ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΠΟ 100 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

0

Εδώ και έναν χρόνο, ο Νίκος Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος με μοναδικό «στοιχείο» ένα αποτύπωμά του, που βρέθηκε σε μια πλαστική σακούλα από αυτές που αλλάζουν χέρια κάθε μέρα, μέσα σε ένα διαμέρισμα κατεστραμμένο από έκρηξη. Πρόσφατα, η προφυλάκισή του παρατάθηκε για ακόμα 6 μήνες, παρά την αντίθετη εισαγγελική εισήγηση, η οποία πρότεινε να επιστρέψει ο Νίκος Ρωμανός στο σπίτι του, μέχρι να διεξαχθεί η δίκη.

Ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, σε ηλικία 15 ετών είδε να δολοφονείται εν ψυχρώ μπροστά στα μάτια του ο φίλος του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος από τον ειδικό φρουρό Επ. Κορκονέα. Το ελληνικό κράτος δεν σταμάτησε να τον εκδικείται επιπλέον από εκείνη τη στιγμή και μετά. Τον βασάνισε άγρια κατά τη σύλληψή του για ληστεία το 2013, του αρνήθηκε τις φοιτητικές άδειες κατά την κράτησή του, τον τιμωρεί σήμερα με μια σκανδαλώδη προκαταβολή ποινής, χωρίς στοιχεία.

 

Ως δημοσιογράφοι, που πρώτο ανάμεσα στα καθήκοντά μας είναι ο έλεγχος της εξουσίας και της αυθαιρεσίας, εκφράζουμε την πολύ έντονη ανησυχία μας για την παρατεινόμενη, παράλογη και ρεβανσιστική κράτηση του Νίκου Ρωμανού. Δηλώνουμε ότι η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης σε περιπτώσεις όπως αυτές των Τεμπών, της Πύλου, των δολοφονιών Ρομά από αστυνομικούς που αφέθηκαν ελεύθεροι, αδικαιολόγητων κρατήσεων ανθρώπων που ήταν αθώοι, περιορίζει την εμπιστοσύνη μας σε ανάλογες αποφάσεις της και για αυτό καλούμε την κοινωνία σε εγρήγορση.

 

Ταυτόχρονα, δηλώνουμε ότι μας προβληματίζει η πολύ μικρή δημοσιότητα που έχει λάβει το ζήτημα από τα περισσότερα ΜΜΕ και ζητάμε από κάθε συνάδελφο και κάθε συναδέλφισσα να πάρει θέση σε αυτό το θέμα.

 

Ως εργαζόμενοι/ες στα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, καταδικάζουμε τη ρεβανσιστική πρακτική απέναντι στον Νίκο Ρωμανό και ζητάμε να του δοθεί το δικαίωμα να ζήσει ελεύθερος.

 

1. ΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

2. ΑΛΑΤΡΑΣ ΝΑΣΙΜ

3. ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΝΙΚΗ

4. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

5. ΑΝΑΓΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

6. ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

7. ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ

8. ΒΛΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΝΤΥ

9. ΒΩΒΟΣ – ΤΟΥΜΠΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

10. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ

11. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΜΑΚΗΣ

12. ΓΕΩΡΓΟΥΛΑ ΖΩΗ

13. ΓΙΟΥΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

14. ΓΙΟΥΡΓΟΣ ΚΩΣΤΗΣ

15. ΓΚΙΒΙΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

16. ΓΚΟΓΚΟΓΛΟΥ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

17. ΓΚΡΟΥΗ ΕΛΕΝΗ

18. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

19. ΔΙΟΝΕΛΗΣ ΜΑΡΙΟΣ

20. ΔΡΑΓΑΚΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

21. ΔΡΙΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

22. ΔΡΟΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

23. ΕΛΑΦΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

24. ΖΕΝΑΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

25. ΖΗΡΓΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ

26. ΗΛΙΑΔΗ ΙΩΑΝΝΑ

27. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΝΗ

28. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΑΣΟΣ

29. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΟΣ

30. ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΑΝΝΕΤΑ

31. ΚΑΖΑΝΤΗ ΚΑΤΕ

32. ΚΑΚΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

33. ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

34. ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

35. ΚΑΡΑΜΑΛΕΓΚΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

36. ΚΑΡΙΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

37. ΚΑΡΠΟΥΖΗ ΛΙΑΝΑ

38. ΚΑΤΣΑΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

39. ΚΑΤΣΙΜΗ ΜΑΡΙΛΕΝΑ

40. ΚΕΦΑΛΑ ΜΑΡΙΑ

41. ΚΛΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

42. ΚΟΥΜΑΝΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

43. ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΟΥ ΗΡΩ

44. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

45. ΚΥΠΡΑΙΟΣ ΜΑΝΟΛΗΣ

46. ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

47. ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

48. ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

49. ΛΑΜΠΡΙΔΗ ΦΩΤΕΙΝΗ

50. ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

51. ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ

52. ΛΟΥΠΑΚΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

52. ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

53. ΜΑΛΑΝΔΡΕΝΙΩΤΗ ΛΙΑΝΑ

54. ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

55. ΜΗΤΡΟΥ ΑΝΝΑ

56. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

57. ΜΠΑΛΗ ΚΑΚΗ

58. ΜΠΑΝΤΙΟΣ ΙΑΣΟΝΑΣ

59. ΜΠΕΝΟΥΖΙΛΙΟ ΒΙΚΤΩΡ

60. ΜΠΟΥΡΣΙΝΟΣ ΝΙΚΟΣ

61. ΜΠΡΑΤΣΟΣ ΝΑΣΟΣ

62. ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

63. ΝΙΚΟΛΑΡΑ ΜΑΧΗ

64. ΝΙΝΗ ΑΝΝΑ

65. ΝΤΗΝΙΑΚΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

66. ΞΥΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ

67. ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

68. ΠΑΠΑΒΟΜΒΟΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

69. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΕΤΡΟΣ

70. ΠΑΠΑΝΑΓΝΟΥ ΝΙΚΟΣ

71. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΥΔΗ ΜΑΤΙΝΑ

72. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

73. ΠΙΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

74. ΠΟΛΙΤΗ ΦΥΛΛΙΑ

75. ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ

76. ΠΟΥΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

77. ΡΟΓΓΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

78. ΣΑΓΙΑΣ ΘΑΝΟΣ

79. ΣΑΚΙΣΛΟΓΛΟΥ ΑΚΗΣ

80. ΣΕΡΒΕΤΑΣ ΝΙΚΟΣ

81. ΣΙΝΙΩΡΗ ΝΑΤΑΣΑ

82. ΣΟΥΛΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

83. ΣΤΑΜΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

84. ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

85. ΣΤΑΝΓΚΑΛΗ ΜΑΓΙΑ

86. ΣΤΕΦΟΥ ΟΛΓΑ

87. ΣΩΤΗΡΧΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

88. ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ

89. ΤΣΙΓΚΑ ΤΖΟΥΛΥ

90. ΤΣΙΛΙΒΑΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ

91. ΤΣΙΜΠΙΔΑΣ ΝΙΚΟΣ

92. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

93. ΤΣΟΥΤΣΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

94. ΦΙΛΗΣ ΝΙΚΟΣ

95. ΦΛΩΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

96. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ ΝΑΤΑΛΙ

97. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

98. ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΡΗΣ

99. ΧΕΙΛΑΣ ΝΙΚΟΣ

100. ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

KKE(μ-λ) | Συνέχιση στην φρονηματική δίωξη ενάντια στον Νίκο Ρωμανό! Προσπαθούν με σκευωρίες να τρομοκρατήσουν λαό και νεολαία!

0

Νέα αντιδραστική τροπή φαίνεται να παίρνει η σκευωρία που έχει στηθεί ενάντια στον Νίκο Ρωμανό ο οποίος βρίσκεται εδώ και έξι μήνες προφυλακισμένος με βάση την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών εισηγήθηκε την παράταση της προφυλάκισης για δεύτερο εξάμηνο χωρίς να υπάρχει κάποιο επιπλέον ενοχοποιητικό στοιχείο εις βάρος του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ δεν έχει βρεθεί το DNA του στον χώρο, το μοναδικό στοιχείο εναντίoν του στην δικογραφία είναι ένα μερικό αποτύπωμα σε μία πλαστική σακούλα σκουπιδιών. Μάλιστα όπως τονίζουν οι συνήγοροι του δεν νομικά δεν έχει κριθεί ακόμα εάν θα πρέπει να παραπεμφθεί σε δικαστήριο. Ο ίδιος ο Νίκος Ρωμανός αρνείται κατηγορηματικά τις κατηγορίες. 

Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη σκευωρία προσπαθεί να στείλει πολλαπλά μηνύματα. Αποτελεί κομμάτι της πολιτικής της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Σε μία περίοδο που το σύστημα ετοιμάζει τον λαό και την νεολαία για τα κανόνια του πολέμου, που η δομική του κρίση οξύνεται και γεννά νέα βάρη στους λαούς, δεν χωρούν «πολυτέλειες» και κενά αμφισβήτησης της επίθεσης. Το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης προσπαθεί να δημιουργήσει ένα αντιδραστικό σκηνικό όπου βασικό του «όπλο» δεν είναι το καρότο αλλά το μαστίγιο. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο μετά την ιστορική απεργία στις 28 του Φλεβάρη όπου έχει γίνει φανερό ότι ο λαός και η νεολαία είναι οργισμένη ενάντια στην πολιτική που τους παίρνει το οξυγόνο το σύστημα δείχνει ότι η μόνη απάντηση που έχει είναι η συνέχιση της επίθεσης. 

Έτσι, τρομοκρατεί, καταστέλλει και διώκει και ενοχοποιεί κάθε άνθρωπο που σηκώνει το ανάστημα του ενάντια στην βάρβαρη πολιτική του. Η κήρυξη των απεργιών ως παράνομες, οι διώξεις σε σωματεία και συνδικαλιστές, οι πολιτικές διώξεις και απολύσεις στους εκπαιδευτικούς, οι δίκες σε αγωνιστές του κινήματος αλλά και οι σκευωρίες ακόμα και σε φιλικά πρόσωπα σε διωκόμενους (π.χ. Ηριάνα) αποτελούν την προσπάθεια του αστικού κράτους να τρομοκρατήσει τον λαό και την νεολαία. Να δώσει το «παράδειγμα» ότι όποιος διανοηθεί να αγωνιστεί ή να δείξει την αλληλεγγύη του θα χτυπιέται από τους μηχανισμούς του. Η αντιδραστική σύλληψη και φυλάκιση του αναρχικού Νίκου Ρωμανού δείχνει ότι δεν διστάζουν ούτε τα προσχήματα να διατηρήσουν και να προχωρήσουν σε μία εκδικητική και φρονηματικού τύπου δίωξή. Μία δίωξη που αποτελεί δείγμα των αδιεξόδων του συστήματος το οποίο δεν έχει πλέον κανένα αφήγημα να δώσει στον λαό πέρα από την προετοιμασία του πολέμου, την καθιέρωση της φτώχειας και την πολιτική της φασιστικοποίησης. 

Ο λαός και η νεολαία θα πρέπει να καταγγείλουν αυτή την αντιδραστική εξέλιξη που χτυπά συνολικά τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων μας. Να καταγγείλουν την πολιτική της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωή που έρχεται για να ενισχύσει και να διασφαλίσει την επίθεση συνολικά στα δικαιώματα μας. Να αγωνιστεί ενάντια στις διώξεις αγωνιστών, εκπαιδευτικών, απεργών και κάθε ανθρώπου που σηκώνει το ανάστημα του ενάντια στην βάρβαρη πολιτική αυτού του συστήματος. Να καταγγείλει την συγκεκριμένη σκευωρία και ως φρονηματική δίωξη! 

• ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ - ΝΑ ΑΦΕΘΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ
• ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
• ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκοψαν πάλι την εκπαιδευτική άδεια του Ν. Ρωμανού: Ρεσιτάλ υποκρισίας από τον υπουργό Δικαιοσύνης

0

Στις 3 του περασμένου Ιούνη, όταν απορρίφθηκε για πρώτη φορά η αίτηση του Νίκου Ρωμανού να του δοθεί η εκπαιδευτική άδεια που δικαιούται, ο (τότε και τώρα) υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλος έκανε μια δήλωση, η οποία υπάρχει ακόμη ανηρτημένη σε Δελτίο Τύπου στην ιστοσελίδα του υπουργείου. Ελεγε ότι «η σχετική νομοθεσία ψηφίστηκε το 2014 με αφορμή υπόθεση συγκεκριμένου κρατουμένου, η οποία απασχολεί και σήμερα», δικαιολογούνταν για την καθυστέρηση στη μη έκδοση της απαραίτητης ΚΥΑ («η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση, αν και μη αναγκαία, έχει ήδη δρομολογηθεί») και δήλωνε αποφασισμένος να «παρακολουθεί την εξέλιξη του όλου θέματος ώστε να προβεί σε οποιοδήποτε θεσμικό βήμα (ακόμα και νομοθετικά) κριθεί απαραίτητο, ώστε να διασφαλίζεται και πρακτικά το δικαίωμα των κρατουμένων στην εκπαίδευση».

Ηταν, όμως, κατηγορηματικός σε ένα πράγμα: «Ο νόμος ήδη προβλέπει τους δικαιούχους, στους οποίους ανήκουν όσοι έχουν επιτύχει στο 1/3 των μαθημάτων για ένα εξάμηνο».

Αυτό δεν το αμφισβήτησε ούτε ο γνωστός διώκτης των πολιτικών κρατούμενων εφέτης ειδικός ανακριτής Ε. Νικόπουλος. Στο έγγραφό του (αρ. πρωτ. 528/29.5.2015) έγραφε: «Η χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας με ηλεκτρονική επιτήρηση των καταδίκων και υποδίκων σπουδαστών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων αφορά την περίπτωση όπου τούτοι έχουν παρακολουθήσει μαθήματα εξ αποστάσεως και έχουν συμμετάσχει κατά τους όρους που ορίζονται στην Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών, Παιδείας και Θρησκευμάτων και Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά τη ρητή διατύπωση του προαναφερόμενου άρθρου». Εκείνο που επικαλέστηκε ήταν η μη έκδοση της ΚΥΑ: «Ωστόσο, η Κοινή Υπουργική Απόφαση από την οποία ο νομοθέτης ρητά εξάρτησε τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας με ηλεκτρονική επιτήρηση δεν έχει εισέτι εκδοθεί και συνεπώς η αίτηση του εν θέματι κρατουμένου δεν έχει νόμιμο έρεισμα». Ετσι, εξέτασε το αίτημα Ρωμανού σαν να ίσχυε ακόμη το παλιό καθεστώς (ενώ δεν ίσχυε) και εισηγήθηκε την απόρριψή του. Ενώ, όμως, ο ανακριτής έλεγε πως η εκπαιδευτική άδεια αφορά καταδίκους και υποδίκους, το συμβούλιο της φυλακής αποφάσισε ότι «ελλείπει η προϋπόθεση που ορίζει ο νόμος στην παρ. 1 του άρθρ. 58 του Σωφρονιστικού Κώδικα για τη σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση, αφού ο κρατούμενος είναι και υπόδικος, καθόσον με τα έγγραφά του ο κ. Ειδικός Εφέτης Ανακριτής εξέφρασε αρνητική γνώμη, και συνεπώς το Συμβούλιο δεν μπορεί να προχωρήσει σε περαιτέρω αξιολόγηση της υπό κρίση αίτησης».

Ηταν φανερό ότι γινόταν μια αυθαίρετη ερμηνεία του νόμου, κρίνοντας τον Ρωμανό ως υπόδικο. Ο Ρωμανός, όμως, είναι καταδικασμένος (κάθειρξη 15 ετών και 10 μηνών για την υπόθεση του Βελβεντού), ενώ η υποδικία του είναι καθαρά εικονική, αφού αφορά την κατηγορία της συμμετοχής στη ΣΠΦ, για την οποία οι κατηγορούμενοι αυτής της υπόθεσης απαλλάσσονται σε διαδοχικές δίκες. Αυτή την απόφαση του συμβουλίου της φυλακής, που εποπτεύεται από το υπουργείο Δικαιοσύνης, την είδε ο Ν. Παρασκευόπουλος, που αν μη τι άλλο τα νομικά τα γνωρίζει καλά. Είχε, λοιπόν, δυο επιλογές: ή να κινήσει διαδικασίες πειθαρχικού ελέγχου του συμβουλίου (όπως ζητούσαμε εμείς) ή να κάνει νομοθετική ρύθμιση, για να διευκρινίσει με σαφήνεια ότι ο νέος νόμος ισχύει και για τους υπόδικους. Δεν έκανε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Στις 3 Ιούλη, με καθυστέρηση επτά μηνών, εκδόθηκε η ΚΥΑ (ΦΕΚ 1368Β), που προβλέπει: «Κρατούμενος που έχει παρακολουθήσει με επιτυχία το 1/3 των μαθημάτων και εργαστηρίων εξ αποστάσεως επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο, δικαιούται να αιτηθεί ενώπιον του Συμβουλίου του άρθρου 70 παρ. 1 του Σωφρονιστικού Κώδικα εκπαιδευτικής άδειας καθώς και άδειας με ηλεκτρονική επιτήρηση». Επαναλαμβάνει το νόμο ουσιαστικά. Στο μεταξύ, ο Ν. Ρωμανός έχει χάσει την εξεταστική περίοδο του Ιούνη και επανέρχεται τον Αύγουστο ζητώντας άδεια για την εξεταστική του Σεπτέμβρη. Κι ενώ σύμφωνα με όσα έχουν προηγηθεί η άδεια έπρεπε να του χορηγηθεί ασυζητητί, το συμβούλιο της φυλακής, υπό την καθοδήγηση του προέδρου του, εισαγγελέα Ποιμενίδη, άρχισε το ίδιο βιολί: απευθύνθηκε και πάλι στον ανακριτή, που δεν έχει καμιά αρμοδιότητα, όπως ο ίδιος είχε παραδεχτεί στο έγγραφό του  το Μάη. Και μέσα απ’ αυτή τη μεθόδευση, και η νέα αίτηση του Ν. Ρωμανού απορρίφθηκε!

Στις 22 Σεπτέμβρη, ο ανακριτής Ε. Νικόπουλος έστειλε την απάντησή του στο συμβούλιο της φυλακής, φροντίζοντας από την πρώτη κιόλας παράγραφο να αυτοανακηρυχτεί αρμόδιος (απάντησε έτσι σ’ εμάς που υποστηρίζαμε ότι με το προηγούμενο έγγραφό του είχε κηρύξει τον εαυτό του αναρμόδιο, και πρόσφερε κάλυψη στο συμβούλιο της φυλακής για την αυθαιρεσία του). Είναι αρμόδιος, λέει, γιατί ο Ρωμανός είναι και υπόδικος! Στη συνέχεια, αφού παραθέτει τι λένε ο νόμος και η εφαρμοστική ΚΥΑ, καταλήγει ότι «η αίτηση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη αφού ο αιτών (σ.σ. ο Ρωμανός) δεν επικαλείται ούτε άλλωστε προκύπτει ότι τηρήθηκε η διαδικασία των άρθρων 3 και επ. της προαναφερόμενης Κοινής Υπουργικής Απόφασης»! Προχωράει μάλιστα και παραπέρα ο Ε. Νικόπουλος, όπως είχε κάνει και την προηγούμενη φορά. Εξετάζει και «την περίπτωση κατά την οποία ήθελε εκτιμηθεί ότι ζητεί τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας γενικώς», επικαλείται πολιτικά κείμενα του Ν. Ρωμανού για να υποστηρίξει ότι  «δεν γίνεται κανενός είδους αναφορά στις σπουδές του» (!) και καταλήγει ότι «προέχει η εξασφάλιση της παρουσίας του στο Δικαστήριο και η υποβολή του στην εκτέλεση των αποφάσεων που θα εκδοθούν»! Οσο λοιπόν ο Ρωμανός θα παραμένει… αμετανόητος αναρχικός, δε θα πάρει εκπαιδευτική άδεια!

Δυο μέρες μετά από το έγγραφο Νικόπουλου (στις 24 Σεπτέμβρη), το συμβούλιο της φυλακής, με πρόεδρο την αντεισαγγελέα εφετών Πειραιά Στ. Περιμένη και μέλη τη διευθύντρια της φυλακής Χ. Κουτσομιχάλη και την κοινωνική λειτουργό Β. Φραγκαθούλα, αποφάσισε ομόφωνα την απόρριψη της αίτησης Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια, γιατί εξέφρασε αρνητική γνώμη ο ειδικός εφέτης ανακριτής. Και σε μια επίδειξη πρόκλησης, προτείνει στο Ρωμανό να δώσει εξετάσεις… εξ αποστάσεως!

Τον Ιούνη κανένας δεν επικαλέστηκε ότι ο Ρωμανός δεν πληροί τις προϋποθέσεις. Επικαλέστηκαν τη μη έκδοση της ΚΥΑ. Τώρα που η ΚΥΑ έχει εκδοθεί, ισχυρίζονται ότι ο Ρωμανός δεν πληροί τις προϋποθέσεις (ενώ έχει περάσει το 1/3 των μαθημάτων και η εξεταστική περίοδος αφορά το ίδιο εξάμηνο)! Μιλάμε για καφκικό εφιάλτη δηλαδή.

Αποκλειστικά υπεύθυνος γι’ αυτή την κατάσταση είναι ο πρώην και νυν υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλος. Καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, έκανε το παπί. Επικοινωνήσαμε μαζί του και του ζητήσαμε να πάρει θέση, διότι υπήρχε ευθεία παραβίαση του νόμου από το συμβούλιο της φυλακής, που έκρινε ότι ο Ρωμανός είναι «και υπόδικος» και γι’ αυτό απευθύνθηκε στον ανακριτή της υπόθεσης, ζητώντας τη σύμφωνη γνώμη του για να προχωρήσει στην εξέταση του αιτήματός του. Οπως γράψαμε στο φύλλο μας της 12ης Σεπτέμβρη, ο Ν. Παρασκευόπουλος εμφανίστηκε σαν Πόντιος Πιλάτος, επικαλούμενος γελοίες δικαιολογίες, όπως ότι βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και δεν έχει μαζί του το φάκελο.

Επανερχόμενος στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ο Ν. Παρασκευόπουλος βρήκε ξανά μπροστά του το ζήτημα του Ρωμανού. Και αναγκάστηκε να πάρει θέση, γιατί έγινε κατάληψη στο ΤΕΙ Αθήνας με αίτημα να δοθεί στον Ν. Ρωμανό η άδεια που δικαιούται. Βγήκε σε πρωινάδικο με δηλώσεις, τις οποίες μάζεψε και σε Δελτίο Τύπου του υπουργείου. Προσπερνάμε τα περί «εξανθρωπισμού της φυλακής» και «εκπαίδευσης των κρατουμένων» και πάμε στο ζουμί: «Ωστόσο, η ενεργοποίηση της συγκεκριμένης δυνατότητας, σε περίπτωση κρατουμένου που είναι υπόδικος, επαφίεται στη δικαιοσύνη, η οποία λειτουργεί ανεξάρτητα. Εφόσον, πάντως, η εμπειρία έδειξε ότι οι υφιστάμενες διαδικασίες δεν επαρκούν για τη διασφάλιση του δικαιώματος των κρατουμένων στην εκπαίδευση, το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα προχωρήσει στην αναγκαία διορθωτική νομοθετική παρέμβαση».

Τον Ιούνη, ο Παρασκευόπουλος έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη χορήγηση άδειας στον Ρωμανό. Τώρα, έρχεται και δικαιώνει τους χειρισμούς του συμβουλίου της φυλακής και του εφέτη ειδικού ανακριτή, λέγοντας ότι έχουν την απόλυτη αρμοδιότητα ν’ αποφασίσουν επί υποδίκων! Ερμηνεύει το νόμο το ίδιο αυθαίρετα με τους υφισταμένους του.  Τους έκλεισε το μάτι να απορρίψουν για μια φορά ακόμη το αίτημα του Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια. Και για να χρυσώσει το χάπι, υποσχέθηκε ότι θα προχωρήσει στην αναγκαία νομοθετική παρέμβαση! «Θα προσπαθήσουμε να έχουμε μια ρύθμιση μέσα στο πρώτο νομοσχέδιο το οποίο θα προωθηθεί στη Βουλή. Ελπίζω μέσα στον Οκτώβριο», είπε στην τηλεοπτική του εμφάνιση. Στο μεταξύ, ο Ρωμανός χάνει και αυτή την εξεταστική περίοδο και θα πρέπει να περιμένει το Φλεβάρη. Αν ο Παρασκευόπουλος κάνει τη νομοθετική παρέμβαση που ανήγγειλε και δεν την φάει κι αυτή το σκοτάδι για μερικούς μήνες, όπως έγινε με την έκδοση της ΚΥΑ, που ο Παρασκευόπουλος την καθυστέρησε πέντε μήνες.

Εχουμε ένα νόμο, που ψηφίστηκε εσπευσμένα με τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για να σταματήσει την απεργία πείνας ο Ν. Ρωμανός. Θυμόμαστε καλά τι έγινε τότε στη Βουλή και πόσο επέμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει αυτή η ρύθμιση. Κι αυτός ο νόμος παραμένει ανεφάρμοστος, πότε γιατί δεν εκδόθηκε η ΚΥΑ και πότε γιατί τον ερμηνεύουν όπως τους βολεύει, ενώ ο Ν. Παρασκευόπουλος καλύπτει την αυθαιρεσία και υπόσχεται μελλοντικές λύσεις.

http://www.eksegersi.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια νίκη πέρα από τον ατομικό αγώνα

0

Σπουδαία και σημαντική νίκη! Απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξάρτησης, που εντείνει και συνολικοποιεί τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Απέναντι στην πολιτική της φασιστικοποίησης που αποτελεί πλέον το μοναδικό εργαλείο, μέσο, όπλο στη φαρέτρα του για την επιβολή της βάρβαρης αντιλαϊκής-αντεργατικης πολιτικής, του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα.
Κόντρα όχι μόνο στην κλιμάκωση της κρατικής (και παρακρατικής) βίας, τρομοκρατίας και καταστολής. Αλλά σε ένα συνολικότερο πλέγμα που έχει απλώσει το σύστημα, από τη διακυβέρνηση με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και τον κοινοβουλευτισμό στα όρια των συνταγματικών εκτροπών, μέχρι το δόγμα «νόμος και τάξη» και τα φασιστικού χαρακτήρα μέτρα απέναντι στα κεκτημένα λαϊκά-εργατικά δημοκρατικά δικαιώματα (απαγορεύσεις πορειών, επιστρατεύσεις εργαζομένων, καταπάτηση ασύλου, χτύπημα συνδικαλισμού και προσπάθεια να βγάλουν στην παρανομία συλλόγους, σωματεία, απεργία κ.ά.). Από τον ξεκάθαρο χρυσαυγιτισμό μέχρι τους Φορτσάκηδες, τους Τζιφόπουλους και τα άλλα σιγανά «Ποτάμια» που έχουν στοιχηθεί, μέχρι τον «Ξένιο Δία», το εθνικιστικό-αντιμεταναστευτικό δηλητήριο, το «διαίρει και βασίλευε» και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί. Από το αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο που έχει κατοχυρώσει τα τελευταία χρόνια μέχρι τη βιομηχανία διώξεων και συλλήψεων αγωνιστών και από τον βασανισμό κρατουμένων και τη δημιουργία των λευκών κελιών ως τις δολοφονίες κράτους και παρακράτους.
Είναι η μπόχα και δυσωδία που αναδίδεται σε κάθε έκφραση ενός συστήματος που σαπίζει στοχοποιώντας τον εχθρό-λαό, ποινικοποιώντας τους αγώνες του, βάζοντας σε «γύψο» τα δημοκρατικά δικαιώματα, εκμηδενίζοντας κάθε προσπάθεια οργάνωσης, τσακίζοντας κάθε φωνή αντίστασης και διεκδίκησης.
Σπουδαία και σημαντική νίκη! Γιατί επιτεύχθηκε σε μια περίοδο κινηματικής αδράνειας και ακινησίας, υποχώρησης του λαϊκού-εργατικού κινήματος που επιβλήθηκε κυρίαρχα διά της εκλογικής αναμονής και των κοινοβουλευτικών αυταπατών που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και που σιγοντάρει το ΚΚΕ διά του απερίγραπτου «οι αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα», τοποθετώντας τον λαϊκό παράγοντα στη γωνία.
Με την ευθύνη που αντιστοιχεί και στο μεγαλύτερο μέρος των εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων είτε αναφέρονται στην Αριστερά είτε στον α/α/α χώρο που βολοδέρνουν αμήχανα μεταξύ συριζοποίησης, «αλληλεγγύης» και σχεδίων επί χάρτου, αγνοώντας τον λαϊκό παράγοντα.
Σπουδαία και σημαντική νίκη! Γιατί ήταν μια πραγματική αναμέτρηση του λαού, με αιχμή τον Ν. Ρωμανό, απέναντι στο σύστημα και την κυβέρνησή του. Γιατί στο δεδομένο ταξικό-κοινωνικό-πολιτικό συσχετισμό, που επιτρέπει την αχαλίνωτη επέλαση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, οδήγησε σε υποχώρηση τον αντίπαλο. Έσπασε την αδιαλλαξία της κυβέρνησης που εξαντλώντας την πυγμή της στο πρόσωπο του Ν. Ρωμανού ήθελε να στείλει στον λαό μήνυμα συνολικής υποταγής και παράδοσης. Δεν τα κατάφερε όμως, ηττήθηκε! Τώρα το αστικό πολιτικό προσωπικό, τα κάθε λογής τσιράκια και απολογητές του συστήματος, οι πληρωμένοι χαρτογιακάδες και κονδυλοφόροι του, προσπαθούν να διαχειριστούν την ήττα, να κρύψουν τη γύμνια τους και τον φόβο τους, ακόμα και να την «αξιοποιήσουν» στις νέες πολιτικές εξελίξεις, κάνοντας λόγο για νίκη του κοινοβουλευτισμού, της συνεννόησης και της συναίνεσης, της δημοκρατίας. Λες και νοιάστηκε ο κοινοβουλευτισμός και η δημοκρατία για το δικαίωμα στη μόρφωση και τη ζωή του Ν. Ρωμανού. Όσο νοιάστηκε για το δικαίωμα στη μόρφωση της νεολαίας, όσο νοιάστηκε για τη ζωή του Αλέξη, του Παύλου, του Μιχάλη…
Από κοντά και τα αριστερά δεκανίκια που, διαγράφοντας τον αγώνα, θέλουν να αξιοποιήσουν, να εξαργυρώσουν και να «μαντρώσουν» τη νίκη στο κοινοβουλευτικό μαντρί, μη τυχόν και καταλάβει ο «κόσμος που δεν τραβάει και δεν καταλαβαίνει» τη δύναμή του.

Εμπνέει! Ο αλύγιστος, ανυποχώρητος, ασυμβίβαστος αγώνας, η αποφασιστικότητα του Νίκου Ρωμανού για την υπεράσπιση του δημοκρατικού δικαιώματος στις σπουδές για όλους τους φυλακισμένους. Μια επιλογή χωρίς ταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα, προχωρώντας με αυταπάρνηση και σε απεργία δίψας την 31η ημέρα, δίνοντας τη μάχη με κόστος την ίδια του τη ζωή, προκειμένου να μη γίνει η αφορμή για την κατάργηση των εκπαιδευτικών αδειών που σχεδίαζε η κυβέρνηση.
Το δίκιο του αγώνα και η συνεπής στάση του Ν. Ρωμανού ενέπνευσε έναν μαζικό, λαϊκό, πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης που για 31 ημέρες ήταν η τροφή και το νερό για τον ίδιο. Ένα λαϊκό κίνημα αλληλεγγύης που περιφρούρησε με αλυσίδες τον αγώνα και τη ζωή του Νίκου. Γιατί στο πρόσωπο του Νίκου είδε να χάνεται η δική του ζωή, είδε τη συνέχεια της πολιτικής της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, είδε την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την φασιστικοποίηση. Είδε τους πραγματικούς εχθρούς, απογυμνώνοντας την αστική προπαγάνδα και απομονώνοντας τους ψεύτικους φίλους, είδε την επίθεση του συστήματος. Γι’ αυτό έκανε τον αγώνα του Νίκου δική του υπόθεση, ανυψώνοντάς τον από προσωπικό σε συλλογικό και κοινωνικό, καθορίζοντας την έκβασή του, οδηγώντας την κυβέρνηση σε υποχώρηση μπροστά στον φόβο της να ξεσπάσει η λαϊκή οργή με ξεσηκωμό, ιδιαίτερα μάλιστα μπροστά στις κυοφορούμενες πολιτικές εξελίξεις που απεργάζονται ξένα κυρίως και ντόπια κέντρα εξουσίας.

Διδάσκει! Πρώτα και κύρια ότι οι αγώνες μπορούν να νικήσουν! Ότι ο αγώνας για να κατακτηθούν δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, ο αγώνας για να κατακτηθεί το δικαίωμα στις σπουδές, τη δουλειά, τη ζωή, αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για τον λαό, τους εργαζομένους και τη νεολαία προκειμένου να λύσουν το πρόβλημα της επιβίωσης. Ταυτόχρονα, ότι μόνο η νικηφόρα αντίσταση και διεκδίκηση μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τη συνολικότερη αναμέτρηση με το σύστημα και τις δυνάμεις του στην κατεύθυνση της ανατροπής.
Διδάσκει! Ότι ο αγώνας είναι λαϊκή υπόθεση. Με αυτή την έννοια, δεν είναι υπόθεση ορισμένων ψαγμένων ομάδων ή πεφωτισμένων καθοδηγητών, που θα δώσουν το ολοκληρωμένο τους σχέδιο στις λαϊκές μάζες (στην καλύτερη περίπτωση) για να το εφαρμόσουν. Μήτρα του αγώνα είναι η ίδια η ζωή, η ίδια η πραγματικότητα, η ανάγκη των λαϊκών μαζών για καλύτερη ζωή.
Διδάσκει! Ότι η νικηφόρα έκβαση του αγώνα κρίνεται κυρίαρχα από την αποφασιστικότητά του και τη μαζικοποίησή του. Σε αυτή την κατεύθυνση, οι στόχοι πάλης που αναδεικνύονται και προβάλλονται κάθε φορά θα πρέπει να αγκαλιάζονται από τις πλατιές λαϊκές μάζες, να συμβάλλουν και να προωθούν την πλατιά κινητοποίησή τους. Να συγκροτούν πολιτικά τις λαϊκές μάζες, να τις τροφοδοτούν μπροστά στην πολιτική σύγκρουση και στην αντιπαράθεση με τη φασιστικοποίηση.
Διδάσκει! Την αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός πλατιού, μαζικού, πολύμορφου Μετώπου Αντίστασης πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Ένα τέτοιο Μέτωπο Αντίστασης μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω σε συγκεκριμένους στόχους πάλης και όχι με εκλογικές πλατφόρμες, μεταβατικά προγράμματα, εγκεφαλικά σχέδια, οραματικά προτάγματα.
Διδάσκει! Ότι η περιφρούρηση του αγώνα είναι πρωτίστως αποτέλεσμα της πολιτικής κατεύθυνσης και του προσανατολισμού του ενός τέτοιου Μετώπου.
Αυτά τα χαρακτηριστικά συγκέντρωσε ο αγώνας του Ν. Ρωμανού και του κινήματος αλληλεγγύης που συσπειρώθηκε στο αίτημά του για εκπαιδευτικές άδειες, δηλαδή στον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα. Επειδή απέκτησε τέτοια χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του «χώρου», από λογικές αδιέξοδες που εκθειάζουν τη μορφή και αποθεώνουν τη «σύγκρουση», από σεχταρισμούς που θέλουν να κρύψουν την υποτίμηση προς τον λαϊκό παράγοντα, έγινε πραγματικά επικίνδυνο για το σύστημα, δημιουργώντας ρωγμή στο αστικό πολιτικό σκηνικό και οδηγώντας την κυβέρνηση σε υποχώρηση.
Σίγουρα υπάρχουν και οι ούλτρα «επαναστάτες», που μια τέτοια ανάγνωση δεν τους βολεύει γιατί δεν έχει την καθαρότητα των «γραφών». «Ποια νίκη;» θα σκούζουν και θα γράφουν, υπονομεύοντας το προχώρημα συγκρότησης των λαϊκών, εργατικών και νεολαιίστικων μαζών. Το έργο το έχουμε ξαναδεί, αρκεί να θυμηθούμε τις πλατείες και το Σύνταγμα. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας όσοι αναφερόμαστε στην επαναστατική και κομμουνιστική Αριστερά για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της εποχής, υπηρετώντας τις ανάγκες του λαού και της πάλης του.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αρνήθηκαν ψήφισμα αλληλεγγύης στον Ν. Ρωμανό

0

Καταγγελία της πλειοψηφίας του ΔΣ

Για μια ακόμα φορά ερχόμαστε στη δυσάρεστη θέση ως Πρωτοβουλία Εργαζομένων Υπουργείου Παιδείας να καταγγείλουμε την καταψήφιση στο ΔΣ του συλλόγου μας την πρόταση για έκδοση ψηφίσματος κατά της στέρησης της πρόσβασης στην εκπαίδευση σε έναν νεαρό κρατούμενο από τους 3 εκ των 4 της παράταξης «Όλοι μαζί» (εκτός π. Σταύρου Μπόζου) και της «Κοινής πορείας» με το πρόσχημα ότι «είμαστε σύλλογος εργαζομένων και δεν μας αφορούν πολιτικά παιχνίδια!»
Όταν ένας νέος άνθρωπος φτάνει να χρησιμοποιεί το τελευταίο μέσο που του έχει απομείνει, το σώμα του, δεν μπορούν κάποιοι από τη βολή του καναπέ τους να μιλούν για «πολιτικά παιχνίδια». Η σιωπή είναι συνενοχή. Ως εργαζόμενοι στο Υπουργείο Παιδείας φέρουμε ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη αν δεν προασπιζόμαστε το δικαίωμα στη μόρφωση του οποιουδήποτε.
Κάτω από την πίεση ενός ρωμαλέου κινήματος αλληλεγγύης κυρίως εργαζομένων και νέων, υπερψηφίστηκε στη Βουλή η σχετική τροπολογία που έβαλε τη ζωή πάνω από τα «παιχνίδια». Οι μόνοι που την καταψήφισαν ήταν οι ακροδεξιοί της συγκυβέρνησης Γεωργιάδης και Πλεύρης, ακολουθώντας τα χνάρια της «δικής μας συγκυβέρνησης». Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο Υπουργείο Παιδείας
http://protovouliaergaz.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ουκρανική αριστερή οργάνωση Borotba υπέρ του αγώνα του Νίκου Ρωμανού

0

Αν και λάβαμε την ανακοίνωση της Borotba μετά το αίσιο τέλος της απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού θεωρούμε ότι έχει ένα νόημα να δημοσιευτεί για να φανεί από πόσο μακριά φτάνει η αλληλεγγύη στους δίκαιους αγώνες αλλά και η ποιότητα των αγωνιστών της Borotba. Υπογραμμίζουμε ότι η οργάνωση Borotba -στελέχη της οποίας έχουν βρεθεί στην Ελλάδα καλεσμένοι της Αντιφασιστικής Καμπάνιας- διώκεται στην Ουκρανία λόγω της αντικυβερνητικής, αντιπολεμικής της θέσης και της υποστήριξης του αγώνα στο Ντονμπάς. Έχει έναν νεκρό στο κτίριο των συνδικάτων στην Οδησσό, τον περσινό Μάιο, κρατούμενους και αρκετούς αγωνιστές-πολιτικούς πρόσφυγες. Παρακάτω το κείμενο μεταφρασμένο.

«Ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένας αγώνας ενάντια στο φόβο και την καταπίεση. Είναι ένας αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι ένας αγώνας ενάντια στο φασισμό.
Ο Νίκος Ρωμανός ήταν 15 ετών όταν έγινε μάρτυρας του θανάτου του φίλου και συνομήλικού του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πέθανε στα χέρια του Ρωμανού μετά από πυροβολισμό αστυνομικού που τον σημάδευσε στις 6 Δεκεμβρίου 2008.
Ο Νίκος Ρωμανός, βρίσκεται στη φυλακή για απόπειρα ένοπλης ληστείας υποκαταστήματος τράπεζας (απαλλοτρίωση υπέρ αναρχικής οργάνωσης) από τον Σεπτέμβριο του 2013. Πρόσφατα, όπως ο νόμος δίνει τη δυνατότητα, πέρασε με εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, στη συνέχεια στερήθηκε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, καθώς οι αρχές δεν του επιτρέπουν να συμμετάσχει στις εξετάσεις σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων οι δικαστικές και διοικητικές αρχές, καθοδηγούμενες από την αυταρχική δεξιά κυβέρνηση, αποφάσισαν να του στερήσουν το νόμιμο δικαίωμά του να πάρει εκπαιδευτική άδεια.
Δύο μήνες μετά από την απόρριψη των αιτημάτων του, ο Νίκος Ρωμανός αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μόνο όπλο που είχε – και από την 10η Νοεμβρίου άρχισε απεργία πείνας. Μετά από σχεδόν ένα μήνα απεργίας πείνας, η υγεία και η ζωή του βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Οι ελληνικές αρχές συνεχίζουν να μπλοκάρουν το νόμιμο δικαίωμά του για εκπαιδευτική άδεια, και μεταθέτουν την ευθύνη από το υπουργείο στο δικαστικό σώματα και αντίστροφα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσεται ένα κίνημα αλληλεγγύης με τον Ρωμανό τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Το Σάββατο, η αστυνομία βάναυσα επιτέθηκε κατά των διαδηλωτών στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της χώρας, συλλαμβάνοντας πολλούς ανθρώπους. Πολλοί τραυματίστηκαν.
Ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένας αγώνας ενάντια στο φόβο και την καταπίεση. Είναι ένας αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι ένας αγώνας ενάντια στο φασισμό.
Αντι-φασίστες της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στηρίζουν τον αγώνα του ελληνικού λαού για δικαιοσύνη!

Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό! Αλληλεγγύη στον αγώνα του ελληνικού λαού!»

http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

'Ενα σχόλιο για τη νίκη του αγώνα του Νίκου Ρωμανού!

0

Ο δίκαιος αγώνας του Νίκου Ρωμανού για το δικαίωμά του να σπουδάζει στη σχολή που πέρασε και η δύναμη, που έδειξε, οδήγησε την κυβέρνηση να κάνει πολλές υποχωρήσεις. Τόσο το σθένος και η αποφασιστικότητά του, όσο και το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης, που αναπτύχθηκε, είχαν ως αποτέλεσμα να δικαιωθεί ο αγώνας του. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να δημιουργείται κανένας εφησυχασμός! Αναδεικνύονται εξ’ άλλου για άλλη μια φορά οι αληθινές προθέσεις του συστήματος. Σε μια εποχή που χτίζουν φυλακές υψίστης ασφαλείας, κλιμακώνουν τον αυταρχισμό απέναντι στο λαό και τη νεολαία, μεθοδεύουν την κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων, ενώ με το νέο συνδικαλιστικό νόμο επιχειρούν οριστικό χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία, βαφτίζοντας «τρομοκράτη» και «παράνομο», όποιον με τους αγώνες και τις ενέργειές του πάει να βάλει φραγμό στην άγρια εξοντωτική πολιτική τους, είναι σίγουρο, ότι οι νέες μάχες του λαού και της νεολαίας θα είναι δύσκολες.

Νομίζουν πως θα μας καθυποτάξουν! Πιστεύουν πως θα μας κάνουν να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα το παρόν της φτώχειας, των πολέμων και της άγριας καταπίεσης, καθώς και το ακόμα πιο μαύρο μέλλον, πειθαρχώντας στη φαινομενική παντοδυναμία τους. Είναι βαθιά νυχτωμένοι! Γιατί οι νέοι άνθρωποι αποδεικνύουν, ότι τίποτε δεν τους λυγίζει! Τσαλακώνουν όλο και πιο συχνά την εικόνα του «ανίκητου» που θέλει να τους παρουσιάζει το σύστημα, βγαίνοντας στους δρόμους του αγώνα. Αυτό δείχνουν τα αγωνιστικά σκιρτήματα ενάντια στην τρομοκρατία και το δόγμα «νόμος και τάξη» που επιχειρείται να επιβληθεί και στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το κίνημα της σπουδάζουσας νεολαίας πρέπει να βγει δυναμικά στο προσκήνιο, παίρνοντας αποφάσεις αγώνα και μαζικοποιώντας τα μέσα πάλη της! Μόνο αν πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας, μπορούμε να νικήσουμε!

http://agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

5 ερωτήματα προς τον α/α χώρο με αφορμή τον αγώνα του Νίκου Ρωμανού

5

Ο δίκαιος και αποφασιστικός αγώνας του Νίκου Ρωμανού υπήρξε χωρίς αμφιβολία μια μεγάλη νίκη σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, όπου το λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε κάμψη και επικρατεί μια λογική απογοήτευσης και ανάθεσης. Υπήρξε μια νίκη απέναντι στην πολιτική της φασιστικοποίησης που τσακίζει αγώνες και αγωνιστές. Πολιτική που εκφράστηκε ανοιχτά από διάφορα κέντρα που ήθελαν το ΝΡ νεκρό για να τρομοκρατήσουν συνολικά το λαό και τη νεολαία.
Πέρα όμως από την τιμή που πρέπει να αποδώσει κανείς στον ΝΡ για την θαρραλέα προσωπική του στάση, που έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του για να υπερασπιστεί ένα δημοκρατικό δικαίωμα, είναι απαραίτητος σε κάθε αγώνα ο απολογισμός όπως και η κριτική.
Με βάση τα όσα είδαμε και βιώσαμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες, θα ήθελα να απευθύνω 5 ερωτήματα προς τον α/α χώρο αλλά και στον καθένα.

1) Έχουν αξία αγώνες που γίνονται για δικαιώματα και κεκτημένα στο έδαφος του καπιταλισμού;
Ένα βασικό στοιχείο που καθόρισε την απεργία πείνας και το κίνημα αλληλεγγύης, ήτανε το ζήτημα με βάση το οποίο ξεκίνησε. Η υπεράσπιση ενός βασικού δημοκρατικού δικαιώματος, αυτό των εκπαιδευτικών αδειών, η εναντίωση σε μια συγκεκριμένη κυβερνητική επιδίωξη, της προώθησης δηλαδή των κελιών υψίστης ασφαλείας, έκανε τον αγώνα αυτό όχι προσωπικό αλλά ευρύτερα κοινωνικό και δημοκρατικό. Ειδικά σε μια περίοδο όπου οργιάζει η φασιστικοποίηση και η «εφαρμογή της νομιμότητας».
Αξίζουν λοιπόν αιτήματα που μπορούν να κινητοποιήσουν ευρύτερα κομμάτια του λαού και της νεολαίας πίσω από έναν αγώνα; Αξίζει να διαλέγουμε στόχους με βάση το αν μπορούν να κινητοποιήσουν κόσμο κάθε πολιτικής αντίληψης; Η ο αγώνας για το σταμάτημα της επίθεσης, η Αντίσταση, είναι «αμυντικός»; Μήπως ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος έχει υποτιμήσει πολλούς αγώνες επειδή το αίτημα τους ήτανε «δουλειά», «παιδεία», «όχι στα νέα μέτρα» κτλ; Μήπως πολλοί σημαντικοί αγώνες έχουν υποτιμηθεί επειδή δεν βάζουν ένα άμεσα «ελευθεριακό» και «αμεσοδημοκρατικό» πρόταγμα και κατηγορήθηκαν ως αγώνες «οπισθοφυλακής»;

2) Είναι αναγακαίο το ενιαίο μέτωπο για τη νίκη ενός αγώνα;
Ένα αποφασιστικής σημασίας ζήτημα είναι ότι πολλοί πολιτικοί χώροι είτε πιέστηκαν, είτε σύρθηκαν είτε ένιωσαν άνετα να υποστηρίξουν τον αγώνα και να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις παρά το ιδεολογικό χάσμα που τους χωρίζει από τον ΝΡ και το υποτιθέμενο «αντάρτικο πόλης». Και αυτό ακριβώς γιατί είχε σωστή στοχοθεσία. Ακόμα και το γεγονός ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μέχρι και οι ΑΝΕΛ κατέθεσαν τις τροπολογίες, έπαιξε το ρόλο του –πάντα δεν ξεχνάμε ότι η εξωκοινοβουλευτική πάλη υποτάσσει την κοινοβουλευτική.
Δεν προσπερνάμε φυσικά ότι το ενιαίο μέτωπο που σχηματίστηκε ήτανε προϊόν πίεσης και συσχετισμών και δεν έπεσε από τον ουρανό.
Τελικά, είναι απαραίτητο το ενιαίο μέτωπο και η κοινή δράση με αυτούς που έχουν χαρακτηριστεί «πιόνια του συστήματος», «σταλινικοί φασίστες» και διάφορα άλλα, πάνω στην λογική της αμοιβαίας συμφωνίας και με προϋπόθεση το δικαίωμα του καθενός να διατηρεί την πολιτική και οργανωτική του αυτονομία;

3) Είναι το πιο σημαντικό ζήτημα η μαζικοποίηση του αγώνα ή όχι;
Η μαζικοποίηση του αγώνα, ακόμα και οι πολλές προσωπικές δηλώσεις επώνυμων και ανώνυμων από το ίντερνετ, οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις σε όλη την χώρα, ήτανε η αποφασιστική δύναμη που έγειρε την πλάστιγγα προς τη νίκη. Η μαζικότητα είναι στοιχείο που ανεβάζει και την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα του αγώνα, ή ένα δευτερεύον, συμπληρωματικό στοιχείο; Μήπως η μαζικοποίηση έχει κάποια μικρά όρια και το σημαντικότερο ήτανε το προσωπικό θάρρος του ΝΡ ή η «στρατιωτική» οργάνωση στο δρόμο με τις συγκρούσεις ενάντια στα ΜΑΤ; Η προβοκάτσια που αποτράπηκε στην Θεσσαλονίκη (ΖΑΡΑ) διδάσκει κάτι για την αξία της πολιτικής περιφρούρησης του αγώνα και την επιλογή των μορφών πάλης με τέτοιον τρόπο που να επιτυγχάνεται η μαζικοποίηση;
Και αν τελικά το υπουργείο υποχώρησε, το έκανε μπροστά στον κίνδυνο των «ιπτάμενων αναρχικών»; Το έκανε επειδή δεν μπορούσε να εκκενώσει τις καταλήψεις που πραγματοποιήθηκαν πανελλαδικά; Ή μήπως επειδή το κόστος της καταστολής και της αφαίρεσης της ζωής του ΝΡ ήτανε στην συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία τεράστιο σε σχέση με το κέρδος της κυβέρνησης από την ένταση της καταστολής;
Ο αποφασιστικός παράγοντας που έκανε την κυβέρνηση να υποχωρήσει ήτανε για εμάς ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να πυροδοτηθούν γενικότερες ανεξέλεγκτες καταστάσεις, με το μπάσιμο πλατιών λαϊκών μαζών στον αγώνα. Αυτό «μέτρησε» το κράτος και υποχώρησε.

4) Είναι αναγκαία στοιχεία ενός αγώνα η τακτική και η ανάγνωση των συσχετισμών;
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τελική έκβαση η αναγνώριση των συσχετισμών όπως είχανε διαμορφωθεί, η πίεση που δεχότανε η κυβέρνηση ειδικά εν όψει προεδρικής εκλογής;
Η ανάγνωση των συσχετισμών, η αναγνώριση του ρήγματος μέσα στην κυβέρνηση μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έκανε δυνατή την σωστή εκτίμηση και την αποδοχή της παρακολούθησης με «βραχιολάκι», στοιχείο που ίσως σε μια εξέγερση φυλακισμένων ή ιδωμένο χωριστά να θεωρηθεί υποχώρηση.
Φαίνεται λοιπόν αναγκαίο σε έναν αγώνα να ξεχωρίζουμε το κύριο από το δευτερεύον και να υποτάσσουμε τα μακροπρόθεσμα «θέλω» στις δυνατότητες που έχουν αναπτυχθεί –πάντα με την προϋπόθεση ότι αυτό δεν αποτελεί ένα καλοδουλεμένο «στρίψιμο» ή ξεπούλημα, ένα από τα πολλά που έχουμε δει και βαραίνουν το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά.

5) Η πολιτική στοχοθεσία και η τακτική του «αντάρτικου πόλης» συνάδει με τα παραπάνω;
Ο μαζικός λαϊκός αγώνας, η κοινή δράση και η οικοδόμηση μετώπων απέχουν σίγουρα από το να διαμορφώσουν μια διέξοδο για το λαό. Το λαϊκό κίνημα με τα προβλήματα που έχει, και την κατάσταση της Αριστεράς, απογοητεύουν πολλούς αγωνιστές που οδηγούνται είτε στην ανεπάρκεια του λαού («ο κόσμος δεν θα καταλάβει») είτε στο «εδώ και τώρα».
Με την στάση αυτή όμως, οι ένοπλες ομάδες του «αντάρτικου πόλης», δεν έχουν απεμπολήσει όλα τα παραπάνω στοιχεία που έκαναν τον αγώνα αυτό νικηφόρο, οδηγούμενες σε ένα πλήρες αδιέξοδο; Μήπως και ο ίδιος ο ΝΡ θα έπρεπε να αναρωτηθεί πάνω σε αυτό;

Υ.Γ.:
Φυσικά ο δικός μου πολιτικός χώρος, το ΚΚΕ(μ-λ), δεν είναι άμοιρο ευθυνών ούτε «αθώα περιστερά» μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα ή άλλα που μπορεί να τεθούν – δικαιούται όμως να βάζει αυτούς τους προβληματισμούς.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νίκη του αγώνα του Νίκου Ρωμανού και του κινήματος αλληλεγγύης!

2

Οι μαζικές διαδηλώσεις νεολαίας, αλλά και εργαζόμενων, με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού. Οι διαδηλώσεις αυτές όμως δεν στάθηκαν μόνο σε αυτό.
Επεκτάθηκαν στην έκφραση της αγανάκτησης της νεολαίας και του λαού απέναντι στην επίθεση του συστήματος σε κάθε δικαίωμα και κατάκτηση που αφορά τη ζωή τους. Από το μισθό και τη δουλειά μέχρι τη μόρφωση και το δικαίωμα στην περίθαλψη.
Επεκτάθηκαν στην έκφραση αντίστασης απέναντι στην εντεινόμενη φασιστικοποίηση και κατάργηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος, στην αστυνομοκρατία και την καταστολή κάθε αγώνα, στις διώξεις και φυλακίσεις αγωνιστών, στο βγάλσιμο στη παρανομία κάθε αγώνα που αντιστέκεται στη πολιτική του συστήματος, που διεκδικεί δικαιώματα.
Η κυβέρνηση με τη στάση της, με την αρχική της αδιαλλαξία απέναντι στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού και την άγρια καταστολή κάθε κινητοποίησης αλληλεγγύης σε αυτόν, ήθελε να δείξει ότι δεν υποχωρεί, ότι έχει πυγμή και δεν διστάζει απέναντι σε τίποτα. Ήθελε έτσι να στείλει μια προειδοποίηση σε όποιον και όποια αγωνίζεται αμφισβητώντας την πολιτική της πλήρους υποταγής στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών και της εξαθλίωσης του λαού, ένα μήνυμα φόβου και τρόμου στο λαό. Δεν τα κατάφερε όμως!
Ο Ν. Ρωμανός κρατώντας συνεπή στάση, δεν έκανε πίσω και προχώρησε και σε απεργία δίψας. Για να εφαρμοστεί το δικαίωμά του στη μόρφωση και όχι η «νομιμότητα» που επικαλούνται διάφοροι. Για να μην γινόταν, όπως δήλωσε, η αφορμή για να καταργηθεί και τυπικά το δικαίωμα στη μόρφωση των κρατούμενων, όπως επιδίωκε η κυβέρνηση με την αρχική της τροπολογία.
Με την τελική τροπολογία ο Νίκος Ρωμανός και το κίνημα αλληλεγγύης είχαν μια μεγάλη νίκη. Μια νίκη που δημιούργησε ρήγμα στην πολιτική φασιστικοποίησης της κυβέρνησης και απέδειξε ότι μόνο αποφασιστικοί αγώνες μπορούν να έχουν όφελος για το λαό και όχι τα διάφορα νομικά και κοινοβουλευτικά παιχνίδια.
Το ΚΚΕ(μ-λ) χαιρετίζει τον Νίκο Ρωμανό αλλά και τους χιλιάδες νεολαίους και λαού που διαδήλωσαν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα του και καλεί σε ένταση του αγώνα κατά της φασιστικοποίησης και της πολιτικής από την οποία αυτή εκπορεύεται.

ΚΑΤΩ Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ!

8/12/2014

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνεχίζει ο Νίκος Ρωμανός

0

Συνεχίζει ο Νίκος Ρωμανός τον αγώνα του και μπροστά στα κοινοβουλευτικά τερτίπια της κυβέρνησης, η οποία με τίποτα δε θέλει να σταλεί ένα μήνυμα ότι ένας αγώνας μπορεί και να κερδίσει, επεκτείνει την απεργία πείνας και σε απεργία δίψας. Από σήμερα λοιπόν Τετάρτη το πρωί, όπως δήλωσε ο δικηγόρος του, προχωράει και σε αυτή τη μορφή.
Απέναντι στο μήνυμα έντασης της φασιστικοποίησης που στέλνει η κυβέρνηση εμείς να στείλουμε το δικό μας μήνυμα. Το κύμα συμπάθειας και αλληλεγγύης που υπάρχει στην πλειοψηφία του Ελληνικού λαού πρέπει να εκφραστεί και στους δρόμους άμεσα. Πριν είναι αργά! Για να κερδίσει ο Νίκος Ρωμανός ζωντανός, για να δείξουμε ότι δεν τρομοκρατούμαστε από το σύστημα. Όσο σκληρό είναι αυτό άλλο τόσο αποφασιστικοί και ανυποχώρητοι είμαστε εμείς! Μην περιμένουμε τον θάνατο για να γίνουν μαζικές διαδηλώσεις!
Αύριο Πέμπτη υπάρχει κάλεσμα στην Ομόνοια στις 6:00 το απόγευμα. Να είμαστε όλοι εκεί για να αναγκάσουμε την κυβέρνηση να σταματήσει τις νομικές και κοινοβουλευτικές υπεκφυγές και να δώσει τη μόνη λύση που είναι αποδεκτή από τον Νίκο Ρωμανό και όλους μας!
Να του δοθεί το δικαίωμα να σπουδάσει!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλληλεγγύη στο Νίκο Ρωμανό! Να καταγγείλουμε μαζικά τη στάση της κυβέρνησης!

0

«Επίδειξη πυγμής» με αποδέκτη όλο το λαό και τη νεολαία, επιδεικνύει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μπροστά στη συνεχιζόμενη από τις 10/11, απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού. Τη στιγμή αυτή, η ίδια η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Η στάση αυτή της κυβέρνησης αποτελεί έκφραση της συνολικότερης και εντεινόμενης φασιστικοποίησης της πολιτικής του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Μια πολιτική που τη ζει ο λαός μας σ’ ένα πολύ μεγάλο εύρος. Απ’ τα ΜΑΤ, τα χημικά τους ασφαλίτες και τις Ομάδες ΔΙΑΣ/ΔΕΛΤΑ στις πρόσφατες διαδηλώσεις, και το εντεινόμενο κλίμα εκφοβισμού του, μέχρι τις δηλώσεις των διάφορων Φορτσάκιδων, Τζιφόπουλων και Μπουτάριδων, και την τρομοκρατία που ασκούν τα Μ.Μ.Ε. Κι από την ποινικοποίηση των λαϊκών αγώνων, μέχρι τον αντι-απεργιακό νόμο που ετοιμάζεται. Απαραίτητο συμπλήρωμα της βάρβαρης επίθεσης των «μνημονίων» και των απανωτών μέτρων.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να στείλει ευρύτερα το μήνυμα πως είναι ανυποχώρητη και αδιάλλακτη. Το κίνημα αλληλεγγύης για την ικανοποίηση του αιτήματος του Ν. Ρωμανού που έχει αναπτυχθεί μέχρι τώρα πανελλαδικά, εκφράζει τη νεολαιίστικη και λαϊκή αντίθεση απέναντι στη μελανή πραγματικότητα που έχει επιβάλλει η πολιτική του συστήματος στη ζωή του λαού. Είναι ανάγκη να δημιουργηθούν ρήγματα και νίκες ενάντια σε αυτή την πολιτική.
Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού, και απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματός του για χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών. Η μαζική λαϊκή κινητοποίηση αλληλεγγύης μπορεί να στηρίξει το αίτημα του. Αν η κυβέρνηση δεν το ικανοποιήσει, θα αποτελέσει τον ηθικό και πολιτικό αυτουργό για την πιθανή αρνητική εξέλιξη της κατάστασής του, εξέλιξη που θα γεννήσει νέα λαϊκά ξεσπάσματα.

9.12.2014

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καρδίτσα: αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό

0

Το παρακάτω κείμενο υπογραφών διακινείται από εργαζόμενους και συνδικαλιστές διάφορων εργασιακών χώρων της Καρδίτσας
(Καθηγητές, Νοσοκομειακοί, Δάσκαλοι, εργαζόμενοι ΟΤΑ κλπ)
που καλούν σε ανοιχτή σύσκεψη
  την Τετάρτη 10 Δεκέμβρη, στις 7:30 μμ στο Εργατικό Κέντρο
με στόχο να εκφραστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και στην πόλη μας η αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, ο οποίος από τις 10/11 πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται προκειμένου να παρακολουθήσει τα μαθήματα στη σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που έχει περάσει.
Η κυβέρνηση, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, η διοίκηση των φυλακών, σε συνεργασία με την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», αρνούνται να δώσουν εκπαιδευτική άδεια στο Νίκο Ρωμανό. Ακολουθώντας, έτσι μια πολιτική ρεβανσισμού, αδιαφορώντας ακόμα και για τους δικούς τους νόμους, διαλύοντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και καταπατώντας ακόμα και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί το δικαίωμα στις σπουδές είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου, κατ’ επέκταση και του Νίκου Ρωμανού.
Η αφαίρεση του δικαιώματος των εκπαιδευτικών αδειών δεν είναι ένα μεμονωμένο και ιδιαίτερο περιστατικό. Εντάσσεται μαζί με τόσα άλλα στην κυβερνητική γραμμή της «μηδενικής ανοχής» σε όποια φωνή αντιστέκεται και διεκδικεί. Ο νέος αντισυνδικαλιστικός νόμος, οι επιστρατεύσεις, η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων, οι διώξεις αγωνιστών, η καταπάτηση του ασύλου είναι ορισμένες πλευρές αυτής της πολιτικής.
Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των εκπαιδευτικών αδειών που δικαιούται ο κρατούμενος Νίκος Ρωμανός καθώς και το σύνολο των δικαιωμάτων του ως κρατούμενος.
Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του!

Καλούμε σε σύσκεψη την Τετάρτη 10/12/2014

στις 7:30 μμ στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ.

Μέχρι στιγμής υπογράφουν οι παρακάτω (ο κατάλογος συμπληρώνεται συνεχώς):

Αλεξάκος Φώτης, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Αμπατζή Γεωργία, Αιρετό μέλος του ΠΥΣΔΕ Καρδίτσας
Γκαραγκάνης Τάσος, Πρόεδρος Συλλόγου Δασκάλων Καρδίτσας
Γκαραγκάνη Λένα, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Καμινιώτης Παναγιώτης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ
Καπνιά Μαρία, μέλος ΔΣ Συλλόγου Δασκάλων Καρδίτσας
Κυρίτσης Απόστολος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Φαρμακοποιών Καρδίτσας
Ματιάτου Διονυσία, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Μπολτσής Άρης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Καρδίτσας
Παντελής Αποστόλης, συνδικαλιστής Συλλ.Εργαζομένων Νοσοκομείου Καρδίτσας
Σδόγκος Θανάσης, συνδικαλιστής ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Τσιτσιμπής Γεώργιος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Δασκάλων Καρδίτσας
Φιλίππου Νίκος, συνδικαλιστής Συλλόγου Δασκάλων Καρδίτσας
Φυτσιλής Αλέξης, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Καρδίτσας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Ν. ΡΩΜΑΝΟ

0

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ
9-12-2014

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Ν. ΡΩΜΑΝΟ
ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ!

Όχι στη φασιστικοποίηση και τη κρατική τρομοκρατία
Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες

Ο μόλις 21 ετών Ν. Ρωμανός, το παιδί στα χέρια του οποίου ξεψύχησε πριν από 6 χρόνια ο φίλος και συμμαθητής του Αλέξης Γρηγορόπουλος, βρίσκεται στην 29η ημέρα απεργίας πείνας και νοσηλεύεται σε ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο «Γεννηματάς». Δίνει μάχη για το αυτονόητο δικαίωμά του για πρόσβαση στο δημόσιο αγαθό της παιδείας. Έλαβε μέρος στις εξετάσεις, πέτυχε στη σχολή της επιλογής του, με αποτέλεσμα να προσκληθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να τιμηθεί (τιμή που δεν δέχθηκε) για να του αρνηθούν στη συνέχεια το δικαίωμα να πάρει εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τις σπουδές του.
Με αφορμή την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού αποκαλύφθηκε ο αδυσώπητος και αντιδραστικός ρόλος της συγκυβέρνησης, ενός σάπιου οικοδομήματος, που πλέον κρατιέται στην εξουσία πραξικοπηματικά, με ένα πρόσωπο αδίστακτο απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα και το λαό. Μια κυβέρνηση κι ένα σύστημα που στοχοποιεί τους νέους ανθρώπους και το μόνο που επιφυλάσσει γι΄ αυτούς είναι η ανεργία, η καταστολή και τα χειρότερα που επωάζει για το μέλλον τους.
Η κυβέρνηση ανάλγητη ενεργεί με εγκληματικό τρόπο ενάντια στους νέους όπως και σε άλλες αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Η αφαίρεση του δικαιώματος σε εκπαιδευτικές άδειες στoν φυλακισμένο Ν. Ρωμανό δεν αφορά μια «ιδιαίτερη» περίπτωση. Δεν έχει καμία σχέση με την «ασφάλεια του πολίτη» αλλά αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην προετοιμασία ενός ακόμη πιο αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου που θα αφορά από τις πολιτικές ελευθερίες μέχρι το σωφρονιστικό σύστημα και συνδέεται με τη γενικότερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής με βασικό στόχο το μαζικό κίνημα και τις αντιστάσεις λαού και νεολαίας, που τόσο φοβάται το σύστημα. Η ενδημική τάση του μονοπωλιακού κεφαλαίου είναι ο φασισμός. Και αυτό έχει γίνει πραγματικότητα. Είναι αυτό που ζούμε.
Η συγκυβέρνηση φοράει την, απαραίτητη για την επιβίωσή της, μάσκα της καταστολής από τη μία κι από την άλλη αρέσκεται σε μια δήθεν επιμελημένη εικόνα, που από πίσω προσπαθεί να κρύψει τη σαθρότητα ενός “σωφρονιστικού “ συστήματος που μόνο σωφρονιστικό δεν είναι, που δίνει το δικαίωμα σε φυλακισμένους να σπουδάσουν κι από την άλλη τους το στερεί. Από έναν υπουργό δικαιοσύνης που οι δηλώσεις του δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν αυτές των ανδρείκελων της επταετίας, μέχρι τα τσιτάτα του πρωθυπουργού για να δικαιολογήσει την μνημονιακή παράταση ότι «μετά τη μεγάλη νύχτα θα ξημερώσει μια ωραία μέρα».
Ο μόνος δρόμος είναι η αντίσταση, η εναντίωσή μας στην καθημερινή λαίλαπα που ζούμε, γιατί τα χειρότερα έρχονται… μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, απολύσεις και άλλα επαχθή μέτρα… Ως πότε θα ανεχόμαστε εντολοδόχους κυβερνητικούς εισπράκτορες, πειθήνια όργανα των τροϊκανών… Η παρουσία μας στα συλλαλητήρια είναι επιτακτική. Τα συλλαλητήρια και η απεργία, κατανοώντας τις όποιες ατομικές δυσκολίες και τις, δικαιολογημένες πολλές φορές για τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα, ενστάσεις μας, αποτελούν κατακτήσεις μας, τα μόνα μέσα οργανωμένης απάντησής μας και πρέπει να τα διατηρήσουμε. Διακυβεύεται πλέον το μέλλον όλων μας.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τη πολιτική ρεβανσισμού που ακολουθεί
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ Ν. ΡΩΜΑΝΟΥ

deltioaket.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καρδίτσα: μικρή η ανταπόκριση στην πορεία για Ρωμανό και Γρηγορόπουλο

0

Με κλειστή - λόγω ημέρας - την αγορά και σε μια σχεδόν «άδεια» Καρδίτσα, με απουσία της μαθητικής νεολαίας, χωρίς πλατύ κόσμο, με λίγους διαδηλωτές και με μαζικό μόνο το μπλοκ της αναρχοαυτονομίας, έγινε το απόγευμα του Σαββάτου η πορεία για τα 6 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλο.
Το ζήτημα του Ρωμανού κυριάρχησε και ήταν αυτό που κατά βάση συσπείρωσε και κινητοποίησε το χώρο της αναρχοαυτονομίας που από την Παρασκευή είχε προχωρήσει σε κατάληψη του Εργατικού Κέντρου της πόλης. Δεν ήταν βέβαια μια άμαζη πορεία αλλά υπολείπονταν αρκετά από παλαιότερες αντίστοιχες πορείες για τον Γρηγορόπουλο και σίγουρα ήταν πολύ πίσω με βάση το ζήτημα του Ρωμανού.
Άφαντο το ΚΚΕ και κάτω από τις αναγκαιότητες η κινητοποίηση της υπόλοιπης αριστεράς. Εκτός του χώρου της α.α., με πανό και ελάχιστο κόσμο συμμετείχε ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ στο χώρο της συγκέντρωσης με προκήρυξη παρέμβηκε το ΚΚΕ(μ-λ). Ιδιαίτερα έντονη και προκλητική η παρουσία της αστυνομίας που κάνοντας επίδειξη δύναμης με δεκάδες ΜΑΤ, ζητάδες και ασφαλίτες κυριολεκτικά «κατέλαβε» το κέντρο της πόλης επιβάλλοντας κλίμα αστυνομοκρατίας.
Από την άλλη, σαν να μην έφτανε το άδειο από κόσμο κέντρο της πόλης και στη βάση της γνωστής λογικής της «επαναστατικής εκτόνωσης» και χωρίς καμιά διάθεση πλατιάς απεύθυνσης και σύνδεσης με το λαό της Καρδίτσας, το μπλοκ της α.α. επέλεξε να πορευτεί σε απόκεντρους και ερημικούς δρόμους της πόλης για να καταλήξει ξανά στο κατειλημμένο Εργατικό Κέντρο. Που μακριά από τον κόσμο, χωρίς την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και με τα γνωστά «ιδεολογικά προαπαιτούμενα» και την «ιδεολογική περιχαράκωση» αυτού του χώρου, περισσότερο ικανοποιεί τα περί «κατάληψης» φετίχ της αναρχοαυτονομίας παρά μετατράπηκε σε «κέντρο αγώνα και αντίστασης» όπως οι ίδιοι θέλουν να το αυτοαποκαλούν.

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό.

16

Δεν έχω καμιά σχέση, πολιτικά και ιδεολογικά, με τον Νίκο Ρωμανό. Θεωρώ την αναρχία σα μια ιδεολογία απελπισίας και αναχώρησης μπροστά στη δυσκολία της πραγματικής σύγκρουσης με το σύστημα. Οι πρακτικές της και οι απόψεις της δεν διαφέρουν στην ουσία από κάθε άλλη ρεφορμιστική πρακτική, δεν αμφισβητούν το σύστημα, δεν οδηγούν στην ανατροπή του. Προφανώς και δεν θεωρώ επαναστατική πράξη τη ληστεία τραπεζών, όπως δε θεωρώ επαναστατική πράξη το σπάσιμο ΑΤΜ, το κάψιμο αυτοκινήτων και κάδων, το πετροβόλημα με τους μπάτσους, την ανεξέλεγκτη ρίψη μολότοφ και τη διαλυτική τρεχάλα (δεν αφορά μόνο την αναρχία αυτό) μπροστά στη θέα τους που το μόνο που καταφέρνει είναι όχι την αντιμετώπισή τους αλλά τη σύλληψη δεκάδων και εκατοντάδων διαδηλωτών. Θεωρούσα και θεωρώ ότι η στάση, αν όχι όλης, αλλά του μεγαλύτερου μέρους της αναρχίας λειτουργεί διαλυτικά σε σχέση με το κίνημα. Αλλά και τα άλλα κομμάτια του χώρου, τα πιο πολιτικά, αυτά των καταλήψεων και του αναρχοσυνδικαλισμού στη τελική το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν αυταπάτες και αναχώρηση από το πραγματικό επίδικο που δεν είναι άλλο από την ανατροπή του συστήματος. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα περί των διαφορών με την αναρχία αλλά δεν είναι της ώρας.
Μπροστά μας έχουμε έναν νέο άνθρωπο (και όχι ένα "παιδί" όπως μας ζαλίζουν πολύ για να συγκινηθούμε) που πιστός στις απόψεις του παλεύει θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του. Έναν άνθρωπο που μισεί το σύστημα που σκότωσε το φίλο του, που καταστρέφει και σκοτώνει τη νεολαία και όλο το λαό έχοντας πλήρη συνείδηση για το τι κάνει, και όχι γιατί του δημιουργήθηκαν ψυχολογικά προβλήματα και στράφηκε στην αναρχία, όπως προσπαθούν μας πουν και πάλι κάποιοι χαζοχαρούμενοι που παριστάνουν τους αριστερούς όταν είδε σκοτωμένο το φίλο του, από τον αποφυλακισμένο σε κατ' οίκον περιορισμό πλέον Κορκωνέα και τον συνεργό του.
Έναν αγωνιστή.
Που παλεύει όχι για την "εφαρμογή του νόμου" όπως ειρωνεύονται διάφοροι λακέδες του συστήματος αλλά για την υπεράσπιση του δικαιώματός του, όπως και των άλλων κρατούμενων, στη μόρφωση. Μια μόρφωση που του τη στερεί το κράτος όχι γιατί απέδρασε ο Ξηρός, αλλά γιατί δε γούσταρε να τη "δίνει". Γιατί το σύστημα που διώκει, δικάζει και φυλακίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, τους πολιτικούς πρόσφυγες, τους μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακόμη και τα πρεζόνια και τα κλεφτρόνια, ενώ σε χρόνο ντε -τε ψηφίζει νόμους και διατάξεις που αποφυλακίζουν τους δικούς του ανθρώπους κι ας έχουν κάνει χειρότερα, δεν θέλει να τους βλέπει να ξεφεύγουν από αυτό που τους προορίζει. Το περιθώριο της ζωής και στην υποταγή.
Παλεύει λάθος; Ναι παλεύει λάθος! Όπως λάθος είναι όλος ο χώρος του! Αλλά παλεύει!
Και αυτό δεν θα του συγχωρέσει το σύστημα. Δεν θα του συγχωρέσει το σύστημα που δεν δέχτηκε τους επαίνους του, που αρνείται κάθε ελιγμό, που αντιτάχθηκε ακόμη και στη κίνηση των γονιών του να δουν τον Σαμαρά χαλώντας του το σώου του ...φιλάνθρωπου και φιλεύσπλαχνου ηγέτη που δίνει άφεση αμαρτιών (για να μην παρεξηγηθώ δεν συνιστά αυτό που γράφω καμιά μορφή κριτικής στους γονιούς του που έχουν κερδίσει το σεβασμό μου με τη στάση τους), που πιθανόν θα συνεχίσει και με απεργία δίψας για να μην γίνει ο αγώνας του αφορμή για πλήρη κατάργηση του δικαιώματος των κρατούμενων στη μόρφωση, γιατί αυτός είναι ο σκοπός της κυβέρνησης με τη λεγόμενη τροπολογία για ..εξ αποστάσεως παρακολούθηση των μαθημάτων στο ΤΕΙ! Νοιάστηκε η κυβέρνηση των χιλιάδων διαγραφών φοιτητών από τις σχολές για τη φοίτηση των φυλακισμένων! Να την καταργήσει τελείως θέλει!
Να καταργήσει τα πάντα που αφορούν δικαιώματα και κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού και για να τα καταργήσει πρέπει να δείξει πυγμή, να φοβίσει, να τρομάξει όλους όσους σκέφτονται έστω να σηκώσουν κεφάλι. Γι΄ αυτό δεν την παίρνει να κάνει πίσω, γι' αυτό είναι αποφασισμένη να το φτάσει στα άκρα και μακάρι να κάνω λάθος! Φαίνεται να προτιμάει το ενδεχόμενο ενός μπάχαλου έστω και διαρκείας, δείχνει όμως και μια σιγουριά που θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους!
Έχει το σεβασμό μου και με συγκινεί ο Νίκος Ρωμανός, προκαλεί την οργή μου η στάση της κυβέρνησης αλλά και τσαντίζομαι γιατί έχουμε ένα κίνημα που δεν μπορεί να τον υπερασπιστεί πραγματικά, που δεν μπορεί να αποτρέψει τον θάνατό του επιβάλλοντας την εφαρμογή του δικαιώματός του. Είτε λαϊκό, είτε εργατικό, λέγεται, είτε αριστερά (που έχει ξεχάσει, ή φροντίζει να μη θυμάται ο εργαζόμενος λαός τι σημαίνει αγώνας για δικαιώματα και κακτήσεις και επικαλείται τον διαφωτισμό, την Ευρώπη, το 2014, τη νομιμότητα, ψάχνει για ερωτηματικά για τη στάση της κυβέρνησης και καλεί εμμέσως πλην σαφώς σε εκλογές δια της συντριβής της συγκυβέρνησης) είτε αναρχία (που θεωρεί ότι σύγκρουση και αγώνας είναι ο κλεφτοπόλεμος με τους μπάτσους, η ιδεολιγική περιχαράκωση και ο σεχταρισμός και από εκεί και πέρα ουδέν). Το γιατί είναι άλλη κουβέντα. Το γιατί νέοι άνθρωποι διαλέγουν τέτοιους δρόμους είναι επίσης άλλη κουβέντα. 
Τώρα σημασία έχει η αλληλεγγύη και ο αγώνας για να νικήσει!

Δημήτρης Ν. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

0

Οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ εκφράζουν την αμέριστη αλληλεγγύη τους
στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, ο οποίος από τις 10/11 πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται προκειμένου να παρακολουθήσει τα μαθήματα στη σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που έχει περάσει.
Πριν 6 χρόνια, τις ίδιες μέρες, ο συμμαθητής και φίλος του Αλέξης Γρηγορόπουλος ξεψυχούσε στα
χέρια του Νίκου Ρωμανού δολοφονημένος από το κράτος της καταστολής. Οι μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία ήταν μέρες πρωτοφανούς εξέγερσης της νεολαίας με παγκόσμιο αντίκτυπο. Οι φωνές και η οργή των «Αθλίων» του 21ου αιώνα δόνησαν τις πρωτεύουσες όλου του κόσμου. Οι φωνές αυτές έρχονταν από το μέλλον…
6 χρόνια μετά, οι ίδιοι επικυρίαρχοι, η κυβέρνηση, ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,η διοίκηση των φυλακών, οι λοιποί
θεσμικοί παρατρεχάμενοι, σε συνεργασία με την ίδια «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», που βγάζει παράνομο κάθε απεργιακό αγώνα, αρνούνται να δώσουν εκπαιδευτική άδεια στο Νίκο Ρωμανό. Ακολουθώντας, έτσι,μια πολιτική ρεβανσισμού, αδιαφορώντας ακόμα και για τους δικούς τους νόμους, διαλύοντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και καταπατώντας ακόμα και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί το δικαίωμα στις σπουδές είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου, κατ’ επέκταση και του Νίκου Ρωμανού.
Η αφαίρεση του δικαιώματος των εκπαιδευτικών αδειών δεν είναι ένα μεμονωμένο και ιδιαίτερο
περιστατικό. Εντάσσεται μαζί με τόσα άλλα στην κυβερνητική γραμμή της «μηδενικής ανοχής» σε
όποια φωνή αντιστέκεται και διεκδικεί. Ο νέος αντισυνδικαλιστικός νόμος, οι επιστρατεύσεις, η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων, οι διώξεις αγωνιστών, η καταπάτηση του ασύλου είναι ορισμένες πλευρές αυτής της πολιτικής. Δεν απέμεινε άλλος τρόπος επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης πέρα από την τρομοκράτηση και την καταστολή. Γι’ αυτό, στους χιλιάδες του λαού και της νεολαίας που σε δεκάδες πόλεις της χώρας τίμησαν στο δρόμο τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, συμπαραστάθηκαν στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού και κατήγγειλαν την πολιτική της φασιστικοποιήσης και της κρατικής τρομοκρατίας, η αστυνομία επιτέθηκε χωρίς αφορμή με χημικά και κλομπ, τραυματίζοντας και συλλαμβάνοντας διαδηλωτές.
Γιατί μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί ο «εχθρός λαός» και η οργή του. Το δόγμα του
εσωτερικού «εχθρού – λαού» είναι δόγμα που ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για την ολοκληρωτική
καταστολή του λαού μας και των αγώνων του.
Δεν πρόκειται να το δεχθούμε θα αντισταθούμε!
Το δικαίωμα εκπαιδευτικής άδειας του Νίκου Ρωμανού, όπως και το δικαίωμα όλων των
μαθητών και των νέων στη μόρφωση, αμφισβητούνται από μια πολιτική που έχει διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικού και συλλογικού δικαιώματος, μετατρέποντας τη γνώση σε απόγνωση κάποιων ευκαιριακών δεξιοτήτων και πιστοποιήσεων, που κάθε φορά ζητάει ο «κόσμος της αγοράς»…
Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των εκπαιδευτικών αδειών που δικαιούται ο κρατούμενος Νίκος
Ρωμανός καθώς και το σύνολο των δικαιωμάτων του ως κρατούμενος.
Απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του! Για ο,τιδήποτε του συμβεί αποκλειστικός
υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση και το σύστημα της εκμετάλλευσης που υπηρετεί.
8-12-2014

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

http://deltioake.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

5

Από το βράδυ της Παρασκευής έβλεπε κανείς σταθμευμένες κλούβες των ΜΑΤ έξω από αστυνομικά τμήματα και σε κομβικά σημεία του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Ανήμερα του Σαββάτου, παρ’ ότι η προγραμματισμένη ώρα της συγκέντρωσης για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και για συμπαράσταση στον Νίκο Ρωμανό ήταν στη μία το μεσημέρι, ήδη από τις 11 διακόπηκε η κυκλοφορία στην Εγνατία και στους παράπλευρους δρόμους και σε μεγάλο τμήμα του κέντρου της πόλης, διακόπηκαν οι αστικές συγκοινωνίες και οριοθετήθηκε με κορδέλες της αστυνομίας όλη η περίμετρος απ’ όπου θα περνούσε η πορεία. Μια προσπάθεια δημιουργίας «υγειονομικής ζώνης» και «τόπου του εγκλήματος» από τις δυνάμεις καταστολής ώστε να αποθαρρυνθεί ο κόσμος και να φοβηθεί να κατέβει στην πορεία.
Όμως παρά το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλουν, σχεδόν 5000 άτομα συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα και πορεύτηκαν στους δρόμους της πόλης. Συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι, δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΕΕΚ, της ΟΚΔΕ, της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης και του Σύριζα, καθώς και πλήθος ανεξάρτητων αγωνιστών. Στο μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ και των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ, με κεντρικό σύνθημα «Υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού» ενάντια στην εντεινόμενη φασιστικοποίηση, συγκεντρώθηκαν πάνω από 100 άτομα, κυρίως νεολαίοι, συγκροτημένα και σχηματίζοντας αλυσίδες, που βροντοφώναζαν συνθήματα υπέρ της διαφύλαξης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατά των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης.
Η πορεία κατέληξε στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, χωρίς να διαλυθεί από την απρόσκοπτη επίθεση που δέχθηκε στο ύψος της Τσιμισκή με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα.

http://la-aas.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση ΚΟΘ του ΚΚΕ(μ-λ) για την καταστολή στη Θεσσαλονίκη

0

Χιλιάδες λαού και νεολαίας τίμησαν στο δρόμο την μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και κατήγγειλαν την πολιτική της φασιστικοποιήσης και της κρατικής τρομοκρατίας. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι απέδειξαν για ακόμα μια χρονιά ότι η ημέρα αυτή παραμένει ζωντανή και ριζώνει στην συνείδηση του λαού ως ορόσημο για τους αγώνας και τα όνειρα μιας ολόκληρης γενίας.
Ιδιαίτερη αναφορά υπήρξε από μεριάς των διαδηλωτών στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού. Απαίτηση όλων των διαδηλωτών ήτανε η δικαίωση των αιτημάτων του για σπουδές και ανθρώπινες συνθήκες κράτησης.
Προκλητική για ακόμα μια φορά η στάση της αστυνομίας. Κατά τη διάρκεια του πρωινού συλλαλητηρίου, επιτέθηκε χωρίς αφορμή ενάντια στην διαδήλωση στην οδό Τσιμισκή με χημικά και κλομπ, τραυματίζοντας και συλλαμβάνοντας διαδηλωτές. Ενώ το απόγευμα έπνιξαν με χημικά την συγκέντρωση αλληλεγγύης που ξεκινούσε από την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου, ρίχνοντας μάλιστα χημικά μέσα στον χώρο του ΕΚΘ.
Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων και την απόσυρση όλων των κατηγοριών εις βάρος τους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η πορεία στην Αθήνα για τα 6 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

0

Με μια αρκετά καλή πορεία ο λαός της Αθήνας διαδήλωσε, με αφορμή τα 6 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, κατά της φασιστικοποίησης, της κατάλυσης δημοκρατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, κατά της πολιτικής που επιβάλουν Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και εφαρμόζουν οι ντόπιοι κυβερνήτες.
Φυσικά εκφράστηκε αρκετά έντονα η αλληλεγγύη και η απαίτηση να εφαρμοστεί το δικαίωμα του Νίκου Ρωμανού στη μόρφωση.
Στην Αθήνα δεν υπήρξε η καταστολή που υπήρξε στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα αλλά η παρουσία της αστυνομίας ήταν αρκετά έντονη και στην αρχή προκάλεσε μπαίνοντας σχεδόν στη συγκέντρωση, πριν ξεκινήσει η πορεία, κάνοντας αλυσίδα από τον Παπασωτηρίου μέχρι τα μισά της συμβολής της Κοραή με την Πανεπιστημίου! Δεν άφηναν οι ΜΑΤατζήδες κόσμο να περάσει από την πλατεία προς το δρόμο και ήταν προκλητικοί. Οι συγκεντρωμένοι αμέσως σχημάτισαν αλυσίδες και τα συνθήματα για την αποχώρηση των ΜΑΤ δεν θα σταμάταγαν αν δεν αποχωρούσαν. Τελικά αποχώρησαν!
Η πορεία ξεκίνησε λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι, σε αυτή συμμετείχαν όλες οι οργανώσεις της αριστεράς (πλην ΚΚΕ) και ο ΣΥΡΙΖΑ δια της νεολαίας του. Υπήρξαν πανό με υπογραφές φοιτητικών συλλόγων καθώς και πολιτικοί πρόσφυγες από την Τουρκία. Αρκετά καλό ήταν το μπλοκ που συγκρότησαν η Λαϊκή Αντίσταση - Α.Α.Σ. με τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ -ΤΕΙ και την Πορεία.
Αυτή την ώρα ξεκινά η πορεία του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αυτοί που τώρα τρομοκρατούν και δολοφονούν, θα λογαριαστούν με την πάλη του λαού και της νεολαίας!

0

Το σύστημα δολοφονεί. Πριν έξι χρόνια δολοφόνησε με σφαίρα το δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο. Πριν από ένα περίπου χρόνο δολοφόνησε με μαχαίρι τον Παύλο Φύσσα. Είκοσι πέντε μέρες, τώρα, επιδεικνύοντας πολιτική «πυγμής», με αποδέκτη τον ίδιο το λαό και τη νεολαία, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του  Νίκου Ρωμανού. Μακρύς είναι ο κατάλογος των στυγνών δολοφονιών του, ανεξάρτητα αν το εκτελεστικό όργανο είναι ο επίσημος κρατικός μηχανισμός ή παρακρατικοί και φασίστες.
Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, μερικές μέρες πριν από την έκτη επέτειο της δολοφονίας του  Αλέξη Γρηγορόπουλου, προχώρησε σε φασιστικού χαρακτήρα μέτρα και απαγορεύσεις των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων, αλλά και μαζικές συλλήψεις. Η ένταση της φασιστικοποίησης και η κλιμάκωση της κρατικής τρομοκρατίας εκφράζει το φόβο του συστήματος  μπροστά στη δύναμη των αγώνων. Ναι, το δικό του φόβο μπροστά στο οργανωμένο μαζικό λαϊκό-εργατικό-νεολαιίστικο κίνημα!
Γι’ αυτό το λόγο προετοιμάζεται, οχυρώνεται, θωρακίζεται, επιδιώκοντας να καθυποτάξει στη γέννησή της κάθε φωνή αντίστασης, να εκμηδενίσει κάθε δυνατότητα του λαού στη οργανωμένη πάλη. Αυτή τη κατεύθυνση εξυπηρετεί η καταπάτηση-κατάργηση των στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δίπλα στο όργιο καταστολής και το χτύπημα των πορειών, στο νέο αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο, στα μαθητοδικεία, στην καταπάτηση του Ασύλου, στην προσπάθεια να βγουν στην παρανομία οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα σωματεία και οι απεργίες, στη βιομηχανία διώξεων αγωνιστών, στήνουν τις φυλακές τύπου Γ (τα κακόφημα «λευκά κελιά») για να «υποδεχτούν» τον «εχθρό-τρομοκράτη» λαό που αγωνίζεται διεκδικώντας το δίκιο και τη ζωή του.
Η φασιστικοποίηση είναι μονόδρομος για το σύστημα της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Είναι το εργαλείο που θα επιβάλει με τη βία τη βάρβαρη αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική, τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, τη διευρυμένη φτώχεια, πείνα, ανεργία, εξαθλίωση. «Πρέπει να φασιστοποιηθούμε όσοι είμαστε σε θέσεις εξουσίας» ομολογούν στοχοποιώντας το λαό, τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τη νεολαία γιατί ξέρουν καλά ότι μπορεί να γίνει ξανά η δύναμη κρούσης του κινήματος.
Δεν μπορούν, δεν θα τα καταφέρουν! Δεν μπορούν να φιμώσουν την οργισμένη φωνή της νεολαίας. Δεν μπορούν να υποτάξουν το ανυπότακτο και μαχητικό πνεύμα της. Δεν μπορούν να φυλακίσουν την επιθυμία και την ανάγκη της για ζωή. Δεν μπορούν να δολοφονήσουν τα όνειρά της. Έξι χρόνια από τον εξεγερτικό Δεκέμβρη του 2008, το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός εξακολουθούν να «σπέρνουν ανέμους» μετατρέποντας τη σημερινή γενιά και τις επόμενες σε σύγχρονους δούλους στα σκλαβοπάζαρα της υπερεκμετάλλευσης, σε κρέας για τα κανόνια τους στους άδικους πολέμους τους. Οι λαοί  ωστόσο  στον κόσμο «επιμένουν»  να παλεύουν! Από το Φέργκιουσον των ΗΠΑ και τις διαδηλώσεις ενάντια στη δολοφονία του 18χρονου Μάικλ Μπράουν, μέχρι τις διαδηλώσεις στην Τουρκία για τη δολοφονία του Μπερκίν Ελβάν, και μέχρι τις διαδηλώσεις στη Γαλλία για τη δολοφονία του Ρεμί Φρεζ, από τις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική μέχρι τα ένοπλα επαναστατικά κινήματα στην Ασία η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα.
Οι ανάγκες και τα όνειρα της νεολαίας δεν χωρούν στο σάπιο, μαύρο και εφιαλτικό κόσμο τους. Γι’ αυτά θα φωνάξει, θα αγωνιστεί, θα αντισταθεί, θα διεκδικήσει. Και μαζί με την εργατική τάξη, με τη συμμετοχή της στην ταξική πάλη, στην ταξική σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές και τους δυνάστες του λαού και της εργατικής τάξης, η νεολαία θα συμβάλει αποφασιστικά στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
Οι ανάγκες και τα όνειρα της νεολαίας δεν μπορούν να δικαιωθούν στη λογική της συνδιαχείρισης και της διαπραγμάτευσης, στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και την εκλογική αναμονή, που θέλει να εκτονώσει την οργή στην κάλπη. Ούτε στις αδιέξοδες λογικές που, υποτιμώντας το λαϊκό παράγοντα και το μαζικό κίνημα, θέλουν να εκτονώσουν την οργή στους μηχανισμούς καταστολής και στις τράπεζες.
Οι ανάγκες και τα όνειρα της νεολαίας μπορούν να δικαιωθούν και να ανθίσουν, μόνο αν η οργή μετουσιωθεί σε πολιτική κατεύθυνση και στόχους πάλης. Μπορούν να δικαιωθούν στο δρόμο του μαζικού, παρατεταμένου, αποφασιστικού και οργανωμένου αγώνα στους χώρους σπουδών και δουλειάς, στη γειτονιά. Στο πλευρό του λαού και της εργατικής τάξης στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στον αγώνα για ψωμί, δουλειά, ανεξαρτησία, δημοκρατία. Στο δρόμο που δείχνουν η Εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 και ο Κόκκινος Δεκέμβρης του ’44. Στις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, για ένα κόσμο χωρίς πολέμους.

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ