Επιτέλους διακοπές!

0

Φεύγουμε για άλλα μέρη, πάμε στην ...ετήσια καλοκαιρινή συνάντηση των μεγαλύτερων ...κολαούζων των φοιτητών και του κάμπινγκ τους! Φέτος στη Νάξο. Το κάμπινγκ των φοιτητών των Αγωνιστικών Κινήσεων είναι μια καλή ευκαιρία για μας τους ...μη νεολαίους να ξεφύγουμε από το γκρίζο της πόλης, να συναντήσουμε συντρόφους και φίλους από άλλα μέρη της χώρας, να κουβεντιάσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και εμπειρίες, να ενημερωθούμε από πρώτο χέρι για το τι γίνεται και αλλού, να διασκεδάσουμε και να χαλαρώσουμε. Και είναι και φτηνά! Για δέκατη χρονιά, οι Αγωνιστικές Κινήσεις διοργανώνουν το camping τους, και προτείνουν ένα διαφορετικό στυλ καλοκαιρινών διακοπών! Διαφορετικό από το πρότυπο των ατομικών διακοπών, που γίνονται «για να ξεχαστούμε» από τη γκρίζα καθημερινότητα και τα άγχη όλου του χρόνου. Εμείς προσπαθούμε να γίνουμε μια μεγάλη παρέα και μέσα από τη συλλογικότητα να μοιραστούμε τις ευθύνες και τα οφέλη της καθημερινής μας συμβίωσης. Ακόμα και τα οικονομικά βάρη των διακοπών. Να οργανώσουμε εμείς τα πάρτι μας, τη διασκέδαση και τον ελεύθερο χρόνο μας. Να γεμίσουμε το χρόνο μας με πολιτιστικά δρώμενα, με παιχνίδια ή και αθλητισμό. Αλλά και να προβληματιστούμε, να συζητήσουμε, να προετοιμαστούμε για τους αγώνες της νέας χρονιάς. Να συζητήσουμε γιατί υπάρχει αυτή η γκρίζα καθημερινότητα, και πώς θα ανατραπεί. Να προβληματιστούμε για τις αδυναμίες και της δυνατότητες των κινημάτων που ξεσπούν, την προοπτική τους, τις δικές μας ευθύνες. Να αναζητήσουμε πώς μπορούμε να συμβάλλουμε και εμείς στο ζήτημα της Αριστεράς, πώς θα υπηρετήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τις μάχες που θα κληθεί να δώσει η νεολαία. Και να διαπιστώσουμε ότι δεν γυρίζουμε ξανά κουρασμένοι στην καθημερινότητα, αλλά έχουμε γεμίσει τις μπαταρίες μας.

ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ Δευτέρα 27/7

Το ξέσπασμα του Δεκέμβρη. Αναδεικνύοντας δυνατότητες και αδυναμίες.

Τετάρτη 29/7 Στον κυκεώνα της αντιμεταρρύθμισης (Νόμος πλαίσιο, ΙΕΚ-ΚΕΣ, άρση ασύλου) Πώς θα απαντήσει το φοιτητικό κίνημα.

Παρασκευή 31/7 Όταν το σχολείο που σου ετοιμάζουν σε απωθεί, δεν την «κάνεις», διεκδικείς

Σάββατο 1/8 Η επαναστατική Αριστερά είναι ανάγκη των καιρών.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

- Εργασιακές σχέσεις εξαθλίωσης με συνδικαλιστική αποδοχή και οι προσπάθειες ανατροπής τους.

- Το σύστημα μας θέλει ασθενές φύλο και η Αριστερά μισό του ουρανού. Που πραγματικά βρισκόμαστε;

- Πόλεις, γειτονιές και περιβάλλον ως κύτταρα κινηματικών αντιστάσεων και κοινής δράσης.

Θα λειτουργεί τραπεζάκι του βιβλιοπωλείου ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ με αριστερές αλλά και λογοτεχνικές εκδόσεις. Επίσης θα υπάρχουν περιοδικά και άλλα υλικά των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ - ΤΕΙ και της “Μαθητικής Αντίστασης”, όσο και σχημάτων εργαζομένων, γειτονιάς κτλ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένας χρόνος "Αντίσταση στις γειτονιές!"

0

Το περασμένο Σαββατοκύριακο (10 Ιουλίου) το blog μας έκλεισε τον πρώτο του χρόνο. Ξεκίνησε περισσότερο με τη σκέψη να ασχοληθεί και να στηρίξει τα κινήματα των κατοίκων σε πόλεις και χωριά που αντιστέκονται στη παραπέρα καταστροφή του περιβάλλοντός τους, που διεκδικούν την βελτίωσή του, που απαιτούν να ζουν σε γειτονιές (όσο γίνεται στο καπιταλισμό) πιο ανθρώπινες. Έτσι άλλωστε προέκυψε και ο τίτλος.

Στόχος εκτός από την ανάδειξη, στήριξη και δημοσιοποίηση αυτών των κινημάτων, ανεξάρτητα από τη συμμετοχή μας και τις όποιες απόψεις κυριαρχούν σε αυτά, ήταν βεβαίως η όσο το δυνατόν έκφραση και της δική μας άποψης για αυτά. Άποψη που δεν είναι τυχαία και στο αέρα αλλά έχει συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Δεν κρύφτηκε, ούτε θα ήταν δυνατόν άλλωστε, η ένταξη στο ΚΚΕ (μ-λ).

Δημιουργήθηκε λοιπόν αυτό το blog για να εκφραστεί μια διαφορετική άποψη για τα κινήματα στις γειτονιές όλης της Ελλάδας, όσο είναι δυνατόν να τα παρακολουθήσει κανείς από μια γειτονιά της Αθήνας. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια είχαμε μια σημαντική ανάπτυξη των τοπικών και μη αντιστάσεων σε όλη τη χώρα για ζητήματα που αφορούσαν από τους ελεύθερους χώρους, τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τις χωματερές, το Προαστιακό, τον Ελαιώνα, την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας έως τον Υμηττό και την επαπειλούμενη καταστροφή του, με κοινό παρανομαστή όλων αυτών, και όσων ίσως ξεχάσαμε, τη καταστροφή ή επιδείνωση του τόπου όπου κατοικεί και εργάζεται ο εργαζόμενος λαός και του ευρύτερου περιβάλλοντός του. Αυτή είναι άλλη μια όψη της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στα δικαιώματα του λαού.

Στην πορεία όμως αποδείχτηκε ότι δε γινόταν να περιοριστούμε "μόνο" σε αυτά. Φάνηκε ότι τα κινήματα αυτά, παρ' όλη την ιδιαιτερότητά τους δεν είναι ή δεν μπορεί να είναι ξεκομμένα από το γενικότερο λαϊκό και εργατικό κίνημα, ότι επηρεάζονται άμεσα, θετικά ή αρνητικά, από αυτό.

Το απέδειξε περίτρανα ο Δεκέμβρης και η ώθηση που έδωσε στα λεγόμενα τοπικά κινήματα, άσχετα από το που φαίνεται να καταλήγουν, και αυτά αλλά και ο Δεκέμβρης, με ευθύνη και όλων αυτών που ορκίζονται σε λέξεις και εκφράσεις των οποίων διεκδικούν και την ...αποκλειστικότητα, όπως "εργατική δημοκρατία", "λαϊκή συμμετοχή" ή "αυτοοργάνωση", για να καταλήξουν οι περισσότεροι στο "ψηφίστε με" ή στο να αποθαρύνουν το κόσμο να συμμετέχει, κατηγορώντας τον και από πάνω γιατί δεν τους αναγνωρίζει την ..."πρωτοπορία" τους και το ..."δικαίωμά" τους να αποφασίζουν αντ' αυτού. (Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση!)

Φάνηκε ιδιαίτερα το Δεκέμβρη η σύνδεση του "τοπικού" με το "γενικό" και με το άπλωμά του στις γειτονιές απ' όπου ξεκίναγαν οι μαθητές να διαδηλώσουν, όπου φτιαχνόταν επιτροπές και πρωτοβουλίες κατοίκων που διοργάνωναν διαδηλώσεις και σε πολλές περιπτώσεις δεν περιοριζόντουσαν στη καταγγελία της δολοφονίας του Αλέξη και της καταστολής αλλά έθεταν ζητήματα σε σχέση με τη κρίση και την επίθεση που δέχεται από το κεφάλαιο ο λαός.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν το blog να μην αλλάξει χαρακτήρα και να μην ασχοληθεί με το ξέσπασμα της νεολαίας το Δεκέμβρη, όπως δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με τη Κούνεβα και τα ζητήματα που αναδείχθηκαν με αφορμή την απόπειρα δολοφονίας της, με τις εργατικές αντιστάσεις όπου κι όπως υπάρχουν, με τις διώξεις συνδικαλιστών και αγωνιστών ανεξάρτητα από το που ανήκουν (πολιτικά), δεν θα μπορούσε να μην εκφράσει τον διεθνισμό του και την αλληλεγγύη του στους λαούς της Παλαιστίνης, του Νεπάλ, της Ινδίας, του Ιράκ και όλων των λαών που αντιστέκονται και αγωνίζονται, κυρίως αυτών με το όπλο στο χέρι!

Δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με το μεγάλο ζήτημα της επίθεσης του συστήματος στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, επίθεση που μπορεί να έχει το πρόσωπο του ΛΆΟΣ, της Χρυσής Αυγής και των κατασταλτικών οργάνων του κράτους αλλά έχει τη ρίζα της στην ολομέτωπη επίθεση των καπιταλιστών και του ιμπεριαλισμού στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που κατέκτησαν οι λαοί και η εργατική τάξη μέσα από χρόνια αγώνων.

Δεν θα μπορούσε τέλος να μην ασχοληθεί με το μεγάλο ζήτημα που τα τελευταία ...50 τουλάχιστον χρόνια είναι έντονο, αυτό της Αριστεράς και το πως αυτή λειτουργεί στα κάθε είδους κινήματα, τι προτάσσει και τι επιδιώκει.

Στην πορεία του το blog απέκτησε μια "αναγνωρισιμότητα" και ένα σταθερό κοινό, μια σημαντική στήριξη από φίλους και συντρόφους απ' όλη σχεδόν την Ελλάδα. Ως προς αυτό βέβαια μένουν πολλά να γίνουν ακόμη. Δέχτηκε κάτι λίγες "επιθέσεις" και "αντιπαραθέσεις" σε κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε αυτό (τώρα τελευταία από κάτι φασιστοειδή). Αρκετοί φίλοι από άλλα blog αντιγράφουν, και καλά κάνουν βεβαίως και μακάρι να πολλαπλασιαστούν είναι μια δικαίωση και αυτό, κείμενά του ή το έχουν στις μόνιμες συνδέσεις τους. Αυτό που χρειάζεται είναι πιο πολλές και ουσιαστικές παρεμβάσεις από αυτούς που το παρακολουθούν, είτε συμφωνούν με αυτά που διαβάζουν είτε όχι αν και δεν έλειψαν και κάποιες τέτοιες. Οποιοσδήποτε νομίζει ότι αξίζει κάτι να δημοσιευτεί σε αυτό το blog, ότι ταιριάζει με το ύφος του και τους σκοπούς του, είναι ευπρόσδεκτος συμφωνούμε δε συμφωνούμε μαζί του. Διατηρούμε βέβαια το δικαίωμα της έφρασης και της δικής μας άποψης ή κριτικής.

Θα συνεχίσει την παρουσία του το blog (όσο ...αντέξουμε!) πιστεύοντας ότι έχει μια καλή συμβολή στην ενημέρωση και προβολή για τα κινήματα "στις γειτονιές" όλου του κόσμου! Χωρίς όμως την αυταπάτη ότι η όποια παρέμβαση μέσω του διαδικτύου είναι το άπαν, όπως πολλοί νομίζουν. Είναι, ακόμη δηλαδή γιατί το σύστημα μας προετοιμάζει "εκπλήξεις" απ' ότι φαίνεται ( τα Indymedia και η προσπάθεια φίμωσής τους είναι μάλλον η κορυφή του παγόβουνου), είναι λοιπόν ένα καλό μέσο να αναδείξει, να δημοσιοποιήσει αγώνες, ζητήματα και απόψεις που σε άλλα επίσημα μέσα ενημέρωσης δεν πρόκειται να τα δούμε ποτέ.

Το κύριο όμως βρίσκεται στις αντιστάσεις, στους αγώνες στους χώρους δουλειάς, κατοικίας, εκπαίδευσης, όπου ζει και κινείται ο εργαζόμενος λαός. Χωρίς αυτά άλλωστε δεν θα είχε και κανένα νόημα να ασχολούμαστε με το διαδίκτυο όσοι θέλουμε να τοποθετούμε τον εαυτό μας στους αγώνες, στην επανάσταση, στην υπηρεσία τελικά του λαού.

Αυτά τα ολίγα επετειακά λοιπόν και θα τα πούμε ξανά μετά τον Δεκαπενταύγουστο, μιας και ακόμη καταφέρνουμε να έχουμε τη πολυτέλεια των διακοπών! Όχι ότι δεν θα γίνεται προσπάθεια ενημέρωσης από εκεί που θα βρισκόμαστε αλλά όσο να 'ναι δεν θα υπάρχει η ίδια ευκολία. Τέλος πάντων κάντε και ένα ψάξιμο στο blog, εκτός από τα κείμενα που μπαίνουν καθημερινά υπάρχουν και τα μόνιμα! Συνεχίστε να στέλνεται e-mail όσοι στέλνεται και ότι μπορούμε και ...θέλουμε θα το δημοσιεύουμε, σίγουρα μετά την επιστροφή. Τώρα για το που πάμε δείτε το παραπάνω!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανθρωπιστικό υλικό… για αντιεξουσιαστές!

0

Λάβαμε στο mail μας το παρακάτω κείμενο, είναι για γέλια και για κλάματα! Το αντιγράφουμε ακριβώς όπως μας ήρθε! Η παρακάτω ιστορία αναφέρεται στα 7 πακέτα που στείλαμε στη Μυτιλήνη με υλικό μας τα οποία, επειδή δεν έγινε καλή συννενόηση, δεν πήγε κανείς να τα παραλάβει. Επειδή έγραφαν "Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών", προφανώς θεώρησαν πως είναι ανθρωπιστική βοήθεια, μετά "κατά λάθος" τα άνοιξαν και τα παιδιά από τη Δευτέρα τα ζητάνε κάθε μέρα ενώ το λιμενικό τα έχει πετάξει και τους λέει ένα κάρο μαλακίες. Τώρα οι τοπικοί ντεντέκτιβ των εφημερίδων διαλεύκαναν την υπόθεση!!!

Το δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ ( http://www.emprosnet.gr/Current/?EntityID=66634680-65ff-46d8-b1e5-99525d89bc0d )

Ανθρωπιστικό υλικό… για αντιεξουσιαστές! Εμπρός 23/07/2009

Επί ποδός βρίσκονται οι αρχές της Λέσβου εν όψει του διεθνούς κάμπινγκ που οργανώνουν αναρχικοί και αντιεξουσιαστές απ’ όλο τον κόσμο, σε ένδειξη συμπαράστασης στους παράνομους μετανάστες. Εκπλήξεις έκρυβαν, μάλιστα, έρευνες για τον εντοπισμό του έντυπου υλικού της διοργάνωσης, καθώς τέτοιο υλικό βρέθηκε κρυμμένο μέσα σε επτά δέματα που προορίζονταν για… ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες, είχε ζητηθεί δε να τα ξεφορτώσουν από το πλοίο της γραμμής… στελέχη του Λιμενικού Σώματος! Η συνάντηση κάμπινγκ με την ονομασία «No Border Lesvos 2009» θα πραγματοποιηθεί στην παραλία της Χαραμίδας και ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Μάρτιο, ενώ υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στο διαδίκτυο για τη διοργάνωσή της. Η δημοσιοποίηση της συνάντησης έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στις Αρχές της Λέσβου που κυριολεκτικά δε γνωρίζουν τι μπορεί να περιμένουν από μια τέτοια διοργάνωση και τι τροπή μπορεί να πάρουν οι «δράσεις» που έχουν εντάξει στο πρόγραμμά τους σε συγκεκριμένα σημεία, και ειδικότερα στο λιμεναρχείο Μυτιλήνης, στα πλοία της Frontex και στο Κέντρο Υποδοχής της Παγανής. Κάποιες πρώτες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι μπορεί να φθάσουν και τα 3.000 τα άτομα που θα φθάσουν στο νησί για να συμμετάσχουν στο κάμπινγκ, με περισσότερους από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η συγκέντρωση πληροφοριών είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, αφού οι διοργανωτές έχουν καταστήσει σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι δε θέλουν καμμιά συνεργασία με φορείς και κόμματα (ακόμη και αυτά της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς), με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η διοχέτευση στοιχείων. Τα επτά πακέτα… Πάντως, αυτές τις ημέρες, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, διωκτικές αρχές εντόπισαν και μπλόκαραν ποσότητα έντυπου υλικού των αναρχικών για την εκδήλωση, η οποία έφθασε με πλοίο της γραμμής στο λιμάνι. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι το υλικό που εντόπισαν οι Αρχές ήταν κρυμμένο μέσα σε πακέτα που είχαν αποσταλεί από την Αθήνα (από άνθρωπο που εργαζόταν μέχρι πρότινος σε φορέα της αυτοδιοίκησης με αντικείμενο τους πρόσφυγες) και προοριζόταν ως «ανθρωπιστική βοήθεια για του πρόσφυγες»! Το υλικό ξεφορτώθηκε από το πλοίο με τη συνδρομή ανδρών του Λιμενικού Σώματος, πλην όμως κατά την εκφόρτωση το ένα πακέτο άνοιξε, με αποτέλεσμα να διαπιστωθεί το περιεχόμενό του. Κι ενώ η εκφόρτωση έγινε και τα πακέτα τοποθετήθηκαν στην άκρη του λιμανιού, κανείς έως τα τώρα δεν τα παρέλαβε! Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι αυτή ήταν η πρώτη «υπόγεια σύγκρουση» των Αρχών με τους διοργανωτές του κάμπινγκ, σύγκρουση που ανεβάζει τους τόνους και δημιουργεί «κλίμα» εν όψει της διοργάνωσης. Σε ένα οκτάλεπτο βίντεο που προβάλλεται στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης, υπάρχουν πολλές πληροφορίες και εικόνες που έχουν τραβηχτεί μέσα από το Κέντρο Υποδοχής της Παγανής, αλλά και πάνω από τα σκάφη του Λιμενικού (!), και προβάλλουν τις συνθήκες διαβίωσης των αλλοδαπών εκεί, αλλά και τις επιχειρήσεις αποτροπής που οργανώνει το Λιμενικό. Οι διοργανωτές είναι πλήρως ενημερωμένοι για την κατάσταση στο νησί και καυτηριάζουν την πολιτική που ακολουθείται από τις Αρχές με την πολύμηνη κράτηση στην Παγανή, αλλά και τις αποτροπές που γίνονται στα σύνορα, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές των παράνομων μεταναστών. Με τίτλο «Η καταστολή δεν έχει θέση στο δικό μας πλοίο…», το Συντονιστικό της διοργάνωσης «No Border Lesvos 09» αναπτύσσει τους λόγους της διοργάνωσης της συνάντησης στη Λέσβο, η οποία δέχθηκε πέρυσι το μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών από τα απέναντι τουρκικά παράλια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ενάντια στη βαρβαρότητα του ρατσισμού

0

Σιωπηρές διαμαρτυρίες με μαύρα ρούχα, κάθε Πέμπτη 7.30-8.30 μ.μ., πλ. Αριστοτέλους με Εγνατία (μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου)

Τις τελευταίες βδομάδες ζούμε ολοφάνερα μια έξαρση του ρατσισμού στη χώρα μας. Αποθρασυμμένοι από την άνοδο του χουντικού ΛΑΟΣ αλλά και της ακροδεξιάς σε αρκετές χώρες στις ευρωεκλογές οι βρικόλακες της τάξης και της ασφάλειας ξαμολύθηκαν για να επιβάλλουν το νόμο της βαρβαρότητας. Παρακρατικές συμμορίες χιτλερικών τραμπούκων και δολοφόνων επιτίθενται σε μετανάστες υπό τα όμματα και την προστασία της αστυνομίας, η οποία με τη σειρά της οργανώνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις (σκούπες, τις αποκαλεί, μιας και θεωρεί τους ξένους σκουπίδια που μολύνουν την καθαρότητα της ελληνικής ράτσας). Πραγματοποιούνται πογκρόμ, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, από τα ΜΑΤ με τις μπουλντόζες στον καταυλισμό προσφύγων στην Πάτρα, από τους χρυσαυγίτες σε πλατείες της Αθήνας, καθώς και δημόσιοι βασανισμοί από αγρότες στην Ηλεία και “μεμονωμένα” περιστατικά βασανιστηρίων σε αστυνομικά τμήματα και δολοφονικών επιθέσεων σε λιμάνια.

Αυτά διατάσσονται και υποκινούνται από μια κυβέρνηση που εκδίδει νόμους και διατάγματα που παραβιάζουν κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξαλείφοντας και την τυπική διαδικασία αίτησης ασύλου (αφού ουσιαστικά το ελληνικό κράτος εδώ και χρόνια δεν δίνει πολιτικό άσυλο), δίνοντας δικαίωμα διοικητικών φυλακίσεων στους αστυνομικούς διευθυντές και βαρύτερων ποινών στους δικαστές (σε δίκες που γίνονται συχνά χωρίς δικηγόρους υπεράσπισης και όπου οι κατηγορούμενοι/ες μετανάστες/τριες και πρόσφυγες πολύ δύσκολα κατανοούν τι λέγεται και τι συμβαίνει). Μια κυβέρνηση που περνάει αυτά τα νομοθετήματα από τα τμήματα διακοπών της βουλής που τόσο νωρίς ξεκίνησαν τις εργασίες τους για να παραγραφούν έτσι οι κλοπές του δημοσίου χρήματος στις οποίες εμπλέκονται τα μέλη της και οι φίλοι τους. Την ίδια στιγμή η αξιωματική αντιπολίτευση, για να μη μείνει πίσω στο διαγωνισμό μισαλλαδοξίας, διακηρύσσει το δόγμα της “μηδενικής ανοχής” απέναντι στους “λαθρομετανάστες” (αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους σαν εμπορεύματα). Παράλληλα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ στηρίζουν το ξενοφοβικό κλίμα κραυγάζοντας πως “δεν πάει άλλο”, ότι “βουλιάζει η χώρα από τους αριθμούς των ξένων”, ενώ αποκρύπτουν (όταν δεν επαινούν) τα εγκλήματα των ναζιστικών συμμοριών και των αστυνομικών σε βάρος μεταναστών/τριών και προσφύγων.

Τι άραγε δεν πάει άλλο; Τα πτώματα στα ναρκοπέδια του Έβρου και στον πάτο του Αιγαίου; Τα βασανιστήρια κι οι εξευτελισμοί από τα όργανα της τάξης και τους λογής-λογής “Ελληναράδες”; Τα πενιχρά μεροκάματα και τα κλεμμένα ένσημα των ανθρώπων που χτίζουν πολυκατοικίες κι ολυμπιακά έργα, που μαζεύουν φράουλες και πορτοκάλια, που καθαρίζουν σπίτια και γραφεία; Οι μετανάστες/τριες κι οι πρόσφυγες προκάλεσαν την παγκόσμια οικονομική κρίση και την ανεργία; Μήπως τους πολέμους; Την καταστροφή του περιβάλλοντος; Τη γρίπη των χοίρων; Για μια ακόμη φορά οι (μεγαλο-) έχοντες και κατέχοντες σπρώχνουν τους (μικρομεσαιο-) κατιτίς έχοντες εναντίον “της γης των κολασμένων”. Τώρα, ντόπιοι/ες και ξένοι/ες, μαζί πρέπει να αντισταθούμε κάθε ώρα και στιγμή σε οποιαδήποτε παραβίαση της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων στη ζωή και την ελευθερία όλων των συνανθρώπων μας. Κι ας μην αυταπατάται κανείς και καμιά, αυτά τα πράγματα δεν αφορούν μόνο τους/τις “χωρίς χαρτιά”. Αν δεν σταματήσουμε το ρατσισμό αυτός θα χτυπήσει και τους/τις νόμιμους/ες αλλοδαπούς/ές, και τις μειονότητες (καταγεγραμμένες κι “ανύπαρκτες”), και τους/τις αντιφρονούντες/σες. Η πορεία προς το φασισμό δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνη της.

• Ίσα δικαιώματα σε όσες/ους ζουν κι εργάζονται στη χώρα μας

• Ανοιχτά σύνορα – άσυλο σε πρόσφυγες

• Να καταργηθούν οι ρατσιστικοί νόμοι και διατάγματα της κυβέρνησης

• Να τιμωρηθούν οι ένοχοι των ρατσιστικών πογκρόμ

Σιωπηρές διαμαρτυρίες με μαύρα ρούχα, κάθε Πέμπτη 7.30-8.30 μ.μ., πλ. Αριστοτέλους με Εγνατία (μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου)

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΜΠΑΜΑ- Η Στρατηγική Ανάσχεσης (Rollback Strategy)

0

Ονδούρα, Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν (και το φαινόμενο του μπούμερανγκ)

του Τζέιμς Πέτρας*

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ονδούρα και το Ιράν, που έφεραν αντιμέτωπα δημοκρατικά εκλεγμένα καθεστώτα με φιλο-αμερικανικούς στρατιωτικούς και πολιτικούς παράγοντες, με σκοπό την ανατροπή των καθεστώτων αυτών, μπορούν να θεωρηθούν σαν μέρος μιας γενικότερης αμερικανικής στρατηγικής περιορισμού των νικών που πέτυχαν οι αντιπολιτευόμενες κυβερνήσεις και τα κινήματα κατά τη διάρκεια της θητείας Μπους.

Με τρόπο που θυμίζει την πολιτική του Νέου Ψυχρού Πολέμου του Ρέιγκαν, ο Ομπάμα έχει αυξήσει σε τεράστιο βαθμό τα στρατιωτικά κονδύλια, αύξησε τον αριθμό των μάχιμων στρατιωτών, στοχεύει νέες περιοχές στρατιωτικής επέμβασης και υποστήριξε στρατιωτικά πραξικοπήματα σε περιοχές που παραδοσιακά ελέγχονται από τις ΗΠΑ. Παρ΄ όλα αυτά η στρατηγική αυτή του Ομπάμα εφαρμόζεται μέσα σ' ένα πολύ διαφορετικό διεθνές και εσωτερικό πλαίσιο. Αντίθετα από τον Ρέιγκαν ο Ομπάμα αντιμετωπίζει μια παρατεταμένη και βαθειά οικονομική ύφεση, τεράστια δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα, μειούμενο ρόλο στην παγκόσμια οικονομία και απώλεια πολιτικής κυριαρχίας στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ασία και αλλού. Ενώ ο Ρέιγκαν είχε απέναντι του ένα παρακμάζον Σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς ο Ομπάμα είναι αντιμέτωπος με μια ογκούμενη παγκόσμια αντιπολίτευση από μια σειρά ανεξάρτητων κοσμικών, θρησκευτικών, εθνικιστικών, φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών καθεστώτων καθώς και κοινωνικών κινημάτων.

Η στρατηγική ανάσχεσης του Ομπάμα έγινε φανερή από τις πρώτες του διακηρύξεις όπου υποσχέθηκε ότι θα επανεπιβεβαιώσει την αμερικανική κυριαρχία («ηγεσία») στη Μ. Ανατολή, τη στήριξη ισχυρής στρατιωτικής παρουσίας στο Αφγανιστάν και την επέκταση του πολέμου στο Πακιστάν και την αποσταθεροποίηση καθεστώτων με την υπονόμευση τους με πράκτορες από τα μέσα, όπως στην Ονδούρα και το Ιράν.

Η τακτική αυτή του Ομπάμα εφαρμόζεται με πολλούς τρόπους: ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση, κρυφές επιχειρήσεις («κοινωνία των πολιτών») και φιλειρηνική διπλωματική ρητορεία που στηρίζεται σε μαζική προπαγάνδα των ΜΜΕ. Τα εξελισσόμενα σημαντικά γεγονότα αντανακλούν αυτήν την πολιτική σε δράση.

Στο Αφγανιστάν ο Ομπάμα έχει υπερδιπλασιάσει τις αμερικανικές δυνάμεις από 32.000 σε 68.000. Την πρώτη εβδομάδα του Ιούλη οι στρατιωτικοί διοικητές του εξαπέλυσαν τη μεγαλύτερη ως τώρα επίθεση στην επαρχία Χελμάντ για να εκτοπίσουν τη ντόπια αντίσταση και διακυβέρνηση.

Στο Πακιστάν το καθεστώς Ομπάμα - Κλίντον – Χόλμπρουκ εφάρμοσε τη μεγαλύτερη δυνατή πίεση στον νέο τους πελάτη, το καθεστώς Ζαρντάρι, για να εξαπολύσει μια τεράστια επίθεση και να απωθήσει την ισλαμική αντίσταση στα Βορειοδυτικά σύνορα, ενώ αμερικανικά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη και ειδικές δυνάμεις κομάντος βομβαρδίζουν και επιτίθενται σε χωριά και σε ηγέτες των Παστούν που είναι ύποπτοι για υποστήριξη της αντίστασης.

Στο Ιράκ παίζεται μια φάρσα, με την επαναχάραξη του αστικού χάρτη της Βαγδάτης για να συμπεριλάβει τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και επιχειρήσεις και αυτό να περάσει σαν «απόσυρση των στρατευμάτων στα στρατόπεδα τους». Η δισεκατομμυρίων επένδυση του Ομπάμα σε μακροπρόθεσμη, πολυεπίπεδη στρατιωτική υποδομή, που συμπεριλαμβάνει βάσεις, αεροδρόμια και συγκροτήματα δείχνει προς μια μόνιμη αυτοκρατορική παρουσία και όχι στην εφαρμογή των προεκλογικών υποσχέσεων για σχεδιασμένη αποχώρηση. Στο Ιράκ και το Αφγανιστάν «στήνονται» εκλογές ανάμεσα σε πελάτες των αμερικανών, εκεί δηλαδή που η παρουσία των στρατευμάτων εγγυάται τη νίκη των αποικιστών, ενώ στο Ιράν και την Ονδούρα η Ουάσιγκτον καταφεύγει σε υπόγειες επιχειρήσεις για να αποσταθεροποιήσει ή να ανατρέψει εκλεγμένους προέδρους που δεν στηρίζουν την πολιτική Ομπάμα.

Στο Ιράν η όχι και τόσο κρυφή επιχείρηση βρήκε έκφραση σε μια αποτυχημένη εκλογική αναμέτρηση που την ακλούθησαν «μαζικές διαδηλώσεις» που επικεντρώθηκαν στον ισχυρισμό ότι η νίκη του αντι-ιμπεριαλιστή Αχμαντινετζάντ ήταν αποτέλεσμα «εκλογικής νοθείας». Τα δυτικά ΜΜΕ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας προβάλλοντας ευνοϊκά την αντιπολίτευση και δαιμονοποιώντας το καθεστώς. Τα ΜΜΕ γέμισαν τις «ειδήσεις» τους με προπαγάνδα υπέρ των διαδηλωτών παρουσιάζοντας επιλεκτικά θέματα όπου απονομιμοποιούσαν τις εκλογές και τους εκλεγμένους αξιωματούχους αναπαράγοντας τους ισχυρισμούς για «νοθεία». Η επιτυχία της αμερικανόπνευστης προπαγάνδας τους βρήκε ανταπόκριση ακόμη και σε πλατιές μάζες της λεγόμενης αμερικανικής «αριστεράς», η οποία αγνόησε τη μαζική και συντονισμένη οικονομική ενίσχυση από τις ΗΠΑ ιρανικών ομάδων και πολιτικάντηδων που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Νεο-συντηρητικοί, φιλελεύθεροι και περιοδεύοντες «αριστεροί» δημοσιογράφοι υπερασπίστηκαν την προσπάθεια αποσταθεροποίησης, καθένας από τη σκοπιά του, σαν «ένα λαϊκό δημοκρατικό κίνημα ενάντια στην εκλογική νοθεία».

Όμως οι αριστεροί/δεξιοί χειροκροτητές των αμερικανικών σχεδίων αποσταθεροποίησης δεν πρόσεξαν ορισμένους βασικούς παράγοντες:

1. Κανένας, για παράδειγμα, δεν συζητά το γεγονός ότι αρκετές εβδομάδες πριν τις εκλογές μια αυστηρή δημοσκόπηση δυο αμερικανικών εταιριών έβγαλε αποτελέσματα πολύ κοντά στα πραγματικά, ακόμη και σε μειονοτικές επαρχίες όπου η αντιπολίτευση ισχυρίστηκε νοθεία.

2. Κανένας από τους επικριτές δε συζήτησε για τα 400 εκατομμύρια δολάρια που είχε διαθέσει η κυβέρνηση Μπους για την χρηματοδότηση αλλαγής καθεστώτων, εγχώριας αποσταθεροποίησης και διασυνοριακές επιχειρήσεις τρομοκρατίας. Πολλές από τις ΜΚΟ της «κοινωνίας των πολιτών» στις διαδηλώσεις έλαβαν χρηματοδότηση από υπερπόντια ιδρύματα και ΜΚΟ που με τη σειρά τους χρηματοδοτούνταν από την αμερικανική κυβέρνηση.

3. Η κατηγορία για νοθεία μαγειρεύτηκε μετά την καταμέτρηση των ψήφων. Σ’ όλη τη διάρκεια των εκλογών, ιδιαίτερα όταν η αντιπολίτευση πίστευε ότι θα κερδίσει, ούτε οι φοιτητές που διαμαρτύρονταν ούτε τα δυτικά ΜΜΕ, ούτε οι παρόντες δημοσιογράφοι ισχυρίστηκαν ότι επίκειται νοθεία. Σ΄ όλη τη διάρκεια των εκλογών, με παρατηρητές όλων των κομμάτων σε κάθε εκλογικό τμήμα, δεν υπήρξε κανένας ισχυρισμός για παρενόχληση των εκλογέων ή για νοθεία είτε από τα ΜΜΕ είτε από διεθνείς παρατηρητές ή αριστερούς υποστηρικτές της αντιπολίτευσης. Οι παρατηρητές της αντιπολίτευσης ήταν παρόντες στην καταμέτρηση και, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν διατυπώθηκε τότε καμία κατηγορία για στήσιμο των εκλογών. Κανένα διεθνές ΜΜΕ δεν ισχυρίστηκε νοθεία, εκτός από έναν αμφίβολο ισχυρισμό του δημοσιογράφου Reese Erlich. Ακόμη και οι ισχυρισμοί του Erlich βασίστηκαν σε αναπόδεικτες περιγραφές ανώνυμων πηγών της αντιπολίτευσης.

4. Στη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας διαδηλώσεων στην Τεχεράνη οι αμερικανοί, ευρωπαίοι και ισραηλινοί ηγέτες δεν αμφισβητούσαν την πιστότητα του εκλογικού αποτελέσματος. Αντιθέτως κατηγορούσαν το καθεστώς για την καταστολή των διαδηλώσεων. Σίγουρα οι καλά πληροφορημένες πρεσβείες τους και οι υπηρεσίες πληροφοριών τους θα είχαν μια πιο ξεκάθαρη και συστηματική εκτίμηση των προτιμήσεων των ιρανών ψηφοφόρων από αυτές των δυτικών ΜΜΕ και τον χρήσιμων ηλίθιων της αγγλο-αμερικανικής αριστεράς.

Η αμερικανοκίνητη αντιπολίτευση στο Ιράν και οι διαδηλώσεις σχεδιάστηκαν για να φέρουν στα άκρα μια αποσταθεροποιητική εκστρατεία με σκοπό να απωθήσουν την ιρανική επιρροή στη Μ. Ανατολή, να υπονομεύσουν την ιρανική αντίθεση στην αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στον Κόλπο και την κατοχή του Ιράκ και πάνω απ΄ όλα την αντίθεση του Ιράν στην ισραηλινή στρατιωτική ισχύ στην περιοχή. Η αντι-ιρανική προπαγάνδα και η αντίστοιχη πολιτική επηρεάστηκε για χρόνια από το φιλο-ισραηλινό σύμπλεγμα στις ΗΠΑ. Σ΄ αυτό περιλαμβάνονται οι μεγάλες αμερικανο-εβραϊκές οργανώσεις με ένα εκατομμύριο μέλη, και χιλιάδες αξιωματούχους, δεκάδες δημοσιογράφους και αρθρογράφους που κυριαρχούν σε εφημερίδες όπως η Washington Post, η Wall Street Journal, οι New York Times αλλά και στις κίτρινες φυλλάδες.

Η πολιτική του Ομπάμα για την ανάσχεση της ιρανικής επιρροής αποτελείται από δύο στάδια: Υποστήριξη ενός συνασπισμού αντιφρονούντων κληρικών, φιλο-δυτικών φιλελεύθερων, αντιφρονούντων δημοκρατών και δεξιών φιλο-αμερικανών. Όταν θα έπαιρναν την εξουσία η Ουάσιγκτον θα πίεζε τους αντιφρονούντες κληρικούς να έλθουν σε συμμαχία με τους φιλο-δυτικούς φιλελεύθερους και δεξιούς που θα άλλαζαν την πολιτική ανάλογα με τα αμερικανικά και ισραηλινά αποικιακά συμφέροντα, κόβοντας την υποστήριξη τους στη Συρία, τη Χεζμπολά, τη Χαμάς, τη Βενεζουέλα, την ιρακινή αντίσταση και αγκαλιάζοντας τους φιλο-αμερικανούς Σαουδάραβες, Ιορδανούς και Αιγύπτιους πελάτες των ΗΠΑ. Μ΄ άλλα λόγια η πολιτική ανάσχεσης του Ομπάμα σκοπεύει να επαναφέρει το Ιράν στην προ του 1978 κατάσταση.

Η πολιτική ανάσχεσης εκλεγμένων καθεστώτων και η εγκαθίδρυση εύπλαστων πελατών βρήκε παραπέρα έκφραση στο πρόσφατο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ονδούρα. Η χρησιμοποίηση του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ονδούρας και οι παλιοί δεσμοί των ΗΠΑ με τη ντόπια ολιγαρχία, η οποία ελέγχει το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο, βοήθησαν σ' αυτή τη διαδικασία και απέτρεψαν την ανάγκη άμεσης στρατιωτικής επέμβασης. Αντίθετα με την Αιτή όπου οι αμερικανοί πεζοναύτες έδιωξαν τον δημοκρατικά εκλεγμένο Μπερτράν Αριστίντ, μόλις μια δεκαετία πριν, ανοιχτά στήριξαν το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Τσάβεζ το 2002 και πιο πρόσφατα στήριξαν το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Μοράλες (Σεπτέμβρης 2008), οι συνθήκες της αμερικανικής ανάμειξης στην Ονδούρα ήταν πιο διακριτικές για να μπορέσουν να το αρνηθούν με πιστευτό τρόπο.

Η «δομική παρουσία» και τα κίνητρα των ΗΠΑ σε σχέση με τον διωγμένο πρόεδρο Ζελάγια διακρίνονται εύκολα. Ιστορικά οι ΗΠΑ έχουν εκπαιδεύσει και ενσωματώσει το σύνολο σχεδόν του σώματος αξιωματικών της Ονδούρας ενώ διατηρούν μόνιμη τη διείσδυση τους σ΄ όλα τα επίπεδα μέσω καθημερινών διαβουλεύσεων και κοινών στρατηγικών σχεδιασμών. Μέσω της αμερικανικής βάσης στην Ονδούρα οι πράκτορες της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών έχουν στενές επαφές τόσο για την εφαρμογή των πολιτικών τους όσο και για την παρακολούθηση των κινήσεων όλων των πολιτικών προσώπων. Η Ονδούρα είναι τόσο πολύ αποικισμένη που έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές σα βάση για αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις στην περιοχή. Το 1954 το επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Γουατεμάλας Τζιάκομπο Αρμπένζ ξεκίνησε από την Ονδούρα. Το 1961 η αμερικανοκίνητη εισβολή στην Κούβα (Κόλπος των Χοίρων) ξεκίνησε από την Ονδούρα. Από το 1981 ως το 1989 οι ΗΠΑ χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν στην Ονδούρα πάνω από 20.000 μισθοφόρους Κόντρας για να επιτεθούν στην δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα. Στα πρώτα εφτά χρόνια της κυβέρνησης Τσάβεζ τα καθεστώτα της Ονδούρας στάθηκαν σταθερά στο πλευρό της Ουάσιγκτον ενάντια στο λαϊκίστικο καθεστώς του Καράκας.

Φυσικά κανένα στρατιωτικό πραξικόπημα δεν έγινε ούτε θα μπορούσε να γίνει ενάντια στα καθεστώτα-μαριονέτες της Ονδούρας. Η αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στην Ονδούρα έγινε το 2007-2008 όταν ο Φιλελεύθερος πρόεδρος Ζελάγια αποφάσισε να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη Βενεζουέλα ώστε να εξασφαλίσει καλές τιμές στα πετρελαιοειδή και να πάρει βοήθεια απ΄ αυτήν. Κατόπιν ο Ζελάγια προσχώρησε στην «Πετρο-Καρίμπε», μια Καραϊβική και Κεντρο-αμερικανική Ένωση που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Βενεζουέλας με σκοπό να παρέχει σε μακροπρόθεσμη βάση πετρέλαιο και αέριο σε χαμηλό κόστος στα κράτη-μέλη της. Πιο πρόσφατα ο Ζελάγια προσχώρησε στην ALBA, μια περιφερειακή οργάνωση με χορηγό τον Τσάβεζ, με σκοπό την προώθηση του εμπορίου και των επενδύσεων ανάμεσα στα κράτη-μέλη της σε αντιπαράθεση με την ALCA που δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ με σκοπό την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου.

Στο βαθμό που η Βενεζουέλα θεωρείται από τις ΗΠΑ ως απειλή για την ηγεμονία τους στη Λατινική Αμερική, η ευθυγράμμιση του Ζελάγια με τον Τσάβεζ σε οικονομικά θέματα και η κριτική του για την αμερικανική ανάμειξη τον κατέστησαν πιθανό στόχο πραξικοπήματος. Οι σχεδιαστές του πραξικοπήματος ήθελαν να παρουσιάσουν το Ζελάγια σαν παράδειγμα, καθώς φαίνονταν να ανησυχούν για τις βάσεις τους στη χώρα που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για επεμβάσεις στην περιοχή.

Η Ουάσιγκτον θεώρησε λανθασμένα ότι ένα πραξικόπημα σε μια μικρή κεντρο-αμερικανική «μπανανία» δεν θα επέφερε μεγάλη κατακραυγή. Πίστευαν ότι η κεντρο-αμερικανική «ανάσχεση» θα δρούσε σαν προειδοποίηση σε άλλα καθεστώτα με τάσεις ανεξαρτησίας και τι θα τους περίμενε αν ευθυγραμμίζονταν με τη Βενεζουέλα.

Το ιστορικό του πραξικοπήματος είναι γνωστό: Ο στρατός της Ονδούρας συνέλαβε τον Ζελάγια και τον «εξόρισε» στην Κόστα Ρίκα. Οι ολιγάρχες όρισαν έναν δικό τους από το Κογκρέσο σαν μεταβατικό «πρόεδρο», ενώ οι συνεργάτες τους στο Ανώτατο Δικαστήριο παρείχαν την απαραίτητη νομιμοφάνεια.

Οι λατινο-αμερικανικές κυβερνήσεις από την αριστερά μέχρι τη δεξιά καταδίκασαν το πραξικόπημα και απαίτησαν την επιστροφή του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου. Ο πρόεδρος Ομπάμα και η ΥΠΕΞ Κλίντον, μη θέλοντας να αποκηρύξουν τους πελάτες τους, καταδίκασαν γενικά τη «βία» και κάλεσαν σε «διαπραγματεύσεις» ανάμεσα στους ισχυρούς σφετεριστές και τον αδύναμο πρόεδρο – μια ξεκάθαρη αναγνώριση του νόμιμου ρόλου των στρατηγών της Ονδούρας σαν συνομιλητών.

Αφού η ΓΣ του ΟΗΕ καταδίκασε το πραξικόπημα και απαίτησε, μαζί με την Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ), την επανατοποθέτηση του Ζελάγια, ο Ομπάμα και η Κλίντον καταδίκασαν τελικά το διώξιμο του, αλλά αρνήθηκαν να το ονομάσουν «πραξικόπημα», πράγμα που σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, θα οδηγούσε αυτόματα σε πλήρη αναστολή της ετήσιας στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς την Ονδούρα (ένα πακέτο ύψους 80 εκ. δολαρίων). Ενώ ο Ζελάγια συναντήθηκε με όλους τους λατινο-αμερικανούς ηγέτες, ο Ομπάμα και η Κλίντον τον παρέπεμψαν σε έναν κατώτερο αξιωματούχο για να μη χαλάσουν τις σχέσεις τους με την Ονδουριανή χούντα. Όλα τα κράτη του ΟΑΚ απέσυραν τους πρεσβευτές τους, εκτός των ΗΠΑ, των οποίων η πρεσβεία άρχισε συνομιλίες με τη χούντα για να βρεθεί τρόπος να ξεφύγουν από μια κατάσταση στην οποία και οι δυό είχαν μείνει απομονωμένοι – ιδιαίτερα μετά την απειλή για έξωση της Ονδούρας από τον ΟΑΚ.

Ανεξάρτητα από το αν ο Ζελάγια επιστρέψει ή η αμερικανοστήριχτη χούντα παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα, μιας και οι Ομπάμα-Κλίντον σαμποτάρουν την επιστροφή του μέσω παρατεταμένων διαπραγματεύσεων, το βασικό ζήτημα, αυτό της «ανάσχεσης», έχει κοστίσει πολύ τόσο διπλωματικά όσο και πολιτικά.

Το πραξικόπημα στην Ονδούρα δείχνει ότι αντίθετα με τη δεκαετία του 80, όπου ο Ρέιγκαν εισέβαλε στη Γρενάδα και ο Μπους (πατήρ) εισέβαλε στον Παναμά, η κατάσταση και το πολιτικό προφίλ της Λατινικής Αμερικής (και του υπόλοιπου κόσμου) έχει αλλάξει δραματικά. Τότε τα στρατιωτικά και φιλο-αμερικανικά καθεστώτα της περιοχής επιδοκίμαζαν γενικά τις αμερικανικές επεμβάσεις και συνεργούσαν σ΄ αυτές. Λίγες χώρες διαμαρτύρονταν κι αυτές ήπια. Σήμερα τα κεντρο-αριστερά, ακόμη και δεξιά καθεστώτα αντιτίθενται στα στρατιωτικά πραξικοπήματα οπουδήποτε βλέποντας τα ως απειλή για το δικό τους μέλλον.

Εξίσου σημαντικό, με δεδομένη την οικονομική κρίση και την αυξανόμενη κοινωνική πόλωση, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν τα τωρινά καθεστώτα είναι μια αιματηρή εσωτερική αναταραχή που θα ενισχυόταν από άγαρμπες αμερικανικές επεμβάσεις. Τέλος οι καπιταλιστικές τάξεις στις κεντρο-αριστερές χώρες της λατινικής Αμερικής θέλουν σταθερότητα επειδή μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς μέσω εκλογών (όπως πρόσφατα στον Παναμά και την Αργεντινή) και τα φιλο-αμερικανικά στρατιωτικά καθεστώτα μπορούν να διαταράξουν τους αναπτυσσόμενους εμπορικούς τους δεσμούς με την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τις Βενεζουέλα-Βολιβία.

Η παγκόσμια στρατηγική ανάσχεσης του Ομπάμα συμπεριλαμβάνει την τοποθέτηση επιθετικών πυραυλικών βάσεων στην Πολωνία και την Τσεχία, πολύ κοντά στα ρωσικά σύνορα. Συνακολούθα ο Ομπάμα πασχίζει σκληρά για την εισδοχή Ουκρανίας και Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, πράγμα που θα αυξήσει την αμερικανική στρατιωτική πίεση στα νότια της Ρωσίας. Εκμεταλλευόμενος την «ευπλαστότητα» (στα βήματα του Γκορμπατσόφ) του ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ η Ουάσιγκτον έχει εξασφαλίσει την ελεύθερη δίοδο στρατευμάτων και οπλισμού μέσω της Ρωσίας προς το Αφγανικό μέτωπο, την έγκριση της Ρωσίας για νέες κυρώσεις προς το Ιράν και την αναγνώριση και υποστήριξη του αμερικανοστήριχτου καθεστώτος της Βαγδάτης. Αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας σίγουρα θα αναρωτιούνται για την δουλοπρεπή στάση του Μεντβέντεφ καθώς ο Ομπάμα προχωρεί στα σχέδια του να τοποθετήσει πυρηνικά όπλα 5 λεπτά από τη Μόσχα.

Ανάσχεση: Αναμενόμενες αποτυχίες και το φαινόμενο του μπούμερανγκ

Η στρατηγική της ανάσχεσης του Ομπάμα βασίζεται στην αναγέννηση μιας δεξιάς πολιτικής μαζών που θα νομιμοποιήσει την επαναδιεκδίκηση της αμερικανικής κυριαρχίας. Όλο το 2008 στην Αργεντινή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές από την ανώτερη και την κατώτερη μεσαία τάξη προσπάθησαν, υπο την καθοδήγηση των μεγάλων φιλο-αμερικανών γαιοκτημόνων, να αποσταθεροποιήσουν το «κεντρο-αριστερό» καθεστώς Φερνάντεζ. Στη Βολιβία εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές από τη μεσαία τάξη, επιχειρηματίες, γαιοκτήμονες και ΜΚΟ επικεντρωμένοι στη Σάντα Κρουζ και τέσσερις άλλες πλούσιες επαρχίες, χρηματοδοτούμενοι πλουσιοπάροχα από τον αμερικανό πρεσβευτή Γκόλντμπεργκ, το Ίδρυμα Διεθνούς Ανάπτυξης και την Εθνική Δωρεά για τη Δημοκρατία, βγήκαν στους δρόμους προκαλώντας χάος και δολοφονώντας πάνω από 30 αυτόχθονες υποστηρικτές του προέδρου Μοράλες, σε μια προσπάθεια να τον διώξουν από την εξουσία. Παρόμοιες μαζικές δεξιές διαδηλώσεις έγιναν στη Βενεζουέλα στο παρελθόν και πιο πρόσφατα στην Ονδούρα και το Ιράν.

Η αντίληψη ότι μαζικές διαδηλώσεις από καλοβαλμένους που ουρλιάζουν για «δημοκρατία» νομιμοποιούν τις αμερικανοστήριχτες αποσταθεροποιητικές προσπάθειες ενάντια στους δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπάλους τους είναι μια ιδέα που διακηρύσσεται από κυνικούς προπαγανδιστές στα ΜΜΕ και παπαγαλίζεται από εύπιστους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους που ποτέ δεν κατάλαβαν την ταξική βάση της μαζικής πολιτικής.

Το πραξικόπημα Ομπάμα στην Ονδούρα και η αποσταθεροποιητική προσπάθεια στο Ιράν έχουν πολλά κοινά σημεία. Και τα δυο στρέφονται ενάντια σε εκλογικές διαδικασίες στις οποίες οι επικριτές της αμερικανικής πολιτικής νίκησαν τις φιλο-αμερικανικές κοινωνικές δυνάμεις. Έχοντας χάσει την «επιλογή των εκλογών» η ανάσχεση του Ομπάμα στρέφεται προς την εξωκοινοβουλευτική «μαζική πολιτική» για να νομιμοποιήσει τις προσπάθειες των ελίτ να πάρουν την εξουσία. Στο Ιράν μέσω των αντιφρονούντων κληρικών, στην Ονδούρα μέσω των στρατηγών και της ολιγαρχίας.

Και στις δυο αυτές χώρες οι στόχοι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ήταν οι ίδιοι. Να απωθήσουν καθεστώτα των οποίων οι ηγεσίες απέρριπταν την αμερικανική κηδεμονία. Στην Ονδούρα το πραξικόπημα λειτουργεί ως «μάθημα» προς συμμόρφωση άλλων κεντροαμερικανικών και καραϊβικών κρατών που φεύγουν από το αμερικανικό στρατόπεδο και προσχωρούν στα προγράμματα οικονομικής ενοποίησης με επικεφαλής τη Βενεζουέλα. Το μήνυμα του Ομπάμα είναι σαφές: Τέτοιες κινήσεις θα έχουν σαν αποτέλεσμα σαμποτάζ και αντίποινα από τις ΗΠΑ.

Με τη στήριξη του στρατιωτικού πραξικοπήματος η Ουάσιγκτον υπενθυμίζει σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ότι οι ΗΠΑ έχουν ακόμη την ικανότητα να εφαρμόζουν την πολιτική τους μέσω των λατινοαμερικάνικων στρατιωτικών ελίτ, ακόμη κι όταν οι δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις είναι απασχολημένες σε πολέμους και κατοχές στην Ασία, τη Μέση Ανατολή και η οικονομική τους παρουσία αδυνατίζει. Παρομοίως στη Μέση Ανατολή η αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος έχει σκοπό να εκφοβίσει τη Συρία και άλλους επικριτές της αμερικανικής αυτοκρατορικής πολιτικής και να διαβεβαιώσει το Ισραήλ (και το σιωνιστικό σύμπλεγμα στις ΗΠΑ) ότι το Ιράν παραμένει ψηλά στην ατζέντα ανάσχεσης των ΗΠΑ.

Η πολιτική ανάσχεσης σε πολλά σημεία ακολουθεί τα βήματα του Ρέιγκαν (1981-1989). Όπως και επί Ρέιγκαν η προεδρία Ομπάμα λαμβάνει χώρα σε περίοδο υποχώρησης των ΗΠΑ, φθίνουσας ισχύος των και προόδου της αντι-ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Ο Ρέιγκαν αντιμετώπιζε τα επακόλουθα της ήττας στην Ινδοκίνα, την πετυχημένη εξάπλωση των αντι-αποικιακών επαναστάσεων στη Ν. Αφρική (ιδιαίτερα στην Αγκόλα και τη Μοζαμβίκη), μια επιτυχημένη δημοκρατική εξέγερση στο Αφγανιστάν και μια πετυχημένη κοινωνική επανάσταση στη Νικαράγουα, καθώς και μεγάλα επαναστατικά κινήματα στο Ελ Σαλβαδόρ και τη Γουατεμάλα. Όπως σήμερα ο Ομπάμα, ο Ρέιγκαν έθεσε σε κίνηση μια δολοφονική στρατιωτική στρατηγική για να απωθήσει αυτές τις αλλαγές ώστε να υπονομεύσει, αποσταθεροποιήσει και καταστρέψει τους αντιπάλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Ο Ομπάμα αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις στη μετα-Μπους εποχή: Δημοκρατικές προόδους σ’ όλη τη Λατινική Αμερική με περιφερειακά προγράμματα ενοποίησης που αποκλείουν τις ΗΠΑ. Ήττες και αδιέξοδα στη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία. Μια αναγεννημένη και δυναμωμένη Ρωσία η οποία προεκτείνει την ισχύ της στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Μια φθίνουσα δυνατότητα επιρροής των ΗΠΑ στην επιβολή των Νατοϊκών στρατιωτικών δεσμεύσεων. Απώλεια πολιτικής, οικονομικής, στρατιωτικής και διπλωματικής αξιοπιστίας σαν αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, που ξεκίνησε από την Γουόλ Στριτ, αλλά και των παρατεταμένων ανεπιτυχών περιφερειακών πολέμων.

Αντίθετα από τον Ομπάμα, η στρατηγική ανάσχεσης του Ρέιγκαν συνέβη υπό ευνοϊκές συνθήκες. Στο Αφγανιστάν ο Ρέιγκαν σιγούρεψε την υποστήριξη του συνόλου του συντηρητικού μουσουλμανικού κόσμου και έδρασε μέσω των Αφγανών φυλετικών ηγετών ενάντια στο σοβιετοστήριχτο ρεφορμιστικό καθεστώς της Καμπούλ. Ο Ομπάμα είναι σε αντίστροφη θέση στο Αφγανιστάν. Η στρατιωτική κατοχή τους φέρνει αντιμέτωπους με την τεράστια πλειοψηφία των Αφγανών και το μεγαλύτερο μέρος του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ασία.

Η ανάσχεση Ρέιγκαν στην Κεντρική Αμερική, ιδιαίτερα η εισβολή των μισθοφόρων Κόντρας στη Νικαράγουα, είχε τη στήριξη της Ονδούρας και όλων των φιλο-αμερικανικών στρατιωτικών δικτατοριών σε Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία και Βραζιλία καθώς και των δεξιών πολιτικών κυβερνήσεων στην περιοχή. Αντιθέτως το πραξικόπημα ανάσχεσης του Ομπάμα στην Ονδούρα έρχεται αντιμέτωπο με δημοκρατικά εκλεγμένα καθεστώτα σ’ όλη την περιοχή, με μια συμμαχία αριστερών εθνικιστικών καθεστώτων με επικεφαλής τη Βενεζουέλα και με περιφερειακούς οικονομικούς και διπλωματικούς οργανισμούς που αντιτίθενται σφόδρα σε κάθε επιστροφή στην εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας και επέμβασης. Η στρατηγική Ομπάμα βρίσκεται σε πλήρη πολιτική απομόνωση στο σύνολο της περιοχής.

Η πολιτική Ομπάμα δεν μπορεί να εφαρμόσει το οικονομικό «μαστίγιο» για να εξαναγκάσει καθεστώτα στη Μέση Ανατολή και την Ασία να στηρίξουν την πολιτική του. Υπάρχουν πλέον εναλλακτικές ασιατικές αγορές, κινέζικες επενδύσεις, η βαθειά αμερικανική ύφεση και οι απο-επενδύσεις των υπερπόντιων αμερικανικών τραπεζών και πολυεθνικών. Αντίθετα με τον Ρέιγκαν, ο Ομπάμα δεν μπορεί να συνδυάσει τα οικονομικά «καρότα» με τα στρατιωτικά «μαστίγια». Ο Ομπάμα είναι υποχρεωμένος να βασιστεί στη λιγότερο αποτελεσματική και δαπανηρή στρατιωτική επιλογή σε μια εποχή που ο υπόλοιπος κόσμος ή δεν ενδιαφέρεται ή δεν σκοπεύει να επεκτείνει τη στρατιωτική του ισχύ σε περιοχές μικρής οικονομικής σημασίας ή όπου μπορούν να πετύχουν πρόσβαση σε αγορές μέσω οικονομικών συμφωνιών.

Η εξαπόλυση από τον Ομπάμα της παγκόσμιας στρατηγικής της ανάσχεσης έχει γίνει μπούμερανγκ, ακόμη και στο αρχικό της στάδιο. Στο Αφγανιστάν η αύξηση των στρατευμάτων και η μαζική επίθεση στα οχυρά των Ταλιμπάν δεν οδήγησε σε σημαντικές στρατιωτικές νίκες ή σε κατά μέτωπο συγκρούσεις. Η αντίσταση συμπτύχτηκε, αναμείχτηκε με τον ντόπιο πληθυσμό και μάλλον θα καταφύγει σε παρατεταμένο, αποκεντρωμένο, μικρής κλίμακας πόλεμο φθοράς με σκοπό τη καθήλωση αρκετών χιλιάδων στρατιωτών μέσα σε μια θάλασσα εχθρικών Αφγανών. Η αιμορραγία της αμερικανικής οικονομίας, οι αυξημένες απώλειες με μηδενικό αποτέλεσμα θα φέρουν στα όρια την υπομονή του αμερικανικού κοινού που βρίσκεται ήδη βυθισμένο στην ανεργία και τη ραγδαία χειροτέρευση των συνθηκών ζωής.

Το πραξικόπημα των στρατιωτικών της Ονδούρας επανεπιβεβαίωσε την πολιτική και διπλωματική απομόνωση των ΗΠΑ στην αμερικανική ήπειρο. Το καθεστώς Ομπάμα είναι η μόνη μεγάλη χώρα που διατηρεί πρεσβευτή στην Ονδούρα, η μόνη χώρα που αρνείται να χαρακτηρίσει τη στρατιωτική επέμβαση σαν πραξικόπημα και η μόνη χώρα που συνεχίζει να παρέχει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Αντί να αποτελέσει παράδειγμα της αμερικανικής ισχύος που έχει τη δυνατότητα να εκφοβίζει γειτονικές χώρες, το πραξικόπημα ενίσχυσε την αντίληψη σ΄ όλες τις νοτιο- και κεντρο-αμερικανικές χώρες ότι η Ουάσιγκτον θέλει να επιστρέψει στις «παλιές κακές μέρες» των φιλο-αμερικανικών καθεστώτων, της οικονομικής λεηλασίας και των μονοπωλημένων αγορών.

Αυτό που δεν κατάλαβαν οι σύμβουλοι εξωτερικής πολιτικής του Ομπάμα είναι ότι δεν μπορούν να επιδιορθώσουν κάτι που έχει καταστραφεί πλήρως, ότι δεν μπορούν να επιστρέψουν στην εποχή Ρέιγκαν, στους μονομερείς βομβαρδισμούς του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας και της Σομαλίας και στη λεηλασία της Λατινικής Αμερικής.

Καμιά σημαντική περιοχή, συμμαχία ή χώρα δεν θα ακολουθήσει τις ΗΠΑ στην ένοπλη αποικιακή κατοχή περιφερειακής (Αφγανιστάν/Πακιστάν) ή κεντρικής χώρας (Ιράν) παρ΄ όλο που συμμετέχουν σε οικονομικές κυρώσεις, πολέμους προπαγάνδας και προσπάθειες εκλογικής αποσταθεροποίησης του Ιράν.

Καμιά λατινο-αμερικανική χώρα δεν θα ανεχτεί άλλο αμερικανικό στρατιωτικό πραξικόπημα ενάντια σε δημοκρατικά εκλεγμένα λαϊκίστικα καθεστώτα που αποκλίνουν από τις αμερικανικές οικονομικές και διπλωματικές πολιτικές. Ο μεγάλος φόβος και το μίσος για το αμερικανοστήριχτο πραξικόπημα απορρέει από τη συλλογική μνήμη του πολίτικου προσωπικού όλων των χωρών της Λατινικής Αμερικής από την εφιαλτική εποχή των αμερικανοστήριχτων στρατιωτικών δικτατοριών.

Η στρατιωτική επίθεση του Ομπάμα και η στρατηγική ανάσχεσης με σκοπό την επανάκτηση της αυτοκρατορικής ισχύος επιταχύνει την πτώση της Αμερικανικής Δημοκρατίας. Η απομόνωση της κυβέρνησής του φαίνεται όλο και περισσότερο από την όλο και μεγαλύτερη στήριξή του στο φιλο-ισραηλινό σύμπλεγμα που έχει θέσεις στην κυβέρνηση και το Κογκρέσο, καθώς και στους φιλο-ισραηλινούς δημοσιογράφους των ΜΜΕ που ταυτίζουν την στρατηγική ανάσχεσης με την κατάληψη παλαιστινιακού εδάφους από το Ισραήλ και τις στρατιωτικές απειλές προς το Ιράν.

Η στρατηγική ανάσχεσης έχει γίνει μπούμερανγκ. Αντι να επανακτήσει την αυτοκρατορική παρουσία των ΗΠΑ, ο Ομπάμα έχει βυθίσει τη Δημοκρατία, και μαζί μ’ αυτήν και τον αμερικανικό λαό, σε μεγαλύτερη εξαθλίωση και αστάθεια.

· Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα www.globalresearch.ca με ημερομηνία 9/7/2009. Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με τις απόψεις του συγγραφέα. Την μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Άρης Λάμπρου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οργανωμένα εγκλήματα… μεταξύ φίλων

0

Πέρα απ’ όσα «φοβερά και τρομερά» αφηγούνται αυτές τις μέρες τα ΜΜΕ σχετικά με την «απαγωγή Παναγόπουλου από εγκληματική οργάνωση καθοδηγούμενη μέσα από τις φυλακές», η αλήθεια είναι ότι το πιο οργανωμένο έγκλημα, η πιο μεγάλη εγκληματική οργάνωση δεν βρίσκεται στις φυλακές. Κυκλοφορεί και δρα ελεύθερα ανάμεσά μας, διαπράττοντας, κατά συρροή, εγκλήματα κατά της ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Αυτή η εγκληματική οργάνωση δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή από απλή… συνήθεια. Γιατί μετατράπηκε σε καθεστώς. Γιατί θεσμοθετεί τα διαρκή και συνεχόμενα εγκλήματά της και τα «δικαιολογεί» ως αναγκαία. Δεν διώκεται επομένως η δράση της, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Δεν πρόκειται για υπερβολές μιας συγκεκριμένης πολιτικής θεώρησης. Αν ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχεια και η εξαθλίωση (οικονομική και ηθική) είναι το πεδίο στρατολόγησης του κοινού εγκλήματος. Αν το κοινό έγκλημα είναι αυτό που διαπράττεται λόγω των περιστάσεων (και άρα δύναται ο καθείς να το διαπράξει όταν παρουσιαστεί η ανάγκη), ενώ το οργανωμένο είναι αυτό που διαπράττεται από εγκληματική ομάδα με καθορισμένη διοίκηση, δομή και σαφώς καθορισμένο στρατηγικό στόχο (δηλαδή προϋποθέτει οργάνωση, διάρκεια και συνέχεια), με σκοπό την εκμετάλλευση, την απόσπαση κέρδους, τον έλεγχο, την επιβολή και την κυριαρχία ανθρώπων, τότε δύσκολα αποφεύγονται περίεργοι συνειρμοί. Συνειρμοί που καθιστούν το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα και τον τρόπο με τον οποίο αυτό λειτουργεί «εγκληματική οργάνωση». Γιατί πρόκειται, ως γνωστόν, για οργανωμένο σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Το πολύ πολύ να το αποδέχεται και να το δικαιολογεί.

Τα γεγονότα και τα αποδεικτικά στοιχεία μιλούν από μόνα τους: Οργανωμένο έγκλημα που διέπραξε εγκληματική οργάνωση είναι το «σκάνδαλο» της Siemens. Γιατί σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται κόμματα, κυβερνήσεις, επιχειρηματικοί κολοσσοί, κρατικοί παράγοντες και θεσμοί (δηλαδή σχεδόν το σύνολο του κατεστημένου!) δεν είναι σκάνδαλο. Είναι οργανωμένο έγκλημα (που παραμένει μάλιστα ατιμώρητο). Προηγήθηκαν η ατιμώρητη «χρηματιστηριακή απάτη», τα ατιμώρητα «δομημένα ομόλογα», η ατιμώρητη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, του δημόσιου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας.

Δεν είναι εγκλήματα της «τραπεζικής εγκληματικής οργάνωσης» οι κατασχέσεις περιουσιών για χρέος ύψους 3.000 ευρώ; Κι όμως συμβαίνει. Αναρίθμητοι οι πλειστηριασμοί για οφειλές 3.000 ευρώ που διενεργούν, για την ακρίβεια διαπράττουν, οι τράπεζες. Δεν είναι ομηρία (μετά από… δανειοληπτική απαγωγή των πελατών) να αυξάνουν τις χρεώσεις, παρά τα «προνομιακά» δάνεια που γίνονται «μονάχα για το συμφέρον μας» από τράπεζες που, επίσης, «μονάχα το συμφέρον μας» έχουν κατά νου; Καραμπινάτο (οργανωμένο) έγκλημα είναι το «ξέπλυμα» μαύρου χρήματος στο οποίο, αποδεδειγμένα, εμπλέκονται και οι τράπεζες. Παρεμπιπτόντως, το «μαύρο χρήμα» προέρχεται κυρίως από τη διακίνηση ναρκωτικών και την εμπορία ανθρώπων, που πριν από χρόνια ενέταξε «δημιουργικά» η ΝΔ στην επίσημη οικονομία.

Εξωτερικός συνεργάτης, επομένως, των τραπεζών και οι «οργανωμένες συμμορίες», κάποιες εκ των οποίων ίσως να απολαμβάνουν την… ατυχία της διαμονής τους στον Κορυδαλλό. Στην υπόθεση Παναγόπουλου, πάντως, εμπλεκόμενος είναι και κάποιος «αξιοσέβαστος» μεγαλοεργολάβος με πλήθος δημοσίων έργων στο ενεργητικό του.

Άρα, «τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας, μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;», όπως εύστοχα έγραφε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στην «Όπερα της Πεντάρας».

Γι’ αυτό η απουσία πολιτικής βούλησης να αντιμετωπιστεί το οργανωμένο έγκλημα. Η εκτεταμένη «διαφθορά ισχυρών κυβερνητικών παραγόντων» που «καλύπτουν» εγκληματικές δραστηριότητες.

Η κατανόηση της ανάμειξης, του πρωταγωνιστικού ρόλου του πολιτικοοικονομικού συστήματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να εξηγηθεί η δύναμη του οργανωμένου εγκλήματος. Τόσο στην Ελλάδα όσο, πολύ περισσότερο, διεθνώς όπου χτυπάει πρωτιές στις κερδοφόρες επιχειρήσεις.

Σε ποσότητες ρεκόρ έφτασε η παραγωγή οπίου στο Αφγανιστάν, στη χώρα όπου οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους αποκατέστησαν τη… δημοκρατία της παπαρούνας. Το Αφγανιστάν, αφού εισέπνευσε τον «άνεμο της αλλαγής» που σήκωσαν οι βόμβες και οι ρουκέτες των «συμμάχων», καλύπτει, ούτε λίγο ούτε πολύ, το… 93% της παγκόσμιας αγοράς οπιούχων ναρκωτικών! Χρήματα που θα χρειαστούν στους ιμπεριαλιστές στις μεταξύ τους φαγωμάρες (τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους) αλλά και για την καθυπόταξη των λαϊκών κινημάτων (τον περίφημο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας).

Ξαναγυρίζοντας «στα δικά μας», η κυβέρνηση της ΝΔ (συνεχίζοντας το έργο του ΠΑΣΟΚ και… τούμπαλιν), αφού «εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της» σε ΗΠΑ και ΕΕ συμμετέχοντας στις δολοφονικές επιδρομές, εφορμά, εντός της χώρας, σε “άλλου είδους” εγκληματικές επιδρομές: φορολογικές, αντιασφαλιστικές, αντιεκπαιδευτικές, εργασιακές και εισοδηματικές.

Ίσως γι’ αυτό μετά τις ανταποκρίσεις από τις φυλακές για το «οργανωμένο έγκλημα» έρχονταν, καπάκι, οι ανταποκρίσεις από το υπουργικό συμβούλιο ή από το αρχηγείο των Οικονομικών «χωρίς να αλλάζουν θέμα». Είναι ένας συμβολισμός που μάλλον ξέφυγε από την… οργανωμένη ειδησεογραφία.

Από Προλεταριακή Σημαία 623, 11/7/09

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΤΗΝΩΔΗ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

0

Με μπουλντόζες, αστυνομία, ΜΑΤ και κλούβες ισοπεδώθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής 12 Ιουλίου ο καταυλισμός αφγανών προσφύγων στην Πάτρα.Εντείνοντας το πολεμικό κλίμα που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση της ΝΔ -με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ- ενάντια στους μετανάστες, οι κρατικές δυνάμεις καταστολής με αυτήν την κτηνώδη επίθεση ξαναέστειλαν το μήνυμα της «μηδενικής ανοχής» ενάντια στους κατατρεγμένους των ιμπεριαλιστικών πολέμων, τους πρόσφυγες της φτώχειας και της εξαθλίωσης που γεννά η καπιταλιστική υπερεκμετάλλευση των χωρών της Αφρικής και της Ασίας. Οι μπουλντόζες της «δημοκρατικής» Ελλάδας δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τις μπουλντόζες των ισραηλινών φονιάδων που ισοπεδώνουν τα σπίτια και τα χωριά των Παλαιστινίων. Δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τα ιμπεριαλιστικά βομβαρδιστικά που σήμερα ισοπεδώνουν τις πόλεις και τα χωριά του Ιράκ και του Αφγανιστάν, ενώ χθες ισοπέδωσαν τη Γιουγκοσλαβία. Η καταστροφή του καταυλισμού των αφγανών προσφύγων και ο βίαιος διωγμός τους, οι επιχειρήσεις-σκούπα και τα πογκρόμ, οι ρατσιστικές κραυγές, τα κηρύγματα μίσους και ξενοφοβίας και η ανοιχτή πλέον στήριξη διάφορων φασιστοσυμμοριών, αποτελούν προσβολή, και ταυτόχρονα απειλή, για τον ελληνικό λαό. Αποτελούν προσβολή των αισθημάτων αλληλεγγύης που επανειλημμένα έχει εκφράσει ο λαός μας. Αποτελούν κατάφωρη καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενίσχυση του κλίματος τρομοκρατίας και καταστολής απέναντι σε κάθε φωνή που αγωνίζεται, αντιστέκεται και διεκδικεί. Καλούμε τον ελληνικό λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία να καταδικάσουν την νέα αυτή κτηνωδία σε βάρος των μεταναστών, να αντισταθούν στο αντιδραστικό κλίμα που θέλει να επιβάλει το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, να αντισταθούν στην πολιτική που γεννά τα καραβάνια των μεταναστών και σε αυτούς που τη στηρίζουν, να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους μετανάστες και να δώσουν από κοινού τον αγώνα ενάντια στο σύστημα που γεννά τους πολέμους, την καταστροφή, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

• ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ το άμεσο σταμάτημα των ρατσιστικών πογκρόμ και διώξεων.
• ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την άμεση κατάργηση της επαίσχυντης τροπολογίας που ψήφισαν ΝΔ και ΛΑΟΣ.
• ΛΕΜΕ ΌΧΙ στο «Ευρωπαϊκό Σύμφωνο» και την «Ντιρεκτίβα του Αίσχους»!
• ΛΕΜΕ ΌΧΙ στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις επαναπροωθήσεις!
• ΛΕΜΕ ΌΧΙ στην ομηρία των μεταναστών!
• ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και τη χορήγηση ασύλου και ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσους το ζητούν.
• ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ίσα δικαιώματα για όλους, έλληνες και μετανάστες.
• ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ άμεση απόσυρση της Ελλάδας από τις πολεμικές αποστολές του ΝΑΤΟ σε Αφγανιστάν και άλλες χώρες

ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΣΕΚ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δήμος Αθήνας: Λαγός της κυβερνητικής πολιτικής και των επιλογών της Ε.Ε. για την εμπορευματοποίηση της υγείας

0

To κείμενο αυτό του Π. Κεφαλληνού δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 19/7/2009.
Είναι αρκετά αποκαλυπτικό για το ρόλο των δήμων και σε άλλα ζητήματα, εκτός του περιβάλλοντος, ζητήματα που αφορούν κατακτήσεις των εργαζόμενων όπως είναι η δωρεάν υγεία, παιδεία αλλά και στο τομέα των εργασιακών σχέσεων που το κεφάλαιο στα πλαίσια της συνολικότερης επίθεσής του αναθέτωντας "νέους" ρόλους στους δήμους τις αφαιρεί (στα πλαίσια της "αποκέντρωσης" προφανώς!). Ιδιαίτερα για το δήμο Αθήνας πρέπει να πούμε ότι πράγματι έχει αποτελέσει την "πρωτοπορία" σε όλα τα παραπάνω.

Ο Δήμαρχος της Αθήνας Ν. Κακλαμάνης, έφερε κατακαλόκαιρο στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπου ψήφισε μαζί με τη «μισή» παράταξη του (ΠΑΣΟΚ), πρόταση για σύσταση Δημοτικής επιχείρησης ΥΓΕΙΑΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, με στόχο την ιδιωτικοποίηση των παροχών υγείας και μάλιστα του πυρήνα τους, την πρωτοβάθμια υγεία.

Η παραπάνω εξέλιξη αποτελεί ΤΟΜΗ στους σχεδιασμούς Ε.Ε. και κυβέρνησης για το πέρασμα της πρωτοβάθμιας υγείας στο Τοπικό Κράτος(ΟΤΑ) μέσω Δημοτικών Επιχειρήσεων και από εκεί με ΣΔΙΤ και προγραμματικές συμβάσεις στους μεγαλοκαπιταλιστές που εμπορεύονται την υγεία.

Στους σκοπούς της νέας Επιχείρησης, όπως αναφέρεται είναι ο σχεδιασμός και η εφαρμογή πολιτικών, η ανάληψη δράσεων… καθώς και η παροχή υπηρεσιών κάθε είδους που αφορούν σε θέματα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, δημόσιας υγείας, καταπολέμησης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών, παροχής ολοκληρωμένων πρωτοβάθμιων προληπτικών, διαγνωστικών θεραπευτικών και αποκαταστασιακών υπηρεσιών, η παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας,.. ακόμα και σχολικής υγείας!!!

Με λίγα λόγια, η νέα Δημοτική Επιχείρηση, αναλαμβάνει όλο τον τομέα άσκησης της πρωτοβάθμιας υγείας, αξιοποιώντας την μέχρι σήμερα υποτυπώδη υποδομή- εμπειρία και προσωπικό!!! των αντίστοιχων Δημοτικών Υπηρεσιών( ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ).

Και για να μην υπάρχουν απορίες και ερωτηματικά, το σχέδιο που ψηφίστηκε, αναφέρει παρακάτω: «..εφόσον δραστηριότητες της επιχείρησης συνδέονται με την παροχή υπηρεσιών, είναι δυνατή, με απόφαση του Δ.Σ. της επιχείρησης, η είσπραξη εύλογης αποζημίωσης από τους αποδέκτες αυτών για κάλυψη μέρους του κόστους των προσφερόμενων υπηρεσιών»

Είναι βέβαιο ότι η σύσταση της Δημοτικής Επιχείρησης θα συντείνει στον πολυκερματισμό και την διάχυση των φορέων άσκησης της υγείας, αλλά και θα συμβάλλει στη συνέχιση της υποχρηματοδότησης από τη μεριά του κράτους, μεταφέροντας το κόστος των παροχών στους αποδέκτες (εργαζόμενους ασφαλισμένους και ανασφάλιστους).

Επιδιώκεται λοιπόν, από τη μια να απαλλαγεί το κράτος από το οικονομικό κόστος των υπηρεσιών που προσφέρονται μέσω των σημερινών υποδομών του και από την άλλη να παίξει ο Δήμος Αθήνας τον πολιορκητικό κριό περάσματος της πρωτοβάθμιας υγείας σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου( Δημοτικές Επιχειρήσεις).

Ένα σοβαρό ζήτημα, αποτελεί η τύχη του υπηρετούντος προσωπικού στις υπηρεσίες που ασκούν μέχρι σήμερα τις εκχωρούμενες αρμοδιότητες στην νεοϊδρυόμενη επιχείρηση.

Στο πολυσέλιδο κείμενο που κατατέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο, δεν υπάρχει καμία αναφορά, πόσο μάλλον δέσμευση, για το μέλλον του ήδη υπηρετούντος προσωπικού.

Περισσεύει όμως η αναφορά για το νέο προσωπικό (που βέβαια θα κυριαρχούν οι μορφές μαύρης εργασίας).

Δυστυχώς εδώ, έπαιξαν πολύ άσχημο ρόλο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των σωματείων που δρουν στο χώρο των Δημοτικών Ιατρείων, ο μεν ΣΕΔΑ ανέλαβε να διαβεβαιώνει και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και ότι είναι υπέρ της άσκησης των παροχών υγείας από τους Δήμους, ο δε ΣΙΔΑ (σύλλογος των Ιατρών του Δήμου), απουσίασε από τη συνεδρίαση παρά το ψήφισμα της συνέλευσης των μελών του.

Θέλουμε εδώ να τονίσουμε ότι τίποτα και για κανέναν εργαζόμενο δεν είναι εξασφαλισμένο, ούτε σήμερα ούτε μελλοντικά. Κανείς δεν απάντησε στο τι θα κάνουν οι εργαζόμενοι του Δήμου , όταν οι αρμοδιότητες των υπηρεσιών που ασκούν μεταφέρονται συνολικά στην Επιχείρηση. Η μόνη δυνατότητα που υφίσταται είναι η 2+2 χρόνια απόσπαση στην Δημοτική Επιχείρηση.

Για μας, δεν έχει λήξει τίποτα, όλα είναι ανοιχτά , αρκεί οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους στο Δήμο, να βγουν από τη χειμερία νάρκη, γιατί ο Δήμος της Αθήνας όπως και σε άλλα θέματα, βγαίνει σαν …λαγός μπροστά για να ανοίξει δρόμους στην υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής και των κομμάτων του αντιδραστικού συνασπισμού εξουσίας.

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η «παρουσία»-απουσία της ηγεσίας της ΠΟΕ -ΟΤΑ(μόνος εκπρόσωπος, ο Γραμματέας, που απλά διάβασε την απόφαση της Ε.Ε.).

Μεγάλο ερωτηματικό και η παντελής απουσία των συνδικαλιστών των ΠΑΣΚ- ΠΑΜΕ και ΑΣΚ (ακόμα και των εκλεγμένων στο Δ.Σ. της ΠΟΕ-ΟΤΑ από το Δήμο Αθήνας ,αλλά και όσων είναι εκλεγμένοι στο Δ.Σ. του ΣΕΔΑ, μια συνολική απαξίωση για ένα τέτοιο σοβαρό θέμα που αφορά το σύνολο του κλάδου.. και όλων των εργαζόμενων,

«Ενεργά» παρών.. ο εκπρόσωπος της ΔΑΚΕ σε ΠΟΕ-ΟΤΑ και Δήμο , όπου με την τοποθέτηση του ενίσχυσε τις απόψεις και τις θέσεις της εργοδοσίας,

Εμείς, ως Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις, δώσαμε το παρόν, καταγγείλαμε και με ανακοίνωση το σχέδιο της Δημοτικής Αρχής, απαιτώντας την ανάκληση αυτής της απόφασης, την κατοχύρωση της μόνιμης σταθερής δουλειάς των εργαζόμενων, χωρίς την αλλαγή του εργασιακού τους καθεστώτος, τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων, την κατοχύρωση της Δημόσιας-δωρεάν Υγείας για όλους.

Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει προ πολλού, κύρια με την ριζική αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, τις χιλιάδες προσλήψεις μαύρης εργασίας( μόνο στο Δήμο Αθήνας υπηρετούν περί τους 3000 με ΤΕΒΕ- stage, ανασφάλιστοι των 400-500 ευρώ), εν αναμονή της νέας φουρνιάς των 20.000 νέων ομήρων μέσω ΟΑΕΔ, με τις απολύσεις σε μια σειρά Δήμους(ΜΑΡΟΥΣΙ-ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ κ.λ.π), τις εκχωρήσεις αρμοδιοτήτων, αλλά και την προετοιμασία τους να αναλάβουν από το κεντρικό κράτος τομείς, που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους, όπως ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΠΡΟΝΟΙΑ , μέσω των νέων μορφωμάτων των Δημοτικών «Κοινωφελών» Επιχειρήσεων.

Παναγιώτης Κεφαλληνός

γραμματέας της Ένωσης Δ.Υ. Τεχνικών Υπηρεσιών Δ .Αθήνας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στο Θοδωρή Ηλιόπουλο

0

Σήμερα, Δευτέρα 20 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε Παράσταση Διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για την υπόθεση του απεργού πείνας και επι 7μήνες προφυλακισθέντα για τα επεισοδια του Δεκέμβρη, Θοδωρη Ηλιόπουλο.

Στη Παράσταση Διαμαρτυρίας έδωσαν το παρόν αντιπρόσωποι Α’βάθμιων Σωματείων, η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στο Θοδωρή Ηλιόπουλο, η Ανοιχτή Συνέλευση Χαλκίδας για τον Θοδωρή Ηλιόπουλο, η επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, η Επιτροπή Δικαιωμάτων Νεολαίας ΣΥΝ, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση και αλληλέγγυοι/υες.

Επιτροπή από τους συγκεντρωμένους, αποτελούμενη από τους αντιπροσώπους της Ο.Ι.Ε.Λ.Ε., του σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, του Δ.Σ. Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, της Επιτροπής δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, της Επιτροπής Δικαιωμάτων Νεολαίας ΣΥΝ και της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στο Θοδωρή Ηλιόπουλο, συναντήθηκε με τον Διευθυντή Γραφείου του Υπουργού, κο Αντώνη Σουρβίνο.

Η Επιτροπή έπειτα από την περιγραφή της υπόθεσης και παραθέτοντας τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την προφυλάκιση του ως άδικη και προκλητική τόνισε:

- τις προεκτάσεις της υπόθεσης σε σχέση με το κίνημα του Δεκέμβρη

- το ύφος του βουλεύματος που αποφασίζει την κράτηση του Ηλιόπουλου ακόμη 6 μήνες στη φυλακή και τα αντιφατικά στοιχεία που προκύπτουν σύμφωνα με την αρχική δικογραφία.

- την αντίφαση της επίμονης κράτησης του Θ. Ηλιόπουλου μέσα στο κλίμα γενικευμένης αμφισβήτησης του Συστήματος Δικαιοσύνης.

- το εύρος αλληλεγγύης στο πρόσωπο του Θ. Ηλιόπουλο και την μαζικότητα των κινητοποιήσεων που θα ακολουθήσουν

- την απόφαση του Ηλιόπουλου να προβεί σε απεργία πείνας ως έσχατη λύση

Παρέδωσε φάκελο με 2000 υπογραφες, 8 ψηφίσματα από σωματεία και ερώτηση στη Βουλή από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα την προκλητική προφυλάκιση του Θ. Ηλιόπουλου

Στις επόμενες 3 ημέρες ο Διευθυντής κος Σουρβίνος δεσμεύτηκε ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης θα:

- απαντήσει για ποιο λόγο κρατείται ο Θοδωρής Ηλιόπουλος εφόσον το βούλευμα δεν ειναι επαρκές για την αιτιολόγηση της κράτησης του

- πάρει θέση απέναντι στον απεργό πείνας Θ. Ηλιόπουλο αλλα και απέναντι στην κοινή γνώμη πείθοντας για την αμεροληψία και την δίκαιη κατανομή Δικαιοσύνης, όπως προστάζει το Σύνταγμα

20-07-09

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι νέες υπηρεσίες καθαριότητας επιβάλουν νέους ΧΥΤΑ!

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για πόσο ακόμη;

0

Ακόμη 90 εκατομμύρια εξαθλιωμένοι προβλέπει ο ΟΗΕ να προστεθούν στα δισεκατομμύρια των πεινασμένων μέχρι τέλους του χρόνου. Η κρίση επελαύνει με τρομακτικούς ρυθμούς, καταστρέφοντας λαούς και χώρες, με απροσδιόριστο το τέλος της ακόμη και από αυτούς που άρχισαν να παπαγαλίζουν για σημάδια ανάκαμψης στην οικονομία. Οι διακυμάνσεις των δεικτών για άλλη μια φορά εκτοπίζουν στα τάρταρα τα δισεκατομμύρια των ανέργων, των απολυμένων αλλά και των κομματιών της εργατικής τάξης που απλά επιβιώνουν για να αντεπεξέλθουν στο ένστικτο της ζωής.

Δείκτες που συγχρόνως καταγράφουν τον ανηλεή ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών για να κυριαρχήσουν στις αγορές όπως πλέον θα 'χουν διαμορφωθεί μετά την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας αλλά και τη σκληρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου που επιδιώκουν το γονάτισμα ανταγωνιστών αλλά και ακόρεστη αύξηση της κερδοφορίας τους, αδιαφορώντας αν αυτό σημαίνει πέταγμα στους δρόμους χιλιάδων εργαζόμενων. Μετρήσεις που στην πραγματικότητα μεταφράζουν σε στήλες την ταχύτητα απώλειας όσων κατακτήσεων έχουν απομείνει στην εργατική τάξη.

Αυτά για όσους βλέπουν την κρίση, γιατί είναι κι αυτοί που απλά τη θεωρούν… κόλπο για να βγουν κάποιοι κερδισμένοι ή απλά άλλον έναν κύκλο… καθόδου στις απαραίτητες κρίσεις για την επέκταση της αδιαμφισβήτητης εξουσίας του κεφαλαίου.

Την ίδια ώρα οι αστικές τάξεις, πίσω από καθοδηγημένες έρευνες και μετρήσεις, επαίρονται για το πώς κατάφεραν να μειώσουν τις συνέπειες της κρίσης και διαγκωνίζονται οι πολιτικοί τους εκφραστές για τα μέτρα… εκσυγχρονισμού που θα ελαστικοποιήσουν την εργασία και θα «απελευθερώσουν» την αγορά. Συναγωνίζονται ποιος θα υλοποιήσει καλύτερα τις εντολές των ιμπεριαλιστών και ποιος θα αφαιρέσει πρώτος όσα δικαιώματα έχουν απομείνει στους εργαζόμενους. Η υιοθέτηση του 4μερου, του μόνιμου «παγώματος» -στην πραγματικότητα μείωση- των μισθών, η γενίκευση των stage και της ευκαιριακής απασχόλησης, η κατάργηση επιδομάτων, βαρέων και ανθυγιεινών, της σταθερής εργασίας και της ασφάλισης προτείνονται ως μέτρα… εξυγίανσης και διεξόδου από την κρίση, στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην απόγνωση και την ανεργία, που όμως οι δείκτες τους δείχνουν ότι μειώθηκε κιόλας!

Κι όμως, αυτοί οι αριθμοί εκφράζουν ανθρώπους, εργαζόμενους, λαούς, χώρες. Που κάθε μέρα γυρνάνε πολλά βήματα πίσω από τη θέση στην οποία βρίσκονταν πριν ξεσπάσει η πρόσφατη κρίση. Απ όταν η οπισθοχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος έδωσε το πράσινο φως στην επέλαση των πλέον αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Πρόκειται για τεράστιο δυναμικό από τον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας που βρίσκεται σε απόγνωση. Που αναζητεί τρόπους αντίδρασης, που τον κυριεύει ο θυμός και δίνει με την πρώτη ευκαιρία ξεσπάσματα, όπως το Δεκέμβρη, αδυνατώντας να πολιτικοποιήσει περαιτέρω την αντίδρασή του, να διαμορφώσει τα αιτήματά του, να συνειδητοποιήσει τον πολιτικό του ρόλο στην κοινωνία.

Γιατί απέναντί του δεν βρίσκονται μόνον οι δυνάμεις του συστήματος, ο κόσμος της εκμετάλλευσης και του σφετερισμού του ιδρώτα του. Βρίσκονται και οι… εκπρόσωποί του. Οι συνδικαλιστές «του» που διαπραγματεύονται αν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένα τα επαγγέλματα και ειδικότητες που ανήκουν στα βαρέα και αν η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση θα γενικεύσουν το μέτρο του 4μερου, που όμως ήδη εφαρμόζεται! Ολος αυτός ο εσμός των επαγγελματιών συνδικαλιστών φροντίζει να χρυσώνει τα μέτρα πισωγυρίσματος των εργαζόμενων ως συμβολή στον «κοινωνικό διάλογο» και την ανάπτυξη της «εθνικής» οικονομίας.

Γιατί κοντά του δεν βρίσκεται κανένα κόμμα ή οργάνωση της Αριστεράς που να μπορεί να τον εκφράσει. Γιατί τόσο η επίσημη όσο και η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά προσπαθεί να ανασυγκρότησει τα συντρίμμια της μετά την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση και ομφαλοσκοπεί στη σωτηρία του μικρομάγαζου, πάντα μέσα από τις επερχόμενες πρόωρες εκλογές. Γιατί έμαθε να παρεμβαίνει μόνο μέσα από εκλογικές διαδικασίες και όταν στραπατσάρονται οι εκλογικοί τους βοναπαρτισμοί εξαφανίζονται από προσώπου γης μέχρι να βρουν το νέο… ανατρεπτικό περιεχόμενο για τις επόμενες εκλογές. Θα τσακίσουν το δικομματισμό ή θα αντεπιτεθούν ή θα ανατρέψουν την κυβέρνηση Καραμανλή, λίγη σημασία έχει για τον εργαζόμενο. Αλλού βρίσκεται η καθημερινότητά του. Οι απογειωμένες αναζητήσεις του πιο… βαθιού προγράμματος, των «κομμουνιστικών» δομών που πρέπει να κτίσει παράλληλα με τις καπιταλιστικές μιας και ο καπιταλισμός τρίζει, έστω και χωρίς συγκροτημένο το αντίπαλο δέος, ή του κόλπου που θα μας φέρει μπροστά ή ακόμη και με βουλευτή ουδόλως τον ακουμπά.

Σήμερα που τα αντεργατικά μέτρα συναγωνίζονται σε ταχύτητα το φως και η επιβίωση γίνεται αυτοσκοπός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, ο αγρότης, ο μετανάστης αναζητούν τρόπους αντίστασης. Διεκδικούν μια νίκη στα άμεσα αιτήματά τους. Απαιτούν να εκφραστεί η αλληλεγγύη σε όσους απεργούν, διεκδικούν ασύντακτα, δοκιμάζονται. Δυσπιστούν απέναντι σε μια Αριστερά που στήνει «σχήματα εργατικά», αλλά δεν είναι γειωμένη στην εργατική τάξη, δεν την κινητοποιεί, αλλά απλά της υφαρπάζει την υπογραφή κάποιων σωματείων που δεν εκφράζουν παρά κάποια συνδικαλιστικά στελέχη.

Αν λοιπόν μπροστά σ’ αυτή τη συνοπτική εικόνα σταθεί μια πραγματική Αριστερά, θα πρέπει αν μη τι άλλο να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα αλλά και τα οράματα αυτού του κόσμου της εργασίας. Να πάρει πρωτοβουλίες όχι σφραγίδων αλλά κινητοποίησης των ίδιων των μαζών. Τα κόλπα σώθηκαν. Οφείλουμε να ανοίξουμε -όλες οι δυνάμεις που πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι θα πρέπει να αντισταθεί ο εργατόκοσμος στην επιστροφή του στο μεσαίωνα- το κυρίαρχο και επείγον ζήτημα της επαναθεμελίωσης της Αριστεράς της ανατροπής. Μακριά από ιδεαλισμούς και ενωτικά κόλπα σούπας που προσφέρουν στέγη με αντίτιμο κάποιες ψήφους, να αναζητήσουμε δεσμούς με τους εργαζόμενους, γείωση με την πολιτική πραγματικότητα, συμβολή στον επαναπροσδιορισμό του πολιτικού ρόλου της εργατικής τάξης ως τάξης ανατρεπτικής και απελευθερωτικής της κοινωνίας όλης, επανεξέταση των αποτυχιών και της ήττας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να συμβάλουμε με τη συνδιάσκεψή μας, που δεν άνοιξε απλά τη συζήτηση στο εσωτερικό ενός οργανισμού που δρα και σκέφτεται, αλλά προσπαθεί να ανταποκριθεί σε κάτι που το επιβάλλει πλέον καθαρά και ξάστερα σε όλες τις δυνάμεις που αναφέρονται στους εργαζόμενους κάθε παρέμβαση, κάθε πρωτοβουλία, κάθε πολιτικό πρόταγμα που θα θελήσουν να προβάλουν. Δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία 623, 11/7/09

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να αφεθεί ελεύθερος ο Θοδωρής Ηλιόπουλος!

0

Αντιγραφή από katalipsiesiea.blogspot.com Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος συνελήφθη στις 18 Δεκεμβρίου κοντά στη Νομική σε μία από τις “τυφλές” επιχειρήσεις των Ματατζήδων, τις γνωστές δηλαδή εφόδους, κατά τις οποίες χωρίς κανένα απολύτως κριτήριο συλλαμβάνεται και ξυλοκοπείται ό,τι κινείται στην περίμετρό των αστυνομικών. Με μοναδικό στοιχείο τη μαρτυρία δύο ανδρών των ΜΑΤ -τις συνήθεις δηλαδή τυποποιημένες μαρτυρίες, που επαναλαμβάνουν συχνά αυτολεξεί τις εις βάρος των συλληφθέντων αιτιάσεις- βρίσκεται προφυλακισμένος από τις 22 Δεκεμβρίου, ενώ μόλις την προηγούμενη βδομάδα το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε τη συνέχιση της προφυλάκισής του για ένα ακόμη εξάμηνο, παρά το γεγονός πως όλοι οι κρατούμενοι της εξέγερσης με ίδιες ή παρόμοιες κατηγορίες έχουν αποφυλακιστεί.

Το βούλευμα, με το οποίο παρατείνεται η προφυλάκιση του Ηλιόπουλου “βγάζει μάτι” λόγω των αντιφάσεων, οι οποίες έχουν παρακαμφθεί μόνο και μόνο για να παραμείνει στη φυλακή. Χαρακτηριστικό είναι πως, παρότι δεν περιλαμβάνεται στη δικογραφία ούτε κάποιο μαντήλι ή τσάντα, ενώ ακόμη και αυτοί οι κατασκευασμένοι ισχυρισμοί των Ματατζήδων αναφέρουν πως ο Ηλιόπουλος δεν είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, εν τούτοις το κείμενο του βουλεύματος τον χαρακτηρίζει “κουκουλοφόρο”, που έσπαγε και έκαιγε!! (επι λέξει αναφέρει πως “πρωτοστατούσε φορώντας κουκούλα στα επεισόδια με τις αστυνομικές δυνάμεις”....)

Το απάγαυσμα, ωστόσο, της εμπάθειας και εκδικητικότητας είναι ότι τον χαρακτηρίζει εχθρό της δημοκρατίας και τονίζει ως επιβαρυντικό στοιχείο ότι συνεχίζει να αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή του στα γεγονότα εκείνης της μέρας, θεωρώντας αυτή τη στάση του ως άρνηση μεταμέλειας ! Ακόμη, δηλαδή και το αυτονόητο αξίωμα του αστικού δικαιικού συστήματος, το τεκμήριο της αθωότητας, αίρεται και μεταφράζεται με αυταρχικό και αυθαίρετο τρόπο ως “άρνηση μεταμέλειας”!! ¨Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο βούλευμα: "Επειδή η αντικοινωνική συμπεριφορά του κατηγορούμενου και των ομοίων του τραυμάτισε τη δημοκρατία και έπληξε επί μακρόν την ασφάλεια των πολιτών. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν έχει μετανοήσει, ισχυριζόμενος ότι δήθεν ήταν περαστικός από τον τόπο των επεισοδίων. Επειδή δεν μεταβλήθησαν οι λόγοι που επέβαλαν την προσωρινή του κράτηση, θα πρέπει να εξακολουθήσει η προσωρινή του κράτηση για ένα εισέτι εξάμηνο".....

Μετά την απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου, ο Θοδωρής Ηλιόπουλος ξεκίνησε από τις 10 Ιουλίου απεργία πείνας. Σε επιστολή του μέσα από τη φυλακή, αναφέρει πως «Απέναντι στο μίσος αυτό που εκφράζεται σε βάρος μου, απέναντι στην άδικη «ποινή» που εκτίω έτσι κι αλλιώς ως προφυλακισμένος, απέναντι στην επίμονη άρνηση των δικαστών και των εισαγγελέων να δουν τα πραγματικά στοιχεία και την αλήθεια της υπόθεσης , απέναντι στην προφανή και πρωτοφανή διάκριση που γίνεται σε βάρος μου, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνον το ίδιο μου το σώμα. Κατεβαίνω σε απεργία πείνας. Είναι το μόνο μέσο που μου έμεινε σαν κρατούμενος για να φωνάξω την αλήθεια και να καταγγείλω την τεράστια αδικία.»

Σε ένδειξη αλληλεγγύης ήδη κρατούμενοι από την Α' πτέρυγα Κορυδαλλού έχουν ξεκινήσει από τη Δευτέρα αποχή συσσιτίου και, σε μια περίπτωση, απεργία πείνας.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Θοδωρή Ηλιόπουλο καλεί τη Δευτέρα 20 Ιουλίου σε παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (Μεσογείων 96) στις 9πμ, απαιτώντας την άμεση αποφυλάκισή του, ενώ την Τρίτη στις 6μμ στα Προπύλαια διοργανώνει πορεία προς τη Βουλή.

Άμεση απελευθέρωση του Θοδωρή Ηλιόπουλου

Αλληλεγγύη σε όλους τους διωκόμενους της εξέγερσης του Δεκέμβρη

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ