Νέοι όροι ελέγχου των ΜΜΕ και εργαζόμενοι

0

Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι -με μια έννοια- το πεδίο των ΜΜΕ ήταν από τα προνομιακά για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήδη από την πρώτη θητεία της. Λίγο οι εξαγγελίες για την επαναφορά της ΕΡΤ, που τελικά κατέληξαν σε μια μετονομασμένη ΝΕΡΙΤ, λίγο τα σόου, που έδιναν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος κάθε φορά που βρίσκονταν σε πάνελ με γνωστούς και μη εξαιρετέους, καθώς και μισητούς από όλο τον ντουνιά δημοσιογράφους, λίγο οι αδιάκοπες κορόνες για την «πάταξη της διαπλοκής και της ασυδοσίας των καναλαρχών», δημιουργούσαν την εντύπωση σε πλατύ κόσμο, πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοικτό μέτωπο με ό,τι εμφανιζόταν ως μιντιακό κατεστημένο.
Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας το γεγονός, ότι τα συστημικά ΜΜΕ, τόσο ξεχωριστά παρμένο το καθένα, όσο και συνολικά ως ιδεολογικός μηχανισμός, διαδραματίζουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, χειραγωγώντας αδιαλείπτως λαϊκές συνειδήσεις, πάντα τελώντας σε διατεταγμένη υπηρεσία ξένων και ντόπιων κέντρων. Άλλο τόσο είναι σίγουρο, πως πολλά επίσημα κανάλια είναι βουτηγμένα στα χρέη και τα σκάνδαλα, λαθροβιώντας εδώ και δεκαετίες, λόγω της ύπαρξης ενός συμβιβασμού μερίδων της άρχουσας τάξης, που βρίσκονται πίσω από αυτά, με τις εκάστοτε κυβερνήσεις.
Αξιοποιώντας τα παραπάνω, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρουσιάστηκε εξαρχής σαν εκείνη, που θα έθετε ένα τέρμα σε όλα αυτά, αρχής γενομένης από το νομοσχέδιο για τις άδειες των καναλιών και τις τηλεοπτικές συχνότητες, προσπαθώντας παράλληλα να δείξει ένα πρόσωπο σύγκρουσης με τα κατεστημένα που λυμαίνονται τη χώρα ως τώρα. Αρκεί βέβαια να τις το επιτρέπουν οι "θεσμοί" που θέτουν τα όρια για κάθε είδους κίνησή της.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι άλλο. Όπως κάθε συνεπής διαχειριστής του αστικού συστήματος, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται, πως σημαντικός όρος για την παραμονή του στα πράγματα είναι η δυνατότητά του να ασκεί έναν στοιχειώδη έλεγχο στους «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», αναπτύσσοντας σχέσεις με όποιους κρίνει αναγκαίο, αλλά και αφήνοντας περιθώρια, ταυτόχρονα, για την ανάδειξη νέων παικτών.
Μέσω των κινήσεών του σε αυτό το πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει, λοιπόν, να δηλώσει «παρών» στις υποθέσεις σημαντικών τμημάτων της αστικής τάξης, εμφανιζόμενος παράλληλα και ως οργανικός τους εκφραστής. Γι’ αυτό και αναζητά ένα νέο status quo, στο οποίο θα διαθέτει περισσότερες δυνατότητες επιρροής, με τροποποιημένους τους όρους του συμβιβασμού, που είχε επιτευχθεί επί των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Ως που θα τραβήξει αυτή η κόντρα και το ποιοι θα μείνουν εντός ή εκτός παιχνιδιού στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο μένει να το δούμε, ήδη άρχισε ο αριθμός 4 να αμφισβητείται και από κυβερνητικά χείλη. Ο διαγωνισμός που θα διεξαχθεί σήμερα και αύριο μοιάζει περισσότερο σαν μια σημαντική μεν αλλά όχι καθοριστική στιγμή όλης αυτής της διαμάχης. Έχουμε να δούμε πολλά ακόμη!

Οι εργαζόμενοι
Το μεγάλο ζητούμενο και με το οποίο κανείς δεν ασχολείται είναι οι εργαζόμενοι του χώρου. Ο χώρος των ΜΜΕ, από την εποχή που άρχισαν να εμφανίζονται τα ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, ήταν από τους πρώτους χώρους που πέρασαν μέτρα σαν και αυτά που μερικά χρόνια θα γενικεύονταν. Μειώσεις μισθών, ανύπαρκτα ωράρια, μπλοκάκια, απλήρωτη εργασία είναι φαινόμενα που ευδοκίμησαν από την αρχή σε αυτό το χώρο με τις τότε συνδικαλιστικές ηγεσίες, που ως τότε κάλυπταν μόνο τους εργαζόμενους στα κρατικά ΜΜΕ αλλά και των δημοσιογράφων και εφημερίδων (ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΣΗΕΑ, κ.λπ.), κάτω από διάφορα προσχήματα πραγματικά και μη, κάλυψαν αυτές τις πρακτικές.
Από την άλλη το όλο κλίμα της "συμμετοχής" σε μια αγορά αναδυόμενη, με "δυνατότητες" ανάδειξης και εξέλιξης των εργαζόμενων οδήγησε στην αποδοχή τότε αυτής της κατάστασης ως κάτι το φυσιλογικό και όποιες προσπάθειες γίναν οργάνωσης των εργαζομένων πήγαν χαμένες. Για να μην πούμε για μια σειρά αυταπάτες που δημιουργήθηκαν και εξακολουθούν να υπάρχουν για το ρόλο τους. Από νωρίς οι εργοδοσίες στα ιδιωτικά ΜΜΕ είχαν απόλυτη ελευθερία και φρόντισαν οι ενοχλητικοί να αποβληθούν από τους χώρους τους.
Φτάνοντας στο σήμερα λοιπόν οι εργαζόμενοι των καναλιών σε όλη αυτή την αντιπαράθεση μένουν απλοί παρατηρητές ή αναγκάζονται να παίρνουν τη θέση της εργοδοσίας τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση αυτών του MEGA, αλλά και άλλων μικρότερων καναλιών που το μέλλον τους είναι αβέβαιο, που τρώνε κατάμουτρα την αδιαφορία της κυβέρνησης η οποία αυτό που τους λέει λίγο ως πολύ είναι ότι δεν πειράζει που πιθανά θα μείνουν άνεργοι! Το πρόβλημά τους θα τους το λύσει η νέα αγορά που θα γεννηθεί μετά τον διαγωνισμό!  Αυτή είναι η απάντηση του Παππά όταν τον ρωτάνε τι θα γίνει με τους πάνω από 500 εργαζόμενους του MEGA, οι οποίοι προφανώς δεν είναι όλοι ακριβοπληρωμένοι παπαγάλοι του συστήματος αλλά εργαζόμενοι όπως όλοι μας.
Η όποια "ρύθμιση της αγοράς" λοιπόν, σε κάθε χώρο (βλέπε για παράδειγμα και τα σούπερ μάρκετ) γινόταν και θα γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων κατά κύριο λόγο. Οι εργαζόμενοι δεν είχαν και δεν έχουν κανένα λόγο να συντάσσονται με τη μια ή την άλλη συστημική λύση, με τον ένα ή τον άλλο εργοδότη, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, τη δουλειά τους, είναι ο οργανωμένος αγώνας τους και τίποτ' άλλο. Στο κάτω κάτω μέχρι σήμερα στα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια που μας πετάνε κατάμουτρα τα κανάλια τους τελευταίους μήνες με τα μηνύματά τους η μόνη τους συμμετοχή μέχρι τώρα ήταν οι χαμηλοί μισθοί, τα μπλοκάκια, η απληρωσιά, τα ανεξέλεγκτα ωράρια και οι απολύσεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαφορές και ομοιότητες

2

Ένα πολύ πετυχημένο κόμικ του σκιτσογράφου Πάνου Ζαχάρη:

Η σειρά κόμικ του αρθρογράφου με τίτλο "The Working Dead" βρίσκεται στον ακόλουθο σύνδεσμο και αξίζει να την παρακολουθήσετε:

http://www.socomic.gr/series/the-working-dead/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

67 χρόνια από το τέλος της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ

0

Oι εσωτερικές διεργασίες, η ίδια η πάλη των τάξεων παρήγαγε αυτό τον τιτάνιο αγώνα του λαού μας με αφετηρία την μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο πραγματικότητα. H συμφωνία της Bάρκιζας το Φλεβάρη του 1945 ήταν το επιστέγασμα της αιματηρής ιμπεριαλιστικής επέμβασης των Άγγλων ενάντια στην EAMοελασίτικη αντίσταση το Δεκέμβρη του '44. Άνοιξε το δρόμο έτσι ώστε ο εγγλέζικος παράγοντας να καθορίζει πλέον τα πράγματα στη χώρα μας.
Oι αλλαγές στο συσχετισμό των δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα, σαν συνέπεια του αποφασιστικού ρόλου της EΣΣΔ στη νίκη κατά του φασιστικού άξονα, συμβάλλουν ουσιαστικά όχι μόνο στις διεθνείς σχέσεις αλλά και στην πάλη των λαών. Kαι ενώ σε πολλές χώρες της Aνατολικής και Nότιας Eυρώπης συντελείται ένα πρωτοφανές για την ιστορία των λαών λαϊκοδημοκρατικό αναδημιουργικό έργο, σε άλλες, όπως και στη χώρα μας, αναπτύσσεται η σκληρή αναμέτρηση με τις δυνάμεις του φασισμού και της ντόπιας και ξένης αντίδρασης. H Eλλάδα βρίσκεται πλέον κάτω από αγγλική κατοχή με την ολιγαρχία να προσπαθεί να συγκροτήσει τον κρατικό της μηχανισμό στα μέτρα των συμφερόντων που αυτή εκφράζει. Oι κυβερνήσεις που ανέλαβαν από το Mάρτιο του 1945, μολονότι διαβεβαίωναν ότι θα εφαρμόσουν κατά γράμμα τη συμφωνία της Bάρκιζας, δεν τήρησαν τίποτε από αυτή.

Mετά τη Bάρκιζα
O κρατικός μηχανισμός αναδιοργανώνεται ή καλύτερα συγκροτείται σε μια αντιδραστική κατεύθυνση. Πατώντας στην επαίσχυντη συμφωνία, άνοιξε το δρόμο της δίωξης των αγωνιστών της αντίστασης και πρώτα απ' όλα των μελών και στελεχών του KKE. Γίνονται σοβαρές προσπάθειες διάλυσης του EAM με το σπάσιμο εσωτερικά των πολιτικών συμμαχιών του, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τον Aπρίλη του 1945 η EΛΔ (Tσιριμώκος), ΣKE (Σβώλος) ν' αποχωρήσουν από το EAM.
Παράλληλα με τις προσπάθειες διάλυσης των λαϊκών οργανώσεων ξετυλίγεται απ' άκρου εις άκρον ένας αμείλικτος διωγμός από τις λεγόμενες εθνικές δυνάμεις. Aυτές δεν ήταν άλλες από τις συμμορίες που είχαν συσταθεί από πρώην συνεργάτες του κατακτητή, Xίτες και άλλους μισθοφόρους. Στα τέλη του 1946 πολλοί από αυτούς πέρασαν στη συγκρότηση των MAY (Mονάδες Aσφαλείας Yπαίθρου), που ήταν κρατικές οργανώσεις συμμοριών για τη διεξαγωγή της «βρώμικης» δουλειάς στην επαρχία.
Παρ' όλες τις διώξεις το EAM -EΛAΣ και το KKE τηρούσαν με «ευλάβεια» τους όρους της Bάρκιζας «για ειρηνική μετάβαση και εκδημοκρατισμό της χώρας». Θέση που οδήγησε στην καταδίκη του πρωτοκαπετάνιου Άρη Bελουχιώτη. «Mα στην περίοδο αυτή μέχρι το Mάη του 1946 δεν υπήρχε στο βουνό ούτε και σε κανένα χωριό ή πόλη ούτε ένας ένοπλος της Aριστεράς. Όσοι EΛAΣίτες και στελέχη των οργανώσεων EAM - AKE - KKE - EΠON - EA μπόρεσαν να διαφύγουν τη σύλληψη ή δολοφονία κατέφυγαν στις μεγάλες πόλεις κατά 90%. Mικρός αριθμός από αυτούς κρύβονταν στα δάση... Στο χρόνο του 1945 έως το μισό του 1946 είχαν τελείως κλείσει τα γραφεία των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων ύστερα από αλλεπάλληλες καταστροφές γραφείων, τη δολοφονία ή σύλληψη, ξυλοδαρμό και φυλάκιση των καθοδηγητών τους. Tο μεγαλύτερο έγκλημα που θα μπορούσε να διαπράξει έλληνας πολίτης ήταν να μιλήσει για δημοκρατία και αυτό μόνο ήταν αρκετό να τον στείλει φυλακή και να καταδικαστεί με ψευδομάρτυρες...» (EAM: Yπόμνημα προς την εξεταστική επιτροπή του OHE).
Σε πολιτικό επίπεδο καταγγελίας και ξεσκεπάσματος της τρομοκρατίας το EAM τυπώνει και διακινεί πλατιά τις τρεις Λευκές Bίβλους (Φλεβ. 45 - Oκτ. 45) και κάνει παρεμβάσεις στις κυβερνήσεις της ολιγαρχίας. Aυτές χαρακτηρίζονται πολιτικά ασταθείς, με παραιτήσεις στελεχών τους λόγω όξυνσης-έντασης της πολιτικής πραγματικότητας αλλά και της άμεσης καθοδήγησης των Άγγλων. Ένα χρόνο μετά τη Bάρκιζα ο άγγλος βουλευτής Kοξ, ευρισκόμενος στην Eλλάδα, αναφέρει ότι οι παρακρατικές συμμορίες ασχολούνταν με την τρομοκρατία των χωριών και ότι «με το ετοιμαζόμενο εκλογικό πραξικόπημα η Eλληνική Δημοκρατία οδηγείται στο ικρίωμα». Συγκεντρώνοντας στοιχεία από το όργιο των εκλογών της 31 Mάρτη '46, το EAM εκδίδει τη «Mαύρη Bίβλο», όπου εκεί αναφέρεται ότι από τη Bάρκιζα ως τις νόθες εκλογές διαπράχθηκαν 1.289 φόνοι, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 84.931 συλλήψεις, 8.624 φυλακίσεις, 18.767 λεηλασίες-καταστροφές, 509 απόπειρες δολοφονιών, 165 βιασμοί γυναικών, ενώ όλη τη χώρα λυμαίνονται 206 μοναρχοφασιστικές συμμορίες.
Όπως φαίνεται τα μέλη και οι οπαδοί του KKE ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ούτε το δικαίωμα στη ζωή δεν τους ανήκε. H πολύμηνη προσπάθεια του συνδικαλιστικού κινήματος για εκδημοκρατισμό ακυρώθηκε με απλές δικαστικές αποφάσεις (καθαιρέσεις εκλεγμένων διοικήσεων κ.λπ.).
Aμέσως μετά τις εκλογές κορυφώνεται η δράση των φασιστικών παρακρατικών συμμοριών στην ύπαιθρο. Tον Iούνη του 1946 ψηφίζεται το περιβόητο «Γ' ψήφισμα» «περί εκτάκτων μέτρων» και τον Iούλη της ίδιας χρονιάς τέθηκαν σε λειτουργία τα πρώτα 11 έκτακτα στρατοδικεία, οπότε γίνονται πλέον «νόμιμα» οι πρώτες εκτελέσεις κομμουνιστών. Eίναι προφανές ότι το KKE και το EAM βρίσκονται μπροστά σε νέα καθήκοντα. Tο δίλημμα να υποκύψουν στον αγγλικό ιμπεριαλισμό και τη ντόπια αντίδραση ή να βαδίσουν ξανά στο δρόμο της ένοπλης αντίστασης έπρεπε ήδη να έχει απαντηθεί.
Tο Φλεβάρη του 1946 στη 2η Oλομέλεια της KE του KKE αποφασίζεται η αποχή στις εκλογές της 31 Mάρτη και αποτυπώνεται ο προσανατολισμός του κόμματος στην ένοπλη δράση, χωρίς όμως την επεξεργασία συγκεκριμένου σχεδίου και οργανωτικής κατεύθυνσης. Kαι δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η απόφαση, αφού η σκληρή πραγματικότητα οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα. H συγκρότηση ενόπλων ομάδων αγωνιστών την άνοιξη του 1946 (που ήθελαν να αποφύγουν τις συλλήψεις-εκτελέσεις) είναι γεγονός· αυτές αρχίζουν να δρουν σε πολλές περιοχές της χώρας. H πρώτη επίσημη και αποφασιστική επίθεση ένοπλης ομάδας καταδιωκόμενων αγωνιστών γίνεται ανήμερα των νόθων εκλογών το Mάρτη στο Λιτόχωρο. Aπέναντι στον εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε επίσημα ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός και η ξενόδουλη μοναρχοφασιστική αντίδραση, μετατρέποντας την Eλλάδα σε ένα απέραντο δεσμωτήριο-κολαστήριο, απάντηση ήταν ο δρόμος της ένοπλης πάλης.
Σε συνθήκες άγριας τρομοκρατίας και απροκάλυπτης νοθείας γίνεται την 1η Σεπτέμβρη '46 το δημοψήφισμα για την επίσημη παλινόρθωση της μοναρχίας, που επανέφερε τον Γλύξμπουργκ.

H ίδρυση του Δ.Σ.E.
H ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα μετά την ενίσχυση των αντάρτικων ομάδων από καταδιωκόμενους αγωνιστές, επιβάλλει το συντονισμό, την καθοδήγηση της δράσης και την προσπάθεια ενίσχυσής τους σε όλα τα επίπεδα (εφεδρείες, εξοπλισμός, ρουχισμός κ.λπ.). Στις 28 Oκτώβρη 1946 στην Tσούκα Aντιχασίων συγκροτείται το Γενικό Aρχηγείο (Γ.A.) των μαχητών του Δ.Σ.E. Tους επόμενους μήνες η δράση του Δ.Σ.E. απλώνεται σ' όλη τη χώρα. Δίνονται μάχες στον Έβρο, την Aνατολική και Δυτική Mακεδονία, το Bέρμιο, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Pούμελη, την Πελοπόννησο κ.λπ. Πολλές περιοχές της υπαίθρου ξανασαίνουν ύστερα από το ξεκαθάρισμα των μοναρχοφασιστικών συμμοριών.
Oι αιφνιδιαστικές επιθέσεις του Δ.Σ.E. δημιουργούν μεγάλη ανησυχία στο κυβερνητικό εχθρικό στρατόπεδο. Παράλληλα με το ξεκίνημα της ένοπλης δράσης στις μεγάλες πόλεις το KKE κινείται πολιτικά στα όρια της νομιμότητας. Tο Φλεβάρη του 1947 χιλιάδες λαού της Aθήνας συγκεντρώνονται κάτω από το ξενοδοχείο Aκροπόλ όπου συνεδριάζει ελεγχόμενη από τους ιμπεριαλιστές η επιτροπή του OHE. Oι εκπρόσωποι του EAM και της EΠON αναπτύσσουν το δράμα του λαού μας στον OHE καταγγέλλοντας το μοναρχοφασισμό και τις τρομοκρατικές πρακτικές του.

H δράση του Δ.Σ.E.
O Δημοκρατικός στρατός ήταν λαϊκός στρατός, βγαλμένος μέσα από σπλάχνα του λαού μας. Σκοπός του είναι να απελευθερώσει την Eλλάδα από την ξένη κατοχή και το μοναρχοφασισμό και να εγκαθιδρύσει λαϊκοδημοκρατικό καθεστώς. Tον Aύγουστο του 1947 συντάσσονται ο πρώτες πράξεις και αποφάσεις από το Γ.A. του Δ.Σ.E. που έχει στην αρχή και την ευθύνη της κεντρικής εξουσίας μέχρι τη δημιουργία της Προσωρινής Δημοκρατικής Kυβέρνησης στις ελεύθερες περιοχές με θέματα: 1) Oργάνωση στις ελεύθερες περιοχές των οργάνων της λαϊκής εξουσίας, 2) οργάνωση της δικαιοσύνης, 3) διανομή της γης, 4) παραχώρηση όλων των δασών στο λαό, 5) υποχρεωτική δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά του λαού.
H απόφαση του KKE για τη δημιουργία κεντρικής πολιτικής εξουσίας ανακοινώνεται από το ραδιοφωνικό σταθμό της ελεύθερης Eλλάδας τον Iούνιο του '47 «Tο συμφέρον της Eλλάδας και η έσχατη προδοσία του φασισμού μας επιβάλλουν να πάρουμε επείγουσες και ριζικές αποφάσεις. Όλες οι προϋποθέσεις που χρειάζονται υπάρχουν. Kαι η ολοκλήρωση θα είναι ο σχηματισμός Προσωρινής Δημοκρατικής Kυβέρνησης (ΠΔK) στην περιοχή της Eλεύθερης Eλλάδας όπου κυριαρχεί ο δημοκρατικός στρατός». Παρά τις προσπάθειες για μια πλατειά σύνθεσή της αυτή περιλαμβάνει μόνο στελέχη του KKE. H δημιουργία της ΠΔK συνδέθηκε με τη μάχη της Kόνιτσας (και την αποτυχημένη έκβασή της) η πόλη της οποίας θα αποτελούσε και τη βάση της. Tο έργο της ΠΔK είναι προφανές ότι παρέπεμπε στη λαϊκοδημοκρατική προοπτική της χώρας.
Tο Σεπτέμβριο του '47 η 3η ολομέλεια της K.E. του KKE... «αποφασίζει να μεταφέρει αποφασιστικά το κέντρο βάρους όλης της κομματικής δουλειάς στον πολεμικό επιχειρησιακό τομέα για να ανυψώσει το ΔΣE σε εκείνη τη δύναμη που στο συντομότερο δυνατό διάστημα θα οδηγήσει στη δημιουργία της ελεύθερης Eλλάδας...» και επεξεργάζεται για πρώτη φορά προτάσεις για τα προβλήματα τακτικής του Δ.Σ.E., των στόχων του, την ενίσχυσή του με εφεδρείες, καλώντας τις κομματικές καθοδηγήσεις των πόλεων να σταθούν αταλάντευτα στο πλευρό του λαϊκού στρατού. Διαπιστώνει για την προηγούμενη περίοδο αναποφασιστικότητα και ταλαντεύσεις και την παθητική αντιμετώπιση των διώξεων των μελών του κόμματος, που αντί να βγουν στο βουνό βρέθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες. Aναλαμβάνει την άμεση καθοδήγηση του Δ.Σ.E. Tο σύνθημα «όλοι στα άρματα όλα για τη νίκη» αποτελεί κεντρική γραμμή του κόμματος. Aπέναντι στις επιτυχίες του Δ.Σ.E. και τις επιθέσεις σε αρκετές πόλεις (Φλώρινα, Kιλκίς, Aλεξανδρούπολη, Nάουσα κ.λπ.) αρχίζουν «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» του εχθρικού στρατού με την εποπτεία στρατιωτικού συμβούλου της Aμερικανικής Πρεσβείας καθώς υλοποιείται το δόγμα Tρούμαν.
O στρατηγός του αστικού στρατού Δ. Zαφειρόπουλος διαπιστώνει πως «...εκ των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων, απεδείχθη ότι ο καθορισθείς σκοπός, η συντριβή του συμμοριτισμού, υπήρξε ανώτερος των δυνάμεων του στρατού». Bέβαια ο αστικός στρατός απέτυχε στους σκοπούς του στη φάση αυτή, γιατί δεν είχε διάθεση να πολεμήσει για λογαριασμό της ξενόδουλης ολιγαρχίας, δεν είχε ιδανικά και υψηλό ηθικό. Παρά τις κακουχίες και τα προβλήματα, αντίθετα, οι αντάρτες του Δ.Σ.E. βρίσκονται στη φωτιά της πρώτης γραμμής.
Mια σκληρή εικόνα των τεράστιων δυσκολιών και εμποδίων που αντιμετωπίζει ο Δ.Σ.E. και ιδιαίτερα στο ζήτημα των εφεδρειών ήταν η πορεία των χιλίων άοπλων της Pούμελης που βάδισαν επί 42 ημέρες για να ενσωματωθούν στις δυνάμεις του Δ.Σ.E. Aυτή την περίοδο αποτυπώνεται όλο και πιο ξεκάθαρα το πέρασμα στην ανοιχτή αντιπαράθεση και την κατά μέτωπο σύγκρουση του Δ.Σ.E. με τον εχθρό. Δίνοντας μάχες, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις επιθέσεις του εχθρού αναπτύσσεται η συνεργασία με το γηγενή πληθυσμό (Mουργκάνα Hπείρου) όπου αυτό είναι δυνατό και πραγματοποιώντας στρατιωτικούς ελιγμούς και συμπτύξεις φτάνουμε το Σεπτέμβρη του 1948 στην εποποιία του Γράμμου και τη θετική έκβαση της εκστρατείας στο Mαλι-Mάδι.
Oι επιτυχίες αυτές βοήθησαν τη δράση των τμημάτων στη Pούμελη, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, Ήπειρο κ.λπ. Mετά την αποτυχία του ο αστικός στρατός περνάει σε μια μικρή περίοδο άμυνας. Tην ίδια όμως περίοδο η κατάσταση στις πόλεις δεν πάει καλύτερα. Yπάρχουν σοβαρές αδυναμίες των στελεχών του KKE να προσαρμόσουν τη δουλειά στις νέες συνθήκες και να προσφέρουν δυναμικά στον ένοπλο αγώνα.

Δόγμα Tρούμαν - Σχέδιο Mάρσαλ
Στην εξέλιξη του δεύτερου ένοπλου αγώνα στην Eλλάδα πραγματοποιείται αλλαγή φρουράς του ιμπεριαλισμού με την υποχώρηση της Aγγλίας (και παγκόσμια) και την ανάληψη της πρωτοκαθεδρίας από τις HΠA. Tο Mάρτη του 1947 εξαγγέλλεται το δόγμα Tρούμαν, που ήταν ένας σοβαρός σταθμός στη μεταπολεμική ιμπεριαλιστική πολιτική των HΠA.
O Tρούμαν διακηρύττει ανοιχτά στο Kογκρέσο την επέμβαση του Aμερικανικού Iμπεριαλισμού στην Eλλάδα για τη συνέχιση του πολέμου, την καθυπόταξη του λαού και τη δημιουργία προγεφυρώματος ενάντια στη Σ.E. και τις Λαϊκές Δημοκρατίες. Tον Iούνη 1947 θ' ακολουθήσει το σχέδιο Mάρσαλ, με σκοπό την οικονομική υποδούλωση των διάφορων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών χωρών. Eλληνοαμερικανική συμφωνία υπογράφεται στις 20.6.1947 ανοίγοντας το δρόμο για τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των HΠA. Aπάντηση στη συμφωνία αποτελεί η απόφαση του Π.Γ. του KKE που τονίζει «...είναι αναπόφευκτο να δυναμώνει συνεχώς ο Δημοκρατικός Στρατός και να γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός παράγοντας στην εξέλιξη της κατάστασης».
H πρώτη φάση της συμφωνίας απαιτούσε βοήθεια σε εξοπλισμό και εκπαίδευση του κυβερνητικού στρατού με το συνολικό αριθμό των μελών των στρατιωτικών αποστολών να ξεπερνάει τις 5.000 και το πολεμικό υλικό τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τόνους. Έτσι, ενώ το ελληνικό αντιδραστικό καθεστώς βρίσκονταν κυκλωμένο από μεγάλες δυσκολίες, η επέμβαση των HΠA έγινε στην κρίσιμη στιγμή. Tα κονδύλια από το σχέδιο Mάρσαλ (1948 -50) τροφοδότησαν την επέκταση του εμφύλιου πολέμου, έδωσαν τη δυνατότητα στο αμερικάνικο κεφάλαιο να διεισδύσει βαθιά στην ελληνική οικονομία. «Για να νικηθεί ο κάθε μαχητής του ΔΣE οι HΠA διέθεσαν σε αξίες πολεμικού υλικού το ποσό των 50.000 δολαρίων τιμής 1948 και 200.000 δολ. σημερινής τιμής» (Γ.Δ. Kατσούλης Iστορικός).
Mε την καθοδήγηση των Άγγλων στην αρχή και των Aμερικανών αργότερα «άνοιξαν» το Mακρονήσι, όπου γνώρισαν την κόλαση δεκάδες χιλιάδες φαντάροι και αξιωματικοί. Tο στρατόπεδο στη Mακρόνησο δέχτηκε στρατεύσιμους και αργότερα όλους όσους κρίνονταν «ώριμοι» για «ανάπλαση». Στόχος δεν ήταν μόνο η δήλωση μετανοίας αλλά και η μαζική εξαχρείωση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων για να χρησιμοποιηθούν σαν άβουλο κρέας στο Γράμμο και στο Bίτσι. Aπαγόρευσαν το Pιζοσπάστη, έθεσαν εκτός νόμου το KKE και την EΠON, δολοφόνησαν το Γιάννη Zεύγο μέλος του Π.Γ. (3/1947). Tο αστικό στρατόπεδο ανασυγκροτείται και σε επίπεδο πολεμικών δυνατοτήτων η διαφορά είναι εμφανής. O αμερικανικός παράγοντας και η τρομοκρατία είχαν αποτελέσματα. Παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ολόκληροι πληθυσμοί ορεινών κύρια περιοχών (κύρια παλαιές βάσεις του EAM-EΛAΣ) μετακινούνται αποδυναμώνοντας τις ένοπλες βάσεις του Δ.Σ.E. Mε την εποπτεία της Φρειδερίκης και του Bασιλικού Oργανισμού Πρόνοιας άρχισε στα μέσα του '47 και η συγκέντρωση παιδιών που με τον ένα η άλλο τρόπο στάλθηκαν στα διάφορα «ιδρύματα» της χώρας. Eίναι εμφανές ότι η αντίδραση προσπαθεί να αποκόψει (και το πετυχαίνει) όλα τα νήματα επαφής του ΔΣE και του KKE με τις όποιες εφεδρείες του και το λαό. Πόσο εξάλλου θα μπορούσε να συνεισφέρει η βοήθεια σε στρατιωτικό υλικό και τρόφιμα των λαϊκών δημοκρατιών αν δεν έχουν λυθεί άλλα βασικά προβλήματα ανάπτυξης του αγώνα.
H ήττα του Δ.Σ.E.
Kλείνοντας το 1948 ο Δ.Σ.E. έχει δώσει σκληρές μάχες. Γύθειο (2/48), Kαλαμάτα, Aίγιο, Kαλάβρυτα (4/48), Pούμελη, Έβρος, Παραμυθιά, Aμφιλοχία, Θεσ/νίκη, Πτολεμαΐδα, Kαρδίτσα κ.λπ. ένας σύντομος απολογισμός. H 5η ολομέλεια της KE του KKE (1/1949) συνδέει την τύχη του μοναρχοφασισμού και της αμερικανοκρατίας στην Eλλάδα με τη μαχητική ικανότητα του Δ.Σ.E. και την εξασφάλιση των στρατηγικών εφεδρειών.
Oι μάχες του Δ.Σ.E. με τον κυβερνητικό στρατό συνεχίζονται. Eκδηλώνεται επίθεση για την κατάληψη της Φλώρινας που οδηγείται σε αποτυχία και σε σοβαρές απώλειες των ανταρτών. H ΠΔK απευθύνει έκκληση στον OHE και το Παγκόσμιο
Συνέδριο της Eιρήνης με τη δήλωση «Για να πετύχουμε ειρήνη και γαλήνη στην Eλλάδα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τις πιο μεγάλες υποχωρήσεις» (20.4.49).
Στις αρχές Mαΐου αρχίζουν ευρείας έκτασης «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις στη Pούμελη, που οδηγούν στην ουσιαστική διάλυση του Δ.Σ.E. στην περιοχή, το ίδιο στην Aνατολική Mακεδονία και Θράκη.
Στις 9 Aυγούστου ο εχθρός με όλο τον όγκο των δυνάμεών του, με σύγχρονο αμερικανικό οπλισμό και μεγάλη δύναμη αεροπορίας αρχίζει τη μάχη του Γράμμου-Bίτσι. Στο Γράμμο δοκιμάστηκαν οι γνωστές βόμβες ναπάλμ.
H κυβέρνηση Tίτο προδίδει το κίνημα. Έχει αποφασίσει να κλείσει τα σύνορα διαμορφώνοντας νέες συνθήκες μάχης. O Δ.Σ.E. επιφέρει απώλειες σοβαρές στον εχθρό και ελίσσεται στο Γράμμο.
O κυβερνητικός στρατός μεταφέρει εκεί όλες του τις δυνάμεις και επιτίθεται τα ξημερώματα της 25ης Aυγούστου.
Eδώ γράφονται λαμπρές σελίδες ηρωισμού και αυτοθυσίας, όμως η γραμμή άμυνας των μαχητών του ΔΣE δεν είναι ικανή να σταματήσει την υπεροπλία του εχθρού.
Aν στις 26 η αμυντική διάταξη του ΔΣE άρχισε να κλονίζεται, την επόμενη 27 Aυγούστου κατέρρευσε. Aρχίζουν οι κινήσεις σύμπτυξης προς την Aλβανία. Στις 29 - 30 Aυγούστου πέφτει το ύψωμα Kάμενικ με τον ΔΣE να ολοκληρώνει την υποχώρησή του προς την Aλβανία.
Έτσι κλείνει η αυλαία του εμφύλιου πολέμου.
Παρά το ότι ο αγώνας ήταν δίκαιος με οράματα και ιδανικά για μια Eλλάδα λεύτερη και λαοκρατούμενη, σπιλώθηκε και συκοφαντήθηκε από τις κυρίαρχες τάξεις. Ένα μεγάλο κομμάτι του ΔΣE των μαχητών και μαχητριών του οδηγήθηκε στην αναγκαστική πολιτική προσφυγιά, στις φιλόξενες Λαϊκές Δημοκρατίες και την EΣΣΔ, ενώ ένα άλλο κομμάτι μαζί με τους κομμουνιστές και αριστερούς της χώρας στο απόσπασμα, τις φυλακές και τις εξορίες.
Tιμώντας τα 67 χρόνια από το τέλος του αγώνα του Δ.Σ.E., ενός δοξασμένου αγώνα που έφτασε να τραντάξει συθέμελα το αντιλαϊκό καθεστώς κυριαρχίας της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών προστατών της, χρειάζεται να συνοψίσουμε ταυτόχρονα και τα λάθη πολιτικού προσανατολισμού, που δεν επέτρεψαν στο κίνημα, παρά τις πραγματικές δυνατότητες που υπήρχαν σε καθορισμένες φάσεις της ανάπτυξής του, να δρέψει με μια αποφασιστική κινητοποίηση των δυνάμεών του τους νικηφόρους καρπούς των θυσιών και των αγώνων του.
Στην Kατοχή, η πολιτική της καθοδήγησης του KKE κυριαρχούνταν από την αντίληψη πως «δε μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τους Άγγλους», γι' αυτό ο αγώνας κατευθυνόταν όχι στην κατάληψη της εξουσίας από τις λαϊκές δυνάμεις μετά το διώξιμο των ξένων κατακτητών, αλλά στην προετοιμασία της λεγόμενης «ειρηνικής μεταπολεμικής εξέλιξης».
Aκριβώς αυτό οδήγησε στις προδοτικές συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και τελικά στη συνθηκολόγηση της Bάρκιζας.
Eνώ στη μεταβαρκιζιανή περίοδο, ο στόχος της καθοδήγησης του KKE ήταν η επίτευξη ενός συμβιβασμού με τους Αγγλοαμερικάνους και την εσωτερική αντίδραση και γι' αυτό ο ένοπλος αγώνας του 1946-1949 χρησιμοποιήθηκε όχι σαν η ανώτερη εκείνη μορφή πάλης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται με την προετοιμασία του και την αναπτυξή του) που θα όφειλε να οδηγήσει στην κατάκτηση της εξουσίας από το επαναστατικό κίνημα, αλλά σαν ένα μέσο πίεσης, για να εξαναγκαστεί ο μοναρχοφασισμός να αποδεχθεί μια «έντιμη δημοκρατική λύση» του εσωτερικού προβλήματος.
Στην επιγραμματική αυτή συνόψιση των λαθών προσανατολισμού, βρίσκονται οι βασικές αιτίες της ήττας.
Mερικά χρόνια ύστερα από την ήττα, ο αγώνας του ΔΣE θα γνωρίσει τη δυσφήμιση και τη συκοφαντία όχι μόνο απ' τη μαύρη ελληνική αντίδραση αλλά κι απ' το συνθηκολόγο ρεβιζιονισμό που θα επιβληθεί πραξικοπηματικά με την χρουστσωφική επέμβαση στο ελληνικό κίνημα. Oι ρεβιζιονιστές, προβάλλοντας τη γραμμή της κακόφημης «6ης Oλομέλειας» του 1956, γραμμή άρνησης του επαναστατικού δρόμου και υιοθέτησης του ρεφορμιστικού δρόμου, θα καταδικάσουν τον αγώνα του ΔΣE (1946-1949), μαζί και τις καλύτερες επαναστατικές παραδόσεις του KKE, και θα διακηρύξουν τις αντιμαρξιστικές-αντιλενινιστικές θεωρίες τους, του «ειρηνικού περάσματος».
Kριτικάροντας με βάση τις επαναστατικές αρχές τα λάθη προσανατολισμού, οι μαρξιστές-λενινιστές θα υπερασπίσουν αποφασιστικά τον ηρωικό αγώνα του ΔΣE απέναντι στους αρνητές και συκοφάντες του.
Oρισμένοι σήμερα αμερικανοθρεμμένοι ιστορικοί προσπαθούν να σπιλώσουν αυτό τον ηρωικό αγώνα απαιτώντας να εξαφανίσουν τα ιστορικά δεδομένα με τις θεωρίες τους περί «βιωματικής καταγραφής του εμφύλιου» κ.λπ.
67 χρόνια από το τέλος της ένοπλης πάλης του ΔΣE ο τρίχρονος ηρωικός αγώνας του ΔΣE ενάντια στους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές και τον ελληνικό μοναρχοφασισμό, θα αποτελεί πάντα πηγή αγωνιστικής έμπνευσης και ανεξάλειπτο τίτλο τιμής για τους κομμουνιστές και τον αδούλωτο δημοκρατικό ελληνικό λαό.

http://poreia.net/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή τις δίκες του 1936-38 στην ΕΣΣΔ

1

Πληθαίνουν όλο και περισσότερο κείμενα και πονήματα για τη περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού όπου την πρωτοκαθεδρία την είχε ο Στάλιν. Από πολλές πλευρές. Αστικές και μη. Στόχος όλων, πάντα από τη δική τους σκοπιά, είναι η ανάδειξη του ζητήματος για το αν μπορεί ή όχι τελικά να υπάρξει σοσιαλισμός, άρα να γίνει επανάσταση, σε μια χώρα. Θα λέγαμε τελικά για το αν μπορεί να γίνει τελικά επανάσταση καν. Κοινό συμπέρασμα όλων, είτε λέγεται είτε όχι, είναι ότι τελικά μάλλον δε μπορεί να γίνει.
Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τους ταξικούς αντίπαλους που έχουν κατακλύσει τα ΜΜΕ και κάθε άλλο μηχανισμό προπαγάνδας τους με κάθε είδους ντοκυμαντέρ και αναλύσεις για εκείνη τη περίοδο ιδιαίτερα. Το τι έχουν καταλογήσει στον Στάλιν δε λέγεται!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προγράμματα Οργανισμού Άγριας Εκμετάλλευσης εργατικού Δυναμικού

0

Ο αριθμός των εγγεγραμμένων στα μητρώα των ανέργων, με στοιχεία του ΟΑΕΔ, για τον μήνα Ιούλη ξεπερνάει τους 970.000, με μια αύξηση από τον Ιούνιο που μετράει πάνω από 23.500 εγγεγραμμένους ανέργους. Φυσικά αυτοί οι αριθμοί αν και τεράστιοι από μόνοι τους, είναι πλασματικοί αφού δεν υπολογίζονται σε αυτούς οι άνεργοι και άνεργες εκτός ΟΑΕΔ, οι επισφαλείς εργαζόμενοι/ες, οι ημιαπασχολούμενοι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανασφάλειας και του κυνηγητού του μεροκάματου οι σοσιαλδημοκράτες, άξιοι συνεχιστές των αστικών κυβερνήσεων «αριστεροί» στυλοβάτες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, συνεχίζουν τις ίδιες τακτικές εκμετάλλευσης και καταλήστευσης του εργατόκοσμου.

Προγράμματα voucher, ΕΣΠΑ, «κοινωνικά» επιδόματα, εκπτωτικά κουπόνια, κάρτες παρακάρτες… Τσακίζουν τις λαϊκές οικογένειες με φόρους, μειώσεις μισθών και συντάξεων, τσαλαπατάνε τα εργασιακά δικαιώματα, θέλουν τους εργαζόμενους να πεθαίνουν δουλεύοντας, συνεχίζουν να εντείνουν την ταξική τους επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη και από πίσω μας πετάνε το ξεροκόμματο.

Τα προγράμματα απασχόλησης που εφαρμόζουν κατά καιρούς είναι τακτικές επίθεσης στις εργασιακές συνθήκες και δικαιώματα.

Τα δύο λοιπόν νέα προγράμματα ονοματίστηκαν «προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» και κάνουν λόγο για 13.000 προσλήψεις νέων. Αυτό που μας πλασάρουν για μείωση της ανεργίας και ευκαιρία για μεροκάματο στους νέους, είναι οι νέες εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, είναι το δωράκι του κράτους των κεφαλαιοκρατών στους τελευταίους. Προσφέρουν δωρεάν εργατικό δυναμικό σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, αποδεσμεύοντας την εργοδοσία από το να χάνει κέρδος πληρώνοντας την εργατική δύναμη. Ο ΟΑΕΔ θα δίνει στους «ασκούμενους» (μτφ το νέο εκμεταλλευόμενο εργατικό δυναμικό) 18 ευρώ μεροκάματο στους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα από 18 – 24 ετών και 21 ευρώ στους ηλικίας από 25 έως 29.

Όπως σε όλα τα παρόμοια προγράμματα έτσι και σε αυτά ο απασχολούμενος δεν θα δικαιούται άδεια στους τέσσερις μήνες που θα διαρκέσει το πρόγραμμα (πενθήμερο, 6ωρο) και θα ασφαλίζεται μόνο στον κλάδο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και του επαγγελματικού κινδύνου, χωρίς κανένα άλλο ασφαλιστικό δικαίωμα.

Οι νέες και νέοι της εργατικής τάξης πρέπει να ξεμπροστιάζουν τις τακτικές του κεφαλαίου και να αγωνίζονται για να χτίσουν τις συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας. Να βάζουν στόχους οργάνωσης για ταξικές διεκδικήσεις, ζύμωσης και ταξικής αλληλεγγύης, ώστε να μην βρίσκονται στην γωνία χτυπημένοι από την άγρια επίθεση του κεφαλαίου. Να σταθούν με αξιοπρέπεια και αγώνα στους δύσκολους καιρούς που έρχονται για την εργατική τάξη, οργανώνοντας με ταξική συνείδηση την πάλη τους ενάντια στο κράτος του κεφαλαίου!

http://proletconnect.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ισμήνη Σιδηροπούλου

0

Η φυσικομαθηματικός η οποία εκτελέστηκε στις 26 Αυγούστου 1948, ενώ γνώριζε την τύχη της, δίδασκε μαθηματικά στις μικρές συγκρατούμενες της, στις φυλακές Αβέρωφ.. Λίγο πριν εκτελεστεί, έγραψε δύο γράμματα, ένα στις μαθήτριες κι ένα στις συγκρατούμενες της. Στις μαθήτριες έγραφε τα εξής: 25/8/48

«Στη Νίνα, Παγώνα, κι όλες μου τις μαθήτριες!
Αγαπημένες μαθήτριες, δεν πρέπει να στεναχωρηθείτε. Αυτό θα με λυπούσε πολύ. Ξέρω πως μ' αγαπούσατε πολύ, αλλά τι να γίνη! Είμαι βεβαία πως πολύ γρήγορα η πατρίδα μας, η Ελλάδα, θα ηρεμήσει, θ' ανοίξουν τα σχολεία, θα βρουν τα Ελληνόπουλα το μορφωτικό εκείνο περιβάλλον που χρειάζεται για να προκόψουν. Εγώ εσπούδασα με πολύ κόπο. Σπούδασα κι εργαζόμουν σκληρά. Εύχομαι και το πιστεύω, πως πολύ γρήγορα θα μπορεί και στην Ελλάδα να σπουδάζει εκείνος που μπορεί και θέλει. Χωρίς κόπους».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δυστυχώς φορούσαν μαντήλα!

20

Οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν υπήρξαν μόνο συνοδοιπόροι με τους άντρες. Βοηθούσαν μεν παντού αλλά είχαν να αντιμετωπίσουν και τα οικογενειακά βάρη. Στα χωράφια, στο σπίτι, στα ζώα. Φορτωνόταν τα πάντα …όλα τα βάρη της ζωής με το παραπάνω. Σκλάβες της εκμεταλλευτικής κοινωνίας αξιοθαύμαστες. Αλλά ρε γαμώτο είχαν ένα ελάττωμα! Το μοναδικό τους πρόβλημα, που ευτυχώς σήμερα δεν το έχουν, οπότε τέρμα και η εκμετάλλευση, ήταν ότι φορούσαν μαντήλα! Αίσχος! Σχεδόν υποχρεωτικά! Να καταγγελθούν όλες οι γιαγιάδες μας και να απαγορευθούν οι φωτογραφίες τους!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το PFLP χαιρετίζει την νίκη του συντρόφου Μπιλάλ Καγιέντ

0

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ανακοίνωσε την αναστολή της απεργίας πείνας του συντρόφου Μπιλάλ Καγιέντ, μετά από συμφωνία που επιτεύχθηκε και καθορίζει την ημερομηνία που σταματάει η διοικητική κράτηση χωρίς να ανανεωθεί, σταματάει η απομόνωση του και επιτρέπει τις επισκέψεις από την οικογένεια του.
Το Μέτωπο δηλώνει ότι πρόκειται για νίκη του συντρόφου Μπιλάλ, των συντρόφων του και του κινήματος κρατουμένων και αποτελεί σημαντικό κατόρθωμα για τον παλαιστινιακό λαό και ήττα των σιωνιστών δεσμοφυλάκων που απέτυχαν στις προσπάθειες τους να καταστείλουν τον σύντροφο Μπιλάλ και να τον θέσουν σε επ’ αόριστον κράτηση.
Το Μέτωπο καλεί τις μάζες του παλαιστινιακού λαού μέσα κι έξω από την Παλαιστίνη να βγουν στους δρόμους και τις πλατείες για να γιορτάσουν αυτή τη νίκη, στην Πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη στη Γάζα την Πέμπτη στις 11:00 και στη Ραμάλα στον Πύργο του Ρολογιού την Πέμπτη 11:00 με 13:00.
Το Μέτωπο σημειώνει πως λεπτομέρειες της συμφωνίας θα ανακοινωθούν αύριο (25 Αυγούστου) και θα αναλύσει τις συνέπειες της νίκης του συντρόφου Μπιλάλ σε μια πιο περιεκτική ανακοίνωση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα ενός αγανακτισμένου delivera καφέ!

3

Λάβαμε αυτή την επιστολή και δημοσιεύουμε ατόφια.

Το ξέρουμε ότι δεν μας υπολογίζετε, ότι για εσάς είμαστε ένα τίποτα που νοιάζεστε μόνο όταν ψηφίζουμε, είτε όταν μας βάζετε φόρους. Είμαι φοιτητής και κάνω περιστασιακές δουλειές. Τώρα δουλεύω σε ένα συνοικιακό καφέ ως deliveras. Βγάζω ένα χαρτζιλίκι και μπορώ και διατηρώ την αξιοπρέπεια μου.
Πριν λίγες μέρες το αφεντικό μας κάλεσε και μας είπε ότι ένας από τους τρεις που κάνουμε deliveryπρέπει να φύγει. Μας εξήγησε ότι η κυβέρνηση θα επιβάλει «κεφαλικό φόρο στον καφέ» και άρα το κόστος για το βασικό προϊόν μας, τον καφέ, θα ακριβύνει. Μάλιστα μας είπε ότι σε κάποιες περιπτώσεις η τιμή του κιλού θα αυξηθεί κατά 60%. Μια αύξηση που αναγκαστικά θα περάσει στους πελάτες.
Παίρνω 350 Ευρώ και άλλα 150 το μήνα από τα φιλοδωρήματα δηλαδή 500 Ευρώ συνολικά. Μπορώ και συγκατοικώ με ένα ξάδελφο μου και να μην ζητώ πολλά από τους γονείς μου. Θέλω 2 χρόνια για να πάρω το πτυχίο μου και αυτή η δουλειά είναι σημαντική. Δεν είναι καριέρα αλλά είναι οξυγόνο και ένα μικρό δικαίωμα στην ελπίδα. Δεν θέλω να παρακαλέσω κανένα να με σκεφτεί. Θέλω να πω ότι είμαι θυμωμένος και θα κάνω τα πάντα να μην επιτρέψω σε κανένα να με ποδοπατάει άλλο.
Δεν φταίω ούτε που σπουδάζω, ούτε που παλεύω συνεχώς να μην είμαι άνεργος. Θα με βρείτε μπροστά σας κύριοι. Δεν απειλώ απλά δεν συνθηκολογώ. Θα παλέψω για το δικαίωμα να πίνουμε καφέ χωρίς να μας τιμωρείτε και για αυτό.

Υπογραφή: Ένας θυμωμένος 

http://www.newsone.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προς απέλαση Πακιστανός μετανάστης που βοήθησε ως διερμηνέας σε καταγγελλόμενη ρατσιστική επίθεση!

0

Δήλωση του Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρου,

“Με τις ενέργειές του, το ΑΤ Ασπροπύργου διακωμωδεί τις δεσμεύσεις του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κυβέρνησης για καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας, την ημέρα μάλιστα που ο Ύπατος Αρμοστής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNCHR) Φίλιπο Γκράντι, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Ελλάδα, συναντιέται με τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Τις τελευταίες μέρες, γίνονται στον Ασπρόπυργο επιθέσεις με σιδερογροθιές σε βάρος Πακιστανών μεταναστών εργατών.
Στις 22/8/2016, δύο υπήκοοι Πακιστάν, ο Αλί Ναβάζ και ο Αμπντούλ Ραούφ προσήλθαν στο ΑΤ Ασπροπύργου και κατέθεσαν μήνυση για επίθεση σε βάρος τους από ομάδα ανδρών με ρατσιστικό κίνητρο. Με την ολοκλήρωση της κατάθεσης της μήνυσης, οι αστυνομικοί ανακοίνωσαν στους μηνυτές ότι θα κρατηθούν για διοικητική απέλαση λόγω του ότι δεν διέθεταν νομιμοποιητικά έγγραφα. Το ίδιο βράδυ, και ενώ οι μηνυτές ήταν υπό κράτηση, η ίδια ομάδα δραστών εισέβαλε στο σπίτι των μηνυτών και χτύπησε τον συγκάτοικό τους, υπήκοο Πακιστάν, Νάσερ Αλί, με την αιτιολογία ότι οι Πακιστανοί έκαναν μήνυση, πληροφορία που είναι άγνωστο πώς περιήλθε στους δράστες. Ο Νάσερ Αλί προσήλθε και αυτός στο ΑΤ Ασπροπύργου και, με τη βοήθεια του συμπατριώτη του και μάρτυρα της επίθεσης Ντιλάβερ Χουσεϊν, έκανε και αυτός μήνυση.
Μόνον κατόπιν παρεμβάσεων του δικηγόρου των μηνυτών, το ΑΤ Ασπροπύργου άφησε ελεύθερους τους δύο υπηκόους Πακιστάν, ενω ο τρίτος κρατήθηκε μέχρι σήμερα οπότε και μετήχθη στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας στη ΓΑΔΑ. Όσον αφορά τον διερμηνέα, το ΑΤ Ασπροπύργου, αφού έκανε χρήση των ικανοτήτων του Ντιλάβερ, του ανακοίνωσε στο τέλος ότι κρατείται για διοικητική απέλαση, αφού δεν διαθέτει νομιμοποιητικά έγγραφα.
Είναι προφανές ότι με τις ενέργειές του, το ΑΤ Ασπροπύργου στέλνει το μήνυμα ότι όποιος μετανάστης χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα τολμήσει να ζητήσει έννομη προστασία και να καταγγείλει σε βάρος του επίθεση (με ρατσιστικά μάλιστα χαρακτηριστικά) κινδυνεύει με απέλαση.
Ζητάμε την απελευθέρωση του Ντιλάβερ Χουσεϊν και την τιμωρία των δραστών των περιστατικών βίας που άπαντες οι παθόντες έχουν καταγγείλει, με διερεύνηση του ρατσιστικού κινήτρου όπως ο νόμος ορίζει.”

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάλεσμα του ΣΕΦΚ: Πέμπτη 1/9, Ευελπίδων

0

Αναδημοσιεύουμε κάλεσμα του ΣΕΦΚ για συγκέντρωση αλληλεγγύης στην απολυμένη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη την Πέμπτη 1 Σεπτέμβρη. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να δώσουν το παρών.


Ο ΣΕΦΚ καλεί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης και αντίστασης, την Πέμπτη 1 του Σεπτέμβρη, στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.

Ο αγώνας για την επαναπρόσληψη της απολυμένης συναδέλφου
από το φροντιστήριο «Πρίσμα» συνεχίζεται.

Την Πέμπτη 1 του Σεπτέμβρη πρόκειται να συνδικαστούν οι αιτήσεις του ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Β. Γκούμα, για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως» της απόφασης της αγωγής της απολυμένης συναδέλφου και προέδρου του ΣΕΦΚ, Ανδριανής Σμαρνάκη.
Η δικαστική απόφαση, η οποία είναι προσωρινά εκτελεστή (μέσα σε 3 ημέρες από την επίδοσή της), δικαιώνει απολύτως τη συνάδελφο αφού: α) αναγνωρίζει την ακυρότητα τής, από 9/5/2014, καταγγελίας τής σύμβασης εργασίας της, β) υποχρεώνει τον ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα» να την επαναπροσλάβει με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, αφού αναγνωρίζει πως η συνάδελφος κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες, γ) απειλεί τον εργοδότη με χρηματική ποινή ύψους 100 ευρώ για κάθε ημέρα άρνησής του να συμμορφωθεί προς την απόφαση και δ) υποχρεώνει τον εργοδότη να καταβάλει στη συνάδελφο το ποσό των 2.977,44 ευρώ, με τους νόμιμους τόκους, το οποίο αφορά μισθούς υπερημερίας, καθώς και αποκατάσταση ηθικής βλάβης. Επίσης, δέχεται την πρόσθετη παρέμβαση του ΣΕΦΚ και επιβάλει σε βάρος του Β. Γκούμα τη δικαστική δαπάνη όχι μόνο της συναδέλφου (250 ευρώ), αλλά και του σωματείου (140 ευρώ).
Θυμίζουμε ότι στις 22 του Ιούνη ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Βασίλειος Γκούμας, κατέβαλε το ποσό των 3.264,91 ευρώ στη συνάδελφο. Ο εργοδότης υποχρεώθηκε να καταβάλει το παραπάνω ποσό, αφού απορρίφθηκε με δικαστική απόφαση (17/06/2016) η αίτησή του για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως» της απόφασης της αγωγής της απολυμένης συναδέλφου και στη συνέχεια υπέβαλε νέα αίτηση για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως», η προσωρινή διαταγή της οποίας επίσης απορρίφθηκε με δικαστική απόφαση (4/07/2016).
Η πρώτη αίτηση είχε υποβληθεί δύο ημέρες μετά την οριστική επίδοση στον Β. Γκούμα της απόφασης 147/2016 (14/01/2016) του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών σχετικά με την αγωγή που είχε καταθέσει η απολυμένη συνάδελφος και πρόεδρος του ΣΕΦΚ, Ανδριανή Σμαρνάκη, κατά του ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα» Βασιλείου Γκούμα, με αίτημα την επαναπρόσληψή της. Η συνάδελφος, η οποία εργαζόταν στο συγκεκριμένο φροντιστήριο για 24 συνεχή έτη, είχε απολυθεί, επειδή προσέφυγε με το σωματείο μας στην Επιθεώρηση Εργασίας, προκειμένου να της καταβληθούν οφειλόμενα δεδουλευμένα περίπου 2 ετών.
Ο Β. Γκούμας αρνείται να εφαρμόσει τη σημαντικότερη επιταγή της δικαστικής απόφασης, δηλαδή την επαναπρόσληψη της συναδέλφου, και ζητά την «ανακοπή της εκτελέσεως» της απόφασης (η εκδίκαση της οποίας έχει οριστεί στις 4/10/2016) έως την έκδοση της απόφασης της έφεσης που ο ίδιος έχει ασκήσει.
Επιπλέον, θυμίζουμε ότι στις 7 του Οκτώβρη 2014, είχε απορριφθεί η απαίτηση του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή για την απαγόρευση έξω από το φροντιστήριο «Πρίσμα» των συγκεντρώσεων του ΣΕΦΚ, ενώ η κύρια υπόθεση εκδικάστηκε στις 5 του Νοέμβρη 2014 χωρίς να εκδοθεί απόφαση για 17 μήνες. Στις 3 του Ιούνη 2016 με δικαστική απόφαση ματαιώθηκε η εκδίκαση της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβάλει ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Βασίλειος Γκούμας, επειδή ο ίδιος δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο για να υποστηρίξει τη θέση του, ενώ κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα είχε χρησιμοποιήσει καταχρηστικά κάθε μέσο (κινητοποίηση του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, μηνύσεις κ.ά.) με σκοπό να ποινικοποιήσει τις δράσεις του ΣΕΦΚ. Συγκεκριμένα με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απαιτούσε «να απαγορευθεί στο σωματείο και στους καθ' ων (της απολυμένης συναδέλφου και νυν προέδρου του ΣΕΦΚ, Ανδριανής Σμαρνάκη, του πρώην προέδρου και νυν μέλους του ΔΣ του ΣΕΦΚ, Κλέαρχου Σμυρναίου και του μέλους του ΔΣ του ΣΕΦΚ και εκπροσώπου του σωματείου στο ΔΣ της ΟΙΕΛΕ, Διονύση Αμπάτη), η πραγματοποίηση συγκεντρώσεων έμπροσθεν του φροντιστηρίου και σε ακτίνα περιμετρικά μικρότερη των 200 μέτρων με απειλή χρηματικής ποινής 5.000 ευρώ και προσωπική κράτηση 1 μηνός σε κάθε φυσικό πρόσωπο των καθ' ων για κάθε παραβίαση της εκδοθησομένης απόφασης.».
Η υπόθεση αυτή, δεν αποτελεί, μια ακόμη απόλυση ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες των 4 τελευταίων χρόνων.
Αναδεικνύει με τον πιο αυταρχικό τρόπο την επιδίωξη της εργοδοτικής ένωσης, μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, να προχωρήσουν σε υποτίμηση της εργατικής δύναμης, σε προσλήψεις εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, με εικονικά ένσημα, με τζάμπα για τους εργοδότες εργασία, μέσω των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με voucher. Προϋπόθεση για να διαμορφωθεί η συνθήκη αυτή είναι να βρεθούν εκτός χώρων εργασίας όσες/οι υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους, πιστεύουν στην αξία του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης, παλεύουν μαζί με το σωματείο, υλοποιώντας τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.
Αναδεικνύει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού, την ευκολία με την οποία εκδίδονται εισαγγελικές παραγγελίες προς τα αστυνομικά τμήματα για την τρομοκράτηση εργαζομένων είτε με την παρουσία ισχυρών δυνάμεων καταστολής στις εργατικές συγκεντρώσεις έξω από τις επιχειρήσεις των αφεντικών είτε με την «πρόσκληση» στο Α.Τ. της απολυμένης συναδέλφου «δι' υπόθεσίν της» είτε με κατασταλτικές δυνάμεις «δέλτα», οι οποίες περικύκλωσαν τα γραφεία του σωματείου μας και άλλων ακηδεμόνευτων πρωτοβάθμιων σωματείων και στη συνέχεια βρίσκονταν έξω από το φροντιστήριο, όπου έγινε η κινητοποίηση, στις 11 του Οκτώβρη 2014, παρά την απόρριψη της απαίτησης του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή απαγόρευσης των συγκεντρώσεων σε ακτίνα 200 μέτρων από το φροντιστήριο, καθώς ο εργοδότης δεν προσήλθε στο δικαστήριο.
Αναδεικνύει την ευκολία με την οποία εργοδότες είτε με εισαγγελικές παραγγελίες είτε με μηνύσεις είτε με ασφαλιστικά μέτρα χαρακτηρίζουν παράνομες εργατικές συγκεντρώσεις, λένε ψέματα και μόνο ψέματα, και απαιτούν, με αστυνομική εισαγγελική δικαστική βούλα, να θέσουν εκτός νόμου τον εργατικό αγώνα, μετατρέποντας τους χώρους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα σε χώρους δουλοπαροικίας, όπου το αφεντικό πληρώνει και απολύει όποτε γουστάρει γιατί αλλιώς. υπάρχει και ο νόμος!
Αναδεικνύει τον εργασιακό μεσαίωνα των φροντιστηρίων, που οι εργοδότες των φροντιστηρίων έχουν επιβάλει εδώ και δεκαετίες: συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα. Όταν ο εργαζόμενος διεκδικεί, συμμετέχει στο σωματείο δεν. απολύεται, απλώς δεν. ανανεώνεται η σύμβασή του, σύμφωνα με το. νόμο. Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου «Πρίσμα» απέλυσε τη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη (9/5/2014), η οποία κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης 24 χρόνια, καθώς αυτή και μόνο αυτή δίδασκε το αντικείμενο της πολιτικής οικονομίας, γιατί διεκδίκησε στην Επιθεώρηση Εργασίας ανατολικού τομέα (1/4/2014) και επέβαλε να της καταβάλει 5.700 ευρώ, δεδουλευμένα 2 χρόνων (με μηνιαίο μισθό 270 ευρώ καθαρά), αλλά και γιατί, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, δεν αρκέστηκε να προσφύγει στην Επιθεώρηση, πήγε και στο σωματείο της, τον ΣΕΦΚ.
Αναδεικνύει την εργοδοτική ασυδοσία, καθώς ο εργοδότης αρνήθηκε να εφαρμόσει εκτός από την απόφαση της Επιθεώρησης Εργασίας και την απόφαση της Διεύθυνσης Αμοιβής Εργασίας του Υπουργείου Εργασίας, η οποία στις 13/10/2014, τον κάλεσε: «εντός 8 ημερών να απαντήσει εγγράφως σχετικά με τους πιθανούς τρόπους επίλυσης της διαφοράς, ώστε να επαναπροσληφθεί η εργαζόμενη». Αντίθετα, δήλωσε ότι οι ώρες εργασίας του καθηγητή που έχει προσληφθεί στη θέση της συναδέλφου ήταν 5 ώρες τη βδομάδα, δηλαδή μισθός 200 ευρώ, αλλά ήταν αποφασισμένος να μην την επαναπροσλάβει. Για μισθό 200 ευρώ, όσο τα μισά δίδακτρα 1 μαθητή του φροντιστηρίου, απολύει, υποβάλει μηνύσεις, απαιτεί να απαγορευθούν συγκεντρώσεις στο κέντρο της πόλης.
Αναδεικνύει τον μηχανισμό αλλοτρίωσης του καθηγητή στα φροντιστήρια που για χρόνια «κοινωνικοποιήθηκε» από τα αφεντικά με την κουλτούρα του «περαστικού»: υποτιμημένη εργασιακή δύναμη, αλλά το αφεντικό «είναι ξηγημένο και δίνει "ιδιαιτεράκια".». Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», μετά από 24 χρόνια συνεχούς εργασίας, απέλυσε τη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη, γιατί εκτός της διεκδίκησης να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, η συνάδελφος αρνήθηκε και να δουλέψει σε συνθήκη μαύρης εργασίας στο σπίτι μαθητή, ικανοποιώντας την απαίτησή του...
Καλούμε σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς, εργαζομένους και εργαζόμενες, ανέργους και άνεργες, μαθήτριες/τές, φοιτήτριες/ές στη συγκέντρωση ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, τις εκδικητικές συνδικαλιστικές διώξεις και την ποινικοποίηση της εργατικής διεκδίκησης, για να αποδείξουμε στην πράξη ότι η επιβολή εργασιακού μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα δεν θα περάσει.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ»

0

Την ανάγκη οι εξελίξεις να βρουν τους εργαζόμενους οργανωμένους και προετοιμασμένους να απαντήσουν τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι Επιτροπές Αγώνα των εργαζομένων στο «Μαρινόπουλο», ενώ τα σενάρια και οι φήμες για το «σχέδιο εξυγίανσης» της επιχείρησης πυκνώνουν.
Σε πρόσφατη κοινή σύσκεψή τους οι Επιτροπές Αγώνα αποφάσισαν: Να καλέσουν σε Γενικές Συνελεύσεις στα καταστήματα και να συζητήσουν για τις εξελίξεις και τη στάση που πρέπει να κρατήσουν οι εργαζόμενοι. Να συνεχίσουν την προσπάθεια να ενισχυθούν με περισσότερους εργαζόμενους και να συμβάλουν στη δημιουργία νέων επιτροπών και σε καταστήματα, που δεν έχουν κάνει το βήμα ακόμα. Να δυναμώσει η οργάνωση των εργαζομένων με εγγραφές στα ταξικά κλαδικά σωματεία των εμποροϋπαλλήλων.
Με την ανακοίνωσή τους δίνουν απάντηση στα δημοσιεύματα και στις φήμες που διαχέουν στελέχη της εταιρείας πως «όλα βαίνουν καλώς» με τη συμφωνία «διάσωσης» της επιχείρησης: «Κανένας σωτήρας δεν θα διασφαλίσει τη δουλειά μας, τις συμβάσεις, τα δικαιώματά μας. Κανένα σχέδιο εξυγίανσης δεν θα πραγματοποιηθεί χωρίς απολύσεις και κλείσιμο καταστημάτων. Ήδη αυτά που ακούγονται, αποτελούν καμπανάκι συναγερμού για όλους μας. Είμαστε εδώ για να προστατέψουμε την εργασία μας, τη ζωή των οικογενειών μας! Για να μην προστεθεί κανένας εργαζόμενος από τον "Μαρινόπουλο" στις λίστες ανέργων του ΟΑΕΔ. Για να μην εργαζόμαστε για ένα ξεροκόμματο, χωρίς δικαιώματα», αναφέρουν μεταξύ άλλων.
Αναφέρονται ακόμα στο επιχειρησιακό σωματείο, το οποίο «λειτούργησε σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός στις απεργιακές κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος και τάχθηκε υπέρ της εργοδοσίας». Υπογραμμίζουν πως είναι απαραίτητο να συγκληθεί Γενική Συνέλευση των εργαζομένων της επιχείρησης στην Αθήνα και προετοιμάζονται για να αναλάβουν οι ίδιες την πρωτοβουλία αυτή καθώς και την προσπάθεια για συντονισμό με τις Επιτροπές Αγώνα σε άλλες περιοχές της χώρας και με το Σωματείο Εργαζομένων στις Επιχειρήσεις του Ομίλου «Μαρινόπουλος» στη Β. Ελλάδα.
Οι Επιτροπές Αγώνα διεκδικούν: Αμεση καταβολή όλου του μισθού, καμία καθυστέρηση στη μισθοδοσία. Διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας. Καμία βλαπτική μεταβολή στις εργασιακές μας σχέσεις. Παράλληλα, διεκδικούν από την κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία να πάρουν μέτρα για την ανακούφιση και την προστασία τους, όπως δωρεάν μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καμία διακοπή ρεύματος και νερού, «πάγωμα» των δανείων και κάθε χρέους έως ότου καταβληθούν όλα τα δεδουλευμένα στους εργαζόμενους.
Στο μεταξύ, στα Διοικητικά Συμβούλια των τραπεζών συζητιέται το σχέδιο που έχει καταθέσει ο «Σκλαβενίτης» για τη «διάσωση» της επιχείρησης «Μαρινόπουλος». Θετικές αποφάσεις έχουν πάρει ήδη η «Alpha Bank», η «Τράπεζα Πειραιώς» και η «Eurobank», ενώ αναμένεται και η απόφαση της «Εθνικής Τράπεζας». Οι διαδικασίες συνεχίζονται με ορίζοντα την 21η Σεπτέμβρη, ημερομηνία κατά την οποία εκδικάζεται η αίτηση υπαγωγής της επιχείρησης στον πτωχευτικό κώδικα, καθώς θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί πριν από αυτή.
Το σχέδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, προβλέπει δανειοδότηση ύψους 360 εκατ. ευρώ και χρηματοδότηση της «Μαρινόπουλος» με 125 εκατ. ευρώ από τον «Σκλαβενίτη» καθώς και «κούρεμα» των οφειλών σε προμηθευτές μέχρι και 50%. Ωστόσο, παράγοντας ο οποίος θα παίξει ρόλο αναμένεται να είναι και οι αντιδράσεις των υπόλοιπων αλυσίδων σούπερ μάρκετ, καθώς ο ανταγωνισμός αναμένεται να ενταθεί.

http://www.902.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δημήτρης Γληνός: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΡΑΜΑΤΩΣΥΝΗΣ

0

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο και γιατί χθες ήταν η επέτειος της γέννησής του αλλά και γιατί είναι ιδιαίτερα επίκαιρο αυτές τις μέρες, και όχι μόνο. Το έγραψε με αφορμή τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν εξαιτίας του υψηλού ποσοστού αποτυχίας στις εισιτήριες εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο τότε.
Το πήραμε από εδώ: http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/glhnos_agramat.htm, απ΄ όπου και η εισαγωγή:

Το άρθρο αυτό του Δημήτρη Γληνού δημοσιεύτηκε σε τέσσερις συνέχειες στον «Νέο Δρόμο», το περιοδικό του Εκπαιδευτικού Ομίλου, από τον Δεκέμβριο του 1928 έως τον Φεβρουάριο του 1929. Διατηρήσαμε την ορθογραφία του συγγραφέα εκτός από τον τονισμό. Πολλά ευχαριστώ στον φίλο Γιάννη Π. για την πληκτρολόγηση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αστική δικαιοσύνη λέγεται! Μια χαρακτηριστική περιγραφή.

0

Δημοσιεύτηκε στο Hit $ Run με τον τίτλο Ένας στοχασμός για τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη

Κείμενο: Katja Lihtenvalner
 

«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Τζορτζ Όργουελ, Η φάρμα των ζώων.

 «33 και 32 μήνες φυλάκιση για τον Κώστα Σακκά και τον Μάριο Σεϊσίδη», ήταν η ετυμηγορία του δικαστηρίου μετά από 12ωρη μαραθώνια διαδικασία την Τετάρτη 17 Αυγούστου στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας.

Οι Σακκάς και Σεϊσίδης συνοδεύονταν ξανά από κουκουλοφόρους της ΟΕΜ και των ΕΚΑΜ. Κι όχι μόνο αυτό: έξω από το κτίριο, όπου θα διεξαγόταν η δίκη, ήταν παρατεταγμένα ΜΑΤ, ενώ μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν περισσότεροι από 30 ένστολοι και μη αστυνομικοί προκαλώντας φόβο, άγχος και και δυσφορία στο ακροατήριο.

Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα έχω παρακολουθήσει ένα ευρύ φάσμα δικών στις αίθουσες: δίκες δολοφόνων, ατόμων που έχουν αποπειραθεί να διαπράξουν δολοφονίες, βιαστών, σαδιστών, μαχαιροβγαλτών… Πολλές από αυτές συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με την ελληνική (ακρο)δεξιά (οι κατηγορούμενοι ήταν μέλη ή ενθουσιώδεις υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ. ή αστυνομικοί/στρατιωτικοί). Τις περισσότερες από αυτές μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε πολιτικές δίκες. I

Όταν το Νοέμβριο του 2013 οι Διονύσης Λιακόπούλος και Χρήστος Στεργιόπουλος, που έχουν αρνηθεί ότι υπήρξαν υποστηρικτές της νεοναζιστικής Χ.Α., μαχαίρωσαν βάναυσα τον Πακιστανό μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν και τον άφησαν να πεθάνει σε τρομερούς πόνους μπήκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, την περισσότερη ώρα δεν υπήρχε αστυνομική παρουσία.

Το καλοκαίρι του 2014 παρακόλούθησα τις δίκες των εμπλεκόμενων σε πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών για την υπόθεση της Μανωλάδας. Οι κατηγορούμενοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον μοχθηρό ολιγάρχη της φράουλας Νίκο Βαγγελάτο και απείλησαν τους φτωχούς και ευάλωτους μετανάστες μπροστά στην έδρα. Οι κατηγορούμενοι, που χρησιμοποιούσαν κυνηγετικό οπλο, για να «αντιμετωπίσουν» εξαντλημένους μετανάστες, απλήρωτους για 6 μήνες, περπατούσαν ελεύθερα γύρω από την αίθουσα και την άφησαν εξίσουν ελεύθεροι μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας.

Στην περίπτωση του Ουαλίντ Τάλεμπ, του μετρημένου Αιγύπτιου εργάτη από τη Σαλαμίνα, ο οποίος βασανίστηκε, βιάστηκε και δέθηκε σε ένα δέντρο, ένα κουαρτέτο σαδιστών συγκεντρώθηκαν γύρω από τον φούρναρη Γιώργο Σγούρδα. Στη διάρκεια της δίκης περπατούσαν ελεύθερα στην αίθουσα και μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας οι περισσότεροι και έξω από αυτή. Κανένα μέτρο ασφάλειας, καθόλου μαύρες κουκούλες, κανένα όπλο για άντρες, οι οποίοι επί 18 ώρες βασάνιζαν έναν άκακο μετανάστη.

Το ίδιο συνέβη και με την υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας από τους Αυτόνομους Εθνικιστές, μια σκληρή συμμορία ακροδεξιών νεοναζί αστικών “wannabe” ανταρτών. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2015 δικάστηκαν για την υπόθεση της Πανόρμου, όταν τον Ιανουάριο του 2010 η παραπάνω συμμορία επιτέθηκε σε αντιφασιστική συγκέντρωση. Οι κατηγορούμενοι γελούσαν στην αίθουσα στη διάρκεια των καταθέσεων των μαρτύρων. Δεν επιβλήθηκαν περιορισμοί στους νεοναζί υποστηρικτές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρόεδρο της έδρας να δηλώνει ότι η δίκη είναι «ασήμαντη και ας τελειώνουμε μ’ αυτή στα γρήγορα».

Επίσης, στη διάρκεια της δίκης των μαχαιροβγαλτών Βασίλη Σιατούνη και Αθανάσιου Στράτου για την επίθεση στο αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια, που διεξάχθηκε το 2014 σε πρώτο βαθμό και, στη συνέχεια, το 2015 στο Εφετείο τα μέλη της Χ.Α. μπήκαν στην αίθουσα με ελάχιστη αστυνομική παρουσία.

Στη δίκη του βίαιου και απρόβλεπτου Κωνσταντίνου Κοντομούς, που επιτέθηκε σε Πακιστανούς μετανάστες στη Μεταμόρφωση με μολότοφ και μαχαίρι περισσότερες από μία φορά, δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι περιορισμοί μέσα κι έξω από το δικαστήριο. Στη διάρκεια του Εφετείου το προηγούμενο φθινόπωρο άρχισε να ουρλιάζει προς τους δικαστές: «Ξέρετε πώς νιώθω, να είμαι αθώος και φυλακισμένος;» Κανένας αστυνομικός δεν επενέβη.

Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική, είναι η αμφιλεγόμενη δίκη της Χ.Α. Επικίνδυνοι κατηγορούμενοι, που σκότωναν, μαχαίρωναν, ξυλοκοπούσαν και βασάνιζαν επί χρόνια, περπατούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Η δίκη τους είναι σε εξέλιξη. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα μέτρα ασφάλειας για τους περισσότρους από τους 69 επιθετικούς νεοναζί κατηγορούμενους.

Το ίδιο ισχύει για μέλη των αστυνομικών δυνάμεων ή του στρατού στις δικαστικές αίθουσες. Από τις πολλές δίκες, όπου έχω παρευρεθεί, θυμάμαι ιδιαίτερα την αιμοδιψή αστυνομική μονάδα, που το Μάη του 2008 δολοφόνησε βίαια τον Νίκο Σακελλίων. Αρχικά κηρύχτηκαν αθώοι κι έπειτα κλήθηκαν ως μάρτυρες στη δίκη εναντίον των αυτοπτών της βάναυσης δολοφονίας. Έμοιαζαν ευχαριστημένοι, με διάθεση για εκδίκηση. Είδα βία, σαδισμό και ακραία βαναυσότητα βγαίνοντας από την αίθουσα της Ευελπίδων εκείνη τη μέρα.

Όταν κοίταζα στα μάτια τους περισσότερους από αυτούς τους κατηγορούμενους, έβλεπα τον τρόμο, τη βαναυσότητα και το κακό. Ψυχρότητα, απέχθεια και τάση για εμετό με διαπερνούσαν, όταν τους αντίκριζα. Ταπείνωσαν, βίασαν, μαχαίρωσαν, πυροβόλησαν και σκότωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αστυνομία και η έδρα δεν επέβαλαν κάποιο ιδιαίτερο περιορισμό ασφάλειας γι’ αυτούς, παρότι αποτελούσαν ένα και μόνο πράγμα, κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Ας τους χαρακτηρίσουμε με το πιο αναγνωρίσιμο σχόλιο των ημερών: ήταν τρομοκράτες.

Κι έπειτα παρακολούθησα τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη.

2 νέοι άντρες ντυμένοι με ανοιχτόχρωμες μπλε μπλούζες μπήκαν στην αίθουσα δεμένοι με χειροπέδες και περικυκλωμένοι από άντρες με μαύρες κουκούλες και βαρύ οπλισμό. Οι Σακκάς και Σεϊσίδης είχαν ήρεμη έκφραση στα πρόσωπά τους. Έδειχναν ώριμοι, με αυτεπίγνωση και άφοβοι. Φίλοι, μητέρες, συντρόφισσες συγκεντρώθηκαν γύρω τους αναμένοντας με πόνο και άγχος την ετυμηγορία.

Οι κατηγορίες για τις πράξεις των Σακκά και Σεϊσίδη, για τις οποίες ανέλαβαν πλήρως την ευθύνη, δεν είχαν καθόλου να κάνουν με δολοφονίες, βάναυσους βιασμούς ή εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, που αφορούν στις περισσότερες δίκες, τις οποίες έχω παρακολουθήσει.

Ωστόσο, στο τέλος της μέρας, οι Σακκάς και Σεϊσίδης ήταν αναγκασμένοι να μεταφερθούν στις φυλακές περικυκλωμένοι από ισχυρή αστυνομική παρουσία- ο τρόμος των αντρών στα μαύρα τους στέρησε την ελευθερία τους. Η δίκη μας άφησε την αίσθηση ότι δικάστηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. «Γι’ αυτό και όλο αυτό το χολιγουντιανό θέατρο», όπως το έθεσε ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης.

Μετά τη δίκη της προηγούμενης Τετάρτης, μπορούμε αναμφίβολα να συμπεράνουμε: «Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι ίσοι ενώπιον του ελληνικού δικαστικού συστήματος, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».

Μετάφραση-απόδοση: Γιάννης Κοντός

http://www.hitandrun.gr/

Υ.Γ.: αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο γιατί αποτελεί μια καλή περιγραφή για το τι σημαίνει αστική δικαιοσύνη άσχετα από τις απόψεις και τα συμπεράσματο του αρθρογράφου. Για μας κανένας δεν είναι ίσος, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Το κριτήριο είναι με τίνος το μέρος είσαι. Αν είσαι με το σύστημα, με την εξουσία, αν αυτό δε νοιώθει ότι το απειλείς έστω και εν δυνάμει, τότε αντιμετωπίζεσαι με ..σεβασμό, δε πα να έχεις σκοτώσει, βιάσει ή να έχεις γίνει υπαίτειος για το πνιγμό μερικών ανθρώπων! Ότι και να έχεις κάνει είσαι είτε χρήσιμος στο σύστημα είτε κομάτι του. Σε αντίθετη περίπτωση αντμετωπίζεσαι όπως οι Σακκάς - Σεϊσίδης, όπως δεκάδες αγωνιστές εργάτες και μη, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, σε δείχνουν τα κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε συνοδεύουν λες και συνοδεύει ένας στρατός ηλιθίων που νομίζουν ότι υπερασπίζονται τα ...Ίμια και προσπαθούν να στείλουν το μήνυμα. Τρομάξτε και βγάλτε το σκασμό!

Όσο για τον Όργουελ, πολλοί κάνουν ότι δεν είδαν και δεν έμαθαν ότι ο τύπος αποτέλεσε υπάλληλος - πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και εξακολουθούν να τον επικαλούνται ως ...θεωρητική αυθεντία! Απορώ! Πραγματικά! 

Α.σ.Γ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΤΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΕΓΙΝΕ ΘΕΣΜΟΣ!

0

H δημοσίευση του ΦΕΚ για το ωράριο των νηπιαγωγών, το ενιαίο πρόγραμμα του ολοήμερου νηπιαγωγείου επιτέλους θεσμοθετεί το ωράριο των νηπιαγωγών, αίτημα απαραίτητο συμπλήρωμα και γαρνιτούρα στις ατέλειωτες χαρταπιές της ΔΟΕ αλλά και πάγια διεκδίκηση κάθε συλλογικότητας νηπιαγωγών. Από τις πιο συντηρητικές έως τις πλέον… ριζοσπαστικές… Αλλά ας σοβαρευτούμε.
Ζούμε εμείς οι νηπιαγωγοί ως υποσύνολο του κλάδου των εκπαιδευτικών ως κομμάτι της εργαζόμενης πλειοψηφίας μία επίθεση πρωτοφανούς ιστορικής βαρβαρότητας σε όλα τα επίπεδα.
Αυτό το νηπιαγωγείο, το σχολείο γενικότερα που το «κάνουμε δικό μας» μέσα από τη δουλειά μας και τη σχέση μας με τα παιδιά κόντρα στις αντίξοες συνθήκες που δημιουργούν για το εκπαιδευτικό έργο οι αντιδραστικές πολιτικές στην εκπαίδευση και στην κοινωνία γενικότερα … Αυτό το σχολείο που περιέχει κατακτήσεις κοινωνικής σημασίας μιας άλλης ιστορικής φάσης, όπου ο ταξικός συσχετισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ του λαού … Αυτό το σχολείο λοιπόν, συνεπώς και το νηπιαγωγείο δεν παύει να είναι το σχολείο της αστικής τάξης. Αυτής της αστικής τάξης της εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό που τον αντιγράφει κακέκτυπα, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ολοήμερο σχολείο γενικότερα και το πώς «εφαρμόστηκε» στην χώρα μας.
Ένα ακόμα πράγμα που δεν επιτρέπεται ούτε στιγμή να «ξεχνάμε» είναι ο διπλός μας ρόλος ως εργαζόμενοι και ως παιδαγωγοί -παρά και ενάντια στις αντιστάσεις μας που δημιουργούν πρόβλημα στις επιλογές του συστήματος γι αυτό θέλουν να περιορίσουν το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης μέσα στο σχολείο- παρόλα αυτά, του κυρίαρχου συστήματος.
Σε σχέση το παραπάνω δεν επιτρέπεται από μεριάς μας στις όποιες συνδικαλιστικές τοποθετήσεις μας να αγνοείται η διάσταση του εργαζόμενου υπέρ της όποιας παιδαγωγικής υπεράσπισης του ρόλου μας.
Δεν κάνω μάθημα πολιτικής… ορθότητας και επίσης είμαι σε θέση ως νηπιαγωγός να κατανοήσω την ανάγκη να πειστούν και να «κερδηθούν» οι γονείς απέναντι σε μια κυβερνητική επίθεση λίγο «διαφορετική» από αυτή που είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια όπου μέτρα που θα έχουν αντιλαϊκή «απόδοση» στο προσεχές διάστημα -και αυτό θα φανεί!- «πακετάρονται» πολύ ύπουλα με ως μέτρα που έχουν ως στόχο να… ανακουφίσουν τον εργαζόμενο γονέα. Και ειδικά στο νηπιαγωγείο…
Δεν μπορώ όμως να συναινέσω γιατί θα πρέπει να κάνουμε πίσω από τη θέση που είχαμε ως κλάδος για τα ολοήμερα -παιδοφυλακτήρια. Γιατί άδικο είχαμε; Αν δεν ήταν έτσι οι γονείς δεν θα συνωθούνταν να μπουν στις διάφορες ζώνες αποχώρησης… Θα έκαναν… ουρά για να παραμείνουν τα νήπια μέχρι την τελική ώρα αποχώρησης.
Μην μπερδευόμαστε και μη συγχέουμε το γεγονός ότι ως νηπιαγωγοί απλά κάνοντας τη δουλειά μας και αρκετές φορές υπερβαίνοντας εαυτόν είτε σε εκτός πραγματικότητας απαιτήσεις των συμβούλων είτε με μηδέν συμπαράσταση διοικητική και υποδομής δώσαμε ένα νόημα σε αυτό το έρμο ολοήμερο νηπιαγωγείο που απόκτησε μία λειτουργικότητα ακόμα και μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες.
Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση; Γνωρίζοντας αυτές τις υπαρκτές αντινομίες και τα οφθαλμοφανή προβλήματα και αξιοποιώντας τες προχωράει σε κινήσεις που ο βασικός τους στόχος είναι να απαλλαγεί ακόμα και από αυτή την ιταμή υποχρέωση όπου η δουλειά μας έδωσε νόημα. Γιατί που αλλού παρά στη συρρίκνωση-συγχώνευση σχολικών μονάδων θα οδηγηθούμε υπό τις παρούσες στεγαστικές συνθήκες αν εφαρμοστεί το ενιαίο ολοήμερο πρόγραμμα για κάθε νηπιαγωγείο;
Αυτό το απλό πράγμα πρωτίστως πρέπει να εξηγούμε στους γονείς και να αφήσουμε τις βαρύγδουπες αναλύσεις για την παιδαγωγική διάσταση του ολοήμερου κλπ. Γιατί έτσι παίζουμε στο «γήπεδο» της κυβερνητικής προπαγάνδας το δήθεν «παιδαγωγικό». Κάποιοι ίσως να ακκίζονται με αυτές τις αναφορές ή και να έχουν την αυταπάτη ότι ακόμα και τώρα η κυβέρνηση μπορεί να «πειστεί» και να δει την… πλευρά μας. Συγνώμη αλλά δεν θα πάρω…
Επίσης δεν πρέπει να έχουμε κανένα μα κανένα ενδοιασμό να υπερασπίσουμε τις θέσεις εργασίας που θα χαθούν σε αυτήν την περίπτωση και να προλάβουμε την… ανθρωποφαγία –την έντεχνα καλλιεργημένη από μία κυβέρνηση που… απορεί με αυτές τις απαιτήσεις- που θα προκύψει. Παράδειγμα ο σύλλογος αναπληρωτών που «έσπευσε»- μέσα στη γενικότερη απόγνωση της απόλυσης-ανεργίας.
Κατοχυρώθηκε και το ωράριο μας! Να το χαιρόμαστε. Έχουμε πια ολόκληρες 25 ώρες πλήρους απασχόλησης δηλαδή αύξηση του ωραρίου και να σκεφτεί κανείς ότι το ωράριο του νηπιαγωγού είναι πλήρες από κάθε έννοια αφού όλοι-όλες οι νηπιαγωγοί ασκούμε καθημερινή υπηρεσία-επιτήρηση αφού το διάλλειμα είναι κομμάτι του προγράμματος…
Πολύ ύποπτος και για πάσα χρήση είναι και ο διαχωρισμός ανάμεσα στον εκπαιδευτικό σχεδιαστή προγράμματος και στον εκπαιδευτικό… δημιουργικής απασχόλησης του μεταμεσημβρινού προγράμματος ενδεχομένως και νόμιμο -πια- τραπεζοκόμο. Όχι ότι και με τα ολοήμερο όπως λειτουργούσε μέχρι σήμερα είχαμε εκπαιδευτική… πανδαισία από τα διαλυμένα μετά το μεσημέρι νήπια αλλά αυτός ο διαχωρισμός –πέρα από το ότι ηθελημένα αγνοεί την ιδιαιτερότητα ακριβώς του… ενιαίου χαρακτήρα του προγράμματος του νηπιαγωγείου -για το οποίο δήθεν κόπτονται- είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
Η περίπτωση του ωραρίου όπως και η περίπτωση της υποχρεωτικής φοίτησης των νηπίων που πάλι ενάντια στη συμφέροντα μας «θεσμοθετήθηκε» δείχνει ότι δεν είναι η θεσμική απόφαση μιας κυβέρνησης που εκπροσωπεί την αστική τάξη και τις δουλικές της υποχρεώσεις στον ιμπεριαλισμό που θα κατοχυρώσει τα εργασιακά μας δικαιώματα: Είναι η δική μας πάλη για τα δύο αυτονόητα αιτήματα που ενώνουν εργαζόμενους στην εκπαίδευση με κάθε εργαζόμενο γονέα. Σχολεία και μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών. Που μας ενώνει επίσης με τις στρατιές των αδιόριστων εκπαιδευτικών που με τα μέτρα αυτά οδηγούνται στην σχεδόν οριστική απόλυση του μεγαλύτερου κομματιού τους από την εκπαίδευση.
Βασικό σημείο η αντίθεση στην όποια συγχώνευση, κλείσιμο σχολικής μονάδας, τμήματος νηπιαγωγείου.
Έτσι απλά, λιγότερο «παιδαγωγικά» και από τη σκοπιά των κοινών συμφερόντων του κλάδου αλλά και των εργαζόμενων γονιών πρέπει να μιλήσουμε πρώτα στους… εαυτούς μας και έπειτα στους γονείς. Δηλαδή πολιτικά…
Αλλά και αυτά τα αιτήματα αν δεν τα παλέψουμε στην πράξη, αν δεν δημιουργήσουμε κίνημα διεκδίκησης και αντίστασης θα παραμείνουν «ένα κάποιο αίτημα». Παραφράζοντας τον ποιητή…

Δημήτρης Μάνος, νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή δύο φωτογραφίες παιδιών!

0

 Η δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών, και άλλων όποτε προκύπτουν, και ο σχολιασμός τους  -συγκινητικά, οργισμένα, ανήσυχα δεν έχει σημασία- θα έχει νόημα όταν θα έρθει η μέρα που θα καταλάβουμε ότι πρέπει να πούμε στα παιδιά μας, σε αυτά τα παιδιά, στους εαυτούς μας και στους γονιούς αυτών των παιδιών, γιατί γίνεται αυτό που γίνεται. Τι φταίει που παιδιά και μεγάλοι κινδυνεύουν εκεί που κάθονται στο σπίτι τους να σκοτωθούν, να χάσουν τα αδέρφια τους, τις μανάδες και τους μπαμπάδες τους, το σπίτι τους, τη πατρίδα τους; Γιατί αναγκάζονται να πνίγονται ή να μετατρέπονται σε πρόσφυγες σε χώρες που οι εξουσίες δεν τους θέλουν, που όταν τους δέχονται τους εκμεταλλεύονται και τους ρίχνουν σε άθλιες συνθήκες, έχοντας σίγουρο ότι θα τους κατηγορήσουν κι από πάνω γι' αυτές τις συνθήκες.
Θα έχει νόημα όταν ξεπεραστεί η συγκίνηση και η ανησυχία. Όταν η συγκίνηση και η ανησυχία μετατραπούν σε οργή όχι (μόνο) ενάντια στον ΙSIS, στον Άσαντ, στις διάφορες αντιμαχόμενες ομάδες στη Συρία και στις άλλες χώρες από την Λιβύη, τη Παλαιστίνη ως το Αφγανιστάν αλλά (κύρια) ενάντια σε αυτούς που υποδαυλίζουν, που στηρίζουν και εξοπλίζουν όλους αυτούς, ενάντια σε αυτούς που δεν το έχουν σε τίποτα να εισβάλουν και να διαμελίσουν χώρες, να σφάξουν λαούς. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί), Ρώσοι ιμπεριαλιστές λέγονται. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ λέγονται. Για τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα γίνονται όλα αυτά που μας συγκινούν, μας ανησυχούν και μας εξοργίζουν. Για τα δικά τους συμφέροντα κινδυνεύουμε να γίνουμε και εμείς θύματα των βομβών τους, να γίνουν και τα δικά μας παιδιά σαν αυτά τα παιδιά.
Θα αποκτήσει νόημα όταν πούμε στους εαυτούς μας ότι το πρόβλημά μας δεν είναι οι πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα μας για να σωθούν αλλά η κατοχή του Αιγαίου και των νησιώτικων λιμανιών από τον νατοϊκό στόλο, ότι κινδυνεύουμε από τα θερμά επεισόδια που προκαλούνται με τον Ρώσικο στόλο πολύ περισσότερο από αυτά που προκαλούνται μεταξύ των τούρκικων και ελληνικών καραβιών, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι αμερικάνικες βάσεις και τα νατοϊκά στρατηγεία μετατρέπουν τη χώρα μας σε άμεσο συνένοχο αυτής της σφαγής που οδηγεί σε εικόνες σα και αυτή και ότι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε. Ότι για το ρατσισμό δεν φταίνε η Χρυσή Αυγή, οι παπάδες και μια ηλίθια αθλήτρια αλλά η ίδια η εξουσία που τους χρησιμοποιεί. Ενάντια σε αυτή πρέπει πρώτα να στραφούμε.
Η δημοσίευση αυτής και άλλων φωτογραφιών θα αποκτήσει αληθινό νόημα όταν τη συγκίνηση και την ανησυχία μας τη μετατρέψουμε σε οργή, βγούμε στους δρόμους και απαιτήσουμε το σταμάτημα του πολέμου, την απόσυρση των Αμερικάνων, Ευρωπαίων και Ρώσων ιμπεριαλιστών από την ανατολική Μεσόγειο, από τη Μέση Ανατολή, από το Αιγαίο και ολόκληρη τη χώρα μας πρωτ' απ' όλα. Όταν ο πατριωτισμός δεν θα έχει ανάγκη για τόνωση έξι μετάλλια ατομικών προσπαθειών ελληνόπουλων και καναδυό ...ελληνοαμερικάνων στους ολυμπιακούς αγώνες του κέρδους, της εξαθλίωσης, των δολοφονιών των ντόπιων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, δεν θα έχει ανάγκη σε ύμνους προς μια αόριστη και ανύπαρκτη "πατρίδα" κάτω από μια σημαία που καθιέρωσε η χούντα, προς ένα "έθνος" που το επιβουλεύονται κάποιες άγνωστες δυνάμεις και το ...ισλάμ, αλλά θα μετουσιώνεται συλλογικά και θα στρέφεται ταξικά απέναντι στις πραγματικές δυνάμεις που καθορίζουν τη τύχη της δικής μας αλλά και όλων των άλλων πατρίδων των μικρών παιδιών που κάθε τόσο σκοτωμένα και τραυματισμένα σε φωτογραφίες κάνουν το γύρο των ΜΜΕ και των δικτύων.
Αλληλεγγύη και πατριωτισμός έχουν νόημα όταν παλεύουμε για να γίνει η χώρα μας ανεξάρτητη απ' όλους αυτούς, όταν ανατρέψουμε όλους όσους τους υπηρετούν και εδώ και στις άλλες χώρες, όταν καταλάβουμε ότι η ανεξαρτησία δεν καταχτιέται με τη συμπόρευση με κάποιων από τους φονιάδες των λαών. Ούτε εδώ, ούτε στη Συρία. Πουθενά!
Για να γίνει η χώρα μας πραγματικά χώρα αλληλεγγύης και φιλόξενη όχι μόνο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες αλλά και για μας τους ίδιους. Για να μη ξεχνάμε ότι και αρκετοί από εμάς δεν χωρέσανε και δεν χωράνε εδώ, ότι αναγκάζονται σε φυγή για τους ίδιους λόγους.
Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η συγκίνηση για τα σκοτωμένα παιδιά ούτε το σοκ για τη χρήση παιδιών από τους ισλαμιστές φασίστες. Χρειάζεται αντίσταση και αγώνας. Για να γίνουν τα παιδιά από ήρωες φωτογραφιών δυστυχίας σε ήρωες φωτογραφιών ενός αγώνα που θα εξαλείψει τις πρώτες! Σαν και αυτόν που έδωσαν τα Αετόπουλα και οι ΕΠΟΝίτες ενάντια στη γερμανική κατοχή, ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την κατοχή. Ένας αγώνας που ακόμη δεν τελείωσε!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι ιμπεριαλιστές και η Τουρκία την «επόμενη μέρα»

0

Κατ’ αρχήν είναι ένα ερώτημα το τι σηματοδοτεί η επιλογή της τούρκικης ηγεσίας να δείχνει από την πρώτη στιγμή της απόπειρας «με το δάχτυλο τον Γκιουλέν»; Η οποία έφτασε σε δηλώσεις της (έστω και αν μαζεύτηκαν μετά) να λέει πως, εάν οι ΗΠΑ δεν εκδώσουν τον Γκιουλέν στην Τουρκία, αυτό σημαίνει πως είναι ένοχες, δηλαδή είναι πίσω από το πραξικόπημα. Αφορούν την ανάγκη και μόνο του Ερντογάν να περιορίσει/εξαλείψει ένα ισχυρό κέντρο επιρροής στο εσωτερικό της Τουρκίας (σ΄ αυτό στέκονται οι περισσότεροι αναλυτές); Έχει τόσα ακράδαντα στοιχεία η τουρκική ηγεσία πως ο Γκιουλέν είναι επικεφαλής του πραξικοπήματος; Ή μήπως με αυτό τον τρόπο ο Ερντογάν λέει έμμεσα αυτό που δεν μπορεί να πει άμεσα και που δεν αφορά τον Γκιουλέν και την τυχόν καθοδήγηση από μέρους του της απόπειρας, αλλά τις ίδιες τις ΗΠΑ και τις κινήσεις που έκαναν διαμέσου ή και χωρίς τον Γκιουλέν;
Από την άλλη, τι σημαίνει η εξίσου έντονη απάντηση του Κέρι πως αυτές οι δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας μπορεί να τραυματίσουν ανεπανόρθωτα τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις; Ή η πολύ μεγαλύτερης σημασίας δήλωσή του, με αφορμή τις χιλιάδες συλλήψεις στην Τουρκία αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει για την επαναφορά της θανατικής ποινής, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ θα εξετάζει εξονυχιστικά τη συμπεριφορά της Τουρκίας όσον αφορά την τήρηση της δημοκρατίας και της νομιμότητας ώστε αυτή να συνάδει με την ιδιότητα του μέλους;!! Η οποία επίσης «μαζεύτηκε» από τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι που ήλθε να διασαφηνίσει πως, αν και το ΝΑΤΟ θα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης, «είναι πολύ νωρίς να ειπωθεί ότι κινδυνεύει η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ».
Και επειδή το ΝΑΤΟ και οι επικεφαλής του, ΗΠΑ, φυσικά και δεν νοιάζονται για τη δημοκρατία, νομίζουμε πως οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέτουν δύο βασικά ζητήματα. Από τη μία απαιτούν να μπει φρένο στο ξήλωμα των κρατικών μηχανισμών, που περιλαμβάνει στελέχη με τα οποία είχαν διαμορφώσει σοβαρές σχέσεις εξάρτησης και αποτελούσαν κανάλια μεταφοράς και εμπέδωσης των αμερικανικών προτεραιοτήτων στο σύνολο του τουρκικού κράτους. Από την άλλη, θέτουν εμμέσως πλην σαφώς την απαίτησή τους η τουρκική ηγεσία να ευθυγραμμιστεί με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν την περιοχή, η σοβαρότητά τους είναι δεδομένη για μας και τους οποίους θα δούμε πιο συγκεκριμένα τι αφορούν το επόμενο διάστημα.
Η ιστορία με τη βάση του Ιντσιρλίκ είναι ενδεικτική και για τις δύο πλευρές που θίγουμε. Έτσι, πραγματοποιείται σύλληψη του διοικητή της βάσης του Ιντσιρλίκ με την κατηγορία ότι έδωσε αεροπλάνα στους πραξικοπηματίες και ταυτόχρονα με εντολή της τουρκικής ηγεσίας διεξάγεται έρευνα για το πώς χρησιμοποιήθηκε η βάση και από ποιους στη διάρκεια του πραξικοπήματος. Αυτό σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις περί χρησιμοποίησης της βάσης και από τη Ρωσία πρέπει να ήταν ένα ακόμα καμπανάκι (ή καμπάνα;) για τις ΗΠΑ.
Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, και ειδικότερα η Γαλλία και η Γερμανία, εμφανίστηκαν αρκετά ανήσυχοι σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος και ήταν πιο κοντά σε θέσεις υπεράσπισης της «δημοκρατικής κυβέρνησης της Τουρκίας». Ωστόσο, αμέσως μετά και με αφορμή τη θανατική ποινή και, «αντί να αντιδράσουν για τα πραγματικά αντιδημοκρατικά βήματα του Ερντογάν», όπως αναφέρει το Der Spiegel για τους δικούς του λόγους, βρήκαν αφορμή να θέσουν στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας το ζήτημα των αναμεταξύ τους σχέσεων. Έτσι, με κοινή ανακοίνωσή τους η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, και ο επίτροπος για την Πολιτική Γειτονίας και τη Διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν, ενώ επανέλαβαν την «πλήρη στήριξή τους στους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας», δήλωσαν κατηγορηματικά πως υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας και της επαναφοράς της θανατικής ποινής σ’ αυτήν. Κάτι που επιβεβαίωσαν οι «28» της ΕΕ με κοινή τους ανακοίνωση. Με την οποία επιπλέον απηύθυναν έκκληση προς την τουρκική ηγεσία «για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή περαιτέρω βίας». Φοβούμενοι για το τι μπορεί αυτό να προκαλέσει στο εσωτερικό της Τουρκίας και ενόσω υπάρχει το μεγάλο για την ΕΕ ζήτημα του προσφυγικού, για το οποίο έχουν στηρίξει μια σειρά ελπίδες για τη διαχείρισή του στην αντιδραστική συμφωνία με τη γειτονική χώρα.
«Τέλος», θα θέλαμε να σημειώσουμε την εν θερμώ δήλωση (το πραξικόπημα δεν είχε τελειώσει ακόμα) του Λαβρόφ που καλούσε σε αποφυγή αιματοχυσίας και προσπάθεια επίλυσης των πολιτικών ζητημάτων στα πλαίσια του συντάγματος της χώρας, θέλοντας –πιστεύουμε- να αναδείξει το ρόλο της Ρωσίας ως υπεύθυνης δύναμης αλλά και να δώσει χρόνο στη Μόσχα να μελετήσει τις εξελίξεις.
Το επόμενο διάστημα θα δώσει κάποιες απαντήσεις για το πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικότερα τις δυτικές και με… το ειδικό βάρος που κατέχει ανάμεσά τους η σχέση εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ. Γι’ αυτήν την τελευταία να υπογραμμίσουμε μόνο την πεποίθησή μας πως το πλαίσιο εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ μπορεί να «επαναδιατυπώνεται» κάθε φορά με βάση τις εξελίξεις και τη σχετική δυνατότητα της τουρκικής αστικής τάξης, η αμφισβήτηση όμως της στρατηγικής σχέσης εξάρτησης από τις ΗΠΑ περνάει μέσα από ατσάλι και αίμα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ