίκες και προοπτική στα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα.

Η λαϊκή υπόθεση δεν τελείωσε και δεν τελειώνει! Και σήμερα μπορεί ο λαός μας να αντισταθεί στην άγρια καπιταλιστική επίθεση ενάντια στη φασιστικοποίηση που βάζει «κοινοβουλευτικό γύψο» στη λαϊκή πάλη. Και σήμερα μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε., και το «συνταγματικό της τόξο» μέσα στη χώρα.

Και σήμερα μπορεί να αγωνιστεί ο λαός μας, μαζί με όλους τους λαούς, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τους πολέμους που έφερε, τους ακόμα μεγαλύτερους που ετοιμάζει. Μπορεί και χρειάζεται. Και θα το κάνει.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο άνθρωπος βουλεύει και ο Θεός κελεύει!

0

"Ενα μικρό πασχαλινό αυγό", Σοβιετική αφίσα του 1920

Στις μέρες μας το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα γίνεται όλο και πιο ξένη, δηλαδή πιο εχθρική, δύναμη για τους λαούς και το λαό μας. Αυτό –ανάμεσα στα άλλα- ενισχύει το «μυστήριο» σχετικά με τις τύχες της ζωής και της προοπτικής της πολύ μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Δυναμώνει τις αντανακλάσεις στο κάτοπτρο της θρησκείας που δίνει τις δικές του «απαντήσεις» στο «μυστήριο». 

Αυτή η ενίσχυση δεν συμβαίνει τυχαία. Μια ματιά στην πλημμύρα των θρησκευτικών αναλύσεων (και) των ημερών  των κάθε είδους ΜΜΕ δείχνει πως για τις δυνάμεις του συστήματος αυτό το κάτοπτρο είναι απολύτως αναγκαίο!

Αλλά ωστόσο αυτή η ιδεαλιστική-μεταφυσική αντιμετώπιση του ερωτήματος για τη ζωή και την προοπτική των εργατών και των λαών έχει και την … «αντικειμενική», την «υλιστική» βάση της. Τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Αυτές που ορίζουν ως ξένο τον παραγωγό των μέσων παραγωγής από τα μέσα που ο ίδιος παράγει, είναι που στον κόσμο των ιδεών, παράγουν την ιδέα της θρησκείας. Την ιδέα δηλαδή πως είναι ξένος ο λαός με την τύχη του και την προοπτική του!   Αυτή τη βάση προσδιόριζε  ο Ένγκελς ως θεμέλιο στήριξης του θρησκευτικού κατόπτρου στο «Αντι-Ντίρινγκ» περίπου 150 χρόνια πριν:

«Ο άνθρωπος βουλεύει και ο Θεός (δηλαδή η ξένη κυριαρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής) κελεύει. Δεν αρκεί η γνώση και μόνο, ακόμα και αν ήταν πλατύτερη και βαθύτερη από αυτήν της αστικής οικονομίας, για να υποτάξει τις κοινωνικές δυνάμεις στην κυριαρχία της κοινωνίας. Για κάτι τέτοιο χρειάζεται πάνω από όλα μια κοινωνική πράξη. Όταν έχει συντελεστεί αυτή η πράξη, όταν η κοινωνία θα έχει απελευθερώσει τον εαυτό της και όλα τα μέλη της- καταλαμβάνοντας την ιδιοκτησία και διευθύνοντας όλα τα μέσα παραγωγής- από την υποδούλωση στην οποία τηρούνται σήμερα από τα μέσα παραγωγής, που παράγονται από τους ίδιους αλλά ορθώνονται μπροστά τους σαν μια πανίσχυρη ξένη δύναμη, όταν συνεπώς ο άνθρωπος δεν βουλεύει πια απλώς αλλά και κελεύει, μόνο τότε εξαφανίζεται η τελευταία ξένη δύναμη, η οποία τώρα εξακολουθεί να αντανακλάται στη θρησκεία και μαζί με αυτήν, εξαφανίζεται και η ίδια η θρησκευτική αντανάκλαση για τον απλό λόγο ότι δεν θα υπάρχει πια τίποτα για αντανάκλαση». 

Εν αρχή ην η πράξη λοιπόν, για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των ημερών! Η κοινωνική πράξη! Αυτή ανοίγει το δρόμο της απελευθέρωσης (και) από τα κάτοπτρα και τα κάθε είδους … τοτέμ! Σαν αυτή που έκανε ο λαός και η νεολαία στις 28 Φλεβάρη και σε μια σειρά άλλες περιπτώσεις του τελευταίου διαστήματος. Σε όλα αυτά επεδίωκε όχι μόνο να «βουλεύεται» αλλά και να «κελεύει». Χωρίς να περιμένει «Θείες λύσεις». Δείχνοντας έτσι πως το «μυστήριο» της κοινωνικής ζωής δεν είναι καθόλου «μυστήριο» γιατί οι όροι του διαμορφώνονται από τις -απολύτως εγκόσμιες- κοινωνικές δυνάμεις! 

Εκεί είμαστε λοιπόν! Αυτή την πράξη χρειάζεται να μάθουμε πιο καλά! Γιατί ο λαός θα επανέλθει ξανά και ξανά. Για τα δικά του χρόνια πολλά. Αυτά που δικαιούται, αυτά που θα κατακτήσει!  

Ν.Π.    

   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η συνάντηση στο Πάντειο και το μήνυμά της, του Νίκου Παπαβασιλείου*

0

 Λες και ήταν ίωση που περνά ή ατύχημα που μπορεί να αποφευχθεί. Ο λόγος για τα πρωτοσέλιδα και τις υποτιθέμενες αναλύσεις που διαπιστώνουν ότι η πρόταση Τραμπ στοχεύει στο «τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία»! Ξεχνούν φαίνεται πως δύο μήνες πριν είχαν γεμίσει τα παγκόσμια –έντυπα και ηλεκτρονικά- πρωτοσέλιδα με τους αντίθετους τίτλους. Αυτούς που προειδοποιούσαν – με αφορμή την «πυραυλική κρίση» στην Ουκρανία- για τον κίνδυνο ενός επερχόμενου παγκόσμιου πολέμου.

Τι έγινε λοιπόν; Πέρασε η «ίωση»; Αποφεύχθηκε το «ατύχημα»; Μπορούν οι λαοί να «κοιμούνται ήσυχοι» τώρα που «ήρθε ο νέος σερίφης»; Ή απλώς οι τωρινοί «καθησυχαστικοί» τίτλοι (μέχρι και «νέα Γιάλτα» ανακάλυψαν οι εμβριθείς αναλυτές και ξεσκολισμένοι αντικομμουνιστές…) απηχούν την ανάγκη να προσκυνηθεί το νέο αφεντικό, να βρει γραμμές προσαρμογής το ντόπιο πολιτικό προσωπικό στη νέα τακτική του Λευκού Οίκου;

Ο κίνδυνος και η προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου δεν είναι κάτι «περαστικό» ή «τυχαίο». Έχει βαθιές αιτίες μέσα στα σπλάχνα της κρίσης και των ανταγωνισμών του καπιταλιστικού –ιμπεριαλιστικού συστήματος. Είναι ανάγκη ενός συστήματος που σάπισε και χρειάζεται να μοιραστεί ξανά ο πλανήτης, για να κάνουν νέο κύκλο «ανάπτυξης-καταλήστευσης» οι «αγορές» του κεφαλαίου. Είναι ανάγκη της «μιας χούφτας» των ιμπεριαλιστών που «πολυπολικά» σήμερα μοιράζονται τον πλανήτη να ξεκαθαρίσουν το ποιος είναι ο αδιαμφισβήτητα πρώτος που θα αναλάβει το ρόλο της ατμομηχανής συνολικά για το καπιταλιστικό –ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αλλά αυτός ο ηγεμόνας /κυρίαρχος δεν μπορεί να αναδειχθεί με εμπορικούς, οικονομικούς, ενεργειακούς, ανταγωνισμούς. Δεν μπορεί να προκύψει από τους πολέμους των δασμών. Όλα αυτά φορτώνουν τους ανταγωνισμούς και τα αδιέξοδα όσο δεν λύνεται το γεωστρατηγικό ζήτημα. Όλα αυτά είναι βήματα για τον Πόλεμο.

Γι αυτό εξάλλου γέμισε ο πλανήτης από τα σημάδια των προετοιμασιών του. Από τον Αρκτικό κύκλο (με τις ΗΠΑ να θέλουν να αρπάξουν τη Γροιλανδία και να προσαρτήσουν τον Καναδά) ως τον Ινδικό-Ειρηνικό ωκεανό. Από την ξέχειλη από εξαθλίωση, ιμπεριαλιστικά όπλα και πραξικοπήματα Αφρική ως την όλο και πιο ταραγμένη και με πολλαπλές κρίσεις Λ.Αμερική. Από την καταματωμένη Μ. Ανατολή ως τα γεμάτα μπαρούτι Βαλκάνια.

Γι αυτό η κούρσα των εξοπλισμών και ιδιαίτερα της τριάδας ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα, είναι ιστορικά πρωτόγνωρη!

Με αυτό το παγκόσμιο φόντο και πλαίσιο το μόνο που δεν σκέφτεται και δεν επιδιώκει ο Τραμπ είναι «να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία» και να την «αφήσει» στη Ρωσία και στους Ευρωπαίους (που δεν τους βάζει ούτε στις διαπραγματεύσεις!) αφού λεηλατήσει τις σπάνιες γαίες και τον πλούτο της χώρας. Ούτε η… θεωρία της ίωσης δεν μπορεί να στηρίξει μια τέτοια διαστροφή της πραγματικότητας! Από το 2004 (για να μην πάμε στα παλιότερα) με την «πορτοκαλί επανάσταση» και την ανατροπή του φιλορώσου προέδρου Γιαννούκοβιτς όλοι οι πρόεδροι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού προωθούν με κάθε τρόπο το στόχο της κατάληψης της Ουκρανίας, ως βάση που θα επιτρέπει οι πυρηνικοί πύραυλοι των ΗΠΑ να χτυπήσουν τη Μόσχα χωρίς αυτή να προλάβει να απαντήσει! Τώρα που η Ρωσία κατέκτησε με πόλεμο το 20% των Ουκρανικών εδαφών και ισχυροποιεί τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις να «βγει» σε Βαλκάνια και Ευρώπη με προδιαγραφές παγκόσμιου παίκτη στο ιμπεριαλιστικό ταμπλό ο Τραμπ ..σαλπίζει υποχώρηση;

Ο Τραμπ είναι πρόεδρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού! Της πρώτης δηλαδή ιμπεριαλιστικής δύναμης στον κόσμο που επειδή αντιλαμβάνεται ότι οι ανταγωνιστές και οι αντίπαλοι την πλησιάζουν θα κάνει τα πάντα όχι μόνο για να μείνει πρώτη, αλλά για να είναι αυτή ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας. Είναι εγκληματική αφέλεια ή ολέθρια απάτη η «θεώρηση» που παρουσιάζει τη διοίκηση Τραμπ να στοχεύει σε «ειρηνικούς διακανονισμούς». Οι ΗΠΑ φύσει και θέση είναι στους πρωταγωνιστές της προετοιμασίας του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η πρόταση –ποιο σωστά το σχέδιο- Τραμπ για την Ουκρανία δεν είναι η λήξη του πολέμου. Είναι η αλλαγή των όρων του σύμφωνα με τις ανάγκες των ΗΠΑ. Ξεκινώντας από την επιδίωξη να σταματήσει η επέκταση των κατεχόμενων εδαφών από τη Ρωσία και φτάνοντας στο στόχο να μπει μέσα στην Ουκρανία μεγάλη («ειρηνευτική») στρατιωτική δύναμη της Δύσης.

Αν τα καταφέρει θα έχει πετύχει να λύσει το αδιέξοδο να πολεμούν οι ΗΠΑ την ιμπεριαλιστική Ρωσία μέσω «αντιπροσώπου», θα έχει διαμορφώσει άλλους όρους για τη συνέχιση του πολέμου.

Ωστόσο ήδη οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές –που καλούνται σε «επιστράτευση άνευ όρων» από τις ΗΠΑ- εκφράζουν τη δυσφορία τους, ενώ ο Λαβρόφ από το Ριάντ θύμισε σε διπλωματική γλώσσα πως η Ρωσία δεν συζητά ενδεχόμενο εγκατάστασης της Δύσης στην Ουκρανία είτε είναι ως μέλη του ΝΑΤΟ είτε ως ΕΕ και Ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Το σχέδιο Τραμπ συνεπώς συναντά και θα συναντά αντιρρήσεις και αρνήσεις. Το αν θα προκύψει και ποιος προσωρινός συμβιβασμός μέλλει να κριθεί στις διαπραγματεύσεις. Το βέβαιο είναι ότι αν προκύψει θα είναι προσωρινός. Επιπλέον θα μπορούσε να ειπωθεί πως το σχέδιο Τραμπ είναι και μια μορφή παραδοχής των προβλημάτων των ΗΠΑ. Αλλά επειδή οι «αυτοκρατορίες» δεν παραδίδονται, ούτε καταρρέουν, αν κάτι μπορεί να προεξοφληθεί είναι η κλιμάκωση των εντάσεων και των κινδύνων μετά το «διάλειμμα» των διαπραγματεύσεων και του προσωρινού συμβιβασμού. Αλλά και κατά τη διάρκεια αυτού του «διαλείμματος» μπορεί να χρειαστεί να επιδειχθεί η γνωστή τυχοδιωκτική ιμπεριαλιστική «πυγμή».

Δεν είναι ίωση λοιπόν, ούτε ατύχημα. Είναι αγιάτρευτη αρρώστια του καπιταλιστικού συστήματος στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, ο πόλεμος. Αυτή τη διέξοδο προετοιμάζουν οι εκμεταλλευτές και οι δυνάστες του πλανήτη.

Απέναντι σε αυτή την πορεία και ενάντια στους φορείς της χρειάζεται να υψώσουν Μέτωπο Πάλης οι εργάτες και οι λαοί του κόσμου. Παλεύοντας για τα δίκια τους και τη ζωή τους. Παλεύοντας για ένα δικό τους λεύτερο κόσμο.

Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει η Διεθνιστική Αντιιμπεριαλιστική Συνάντηση στο Πάντειο της 22-23 Φλεβάρη. Μια συνάντηση, που είναι, πρέπει να είναι, βήμα για να ανοίξει αυτή η αναγκαία πάλη. Μια συνάντηση που υποστηρίζει πως η «ανορθογραφία» του λαού της Παλαιστίνης που μάχεται και στέκεται όρθιος απέναντι σε όλους τους δυνάστες πρέπει και μπορεί να γίνει ο κανόνας των λαών της περιοχής και όλου του κόσμου! Γιατί αυτή είναι η πάλη που αξίζει και χρειάζεται για τη ζωή και το μέλλον των λαών.

*Στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ)

Αναδημοσίευση από Εφ.Συν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανάγκη του λαού μας και των λαών η Συνάντηση στις 22-23 Φλεβάρη

0

 Νίκος Παπαβασιλείου*

Η ορκωμοσία και η ομιλία Τραμπ, τα δεκάδες εκτελεστικά του διατάγματα της πρώτης ώρας της διοίκησής του, οι διακηρύξεις του για τον Παναμά, το Μεξικό, τη Γριλανδία, τον Καναδά ξεσήκωσαν δικαιολογημένα παγκόσμια αναστάτωση. Τα δημοσιογραφικά κλισέ («τέλος εποχής» κ.λπ.), οι ανήσυχες αναλύσεις, οι προβληματισμοί για τις εξελίξεις κατέκλυσαν τα ειδησεογραφικά μέσα.

Μόλις τον περασμένο Νοέμβρη, μετά την εκτόξευση των αμερικανικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς από την Ουκρανία στη Ρωσία και την απάντηση της δεύτερης με τον υπερηχητικό πύραυλο «Ορέσνικ» στην Ντνίπρο της Ουκρανίας, είχε επικρατήσει μια ανάλογη κατάσταση. Οι τίτλοι των ναυαρχίδων της παγκόσμιας -ηλεκτρονικής και έντυπης- ειδησεογραφίας μιλούσαν ευθέως όχι απλώς για «αχαρτογράφητα νερά», αλλά για τον κίνδυνο ενός επερχόμενου Γ' Παγκόσμιου Πολέμου.

Το δίμηνο ανάμεσα στον Νοέμβρη και την ορκωμοσία Τραμπ ήταν καθημερινά γεμάτο με γεγονότα και εξελίξεις. Πιο «χαμηλής» κλίμακας από την πυραυλική κρίση του Νοέμβρη και λιγότερο «κεντρικά» από τις εξαγγελίες Τραμπ, αλλά ωστόσο μεγάλου βάρους και οπωσδήποτε ενταγμένα στην ίδια τροχιά. Την τροχιά της κρίσης και των άγριων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που αναζητούν διέξοδο σε έναν «άλλο κόσμο». Σε μια άλλη μοιρασιά του κόσμου. Γιατί η «πολυπολικότητα» και η αμφισβήτηση για το αν ο «πρώτος» (ΗΠΑ) είναι αρκετά πρώτος και για το ποια θέση έχουν οι άλλοι μπλοκάρει το σύστημα του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Γι' αυτό δυνάστες και κυρίαρχοι αναζητούν τη λύση εκεί που πάντα την αναζητούσε αυτό το σύστημα. Στον πόλεμο. Στον μεγάλο πόλεμο που θα μοιράσει ξανά ολόκληρο τον κόσμο.

Σε κάθε περίπτωση, όπως και να αντιλαμβάνεται ο καθένας τις εξελίξεις, το αίμα, η αγριότητα, η εξαθλίωση των λαών είναι τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία τους. Και όπως και αν τα εκτιμήσει κανείς, είναι επίσης αναμφίβολο πως η κατάσταση αυτή διαρκώς φορτώνει. Το ερώτημα συνεπώς είναι «τι περιμένουμε;» Το νέο μεγάλο γεγονός που θα προκαλέσει την επόμενη πλημμυρίδα παγκόσμιων τίτλων που θα «ενημερώνουν» για την πολεμική τροχιά των εξελίξεων στον πλανήτη;

Αντιιμπεριαλιστική Αντιπολεμική Διεθνιστική Συνάντηση είναι ο τίτλος των πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνει το ΚΚΕ(μ-λ) στις 22-23 Φλεβάρη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η «Συνάντηση» είναι η πρώτη βασική ανάγκη, η πρώτη έλλειψη που χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε. Γιατί είναι αδιανόητο οι λαοί και οι εργάτες, που είναι ήδη θύματα με πολλούς τρόπους των εξελίξεων, να μη συζητούν για αυτές, να μην αποφασίζουν να παλέψουν ενάντια σε αυτές.

Ο πλανήτης δεν «ανήκει» στους δυνάστες και στους κυρίαρχους. Οι λαοί και οι εργάτες δεν είναι «ένοικοι» του πλανήτη και αναλώσιμοι στα συμφέροντα των «ιδιοκτητών» του. Δεν μπορεί να είναι θεατές στη βαρβαρότητα που προετοιμάζει τον μεγάλο όλεθρο. Δεν μπορεί να παρακολουθούν τις απαντήσεις και τις ανταπαντήσεις που κλιμακώνουν τους κινδύνους και να εύχονται τη νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς σε ένα σφαγείο των δικαιωμάτων τους και της ζωής τους. Οι εργάτες και οι λαοί χρειάζονται και μπορούν να κερδίσουν τον δικό τους λεύτερο κόσμο!

Γι' αυτό η «Συνάντηση» δεν στοιχίζεται πίσω από κανέναν δυνάστη και εκμεταλλευτή. Είναι ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστή, σε κάθε «προστάτη» και ενάντια στον άδικο πόλεμο των ανταγωνισμών τους. Είναι με τους λαούς και τα δίκια τους, επιδιώκει να αναδείξει τις αστείρευτες δυνάμεις που έχει η ενότητα της κοινής πάλης τους. Γι' αυτό είναι διεθνιστική και φιλοξενεί κόμματα και οργανώσεις από την Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη.

Να «υποδεχτούμε» λοιπόν μαζικά και αγωνιστικά αυτές τις δυνάμεις και να «συναντηθεί» ο λαός και η νεολαία της χώρας μας με τους λαούς αυτών των χωρών! Να ανταλλάξουμε εκτιμήσεις και προτάσεις πάλης, να συνδέσουμε την προοπτική μας με την αισιοδοξία και τη δύναμη του κοινού αγώνα. Να τραγουδήσουμε και να γιορτάσουμε όλοι μαζί με την πεποίθηση πως αυτό το βήμα μπορεί να είναι ένα σπουδαίο βήμα. Για τη συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας που είναι προπύργιο των μεγάλων φονιάδων του πλανήτη. Για το Μέτωπο Πάλης των Λαών, που είναι ανάγκη ζωής των εργατικών-λαϊκών μαζών παντού στον κόσμο.

* Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

από https://www.efsyn.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | 6+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για τις ευρωεκλογές (podcast)

0

 Στο podcast συμμετέχει με τις απαντήσεις του ο Νίκος Παπαβασιλείου στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ). Στις ευρωεκλογές της 9ης Ιούνη κάνουμε αποχή!

Δείτε εδώ το τετρασέλιδο του ΚΚΕ(μ-λ): τετρασέλιδο Αποχή από τις ευρωκάλπες

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιος –και πώς– θα λύσει το Παλαιστινιακό ζήτημα - Άρθρο του Νίκου Παπαβασιλείου στην ΕΦΣΥΝ

0

 

Ποιος –και πώς– θα λύσει το Παλαιστινιακό ζήτημα;

Νίκος Παπαβασιλείου*

Mε το αίμα χιλιάδων παιδιών, γυναικών και ανδρών, με απερίγραπτες καταστροφές και ανείπωτη ισραηλινή βαρβαρότητα το Παλαιστινιακό ζήτημα αναδείχτηκε ξανά όλο το τελευταίο διάστημα ως ένα μεγάλο ζήτημα της εποχής μας. Δεν μπορεί να περάσει «στα ψιλά» καθώς τροφοδοτεί κύματα οργής και αλληλεγγύης των λαών στον δίκαιο παλαιστινιακό αγώνα. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται στο επίκεντρο της μεγάλης πολεμικής φωτιάς με την οποία οι ιμπεριαλιστές απειλούν ολόκληρη την περιοχή της Μ. Ανατολής.

Γι’ αυτούς τους λόγους όλοι υποχρεώνονται να «πάρουν θέση», να καμώνονται πως «έχουν θέση επίλυσης» του Παλαιστινιακού ζητήματος. Είναι οπωσδήποτε αξιοπρόσεχτο ότι μια σειρά δυνάμεις, από ιμπεριαλιστικές έως εξαρτημένες χώρες και από αντιδραστικά καθεστώτα και κόμματα έως δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και στο κίνημα συμπίπτουν στην ίδια θέση «επίλυσης» του Παλαιστινιακού ζητήματος! Αυτή η σύμπτωση έχει βέβαια τις ερμηνείες της που αφορούν κυρίως τα «πλεονεκτήματα» πολλών όψεων που έχει η συγκεκριμένη θέση και μπορεί έτσι να εξυπηρετεί τις πιο διαφορετικές ανάγκες αυτής της μεγάλης ποικιλίας των δυνάμεων που την προβάλλουν. 

«Στα σύνορα του 1967…»

Η θέση αυτή είναι βέβαια η γνωστή διατύπωση που ζητά και προτείνει αναγνώριση «παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ». Είναι  «κυρίαρχη» (όσον αφορά τη συζήτηση για το ζήτημα) διεθνώς αλλά και στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αυτή είναι η –επίσημη- θέση της ΕΕ, με το Ευρωκοινοβούλιο να την προβάλλει στα κείμενά του.(1) Αλλά βέβαια είναι και η θέση τής –ξεπουλημένης- Παλαιστινιακής Αρχής (Αμπάς), όπως και της Χαμάς, η οποία ωστόσο «αρνείται» την «ταυτόχρονη αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ»!(2) Επίσης με αυτή τη γραμμή των «δύο κρατών» Ρωσία και Κίνα χειρίζονται τις αντιθέσεις τους με τις ΗΠΑ και τις επιδιώξεις τους να αποκτήσουν-διευρύνουν τα ερείσματά τους στην περιοχή. 

Από εκεί και πέρα υπάρχει μια ολόκληρη γκάμα δυνάμεων που υποστηρίζουν τη θέση «στα σύνορα του 1967». Από τον Ερντογάν έως την ελληνική Βουλή που ομόφωνα το Δεκέμβρη του 2015 ψήφισε τη θέση αυτή! Αλλά και τώρα εν μέσω της σφαγής στελέχη της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ επικαλούνται τη θέση αυτή. Ένθερμος υποστηρικτής της θέσης αυτής είναι και η ηγεσία του ΚΚΕ που όλο το τελευταίο διάστημα επικαλείται την απόφαση της Βουλής του 2015 ως «επιχείρημα» υπέρ της θέσης αυτής! Ταυτόχρονα η ηγεσία αυτή υποτίθεται ότι κατακεραυνώνει την κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα κόμματα του συστήματος που συντάσσονται με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και με τους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές! Τη θέση αυτή για «τα σύνορα του 1967» (και την πολιτική τής ηγεσίας του ΚΚΕ…) ακολουθούν και μια σειρά δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου. 

Υπόβαθρο και κυρίως νομιμοποιητική βάση υποστήριξης της θέσης αυτής είναι οι σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ, αρχής γενομένης της απόφασης 181 του 1947. Από εκεί και μετά ο «Ριζοσπάστης» της 27-29/10/23 μετρά 684 ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ που δίνουν την περιβόητη «διεθνή νομιμότητα» στην πρόταση για «παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967».(3) Δηλαδή όσο πιο «αριστερά» μετακινούμαστε στο φάσμα των υποστηρικτών της θέσης για τα «σύνορα του 1967» τόσο περισσότερο αυξάνονται οι επικλήσεις στην απάτη του «διεθνούς δικαίου»!

Τι σημαίνει

Η θέση αυτή καθεαυτή για μας είναι προφανές τι σημαίνει. Ξεκινώντας από το 1967 αποδέχεται την κατοχή, τους εποικισμούς και τον προσφυγικό ξεριζωμό που μέχρι τότε είχε επιβάλει το Ισραήλ, αλλά ταυτόχρονα και κυρίως αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ. Αναγνωρίζει δηλαδή το κράτος που φυτεύτηκε στην περιοχή από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ως όργανό του και στην υπηρεσία του για το στόχο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή. Αυτές είναι οι «γενετικές προδιαγραφές» αυτού του κράτους, μόνο ως κράτος-δολοφόνος των Παλαιστινίων και όλων των Αράβων μπορεί να υπάρχει. Και όσον αφορά το καθεαυτό παλαιστινιακό ζήτημα, το κράτος του Ισραήλ μόνο ως αρνητής του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού για ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα μπορεί να υπάρχει. Αυτό δεν είναι δική μας εκτίμηση, είναι η αιματηρή πραγματικότητα όλων αυτών των δεκαετιών! 

Μια πραγματικότητα που υπογραμμίστηκε πολύ έντονα όλα τα λίγα τελευταία χρόνια από τις αποφάσεις και τις πολιτικές όχι μόνο του Ισραήλ αλλά πριν από όλα του μεγάλου αφεντικού τους, δηλαδή των ΗΠΑ. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως επίσημης πρωτεύουσας του Ισραήλ (απόφαση Τραμπ, Δεκέμβρης 2017) και η μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ το Μάη του 2018 αυτόν ακριβώς το στόχο αποκαλύπτουν και υπηρετούν. Την «τελική λύση», την «κατάργηση» του παλαιστινιακού ζητήματος! Ακόμα περισσότερο σε αναφορά με αυτόν τον στόχο ήταν και είναι η προώθηση των συμφωνιών του Αβραάμ, πολιτική που ξεκίνησε από την προεδρία Τραμπ και συνεχίστηκε από τον Μπάιντεν. 

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι δείχνει το γεγονός ότι οι έποικοι στη Δυτική Όχθη από την προδοτική συμφωνία του Όσλο το 1993 μέχρι σήμερα έφτασαν από 115.000 στις 750.000, δηλαδή επταπλασιάστηκαν; Τι δείχνει η τωρινή θηριωδία του σιωνιστικού κράτους που δολοφονεί μαζικά καθημερινά και με κάθε τρόπο (βομβαρδισμοί, κόψιμο νερού, τροφής, καυσίμων κοκ) τους Παλαιστινίους στη Λωρίδα της Γάζας; 

Όλα αυτά ένα και μόνο δείχνουν: Το κράτος του Ισραήλ δεν μπορεί να υπάρξει έχοντας δίπλα του ένα παλαιστινιακό κράτος. Και αυτό δεν μπορεί να το ανεχτεί όχι μόνο το κράτος του Ισραήλ, αλλά πριν από όλα οι ΗΠΑ που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να δεχθούν να χάσουν τον υπερεξοπλισμένο χωροφύλακά τους στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Αυτό δεν το διαπραγματεύονται με κανέναν και για κανέναν λόγο! Δεν το έκαναν τα πολλά προηγούμενα χρόνια. Χίλιες φορές περισσότερο δεν θα το κάνουν σήμερα με δοσμένη τη σχετική τους υποχώρηση έναντι αντιπάλων και συμμάχων, με δοσμένη την υποχώρησή τους στην περιοχή της Μ. Ανατολής (Συρία) και την αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν, με δοσμένο το ουκρανικό μέτωπο και τη στρατηγική βαρύτητα που αυτό έχει στις επιδιώξεις τους για παγκόσμια ηγεμονία/κυριαρχία!

Δεν παραβλέπουμε την αναζωπύρωση της συζήτησης σχετικά με τη γραμμή των «δύο κρατών» που υπάρχει όχι μόνο από Ρωσία και Κίνα αλλά και εντός κυρίαρχων δυνάμεων στις ΗΠΑ με βάση την οποία προβλέπεται-εκτιμάται και η αποπομπή Νετανιάχου. Οι διεργασίες αυτές δεν αποτελούν τίποτε άλλο από μια ακόμα προσπάθεια αποπροσανατολισμού, αναστολής και κατάπνιξης των αγωνιστικών διεργασιών που αναπτύσσονται μέσα στον παλαιστινιακό λαό. Και είμαστε βέβαιοι ότι αν οι διεργασίες αυτές πρόκειται να έχουν κάποιο αποκρυστάλλωμα, αυτό δεν θα είναι τίποτε άλλο από μια νέα εκδοχή ενός κράτους Μπαντουστάν, μια επανέκδοση του χρεοκοπημένου καθεστώτος της Παλαιστινιακής Αρχής που θα εξυπηρετεί τους συνολικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ.  

Συνεπώς ο «συμβιβασμός» που προτείνει η θέση «στα σύνορα του 1967» είναι μια ουτοπία! Μια ψευτιά! Τέτοιος συμβιβασμός δεν πρόκειται να υπάρξει! Δεν πρόκειται να υπάρξει μια «ειρηνευτική διαδικασία» που με τη βούλα του ΟΗΕ (δηλαδή, εκτός των άλλων, με τη σύμφωνη γνώμη και των ΗΠΑ) θα «ανακηρύξει» ένα κάποιο παλαιστινιακό κράτος.

Πού στοχεύει

Οι  λεγόμενες «εμβληματικές» αποφάσεις του ΟΗΕ των προηγούμενων δεκαετιών που ζητούν την «απόσυρση του Ισραήλ από τα κατεχόμενα αραβικά εδάφη» προέκυψαν στη βάση ενός άλλου ενδοϊμπεριαλιστικού συσχετισμού. Χρησιμοποιήθηκαν σαν εργαλείο καθυπόταξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων και της πάλης των λαών, και βέβαια δεν εφαρμόστηκαν! Σήμερα οι επικλήσεις αυτών των αποφάσεων το μόνο στόχο που έχουν ή υπηρετούν είναι να παρουσιάσουν στον παλαιστινιακό λαό και στους λαούς μια χίμαιρα, μια ολέθρια για τα συμφέροντα των λαών ψευτιά.

Αυτή ακριβώς είναι και η κύρια και βασική αξία χρήσης αυτής της θέσης για «τα σύνορα του 1967»: Αφού το παλαιστινιακό ζήτημα «μπορεί να λυθεί με ειρηνευτική διαδικασία στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ», «δεν υπάρχει κανένας λόγος» για μαζικό λαϊκό ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα! Με άλλα λόγια, η θέση αυτή είναι η πολιτική βάση της άρνησης-απαγόρευσης του αγώνα που απαιτείται. Αυτή τη βάση χρειάζονται οι ποικίλες δυνάμεις που υποστηρίζουν αυτή τη θέση και εννοείται η καθεμιά για τα δικά της συμφέροντα, για τους δικούς της σκοπούς και στόχους. 

Και βέβαια η θέση αυτή έχει και το πλεονέκτημα της ανάδειξης μιας «ευαισθησίας» που είναι χρήσιμη ή/και αναγκαία. Είναι χρήσιμη, λόγου χάρη, στην ΕΕ -που έχει τις μεγαλύτερες εμπορικές συναλλαγές με το Ισραήλ- για να διαμορφώνει διαύλους και με τη Χαμάς και να αναζητά ρόλο εντός των Κατεχομένων για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης. Είναι χρήσιμη ακόμα και για τις ΗΠΑ που κύκλοι τους την περιφέρουν ως ενδεχόμενο με στόχο τον έλεγχο των εξελίξεων και των αραβικών μαζών. Οπωσδήποτε είναι χρήσιμη και αναγκαία για δυνάμεις σαν την ξεπουλημένη Παλαιστινιακή Αρχή που γαντζώνεται σε αυτή τη χοντροκομμένη ψευτιά για να διασώσει τον εαυτό της απέναντι στη μεγάλη οργή που συσσωρεύει ο λαός που υποτίθεται ότι εκφράζει και υπηρετεί.

Βεβαίως σε συνθήκες όπως οι τωρινές η «ευαισθησία» πάει στην άκρη και η άρνηση-απαγόρευση του δικαιώματος στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού αποκαλύπτεται με τον πιο ωμό τρόπο. Γίνεται θηριωδία στα Κατεχόμενα και κατάπλους αμερικάνικων αεροπλανοφόρων στην περιοχή. Γίνεται νέα αμερικάνικη βάση στην Ελλάδα (Ελευσίνα) και καταψήφιση από την κυβέρνηση στον ΟΗΕ ακόμα και της λεγόμενης ανθρωπιστικής εκεχειρίας. Γίνονται διώξεις και  φασιστικές απαγορεύσεις ενάντια σε κάθε φωνή αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους σε όλη την «πολιτισμένη» Δύση.

Και είναι σε αυτές τις συνθήκες που η ηγεσία του ΚΚΕ, παρόλο που έχει ανάγκη να μη φανεί ότι είναι ένθερμος υποστηρικτής της απαγόρευσης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων, δεν διστάζει να αποκαλύψει τη στήριξή της στις «ειρηνευτικές διαδικασίες»: «Οι γνωστές συμφωνίες του Όσλο το 1993 και το ’95 όπου η ηγεσία της ΟΑΠ αναγνώριζε το Ισραήλ, το οποίο με τη σειρά του, επίσης, την αναγνώριζε ως εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού, σηματοδότησε την μερική αποχώρηση του Ισραήλ από τη Λωρίδα της Γάζας, με τον ισραηλινό στρατό να παραμένει υπεύθυνος της ασφάλειας της περιοχής, ενώ σηματοδοτούσε και την πρόθεση του Ισραήλ να χιμήξει με εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, επικαλούμενο “την προστασία τους”. Η δε επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες. Το ΚΚΕ είχε εκφράσει τότε την εναντίωσή του, όχι γιατί αντιτασσόταν στην ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού, αλλά επειδή ήταν προφανές ότι καμία “ειρηνευτική διαδικασία” δεν θα μπορούσε να έχει επιτυχή και δίκαιη κατάληξη όταν δεν εμπεριέχει καμία πρόβλεψη για όλα τα μεγάλα ζητήματα».(4)

Υπόθεση του λαού!

Η επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος προσδιορίζεται από το σύνθημα των ίδιων των παλαιστινίων αγωνιστών στις διαδηλώσεις όλων αυτών των ημερών: «Λεύτερη Παλαιστίνη  από τον Ιορδάνη ποταμό ώς τη Μεσόγειο Θάλασσα!» Αυτή η επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος είναι αποκλειστικά υπόθεση της πάλης του παλαιστινιακού λαού και της αλληλεγγύης όλων των λαών της περιοχής! Αυτή η πάλη δεν είναι ένα «διαπραγματευτικό χαρτί» που θα χρησιμοποιηθεί στα τραπέζια των «ειρηνευτικών διαδικασιών» των ιμπεριαλιστών. Είναι η δύναμη που θα αναμετρηθεί με τις δυνάμεις κατοχής, με τον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Για αυτό απαιτείται να συγκροτηθεί σε μαζικό ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα! 

Ο βαρύς φόρος αίματος που πληρώνει τούτες τις μέρες ο παλαιστινιακός λαός και η αντίστασή του χρεώνεται βέβαια στη θηριωδία του σιωνισμού-ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα, είναι βέβαιο πως ενισχύει μέσα στις γραμμές τής παλαιστινιακής αντίστασης τους αναγκαίους υποκειμενικούς πολιτικούς όρους για να ξεπεραστεί η απαγόρευση της απαιτούμενης πάλης, για να ξεπεραστούν οι ψεύτικοι φίλοι, η γραμμή της συνθηκολόγησης και της υποταγής που είναι συνένοχη στο έγκλημα. 

Τα διδάγματα που απλόχερα προσφέρει σε όλους τους λαούς η ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση είναι πολύτιμα! Όπως δεν «τελειώνει» ο παλαιστινιακός λαός μέσα στα τείχη που του έχτισαν οι σιωνιστές και οι ιμπεριαλιστές, έτσι δεν «τελειώνει» η ιστορία των εργατών και των λαών μέσα στα «τείχη» της σήψης και της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Η Ιστορία του προλεταριάτου και των λαών αρχίζει έξω από αυτά τα «τείχη». Γι’ αυτό πρέπει και μπορεί να τα γκρεμίσει η πάλη τους που συγκροτείται και αναπτύσσεται με τη γραμμή της αναμέτρησης!    

1. https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-8-2015-0318_EL.pdf

2. https://www.cnn.gr/kosmos/story/78944/istoriki-allagi-stasis-apo-tin-xamas-nai-se-palaistiniako-kratos-sta-synora-toy-1967

3. https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=27/10/2023&id=19505&pageNo=11

4. https://www.902.gr/eidisi/politiki/345493/k-papadakis-enonoyme-ti-foni-mas-me-sygklonistiko-pagkosmio-kyma-allileggyis

*στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

Αναδημοσίευση απο efsyn.gr 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25η Ιούνη: το… τέλος της Ιστορίας;

0

Νίκος Παπαβασιλείου*

Μέχρι και τη δομή και τη διάταξη των υπουργείων του αναγγέλλει «χωρίς αλαζονεία» ο Μητσοτάκης για την επομένη των εκλογών. Εξάλλου, η πολιτική τους έχει προαναγγελθεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για αυτό που βρίσκεται μπροστά μας. Η «μεγάλη αυτοδυναμία» είναι αναγκαία. Την «ευλόγησε» και ο Ομπάμα παρουσία του πρέσβη. Είναι αναγκαίος όρος διαχείρισης για όσα επιτάσσουν τα συμφέροντα των ξένων αφεντικών της χώρας. Και με αυτά τα συμφέροντα «πάνε πακέτο» και τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης της χώρας. Η οποία χωρίς τα ξένα αφεντικά απλώς δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να αναπαραγάγει την εξουσία της, να τροφοδοτεί τον παρασιτισμό της, να περιθάλπει τον τυχοδιωκτισμό της. Γι’ αυτό εξάλλου στην «ευλογία» Ομπάμα παρευρέθηκε και ο Τσίπρας. Πώς αλλιώς θα ισχυρίζεται και θα διεκδικεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «κόμμα εξουσίας» αυτής της άρχουσας τάξης;

Η άγρια επίθεση στο λαό είναι συνεπώς δεδομένη. Ήταν δεδομένη και πριν από τις εκλογές του Μάη. Ωστόσο το μεγάλο αυτό και κρίσιμο για τους όρους ζωής του λαού ζήτημα γίνεται «ανυπέρβλητο» αν πάρουμε τοις μετρητοίς την προεκλογική φιλολογία που αναπτύσσεται «αριστερά» της ΝΔ. Μια φιλολογία πλούσια σε εκδοχές εναντίωσης στην «παντοδυναμία της ΝΔ». Μια φιλολογία ιδιαίτερα ευρηματική σε κοινοβουλευτικά κόλπα που θα περιορίσουν αυτή την «παντοδυναμία». Μια φιλολογία που ξεκινά από τον εκβιασμό ότι κάθε ψήφος είναι «υπέρ της ΝΔ» όταν δεν πηγαίνει στην κάλπη υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ (ή ανάλογα του ΠΑΣΟΚ) και φτάνει στην «100% εγγυημένη αντιπολίτευση» της ηγεσίας του ΚΚΕ αν αυτή η ψήφος πάει εκεί. Κάπου «ανάμεσα» σε αυτές τις «σωτηρίες» για το λαό βρίσκεται και η ψήφος υπέρ του ΜέΡΑ25 ή υπέρ της Πλεύσης…

Αυτή η ποικιλία… προστατών του λαού από την «παντοδυναμία της ΝΔ» έχει έναν κοινό παρονομαστή. Υπάρχουν τα κοινοβουλευτικά κόλπα, οι εκλογικοί εκβιασμοί τού καθενός από αυτούς για την 25η Ιούνη. Εκεί «τελειώνει η Ιστορία». Από την επομένη των εκλογών ο λαός έχει «διαγραφεί», έχει «καταργηθεί». Ως εκ τούτου, αν τα (αντιτιθέμενα) εκλογικά κόλπα δεν πετύχουν, αν προκύψει η (μεγάλη ή μεγαλύτερη) αυτοδυναμία της ΝΔ, ο λαός θα είναι «έρμαιο» της άγριας επίθεσης!

Στις εκλογές κρίνεται ποιος θα είναι ο διαχειριστής, ο βασικός φορέας της άγριας επίθεσης. Από την επομένη των εκλογών, η οργάνωση, η αντίσταση λαού και νεολαίας θα κρίνει τις εξελίξεις στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στο πεδίο των μαζικών αγώνων, που είναι το μόνο στο οποίο ο λαός μπορεί να αποκρούσει την επίθεση. Να αποσπάσει νίκες και κατακτήσεις.

Αυτό το ξέρουν τα επιτελεία της ΝΔ, που ήδη φροντίζουν με τα πρόστιμα που επιδιώκουν να απαγορεύσουν την πολιτική αφίσα να επιβάλουν τους πιο αντιδραστικούς όρους στην υπόθεση της μετεκλογικής πάλης. Το ξέρουν και όσοι προβάλλουν κοινοβουλευτικά κόλπα για να περιορίσουν την αυτοδυναμία της ΝΔ. Το ξέρουν και είτε δεν λένε κουβέντα για τα πρόστιμα, είτε αποφεύγουν επίμονα να τα αρνηθούν, να δεσμευτούν ότι δεν θα τα πληρώσουν, ότι θα παλέψουν για την κατάργηση της αντιδραστικής απαγόρευσης.

Τα κοινοβουλευτικά κόλπα των αστικών κομμάτων και των δυνάμεων του συμβιβασμού δεν ανταγωνίζονται την αυτοδυναμία της ΝΔ. Τη συμπληρώνουν πολιτικά γιατί ανακηρύττουν «παντοδύναμη» την επίθεση που έρχεται και «ηττημένο» το λαό.

Το ΚΚΕ(μ-λ) είναι απέναντι στην τελεολογία των εκλογών. Απέναντι στις αυταπάτες που θέλουν να πείσουν το λαό ότι ο ρόλος του εξαντλείται την 25η του Ιούνη! Γι’ αυτό στις εκλογές προβάλλει το σύνθημα της επόμενης μέρας: «Στο δρόμο, λαέ, μπορείς να τους νικήσεις». Γι’ αυτό απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα στους αγωνιστές της Αριστεράς και του κινήματος να αρνηθούν την υποταγή σε όλα τα κάλπικα δεξιά και «αριστερά» εκλογικά διλήμματα, να αρνηθούν το τσουβάλιασμα με διάφορες μη αγωνιστικές πολιτικές ή απολίτικες λογικές που έχει η επιλογή του λευκού/άκυρου/αποχής. Να στηρίξουν και στην κάλπη τη γραμμή της Κοινής Δράσης και του Συντονισμού που το ΚΚΕ(μ-λ) προβάλλει. Τη γραμμή που επιδιώκει να ενισχύσει το ρεύμα αντίστασης που ήδη εκδηλώνεται μέσα στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία.

Το γεγονός ότι αυτή η γραμμή δέχεται απανωτά πρόστιμα για τις αφίσες της, συγκεντρώνει την προτίμηση των φασιστικών επιδρομών στα περίπτερα και τα εκλογικά υλικά της είναι ένα μέτρο της δύναμής της, της σημασίας που έχει για την υπόθεση της λαϊκής πάλης.

Σε κάθε περίπτωση, ούτε τα εκλογικά κόλπα ούτε οι αντιδραστικές απαγορεύσεις και οι φασιστικοί τραμπουκισμοί δεν μπορούν και δεν πρόκειται να «καταργήσουν» το λαό. Θα τον βρουν μπροστά τους την επομένη των εκλογών, να ανοίγει μια νέα σελίδα της πάλης του!

*Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

https://www.efsyn.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανιχνεύεται κιόλας η σύγκρουση της επόμενης μέρας" του Νίκου Παπαβασιλείου, στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ)

0

 

Την ώρα που η βαρβαρότητα παρελαύνει προεκλογικά με το στόμφο της «φυσικής αλήθειας»...

Ανιχνεύεται κιόλας η σύγκρουση της επόμενης μέρας

Του Νίκου Παπαβασιλείου, στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ)

Τα εξαπτέρυγα της βαρβαρότητας (που τάχα «διαγράφονται») δεν ξεπηδούν τυχαία από τις γραμμές του επίσημου αστικού πολιτικού προσωπικού. Η φόρα του κυνισμού τους έχει τη φορά της γραμμής των κομμάτων τους, της γραμμής του συστήματος που υπηρετούν. Μια γραμμή που και στην επίσημη εκδοχή της (μπορεί κάπως πιο... εμπεριστατωμένα) την ίδια βαρβαρότητα προβάλλει.

Τι είναι η «κοστολόγηση», που αναδείχτηκε σε «σημαία υπευθυνότητας» και βασικό πεδίο προεκλογικού ανταγωνισμού των ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ; Είναι το κρεβάτι του Προκρούστη, φτιαγμένο σύμφωνα με το πλαίσιο των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ. Σε αυτό το κρεβάτι -λένε τα κόμματα της άρχουσας τάξης- πρέπει να κόβονται διαρκώς τα δικαιώματα στη δουλειά και στη ζωή του λαού και της νεολαίας. Τα δικαιώματα που «δεν χωράνε» στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης που παραδέρνει σε κρίση και αξεπέραστα αδιέξοδα.

Πώς μας «εξηγείται» ο πνιγμός εκατοντάδων παιδιών, γυναικών, ανδρών στην Πύλο; Η πρώτη γραμμή «ερμηνειών» καταρρέει γρήγορα. Οι υποκρισίες και οι ψευτιές, που προσπαθούν να τα κρύψουν όλα πίσω από το ρόλο των διακινητών, οι άθλιες «αντιπαραθέσεις» για τη «νομιμότητα και τη δυνατότητα» μιας επιχείρησης διάσωσης εξαντλούνται με την εκφώνησή τους. Και τότε επιστρατεύεται το βαρύ πυροβολικό των επιχειρημάτων των απολογητών του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος: «Η Δύση δεν μπορεί να υποδεχθεί και να ταΐσει τα εκατοντάδες εκατομμύρια των ξεριζωμένων».

Ποιος ρήμαξε με πολεμικές επεμβάσεις και λεηλασία τις χώρες αυτών των εκατοντάδων εκατομμυρίων; Πού οδηγούν τον πλανήτη οι «ιδιοκτήτες» του που ανταγωνίζονται για την κυριαρχία; Τι θα γίνουν αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων που διαρκώς αυξάνονται; Γιατί να μην έχουν όλοι οι λαοί τις δικές τους ανεξάρτητες πατρίδες; Τη δικιά τους κοινωνική λευτεριά και προκοπή;

Αυτά τα ερωτήματα είναι εκτός της προεκλογικής και μετεκλογικής πολιτικής νομιμότητας. Αυτό που πρέπει να εμπεδωθεί από το λαό είναι ένα και μόνο: «Δεν χωράνε»! Επιπλέον, είναι «ασύμμετρη απειλή», όπως ομόθυμα διακήρυξαν όλες οι πτέρυγες της Βουλής το 2020, δίνοντας κι άλλο αέρα στον φασιστικό και ακροδεξιό συρφετό! Όπως, εξάλλου, «δεν χωράνε» στη χώρα μας εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και μισο-εργαζόμενοι, άλλοι τόσοι ξεκληρισμένοι φτωχομεσαίοι αγρότες, άλλοι τόσοι νέοι και νέες που διώχνονται από τα σχολειά, από τις σπουδές, από τη χώρα.

Αυτή η βαρβαρότητα παρελαύνει προεκλογικά γυμνή στις οθόνες και στο διαδίκτυο έχοντας το στόμφο της «φυσικής αλήθειας». Θέλουν να πείσουν το λαό ότι τους ανήκει, ότι είναι αιώνιος σκλάβος σε έναν κόσμο που δεν χωρά τη ζωή του με δικαιώματα!

Κι όταν αυτή η πίεση φτάνει σε ένα πρώτο κόμπο, ανοίγει η «δημοκρατική συζήτηση»: Πείτε μας με ποιες πολιτικές μπορούμε να εξορθολογίσουμε αυτόν τον κόσμο, αυτό το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης! Πείτε μας προτάσεις να είναι λαός και νεολαία στο κρεβάτι του Προκρούστη, αλλά να μην τους κακοφαίνεται! ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και άλλοι πρόθυμοι, σπεύδουν, αλλά δεν μπορούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Κάθε «διαφοροποίησή» τους αναδείχνεται σε ομολογία αποδοχής της βαρβαρότητας.

Ο κόμπος μεγαλώνει και βαραίνει. Και «ξαφνικά», εν μέσω της πιο αντιδραστικής προεκλογικής περιόδου, δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν σε όλη τη χώρα για όλους όσους «δεν χωράνε». Η αίσθηση «στη Βουλή δεν θέλουν, ο λαός μπορεί» γίνεται ακόμα πιο πλατιά. Το σύνθημα «στο δρόμο, λαέ, μπορείς να τους νικήσεις» αναδείχνεται ως ανάγκη, στόχος, διέξοδος για τη μαζική οργή και αποστροφή στους κυρίαρχους και την πολιτική τους.

Φυσικά, η βαρβαρότητα δεν «παραιτείται». Έβαλαν ήδη μπροστά την επιχείρηση απαγόρευσης της αφίσας. Δηλαδή την επιχείρηση φίμωσης των σωματείων, των φοιτητικών συλλόγων, των αριστερών αγωνιστικών πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων. Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλουν να «καταργήσουν» το λαϊκό-εργατικό κίνημα!

Είναι γελασμένοι!. Η βαρβαρότητα θα βρει μπροστά της το λαό και τη νεολαία. Το «δεν χωράνε» θα συγκρουστεί με την πάλη λαού και νεολαίας για ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Η γραμμή της Αντίστασης χρειάζεται να γίνει συνείδηση και θέση των μαζών, αλλά και να ριζώσει με την Οργάνωση λαού και νεολαίας σε όλα τα επίπεδα. Η κοινή δράση και ο Συντονισμός δυνάμεων αυτή την κατεύθυνση πρέπει και μπορεί να υπηρετήσουν.

Τα βήματα αυτά είναι ο μόνος δρόμος για να αναδειχθεί ο ορίζοντας του λαού. Η αναμέτρηση με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Η επαναστατική ανατροπή του για την κατάκτηση της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού, της μοναδικής πραγματικής εναλλακτικής απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση παλεύει το ΚΚΕ(μ-λ). Αυτή η κατεύθυνση αξίζει και χρειάζεται να στηριχθεί και στις εκλογές. Να στείλει το δικό της μήνυμα στο λαό και στη νεολαία και από τις κάλπες της 25ης Ιουνίου.

Σάββατο 17 Ιουνίου 2023

Αναδημοσίευση από ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΙΧΜΕΣ | Παίρνουμε θέση για το… debate!

0

 

Να γίνει ή να μη γίνει debate Μητσοτάκη-Τσίπρα ενόψει των εκλογών; Αυτό το ερώτημα… κεφαλαιώδους σημασίας για τη δημοκρατία και το λαό επικρατεί αυτές τις μέρες στη… γεμάτη ουσία αντιπαράθεση των δύο βασικών κομμάτων του συστήματος.

Μπροστά στο μεγάλο αυτό «δίλημμα» χρειάστηκε λοιπόν να πάρουμε και εμείς θέση. Και πράγματι καταλήξαμε:

Ναι να γίνει το debate, με μια όμως απαράβατη προϋπόθεση: Να μας πουν στο debate αυτό και ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας τι τους είπε και τι είπαν στον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλίνκεν που πρόσφατα τον καλοδέχτηκαν και οι δύο στην Αθήνα. Να μάθει ο λαός και η νεολαία τι δεσμεύσεις έχει αναλάβει η χώρα για να συνεχίσουμε στο δρόμο «να χύσουμε το αίμα μας για τους Αμερικάνους» όπως τον έχει προσδιορίσει ο Υπουργός Άμυνας Παναγιωτόπουλος.

Με αυτή την προϋπόθεση θα γίνει ακόμα πιο πολύ κατανοητό, το χάος που χωρίζει την πολιτική και της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, από τα συμφέροντα και τα δικαιώματα του λαού!

ΥΓ Ταλαντευτήκαμε, αν θα βάλουμε κι άλλες προϋποθέσεις. Πχ να μας πει ο Τσίπρας τι είπε και τι του είπε ο γερμανός καγκελάριος Σολτς που ο Τσίπρας τον επισκέφτηκε πριν λίγες μέρες θέλοντας λίγο «χρίσμα» από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ενόψει εκλογών. Ή τι έλεγε πάλι ο Τσίπρας με τον Στουρνάρα στην 3ωρη συνάντηση που είχαν πριν λίγο καιρό. Ή ακόμα τι λένε και οι δύο τους (Μητσοτάκης και Τσίπρας) στις τακτικές συνομιλίες που έχουν με τα ντόπια αφεντικά.

Αποφασίσαμε να μην βάλουμε αυτές τις επιπλέον προϋποθέσεις. Επιτέλους! Οι εκλογές γίνονται για να βγει λάδι το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Όχι για να ξεμπροστιάζεται στο λαό!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι μάχες του λαού με τα τέρατα μόλις άρχισαν!

0

Ανασημοσίευση από ΚΚΕ(μ-λ)

Του Νίκου Παπαβασιλείου

Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Αντίθεση" (τεύχος 18). Το άρθρο καθίσταται επίκαιρο λόγω των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σκηνικό.

Η απόφαση και τα ερωτήματα που θέτει

Η Χρυσή Αυγή (ΧΑ) καταδικάστηκε τελικά στις 7/10/20 ως εγκληματική οργάνωση. Υπάρχουν βέβαια μια σειρά επιφυλάξεις και ερωτήματα για την διαχείριση αυτής καθαυτής της δικαστικής απόφασης από αυτούς που έχουν την ...αρμοδιότητα της διαχείρισης της. Επιφυλάξεις και ερωτήματα για το ύψος των ποινών, για την έκτιση τους, για το αν το διευθυντήριο αυτής της ναζιστικής εγκληματικής συμμορίας αλλά και οι γύρω από το διευθυντήριο θα διατηρήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Ήδη και μετά τις χαμηλές ποινές για μια σειρά από τους καταδικασθέντες, μετά τη μετατροπή κακουργημάτων σε πλημμελήματα, η απόφαση της 22/10/20 δίνει αναστολή σε 12 από τους καταδικασμένους(ανάμεσα τους πέντε πρώην βουλευτές της ΧΑ!) και τους αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι για τα επόμενα χρόνια!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φουντώνει ο άδικος πόλεμος! (Αναδημοσίευση από ΕΦ.ΣΥΝ)

0

Η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι υπόθεση όλου του λαού και της νεολαίας, αναπόσπαστο κομμάτι της πάλης για ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Γι’ αυτό η μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις της 21/2 είναι αναγκαίο βήμα προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον ζόφο που περικυκλώνει τη ζωή μας. Ο κανόνας είναι απλός και δεν έχει εξαιρέσεις: Αν πρόκειται για πολεμικό έγκλημα, για φονικό των ΗΠΑ και της Δύσης, αυτό ανήκει «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Με βάση αυτόν τον κανόνα που κυριαρχεί στη Δύση (και βέβαια στην Ελλάδα που «της ανήκει») κάθε πράξη και επιλογή των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. στην Ουκρανία είναι «υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας», ακόμα και της «ειρήνης»! Συνεπώς, το «ΟΧΙ στον άδικο πόλεμο» είναι λάθος να φωναχτεί και -πολύ περισσότερο- να παλευτεί. Και με τους... σύγχρονους όρους, δεν είναι απλώς λάθος, αλλά εκτός των πολιτικών πλαισίων των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου».

Ωστόσο, οι αιτίες που γέννησαν τον πόλεμο αυτό και η ίδια η εξέλιξή του είναι ένα τεράστιο και οδυνηρό μέγεθος που δεν μπορεί να χωρέσει στα καλούπια της αντιδραστικής προπαγάνδας. Ενα χρόνο μετά την εισβολή της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας στην Ουκρανία, μετράμε 200.000 νεκρούς, πολύ περισσότερους τραυματίες, εκατομμύρια ξεριζωμένους, καταστροφή της χώρας. Πίσω από την 24η του Φλεβάρη του 2022 βρίσκονται τα χρόνια της (πολεμικής) επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, βρίσκεται η αιματηρή βία και το πραξικόπημα της Δύσης για τη μετατροπή της Ουκρανίας σε αμερικανονατοϊκή βάση στα σύνορα της Ρωσίας! Μπροστά από το πολεμικό μακελειό, που εξελίσσεται στην καρδιά της Ευρώπης, βρίσκεται ο επίσημα διακηρυγμένος κίνδυνος επέκτασης και γενίκευσης του πολέμου, ακόμα και ο πυρηνικός όλεθρος.

Η συγκυρία μαρτυρά με πολλά δεδομένα την τροχιά προς την κλιμάκωση. Η Ρωσία ετοιμάζει την «εαρινή επίθεση» με συγκέντρωση μεγάλων μονάδων τανκς, βομβαρδιστικών και μαχητικών αεροσκαφών. Οι ΗΠΑ ασκούν κάθε δυνατή επιβολή και εκβιασμό στη Δυτική συμμαχία (χαρακτηριστικό το σύρσιμο της γερμανικής καγκελαρίας) για πολύ μεγαλύτερο φόρτωμα της σύγκρουσης με άρματα, ακόμα και αεροσκάφη και υποβρύχια. Η Μολδαβία αποτελεί ήδη το νέο πεδίο του απλώματος της σύγκρουσης, με τις ΗΠΑ να καταγγέλλουν «σχέδιο πραξικοπήματος» από τη Ρωσία, και τη Μόσχα να καταγγέλλει σχέδιο προσάρτησής της στη «νατοϊκή επικράτεια» της Ρουμανίας! Λίγο πριν από αυτά, πέρασε «στα ψιλά» η καταγγελία του Αμερικάνου δημοσιογράφου Σίμουρ Χερς (που, όπως ο ίδιος λέει, έχει πηγές στον Λευκό Οίκο και στη CIA) που περιγράφει πώς οι ΗΠΑ ανατίναξαν τους αγωγούς Nord Stream στη Βαλτική Θάλασσα, με τη βοήθεια της Νορβηγίας της «δημοκρατικής Ε.Ε.». Δηλαδή, και το Βερολίνο (που είναι άμεσα θιγόμενο) και το Παρίσι, που η αστική φιλολογία τα παρουσιάζει σαν τα «προπύργια των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης», κατάπιαν την επιβεβαίωση μιας πράξης πολέμου των ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη. Και η δυτική προπαγάνδα του πολέμου συνεχίζει να υποστηρίζει ότι είναι ο ρώσικος ιμπεριαλισμός που ανατίναξε βασικά στηρίγματα, όχι μόνο της οικονομικής, αλλά και της γεωστρατηγικής του στήριξης και σύνδεσής του με την Ευρώπη!

Και η χώρα μας; Εδώ, η γραμμή της «σωστής πλευράς της Ιστορίας» ξεκίνησε με την αποστολή Καλάσνικοφ στην Ουκρανία και πολύ γρήγορα έφτασε σε άρματα και βαρύ οπλισμό, ενώ προσφάτως και σε στρατιωτικό προσωπικό! Κυρίως, όμως, η γραμμή αυτή (δηλαδή η γραμμή της εξάρτησης και της υποτέλειας σε ΗΠΑ και Ε.Ε.) έκανε τη χώρα ακόμα περισσότερο βάση και ορμητήριο των Αμερικανονατοϊκών. Από τη Σούδα ώς τη Θεσσαλία και την Αλεξανδρούπολη, όλη η χώρα γίνεται προπύργιο των φονιάδων και μπαίνει στο στόχαστρο του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Τώρα, όλοι μαζί, η κυβέρνηση της Ν.Δ. και η «αντιπολίτευση» που θέλει λέει να φέρει «δικαιοσύνη παντού», ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, Α. Μπλίνκεν. Για να του εκφράσουν την προθυμία τους να ανταποκριθούν στα νέα βήματα πολέμου που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ. Για να αναλάβουν αποστολές και να συνεχίσουν τους «άξονες» που, από την Αν. Μεσόγειο ώς τα Βαλκάνια, συγκροτούν το αμερικάνικο μέτωπο πολέμου και διαιρούν και διχάζουν τους λαούς.

Το ΚΚΕ(μ-λ) πρωτοστάτησε και πάλεψε επίμονα για τις αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις που καλούνται σε πολλές πόλεις της χώρας αυτές τις ημέρες και κορυφώνονται στις 21 του Φλεβάρη. Γιατί οι διαδηλώσεις αυτές είναι ανάγκη και ελπίδα ζωής για το λαό μας! Είναι διαδηλώσεις που θέλουν να υπηρετήσουν την προφανή και επείγουσα ανάγκη η εργατική τάξη και οι λαοί να οικοδομήσουν μέτωπο πάλης που θα μπει φραγμός στο μακέλεμά τους. Είναι διαδηλώσεις που θέλουν να διακηρύξουν την αλληλεγγύη και τη φιλία των λαών, ενάντια στη γραμμή της υποταγής στους «προστάτες» τους, χωρίς να αναζητούν έναν άλλον, «καλύτερο» ή «λιγότερο επικίνδυνο», «προστάτη».

Η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι υπόθεση όλου του λαού και της νεολαίας, αναπόσπαστο κομμάτι της πάλης για ζωή και δουλειά με δικαιώματα. Γι’ αυτό η μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις της 21/2 είναι αναγκαίο βήμα προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον ζόφο που περικυκλώνει τη ζωή μας.

Νίκος Παπαβασιλείου 

Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

Αναδημοσίευση από efsyn.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο χιονιάς αποκαλύπτει: Νόμιμοι οι βανδαλισμοί και το πλιάτσικο της ζωής του λαού!

0

Βανδαλίζουν τη ζωή του λαού. Στην Αττική Οδό, στο μετρό, στα λεωφορεία και στο τραμ. Στα χωριά, στις πόλεις, στις λαϊκές γειτονιές που μένουν ακόμα και χωρίς ρεύμα. Εργάτες και βιοπαλαιστές πάνε στη δουλειά μέσα στο χιονιά και δεν μπορούν να φτάσουν ή να γυρίσουν. Απειλείται ακόμα και η ζωή τους. Και όταν η κυβέρνηση φοβήθηκε πως στην καθημερινή εκατόμβη των νεκρών της πανδημίας θα προστεθεί και άλλη από το χιονιά, κήρυξε αργία για να αποφύγει την πιο ολέθρια αποκάλυψη!    
Έχουν κάνει πλιάτσικο. Στα δίκτυα ηλεκτροδότησης, στα οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα, στα ΜΜΜ. Στα δάση, στα χωριά, στην ύπαιθρο. Ο χιονιάς το αποκαλύπτει, όπως η πανδημία αποκαλύπτει τη διάλυση των νοσοκομείων, τη συντριβή του δικαιώματος του λαού για δωρεάν περίθαλψη και νοσηλεία. 

Η κυβέρνηση κάνει... «αυτοκριτική». Μπορεί και να βρει πως φταίει ο τάδε παράγοντας, ο δείνα υπουργός. Μπορεί και να τον αλλάξουν το «φταίχτη», για να τον ξαναχρησιμοποιήσουν αργότερα σε άλλη θέση, όταν θα έχει «ξεχαστεί» ο βανδαλισμός.  Η αντιπολίτευση... εξανίσταται και φωνασκεί για «ανικανότητες» και «αδιαφορίες», για «απουσία σχεδίου» και «ελέγχων»! 

Όλοι μαζί θέλουν να περάσουν τον κάβο της νέας οργής. Να μην την χρεωθούν. Να τη φορτώσουν ως εκλογική φθορά στους άλλους. Να παρουσιαστούν ότι «βγάζουν συμπεράσματα» και ότι θα κάνουν ο καθένας τη δικιά του «νέα αρχή». Κυρίως, όμως, όλοι τους νοιάζονται να καταλαγιάσει η οργή. Βιάζονται να σβήσει η -ακόμα μια- αποκάλυψη του πλιάτσικου. Γιατί βιάζονται να συνεχίσουν τις πολιτικές του πλιάτσικου και του βανδαλισμού. 

Όταν στα πανεπιστήμια οι φοιτητές γράφουν ένα σύνθημα ή βάζουν μια αφίσα, κάνουν «βανδαλισμό». Όταν κάνουν Συνέλευση, «παρακωλύουν τη δημόσια τάξη». Όταν οι μαθητές κάνουν συνέλευση και κατάληψη, «διαλύουν την εκπαιδευτική διαδικασία», γίνονται «δημόσιος κίνδυνος».  Όταν οι εργαζόμενοι, π.χ στα πετρέλαια της Καβάλας, αρνούνται τις απολύσεις και κάνουν συνέλευση και απεργία, «διαταράσσουν την κανονικότητα» , «υπονομεύουν την ανάπτυξη». Όταν σε μια γειτονιά, σε μια πλατεία, μια λαϊκή συλλογικότητα διαδηλώνει, «παραβιάζει τους υγειονομικούς κανόνες», «θέτει σε κίνδυνο την ομαλότητα». Ενάντια σε όλους αυτούς υπάρχει «σχεδιασμός». Εφορμούν οι ΟΠΚΕ, τα ΜΑΤ, οι εισαγγελείς, τα δικαστήρια. Εφορμούν «νόμιμα», γιατί έτσι λένε οι νόμοι. Του Χατζηδάκη, του Χρυσοχοΐδη, της Κεραμέως. Κι όταν αλλάζουν τον κάθε Χρυσοχοΐδη, συνεχίζει ο κάθε επόμενος Θεοδωρικάκος. Και όταν αλλάζει η κυβέρνηση, συνεχίζει η κάθε επόμενη κυβέρνηση. Συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη. Και το πλιάτσικο και οι βανδαλισμοί γίνονται ακόμα πιο άγριοι.

Όμως είναι  νόμιμοι! Καμιά ΟΠΚΕ, καμιά διμοιρία ΜΑΤ, δεν θα κάνει έφοδο ενάντια στους ιδιοκτήτες της Αττικής Οδού, ενάντια στους εργοστασιάρχες στα Οινόφυτα, ενάντια στις εταιρείες των ντελιβεράδων, ενάντια σε αυτούς που ξεπουλούν και διαλύουν τα δίκτυα ηλεκτροδότησης, τα οδικά και σιδηροδρομικά  δίκτυα, όλο το δημόσιο πλούτο της χώρας. Κανένα δικαστήριο δεν θα βγάλει «παράνομο» το πλιάτσικο της ζωής και της δουλειάς του λαού, τη λεηλασία της χώρας. Όλοι αυτοί, για όλα αυτά, έχουν το δικό τους ταξικό «Άσυλο». Θεμελιωμένο στην καταπίεση, στην τρομοκρατία, στην άγρια καταστολή. Και το εφαρμόζουν με όργανο το δικό τους αστικό κράτος, το δικό τους όργανο κυριαρχίας ενάντια στους εργάτες και το λαό. Και βέβαια, καμιά απόφαση και πολιτική του συστήματος δεν μπορεί να βγει απέναντι στα συμφέροντα των ντόπιων και –ας μην ξεχνιόμαστε– των ξένων κέντρων που οργανώνουν το πλιάτσικο και τη λεηλασία!

Αυτό, η αντιπαράθεση στις πολιτικές της λεηλασίας και της βαρβαρότητας είναι «δουλειά» του λαού. Είναι υπόθεση των αγώνων του λαού και της νεολαίας. Αυτών που το σύστημα θέλει να τους απαγορεύσει, να τους κηρύξει «παράνομους». Μόνο αυτοί οι αγώνες μπορούν να υπερασπιστούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματα που βανδαλίζονται ολοένα και περισσότερο. Μόνο αυτοί οι αγώνες μπορούν να φέρουν μια αληθινά νέα αρχή, να ανοίξουν μια νέα προοπτική για τους εργάτες, το λαό και τη νεολαία. 

Νίκος Παπαβασιλείου
Στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανοιχτό γράμμα εκπαιδευτικού προς τους συναδέλφους του!

0

Ανοιχτό γράμμα στους συναδέλφους του σχολείου μου,
σε όλους τους συναδέλφους

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Πέρασαν ήδη τρεις εβδομάδες που βρισκόμαστε έξω από τα σχολεία μας, μακριά από τους μαθητές μας. Απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον ζούμε το φόβο και τις πολλές και μεγάλες ανησυχίες της κατάστασης. Για το τώρα αλλά και για το «μετά». Ταυτόχρονα μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο καθένας μας δέχεται μόνος του πολλαπλές πιέσεις, άμεσες και έμμεσες.

Η απομόνωση αυτή κοστίζει, νομίζω, σε όλους μας. Η τηλεφωνική επικοινωνία που έχουμε, ο καθένας μας με κάποιους άλλους, έχει βέβαια την αξία της. Αλλά νομίζω δεν μπορεί να αντικαταστήσει, ούτε καν να υποκαταστήσει, τη συνολική και συλλογική μας καθημερινή συνάντηση στο σχολείο μας.

Η τηλεδιάσκεψη στην οποία καλούσε η Συντονίστρια τη Δευτέρα 30/3 (και) τους εκπαιδευτικούς του Σχολείου μας, θεωρούσα ότι ήταν μια ευκαιρία να «βρεθούμε» όλοι μαζί. Μια έστω «τεθλασμένη» δυνατότητα να ακούσουμε, όλοι, ο ένας τον άλλον. Εξ άλλου το θέμα της τηλεδιάσκεψης («εξ αποστάσεως εκπαίδευση») είναι το «μέγα ζήτημα» των ημερών για τους εκπαιδευτικούς. Ίσως μάλιστα όχι μόνο «των ημερών» αλλά και του μέλλοντος, όπως δηλώνεται από το ΥΠΑΙΘ. Σε κάθε περίπτωση είναι το ζήτημα γύρω από το οποίο ασκούνται στον καθένα μας οι μεγάλες πιέσεις που ήδη ανέφερα.

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Δεν μπόρεσα, για προσωπικούς λόγους, να βρεθώ στη «συνάντηση» αυτή της 30/3. Νοιώθω όμως την ανάγκη να εκφράσω με το γράμμα μου αυτό κάποιες σκέψεις, για το ζήτημα της «εξ αποστάσεως εκπαίδευσης», το οποίο είναι ανοιχτό και η έκβαση του θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δικιά μας, συλλογική στάση.

Θα έλεγα ότι το ζήτημα αυτό έχει δύο πλευρές. Η μία είναι αυτή που μπορούμε να ονομάσουμε «τεχνική πλευρά», και αφορά στους τεχνικούς (και όχι μόνο) όρους υλοποίησης του εγχειρήματος. Η δεύτερη είναι η ουσιαστική πλευρά και αφορά στο τι πραγματικά επιδιώκει το ΥΠΑΙΘ και η κυβέρνηση με το εγχείρημα αυτό.

Τα δεδομένα που αφορούν στην πρώτη πλευρά είναι κοινός τόπος για όλους τους εκπαιδευτικούς. Μπορώ συνεπώς να… πρωτοτυπήσω και να επικαλεστώ τη μαρτυρία ενός εκπροσώπου της πολιτικής του συστήματος σχετικά με αυτά. Αναφέρομαι στον πρόεδρο της ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε. και οργανωτικού γραμματέα της ΟΛΜΕ, Νίκου Παπαχρήστου που γράφει ανάμεσα στα άλλα:

· Αρκετοί μαθητές δε διαθέτουν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή και ακόμα περισσότερες οικογένειες έχουν έναν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή για δύο ή περισσότερα παιδιά.

· Μέρος του εκπαιδευτικού δυναμικού δε διαθέτει τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό, για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του προγράμματος.

· Κάποιοι συνάδελφοι, με μεγάλη προϋπηρεσία, δεν είναι εξοικειωμένοι με τις τεχνικές της εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης και κάνουν βασική χρήση του Ηλεκτρονικού Υπολογιστή.

· Πολλές οικογένειες και εκπαιδευτικοί δε διαθέτουν ευρυζωνικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας (υψηλής ταχύτητας internet) 

· Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, το οποίο επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί για την εγγραφή των μαθητών στην ασύγχρονη εκπαίδευση και τη δημιουργία ηλεκτρονικών τάξεων, κυριολεκτικά «σέρνεται», με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να αδυνατούν να εγγράψουν τα παιδιά τους. Γι’ αυτό άλλωστε το Υπουργείο έδωσε παράταση εγγραφής έως τις 30 Μαρτίου.

· Οι καθηγητές δυσκολεύτηκαν να δημιουργήσουν ηλεκτρονικές τάξεις και πολλοί υποχρεώθηκαν να δουλέψουν τα ξημερώματα (04:00 ή 05:00 το πρωί) προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους.

· Η πρόσκληση για τη χρήση της πλατφόρμας Cisco Webex Meetings ήρθε από το Υπουργείο μόλις τη Δευτέρα, 23 Μαρτίου στα e-mail των εκπαιδευτικών. 

· Η αντικειμενική αδυναμία έστω και μικρού μέρους των μαθητών να συμμετέχει στη διαδικασία κάνει το πρόγραμμα επιλεκτικό. (ολόκληρη η επιστολή του προέδρου της ΔΑΚΕ στο σύνδεσμο: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/317043_anoihti-epistoli-pros-eidimones-dimosiografoys-shetika-me-tin-ex-apostaseos )

Η έστω κομψή ομολογία του προέδρου της ΔΑΚΕ , ότι «αντικειμενικά» το πρόγραμμα όσον αφορά τους μαθητές «είναι επιλεκτικό» μας συνδέει και με τη δεύτερη πλευρά του ζητήματος. Αλλά ταυτόχρονα η ομολογία αυτή απαντά αρνητικά και στο ερώτημα για το αν το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό για τους εκπαιδευτικούς.

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Το ερώτημα αυτό τέθηκε και στην τηλεδιάσκεψη της 30/3 και υπάρχουν δύο σημαντικές νομίζω επισημάνσεις για το ζήτημα αυτό.

α)Το ερώτημα αυτό είναι εύλογο και επιβεβλημένο αλλά τέθηκε σε αναρμόδιο πρόσωπο. Οι συντονιστές εκπαίδευσης, δεν είναι διοικητικά όργανα και δεν έχουν την ευθύνη να ανακοινώσουν τις υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών. Την ευθύνη αυτή έχουν το ΥΠΑΙΘ, η Περιφερειακή Διεύθυνση, η ΔΙΔΕ, οι διευθυντές των σχολείων. Κανένα από αυτά τα διοικητικά όργανα δεν έχει εκδώσει γραπτή απόφαση -ανακοίνωση για την υποχρεωτικότητα του προγράμματος. Δεν νομιμοποιούνται να το κάνουν, ακριβώς γιατί μια τέτοια απόφαση θα σήμαινε ‘ότι αποφασίζουν να αποκλείσουν ακόμα και από αυτό που (πολύ καταχρηστικά) ονομάζεται «εκπαίδευση» εξ αποστάσεως, ένα σημαντικό μέρος των μαθητών!

β) Αν οι συντονιστές πράγματι, πιστεύουν στην αξία του προγράμματος της λεγόμενης «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» νομίζω ότι οφείλουν να «εμπνεύσουν» και να «στρατεύσουν» εκπαιδευτικούς σε αυτό το πρόγραμμα επιχειρηματολογώντας για την αξία που οι ίδιοι οι συντονιστές θεωρούν ότι έχει! Η αδυναμία να το κάνουν αυτό και πολύ περισσότερο η καταφυγή στην επίκληση της «υποχρεωτικότητας» (που δεν ισχύει ούτε για τη σύγχρονη ούτε για την ασύγχρονη «τηλεκπαίδευση»), το λιγότερο που μπορεί να δείχνει είναι ότι περισσεύουν τα αρνητικά στοιχεία για την «αξία του προγράμματος».

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Μερικές μόνο βασικές επισημάνσεις για αυτό που ονόμασα δεύτερη και ουσιαστική πλευρά του ζητήματος της «εξ αποστάσεως» εκπαίδευσης είναι:

- Η εκπαίδευση δεν είναι «δύο οθόνες» που απέχουν μεταξύ τους μερικά ή και πάρα πολλά χιλιόμετρα! Η εκπαίδευση βασίζει την υπόσταση της στην άμεση σχέση- αλληλεπίδραση όλων με όλους μέσα σε μια τάξη, με φυσική παρουσία. Για να υπάρχει εκπαίδευση χρειάζονται σχολεία! Όταν τα σχολεία είναι κλειστά η εκπαίδευση δεν λειτουργεί, δεν υπάρχει!

- Ξέρουμε καλά πόσο και πως η κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις) «νοιάστηκε» τους μαθητές και την εκπαίδευση πριν την πανδημία. Με την αδιοριστία και τα χιλιάδες κενά, με το πετσόκομα των λειτουργικών δαπανών των σχολείων (μέχρι και η δωρεάν μετακίνηση των μαθητών στα σχολεία έχει αμφισβητηθεί…) με τα «μη εγκρινόμενα τμήματα» και τις συγχωνεύσεις σχολείων κοκ

- Τώρα, με τα σχολεία κλειστά, το ΥΠΑΙΘ ξεσηκώνει ένα τεράστιο θόρυβο και παρουσιάζει μια εικονική κανονικότητα που αγγίζει τα όρια του φαιδρού. Η κυβέρνηση στοχεύει να εμφανιστεί στο λαό -που τον έχει αφήσει αβοήθητο και «μόνο του στο σπίτι» απέναντι στην πανδημία- ότι «φροντίζει» τα παιδιά του. Στην πραγματικότητα ετοιμάζει την επόμενη εφιαλτική μέρα. Γιατί η εξάπλωση της «τηλεκπαίδευσης» είναι η κατάργηση της εκπαίδευσης, η κατάργηση του δικαιώματος όλων των μαθητών στο δωρεάν και δημόσιο σχολείο.

- Η υπουργός Παιδείας (σκοπίμως) δεν κρατήθηκε! Πρόσφατα αποκάλυψε ότι σχεδιάζει την «ολοκλήρωση της ύλης με εξ αποστάσεως μαθήματα» (https://www.in.gr/2020/03/22/greece/ti-tha-ginei-tis-panelladikes-kerameos-apokalyptei-sto-gr-sxedio-tou-yp-paideias/) και όχι μόνο όπως υποκριτικά λέγεται «τη διατήρηση της επαφής των μαθητών με την εκπαίδευση»

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Στις δύσκολες και επικίνδυνες για την υγεία μας, τη ζωή μας και τα δικαιώματα μας συνθήκες που ζούμε, οφείλουμε αλληλεγγύη και στήριξη στους μαθητές μας! Με όποια μορφή και τρόπο κρίνει ο καθένας μας πρόσφορο, πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε κοντά τους. Να ακούσουμε τις αγωνίες τους και τα ερωτήματα τους, να συμβάλλουμε και να παροτρύνουμε όσο μπορούμε, και όσο το επιτρέπουν και οι συνθήκες των οικογενειών τους στη δημιουργική αξιοποίηση του χρόνου τους.

Αυτή η αλληλεγγύη μας και για να είναι τέτοια πρέπει να εκδηλώνεται έξω από τις πλατφόρμες και απέναντι στους σχεδιασμούς του Υπουργείου.

Είναι αλληλεγγύη στους μαθητές μας, να μην συμμετέχουμε στην επιχείρηση κατασκευής της εικονικής κανονικότητας του Υπουργείου!

Είναι αλληλεγγύη στους μαθητές μας να σταθούμε απέναντι στην επιδίωξη να διαμορφωθούν προϋποθέσεις για να γίνει η «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» καθεστώς σε πολλά σχολεία, τμήματα, μαθήματα στη χώρα!

Αυτή είναι η συλλογική στάση που οφείλουμε, η ευθύνη που έχουμε απέναντι στους μαθητές μας. Είναι δικαίωμα μας η άρνηση συμμετοχής στην επιχείρηση του Υπουργείου, κόντρα στον καθημερινό καταιγισμό πιέσεων που μας ασκούνται. Ακόμα και το ΔΣ της ΟΛΜΕ προσδιορίζει ως «προαιρετική» τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην «εξ αποστάσεως διδασκαλία»! (https://www.esos.gr/arthra/66671/i-kritiki-tis-olme-stin-ex-apostaseos-ekpaideysi)

Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία κινούνται ήδη πολλοί εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα και σε αυτή την κατεύθυνση είναι και η απόφαση της ΕΛΜΕ Σάμου (https://agkinekpsamou.blogspot.com/2020/03/blog-post_23.html) αλλά και πολλών ΕΛΜΕ και Συλλόγων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. (ενδεικτικά: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/317011_yliko-gia-paidia-ekatontades-protaseis-biblion-binteomathimaton-kai)

Από αυτό το «βήμα» του ανοιχτού γράμματος, προτείνουμε και καλούμε εκ μέρους των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών, την ΕΛΜΕ Σάμου, να στηρίξει πιο αποφασιστικά την παραπάνω ανακοίνωση της, να διαμορφώσει πλαίσιο στο οποίο να μπορούν να αναφέρονται και να στηρίζονται οι πολλές μεμονωμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που εκδηλώνουν συνάδελφοι μας.

Αγαπητοί μου συνάδελφοι,
Θέλουμε να είμαστε υγιείς και να ζήσουμε. Να ζήσουμε όρθιοι. Να ζήσουμε με τα δικαιώματά μας. Έχουμε ανάγκη και δικαίωμα να παλέψουμε για αυτό.

Ο συνάδελφος σας

Νίκος Παπαβασιλείου

εκπαιδευτικός στο Γυμνάσιο Καρλοβάσου,
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ