Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια | Ανακοινωση για την απωλεια του σ. Γιωργου Τσουγκρανη

0

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε ότι ο συναγωνιστής Γιώργος Τσουγκράνης έφυγε από κοντά μας τη Δευτέρα 22/12 σε ηλικία 85 χρονών.  Ο Γιώργος, ο αγαπημένος μας Τσου όπως τον φωνάζαμε, παρά την ηλικία του και την κλονισμένη του υγεία, είχε μόνιμη παρουσία στις συναντήσεις των Δρόμων Αντίστασης και στις εκδηλώσεις που πραγματοποιούσαμε στη γειτονιά. Η συμβολή του στις συζητήσεις μας και στους προβληματισμούς μας ήταν πάντοτε καθοριστική, και επέμενε στην ανάγκη σύνδεσής μας με τους εργαζόμενους και κυρίως με τη νεολαία για τη δημιουργία εστιών αντίστασης και διεκδίκησης στις γειτονιές που παρεμβαίνουμε. Είχε αστείρευτη πίστη στις δυνάμεις του λαού και δεν σταματούσε να τονίζει ότι το βάρβαρο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι ανίκητο.

Ο σ. Γιώργος Τσουγκράνης είχε πλούσια πολιτική διαδρομή. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα, πρωτοστάτησε στη συγκρότηση του ΑΜΕΕ στην Ιταλία την δεκαετία του ‘60 όπου είχε βρεθεί για σπουδές και εντάχθηκε στις γραμμές αρχικά της ΟΜΛΕ και μετέπειτα του ΚΚΕ(μ-λ). Μετά την πτώση της αμερικανοκίνητης  χούντας επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε με την αγαπημένη του Έντζα στον Υμηττό. Από τότε η δράση του στο κίνημα ήταν αδιάκοπη. Είχε κερδίσει την εκτίμηση των κατοίκων της περιοχής με την αταλάντευτη στάση του απέναντι στην πολιτική της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης του λαού. Δεν κουραζόταν ποτέ να προβάλει την αναγκαιότητα της ενίσχυσης της αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής-αντισυνδιαχειριστικής κατεύθυνσης στο κίνημα.  Μέσα από τις Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις Υμηττού στην αρχή και τους Δρόμους Αντίστασης στη συνέχεια συνέβαλλε με την πολιτική του συγκρότηση σε κάθε προσπάθεια ανάδειξης τοπικών και κεντρικών πολιτικών ζητημάτων στην περιοχή.

Ο σ. Γιώργος υπήρξε ένα συνεπής λαϊκός αγωνιστής μέχρι το τέλος. Σεμνός, καθαρός, αταλάντευτος. Θα λείψει πολύ από όλους μας, θα λείψει η καθαρή του ματιά στις πολιτικές εξελίξεις, θα λείψει η επιμονή του στην κατεύθυνση της αντίστασης και της διεκδίκησης.

Τα ολόθερμά μας συλλυπητήρια στον αδερφό του και σύντροφο Αντώνη, στην κόρη του Στέλλα, στον γαμπρό του Ευγένη και στις εγγονές του Στεφανία και Μάντη.

Αγαπημένε μας Τσου θα βρίσκεσαι πάντα στις καρδιές μας. 

Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κ.Ο του ΚΚΕ(μ-λ) | Έφυγε από κοντά μας ο σύντροφος Γιώργος Τσουγκράνης

0

Το Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ) με θλίψη ανακοινώνει ότι τη Δευτέρα 22/12/2025 έφυγε από κοντά μας ο σύντροφός μας Γιώργος Τσουγκράνης, μέλος της κομματικής οργάνωσης Αθήνας. Ο σ. Γιώργος γεννήθηκε τον Φλεβάρη του 1941 στον Πειραιά, μέλος προοδευτικής οικογένειας. Κατά την περίοδο του πολέμου μεταφερόταν με την οικογένειά του σε διάφορες γειτονιές, για να καταλήξουν στον Υμηττό το 1949, που ως και σήμερα υπήρξε η γειτονιά που έζησε για όλα τα χρόνια που διέμενε στην Ελλάδα.

Το 1959 πηγαίνει για σπουδές στην Ιταλία, στην αρχή στην Πάρμα, στη σχολή του Μαθηματικού. Το 1962 οργανώνεται στην ΕΔΑ, ενώ τον Νοέμβριο του 1963 μεταφέρεται στο Παλέρμο. Το πραξικόπημα στην Ελλάδα και η γραμμή της ΕΔΑ οξύνουν τις διαφωνίες που ήδη είχε με την ΕΔΑ και τον οδηγούν στην αποχώρηση, μαζί με πολλούς άλλους. Η ανάγκη να συμβάλει στη μαζική πάλη των Ελλήνων του εξωτερικού κατά της φασιστικής χούντας, αναδεικνύοντας την εξάρτηση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τον φέρνει το 1967 στο ΑΜΕΕ, του οποίου ήταν από τα ιδρυτικά μέλη, και, ένα-δυό χρόνια μετά, στην ΟΜΛΕ εξωτερικού. Η δράση του και το γεγονός ότι κηρύχθηκε ανυπότακτος από το χουντικό καθεστώς στην Ελλάδα, φέρνει πολλές «ενοχλήσεις» στην οικογένειά του από την Ασφάλεια, ενώ του αφαιρείται το διαβατήριο και εμποδίζεται η αποστολή συναλλάγματος από την οικογένεια του. Ο γάμος του σε μικρή ηλικία με την αγαπημένη του Έντζα, τους φέρνει σε ακόμα πιο δύσκολη οικονομική κατάσταση, αλλά δεν τους λυγίζει. 

Με τη μεταπολίτευση γυρίζει στην Ελλάδα όπου συνεχίζει στην κατεύθυνση του μ-λ κινήματος μέσα από την ΟΜΛΕ, ενώ εντάσσεται στο ΚΚΕ(μ-λ) με τη δημιουργία του, το 1976, μαζί με τον αδερφό του Αντώνη. Η συνεύρεση του με τον αείμνηστο σ. Στάθη Κωνσταντόπουλο, με τον οποίο υπήρξαν συνοδοιπόροι για την υπόλοιπη ζωή τους, τον κρατάει κοντά στις τάξεις του ΚΚΕ(μ-λ) στο οποίο επανεντάσσονται μετά τη ανασυγκρότηση του, το 1982. Μέσα από τις γραμμές του έδρασαν στη γειτονιά του Υμηττού και αργότερα της Δάφνης, αλλά και μέσα από τα σχήματα των Λαϊκών Αγωνιστικών Κινήσεων Υμηττού, της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ και των Δρόμων Αντίστασης, στους οποίους ήταν ενεργό μέλος μέχρι σήμερα.

Ο σ. Γιώργος ξεχώριζε για τη σοβαρή ιδεολογική του κατάρτιση, το πολιτικό του επίπεδο και την καθαρότητα της σκέψης και άποψής του, που τον χαρακτήριζαν ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία, και παρά τα πολλά προβλήματα υγείας, κάνοντας τον ιδιαίτερα αγαπητό σε μεγαλύτερους και νεότερους συντρόφους, αλλά και σε μέλη άλλων χώρων και οργανώσεων. Όσοι έζησαν και αγωνίστηκαν μαζί του, τον περιγράφουν ως ένα ηγετικό στέλεχος πρώτης γραμμής, παρότι πάντα υπήρξε ένα απλό μέλος. Ως έναν σύντροφο που με τη στάση του και την τοποθέτησή του έπαιξε πάντα αποφασιστικό ρόλο στις κρίσιμες στιγμές.

Αποχαιρετούμε τον σύντροφο Γιώργο, έναν κομμουνιστή που πάλεψε σταθερά και αταλάντευτα, υπερασπιζόμενος μέχρι τέλους τα συμφέροντα του λαού και την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια, στην κόρη του, Στέλλα, στο γαμπρό του Ευγένη, στις εγγονούλες του Στεφανία και Μάντη και στον αδελφό του, Αντώνη.

Η πολιτική εκδήλωση για τον αποχαιρετισμό του συντρόφου θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 27/12 στις 12:00 μ.μ. στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Δημαρχείου Υμηττού (οδός Κωνσταντινουπόλεως Υμηττός), ενώ η καύση της σορού του, όπως ο ίδιος επιθυμούσε, θα γίνει την Δευτέρα 29/12 στην Ριτσώνα.

Αθήνα 23/12/2025

Κ.Ο του ΚΚΕ(μ-λ) 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον Νίκο Ζαχαριάδη και την αντίσταση των Ελλήνων κομμουνιστών στη ρεβιζιονιστική στροφή

7

Η αποτίμηση της συνεισφοράς μιας σημαντικής ηγετικής προσωπικότητας του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας, όπως του Ν. Ζαχαριάδη, αποτελεί σημαντικό ζήτημα για τη φυσιογνωμία μιας επαναστατικής κομμουνιστικής οργάνωσης, καθώς διαμορφώνει ένα πλαίσιο ευθύνης αλλά και δέσμευσης απέναντι σε κρίσιμα προβλήματα του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος.

Αποτελεί ένα μέρος από το μεγάλο βάρος που πρέπει να σηκώσουν το κομμουνιστικό κίνημα και οι νέοι αγωνιστές του σήμερα, στην πορεία της ανασυγκρότησης και του ανοίγματος επαναστατικών δρόμων στα επίπεδα που απαιτεί η ταξική πάλη.

Όσο μας αφορά, δεν ξεκινάμε από «λευκό χαρτί», καθώς κριτική αποτίμηση της πορείας και του έργου του Ν. Ζαχαριάδη το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα στη χώρα μας έχει κάνει από πολύ παλιά (Απάντηση της ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων στο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη, 56 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, ΟΜΛΕ, 60 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, Γ. Χοτζέας, Ο Πολύδωρος θυμάται, Πολύδωρος Δανιηλίδης, άρθρο στην ΠΣ το 1990)*. Έγινε κυρίως από κομμουνιστές που βρέθηκαν σε όλες τις μεγάλες στιγμές ανόδου και καθόδου του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος και αρκετοί από αυτούς βρέθηκαν μαζί του. Και πέρα από αυτό, θεωρούμε ότι κάθε αγωνιστής που θέλει να ανοίξει δρόμους στην επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση έχει κάθε δικαίωμα αλλά και καθήκον να αποτιμήσει σημαντικά ζητήματα και πρόσωπα του κινήματος στη χώρα μας.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης εξελίχθηκε σε ηγέτη του ΚΚΕ ως αποτέλεσμα της δράσης του, της αφοσίωσης του στο εργατικό-κομμουνιστικό κίνημα, της ταξικής του διαπαιδαγώγησης και συνείδησης, του υψηλού επίπεδου θεωρητικής κατάρτισης και ικανότητας που τον χαρακτήριζε. Μέχρι τον διορισμό του το 1931 στη γραμματεία του ΚΚΕ μετά την παρέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για να σταματήσει τη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές στο εσωτερικό του, ο Ζαχαριάδης έχει ήδη αποδείξει ότι δεν είναι «φυτευτός» ούτε στέλεχος του «κομματικού σωλήνα». Από το 1924 που ήρθε παράνομα στην Ελλάδα μέχρι το 1929 που φεύγει για τη Σοβιετική Ένωση, για να μην συλληφθεί, έχει διατελέσει καθοδηγητής σημαντικών τομέων του ΚΚΕ. Γραμματέας της ΟΚΝΕ, καθοδηγητής σε Θεσσαλονίκη, Βόλο, Πειραιά των οργανώσεων του ΚΚΕ, ενώ σε ηλικία μόλις 24 χρόνων (1927) μεταφράζει το έργο του Φ. Ένγκελς «Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της Γερμανικής Ιδεολογίας». Στη διάρκεια 1924-1929 συλλαμβάνεται πέντε φορές και καταφέρνει ισάριθμες φορές να δραπετεύσει από τα νύχια της αστυνομίας και της ασφάλειας.

Η παρέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο ΚΚΕ από τη μία πλευρά δημιούργησε θετικούς όρους για το ξεπέρασμα της εσωκομματικής κρίσης που το μάστιζε και σταμάτησε τη διαλυτική του πορεία, ανοίγοντας μια κατεύθυνση ανασυγκρότησης και σημαντικής ανάπτυξης. Από την άλλη μεριά, όμως, δημιούργησε «προηγούμενα» που το κομμουνιστικό κίνημα και ο Ν. Ζαχαριάδης θα τα έβρισκαν μπροστά τους στις δύσκολες εποχές της ρεβιζιονιστικής επίθεσης και των πραξικοπημάτων στο εσωτερικό των ΚΚ και ιδιαίτερα του ΚΚΕ.

Η καθοριστική συμβολή του στην 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1934, στην οποία εκλέχτηκε και Γενικός Γραμματέας, στην ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας και στον καθορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης και των καθηκόντων του κομμουνιστικού κινήματος αποτέλεσε σημαντικό προχώρημα για τη σύνδεση του ΚΚΕ με την εργατική τάξη και τον λαό και καθόρισε την πορεία ανάπτυξης του τα επόμενα χρόνια, μετατρέποντας το σε κόμμα-καθοδηγητή των εργατικών-λαϊκών αγώνων για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση.

Η σύλληψη του από το δικτατορικό καθεστώς Μεταξά το 1936 και η μακρόχρονη φυλάκιση του μέχρι την παράδοση του από τη Γενική Ασφάλεια στη γερμανική Γκεστάπο τον Απρίλη του 1941 και από εκεί την μεταγωγή του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου από το οποίο απελευθερώνεται τον Μάη του 1945 και επιστρέφει στην Ελλάδα, αποτελεί μία σημαντική περίοδο στην οποία διαμορφώθηκαν «δεδομένα» με τα οποία και το κομμουνιστικό κίνημα και ο ίδιος έπρεπε να αναμετρηθούν.

Σύλληψη του μεγαλύτερου μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ από τη δικτατορία Μεταξά, δημιουργία από Μεταξά-Μανιαδάκη χαφιέδικου μηχανισμού «ΚΚΕ» και έκδοση πλαστού «Ριζοσπάστη» με τη σύμπραξη πρώην ηγετικών στελεχών, εκτεταμένη χαφιεδολογία και χαφιεδοφοβία στο εσωτερικό του ΚΚΕ. Ξέσπασμα Β' Παγκόσμιου Πολέμου, Ιταλική επίθεση, Γερμανική επίθεση και κατοχή, ίδρυση ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τιτάνιος λαϊκός αγώνας, συμμορίες δωσίλογων και ταγματασφαλιτών, συμφωνίες Καζέρτας-Λιβάνου, απελευθέρωση, επέμβαση Άγγλων, ηρωικός Δεκέμβρης, συμφωνία της Βάρκιζας, πογκρόμ ενάντια στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τους κομμουνιστές και τους δημοκρατικούς ανθρώπους.

Μέσα σε αυτές τις πυκνές, πολύπλοκες και δύσκολες συνθήκες, οι παρεμβάσεις του Ν. Ζαχαριάδη υπήρξαν σημαντικές. Ιδιαίτερα το πρώτο γράμμα από την Κέρκυρα τον Οκτώβρη του 1940 καθόρισε τη γραμμή αντίστασης στην ξενική εισβολή, αλλά έπαιξε και σημαντικό ρόλο στην κατεύθυνση της συγκρότησης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της επόμενης περιόδου. Στίγμα αποτελεί η τοποθέτησή του στο γράμμα αυτό ότι «Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη». Αυτή η τοποθέτηση θεωρήθηκε λαθεμένη τόσο από στελέχη του ΚΚΕ όσο και από την Κομμουνιστική Διεθνή, αλλά και ο ίδιος προσπάθησε να την ανασκευάσει με το δεύτερο και τρίτο γράμμα του κατά την διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου.

Τα σοβαρότερα ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με την επιστροφή του στην Ελλάδα απαιτούσαν σημαντικές, δύσκολες και άμεσες αποφάσεις για την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσει το κομμουνιστικό και το ΕΑΜικό κίνημα. Το βασικό ζήτημα που ετίθετο δεν ήταν άλλο από το αν και κατά πόσο υπήρχαν οι προϋποθέσεις για το πάρσιμο της εξουσίας από το λαϊκό κίνημα μέσα στις διαμορφωμένες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες, με το ΚΚΕ ήδη «χρεωμένο» με μια Καζέρτα, έναν Λίβανο και πολύ περισσότερο με μια Βάρκιζα.

Η αντιστροφή της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί απαιτούσε ριζικές αλλαγές στο κόμμα, κριτική στις αποφάσεις του, πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση από τα «πάνω έως τα κάτω», εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του κόμματος και του αγωνιζόμενου λαού και διαμόρφωση μιας ηγεσίας πιο συλλογικής, με στελέχη που είχαν δείξει την αφοσίωση τους στον ανυποχώρητο αγώνα. Όμως, αντί αυτών επιλέχθηκε η γραμμή του «ομαλού δημοκρατικού δρόμου» και της «τήρησης της συμφωνίας της Βάρκιζας», σε αντίθεση με τις διαθέσεις του λαού και της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών και των στελεχών του ΚΚΕ.

Στις αποφάσεις αυτές, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η θεωρία των «δύο πόλων», η οποία έβλεπε την αναγκαιότητα η Ελλάδα να στηριχτεί σαν Μεσογειακή χώρα στην Αγγλία και σαν Βαλκανική χώρα στη Σοβιετική Ένωση. Πέρα από την εξίσωση της ιμπεριαλιστικής Αγγλίας με τη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση, η θεωρία αυτή ουσιαστικά αποτελούσε μία μορφή παραίτησης των κομμουνιστών στη χώρα μας από την επαναστατική κατάληψης της εξουσίας.

Η αιματοβαμμένη επέμβαση των Άγγλων και στη συνέχεια των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και η εκδικητική πολιτική της ντόπιας αντίδρασης σε συνδυασμό με τους χιλιάδες κυνηγημένους αγωνιστές στα βουνά δεν άφηναν κανένα περιθώριο παρά μόνο για το ξεδίπλωμα του δεύτερου ένοπλου αγώνα. Αυτή η επιλογή δείχνει την επαναστατική αποφασιστικότητα του Ν. Ζαχαριάδη, των μελών και των στελεχών του ΚΚΕ, αλλά και συνολικά του ΕΑΜικού κινήματος. Όμως προχώρησε με ταλαντεύσεις και σημαντική καθυστέρηση (υπήρχε απόφαση ήδη από το 1945) και έτσι διαμορφώθηκαν αρνητικοί συσχετισμοί, ενώ τα σοβαρά λάθη της διεξαγωγής του αγώνα είχαν σαν αποτέλεσμα την υποχώρηση και την ήττα του ΔΣΕ.

Οι αντιφάσεις συνεχίζονται, καθώς το 1951 υπάρχει διακήρυξη για «το όπλο παρά πόδα», ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται η ΕΔΑ για να μπορέσει να υπάρχει νόμιμη πολιτική έκφραση του αριστερού και δημοκρατικού κόσμου στην Ελλάδα (σωστή και εν πολλοίς αναγκαστική επιλογή). Ακολούθησε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος μέχρι το 1955, που σφραγί­ζεται από τις επίμονες και ηρωικές προσπάθειες για το στήσιμο παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ στην Ελλάδα με πολλές θυσίες στελεχών και μελών του, με διώξεις και εκτελέσεις.

Η παρέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, με τη σύμπραξη των ακολούθων τους στο εσωτερικό του ΚΚΕ, με τα γεγονότα της Τασκένδης (1955) και την κακόφημη 6η Ολομέλεια (1956) είχαν στόχο τη μετατροπή του από κόμμα επαναστατικό σε κόμμα του «ειρηνικού δρόμου» και σφράγισαν αυτή τους την επιλογή με την καθαίρεση από Γενικό Γραμματέα και τελικά τη διαγραφή του Ν. Ζαχαριάδη (1957) από το ΚΚΕ. Η επίθεση των ρεβιζιονιστών συνάντησε τη μαζική αντίσταση των κομμουνιστών, τόσο στις χώρες της πολιτικής προσφυγιάς, όσο και στο εσωτερικό της χώρας και ειδικά στους τόπους εξορίας. Αυτή η αντίσταση για ένα μεγάλο διάστημα σφραγίστηκε από την υπεράσπιση του Ν. Ζαχαριάδη απέναντι στη διορισμένη κλίκα Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη, αλλά και από την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ.

Η πολεμική των ρεβιζιονιστών απέναντι στον Ν. Ζαχαριάδη γινόταν από δεξιές οπορτουνιστικές θέσεις και παντού έβλεπαν «τυχοδιωκτισμό» και «αριστερισμό». Με αυτό το «νέο πνεύμα», οι ρεβιζιονιστές κατόρθωσαν να μεταλλάξουν το ΚΚΕ στο αντίθετο του, σε κόμμα ουρά του αστικού πολιτικού συστήματος, αφού πρώτα βέβαια διέλυσαν τις οργανώσεις (1958) στην Ελλάδα, που με τόσους κόπους και θυσίες είχαν στηθεί.

Η αντίθεση του Ν. Ζαχαριάδη στη ρεβιζιονιστική επέλαση τόσο στο ΚΚΣΕ όσο και στο ΚΚΕ έχει αδυναμίες, οι οποίες προέρχονται τόσο από την εξέλιξη της αντιπαράθεσης στο εσωτερικό του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, όσο και από τις συνθήκες κράτησης του από τις ρωσικές αρχές, οι οποίες γίνονταν ολοένα και σκληρότερες με αποτέλεσμα να τον αποκόπτουν από επαφές και παρακολούθηση των εξελίξεων. Στο γράμμα του τον Μάη του 1967 προς την ΜΛ Οργάνωση των πολιτικών προσφύγων στις Ανατολικές Χώρες, ενώ καταγγέλλει την ηγεσία του ΚΚΕ, η γραμμή του είναι «εντός και επί τα αυτά», αρνούμενος ουσιαστικά τον διαχωρισμό από τον ρεβιζιονισμό, ο οποίος ήδη είχε ξεκινήσει τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα ήδη από το 1964. Οι καταγγελίες του, στο ίδιο γράμμα, για τον Μάο και το ΚΚ Κίνας είναι ένα ιδιαίτερα προβληματικό στοιχείο, καθώς σε αντίθεση με τα παραπάνω, για μία ολόκληρη περίοδο, με καθοδήγηση τον Ν. Ζαχαριάδη, σε έντυπα του ΚΚΕ και του ΔΣΕ υμνούνταν τόσο ο Μάο όσο και το ΚΚ Κίνας και καλούνταν οι Έλληνες κομμουνιστές να πάρουν μαθήματα από τη θεωρία και τη δράση τους (Προβλήματα καθοδήγησης του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης 1952, άρθρα στην «Ελεύθερη Ελλάδα» 1949 και εκδόσεις έργων από το εκδοτικό του ΚΚΕ «Νέα Ελλάδα» 1950-1953, εφημερίδα «Ο Δημοκρατικός» 1950)**. Μάλιστα, το 1963 ο Ν. Ζαχαριάδης ζητάει να μεταφερθεί «για λόγους υγείας» στην Κίνα, αίτημα που απορ­ρίπτουν οι ρεβιζιονιστικές αρχές.

Φαίνεται ότι στο διάστημα που μεσολάβησε, ο Ν. Ζαχαριάδης είχε πάρει πια τις αποφάσεις του, με ποια πλευρά θα συνταχθεί, θεωρώντας ότι η πλευρά Μάο και ΚΚ Κίνας δεν μπορούσε να απαντήσει στα σοβαρά ζητήματα που είχε ανοίξει η ρεβιζιονιστική παλινόρθωση και όπως το 1945, έτσι και τον Μάη του 1967, υπερθεμάτισε υπέρ μίας πλασματικής ενότητας. Και αυτή η τοποθέτηση δεν ήταν μόνο δική του, αλλά και άλλων στελεχών του ΚΚΕ που εναντιώθηκαν στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και την 6η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ και με το πέρασμα των χρόνων υποτάχθηκαν στο «αντικειμενικά κανονικό» της εποχής, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την πλήρη επικράτηση του ρεβιζιονισμού. Όταν το 1968, πάλι καθυστερημένα, έδωσε τη γραμμή για Οργάνωση ΚΚΕ (κουκουέ) το «νερό είχε μπει στο αυλάκι» και δεν μπορούσε να επηρεάσει και να αντιστρέψει τις εξελίξεις για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα για τον Ν. Ζαχαριάδη, θέλουμε να τονίσουμε ότι τιμάμε τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ της επαναστατικής περιόδου, καθώς συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση της ταξικής πολιτικής φυσιογνωμίας του και έδωσε στο κόμμα τη δυνατότητα να γίνει καθοδηγητής του εργαζόμενου λαού σε τρεις ένοπλες αναμετρήσεις (Κατοχή, Δεκέμβρης, Εμφύλιος). Οι αντιφάσεις και τα λάθη του επισημαίνονται και κριτικάρονται για να βγουν συμπεράσματα από την πλευρά της επαναστατικής κομμουνιστικής κατεύθυνσης που έχει ανάγκη να ενισχυθεί στην εποχή μας.

Κρατάμε σαν βαριά κληρονομιά το επαναστατικό πνεύμα και την πλήρη αφοσίωση του Ν. Ζαχαριάδη στο κομμουνιστικό κίνημα και το επαναστατικό ΚΚΕ και χαρίζουμε στους ρεβιζιονιστές «αποκαταστάτες», το «κουφάρι» του, όπως και ο ίδιος επέλεξε να τους αφήσει.

*ιστοσελίδα ΚΚΕ(μ-λ), antigeitonies, εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία

**ιστοσελίδα «παρά πόδα»

Η αντίσταση των Ελλήνων κομμουνιστών στη ρεβιζιονιστική στροφή

Μαχητές του ΔΣΕ στην Τασκένδη

Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος στα εσωτερικά του ΚΚΕ και την ανατροπή της ηγεσίας του, εκδηλώθηκε από Έλληνες κομμουνιστές το μ-λ κίνημα ενάντια στην 6η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (1956), ενάντια στις θέσεις της ΕΣΣΔ για τον «ειρηνικό δρόμο» και την αποσταλινοποίηση, αλλά και ενάντια στην κομματικά παράνομη καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη. Συνεπώς υπήρξε αντιπαράθεση σε όλο το φάσμα των ζητημάτων που αφορούσαν το ελληνικό και διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και θα πρέπει η αποτίμηση του κινήματος αυτού να γίνει συνολικά και όχι τεμαχισμένα.

Το ΚΚΕ εκείνη την περίοδο είναι σκόρπιο στις ανατολικές σοσιαλιστικές χώρες, στην παρανομία στην Ελλάδα και στην εξορία στα ξερονήσια. Παρά την πολυδιάσπαση, παντού ξέσπασε η αντίσταση ενάντια στον ρεβιζιονισμό. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει ότι το μ-λ κίνημα στην Ελλάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητο, όχι ομοιογενές, και ότι προηγήθηκε χρονικά των αντιπαραθέσεων των κομμάτων της Αλβανίας και της Κίνας στην ΕΣΣΔ. Αυτή η χρονική διαφορά στοίχισε στο μ-λ κίνημα, καθώς θα μπορούσε να είχε βοηθηθεί ώστε να αναπτυχθεί γρηγορότερα.

Η Αντίσταση των Ελλήνων κομμουνιστών εκδηλώθηκε πρώτα και κύρια στην Τασκένδη, όπου ήταν και η μεγάλη πλειοψηφία των κομματικών μελών στην προσφυγιά και των μαχητών του ΔΣΕ, δηλαδή η «καρδιά» του κόμματος. Ακόμα και πριν την 6η Ολομέλεια, είχαν ξεσπάσει ταραχές στην Τασκένδη, όταν οι οπαδοί της «νέας γραμμής», παρακινούμενοι και από τους σοβιετικούς, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να δημιουργήσουν τετελεσμένα. Η μεγάλη πλειοψηφία των ΚΚέδων της Τασκένδης, πάνω από 7 στους 9 χιλιάδες, διαφώνησαν. Η απάντηση της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας ήταν ωμή: η μειοψηφία διέγραψε την πλειοψηφία. Έτσι γεννήθηκε η Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Τασκένδης. Παρόμοια γεγονότα συνέβησαν σε μια σειρά χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου υπήρχαν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες. Η παράνομη ρεβιζιονιστική ηγεσία φρόντισε να απομονωθούν οι μαρξιστές-λενινιστές, οι οποίοι δημιούργησαν τις δικές τους συγκροτήσεις.

Εκεί, όμως, που η αντιρεβιζιονιστική πάλη εκδηλώθηκε με σημαντική ένταση, ήταν το στρατόπεδο εξορίας του Αη-Στράτη. Ο Αη-Στράτης αποτελούνταν από εκατοντάδες παλιούς κουκουέδες, στελέχη οι περισσότεροι, που αρνήθηκαν να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας. Από αυτούς, η πλειοψηφία τάχθηκε ενάντια στη γραμμή της 6ης Ολομέλειας και κράτησε για χρόνια παρά τις απανωτές επιθέσεις της ηγεσίας. Η τελευταία αναγκάστηκε να επιστρατεύσει πρωτοκλασάτα στελέχη της για να κάμψει την αντίσταση, χωρίς όμως να καταφέρει να πάρει την πλειοψηφία του Αη-Στράτη. Δεν είναι τυχαίο ότι το περιοδικό «Αναγέννηση» ιδρύθηκε σε μεγάλο βαθμό από εξόριστους του Αη-Στράτη.

Στην Ελλάδα, πολλά απλά μέλη του κόμματος σε συνθήκες άγριας παρανομίας και χωρίς επαφές με την αντιρεβιζιονιστική πάλη που διεξαγόταν σε διάφορα μέτωπα, διαφώνησαν με την αντεπαναστατική γραμμή. Ένιωσαν στο πετσί τους τα αποτελέσματα της γραμμής αυτής. Οι παράνομες οργανώσεις που με τόσο κόπο στήθηκαν από τον Μπελογιάννη και άλλους, διαλύθηκαν από την ηγεσία ως αντεπαναστατική εγγύηση προς την αστική τάξη. Το κόμμα αυτοδιαλύθηκε στους «Λαμπράκηδες» και την ΕΔΑ. Κυριάρχησε η πολιτική ουράς προς την Ένωση Κέντρου και την αστική τάξη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί νέοι «Λαμπράκηδες» πέρασαν στο μ-λ κίνημα.

Οι ρεβιζιονιστές προσπάθησαν πότε με τη βία και τις απειλές και πότε με την ενσωμάτωση, να κάμψουν την αντίσταση εναντίον τους και όταν δεν τα κατάφερναν δεν δίσταζαν να κάνουν κομματικές μεταθέσεις για απομόνωση, άρνηση για επανένταξη μετά από την εξορία ή και μαζικές διαγραφές.

Η ίδρυση της «Αναγέννησης» και στη συνέχεια της ΟΜΛΕ, κάτω από τη θετική επίδραση του διεθνούς μ-λ κινήματος και της επαναστατικής πολεμικής του Μάο στους ρεβιζιονιστές της ΕΣΣΔ, έκανε εφικτό τη συνένωση του σκόρπιου αυτού δυναμικού σε μια ενιαία επαναστατική Οργάνωση. Δημιουργήθηκαν και άλλες μ-λ οργανώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με διάφορους προσανατολισμούς. Οι αγώνες αυτοί ενοποιήθηκαν αρχικά ενάντια στην αντεπαναστατική στροφή, χωρίς να έχουν συγκροτήσει ιδεολογικές θέσεις και ανάλυση για τη διεθνή κατάσταση. Η σύνθετη ανάγκη για χάραξη γραμμής τόσο για την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος, όσο και την ταξική πάλη στην Ελλάδα, αναπόφευκτα οδήγησε στο να εκδηλωθούν διαφορές στα πλαίσια του μ-λ κινήματος. Όσο προχωρούσε η αντεπαναστατική στροφή και φαινόταν οι επιδράσεις της, όσο εντεινόταν η διεθνής πάλη, τόσο γινόταν κατανοητό σε αυτό το δυναμικό ότι το ΚΚΕ ως επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα έχει τελειώσει οριστικά και ότι οι κομμουνιστές θα έπρεπε να συγκροτήσουν «από την αρχή» την πολιτική τους Οργάνωση. Στην πορεία αυτής της συνειδητοποίησης και μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες, υπήρξαν και αυτοί που αποστρατεύτηκαν, αλλά και αυτοί που επέλεξαν να γυρίσουν πίσω στο ΚΚΕ. Χάθηκαν εκείνη την περίοδο σημαντικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί καλύτερα.

Παρόλα αυτά όμως, η πάλη των μαρξιστών-λενινιστών άφησε αποτύπωμα στο σήμερα, με την ύπαρξη οργανωμένων δυνάμεων, όπως το ΚΚΕ(μ-λ), που παλεύουν για την υπόθεση του κομμουνιστικού υποκειμένου και ενάντια στον ρεβιζιονισμό. Άφησε επίσης ένα πολύτιμο μάθημα για τους νέους που θέλουν να στρατευτούν την κομμουνιστική υπόθεση: να μελετούν τις εξελίξεις, να τοποθετούνται πολιτικά με θάρρος, κόντρα στους συσχετισμούς, να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να περιφρουρούν την επαναστατική γραμμή.

Προλεταριακή Σημαία (άρθρο που γράφτηκε στην εφημερίδα πριν ένα χρόνο και το αναδημοσιεύσαμε και εμείς. Το ξαναδημοσιεύουμε με αφορμή τα 50 χρόνια από την αυτοκτονία του)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Απριλίου 1967 και οι θέσεις της ΟΜΛΕ

0

Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την πραγματοποίηση του αμερικανοκίνητου στρατιωτικού πραξικοπήματος στις 21 Απριλίου 1967 και την έναρξη της επτάχρονης φασιστικής δικτατορίας .

Αναδημοσιεύουμε τις αναλυτικές εκτιμήσεις της παράνομης ΟΜΛΕ για τα γεγονότα και την σημασία τους καθώς και για τα νέα καθήκοντα των κομμουνιστών για εκείνη την δύσκολη περίοδο. Ένα κείμενο με ευρύτερη και διαχρονική σημασία.

Το «Γράμμα από την Ελλάδα» της ΟΜΛΕ γράφτηκε τον Αύγουστο του 1967 λίγο μετά την επιβολή της χούντας.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΟΜΛΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

4

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1973

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»- ΦΛΕΒΑΡΗΣ 1974

Μετά το μεγαλειώδη λαϊκό ξεσηκωμό του Νοέμβρη και παρά την ένταση της φασιστικής καταπίεσης που έντρομοι επιβάλλουν οι νέοι στρατοκράτες, λακέδες της Ουάσινγκτον, η αγανάκτηση, η αποφασιστικότητα και το ψηλό επίπεδο των αγωνιστικών διαθέσεων κυριαρχούν μέσα στις λαϊκές μάζες. Τα αποτελέσματα, οι βαθύτερες συνέπειες και η αποφασιστική επίδραση αυτού του ξεσηκωμού μόνο μερικά έχουν ως τώρα εκφραστεί στις εξελίξεις και την πολιτική ζωή της χώρας. Οι εσωτερικοί τρανταγμοί στο στρατόπεδο του φασισμού βρίσκονται μόνο στην αρχή τους, ενώ η έκταση και το βάθος της κρίσης του καθεστώτος της αμερικανοκρατίας, το αδιέξοδο όλου του κόσμο της ξενοκρατίας και της υποτέλειας βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΜΛΕ | Πληροφοριακό Δελτίο 1 & 3

0

Στις σελίδες του "Πληροφοριακού Δελτίου" της ΟΜΛΕ δημοσιευόταν βασικά ντοκουμέντα των κομμουνιστικών μαρξιστικών λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων απ' όλο τον κόσμο, προσπάθησε να αποτελέσει μέσω ενημέρωσης των αγωνιστών του κομμουνιστικού -και όχι μόνο- κινήματος για τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούσαν το διεθνές κομμουνιστικό σε μια εποχή όπου όλα παιζόντουσαν, όπου στην ΕΣΣΔ και στην πλειοψηφία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών είχε επικρατήσει οριστικά ο ρεβιζιονισμός, όπου γινόντουσαν προσπάθειες αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος σε πολλές χώρες αλλά και όπου η Κίνα και η Αλβανία, οι χώρες που αντιστάθηκαν στην επικράτηση του ρεβιζιονισμού ήταν σε οριακό σημείο. Εδώ αναδημοσιεύουμε τα τεύχη 1 και 3 του "Πληροφοριακού Δελτίου". Αν κάποιος έχει κι άλλα ευπρόσδεκτη η όποια προσφορά!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πρωτομαγιά 1976 | Αθήνα, απαγορευμένη πορεία (αναμνήσεις ενός συντρόφου)

0

Ισίδωρος (Σιδέρης) Ισιδωρόπουλος

Πρωτομαγιά 1976, κάποιες αναμνήσεις.

- Η κυβέρνηση του «εθνάρχη» έχει απαγορέψει τις πορείες.

- Η συμβιβασμένη αριστερά και «δημοκρατικές δυνάμεις» έχουν αποδεχτεί το απαγορευτικό πλαίσιο και θα πάνε εκεί που ο Καραμανλής επιτρέπει, στο Πεδίο του Άρεως να συγκεντρωθούν και …να πιάσουν τον Μάη…

-Αστυνομοκρατία στην Αθήνα, για να μη γίνουν πορείες. Οι αύρες παραταγμένες σε όλο το κέντρο.

- Και όμως υπάρχει μια αριστερά που σώζει την τιμή της αριστεράς.

-Οι δυνάμεις της ΟΜΛΕ (ΠΕΣΠ, ΠΠΣΠ, ΠΜΣΠ, Συνοικίες) χωρίζονται σε τρία τμήματα. Μαθητής ων, είμαι στο ραντεβού στην Πλατεία Βάθης.

-Στις 9 ακριβώς η πλατεία Βάθης πλημμυρίζει από κόσμο, οι αστυνομικές δυνάμεις τρέχουν πανικόβλητες χωρίς εντολές για το τι ακριβώς να κάνουν. Την ίδια ακριβώς ώρα μπροστά στο Πολυτεχνείο (Πατησίων) άλλη πλημμυρίδα κόσμου, ενώ την ίδια ώρα από την Ακαδημίας κατεβαίνει άλλο μπλοκ (αν θυμάμαι καλά του εργατικού τομέα ΠΕΣΠ).

-Οι τρεις (απαγορευμένες) πορείες συναντιούνται στο Πολυτεχνείο και πορεύονται στην Πατησίων προς Ομόνοια, η αστυνομία ετοιμάζεται να χτυπήσει.

- Ήδη ομάδες ολιγομελείς από το ΕΚΚΕ και από άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχουν χτυπηθεί από την αστυνομία.

-Το μπλοκ των χιλιάδων διαδηλωτών (των δυνάμεων της ΟΜΛΕ) στρίβει από την Χαριλάου Τρικούπη ανεβαίνει από την Λεωφόρο Αλεξάνδρας και καταλήγει στην Καισαριανή στο Σκοπευτήριο.

-Η Κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά έχει τιμηθεί όπως της πρέπει, η τρομοκρατία έχει σπάσει, δεν πέρασε.

-Στο Σκοπευτήριο ανακοινώνεται πως υπάρχουν δύο νεκροί. Είναι ο μαθητής Σιδέρης Ισιδωρόπουλος (από την Κ.Ο. Μαχητής) που σκοτώνεται την παραμονή στην Πειραιώς προσπαθώντας να διαφύγει την σύλληψη για αφισοκόλληση (ήταν παράνομη από τον «δημοκράτη» Καραμανλή), είναι και ο βουλευτής Αλέκος Παναγούλης που σκοτώνεται σε ένα «παράξενο» ατύχημα στην Βουλιαγμένης τις πρώτες πρωινές ώρες.

- Οι επόμενες μέρες έχουν ένταση και είναι μεγάλες στιγμές για το λαϊκό κίνημα της μεταπολίτευσης αλλά θα αφηγηθούν σε επόμενη ανάρτηση.

"κλεμμένες" οι αναμνήσεις του σ. Γ.Α. από το facebook!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διώξεις μη «ορθόδοξων» κομμουνιστών στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης

2

της Ελένης Νικολαϊδου από το Alfa Vita:

Η ιστορία της αριστεράς στην Ελλάδα είναι γραμμένη σε σελίδες που έχουν άμεση σύνδεση με την ανεξαρτησία της χώρας και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Τα μέλη της πρωτοστάτησαν στην ένοπλη αντίσταση της Κατοχής κατά των κατακτητών, εναντιώθηκαν στην αλλαγή φρουράς και τον έλεγχο της εξουσίας της χώρας τους από τους Άγγλους, αντιστάθηκαν στη λευκή τρομοκρατία, πήραν τα όπλα όταν δεν υπήρχε πλέον περιθώριο συνεννόησης και ανέβηκαν στα βουνά, μέλη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος.

Τα πάθη που γέννησαν τα όνειρα για έναν δίκαιο κόσμο, στράφηκαν κατά των "αντιπάλων" τους Ελλήνων και ξένων, όμως υπήρξαν και στιγμές που ξέφυγε ο έλεγχος και ο χθεσινός σύντροφος, ο συναγωνιστής που πρόσεχε τα νότα του στη μάχη έγινε ο σημερινός εχθρός.

Μερικές τέτοιες σελίδες θα παραθέσουμε χωρίς καμία πρόθεση αμαύρωσης των αγώνων τους, έτσι κι αλλιώς είναι γεγονότα που συνέβησαν και η κριτική και αυτοκριτική είναι από τα χαρακτηριστικά της αριστεράς.

Οι φυλακίσεις, οι εξορίες, οι εκτελέσεις ήταν γεγονότα των περιόδων κατά τον εμφύλιο και μετά από αυτόν, με κύριο καθοδηγητή το κράτος της Δεξιάς.

Τι συνέβη όμως και όντας πλέον, οι πρώην αγωνιστές του ΔΣΕ, πολιτικοί πρόσφυγες σε ξένες χώρες στήριξαν τις διώξεις πρώην συντρόφων τους;

Διώξεις πολιτικών προσφύγων σε σοσιαλιστικές χώρες

Μελανές σελίδες στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα στην υπερορία είναι οι καταγεγραμμένες καταδίκες, φυλακίσεις, εξορίες και εκτοπισμοί Ελλήνων κομμουνιστών οι οποίοι από το 1955 και μετά διαφώνησαν με το ΚΚΕ και το ΚΚΣΕ. Διαφώνησαν όχι ως συγκροτημένο σώμα αλλά με διάφορες αφετηρίες και κατευθύνσεις, συγκροτώντας πολιτικά μορφώματα με κριτική στάση και απέναντι στη Σοβιετική Ένωση αλλά και στο ΚΚΕ. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι με την εμφάνιση των διαφωνιών ξεκίνησε κυνήγι με παρότρυνση και του ΚΚΕ.

Στο σημείωμα του ΚΚ Ουζμπεκιστάν και του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ για την κατάσταση στο σύλλογο των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στην Τασκένδη, με ημερομηνία 28/5/1962 και το χαρακτηρισμό "εμπιστευτικό" αναφέρεται στα ποινικά μέτρα που πάρθηκαν σε όσους Έλληνες υπεράσπιζαν τον Ζαχαριάδη και δεν συμμορφώνονταν προς τας υποδείξεις. Τα επεισόδια και οι διαφωνίες συνεχίζονται με αποτέλεσμα να γίνουν 32 φυλακίσεις και "3 Ζαχαριαδικοί ηγέτες στερήθηκαν των δικαιωμάτων του πολιτικού πρόσφυγα και στάλθηκαν για διαμονή στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καρακαλπάκ". Οι διαφωνούντες Ζαχαριαδικοί εστερούντο των πολιτικών τους δικαιωμάτων, συλλαμβάνοντο με κατηγορία την "αλητεία" και εξορίζονταν. "Πολύ σύντομα θα χρειαστεί να στερήσουμε τα δικαιώματα του πολιτικού πρόσφυγα και από μερικά ακόμη άτομα, μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται και μερικά που εκτίουν ποινή για αλητεία. Αυτοί επίσης θα εκτοπιστούν από την Τασκένδη"[1]

Επιστολή της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ στις 2 Ιουνίου 1962 και με υπογραφή του Απ. Γκρόζου, αναφέρει ότι συμπληρωματικά με άλλες επιστολές θέλει να προτείνει επιπλέον τρόπους αντιμετώπισης στον "τυχοδιώκτη" και "μανιώδη εχθρό του ΚΚΕ" Νίκο Ζαχαριάδη. Το μέτρο που προτείνει η ΚΕ του ΚΚΕ είναι η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα σε όποιον σχετίζεται και υπερασπίζει τον Νίκο Ζαχαριάδη ή τον Βαφειάδη. Επίσης σε όσους δεν συμμορφώνονται το ΚΚΕ ζητά "να μην τους χορηγηθεί άδεια παραμονής και να τους στερηθεί οριστικά" αν φυσικά δεν δείξουν μεταμέλεια.

"Θεωρούμε απαραίτητο να στερήσουμε την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα από τον Ζαχαριάδη και τον Βαφειάδη και να τους αφαιρέσουμε κάθε δυνατότητα επαφής με τους οπαδούς τους με την Ελλάδα, της πρεσβείες κ.λπ."[2]

Πολλές καταγγελίες που θα αναφέρουμε προέρχονται από το περιοδικό «Επαναστάτης»[3] που εκδιδόταν από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Ρουμανία. Ένα από τα βασικά ζητήματα που αναπτύσσει και επανέρχεται συνεχώς το περιοδικό «Επαναστάτης», είναι και η στέρηση των ελευθεριών αλλά και των διώξεων πολιτικών προσφύγων που δεν ανήκουν στο ΚΚΕ και ασκούν κριτική. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Στέλιου Μανούσακα[4] οι διώξεις έγιναν γνωστές και στη Δυτική Ευρώπη, στην εφημερίδα «Λαϊκή Ενότητα» του ΑΜΕΕ Ιταλίας. Υπήρχαν αρκετές επαφές με τις ανατολικές χώρες και γρήγορα έγινε γνωστή η περιπέτεια όσων είχαν διαφωνήσει με τις θέσεις του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και δεν είχαν συμμορφωθεί με τα καλέσματα της 6ης και 7ης ολομέλειας του ΚΚΕ. Στην Ιταλία έφταναν αρκετές επιστολές και κείμενα με καταγγελίες, επιστολές που για λόγους ασφαλείας είχαν ταχυδρομηθεί από χώρες της Δυτικής Ευρώπης όπως η Ολλανδία κυρίως. Στην Ιταλία υπήρχαν αρκετοί νέοι που είχαν τους πατεράδες τους ή άλλους συγγενείς ανάμεσα στους πολιτικούς πρόσφυγες. Μέσω των ταξιδιών γίνονταν γνωστές οι συνθήκες διαβίωσής τους. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι κομμουνιστές και αγωνιστές του ΔΣΕ ήδη από το 1953 και με κορύφωση μετά το 1956 εδιώκοντο, διαγράφονταν, απολύονταν από τις δουλειές τους ως «απείθαρχοι».

Στην Ιταλία έγινε γνωστή και η φυλάκιση, στην Ουγγαρία το 1968, του Φωκίωνα Κονταλέξη, αξιωματικού του ΔΣΕ και στέλεχος της οργάνωσης μ-λ πολιτικών προσφύγων, αλλά και άλλων τριών στελεχών του ΔΣΕ ύστερα από εισήγηση της ηγεσίας Κολιγιάννη με την κατηγορία της «συνωμοσίας» για την ανατροπή του Ουγγρικού καθεστώτος.

Και πάλι στην Ουγγαρία, το 1970, επιβλήθηκε καθεστώς αστυνομικής επιτήρησης σε τρεις κομμουνιστές. Στον Φωκίωνα Κονταλέξη, Στολάκη Βαγγέλη και Τσιστιπά Θεόδωρο. Η απόφαση αυτή τους δόθηκε γραπτώς, και προέβλεπε:

-μία φορά την εβδομάδα να παρουσιάζονται στην αστυνομία

-υποχρεώνονταν να παραμένουν στα σπίτια τους από το βράδυ ως το πρωί

-τους απαγόρευσε να βγουν από τη Βουδαπέστη χωρίς άδεια

-Απαγόρευση να δέχονται φίλους τους στα σπίτια τους

-Απαγόρευση συμμετοχής τους σε συγκεντρώσεις

-Απαγόρευση να συχνάζουν σε καφενεία, κινηματογράφους, θέατρα, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια, αθλητικούς χώρους κ.ά.

Ένα πρόστιμο από 5.000 φιορίνια αντιστοιχούσε σε κάθε παράβαση της απόφασης αλλά προέβλεπε και φυλάκιση μέχρι ένα μήνα.

Οι μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ όχι μόνο εν γνώση της τοπικής ηγεσίας του ΚΚΕ αλλά και καθ΄ υπόδειξή της κρίθηκαν επικίνδυνοι για την ασφάλεια του κρατικού συστήματος[5].

Στη Βουλγαρία έγιναν διώξεις και φυλακίσεις μαχητών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ που αντιμετωπίζονταν ως κοινοί «συμμορίτες» και «τους έστελναν στις φυλακές και τις εξορίες φυσικής εξόντωσης σαν ‘αλήτες, ‘πόρνες’ και ‘κλέφτες’ τιμημένους μαχητές και μαχήτριες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ τραυματίες και ανάπηρους που οι περισσότεροι υποφέρουν από βαριές χρόνιες αρρώστιες». Οι δίκες που έγιναν σε Έλληνες εκπατρισμένους αγωνιστές επειδή δεν μπορούσαν να γίνουν με πολιτικές κατηγορίες βασίστηκαν πάνω σε κατηγορητήρια για αλήτες και πόρνες[6]. Η «κλίκα του Κολιγάννη», σύμφωνα με τον Επαναστάτη, εντείνει τα μέτρα κατά των πολιτικών προσφύγων παρά τα γράμματα διαμαρτυρίας προς την ΚΕ του ΚΚ Βουλγαρίας[7].

Διώξεις εκτός από την Ουγγαρία έγιναν και στη Βουλγαρία. Η βουλγαρική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι όποιος δεν στηρίζει το ΚΚΕ θα διώκεται και προβαίνει σε επιδρομές, έρευνες, κατασχέσεις γραμμάτων και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες ώστε να δηλώσουν πίστη στην «κλίκα Κολιγιάννη»[8].

Οι δημοσιευμένες καταγγελίες για διώξεις κατά αγωνιστών του ΔΣΕ στο περιοδικό Επαναστάτης διαδέχονται η μία την άλλη. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1969 χωρίς προειδοποίηση πήγαν στα σπίτια αγωνιστών, με χαμάληδες πήραν τα έπιπλά τους, έβαλαν επάνω τα παιδιά τους και τους πήραν από τις γειτονιές τους σε άλλα μέρη, που δεν υπάρχουν Έλληνες, με σκοπό την απομόνωσή τους και την εξόντωσή τους.

«Εδώ που με πέταξαν δεν υπάρχουν έλληνες, επομένως δεν υπάρχουν και οι δυνατότητες για να συνεχίσουν τα παιδιά μου την εκμάθηση της μητρικής τους γλώσσας. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει τις βουλγάρικες αρχές και δεν είναι τυχαίο που από πέρσυ κάνουνε τα ελληνόπουλα βουλγαρόπουλα χωρίς να ρωτήσουν τους γονείς τους»[9].

Οι διώξεις όσων δεν συμμορφώνονταν με τη γραμμή του ΚΚΕ στις ανατολικές χώρες ήταν μία πλευρά, ο Μανώλης Γλέζος θίγει μία άλλη πλευρά διώξεων όπου οι φυλακισμένοι κομμουνιστές δέχονταν διακρίσεις όσον αφορά τη βοήθεια που θα λάμβαναν ανάλογα με την ομάδα που υποστήριζαν.

Για παράδειγμα ο Μανώλης Γλέζος αναφέρει:

«Στη συνάντησή μου με τον Πρέσβη Λεβίνσκι το 1972 μεταξύ άλλων κάναμε μία συζήτηση για τη στάση της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στη χούντα αλλά και απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους είχε τότε δημιουργηθεί το δυσάρεστο προηγούμενο στον Ωρωπό να έχει σταλεί βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού της Σοβιετικής Ένωσης σε Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους αλλά μονάχα σε αυτούς που ανήκαν στην ομάδα Κολιγιάννη και στους άλλους όχι, και μάλιστα η ασφάλεια του στρατοπέδου γύρισε και είπε για όλους εμάς τους υπόλοιπους η Σοβιετική Ένωση δεν σας λογαριάζει εσάς για κομμουνιστές.»

Η απαγωγή του Ν. Τσολακίδη από την εξορία

Στη Βουλγαρία αρκετοί αγωνιστές Έλληνες είχαν εξοριστεί από τη βουλγαρική κυβέρνηση λόγω των πολιτικών τους διαφωνιών με το ΚΚΕ, ένας από αυτούς, ο Νίκος Τσολακίδης, απήχθη στις 13 Ιουλίου 1969 και πετάχτηκε στη Βηρυττό. Να πως περιγράφει ο ίδιος την περιπέτειά του:

«Στις 13/7/1969 ήρθαν στο χωριό που ήμουνα εξορία, με πήραν όπως με βρήκαν, με έβαλαν στο αυτοκίνητο και την ίδια μέρα με πήγαν στο Μπουργκάς (Πύργο). Εκεί τρία μερόνυχτα με είχαν κλεισμένο σε απομονωμένο κελί. Την τέταρτη μέρα, τη νύχτα, με πήραν από το κελί και με έριξαν στο πλοίο. Μου είπαν ότι θα με κατεβάσουν στο Αλγέρι. Μετά από μία βδομάδα απομονωμένος κλειδωμένος στο πλοίο, μια βραδιά με έβγαλαν από το πλοίο και με αυτοκίνητο με πέταξαν στην άκρη της πόλης (Βηρυττό). Εκεί με άφησαν και έφυγαν οι γκάγκστερ. Από τη μέρα αυτή μένω στους δρόμους. Δεν έχω ούτε ένα χαρτάκι για ντοκουμέντο. Αν με πιάσει η ασφάλεια θα με βάλει φυλακή. Το πώς περνώ είναι μαρτύριο. Αν ανταμωθούμε θα γραφτούν τόμοι για τις ‘ανδραγαθίες’ των κομμουνιστοφάγων… πέστε ότι πεθαίνει ένας αγωνιστής στους δρόμους γιατί το θέλουν οι ρεβιζιονιστές…»[10].

Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι πέρασαν δύο μήνες από το σημείωμα και δεν υπάρχει επαφή από τον Ν. Τσολακίδη. Οι εξορίες και το κυνήγι γίνεται από τους «Βούλγαρους ρεβιζιονιστές» και την «κλίκα του Κολιγάννη» αλλά και την ανοχή της «φατρίας του Παρτσαλίδη», αναφέρει ο «Επαναστάτης». Πάνω από 600 υπογραφές πολιτικών προσφύγων από τη Ρουμανία απηύθυναν διαμαρτυρία προς τις βουλγαρικές αρχές για την απέλαση του Ν. Τσολακίδη. [11]

Στην έκτακτη έκδοση του «Επαναστάτη», Οκτώβριος 1975, δημοσιεύεται επιστολή από το Λίβανο του Ν. Τσολακίδη με την οποία καλεί σε βοήθεια για να μπορέσει να αποδείξει ότι είναι πολιτικός πρόσφυγας αφού του είχαν αφαιρεθεί όλα τα έγγραφα για να μπορέσει να επαναπατριστεί στη χώρα του.[12]

Η απέλαση από τη Βουλγαρία του Θεοδόση Δουλγέρη

Στο 7ο φύλλο του «Επαναστάτη» δημοσιεύτηκε επιστολή του Θεοδόση Δουλγέρη ο οποίος εξιστορεί τις διώξεις που υπέστη από τις αρχές της Βουλγαρίας. Τις διώξεις έγιναν επειδή υπερασπίστηκε τις αρχές του μαρξισμού λενινισμού, όπως ισχυρίστηκε. Σύμφωνα με τις καταγγελίες το 1963 άρχισαν οι διαγραφές και στο τέλος του έτους το Δεκέμβριο εξορίστηκαν 9 αγωνιστές οι οποίοι απελευθερώθηκαν αφότου ο Ν. Χρουστσόφ έφυγε από ΓΓ του ΚΚΣΕ το Νοέμβριο του 1964. Το Φεβρουάριο του 1967 τέσσερις οικογένειες στέλνονται εξορία, αυτές οι διώξεις έγειραν διαμαρτυρίες, υπομνήματα, συλλογές υπογραφών που εστάλησαν στη βουλγαρική κυβέρνηση. Οι διώξεις όμως δεν σταμάτησαν και έτσι 25 με 26 Ιουλίου 1968 εξορίζονται «πέντε αγωνιστές από τη Σόφια, δύο από τη Βάρνα και άλλοι δύο σύντροφοι από δύο άλλες πόλεις»[13]. Το Σεπτέμβριο του 1969 οι εξόριστοι ήταν 33 (13 αγωνιστές, 7 αγωνίστριες, 1 ηλικιωμένη και 12 ανήλικα παιδιά). Ο Θ. Δουλγέρης καταγγέλλει ότι τους υποχρέωναν να υπογράψουν ένα «προειδοποιητήριο» το οποίο έλεγε «Λαβαίνω γνώση πως εάν συνεχίσω την αντικρατική μου δράση και πως αν μιλώ και γράφω ενάντια στην ΚΕ του ΚΚΕ θα παρθούν εις βάρος μου και άλλα μέτρα»[14].

Ο Θεοδόσης Δουλγέρης συλλαμβάνεται από τον τόπο της εξορίας του και τον πάνε στο Μπουργκάς όπου του ανακοίνωσαν ότι θα τον απελάσουν. Από το ίδιο λιμάνι είχε απελαθεί και ο Νίκος Τσολακίδης. Με όλα του τα πράγματα εκτός από έγγραφα, ταυτότητα, φωτογραφίες τον επιβίβασαν σε ένα πλοίο και

«αφού μου έδωσαν 100 δολάρια με έκλεισαν σε ένα κελί κοντά στη μηχανή του πλοίου. Ύστερα από 8,5 μερόνυχτα ταξίδι και χωρίς καθόλου να βγω από το κελί φτάσαμε στην Τύνιδα και με άφησαν στο κέντρο της πόλης. Τώρα, ύστερα από πολλές περιπέτειες από τις αρχές της Τύνιδας και της Ιταλίας, βρίσκομαι στο ‘ΚΑΜΠΑΝΙ ΦΕΛΙΞ’ από τις 11/3/1970 κάνοντας συνεχώς τη γραμμή Παλέρμο – Νάπολη – Κάλιαρι – Παλέρμο, χωρίς να ξέρω μέχρι πότε θα συνεχίσει η κατάσταση αυτή»[15]

Καμία χώρα δεν δέχεται τον Θ. Δουλγέρη αφού αυτός δεν έχει μαζί του κανένα χαρτί που να δείχνει ποιος είναι και πηγαίνει από λιμάνι σε λιμάνι με κίνδυνο να αποδοθεί στη χούντα της Ελλάδας. Πως βρέθηκε στο πλοίο «ΚΑΜΠΑΝΙ ΦΕΛΙΞ»; Οι πρώτες εκτιμήσεις έλεγαν ότι οι Βούλγαροι προσπάθησαν να τον πετάξουν στο λιμάνι της Τύνιδας, οι αρχές εκεί τους κατάλαβαν και αναγκάστηκαν να τον βάλουν σε ένα ιταλικό πλοίο στο οποίο έζησε για τόσο καιρό χάρη στην αλληλεγγύη του πληρώματος.[16]

Η περιπέτεια του Θ.Δουλγέρη γρήγορα έγινε γνωστή στους συντρόφους του στην Ιταλία οι οποίοι αρχές Μάη 1970 έλαβαν καταγγελία από την οργάνωση του μ-λ πολιτικών προσφύγων. Την ίδια καταγγελία που είχαν απευθύνει προς τις βουλγαρικές αρχές ζητώντας τους να δηλώσουν που βρίσκεται ο Θεοδόσης Δουλγέρης, μέλος της οργάνωσής τους στην Βουλγαρία και που είχε απαχθεί από τον τόπο εξορίας του. Η καταγγελία δημοσιεύθηκε και ανατυπώθηκε ευρέως σε έντυπα της Δυτικής Ευρώπης και στον ιταλικό τύπο.

Στην οργάνωση του ΑΜΕΕ Ιταλίας, τα μέλη της, είχαν την ευκαιρία να ζήσουν από κοντά τη βαρβαρότητα των διώξεων που συμπυκνώνονταν στην περίπτωση του Θεοδόση Δουλγέρη.

Τέλη του Μάη 1970 ο Γραμματέας του ΚΚ Ιταλίας (μ-λ) Φόσκο Ντινούτσι ενημερώνει τον Στέλιο Μανούσακα, ότι ο τοπικός τύπος της Νάπολης αναφέρεται στην ύπαρξη ενός Έλληνα υπό περιορισμό στο ατμόπλοιο «CAMPANIA FELIX». Οι ιταλικές αρχές δεν του επιτρέπουν να αποβιβαστεί γιατί είναι χωρίς ντοκουμέντα. Κάνει, λοιπόν, τη διαδρομή Παλέρμο – Νάπολη – Κάλιαρι – Παλέρμο από τις αρχές του Μάρτη του 1970.

Οι σύντροφοί του τότε στην Ιταλία υποψιάστηκαν και αμέσως κινητοποιήθηκαν. Επρόκειτο για τον Θεοδόση Δουλγέρη. Ο ίδιος κατάφερε να τους πετάξει από το πλοίο στην προβλήτα ένα σημείωμα. Έτσι έμαθαν για την τραγωδία του, αλλά και για την πίστη του στις ιδέες του και την αποφασιστικότητά του. Οι αρχές της Βουλγαρίας, λοιπόν, αφού τον απήγαγαν νύχτα από τον τόπο εξορίας που τον είχαν τον Φλεβάρη του 1970, τον μετέφεραν στο Μπουργκάς. Τον «φόρτωσαν» κυριολεκτικά σε ένα καράβι αφού του αφαίρεσαν τα ντοκουμέντα ταυτότητας. Το καράβι έφτασε στην Τύνιδα και εκεί τον παράτησαν στο κέντρο της πόλης. Αφού ταλαιπωρήθηκε από τις τοπικές αρχές, βρέθηκε στο ιταλικό καράβι της εταιρείας “TIRRENIA”. Η πρώτη αντίδραση των συντρόφων του στην Ιταλία ήταν να καταστρώσουν σχέδιο με τη βοήθεια Ιταλών συντρόφων για την απελευθέρωσή του. Το σχέδιο όμως απέτυχε. Οι λιμενικές αρχές κάτι άρχισαν να υποψιάζονται και του απαγόρευσαν να βρίσκεται στο κατάστρωμα. Και στο μεταξύ το πλοίο απέπλευσε.

Τότε πραγματοποιήθηκε μία μεγάλη καμπάνια με προκηρύξεις, αφίσες, ανακοινώσεις τύπου και δημοσιεύσεις. Κατατέθηκε υπόμνημα προς την βουλγαρική πρεσβεία στη Ρώμη για να του χορηγηθεί πιστοποιητικό ταυτότητας. Φοιτητικοί σύλλογοι των Ελλήνων έκαναν ανακοινώσεις και έβγαλαν ψηφίσματα.

Η περιπέτεια του Δουλγέρη έληξε μετά από λίγο καιρό. Κατάφερε να αποβιβαστεί και στη συνέχεια να μπαρκάρει. Είχε άλλωστε δουλέψει και σαν ναυτικός. Ο Στ.Μανούσακας συνάντησε ξανά τον Θ. Δουλγέρη στην Ελλάδα πια, μετά την πτώση της Χούντας.

Τους στέρησαν τον τίτλο του πολιτικού πρόσφυγα

Ανταπόκριση από την Τασκένδη αναφέρει ότι αφαιρέθηκε από 300 αγωνιστές του ΚΚΕ η ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα. Αντ’ αυτού τους δόθηκε μια υποτιμητική ταυτότητα αιχμαλώτου, αυτή η ταυτότητα δόθηκε σε αυτούς και στα μέλη των οικογενειών τους. «Η τέτοια συμπεριφορά θυμίζει το βάρβαρο μέτρο της Γκεστάπο που για να διακρίνονται οι εβραίοι έραβε στο στήθος τους κίτρινο άστρο από πανί»[17]

Συλλήψεις «μαρξιστών λενινιστών» στην Τσεχοσλοβακία

Το συντονιστικό γραφείο της ΟΜΛΕ και της ΜΛΟ καταγγέλλει ότι από τις 3 έως τις 15 Μαΐου 1973 στην Τσεχοσλοβακία έγιναν περισσότερες από 30 συλλήψεις μαρξιστών λενινιστών επειδή εκδίδουν το περιοδικό «Σπίθα», συνεδριάζουν «κρυφά», καταγγέλλουν το «σοβιετικό σοσιαλιιμπεριαλισμό» και μετά από ανακρίσεις τους ζητήθηκε να υπογράφουν «μετάνοια» ενώ «οι συλλήψεις συμπίπτουν με την επίσκεψη στην Τσεχοσλοβακία των Χ. Φλωράκη, Κ. Λουλέ και Γερ. Στεφανάτου και με τις συνεργασίες τους με την ΚΕ του ΚΚ της Τσεχοσλοβακίας»[18]

Παραπομπές:

[1] Σημείωμα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ για την κατάσταση στο σύλλογο των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, στο Οι σχέσεις ΚΚΕ και ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα 1953-1977, σ.167-168

[2] Επιστολή της ΚΕ του ΚΚΕ στο προεδρείο της ΚΕ του ΚΚΣΕ, 2 Ιουνίου 1962, στο Οι σχέσεις ΚΚΕ και ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα 1953-1977, σ.169-170

[3] Το δελτίο «Επαναστάτης» εκδίδεται στη Ρουμανία, διακινείται στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και έχει ως κύριο ζήτημα το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Επρόκειτο για εσωτερικό δελτίο των οργανώσεων στο εξωτερικό του ΚΚΕ (μ.λ.). Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1968 με επικεφαλής τον Πολύδωρο Δανιηλίδη και συνδέθηκε με την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ).

[4] Σύντομο βιογραφικό Στέλιου Μανούσακα

Το πραξικόπημα της 21/4/1967 τον βρίσκει στην Ιταλία. Είναι μέλος του Γραφείου της ΕΔΑ Ιταλίας από το 1964, υπεύθυνος της οργάνωσης της ΕΔΑ στην Modena και Γραμματέας του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών. Μέλος επίσης από το 1966 της Οργάνωσης του ΚΚΕ στην Ιταλία.

Διαφωνεί με τη γραμμή της ΕΔΑ και του ΚΚΕ και αποχωρεί τον Αύγουστο του 1967.

Έρχεται σε επαφή με την καθοδήγηση της "Αναγέννησης" στο Παρίσι.

Ιδρυτικό μέλος του ΑΜΕΕ το Φεβρουάριο του 1968.

Υπεύθυνος του ΑΜΕΕ και της ΟΜΛΕ Ιταλίας μέχρι την πτώση της χούντας.

Ιδρυτικό μέλος του ΚΚΕ (μ-λ) το 1976 και μέλος της ΚΕ και του ΠΓ

[5] Βλέπε σχετικά τη μαρτυρία του Στέλιου Μανούσακα στην γράφουσα

[6] Η ρεβιζιονιστική τρομοκρατία δεν μπορεί να λυγίσει τους ήρωες του δημοκρατικού στρατού, Επαναστάτης, φ. 2ο, σ. 34

[7] Λευτεριά στους δεσμώτες Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Βουλγαρία, Επαναστάτης, φ. 2ο, σ. 19

[8] Λευτεριά στους δεσμώτες Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Βουλγαρία, Επαναστάτης, φ. 2ο, σ. 20

[9] Μπλοκάρουν τα σπίτια μας, Επαναστάτης, φ. 4ο, σ. 11

[10] Οι ρεβιζιονιστές συναγωνίζονται τη χούντα στην εξόντωση των μαρξιστών λενινιστών, Επαναστάτης, φύλλο 4ο, σ. 8

[11] Κάτω τα χέρια από τους τιμημένους αγωνιστές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, Επαναστάτης, φ. 4ο, σ. 12

[12] Γράμμα από το Λίβανο του εξόριστου λαϊκού αγωνιστή Ν. Τσολακίδη, Επαναστάτης, 10/1975, σ. 16-17

[13] Γράμμα του λαϊκού αγωνιστή Θεοδόση Δουλγέρη, Επαναστάτης, φ.7, σ.1-2

[14] Γράμμα του λαϊκού αγωνιστή Θεοδόση Δουλγέρη, Επαναστάτης, φ.7, σ.3

[15] Γράμμα του λαϊκού αγωνιστή Θεοδόση Δουλγέρη, Επαναστάτης, φ.7, σ.3-4

[16] Οι ρεβιζιονιστές συναγωνίζονται τη χούντα στην εξόντωση των Ελλήνων μαρξιστών λενινιστών, Επαναστάτης, φ. 7, σ. 10

[17] Στη Σοβιετική Ένωση 300 μέλη και στελέχη του ΚΚΕ στερήθηκαν τον τίτλο του πολιτικού πρόσφυγα, Επαναστάτης, φ. 7, σ. 13

[18] Καταγγελία του συντονιστικού γραφείου της ΟΜΛΕ και της ΜΛΟ πολιτικών προσφύγων, Επαναστάτης, φ. 13, σ.16-17

[Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από την υπό κρίση διατριβή της γράφουσας]

Και ένα σημείωμα δικό μας:

Κατ' αρχήν να πούμε ότι είναι ιδιαίτερα θετικό όταν ιστορικοί ασχολούνται με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας χωρίς να φορούν τις παρωπίδες όχι μόνο της αστικής ιστοριογραφίας αλλά και αυτές που επέβαλαν οι ηγεσίες των ρεβιζιονιστών στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα είτε ήταν ενωμένες είτε όχι. Τα γεγονότα που εξιστορούνται σε αυτό το απόσπασμα είναι ελάχιστα γνωστά. Γι' αυτό φροντίζουν όχι μόνο οι κατά καιρούς ηγεσίες του ΚΚΕ -στου οποίου στα δοκίμια αναθεώρησης της ιστορίας αυτά δεν θα τα δείτε, κι αν δείτε κάτι πέρα από το ότι τα "ξεπετούν" λένε και ψέμματα- ή του πάλαι ποτέ ΚΚΕ(εσ.) ή και του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος παιδί και των δύο προαναφερόμενων είναι) αλλά και οι ηγεσίες κομμάτων της "άλλης" Αριστεράς που κατά τα άλλα δε φείδονται να αναφέρονται στα "εγκλήματα του Στάλιν" και του Ζαχαριάδη. Η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος μετά τη δεκαετία του 1950, ελληνικού και διεθνούς, αποτελεί ταμπού για αρκετούς είτε απογοητεύτηκαν είτε όχι από τις "αλλαγές" των Χρουστσόφ έως και Γκορμπατσόφ!

Εδώ να κάνουμε μόνο μια παρατήρηση σε σχέση με το απόσπασμα της διατριβής. Θα λέγαμε ότι διακρίνουμε μια τάση άμβλυνσης των ευθυνών της τάσης που αποκαλείται "ομάδα Παρτσαλίδη", του μετέπειτα ΚΚΕ(εσ.). Αυτή την αίσθηση μας δημιουργεί η αναφορά σε ένα σημείο περί "ανοχής" στις διώξεις, η αναφορά στον Βαφειάδη ο οποίος υπήρξε από τους πρωτεργάτες των διώξεων κατά των κομμουνιστών που αντιτάχθηκαν στις αποφάσεις του 20 συνέδριου του ΚΚΣΕ όπως και στην επέμβαση στο ΚΚΕ, αλλά και η επίκληση του Μανώλη Γλέζου. Είναι βέβαια γεγονός ότι μετά τη διάσπαση του 1968 των ρεβιζιονιστών και αφού στη κούρσα αναγνώρισης επικράτησε το ΚΚΕ υπήρξαν διακρίσεις σε βάρος των ..."αναθεωρητών" αλλά δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όπου κυριάρχησαν αυτοί, (π.χ. Ρουμανία όπου οι Ρηγάδες είχαν ιδιαίτερα προνομιακή αντιμετώπιση), υπήρχαν τα ανάλογα από τη πλευρά τους προς τους "δογματικούς"! Διακρίσεις που όμως δεν είχαν καμιά σχέση με αυτά που συνέβησαν στους "μαρξιστές λενινιστές". Όπως γνωστό είναι και το ότι η ενότητά τους δε χάθηκε όταν επρόκειτο να αντιμετωπίσουν τους "Ζαχαριαδιακούς" και μετά το 1968! Δεν υπήρχε ανοχή από μεριάς της "ομάδας Παρτσαλίδη" στις διώξεις, υπήρχε αποφασιστική συμβολή, την ίδια στάση με τους άλλους είχαν. Θα είχε ένα ενδιαφέρον επίσης να μαθαίναμε τις απόψεις του Μανώλη Γλέζου -ο οποίος υπηρέτησε και τις δύο τάσεις του ρεβιζιονισμού μια χαρά μέχρι να καταλήξει στο ΠΑΣΟΚ και να επιστρέψει ξανά σε αυτές- για τις διώξεις κατά των "σταλινικών", όχι μόνο στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες αλλά και στο εσωτερικό! Από την αρχή και όχι μόνο μετά το '68!

Με την ευκαιρία σε δεύτερη ανάρτησή μας αναδημοσιεύουμε το Γράμμα του λαϊκού αγωνιστή Θεοδόση Δουλγέρη όπως δημοσιεύτηκε στο Λαϊκό Δρόμο στις 27/3/1976 και όσο αυτός ήταν εφημερίδα της ΟΜΛΕ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα του Θ. Δουλγέρη, πολιτικού πρόσφυγα στη Βουλγαρία (1970)

0

Με αφορμή την αναδημοσίευση του κειμένου "Διώξεις μη «ορθόδοξων» κομμουνιστών στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης" αναδημοσιεύουμε εδώ το ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ σ. ΘΕΟΔΟΣΗ ΔΟΥΛΓΕΡΗ στο οποίο γίνονται αναφορές στο κείμενο. Η αναδημοσίευσή του είναι από τον Λαϊκό Δρόμο -τότε όργανο της ΟΜΛΕ- της 27/3/76.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ σ. ΘΕΟΔΟΣΗ ΔΟΥΛΓΕΡΗ

προς όλους τους έλληνες πατριώτες πολιτικούς πρόσφυγες, μετανάστες και σπουδαστές στις Δυτικές χώρες

Αγαπητοί φίλοι, για χαρά σας

Επιθυμώ με το γράμμα μου αυτό να σας γνωρίσω μερικά από τα τερατώδικα μέτρα που πήρανε και παίρνουν οι βουλγάρικες αρχές, ύστερα από πρόταση της κλίκας Κολιγιάννη - Παρτσαλίδη κι' αργότερα μόνο της κλίκας Κολιγιάννη σε βάρος δεκάδων αγωνιστών αναγκαστικά εκπατρισμένων στις χώρες, της Αν. Ευρώπης από το 1963 και δω, γιατί ανοιχτά κριτικάρανε την αναθεωρητική πολιτική γραμμή της, γιατί δεν προσκυνήσανε τον οπορτουνισμό της, γιατί συνεχίζουν να υπερασπίζουν τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού, γιατί δουλεύανε ακατάπαυστα μέσα στους πρόσφυγες αγωνιστές, στις συνελεύσεις και στις Λέσχες μας!

Έτσι αγαπητοί φίλοι, το 1963 άρχισαν οι «διαγραφές» και στα τέλη του ίδιου χρόνου, δηλαδή στα μέσα του Δεκέμβρη εξορίστηκαν 9 (εννέα) αγωνιστές και που αφέθηκαν ελεύθεροι μετά το παραμέρισμα του αρχιαποστάτη Χρουστσώφ, στις αρχές του Νοέμβρη 1964.

Βλέποντας όμως οι έλληνες και βούλγαροι αναθεωρητές την ανάπτυξη και μαζικοποίηση της δουλειάς μας προσπαθήσανε ξανά με απειλές και διαγραφές να τη σταματήσουν. Ούτε όμως με τις απειλές και διαγραφές, τις έρευνες και τις παρακολουθήσεις κατάφεραν τίποτα και έτσι, στα τέλη του Φλεβάρη 1967, στέλνονταν στην εξορία τέσσερες αγωνιστές με τις οικογένειές τους, ενώ μια γριά εβδομηντάρα που έδωσε στον αγώνα άντρα και ένα γιο, αναγκάζεται να ακολουθήσει το παιδί της στην εξορία! Όλοι αυτοί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά και γέροι, κρίθηκαν... «επικίνδυνοι» για την ησυχία της κλίκας Κολιγιάννη - Παρτσαλίδη και του βουλγάρικου κράτους!

Ούτε όμως και τα φασιστικά αυτά μέτρα μπόρεσαν να κλονίσουν το φρόνημα των αγωνιστών. Αμέσως φούντωσε ένα κύμα διαμαρτυριών από τους πολιτικούς πρόσφυγες αγωνιστές, έγιναν υπομνήματα και μαζεύονταν ανοιχτά υπογραφές. Στέλνονταν ξανά εξορία, στις 25-26 Ιούλη 1968, πέντε αγωνιστές από τη Σόφια, δυο από τη Βάρνα κι' άλλοι δυο σύντροφοι από δυο άλλες πόλεις.

Πριν από την εξορία, πρέπει να ξέρετε, γινότανε κάθε είδους εκβιασμοί και πιέσεις από τις βουλγάρικες αρχές. Μάλιστα, ο στρατηγός Μήνεφ, διοικητής της Κρατικής Ασφάλειας Σόφιας, χάνοντας κάθε ανθρώπινη αίσθηση, έφτασε στο σημείο να πει απειλητικά σ' ένα μας σύντροφο πως «δεν πρέπει να ξέρει πολλά γιατί μπορεί να του τραβήξει καμιά και να τον πετάξει σε καμιά χαράδρα...»!

Στα τέλη του Σεπτέμβρη 1969, συγκεκριμένα στις 23/9/69, οι εξόριστοι γίνανε 33: 13 αγωνιστές, 7 αγωνίστριες, 1 γριά και 12 ανήλικα παιδιά από τους πέντε χιλιάδες πολιτικούς πρόσφυγες, ενώ στο μεταξύ ο σύντροφος Νίκος Τσολακίδης απελάθηκε με γκανγκστερικό τρόπο τον Ιούλη του 1969 στο Λίβανο, και αργότερα στελνότανε στην εξορία και ο σύντροφος Νίκος Μυλωνάς από τη Βάρνα. Στο μεταξύ αφέθηκαν ελεύθεροι τρεις από τους παραπάνω εξόριστους.

Η ανακοίνωση για την εκτόπιση και των οικογενειών μας γινόταν, αφού πρώτα χτυπούσε η αστυνομία την πόρτα μας και μας καλούσε στο Τμήμα, όπου εκεί μας ειδοποιούσαν ότι έπρεπε να ετοιμάσουμε όλα μας τα πράγματα για την εξορία.

Με θάρρος και αγωνιστικότητα αντιμετωπίζαμε τις προκλήσεις των αρχών, αψηφώντας τις συνέπειες και προειδοποιώντας τους πως αργά ή γρήγορα θά 'ρθει η μέρα που τόσο ο προδότης Κολιγιάννης όσο και η δική τους καθοδήγηση θα καθίσει στο σκαμνί και θα λογοδοτήσουν για τα έργα τους.

Αγαπητοί φίλοι, πρέπει να ξέρετε ακόμα, πως όσες φορές κι αν βάλαμε το ζήτημα των εξοριών στους λεγόμενους καθοδηγητές της Δ.Ο.Μ.Ε. (Δημοκρατική Οργάνωση Μόρφωσης και Εκπολιτισμού), όργανο της κλίκας του Κολιγιάννη αυτοί μας απαντούσαν πως δεν γνωρίζουνε τίποτα, και πως δεν μπορούνε να αναμιχθούν στις υποθέσεις της Κρατικής Ασφάλειας Βουλγαρίας τη στιγμή μάλιστα που «έχουν πληροφορίες για την αντικρατική δουλειά των εξόριστων...». Ο πρόεδρος της ΔΟΜΕ, Τάκης Πετκίδης, μας απάντησε σε τόνο εκνευρισμένο στα τέλη του Φλεβάρη 1967 όταν ειδοποιήθηκε για τις οικογενειακές εξορίες πως «δεν έχει καμιά δουλειά μαζί μας γιατί θέλουμε να κάνουμε πραξικόπημα...»! Και δεν είχαμε φυσικά καμιά απαίτηση να πράξει διαφορετικά, μια και γνωρίζουμε πολύ συγκεκριμένα πως όλα αυτά τα μέτρα σε βάρος αγωνιστών με 25 και 30 χρόνια αγώνες στις πλάτες τους, παίρνονται ύστερα από υπόδειξη της κλίκας Κολιγιάννη - Παρτσαλίδη. Όσο για το ποιος θα σταλεί εξορία σήμερα και ποιος αύριο, αυτό καθορίζεται πάλι από τους τοπικούς αποστάτες του κινήματός μας που χαφιεδίζουν στις βουλγάρικες κρατικές και κομματικές υπηρεσίες και αρχές.

Το τρίτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη 1968 επισκεφθήκανε το σύντροφο Γιώργη Αναγνώστου, Χρυσόστομο Ζαχαρόπουλο και μένα ανακριτές της κρατικής Ασφάλειας με εντολή της Επιτροπής Κρατικής Ασφαλείας να μας κάνουν έρευνα και να μας υποχρεώσουν να υπογράψουμε ένα «προειδοποιητήριο» που κατά λέξη έλεγε ως έξης: «Λαβαίνω γνώση πως εάν συνεχίσω την Αντικρατική μου δράση και πως αν μιλώ και γραφώ ενάντια στην ΚΕ του ΚΚΕ θα παρθούν εις βάρος μου και άλλα μέτρα».

Το παραπάνω «προειδοποιητήριο» υπόγραψα με την παρακάτω διευκρίνηση: «Δεν έχω κάνει αντικρατική δουλειά και ούτε πρόκειται να κάνω. Όσο για τη λεγόμενη ΚΕ του ΚΚΕ, δηλώνω πως δεν την αναγνωρίζω και ούτε πρόκειται να την αναγνωρίσω για τους λόγους που είναι ήδη γνωστοί από γράμματά μου σταλμένα στο λεγόμενο ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ κ.λπ.». Στην έρευνα που μου έκαναν μου πήρανε ένα κείμενο προοριζόμενο στους Έλληνες του εξωτερικού και αλληλογραφία μου.

Από τον τόπο της εξορίας μου με πήρανε στις 18/2/1970 και ύστερα από 5 ώρες ταξίδι λόγω της φοβερής χιονοθύελλας, φτάσαμε στο Μπουργάς (Πύργος), 150 χιλιόμετρα μακριά. Μου έκαναν σωματική έρευνα και αφού μου αφαιρέσανε τη γραβάτα, το ζωστήρα και τα κορδόνια των παπουτσιών, με κλείσανε σ' ένα μουχλιασμένο κελί. Την επόμενη το πρωί με οδήγησαν στο διοικητή που μου παρουσιάστηκε σαν αντιπρόσωπος του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων και μου ανακοίνωσε την απόφασή τους, δηλ. πως «θα με απελάσουν γιατί συνεχίζω την αντικρατική μου δράση» (ερμήνευε: τον αγώνα μου ενάντια στη στρατιωτικοφασιστική διχτατορία της Ελλάδας και ενάντια στη ρεβιζιονιστική και προδοτική γραμμή της κλίκας Κολιγιάννη). Από δω, από το ίδιο μέρος, είχε απελαθεί και ο αγωνιστής Νίκος Τσολακίδης. Αφού μου έδωσαν τη δυνατότητα να γράψω στην κόρη μου να μαζέψει τα πράγματά μου, που είχα αφήσει στον τόπο της εξορίας, γιατί εγώ έπρεπε να ταξιδέψω επειγόντως και αφού πριν μου έδωσαν όλα τα πράγματα εχτός από ταυτότητα, φωτογραφία και διευθύνσεις που είχα μαζί μου, με οδήγησαν στο λιμάνι με τη σύσταση, «μη τύχει και κάνω καμιά φασαρία γιατί μπορούν να ενεργήσουν και διαφορετικά...».

Με ανέβασαν στο καράβι, και αφού μου έδωσαν 100 δολάρια με έκλεισαν σε ένα κελί κοντά στη μηχανή του πλοίου. Ύστερα από 8 1/2 μερόνυχτα ταξίδι και χωρίς καθόλου να βγω από το κελί, φτάσαμε στην Τύνιδα και με άφησαν στο κέντρο της πόλης. Τώρα, ύστερα από πολλές περιπέτειες από τις αρχές της Τύνιδας και της Ιταλίας βρίσκομαι στο «ΚΑΜΠΑΝΙ ΦΕΛΙΞ» από τις 11/3/1970 κάνοντας συνεχώς, τη γραμμή Παλέρμο - Νάπολη - Κάλιαρι - Παλέρμο, χωρίς να ξέρω μέχρι πότε θα συνεχίσει η κατάσταση αυτή. Όμως είμαι αισιόδοξος γιατί θα περάσει και η μπόρα αυτή.

Αγαπητοί φίλοι αγωνιστές, ο αντικειμενικός σκοπός των μέτρων που παίρνονται από τις βουλγάρικες αρχές σε βάρος αγωνιστών πολιτικών προσφύγων με πρόταση και υπόδειξη των αποστατών και προδοτών του κινήματος και του λαού μας είναι να λυγίσει η πίστη των αγωνιστών και να τους υποτάξουν για να μπορούν ανενόχλητοι να συνεχίζουν το προδοτικό τους έργο. Όσο για τους βούλγαρους εκτελεστές αυτοί έχουν ανάγκη από ανόμους ψήφους στα κομματικά σώματα πού συγκαλούν για να δείξουν έτσι πως όλα τα κόμματα συμφωνούν με την προδοτική γραμμή πού χάραξε και επέβαλε ο αρχιαποστάτης Χρουστσόφ με το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ και που σ' αυτήν αντιτάχθηκαν θαρραλέα το ΚΚ Κίνας και ΚΕ της Αλβανίας.

Όλοι τους όμως απατούνται οικτρά.

Γνωρίζοντας σας τα παραπάνω, αγαπητοί πατριώτες, που πολλά ίσως σας είναι γνωστά, σας καλώ να σηκώσετε φωνή διαμαρτυρίας για να αφεθούν όλοι οι εξόριστοι πρόσφυγες αγωνιστές στη Βουλγαρία και να γυρίσουν στις πόλεις που ζούσαν και δούλευαν πριν την εξορία. Ο αγώνας και η διαμαρτυρία σας για την απελευθέρωση των ελλήνων εξόριστων πολιτικών προσφύγων στη Βουλγαρία είναι και αγώνας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και εξόριστων στην Πατρίδα μας από τα όργανα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού τους μαύρους συνταγματάρχες όπως με το δίκιο του τους ονόμασε ο ήρωας λαός μας.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Θεοδόσης Δουλγέρης

Ατμόπλοιο:

«ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΦΕΛΙΞ»

Αρχές του Ιούνη 1970 - Ιταλία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα από την Ελλάδα – ΟΜΛΕ 1967

0

Το «Γράμμα από την Ελλάδα» της ΟΜΛΕ γράφτηκε τον Αύγουστο του 1967 λίγο μετά την επιβολή της χούντας. Νομίζουμε ότι με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την επιβολή της αμερικανοκίνητης χούντας αξίζει να διαβαστεί. Δυστυχώς δε το βρήκαμε σε πιο καθαρή μορφή, αν και είναι ευανάγνωστο αν κάποιος το έχει σε καλύτερη θα θέλαμε να μας το στείλει.

Γράμμα από την Ελλάδα-ΟΜΛΕ 1967 by cpgml on Scribd

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα Ζαχαριάδη και η απάντηση της ΜΛΟ (1967)

0

Το γράμμα του Ζαχαριάδη που γράφτηκε τον Μάη του 1967 προς του κομμουνιστές της Ελλάδας όπου κατέθετε τις απόψεις του για τις εξελίξεις. Τον Σεπτέμβρη υπήρξε απάντηση της Μαρξιστικής Λενινιστικής Οργάνωσης (προπομπού της ΟΜΛΕ).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΟΜΛΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

6

Το κείμενο που ακολουθεί είναι οι εκτιμήσεις της ΟΜΛΕ για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1973. Αν και σχετικά μεγάλο νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί γιατί εκτός από τις σοβαρές εκτιμήσεις που περιέχει, για εκείνη τη περίοδο, περιέχει και αρκετές πληροφορίες για τις πολιτικές δυνάμεις της περιόδου και τις επιδιώξεις τους. Φυσικά και της αριστεράς. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θέσεις της Κ.Ε. της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

0

Άλλο ένα κείμενο το οποίο νομίζουμε ότι πρέπει να διαβαστεί από όποιον ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει τι συνέβη στο κομμουνιστικό κίνημα τις τελευταίες δεκαετίες. Για όποιον δεν περιορίζεται στην επιλεκτική μνήμη όλοων όσων ξαναγράφουν την ιστορία στς μερες μας προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις σημερινές τους επιλογές, αλλά και τις παλιότερες.
Δημοσιεύτηκε το 1974 και εκτός από τις θέσεις περιλαμβάνει και το κείμενο "Οι κομμουνιστές πάντα πρωτοπόροι στους αγώνες του για το καλό του λαού και της πατρίδας". Από το Λαϊκό Δρόμο όταν ακόμη ήταν όργανο της ΟΜΛΕ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

4

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΛΕ ΓΙΑ ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λαϊκός Δρόμος - περιοδικό της ΟΜΛΕ

0

Πολιτική Επιθεώρηση της ΟΜΛΕ, Φλεβάρης 1973

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια ιδιαίτερη επέτειος

9

Το Οκτώβριο του 1976 πραγματοποιήθηκε το συνέδριο της ΟΜΛΕ όπου αποφασίστηκε η ίδρυση  του ΚΚΕ(μ-λ). Ως τότε εφημερίδα της ΟΜΛΕ ήταν ο Λαϊκός Δρόμος ο οποίος όμως πέρασε στην ομάδα που διαφώνησε με την πλειοψηφία, αποχώρησε από το συνέδριο και ίδρυσε το Μ-Λ ΚΚΕ. Τότε αποφασίστηκε να μετατραπεί σε εφημερίδα όργανο της (τότε) ΚΕ του ΚΚΕ(μ-λ) η Προλεταριακή Σημαία που πρωτοεμφανίστηκε ως παράνομη εφημερίδα της ΟΜΛΕ κατά τη διάρκεια της χούντας.

Κυκλοφόρησε λοιπόν για πρώτη φορά νόμιμα ως εβδομαδιαία η Προλεταριακή Σημαία στις 17 Νοέμβρη του 1976.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25 ΜΑΗ 1976 (Ανακοίνωση της ΟΜΛΕ)

0

Από τον Παρατηρητή:

Ο τότε υπουργός Απασχόλησης της κυβέρνησης Καραμανλή, Κωνσταντίνος Λάσκαρης, εισηγείται τον περίφημο «αντισυνδικαλιστικό νόμο 330» και "καταργεί την ταξική πάλη". Οι εργαζόμενοι προχωρούν σε κινητοποιήσεις. Στις 24 Μαΐου κηρύσσεται 48ωρη απεργία και διοργανώνεται πανεργατικό συλλαλητήριο στο οποίο συγκεντρώνονται πάνω από 100.000 εργαζόμενοι. Την επομένη, 25 Μαΐου, περί το μεσημέρι, γίνεται πανοικοδομική απεργία, και επιχειρείται να πραγματοποιηθεί πορεία προς το Υπουργείο Απαχόλησης. Οι δυνάμεις καταστολής τους επιτίθενται με χρήση δακρυγόνων, πυροβολισμών και τα θωρακισμένα αυτοκίνητα καταστολής τις περίφημες "αύρες". Μία από αυτές κι ενώ καταδίωκε διαδηλωτές, θα σκοτώσει μια μικροπωλήτρια, την 67χρονη Αναστασία Τσιβίκα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ