Σέρρες | Μια ταινία για βραβείο!

0

Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Σερρών βρίσκεται στην γειτονιά των 40 Μαρτύρων. Μια προσφυγό-γειτονιά της οποίας η συλλογική μνήμη ξέρει καλά τι θα πει ξεριζωμός. Τέσσερις μαθητές του πολυπολιτισμικού σχολείου αφηγούνται τις ιστορίες τους προς την αναζήτηση της προσωπικής αλλά και κοινής τους Ρίζας, θέτοντας μας το ίδιο ερώτημα. Τι σημαίνει για σένα η λέξη "Ρίζα"; 

Η ταινία μικρού μήκους του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών, δημιουργήθηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού "cinema.. διάβασες;'' στον οποίο απέσπασε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία της Τεκμηρίωσης, με αφόρμηση το πλήθος των διαφορετικών εθνικοτήτων που ζουν και συνυπάρχουν μέσα στο σχολείο. 

Τρεις μαθητές μας αφηγούνται τα μονοπάτια που ακολούθησαν, είτε σαν πρόσφυγες, είτε σαν μετανάστες, αφήνοντας έναν τόπο, υποδεχόμενοι από έναν νέο. Είναι η ρίζα ο τόπος που αφήνουμε; Η γλώσσα που μιλάμε; Ο ρυθμός που φωλιάζει στις καρδιές των τσιγγάνων; Ή ο τόπος που θα ριζώσουμε για πάντα; Για την παραγωγή της ταινίας, εργάστηκαν τόσο οι μαθητές με την παρουσίαση της διαδρομής τους ως την κοινότητα του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών και οι μαθητές που έδωσαν την φωνή τους για την αφήγηση και το μουσικό χαλί, όσο και οι εκπαιδευτικοί που στήριξαν με κάθε μέσο, αυτό το εγχείρημα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλμπέρτο Σόρντι: 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Ιταλού ηθοποιού

0

Ένα άρθρο του Χάρη Αναγνωστάκη στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο μας θύμισε πως στις 15 Ιουνίου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Αλμπέρτο Σόρντι.
Σύμφωνα με μια συνοπτική βιογραφία του ο Αλμπέρτο Σόρντι που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς του 20ού αιώνα ήταν επίσης σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε πολλές ταινίες ενώ τα πρώτα χρόνια της καριέρας του εργάστηκε στην μεταγλώττιση δεκάδων ξένων ταινιών. Γεννήθηκε στη Ρώμη, στην περιοχή Τραστέβερε, στις 15 Ιουνίου του 1920. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του δασκάλα. Όταν ήταν μαθητής παρουσίαζε σε συνομηλίκους του δικές του παραστάσεις με μαριονέτες και συμμετείχε στην παιδική χορωδία, στην Καπέλα Σιστίνα (Cappella Sistina), υπό τη διεύθυνση του Λορέντσο Περόζι . Ξεκίνησε να σπουδάζει στο Istituto di Avviamento Commerciale αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και πήγε στο Μιλάνο για να σπουδάσει υποκριτική στην Accademia dei Filodrammatici. Σύντομα όμως τον έδιωξαν, επειδή δεν μπορούσε να αποβάλει την προφορά της Ρώμης, ένα από τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, που αργότερα τον έκαναν διάσημο. Αρκετά χρόνια αργότερα κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο της λογιστικής για χάρη της μητέρας του.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’40 εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις επιθεώρησης ενώ μέχρι και της αρχές της δεκαετίας του ’50 συμμετείχε και σε ραδιοφωνικές εκπομπές (Rosso e Nero, Oplà και Vi parla Alberto Sordi), στις οποίες δημιούργησε διάφορους πολύ δημοφιλείς χαρακτήρες όπως ο Signor Dice (σε συνεργασία με τους Φιορέντσο Φιορεντίνι (Fiorenzo Fiorentini) και Έτορε Σκόλα), ο Conte Claro και ο Mario Pio.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1937 ως κομπάρσος στις ταινίες Scipione l’Africano και Giarabub. Από τότε και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’50 συμμετείχε, σε δευτερεύοντες ρόλους, σε περισσότερες από δέκα ταινίες. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε στις ταινίες I tre aquilotti, του Mario Mattòli, (1942), Mamma mia che impressione! (1951) και Via Padova 46, του Giorgio Bianchi (1953). Το 1937 επιλέχτηκε για να ντουμπλάρει τη φωνή του Όλιβερ Χάρντι. Συνέχισε να εργάζεται στην μεταγλώττιση ταινιών μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’50.

Στα περισσότερα από 50 χρόνια που δούλεψε στο σινεμά, συνεργάστηκε με τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Βιτόριο ντε Σίκα, τον Μάριο Μονιτσέλι και τον Ντίνο Ρίζι. Μεταξύ άλλων, έπαιξε δίπλα στον Βιτόριο Γκάσμαν και τη Μόνικα Βίτι, σε ταινίες όπως ο «Λευκός Σεΐχης», «Οι Βιτελόνι», τον «Απερίγραπτο κόμη Μαξ» και τους «Δυο αχώριστους εχθρούς», όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τον Ντέιβιντ Νίβεν. Εκτός από τους κωμικούς ρόλους, για τους οποίους έγινε περισσότερο γνωστός, ο Σόρντι έπαιξε και αρκετούς δραματικούς ρόλους με επιτυχία, όπως στον «Ανθρωπάκο» του Μάριο Μονιτσέλι. O ρόλος του ήταν ενός πατέρα που παίρνει τη δικαιοσύνη στα χέρια του όταν ο γιος του σκοτώνεται. Εκτός από πρωταγωνιστής, τέλος, ο Σόρντι υπήρξε και σκηνοθέτης αρκετών ταινιών, ανάμεσά τους και της τελευταίας του κινηματογραφικής εμφάνισης, «Incontri proibiti» του 1998.

Παρά το χαμόγελο, το οποίο έφερναν στον κόσμο πολλές από τις ταινίες του αναφέρονταν σε κοινωνικά προβλήματα και ανθρώπινες αδυναμίες. «Ολες μου οι ταινίες βασίζονται σε πολύ σοβαρά και δραματικά θέματα, πράγματα που υπάρχουν σε ιστορίες της αληθινής ζωής», είχε πει στην εφημερίδα «Corriere della Serra». Και ο ίδιος όμως ήταν συγκρατημένος στην προσωπική του ζωή, όπου προτιμούσε να ακούει όπερα και να συλλέγει αντίκες.

Πέθανε το 2003 σε ηλικία 83 ετών, στο σπίτι του στη Ρώμη, από καρδιακή προσβολή. Στην επέτειο των 80 του χρόνων, η πόλη της Ρώμης τον ανακήρυξε τιμητικά δήμαρχο, ενώ στη Μόστρα του 1995 τού είχε απονεμηθεί τιμητικός «Χρυσό Λιοντάρι».
Ανάμεσα σε άλλα ο Χάρης Αναγνωστάκης σημειώνει «Σήμερα, μια εποχή που μοιάζει βγαλμένη από το πλέον απαισιόδοξο δυστοπικό σενάριο, η απώλεια του Σόρντι και όλων αυτών των μεγάλων ηθοποιών, αλλά και σκηνοθετών, σεναριογράφων, ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος, είναι τεράστια. Το λαϊκό σινεμά και μαζί το γέλιο και το δάκρυ, η ανόθευτη συγκίνηση, υπήρξε το αποκούμπι για τέσσερις γενιές. Στις μέρες μας, μπορεί να υπάρχει διασκέδαση, ψυχαγωγία, συγκίνηση, αλλά δεν υπάρχει το βάθος, το δέσιμο με τους πρωταγωνιστές και το φυσικό πηγαίο ταλέντο τους. Και αυτό το ξέρουμε πολύ καλά και στη χώρα μας»

π

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Κινηματογραφικές προβολές στη Σφεντόνα (11-18-31/5)

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΗΡΑΚΛΕΙΟ | Αφιέρωμα Κινηματογραφικής Ομάδας Ζάλο στη Λατινική Αμερική (6 & 13/4)

0

Αφιέρωμα Κινηματογραφικής Ομάδας του Ζάλο στη Λατινική Αμερική



Σάββατο 6/4 και ώρα 7μμ:
Under Fire(Αποστολή στη Νικαράγουα)

"Οι δοκιμασίες 3 δημοσιογράφων στη Νικαράγουα του 1979, στη διάρκεια των αγώνων των Σαντινίστας να ανατρέψουν την κυβέρνηση Σομόζα."



Σάββατο 13/4 και ώρα 7μμ:
Soy Cuba(Είμαι η Κούβα)

"Τέσσερις ιστορίες από την εξαθλιωμένη Κούβα του δικτάτορα Μπατίστα λίγο πριν από την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο."

Η επόμενη συνάντηση της Κινηματογραφικής Ομάδας του Ζάλο ορίστηκε την Παρασκευή 19/4 στις 19:00.

https://zalosteki.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

“Παρείσφρηση” στο Χόλυγουντ της πολιτικής φιλμογραφίας

0

Φέτος (σ.σ.: το 2018) στο τέλος του καλοκαιριού είδαμε να παρουσιάζεται στους κινηματογράφους μια ταινία του Σπάικ Λι, σχετικά με την Κου Κλουξ Κλαν και την αντιμετώπισή της από τη μαύρη κοινότητα και τις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ (FBI, αστυνομία).

Ένας αφροαμερικάνος αποφασίζει να μπει στο αστυνομικό σώμα του Κολοράντο και σταδιακά του αναθέτουν την παρακολούθηση από τα μέσα των συγκεντρώσεων μαύρων αγωνιστών και συγκεκριμένα των Μαύρων Πανθήρων. Στη συνέχεια ο ίδιος αποφασίζει να παρακολουθήσει την τοπική οργάνωση της Κου Κλουξ Κλαν, κάτι το οποίο πραγματοποιεί με ιδιαίτερη επιτυχία.

Σύγκριση/αντιπαραβολή και προπαγάνδα

Είναι όμως η ταινία μια καταδίκη του ρατσισμού, του “μίσους” όπως αναγράφει η αφίσα, ή υπάρχει κι άλλη ανάγνωση για άλλους “στόχους” της ταινίας; Αρκεί κανείς να δει τη χρήση της αντιπαραβολής των εικόνων μέσω του μοντάζ. Συχνή, άλλωστε, μέσα στην ταινία είναι η έμμεση σύγκριση της τακτικής των φασιστών της Κου Κλουξ Κλαν με αυτή των Μαύρων Πανθήρων και των μαύρων αγωνιστών. Ενώ λοιπόν η Κου Κλουξ Κλαν παρουσιάζεται ως μια οργάνωση μίσους προς τους μαύρους, τους εβραίους και γενικά κάθε τι μη λευκό, αγγλοσαξονικό ή χριστιανικό, στην πραγματικότητα φαίνεται πως παρά τους συμβολισμούς με το κάψιμο σταυρών και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς, δεν αποτελούν επικίνδυνους, αλλά μάλλον αφελείς και ελαφρούς ανθρώπους· το δε ζεύγος των Φέλιξ και Κόνι Κέντρικσον μαζί με ελάχιστους παρατρεχάμενους που προβαίνουν σε τρομοκρατική βία εναντίον των εχθρών της φυλής του, στην ουσία εντός της ταινίας δρα αυτόνομα και δεν προσδίδει γενικότερα χαρακτηριστικά στην Κου Κλουξ Κλαν βάσει των οποίων η ίδια θα προέβαινε σε τέτοιες ενέργειες.

Σε αντίθεση, οι Μαύροι Πάνθηρες στις συγκεντρώσεις τους κάνουν συνεχώς λόγο για την επανάσταση, τη μαύρη απελευθέρωση και την επικείμενη ανάληψη ενεργειών απέναντι στην Κου Κλουξ Κλαν και γενικά τους φασίστες, την αστυνομία, το κράτος και τους λευκούς καταπιεστές τους. Ως εδώ, βέβαια, όλα καλά. Βάζοντας όμως τα δύο ποσά σε ευθεία σύγκριση μέσω του μοντάζ (αλλαγές πλάνων από την πράξη των μεν σε αυτή των δε), χρησιμοποιώντας παράλληλα τη συνεχή αντιπαραβολή των φράσεων White Power και Black Power, απογυμνώνοντάς τες στην πραγματικότητα από το ιστορικό, πολιτικό πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν, καταλαβαίνει μάλλον κανείς πού ακριβώς πηγαίνει η υπόθεση· σε μια προσπάθεια που τόσο έχει επαναληφθεί στην αστική τέχνη και όχι μόνο στην τέχνη, δηλαδή την ενίσχυση της θεωρίας των δύο άκρων. Ότι δηλαδή και η Κου Κλουξ Κλαν και οι Μαύροι Πάνθηρες προάγουν την υπερηφάνεια της φυλής τους φαινομενικά έναντι της αντίπερα φυλής. Και οι δύο αγκαλιάζουν με τον τρόπο τους τη βία. Όμως συγκρίνοντας την παρουσίαση της λευκής βίας ως μεμονωμένο περιστατικό ενώ της μαύρης ως ιδεολογίας, τότε η αντιπαραβολή αυτή λειτουργεί ως γνήσια τεχνική της θεωρίας των δύο άκρων, απογυμνώνοντας την αντίσταση και τον αγώνα των μαύρων από το πολιτικό και ταξικό περιεχόμενο και εξομοιώνοντάς τα με το φασισμό. Και ας μαντέψουμε ποιος είναι στο στόχαστρο και ποιος πρέπει να βγει χαμένος!

Αντιφασισμός ή αντιρεπουμπλικανισμός;

Η θέαση του τελευταίου κομματιού της ταινίας είναι αλήθεια πως προκαλεί σύγχυση. Σε αυτό το -έξω από το σενάριο και το πιο καλλιτεχνικό μέρος της ταινίας- κομμάτι, παρουσιάζονται εικόνες από τις ειδήσεις, όπως η δολοφονία της Χέδερ Χέιερ και ομιλίες του Τραμπ και των ιθυνόντων της Κου Κλουξ Κλαν στο σήμερα που δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και την πολιτική τους συσχέτιση. Μια τέτοια ανάδειξη όμως δεν πρέπει να κρίνεται ελαφρά και ξεχνώντας το ρόλο των δημοκρατικών* μέσα στις τέχνες και το δημόσιο λόγο που δείχνουν ένα ψευδεπίγραφο αγωνιστικό πρόσωπο αναδεικνύοντας θεματικές όπως η φτώχεια, ο πόλεμος, οι εταιρείες και τα συμφέροντά τους, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τα πολιτικά δικαιώματα, κλπ (*ο λόγος εδώ για τους δημοκρατικούς ως πολιτικό ρεύμα/κόμμα στις ΗΠΑ κι όχι γενικά για τους ανθρώπους με δημοκρατικά αισθήματα και απόψεις).

Όμως εδώ να επισημανθεί ότι ποτέ μια τέτοια φρασεολογία δεν έβαλε στο στόχαστρο τον καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό που γεννά ή καταργεί όλα τα παραπάνω, αλλά τα ανέδειξε ως μια πτυχή της πολιτικής που ακολουθείται στο σήμερα. Πού είναι ο Ομπάμα και οι σφαγές των μαύρων, πού είναι οι υπόλοιποι των δημοκρατικών;

Το θέμα πλέον στο Χόλυγουντ, όποτε γίνεται ταινία με κοινωνικό ή πολιτικό λόγο, είναι η πολιτική του Τραμπ η οποία θεωρείται από τους δημοκρατικούς πως αυτή άνοιξε το κουτί της Πανδώρας στην αμερικανική κοινωνία. Και ο Σπάικ Λι, αν και μαύρος, παραμένει αστός σκηνοθέτης, όντας μια ακόμη περίτρανη απόδειξη ότι το ζήτημα της μαύρης απελευθέρωσης και οι δρόμοι που θα ακολουθήσει αυτή είναι κυρίως ταξικό ζήτημα κι έπειτα φυλετικό. Άλλωστε ο πρωταγωνιστής του, ο αφροαμερικανός μπάτσος, δηλώνει ρητά το δρόμο που αποζητά ο ίδιος: να καταφέρει την ειρήνη και την ευημερία των μαύρων, όχι με τη βία όπως την προκρίνουν οι Μαύροι Πάνθηρες, αλλά αλλάζοντας το σύστημα από τα μέσα. Μόνο που και ο ίδιος αλλά και ο σκηνοθέτης “ξεχνάνε” δύο πράγματα: Το πρώτο είναι πως ο πρωταγωνιστής είναι από τους κατεξοχήν χρήστες της έννομης κρατικής βίας, δηλαδή της βίαιης καταστολής των αγώνων. Το δεύτερο είναι πως ο κόσμος δεν αλλάζει από τα μέσα. Ανατρέπεται!

https://kallitechnistis.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Σφεντόνα: Προβολή της ταινίας "Όλγα" (2004), Jayme Monjardim, 24/11, στις 20:00

0

Το Σάββατο 24/11, στις 20:00 το βράδυ, η κινηματογραφική ομάδα της Σφεντόνας σας καλεί στην προβολή της ταινίας "Όλγα" (2004), του Jayme Monjardim.

Πρόκειται για την ιστορία της Όλγα Μπενάριο, γερμανικής καταγωγής, σύζυγο του βραζιλιάνου κομμουνιστή ηγέτη Λουίς Κάρλος Πρέστες, η οποία εκτελέστηκε από τους ναζί το 1942.

Σας περιμένουμε...

Δείτε επίσης:

Για το ποια ήταν η Όλγα Μπενάριο: Όλγα: η δύναμη της ελευθερίας*

Καθώς και μια παρουσίαση της ταινίας: Ταινία: Όλγα Μπενάριο Γκούτμαν-Πρέστες (1908-1942).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΤΑ ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ | 17 έως 23 Μαΐου

0

Αυτές τις μέρες ο Παλαιστινιακός λαός θυμάται και τιμάει την ημέρα της Νάκμπα (καταστροφή της Παλαιστίνης το 1948) όπου ο Παλαιστινιακός λαός είχε υποστεί την χειρότερη γενοκτονία στην ιστορία του. Σιωνιστικές οργανώσεις τότε με άριστο εξοπλισμό και εκπαίδευση και με την στήριξη των κατοχικών δυνάμεων της Μεγάλης Βρετανίας τότε, εξαπειλούσαν επιθέσεις κατά των χωριών, των πόλεων και των συνοικιών των Παλαιστινίων, με σκοπό το διωγμό του λαού μας από τις εστίες του, διαπράττοντας με αυτό τον τρόπο μαζικές σφαγές εις βάρος του άμαχου Παλαιστινιακού λαού. Ως αποτέλεσμα αυτού σκοτώθηκαν 15.000, δεκάδες χιλιάδες τραυματίστηκαν, καταστράφηκαν ολοσχερώς 415 Παλαιστινιακά χωριά, 70% από τον Παλαιστινιακό πληθυσμό εκτοπίστηκε δια βίας από την πατρίδα του για να καταλήξουν πρόσφυγες στις γύρω περιοχές, και 78 % των εδαφών της ιστορικής Παλαιστινιακής γης καταλήφθηκε από τις Σιωνιστικές οργανώσεις για να διακηρυχθεί πάνω σε αυτά τα εδάφη το κράτος του Ισραήλ.

Η αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη όπως και η υποστήριξη της απαίτησης για:

Άμεση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις δημιουργία ανεξάρτητου, με εδαφική συνέχεια και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα και εδάφη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση και χωρίς όρους αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Το άμεσο σταμάτημα των εποικισμών και τη διάλυσή τους. Την άμεση και χωρίς όρους άρση του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Την κατεδάφιση του Ισραηλινού τείχους της ντροπής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Την άμεση επανένωση των Παλαιστινιακών οικογενειών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων κι άλλων πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές, και των μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου.

η NEW STAR διοργανώνει από 17 έως 23 Μαΐου:

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema:
ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ 42-46, ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ (ΗΣΑΠ Βικτώρια)
Τηλ.210 8220008, 210 8220023

Θα προβληθούν οι ταινίες

​1​)ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ του Annemarie Jacir,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 19.30

​2​) ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ του Philippe Aractingi
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 21.15

​3​)ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ της Julia Bacha,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΣΑΒΒΑΤΟ 16.00

​4​)ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ του Michel KhleifiΜ.
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 23.00

​5​)Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ της Buthina Canaan Khoury,
ΠΕΜΠΤΗ εως ΚΥΡΙΑΚΗ 17.30

​6​) PALESTINE BLUES της Nida Sinnokrot
ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΡΙΤΗ 17.45

​7​)ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΙΧΟΣ του Mohammed Alatar,
ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΡΙΤΗ 19.00

1) ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

(Milh Hadha al Bahr/Le sel de la mer/Salt of this sea)
Παλαιστίνη, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, Ελβετία-2008-109’

Σκηνοθεσία: Annemarie Jacir
Σενάριο: Annemarie Jacir
Φωτογραφία: Benoit Chamaillard
Μοντάζ: Michele Hubinon
Ήχος: Peter Flammau, Sami Said, Radwan Shalabi
Παίζουν: Suheir Hammad, Saleh Bakri, Riyad Ideis

Υποψηφιότητα της Παλαιστίνης για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κανών

Η Σοράγια, 28 χρονών ζει με την οικογένειά της στο Μπρούκλιν. Είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της εργατικής τάξης. Ανακαλύπτει ότι οι οικονομίες του παππού της έχουν παγώσει στον τραπεζικό του λογαριασμό στην Τζάφα απ’ όπου εξορίστηκε το 1948. Η Σοράγια βάζει σκοπό να επιστρέψει και το όνειρο αυτό την απομακρύνει όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα. Γνωρίζει τον Εμάντ ο οποίος έχει βάλει σκοπό να φύγει από εκεί για πάντα. Ο αγώνας για ελευθερία είναι υποχρέωση ακόμα κι όταν σε ωθεί στην παρανομία.

2) ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ (Under the Bombs)

Λίβανος – 2007 - 98’
Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi
Σενάριο: Philippe Aractingi, Michel Leviant
Φωτογραφία: Nidal Abdel Khalek
Μουσική: René Aubry, Lazare Boghossian
Παραγωγή: Rhamsa Productions
Με τους: Nada Abou Farhat, Georges Khabbas, Rawya El Chab, Bshara Atallah

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi μας μεταφέρει στην καρδιά του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιμάνι της Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν με κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα. Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει το γιο της.

Διασχίζει την ενδοχώρα, για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, μέσα από ερειπωμένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόμους και γέφυρες κομμένες στα δύο. Οι πρώτες σκηνές γυρίστηκαν δέκα μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Έπειτα, ο σκηνοθέτης έφυγε για τη Γαλλία κι επέστρεψε στο Λίβανο, μετά το τέλος των εχθροπραξιών, για να ολοκληρώσει την ταινία μέσα σε 11 μέρες. Με ένα μινιμαλιστικό σενάριο που διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τέσσερις μόνο ηθοποιούς και την κάμερα στον ώμο, ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του φιλμάρουν το επικίνδυνο ταξίδι.

​3​) ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ (Encounter point)
ΗΠΑ – 2006 – 85’

Σκηνοθεσία: Julia Bacha, Ronit Avni Σενάριο: Julia Bacha
Φωτογραφία: Ronit Avni, Julia Bacha, Mickey Elkeles, Labib Jazmavi
Μοντάζ: Julia Bacha Ήχος: Scott Freiman
Παραγωγή: Ronit Avni, Joline Makhlouf, Nahanni Rous
Best First Documentary Barcelona Docupolis 2007
Audience Award San Francisco Film Festival 2007

Προσωπικές ιστορίες και δράματα Ισραηλινών και Παλαιστινίων που διακινδυνεύουν την ασφάλεια, την κοινωνική τους θέση και τα σπίτια τους προς την κατεύθυνση ειρηνικής επίλυσης του Μεσανατολικού. Το φιλμ της ελπίδας, της αληθινής δύναμης και της αλληλεγγύης φτιαγμένο από Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και Αμερικάνους.

​4​) ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ (Tale of three jewels)

Μ. Βρετανία/Παλαιστίνη/Βέλγιο–1995–107’
Σκηνοθεσία: Michel Khleifi, Σενάριο: Michel Khleifi, Φωτογραφία: Raymond Fromont, Μοντάζ: Ludo Troch, Παραγωγή: Omar Al-Qattan, Παίζουν: Mohammed Nahnal, Hana’Nc’mch, Bushra Karaman

Ο φανταστικός κόσμος του 12χονου Γιουσέφ και η ανάγκη του να δώσει στη λωρίδα της Γάζας κάτι από την ευαισθησία που της στέρησαν ο εξευτελισμός, ο τρόμος, η βία και τα πάθη. Τα παραμύθια της εμπόλεμης ζώνης δείχνουν ότι ζωή και όνειρα είναι ένα. Το μόνο που τα διαφοροποιεί είναι η οπτική. Και το πολιτικό μήνυμα, κρυμμένο στα υπέροχα πλάνα.

​5​) Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Τaste the Revolution)

Παλαιστίνη – 2008 – 27’
Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και μεγάλης επιχειρηματικής πρόκλησης. Η πρώτη ζυθοποιεία της Παλαιστίνης είναι γεγονός. Εν μέσω κατεχόμενων εδαφών, πολιτικής αστάθειας, σημείων, ελέγχου οικονομικού μαρασμού, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ρίψης ρουκετών. Προώθηση της υψηλής ποιότητας προϊόντων στην Παλαιστίνη.

​6​) PALESTINE BLUES

ΗΠΑ - 2008 - 72΄
Σκηνοθεσία: Nida Sinnokrot

Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου ECOCINEMA, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου DOCUSUR, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου AMAL, Διεθνές Βραβείο για Διακριθές Ντοκιμαντέρ και Ρεπορτάζ, Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βραβείο στο Μεσογειακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονπελιέρ.

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ "Palestine Blues" διηγείται την ιστορία ενός χωριού που ζει στην απόλυτη σύγχυση, απόγνωση και απελπισία παρόλα αυτά με χιούμορ και ποιητικότητα. Τα γυρίσματα είχαν διάρκεια πάνω από 6 μήνες και επικεντρώθηκαν στο Jayyous, ένα χωριό με ανθρώπους που είχαν ως κύρια ασχολία τη γη και την καλλιέργειά της. Προκειμένου οι Ισραηλινοί να σηκώσουν ένα τείχος "ασφαλείας" στην κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν δίστασαν όχι μόνο να καταστρέψουν τη γη αλλά έφτασαν να γκρεμίζουν ακόμη και τα σπίτια τους. Ο αγώνας των Παλαιστίνιων για επιβίωση κινηματογραφείται με τόσο ανθρώπινο και ρεαλιστικό τρόπο για να υπενθυμίσει όσα τα ΜΜΕ φροντίζουν συχνά να ξεχνιούνται.

7) ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΙΧΟΣ (The iron wall)

Παλαιστίνη/ΗΠΑ–2006–52’
Σκηνοθεσία: Mohammed Alatar
Παραγωγή: Palestinian Agricultural Relief Comitees,
Palestinians for piece and democratie

Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας. Το χρονικό της κατοχής από το 1967 μέχρι σήμερα. Συνεντεύξεις Παλαιστίνιων ακτιβιστών και αγροτών, Ισραηλινών αποίκων και στρατιωτικών, αναλυτών όπως οι Jeff Halper, Akira Eldar, Hind Khoury. Τείχη σύμβολα ανθρώπινου εξευτελισμού. Όταν η ατμόσφαιρα είναι ανελεύθερη, το μήνυμα της κάμερας δεν μπορεί να είναι ελπιδοφόρο. Είναι όμως ξεκάθαρο. Δε διαφαίνεται ειρηνική επίλυση ούτε και ίδρυση υγιούς και άρα βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτος. Γιατί το σιδερένιο τείχος εκτός από την αξιοπρέπεια γκρεμίζει και τις αυταπάτες.

Γραφείο Τύπου NEW STAR
Phone: 2108220008, 2108220023
E-mail: newstarcine@gmail.com
W: http://newstarartcinema.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

“Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών” από σήμερα στην Αθήνα στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος

0

Την ταινία “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών” την πρωτοπαρουσιάσαμε με την ευκαιρία της συμμετοχής της στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Μνήμη – Ιστορία» αναδημοσιεύοντας σχετική ανάρτηση από την "Κατιούσα" εδώ: “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών”: Ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής (ΒΙΝΤΕΟ – ΦΩΤΟ).
Πλέον σήμερα κάνουν πρεμιέρα στην Αθήνα στον κινηματογράφο Μικρόκοσμο στη λεωφόρο Συγγρού 106.

Οι προβολές θα έχουν ως εξής:

1. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 13:00 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)

2. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 14:30 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)

3. Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 στις 22:30 (τιμή εισιτηρίου 4 ευρώ)

“Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών” είναι ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένας λαός ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

Με αφετηρία τις μαρτυρίες ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση, το ντοκιμαντέρ Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών επιχειρεί να ρίξει φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα τους, όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της Αθήνας.

Από την περίοδο του λιμού του ’41-’42, τα συσσίτια των λαϊκών επιτροπών και της Εθνικής Αλληλεγγύης, τις μεγαλειώδεις πορείες ενάντια στην επιστράτευση και την κάθοδο των Βουλγάρων, τις μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στις συνοικίες, την ίδρυση του ΕΑΜ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, τις παράνομες προκηρύξεις και τα συνθήματα της ΕΠΟΝ στους τοίχους μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας οι πρωταγωνιστές συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών, αγώνων και προσδοκιών για το πώς επέλεξαν να συγκρουστούν με την ηττοπάθεια και τη συνεργασία με τον ναζισμό-φασισμό.

Οι προσωπικές ιστορίες «δένουν» με σπάνιο αρχειακό υλικό, πρωτότυπη μουσική των drog_A_tek και πλάνα του σήμερα μέσα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τις συνοικίες της Αθήνας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τουρκία: Συνέλαβαν την σκηνοθέτρια του ντοκιμαντέρ για την Σουρ, Χιτζράν Ουρούν! Συλλήψεις δημοσιογράφων της εφημερίδας Özgürlükçü Demokrasi

0

Μετά την επιδρομή της αστυνομίας στην εφημερίδα Ελευθεριακή Δημοκρατία (Özgürlükçü Demokrasi) την περασμένη βδομάδα και την κατάσχεση του γραφείου της εφημερίδας και του τυπογραφείου, διορίστηκε εκκαθαριστής. Οι επιθέσεις εναντίον των εργαζόμενων δημοσιογράφων συνεχίζονται. Η αστυνομία συνέλαβε 24 εργαζόμενους στην εφημερίδα οι οποίοι κρατούνται και σήμερα συνέλαβε άλλους τέσσερις δημοσιογράφους.

Στις 12.30 τα ξημερώματα της Τετάρτης 4/4/2018 η αστυνομία έκανε έφοδο στα σπίτια δημοσιογράφων και εργαζόμενων στην εφημερίδα, κατάσχεσε βιβλία, εφημερίδες, επιστολές και φύλλα της εφημερίδας και συνέλαβε τους συντάκτες Ρεϊχάν Χατζίογλου, Πινάρ Ταρλάκ, Χιτζράν Ουρούν και ένα πρώην εργαζόμενο τον Μεχμέτ Μπεγιαζίτ. Η Χιτζράν Ουρούν (Hicran Urun) είναι μια από τους δυο σκηνοθέτες του απαγορευμένου στην Τουρκία ντοκιμαντέρ για την Σούρ του Ντιγιάρμπακιρ, “Sur Ax U Welat” που προβλήθηκε πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Μάρτιο από τις εκδόσεις “Εκτός των τειχών”. Η Χιτζράν Ουρούν είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα και παρουσίασε το φιλμ στο κοινό που παρακολούθησε τις προβολές. Φωτογραφίες από τα σπίτια των δημοσιογράφων δείχνουν πως έγινε κανονική επιδρομή και ερευνήθηκαν σε όλα τα σημεία τους.

φωτογραφία αρχείου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

“Sûr: Ax û Welat” | "Όπου γης και πατρίς" - προβολή στην Ξάνθη (23/3)

0

Οι εκδόσεις "Εκτός Των Τειχών" παρουσιάζουν σε πρώτη προβολή το απαγορευμένο από το καθεστώς της Τουρκίας ντοκιμαντέρ για την πόλη Sûr του Ντιγιάρμπακιρ:

“Sûr: Ax û Welat” | "Όπου γης και πατρίς"

Είναι μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον καταπιεζόμενο λαό του Τουρκικού Κουρδιστάν (Bakur) και καταγγελίας της λογοκρισίας. Η προβολή απαγορεύτηκε και στις δυο προσπάθειες τον Δεκέμβρη του 2017 και τον Γενάρη του 2018.

To ντοκιμαντέρ θα παρουσιάσει η πανεπιστημιακός Neşe Özgen και μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τους δημιουργούς: Zana Kibar, Hicran Urun.

Παρασκευή 23 Μάρτη στις 19:00,
στον αριστερό χώρο σκέψης και δράσης "Ρωγμή"
Μιχαήλ Βόγδου 20, 4ος όροφος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρουσίαση του ντοκιμαντέρ “Sûr: Ax û Welat” στο TV100 της Θεσσαλονίκης

0

Για πρώτη φορά θα προβληθεί την Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη το ντοκιμαντέρ “Σουρ, όπου γη και πατρίς”, το ντοκιμαντέρ, που έχει απαγορευθεί στην Τουρκία και που παρουσιάζει την καταστροφή στην πόλη Σουρ και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βίωσε ο λαός μιας πόλης η οποία επί 7.000 χρόνια έγινε λίκνο 33 διαφορετικών πολιτισμών. Μέσα και από αφηγήσεις Κούρδων κατοίκων, προβάλλονται οι εικόνες καταστροφής της πόλης του Ντιγιάρμπακιρ από τούρκικες δυνάμεις, αλλά και οι βιωματικές μαρτυρίες του λαού της. Για το ντοκιμαντέρ μίλησαν η σκηνοθέτης, Χιτζράν Ορούν και η καθηγήτρια Πανεπιστημίου, Νεσέ Οζγκέν, οι οποίες επεσήμαναν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με πιο βίαιο τρόπο στην Αφρίν της Συρίας και κάλεσαν τη διεθνή κοινότητα να επέμβει. Η κυρία Οζγκέν, μάλιστα, τόνισε πως ο Ερντογάν και η Τουρκία θα έπρεπε να δικαστούν για εγκλήματα πολέμου. Ρεπορτάζ: Βίκυ Δήμου. Κάμερα: Νίκος Μεκερίδης. Μιλούν: Χιτζράν Ορούν (Σκηνοθέτιδα), Νεσέ Οζγκέν (Καθηγήτρια πανεπιστημίου Γαλατασαραϊ ) Τασούλα Γκενίδου (Εκπρόσωπος εκδόσεων "Εκτός Των Τειχών")

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Αρκετές οι ταινίες που αξίζει να δείτε!

0

Ξεκίνησε την Παρασκευή 2 Μαρτίου το 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στο πλήθος των ταινιών στο διαγωνιστικό τμήμα αλλά και αυτών στα ειδικά αφιερώματα υπάρχουν αρκετές που αξίζει να δει κανείς. Οι Αντιγειτονιές ξεφυλλίζοντας το πρόγραμμα του Φεστιβάλ προτείνουν ορισμένες από αυτές τις ταινίες. Από το αφιέρωμα “Το '68 πέρα από το ΄68” την κλασσική ταινία “Καλοκαίρι στην Ναρίτα” για την επική μάχη των αγροτών του χωριού Σανριζούκα ενάντια στην κατασκευή του αεροδρομίου στην Ναρίτα του Τόκιο. Επίσης στην ίδια θεματική ενότητα την ταινία “Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε” για την σφαγή των φοιτητών στην πρωτεύουσα των Τριών Πολιτισμών στο Μεξικό το 1968 και την “Αμερικανική Επανάσταση 2” που ακολουθεί τις αναζητήσεις ενός μέλους των Μαύρων Πανθήρων.

Στην ενότητα Μνήμη /Ιστορία μην χάσετε την προβολή της ταινίας “ Οι παρτιζάνοι των Αθηνών” για την αντίσταση στην κατοχική Αθήνα στα 1941-1944. Με θέμα τα εγκλήματα των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής είναι οι ταινίες “ Το Μπαλκόνι-Μνήμες Κατοχής” για το μαρτυρικό χωριό Λιγκιάδες στα Γιάννενα και το “Ένα δέντρο θυμάται” για το τσέχικο χωριό Λίντιτσε. Με το ίδιο θέμα και το “Λουλούδια που μαράθηκαν νωρίς, Κακόπετρος 28 Αυγούστου 1944” στο Ελληνικό Πανόραμα για την μαζική δολοφονία που έγινε στο ορεινό χωριό στον Κίσσαμο Χανίων τον Αύγουστο του 1944. Στο Ελληνικό Πανόραμα αξίζουν επίσης την προσοχή σας η ταινία “Θεσσαλονίκη 1917: H φωτιά που γέννησε μια πόλη” για την μεγαλύτερη και πιο καταστροφική πυρκαγιά στην ιστορία της πόλης και τις οικιστικές αλλαγές που ακολούθησαν και “Το ταξίδι του Ορφέα” με τις παράλληλες ιστορίες προσφυγικού δράματος, με κοινή πυξίδα τη μουσική, σαν κοινή γλώσσα των ανθρώπων.

Από το αφιέρωμα στην Ανιές Βαρντά, την γιαγιά του νέου κύματος, προτείνουμε το “Μαύροι Πάνθηρες” ταινία του 1968 και τις 1800 φωτογραφίες που ενώθηκαν σε ένα φιλμ 29 λεπτών για την Κούβα του 1963 με τίτλο “Γεια σας, Κουβανοί!”.

Στην ενότητα Μουσική δείτε την ταινία “Εγώ κι ο ίσκιος μου: Ένα ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Παπάζογλου” και στην ενότητα Food vs Food το εκπληκτικό “Ο τελευταίος κυνηγός μελιού” με θέμα τους συλλέκτες μελιού που κρέμονται στο κενό στα ομιχλώδη βουνά του Νεπάλ. Τέλος στο Καλειδοσκόπιο την “Γεύση τσιμέντου” με την εφαρμογή του περίφημου αντιθετικού μοντάζ του σοβιετικού κινηματογράφου και θέμα τους Σύρους πρόσφυγες-εργάτες οικοδόμους που δουλεύουν στην ανέγερση ενός ουρανοξύστη στην Βηρυτό.

Για περισσότερες πληροφορίες και ταινίες καθώς και τις ημέρες και ώρες προβολών ψάξτε στο www2.filmfestival.gr/el/festival-gr/documentary-festival.

Δ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα αφιέρωμα στον Φελλίνι στο βιβλιοχώρο Ποέτα στη Θεσσαλονίκη

0

Από 4 Δεκεμβρίου στις 9:00 μ.μ. μέχρι 18 Δεκεμβρίου στις 9:00 μ.μ.

Ποέτα

Αριστοτέλους 34, Θεσσαλονίκη

Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου, η πρώτη από τις τρεις ταινίες (1/3) που θα προβληθούν στο Ποέτα:

"Οι νύχτες της Καμπίρια"

LE NOTTI DI CABIRIA(110')

Ιταλική ταινία του Φεντερίκο Φελίνι, με τους Τζουλιέτα Μασίνα, Φρανσουά Περιέ, Φράνκα Μάρτζι.
Η θυελλώδης περιπλάνηση στη Ρώμη μιας καλόκαρδης πόρνης, που αν και πέφτει συνεχώς θύμα των αντρών, δεν χάνει ποτέ την αισιοδοξία της.

Η ζωή μας είναι ένα τσίρκο που το δημιουργούμε οι ίδιοι με τα όνειρά μας που στη συνέχεια κατακρημνίζονται, με τις ελπίδες μας που κάποτε σβήνουν, με τις φοβίες μας που πραγματοποιούνται, με τις όμορφες στιγμές που δεν επαναλαμβάνονται αλλά μας προσφέρουν λίγη από τη λάμψη τους για να κρατούμε μαζί μας για πάντα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ