Από την περασμένη εβδομάδα, οι αποκλεισμοί πολλαπλασιάζονται στα λύκεια της εκπαιδευτικής περιφέρειας του Κρετέιγ. Το κίνημα, που ξεκίνησε από ένα λύκειο στο Κρετέιγ και γρήγορα πλαισιώθηκε από περίπου δέκα σχολεία στο Σαιντ-Ουέν, το Σαιν-Ντενί, το Στεν και το Σαρσέλ, παίρνει πλέον εθνικές διαστάσεις, αγγίζοντας τη Γκρενόμπλ και τη Νίκαια τη Δευτέρα και, από την Τρίτη, τη Μασσαλία, τη Λυών, τη Ρεν, τη Λιλ και την Τουλούζη. Μόνο κατά τη διάρκεια της Τρίτης 29, σύμφωνα με το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, 338 σχολεία βρίσκονταν σε κινητοποίηση, ενώ σε ολόκληρη τη χώρα είχαν γίνει τουλάχιστον 40 προσαγωγές. Στην πραγματικότητα, είναι 400 σχολεία που βρίσκονται υπό αποκλεισμό, κυρίως από την προλεταριακή νεολαία.
Το σημείο ενότητας σήμερα ανάμεσα σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις αφορά την έλλειψη πόρων στην εκπαίδευση και την έλλειψη προσωπικού (από 27 μαθητές ανά τάξη κατά μέσο όρο το 2010 φτάσαμε στους 30 σήμερα, ενώ ο αριθμός αυτός παρέμενε σταθερός επί σχεδόν 40 χρόνια, και το 10% των διδακτικών ωρών δεν πραγματοποιήθηκε κατά το σχολικό έτος 2024-2025 σε εθνικό επίπεδο). Κι όμως, το 2026, οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά, όπως διευκρινίζεται στο Projet de Loi de Finances (PLF)1, «Εκτός της αμυντικής προσπάθειας, οι πιστώσεις των υπουργείων μειώνονται συνολικά, σε ονομαστικούς όρους». Δηλαδή: λιγότερα χρήματα για τις δημόσιες υπηρεσίες και τη νεολαία, περισσότερα για τον στρατό. Αρχίζουμε να ξέρουμε το τροπάρι.
Υπάρχει, ωστόσο, μια διπλή διάσταση σε αυτή την εκτροπή των προσπαθειών της εκπαίδευσης προς τον στρατό. Από τη μία, περικόπτονται οι πόροι των σχολείων, οι μαθητές στερούνται καθηγητές, οι καθηγητές καλές συνθήκες εργασίας, και όλοι αυτοί, από πάνω, στερούνται αξιοπρεπή κτίρια στα οποία να κάνουν μάθημα, χρηματοδότηση για σχολικές δραστηριότητες και εκδρομές, κοινωνικές παροχές για την άμβλυνση των ανισοτήτων μεταξύ μαθητών διαφορετικών τάξεων. Το ιδεολογικό προπέτασμα καπνού του σχολείου της Δημοκρατίας διαλύεται, οι σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες περί ίσων ευκαιριών και η αξιοκρατική συναίνεση πάνω στην οποία βασίζεται η φιλελεύθερη ιδεολογία από την Αστική Επανάσταση και μετά δεν συγκινούν πλέον και πολύ κόσμο. Και η οικονομία της αγοράς, ούτως ή άλλως, δεν το επιτρέπει πλέον στην παρούσα εποχή: η Γαλλία δεν έχει προς το παρόν τόσο ανάγκη από διανοουμένους και μικροαστούς πλέον όσο από εργάτες ικανούς να διασφαλίσουν τη βιομηχανική της κυριαρχία, όπως υπενθυμίζει τακτικά το MEDEF2. Τα τελευταία καπρίτσια των εργοδοτών επιβάλλουν μια μεταβολή στις παραγωγικές δυνάμεις, και αυτό το σχήμα καθοδηγεί τις αποφάσεις του κράτους, διότι αυτό δεν είναι ουδέτερο, ούτε υπηρετεί τις μάζες, πόσο μάλλον δεν αποτελεί εγγυητή «αξιών» που μοιράζονται οι πολίτες: είναι απλώς ο εκτελεστής των συμφερόντων της αστικής τάξης. Και όλα αυτά με μια σαφήνεια που αγγίζει τον κυνισμό. Ποιος σήμερα εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι το σχολείο δεν πρέπει τόσο να «επαγγελματοποιεί» όσο να βοηθά τα παιδιά μας να αναπτύσσονται; Ο κοινωνικός ανελκυστήρας έχει πάψει να λειτουργεί, και η γενιά που αυτή την εβδομάδα αποκλείει τα ιερά και όσιά της, τα σχολεία της, τους ναούς της γνώσης, τις μοναδικές, υποτίθεται, οδούς προς τη χειραφέτησή της, γνωρίζει πολύ καλά ότι θα έχει χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από την προηγούμενη γενιά.
Από την άλλη, το σχολείο οφείλει παρ’ όλα αυτά να επιτελεί μία από τις κεντρικές του αποστολές, την ίδια από τότε που κατέστη υποχρεωτικό, στον απόηχο της ήττας από τους Πρώσους και της Παρισινής Κομμούνας, μόλις λίγες δεκαετίες πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια εποχή κατά την οποία το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν μιλούσε καν γαλλικά στην καθημερινότητά του, αλλά οι νεοσύστατες μονοπωλιακές επιχειρήσεις είχαν ανάγκη να εξασφαλίσουν το μερίδιό τους στον κόσμο και, ως εκ τούτου, να κατακτήσουν νέα μερίδια αγοράς. Η αποστολή αυτή είναι να ενοποιήσει το έθνος, δηλαδή να κορπορατοποιήσει την κοινωνία, να υπερασπιστεί τη συνεργασία μεταξύ των τάξεων, να διασφαλίσει ότι όλα τα στρώματα της κοινωνίας θα ενστερνιστούν την κοσμοαντίληψη, την ιδεολογία της αστικής τάξης. Στην επιστολή του προς τους δασκάλους, στις 28 Μαρτίου 1882, ο συνταγματάρχης Ζουλ Φερί γράφει ως εισαγωγή: «Από τις διάφορες υποχρεώσεις που σας επιβάλλει, εκείνη που αναμφίβολα σας είναι πιο προσφιλής, εκείνη που σας επιφέρει τη μεγαλύτερη πρόσθετη επιβάρυνση σε εργασία και έγνοιες, είναι η αποστολή που σας έχει ανατεθεί να παρέχετε στους μαθητές σας ηθική αγωγή και αγωγή του πολίτη».
Σήμερα, βλέπουμε στα προγράμματα σπουδών του INSPE, της σχολής που εκπαιδεύει τους μελλοντικούς καθηγητές, και μέσα από τις αδιάκοπες μεταρρυθμίσεις του CAPES και του CRPE3, να αποδίδεται ολοένα μεγαλύτερη σημασία στα μαθήματα για τις «αξίες της Δημοκρατίας» και ολοένα μικρότερη στα επιστημονικά και γνωστικά αντικείμενα. Στα σχολεία, αυτό σημαίνει εντατικοποίηση της αυθεντίας, της αντιδραστικής αυθεντίας, δηλαδή όχι της υποταγής του ατόμου στο συλλογικό, αλλά του συλλογικού σε ορισμένα άτομα, τα οποία εκπροσωπούν τη μειοψηφία των ιδιοκτητών.
Αυτή είναι η λογική πίσω από την απαγόρευση της αμπάγια το 2023, την απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων από την έναρξη της σχολικής χρονιάς του 2026, τις ολοένα συχνότερες απαγορεύσεις καλυμμάτων κεφαλής στους εξωτερικούς χώρους των σχολείων (καταλαβαίνετε: όχι καπέλα υπό 40°C, όχι κουκούλες στις καταιγίδες), των Crocs και των σορτς/βερμούδων, τις ολοένα μεγαλύτερες σχολικές ημέρες, ιδίως στα σχολεία των λαϊκών συνοικιών… Είτε τα θεωρεί κανείς δίκαια είτε αυθαίρετα, τα μέτρα αυτά δεν σχεδιάζονται με βάση το συμφέρον των παιδιών, αλλά την ενίσχυση της τυφλής πειθαρχίας, η οποία συμβαδίζει με την ολοένα μεγαλύτερη επέμβαση του στρατού και της αστυνομίας στα λύκεια, για να καταστείλουν ή να κάνουν την προπαγάνδα τους, καθώς και στα φόρουμ επαγγελματικού προσανατολισμού, και με την ανάπτυξη μέτρων όπως το SNV και το SNU4. Γιατί πώς θα μπορούσε η προλεταριακή νεολαία να δεχτεί να θυσιάσει το μέλλον της (αποδεχόμενη μια επικίνδυνη, εξουθενωτική και υποτιμημένη εργατική δουλειά, κατατασσόμενη στον στρατό) για ένα σύστημα εξαντλημένο, στραγγισμένο από τις κρίσεις, που δεν έχει πλέον τίποτα να της προσφέρει ως αντάλλαγμα, ούτε καν μια αξιοπρεπή εκπαίδευση;
Εδώ παρεμβαίνει, μεταξύ άλλων, το όργιο αστυνομικής βίας των τελευταίων ημερών για να τρομοκρατήσει τους προλετάριους νέους (μαζική χρήση δακρυγόνων, μαζικοί ξυλοδαρμοί στο Μπορντό, χτυπήματα από τους CRS5
στη Γκρενόμπλ, χαστούκι σε μαθήτρια που συνελήφθη στο λύκειο Suger του Σαιν-Ντενί, καθηλώσεις με την κοιλιά σε όλη την Ιλ-ντε-Φρανς…). Στο λύκειο Paul Eluard του Σαιν-Ντενί, μια μαθήτρια αγανακτεί: «Δεν μοιάζουμε να είμαστε τάξη, μοιάζουμε να είμαστε εκτροφείο!» Μια άλλη συμπληρώνει: «Είμαστε παιδιά, δεν θα έπρεπε να μας επιτίθενται». Παρά τους εκφοβισμούς, όμως, παντού οι νέοι συμφωνούν ότι η ώρα δεν είναι πλέον για συζήτηση, αλλά για αγώνα και οικοδόμηση συσχετισμού δυνάμεων, ότι οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγούν πουθενά εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το γερασμένο κράτος τρέμει, κραδαίνει στο χέρι του το μαστίγιο, γιατί δεν έχει πια καρότα να προσφέρει.
Από τις πρώτες, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένες, απόπειρες αποκλεισμού στο Σεν-Σαιν-Ντενί, ιδίως στο λύκειο της ENNA, το ζήτημα των αρμόδιων βρισκόταν στο επίκεντρο, αποτελώντας το πρώτο αίτημα που έθεσαν οι ίδιοι οι μαθητές. Σε αυτό το επαγγελματικό λύκειο του Σαιν-Ντενί, το οποίο είχε να προχωρήσει σε αποκλεισμό από το 2014, εδώ και μία εβδομάδα γίνεται κάλεσμα μέσω Snap για κινητοποίηση, αρχικά για να πάνε να αντιμετωπίσουν τους μπάτσους, να επιβάλουν έναν συσχετισμό δυνάμεων σε μια CPE6 που θεωρείται άδικη και σε ρατσιστές καθηγητές, και ενάντια στις ενδυματολογικές απαγορεύσεις, και στη συνέχεια, τις τελευταίες ημέρες, για περισσότερη ανάμειξη μεταξύ των κλάδων (το λύκειο είναι έντονα ανδροκρατούμενο λόγω των βιομηχανικών ειδικοτήτων που προσφέρει), για περισσότερο προσωπικό (ιδίως κοινωνικό λειτουργό και νοσηλεύτρια), καθώς και για περισσότερο εξοπλισμό στα πρακτικά μαθήματα και μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Ήδη από την πρώτη ημέρα του αποκλεισμού, οι μαθητές κρατούν ένα πανό απέναντι στη διεύθυνση και την αστυνομία: «δεν είμαστε σκυλιά!».
Στην ENNA, όπως και στα Bartholdi, Suger και στα περισσότερα κινητοποιημένα λύκεια του 93 και του 957, περισσότερο από το να κλείσουν τις πύλες, οι μαθητές έχουν ένα σχέδιο: να αποδείξουν τη δύναμη και την αποφασιστικότητά τους στη διεύθυνση και την αστυνομία, και αυτό περνά κυρίως μέσα από ρίψεις εκρηκτικών και άλλες τακτικές εξέγερσης. Πρόκειται για επίπεδο κινητοποίησης ανώτερο από εκείνο άλλων κινητοποιημένων λυκείων στα κέντρα των μητροπόλεων σε ολόκληρη τη Γαλλία, όπου η πιο εθιμοτυπική τακτική του αποκλεισμού δεν εκφράζει κατ’ ανάγκην βούληση για επίθεση απέναντι στην αστυνομία και τους άλλους εκπροσώπους του κράτους, παρόλο που δεν τους προστατεύει από πιέσεις και αυθαιρεσίες. Ωστόσο, το επίπεδο μαχητικότητας των λυκείων REP, REP+8, επαγγελματικών λυκείων και λυκείων των προαστίων καταδεικνύει μεγαλύτερη ικανότητα των μαθητών να αποκαλύπτουν τη φύση του κράτους και απορρέει άμεσα από τις συνθήκες αυτών των λυκείων, όπου οι αρμόδιοι είναι ακόμα ισχυρότεροι, οι πόροι ακόμη λιγότεροι και το μέλλον που επιφυλάσσεται στους νέους ακόμη πιο γκρίζο.
Στο πανεπιστήμιο Paris 8, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο του 93, σχεδόν 2.000 αιτήσεις από «χωρίς πανεπιστήμιο», στη συντριπτική τους πλειονότητα από λύκεια της Ιλ-ντε-Φρανς, κατατέθηκαν κατά τις πρώτες δέκα ημέρες του Σεπτεμβρίου, αποδεικνύοντας τις ζημιές του Parcoursup9, οι οποίες πλήττουν ιδιαίτερα σκληρά τους πρώην μαθητές των παρισινών προαστίων. Οι νέοι είναι μάρτυρες αυτής της ξεκάθαρης πολιτικής κοινωνικής επιλογής. Μια μαθήτρια του Utrillo στο Στεν γράφει σε ένα ποίημα με τίτλο «Δικαιοσύνη!», το οποίο έστειλε στη σύνταξή μας: «η ανισότητα μεταξύ των μαθητών λυκείου ανάλογα με την περιοχή στη χώρα μας δεν παύει να γίνεται βαρύτερη». Στο Utrillo, η κινητοποίηση ξεκίνησε ήδη από τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου γύρω από το λαϊκό αίτημα να αποπεμφθεί ένας παιδόφιλος και ρατσιστής καθηγητής, τον οποίο οι μαθητές και ορισμένοι θαρραλέοι συνάδελφοί του καταγγέλλουν εδώ και σχεδόν 15 χρόνια, χωρίς να έχει ληφθεί εις βάρος του κανένα πειθαρχικό ή δικαστικό μέτρο. Η Πρυτανεία φροντίζει να μην δικαιώσει τους μαθητές και τους γονείς τους, κατοίκους του Στεν ή του Πιερφίτ, απέναντι σε έναν εγκληματία ο οποίος, θέλοντας και μη, εκπροσωπεί πολύ καλά τα αντιδραστικά συμφέροντα. Άλλωστε, τι κάνει η Εθνική Εκπαίδευση όταν ένας καθηγητής αποδεικνύεται παιδόφιλος; Πολύ συχνά προτιμά να τον βάλει στην άκρη παρά να τον απολύσει, διότι η απόλυσή του σημαίνει να πιστέψει κανείς υπερβολικά σταθερά τους μαθητές και να ραγίσει την εξουσία της και την οξεία αίσθηση αυθαιρεσίας της.
Αυτή η πολιτική του «να μη γίνει ντόρος», η οποία στο μεταξύ ταπεινώνει μαθητές και γονείς, προσπαθεί να θάψει το ζήτημα της εξουσίας στο σχολείο και, έτσι, να εμποδίσει τον πληθυσμό, ιδίως τους προλετάριους, να απαιτήσει να συμμετέχει σε όσα γίνονται στη ζωή των παιδιών. Αλλά, παρεμπιπτόντως, ποιο άλλο «ντουλάπι» διαθέτει η Εθνική Εκπαίδευση εκτός από την ακαδημία του Κρετέιγ; Στον πυρήνα του, για το υπουργείο είναι πάντοτε προτιμότερο ένας καθηγητής να κακοποιεί παιδιά που προέρχονται από τις λαϊκές συνοικίες παρά από τα κέντρα των πόλεων. Υπάρχουν πολύ λιγότερες πιθανότητες ο μπαμπάς να είναι δικηγόρος ή η μαμά δημοσιογράφος.
Πριν από δύο ημέρες, στο Σεν-Ουέν-λ’Ομόν (95), μπροστά στο επαγγελματικό λύκειο Château l’Epluche, σε ζώνη REP, ένας 14χρονος μαθητής έχανε τα δόντια και τη γνάθο του από χειροβομβίδα που εκτόξευσε ένας CRS από απόσταση αναπνοής κατευθείαν στο πρόσωπό του, ενώ μπροστά στο καλής κοινωνικής φήμης λύκειο Simone Weil, στο τρίτο διαμέρισμα του Παρισιού, οι αστυνομικοί που είχαν κινητοποιηθεί για τον αποκλεισμό έκαναν διαγωνισμό κάμψεων με τους μαθητές, σε μια φιλική ατμόσφαιρα. Παρότι και στις δύο περιπτώσεις οι μαθητές έχουν δίκιο να κινητοποιούνται και τα αιτήματά τους είναι δίκαια, παρατηρούμε ότι η μορφή που παίρνει η κινητοποίηση διαφέρει και δεν αγγίζει το κράτος με τον ίδιο τρόπο. Αν, όπως μπορούσε κανείς να διαβάσει στο κατάπτυστο έντυπο του Μπερνάρ Αρνό, γνωστό και ως Le Parisien, την περασμένη Πέμπτη, στον αποκλεισμό του λυκείου REP Auguste Blanqui στο Σαιντ-Ουέν, «νιώθεις σαν να είσαι στη Βαγδάτη», είναι ακριβώς επειδή στα προάστια οι κινητοποιημένοι προλετάριοι νέοι δεν περιορίζονται στο να στοιβάζουν σκουπίδια μπροστά στην πύλη. Έρχονται κατευθείαν σε επαφή με την αστυνομία, την απωθούν, τη διασκορπίζουν, τη στοχοποιούν, ρίχνουν εκρηκτικά, παίρνουν ρίσκα για να αποδυναμώσουν εκείνους που έχουν ορίσει ως εχθρό τους χωρίς ιδιαίτερους δισταγμούς. Υπερβολές, θα πουν κάποιοι: η σύνταξή μας βλέπει σε αυτές μάλλον το ίδιο το νεύρο όσων διακυβεύονται σήμερα, δηλαδή την έκφραση μιας βαθιά πολιτικής λαϊκής δυσαρέσκειας, η οποία υπερβαίνει τα συνηθισμένα οικονομικά αιτήματα, πολύ δίκαια αλλά και πιο ευπρεπισμένα, για έλλειψη προϋπολογισμού και προσωπικού. Η προλεταριακή νεολαία, στερημένη από μέλλον και σύντομα προορισμένη να σταλεί στο μέτωπο, ανεβάζει ταχύτητα και θέλει να τα βάλει με το κράτος.
Παρότι η κακομεταχείριση που υφίστανται οι μαθητές των REP είναι προφανής και ανυπόφορη, σύντομα τα σκυλιά-φύλακες της καθεστηκυίας τάξης θα διεισδύσουν στους πιο οπορτουνιστικούς και πιο διστακτικούς «υποστηρικτές» του μαθητικού κινήματος, σε εκείνους που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τις συνθήκες ζωής των προλετάριων νέων, την ταξική πάλη και το πνεύμα της εποχής. Και, όπως την εποχή του μεγάλου ξεσηκωμού για τον Ναέλ, όπου νέοι επαναστάτες της τάξης ενάντια στο κράτος έκαιγαν με ζήλο βιβλιοθήκες, θα ξεχωρίσουμε από τη μία όσους κάνουν «καλούς αποκλεισμούς», εκείνους που κάνουν κάμψεις μαζί με τους μπάτσους στην πρώτη γραμμή, και από την άλλη όσους κάνουν κακούς αποκλεισμούς. Εκείνους που ρίχνουν εκρηκτικά, εκείνους που κρατούν τα Crocs ή το καπέλο τους όταν μπαίνουν στην πύλη, εκείνους που προτιμούν να μιλούν για τη δυστυχία του να μην έχεις καμία εξουσία πάνω στη ζωή σου παρά για την έλλειψη καθηγητών, τους μελλοντικούς εργάτες, τους μαύρους και τους Άραβες των προαστίων, τους παραμελημένους του Parcoursup και τους ανάξιους της Δημοκρατίας, πίσω από τους οποίους κρύβονται τελικά, αν ξύσει κανείς λίγο την επιφάνεια, πάντα οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες και όλοι εκείνοι που δεν δέχονται πλέον να κυβερνώνται όπως πριν.
Ο Υπουργός Παιδείας το διαβεβαίωνε ο ίδιος τη Δευτέρα στο μικρόφωνο του BFM: «βλέπουμε μια βίαιη εργαλειοποίηση των νέων από γκρουπούσκουλα εξωσχολικών», πριν το Υπουργείο του δηλώσει ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών είχαν καταγράψει ορισμένους πολιτικούς αγωνιστές ως υποκινητές του κινήματος. Δυστυχώς γι’ αυτόν, ο κύριος Ζεφρέ θα πρέπει να συνηθίσει να προσάγει κατά δεκάδες νεαρούς κομμουνιστές για την κινητοποίησή τους, όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα στην Ιλ-ντε-Φρανς. Ήδη από τα πρώτα στάδια του κινήματος, αυτή η ενωμένη νεολαία συμμετείχε στον σχεδιασμό και την οργάνωση των δράσεων. Στο Σαιν-Ντενί, αυτή ήταν που αποτέλεσε αντικείμενο των πρώτων κιόλας συλλήψεων, με 3 αγωνιστές να οδηγούνται στο τμήμα ήδη από τις 23 Σεπτεμβρίου. Αυτή η σύνδεση με τους επαναστάτες αποτελεί την άμεση πηγή της επιτυχίας αρκετών αποκλεισμών στο 93 τις τελευταίες ημέρες, όπως αποδεικνύεται ιδιαίτερα. Υπάρχει στη Γαλλία ένα επαναστατικό κίνημα αντάξιο της εποχής και η νέα γενιά αναγνωρίζει τον εαυτό της σε αυτό.
Και πίσω του σέρνεται η συνηθισμένη στρατιά οπορτουνιστών. Χθες, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της Ανυπότακτης Γαλλίας περνούσαν μπροστά από τα λύκεια για να «εκφράσουν την αλληλεγγύη τους» ή για να τσιμπήσουν μερικές ψήφους για το 2027. Κι όμως, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι είναι αυτοί που εκπροσωπούν καλύτερα το κράτος, το ίδιο εκείνο κράτος που βάζει το Cougar10 στα χέρια του μπάτσου που εκτοξεύει μια χειροβομβίδα στο κεφάλι ενός παιδιού. Ακόμη κι αν η σοσιαλδημοκρατία βρισκόταν αύριο στην ηγεσία του κράτους, το οποίο από τη φύση του είναι αστικό, ποιον άλλο ρόλο θα μπορούσε να ενσαρκώσει παρά εκείνον του ειρηνοποιού των επαναστατών; Πιθανότατα θα μπορούσαν για λίγο – για λίγο – να ισχυρίζονται ότι διατηρούν τον ρόλο των ειρηνοποιών και διαμεσολαβητών μεταξύ των τάξεων που εκπροσωπούν σήμερα και, έτσι, να σταθεροποιούν την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική επικράτηση στη χώρα, για παράδειγμα αποφεύγοντας, πιο «ήπια» από ό,τι επί Μακρόν, ένα μεγάλο κύμα δικαιολογημένων εξεγέρσεων των μαθητών λυκείου. Αλλά, εν τέλει, για όποιον ισχυρίζεται ότι μπορεί να αποτρέψει, έστω και προσωρινά, την επαναστατική βία, δεν υπάρχει παρά η αντιδραστική βία: πρόκειται για υλικό νόμο, αυτές οι δύο όψεις δεν μπορούν να αποσυνδεθούν. Ο ίδιος ο Μελανσόν αναφέρει στο L’Avenir en commun ότι θέλει η Αστυνομία Εθνικής Ασφάλειας της γειτονιάς να αποτελείται από 40.000 άνδρες και γυναίκες με στολή και επιθυμεί να θεσπίσει μια «στρατιωτική υπηρεσία ως προαιρετικό συστατικό της υποχρεωτικής υπηρεσίας του πολίτη». Μέσα στην κρίση του ιμπεριαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα που διανύουμε, οι υποσχέσεις της ΑΓ δεν διαφέρουν θεμελιωδώς από εκείνες οποιουδήποτε άλλου τμήματος της αστικής τάξης: να υπερασπιστούν, πάνω απ’ όλα, τα συμφέροντα των εθνικών μονοπωλίων.
Αλλά αυτές οι απόπειρες καπελώματος, ούτως ή άλλως, δεν ενέχουν κίνδυνο. Το μαθητικό κίνημα έχει μέχρι σήμερα πάρει για τα καλά μπρος και είναι αποφασισμένο, και οι προλετάριοι νέοι θέλουν να βγουν από το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που συνήθως τους παρουσιάζεται. Η πρακτική της επαναστατικής βίας, η εκμάθηση της κινητοποίησης και η απορρόφηση της αντιδραστικής βίας αποτελούν ένα καμίνι για τους εξεγερμένους μαθητές, το οποίο μπορεί, μαζί με την υπεράσπιση των ορθών αρχών, να τους μετατρέψει σε μελλοντικούς κομμουνιστές. Ακόμη περισσότερο, σε αυτό το καμίνι πρέπει να σφυρηλατηθούν όλοι οι ειλικρινείς επαναστάτες, ώστε να διαλυθούν οι οπορτουνιστικές αυταπάτες και να ανυψωθεί η ταξική συνείδηση μέσα από τη μαχητική δράση. Βρισκόμαστε σε μια καμπή ενός νέου κύκλου αγώνων που δεν θα κάνει παρά να εντείνεται, ενισχύοντας την επαναστατική κατάσταση σε άνιση ανάπτυξη που γνωρίζουμε σήμερα. Ένα κράτος που δεν διστάζει να ασκεί βία στη νεολαία αποδεικνύει μια, βέβαια, ανεξέλεγκτη φυγή προς τα εμπρός, αλλά επίσης ένα στρατηγικό κενό του ταξικού εχθρού, το οποίο οι επαναστάτες οφείλουν να εκμεταλλευτούν.
Βρισκόμαστε στην αυγή μιας μεγαλειώδους εποχής βαθιών αλλαγών, φωτιάς και σιδήρου, αδυσώπητης πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Σε αυτή τη νέα εποχή, η νεολαία που σήμερα αποκλείει τα λύκειά της και αντιστέκεται στη βάρβαρη βία του κράτους θα αποτελέσει τα στρατεύματα κρούσης της Επανάστασης. Καλούμε, ως εκ τούτου, σε πλήρη, απόλυτη και έμπρακτη αλληλεγγύη προς το κίνημα των μαθητών λυκείου που εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Καλούμε τους φοιτητές που αγωνίζονται να αποκλείσουν τις σχολές τους παντού στη Γαλλία, σε αλληλεγγύη προς τον αγώνα των μαθητών λυκείου. Τέλος, καλούμε όλους τους επαναστάτες να συνεχίσουν και να εντείνουν τη δράση τους στα λύκεια και στην προλεταριακή νεολαία, γιατί αυτή είναι αναμφίβολα το μέλλον του κόσμου!
* Άρθρο της διαδικτυακής εφημερίδας La cause du peuple — 1/10/2026
1 Σ.τ.Μ.: Ο Προϋπολογισμός του Γαλλικού Κράτους.↩
2 Σ.τ.Μ.: Κίνημα Εταιρειών της Γαλλίας, η μεγαλύτερη εργοδοτική ομοσπονδία της χώρας.↩
3 Σ.τ.Μ.: Διαγωνισμοί επιλογής καθηγητικού προσωπικού.↩
4 Σ.τ.Μ.: Προγράμματα στρατιωτικής θητείας νέων.↩
5 Σ.τ.Μ.: Μονάδες της αστυνομίας που συχνά αναλαμβάνουν ρόλο καταστολής πορειών.↩
6 Σ.τ.Μ.: Εκπαιδευτική σύμβουλος.↩
7 Σ.τ.Μ.: Διοικητικά διαμερίσματα.↩
8 Σ.τ.Μ.: Σχολεία «για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων των μαθητών».↩
9 Σ.τ.Μ.: Το σύστημα επιλογής μαθητών για την ανώτατη εκπαίδευση.↩
10 Σ.τ.Μ.: Όπλο εκτόξευσης χειροβομβίδων.↩
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
