Ας σταχυολογήσουμε το πολιτικό περιεχόμενο με το οποίο περιβάλλεται αυτό το αίτημα από διάφορες πλευρές:
«Ο φράχτης δυναμώνει το ρατσισμό και στέκει εμπόδιο στη φιλία των λαών, Ελλήνων-Τούρκων-Κούρδων» (ΚΕΕΡΦΑ).
«Είναι σύμβολο αποκλεισμού και δαιμονοποίησης του ξένου», «μέσο προστασίας της ευρωπαϊκής και εθνικής ασφάλειας» (Πανελλαδικό Συντονιστικό ενάντια στον Φράχτη).
«Οδηγεί στη διαμόρφωση μιας κεντρικής αφήγησης και του υποκειμένου που περικλείεται στα σύνορα σε μια εθνοκεντρική βάση», «δαιμονοποιεί την ετερότητα και ενισχύει το ιδεολόγημα της εθνικής ασφάλειας και της φυλετικής καθαρότητας», «στο φράχτη συγκρούονται δυο κόσμοι: αυτός της εκμετάλλευσης, του σκοταδισμού, της ανθρωποφαγίας και μισαλλοδοξίας με αυτόν της έμπρακτης διεθνιστικής αλληλεγγύης» (Πρωτοβουλία ενάντια στον Φράχτη Κομοτηνής).
Παράλληλα, όλοι τους εντάσσουν το γκρέμισμα του φράχτη στο γενικότερο αίτημα των «ανοιχτών συνόρων».
Φυσικά στα σχετικά κείμενα και τις ανακοινώσεις των παραπάνω (και άλλων ανάλογων) πολιτικών συλλογικοτήτων που κινητοποιούνται «γύρω από τον φράχτη», υπάρχουν και άλλες αναφορές: στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την ΕΕ και την κυβέρνηση. Μόνο όμως σαν «πασπαρτού», για να αναδειχτεί τελικά το βασικό πολιτικό περιεχόμενο που γι' αυτούς συνοψίζει ο φράχτης και για τον οποίο πρέπει να παλέψουμε να γκρεμιστεί. Τα σύνορα, που μέρος τους αποτελεί ο φράχτης. Αυτά που οδηγούν στην ενίσχυση του ρατσισμού, τη δαιμονοποίηση της ετερότητας, την περιχαράκωση του έθνους-κράτους. Εκεί λοιπόν στον φράχτη συγκρούεται ο κόσμος του φωτός με τον κόσμο του σκότους. Μάλιστα!
Και στη Συρία, όπου πέφτουν οι βόμβες των ιμπεριαλιστών και των συνοδοιπόρων τους, όπου κομματιάζονται γέροι και παιδιά και καταστρέφονται πόλεις και χωριά, εκεί όπου έχουν συμπυκνωθεί οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί των μακελάρηδων της γης, εκεί άραγε ποιοι κόσμοι συγκρούονται; Μάλλον φαίνεται ότι είναι αρκετά πεζό και «λίγο» αυτό το ερώτημα, για να συγκριθεί με την «αφήγηση» η οποία μέσω του φράχτη «διαμορφώνεται σε εθνοκεντρική βάση»!
Ανοιχτά σύνορα λοιπόν. Είναι προφανές ότι αυτό το αίτημα υποδηλώνει κάτι παραπάνω από την απαίτηση για την απρόσκοπτη και ασφαλή είσοδο των μεταναστών στη χώρα μας, γιατί αλλιώς θα έμπαινε ακριβώς και μόνον έτσι. Άλλωστε, για τους περισσότερους –πλην Λακεδαιμονίων- το έθνος-κράτος είναι ξεπερασμένη υπόθεση, η παγκοσμιοποίηση και οι ολοκληρώσεις είναι το νέο, το σύγχρονο, το αντικειμενικό (όσο κι αν η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο). Ή, τέλος πάντων, τι διεθνιστές είμαστε αν δεν ρίξουμε τώρα (όλα τώρα πρέπει να γίνουν) τα σύνορα. Άλλωστε, «το συμβολικό» είναι αυτό που έχει σημασία, η ουσία (καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός και η πάλη για την ανατροπή του) μπορεί να περιμένει.
Δεν θέλουμε να προβοκάρουμε τους υποστηρικτές αυτού του αιτήματος, όμως πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι αυτό ακριβώς επιδιώκουν και οι ιμπεριαλιστές, μόνο που το επιδιώκουν ο καθένας για τις υπόλοιπες χώρες και όχι για τη δικιά του. Και παράλληλα να τονίσουμε ότι η χώρα μας «έχει ανοιχτά τα σύνορά της». Για τους ιμπεριαλιστές και τους στρατούς τους, που αλωνίζουν στο έδαφος, τον αέρα και τη θάλασσά της. Για τις μυστικές τους υπηρεσίες και τους πολύμορφους πράκτορές τους. Για τα κεφάλαια και τις πολυεθνικές τους, που ληστεύουν τον πλούτο της χώρας, κυριαρχούν στην εσωτερική αγορά, εκμεταλλεύονται το εργατικό της δυναμικό, κερδοσκοπούν ασύστολα. Όσο για τους ανθρώπους (μετανάστες αλλά και ντόπιους), τα σύνορα είναι τόσο ανοιχτά ή κλειστά όσο το επιθυμούν και το ορίζουν πάλι οι ιμπεριαλιστές δυνάστες.
Αυτό που τελικά γίνεται με τέτοιου είδους προσεγγίσεις είναι να απογειώνεται και να αποσυνδέεται ένα σωστό αίτημα (να γκρεμιστεί ο φράχτης) από το πρόβλημα το οποίο υποτίθεται ότι έρχονται να απαντήσουν, δηλαδή την προσφυγιά, τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων, την εξαθλίωσή τους, την εκμετάλλευση από τους δουλέμπορους, τους πνιγμούς στα νερά του Αιγαίου.
Θα λέγαμε ότι «στρίβουν διά του αρραβώνα» από το να έρθουν αντιμέτωποι με την ουσία του προσφυγικού ζητήματος και να θέσουν τα ανάλογα καθήκοντα στους εαυτούς τους και στο κίνημα. Δηλαδή, να θέσουν την αναγκαιότητα του μετώπου πάλης των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του, που είναι οι γενεσιουργές αιτίες του προσφυγικού δράματος.
Βεβαίως αυτό το καθήκον –όταν τεθεί- οδηγεί σε σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, δεν ανοίγει δρόμους συνδιαλλαγής με τον ΣΥΡΙΖΑ (του οποίου η νεολαία και το τμήμα δικαιωμάτων συνεχίζει να καλεί σε κινητοποιήσεις ενάντια στον φράχτη) και δεν επιτρέπει την περιδίνηση σε διάφορες ιδεοληψίες που κυριαρχούν στο χώρο της λεγόμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς και της αναρχοαυτονομίας και εγκλωβίζουν τελικά τους εμπνευστές τους στην αποδοχή της παντοκρατορίας του συστήματος.
Δεν αρνούμαστε ότι ο φράχτης συμβολίζει ή ενισχύει στον α' ή β' βαθμό το ρατσισμό, την ξενοφοβία, το ιδεολόγημα της εθνικής ασφάλειας κ.λπ. Όμως έχει μεγάλη σημασία πού (και πότε) κεντράρει η κάθε πολιτική δύναμη.
Για εμάς είναι καθαρό. Οι εκατόμβες των νεκρών στη Συρία, η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή και ο διαμελισμός αυτού του κράτους, τα καραβάνια των προσφύγων, οι πνιγμοί στα νερά του Αιγαίου, οι δουλέμποροι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ουρές των εξαθλιωμένων στη Ειδομένη και όλα όσα μας οργίζουν και μας συγκινούν γύρω από το προσφυγικό ζήτημα δεν μπορούν να απαντηθούν έξω από την αντιιμπεριαλιστική πάλη. Και αυτό δεν είναι μια γενικολογία ή αποφυγή αντιμετώπισης συγκεκριμένων και άμεσων προβλημάτων. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι η πιο ουσιαστική και έμπρακτη αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες. Δίνει στην αλληλεγγύη μάχιμα και διεκδικητικά χαρακτηριστικά. Ενώνει το λαό μας με τους λαούς της Μ. Ανατολής ενάντια στους κοινούς εχθρούς και τους τεράστιους κινδύνους του πολέμου και της καταστροφής που αυτοί απεργάζονται για όλους μας. Συνδέει αυτή την πάλη με την πάλη ενάντια στην εξαθλίωση και την καταβαράθρωση της ζωής μας, που μέσω των μνημονίων μάς επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ-ΗΠΑ (αυτοί δηλαδή που ανάβουν και επεκτείνουν τη φωτιά του πολέμου στην περιοχή). Αναδεικνύει και αντιπαλεύει την αντιδραστική πολιτική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ που εντάσσουν το «χειρισμό» των προσφύγων στους ανταγωνισμούς τους με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ισορροπίες εντός ΕΕ και τη μεταβολή του ταξικού συσχετισμού σε βάρος των εργαζομένων και των λαών των χωρών τους. Θέτει στο στόχαστρο την κυβέρνηση και την πολιτική της, που αποδέχεται και ενισχύει τη μετατροπή της χώρας μας σε πλατφόρμα εξόρμησης των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της περιοχής και υλοποιεί κατά γράμμα τις εντολές των ισχυρών της ΕΕ.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να τεθεί και να πάρει σωστό περιεχόμενο και το αίτημα για γκρέμισμα του φράχτη. Μπορεί να αποτελέσει αιχμή για να αναδειχθεί το ουσιαστικό ζήτημα στο οποίο άμεσα παραπέμπει. Αυτό που κινητοποίησε τις εκατοντάδες διαδηλωτών στη Μυτιλήνη, δηλαδή να σταματήσουν οι πνιγμοί και να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη και ασφαλής δίοδος των προσφύγων και μεταναστών από τα σύνορα της χώρας μας (και φυσικά και των άλλων χωρών). Μπορεί μέσα απ’ αυτό να αναδειχθεί η αντιμεταναστευτική και δολοφονική πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, πολιτική ελέγχου και ανάσχεσης των μεταναστευτικών κυμάτων, που είναι υπαίτια και για τους πνιγμούς στο Αιγαίο, αλλά και για τη διεύρυνση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Μπορεί επίσης να απαντήσει στις ανησυχίες, αλλά και τον αποπροσανατολισμό των κατοίκων της περιοχής του Έβρου, που δέχονται το ξενοφοβικό δηλητήριο που σπέρνουν οι υποτακτικοί του συστήματος.
Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι και πολύ δύσκολος ο μετασχηματισμός των πιο «ντούρων» διεθνιστικών και αντιρατσιστικών φορέων σε γνήσιες ΜΚΟ, που θα προτίθενται να αναλάβουν τις υποδομές και τη διαχείριση των «μικρών ανοιγμάτων» στον φράκτη, όπως πρότεινε εκπρόσωπος του Πανελλαδικού Συντονιστικού σε συνέντευξή του στην ΕΤ1!!
Σ.Χ.
Προλεταριακή Σημαία
