Άμα έχεις τέτοιους "εχθρούς", τι τους θες τους φίλους;

Το χθεσινό (25/8) πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Εστία" έχει, όπως πάντα, άρθρο του Μανώλη Κοττάκη στο πρωτοσέλιδο.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρόκειται για παλιό δημοσιογράφο, με θητεία σε πολλά αστικά μέσα (στο κρατικό κανάλι μεταξύ άλλων) εδώ και δεκαετίες. Τα τελευταία χρόνια έχει εκπομπή μαζί με το Νίκο Μπογιόπουλο, ένα πρόσωπο αρκετά δημοφιλές στους κόλπους της Αριστεράς, λόγω του ατακαδόρικου στυλ του.

Ο Κοττάκης έχει πολλές επαφές με παράγοντες της αστικής τάξης, της εκκλησίας, του κεφαλαίου της ομογένειας όπως και με εκπροσώπους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα.

Τα όσα γράφει για την Αλέκα Παπαρήγα και την ηγεσία του Περισσού είναι ενδεικτικά των σχέσεων που διατηρεί με το σύστημα ο κύριος εκπρόσωπος του ρεβιζιονισμού στην Ελλάδα. Δε χρειάζεται καν να διαβάσει κανείς τη συνέχεια του άρθρου. Τα συγχαρητήρια που δίνονται στο ΚΚΕ για τη συνεπή υποταγή του στην αστική νομιμότητα έρχονται σε μια συγκυρία που διακυβεύονται πολλά λόγω ελληνοτουρκικών και οικονομικής κρίσης.

Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε κάθε άνθρωπο του κινήματος ότι το ΚΚΕ δεν πρόκειται ούτε να προχωρήσει σε κοινή δράση με στόχο την ανάπτυξη επαναστατικού κινήματος. Πόσο μάλλον να πάρει στις πλάτες του το έργο της ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της. Όσο κι αν κάποιοι το αναγορεύουν σε τμήμα του "ταξικού κινήματος".

Άμα έχεις τέτοιους "εχθρούς" από το σύστημα, τι να τους κάνεις τους "φίλους" από την αριστερά και το λαό;

Υ.Γ.: Για μια πλήρη αποτίμηση του ρόλου του ΚΚΕ τις τελευταίες δεκαετίες αξίζει να διαβαστεί το αφιέρωμα στο περιοδικό Αντίθεση, τεύχη 15 έως 17.