1η Μάη 1886 – 1η Μάη 2016: 130 χρόνια αγώνων της εργατικής τάξης

0

Εξαιρετική αλλά και βαριά η κληρονομιά της 1η του Μάη για όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές.
Η απεργιακή κινητοποίηση των αμερικάνικων εργατικών συνδικάτων τον Μάη του 1886 για τη διεκδίκηση του οκτάωρου αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη χειραφέτηση των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
Αμέτρητες θυσίες χρειάστηκαν για να αποκτήσει η εργατική τάξη δικαιώματα, να κατοχυρώσει καταχτήσεις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Τίποτα δεν της χαρίστηκε, όλα τα κέρδισε στο πεδίο της ταξικής πάλης, με αγώνες μικρούς και μεγάλους που άλλες φορές είχαν νικηφόρο αποτέλεσμα και άλλες φορές γνώριζαν την ήττα κάτω από το βάρος της επίθεσης των αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου.
Στην πορεία αυτής της πάλης, που είχε πλημμυρίδες και άμπωτες, η συνάντηση των επαναστατικών κομμουνιστικών ιδεών, που γεννήθηκαν από αυτή την πάλη, με το εργατικό κίνημα και ζυμώθηκαν με το αίμα των αγωνιστών αποτέλεσε γεγονός ιστορικής σημασίας. Η εργατική τάξη δεν διεκδικεί πλέον να καλυτερεύσει τη θέση της στο πλαίσιο του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά μπαίνει σε μια πορεία συνολικής αμφισβήτησης και σύγκρουσης για την κατάχτηση όλων όσων δικαιωματικά ανήκουν στον κόσμο της δουλειάς.
Η προοπτική της ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και της αστικής εξουσίας και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας άνοιξε νέους δρόμους στους διεκδικητικούς αγώνες των εργαζόμενων. Έγιναν πιο αποφασιστικοί, πιο μαχητικοί, πιο συνειδητοί. Ανέβασε συνολικά το επίπεδο της εργατικής τάξης σε κοινωνική και πολιτική δύναμη με ακτινοβολία και κύρος τόσο προς τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που τις περισσότερες φορές τα κέρδιζε με το μέρος της, όσο και προς τα μικροαστικά στρώματα που παρά τις συχνές ταλαντεύσεις τους αναγνώριζαν στην εργατική τάξη την πρωτοκαθεδρία στην πάλη για τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας έβαλε νέα «ημερήσια διάταξη» στους εργάτες όλου του κόσμου και ταυτόχρονα σκορπούσε τον τρόμο και το φόβο στις μαύρες δυνάμεις του εκμεταλλευτικού συστήματος. Η απειλή για το σύστημα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο με την Αντιφασιστική Νίκη του Β’ΠΠ, τη δημιουργία των λαϊκών δημοκρατιών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, με την επικράτηση της Κινέζικης Επανάστασης και την πλημμυρίδα των εθνικο-απελευθερωτικών κινημάτων.
Μπροστά στην απειλή αυτή οι δυνάμεις του συστήματος δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά σε κάθε φάση αυτή της εξέλιξης έδειξαν το πιο ωμό και βάρβαρο πρόσωπό τους, ενώ ταυτόχρονα αξιοποίησαν όλες τις αδυναμίες και τα λάθη του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.
Αν η συνάντηση του εργατικού κινήματος με τις επαναστατικές–κομμουνιστικές ιδέες αποτέλεσε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική πρόοδο, η επικράτηση του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα οπισθοχώρησης της εργατικής τάξης και συνολικά της κοινωνικής οπισθοδρόμησης που κλιμακώνεται μέχρι τις μέρες μας.
Όλες αυτές τις δεκαετίες της οπισθοχώρησης και της ήττας, η ταξική πάλη δεν σταμάτησε. Σπουδαίοι εργατικοί αγώνες ξεδιπλώθηκαν τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αγώνες μαχητικοί, μακροχρόνιοι, με πολλές θυσίες, που κατόρθωσαν να αποσπάσουν καταχτήσεις από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Όμως ο συσχετισμός των δυνάμεων γινόταν όλο και πιο δυσμενής για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα καθώς ο ρεφορμισμός-ρεβιζιονισμός κατόρθωσε να επιβληθεί στην ηγεσία του εργατικού κινήματος και να αποτελέσει οργανικό μέρος της στήριξης του εκμεταλλευτικού συστήματος μέσα από την ταξική συνεργασία και υποταγή.
Στη σημερινή φάση της ολομέτωπης επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος απέναντι στον κόσμο της δουλειάς, όπου καταχτήσεις και δικαιώματα χάνονται και η εργατική τάξη μαζί με τα λαϊκά στρώματα ζουν μέσα στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τους πολέμους, γίνεται όλο και πιο μεγάλη η ανάγκη για την αντιστροφή αυτής της πορείας. Για μια πορεία ανασυγκρότησης και αναγέννησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος που θα βάλει φρένο στην επίθεση, θα υπερασπισθεί όσα δικαιώματα έχουν απομείνει, θα διεκδικήσει όσα έχουν χαθεί.
Σε αυτή την αντιστροφή, πρωταγωνιστικό ρόλο και ευθύνη έχουν οι επαναστατικές-κομμουνιστικές δυνάμεις που οφείλουν να υπηρετήσουν αυτό το στόχο και να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις σε αυτή την προοπτική. Καθώς είναι σίγουρο ότι το εργατικό κίνημα με την επίθεση που έχει δεχθεί και την «ηγεσία» που έχει θα πορεύεται από ήττα σε ήττα, έως τη διαμόρφωση ενός σκοτεινού εργασιακού μεσαίωνα.
Η αντιστροφή της πορείας των εξελίξεων και η κατάχτηση της ηγεσίας του κινήματος δεν είναι εύκολη υπόθεση και πολύ περισσότερο δεν είναι ζήτημα προθέσεων και διακηρύξεων. Κομβικό για να απαντηθούν και τα δύο αυτά ζητήματα είναι το πραγματικό πεδίο όπου εξελίσσεται η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος. Καμία απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν την επίθεση που δέχονται. Ο «αμυντικός χαρακτήρας» αυτής της κατεύθυνσης δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αλλά επιβάλλεται και από την κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα, του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος.
Η καταξίωσή του μέσα στην εργατική τάξη και το λαό θα κριθεί από το σχεδιασμό, τις κατευθύνσεις, την αφοσίωση στην υπόθεση της πάλης. Αυτό από την άλλη δεν σημαίνει ότι οι επαναστατικές-κομμουνιστικές δυνάμεις θα παραιτηθούν από την υπόθεση της προοπτικής, αλλά οφείλουν να αναδεικνύουν τη συνολική απάντηση, της επαναστατικής ανατροπής, στη βαρβαρότητα του συστήματος και να τη συνδέουν με το σήμερα.
Η σύγκρουση με το εκμεταλλευτικό σύστημα και τους μηχανισμούς του δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι εργάτες και οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, το γνωρίζουν οι άνεργοι που βιώνουν την κόλαση της ανεργίας. Για να ξανακερδίσει η οργανωμένη πάλη τις πλατιές μάζες των εργαζόμενων και για να σπάσει το κλίμα των συνεχών οπισθοχωρήσεων και της υποταγής στους εκβιασμούς και την επίθεση του κεφαλαίου απαιτούνται πολλές Πρωτομαγιές. Με διεκδικήσεις που θα έχουν κεντρικό στόχο βασικά δικαιώματα στη δουλειά και τη ζωή των εργαζόμενων και θα ενώνουν όλο τον κόσμο της δουλειάς σε ένα μαζικό και μαχητικό ρεύμα πάλης και αγώνα.
Το δικαίωμα στη δουλειά, που ισοδυναμεί με το δικαίωμα στη ζωή, αποτελεί το βασικό στόχο επίθεσης από τη μεριά του κεφαλαίου. Ωράριο, μισθοί και μεροκάματα, συλλογικές συμβάσεις, κοινωνική ασφάλιση, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες εξολοθρεύονται από την επίθεση της κεφαλαιοκρατίας, με αποτέλεσμα να διαλύουν τη συνοχή της εργατικής τάξης και να τη μετατρέπουν από ζωντανή πολιτική και κοινωνική δύναμη σε «σταθερό κεφάλαιο», όπως τα μηχανήματα, τα εργαλεία και τις εγκαταστάσεις των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, τα οποία διαχειρίζονται όποτε και όπως θέλουν. Είναι εντελώς λαθεμένη η άποψη που «κυκλοφορεί» ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης και για αυτό υπομένουν όλους τους εκβιασμούς και υποχωρούν μπροστά στην επίθεση. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Η χειροτέρευση των όρων δουλειάς και ζωής, η ανεργία και η εξαθλίωση που έχει επιβληθεί αποτελεί ανασχετικό παράγοντα για την οργάνωση και την πάλη των εργαζόμενων. Η συνείδηση της εργατικής τάξης διαμορφώνεται από τους όρους ζωής και δουλειάς της, μέσα στους οποίους σημαντικός
παράγοντας είναι η ταξική πάλη, η οποία συνεχίζεται αδιάλειπτα είτε με τη μορφή της επίθεσης από το κεφάλαιο είτε με την μορφή της διεκδίκησης από τη μεριά των εργαζόμενων.
Με αυτή την έννοια, η παρέμβαση των επαναστατικών-κομμουνιστικών δυνάμεων στην ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξάγεται για να πάρει άλλη πορεία και προοπτική για τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα «διδασκαλίας», αλλά να αποτελέσει οργανικό στοιχείο της πάλης, να την υπηρετήσει με συνέπεια και συνέχεια, να της δώσει ώθηση και να την ανεβάσει στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας. Και από την άποψη αυτή, κεντρικό ζήτημα της παρέμβασης αποτελεί η πολιτικοποίηση της αντίστασης και της διεκδίκησης των εργαζόμενων απέναντι στους πραγματικούς εχθρούς τους, αστικές κυβερνήσεις, ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, ιμπεριαλιστές. Καθώς αυτή η πολιτικοποίηση μπορεί να ανεβάσει και το επίπεδο της καθημερινής πάλης στα μικρά και μεγάλα ζητήματα στους χώρους δουλειάς και να ενισχύσει τα μέτωπα αγώνα των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, η αναγνώριση των πραγματικών εχθρών των εργατών και του λαού λειτουργεί αποτρεπτικά από τη στοίχισή τους κάτω από ξένες σημαίες της αστικής εξουσίας και των ιμπεριαλιστών.
130 χρόνια μετά τον ματωμένο Μάη του 1886, οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα συνεχίζουν να αγωνίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες και δυσμενείς συσχετισμούς, διαψεύδοντας τους προπαγανδιστές του «τέλους της ιστορίας» , του τέλους της ταξικής πάλης και της ταξικής αντιπαράθεσης.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέες κυριακάτικες και πασχαλινές μορφές πάλης! Καλή ανάσταση!

0

Ποιος να το περίμενε! Πως όταν κάναμε πλάκα για τη ΓΣΕΕ ότι θα κηρύξει απεργία το Πάσχα (εδώ) ότι θα βρισκόταν συνδικαλιστικές ηγεσίες που θα το έκαναν πράξη (ΟΣΕ, ΣΤΑΣΥ, Προαστιακός)!  Τιμώντας μάλιστα τη ...Πρωτομαγιά. Αναρωτιόμαστε όλο τους προηγούμενους μήνες δεν υπήρχε θέμα ασφαλιστικού; Δεν θα υπάρχει τις επόμενες μέρες και βδομάδες; Ή μήπως θέλησαν να στείλουν μήνυμα μη υποταγής στη κυρίαρχη ιδεολογία που μας επιβάλει μια θρησκευτική γιορτή ανήμερα της Πρωτομαγιάς, αρνούμενοι την απαξίωσή της και από το αστικό κράτος που τη μετέτρεψε σε περιφερόμενη αργία;
Όταν προς το τέλος των μεγάλων κινητοποιήσεων της διετίας 2010 - 12 παρατηρούσαμε κάποιοι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες άρχισαν να ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε απογευματινές και κυριακάτικες συγκεντρώσεις (τις οποίες δεν αρνούμαστε αλλά όταν γίνονται αποκλειστική μορφή πάλης τότε είναι πρόβλημα), όταν τη 12η του Φλεβάρη προηγήθηκε γενική 48ωρη απεργία Παρασκευή και Σάββατο με ιδιαίτερο βάρος στη ...Κυριακάτικη συγκέντρωση, δε περιμέναμε ότι αυτό θα παγιωνόταν και θα επεκτεινόταν και σε επίσημες αργίες! Μάλλον υποτιμήσαμε τη ξετσιπωσιά τους!
Έτσι λοιπόν έχουμε προκήρυξη απεργίας ανήμερα του Πάσχα, προκήρυξη (γενικής μάλιστα) απεργίας τη Κυριακή του Θωμά και απ΄ότι φαίνεται η επόμενη απεργία θα πάει τη Πεντηκοστή, τον Δεκαπενταύγουστο και πάει λέγοντας. Να έχουμε και την ευλογία του Θεού! Πλην της κυβέρνησης που αφού πάρει την ευλογία της επίγειας αγιατριάδας, από το ναό του Χίλτον, θα αποφασίσει πότε θα είναι ώριμες οι συνθήκες για τη 48ωρη που "παλεύεται" από ορισμένους με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μη τη πιστέψουμε. Με μπροστάρη τον Κατρούγκαλο!
Συνδικαλιστικές ηγεσίες, πράσινες, "κόκκινες", κίτρινες και μπλε, ενώ στη καλύτερη περίπτωση καλούσαν τους εργαζόμενους σε απογευματινές και κυριακάτικες πορείες (κι ας τις κατήγγειλαν κάποτε οι "κόκκινες"!), ενώ κάναν ότι μπορούσαν για να μη γίνουν απεργίες, τώρα δικαιολογούνται ότι ο κόσμος δεν τραβάει οπότε αντί αυτές να τον τραβήξουν, (αυτός δεν υποτίθεται ότι είναι ο ρόλος τους ως πρωτοπορία;), αφού τον έβαλαν στην αναμονή έλευσης του σωτήρα, τώρα αυτές πλέον έχουν υποταχθεί στην υποτιθέμενη θέληση του κόσμου και αντί να κοντράρουν την υπαρκτή απογοήτευσή του την ενισχύουν. Αφού βέβαια έκαναν ότι μπορούσαν για να του εμφυσήσουν αυτό το αίσθημα!
Τέλος πάντων δε λέμε! Δε μπορούμε να πούμε όλοι όσοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο "δόγμα" της λαϊκής δύναμης και πάλης, όπου κι αν βρισκόμαστε πολιτικά και ιδεολογικά. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος για να γίνουν πράξη λέξεις και φράσεις που η ίδια η αριστερά τις μετέτρεψε σε κενές περιεχομένου. "Από τα κάτω", "αυτοοργάνωση", "δύναμη στις εργατικές συνελεύσεις". Όσο περισσότερο τις ακούει κανείς τόσο περισσότερο πρέπει να κρατάει μικρότερο καλάθι. Όλοι όσοι τις κλίνουν, όσο το δυνατόν πιο φωναχτά και σε όλους τους τόνους, τελικά καταλήγουν σε "μέτωπα" και "συντονισμούς" με τον εαυτό τους, ή και ...κόντρα με τον εαυτό τους, για να τις απαξιώσουν στα μάτια και τα μυαλά του εργαζόμενου λαού. Ο συνδικαλισμός από πράξη αγώνα κατάντησε πράξη διαμεσολάβησης με την εργοδοσία και το κράτος, πράξη στησίματος αναχωμάτων σε εκφρασμένες διαθέσεις των εργαζόμενων, πράξη ανάθεσης στον παντογνώστη ηγέτη - παραγοντίσκο.
Εχουμε πολύ δουλειά και πολύ κόπο μπροστά μας. Θα φάμε και τα στραπάτσα μας θα δούμε όμως και νίκες και επιτυχίες. Η πολύ πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι οι λαοί βγαίνουν στο δρόμο του αγώνα είτε υπάρχουν είτε όχι οι πρωτοπορίες, τους βγάζει η ανάγκη, τους βγάζει η αγανάκτηση, τους βγάζει η απόφαση να ζήσουν. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να είμαστε εκεί. Χωρίς φόβο για τις δυνατότητες του λαού, χωρίς να νοιώθουμε την ανάγκη να βάλουμε νερό στο κρασί της αντίθεσής μας με το σύστημα υιοθετώντας τις απόψεις, ή μερός αυτών, που οδήγησαν τους λαούς στην ήττα.
Αν μη τι άλλο η ιστορία έχει αποδείξει, με τις νίκες και τις ήττες τους, με τα καλά τους και τα στραβά τους, ότι οι κομμουνιστές έχουν δίκιο!
Αυτό καμιά "αριστερή" κυβέρνηση, καμιά υπόκλιση στη συστημική σοβαρότητα και παντοδυναμία δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει.
Καλή ανάσταση ζωντανών λοιπόν σύντροφοι. Στο δρόμο του αγώνα. Και αυτή δε θα έρθει από μόνη της και από κανένα ...Θεό. 'Αλλωστε αν οι Θεοί ήταν με το μέρος μας δεν θα ήταν Θεοί!    

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα χρόνο χωρίς το σ. Ισαάκ, τον πρωτεργάτη της ίδρυσης του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας

0

Τέτοιες μέρες, πέρυσι, ο σύντροφος Ισαάκ Ιορδανίδης, πρωτεργάτης της ίδρυσης του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας, έδινε την τελευταία μάχη της πολυτάραχης ζωής του.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 19 Απρίλη του 2015, άφηνε την τελευταία πνοή του στο σπίτι του στη Δραπετσώνα και στις 20 Απρίλη, το απόγευμα, οι σύντροφοί του και οι συγγενείς του τον αποχαιρετούσαμε με βαθιά οδύνη, εναποθέτοντας με σεβασμό τη -σκεπασμένη με την κόκκινη κομμουνιστική σημαία του Μ-Λ ΚΚΕ - σoρό του στο νεκροταφείο του Σχιστού, όπου πλέον αναπαύεται σε ένα λιτό τάφο.
Ο ένας χρόνος που πέρασε, ένας χρόνος χωρίς τη φυσική παρουσία του στις συζητήσεις και στις εκδηλώσεις του κόμματος, χωρίς τις ζωντανές συμβουλές του και τις διεισδυτικές παρατηρήσεις του, χωρίς το μάθημα κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης που έδινε αθόρυβα και σεμνά η καθημερινή πράξη του, χωρίς την αγέρωχη και εμψυχωτική φιγούρα του να βαδίζει δίπλα μας στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, έδειξε πιο χειροπιαστά πόσο δυσαναπλήρωτη είναι η απώλειά του.

Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης υπήρξε ένας σπουδαίος κομμουνιστής που αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις και για όλη τη ζωή του στην υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης, της απελευθέρωσης της εργατικής τά­ξης και του λαού μας. Παιδί της βιοπάλης, από πολύ νεαρή ηλικία εντάχτηκε στις γραμμές του επαναστατικού ΚΚΕ και συμμετείχε μαχητικά στους μεγάλους και μικρούς αγώνες του λαού μας, στην κατοχή, στα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά χρόνια, στη διάρκεια της χούντας και στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Πέρασε τις μύριες δοκιμασίες στις οποίες υπέβαλλε τους κομμουνιστές και τους αγωνιστές ο χιτλερικός φασισμός και η ντόπια αντίδραση.
Είκοσι σχεδόν χρόνια θα καλύψει το αγωνιστικό όσο και μαρτυρικό οδοιπορικό του, από την εκτόπιση της Ικαρίας στο κολαστήριο της Μακρονήσου, στο στρατόπεδο εξορίας του Αη Στράτη και στα στρατόπεδα εξορίας της χούντας στη Λέρο και στα Κύθηρα. Μέσα σ’ αυτήν τη σκληρή δια­δρομή θα κερδίσει επάξια την περγαμηνή τού κομμουνιστή αγωνιστή που δεν κάμπτεται από τις μακρόχρονες και άγριες διώξεις της αντίδρασης και στέκεται βρά­χος στις κομμουνιστικές ιδέες.
Η συμβολή του σ. Ισαάκ, ωστόσο, υπήρξε ξεχωριστή γιατί στην προσωπικότητά του η αλύγιστη υποστήριξη των κομμουνιστικών ιδεών απέναντι στη μαύρη αντίδραση δέθηκε γερά με την αποφασιστική υπεράσπιση των κομμουνιστικών αρχών από την επίθεση που ύπουλα δέχτηκαν αυτές, στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος, από τις δυνάμεις του ρεβιζιονισμού. Η αντεπαναστατική στροφή που σημειώνεται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα το 1956 με το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, την αντισταλινική εκστρατεία και την επικράτηση του χρουστσιωφικού ρεβιζιονισμού και, ειδικότερα, η επιβολή αυτής της ρεβιζιονιστικής στροφής στο ΚΚΕ, με την πραξικοπηματική «6η ολομέλεια» του 1956, βρήκε τον σ. Ισαάκ στην εξορία του Αη Στράτη, όπου από το καλοκαίρι του 1956 με εξαιρετικό σθένος και μεγάλη διορατικότητα ξεκίνησε ιδεολογικές μάχες μέσα στο στρατόπεδο εξορίας για τα ζητήματα του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Αυτές οι ιδεολογικές μάχες έριξαν τους πρώτους σπόρους για το φύτρωμα των μαρξιστικών-λενινιστικών δυνάμεων της Ελλάδας στη συνέχεια.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης δυό χρόνια μετά την έξοδό του από την εξορία, το 1964, τέθηκε επικεφαλής του πρώτου οργανωμένου πυρήνα των μαρξιστών-λενινιστών που δημιούργησε μαζί με τον σύντροφο του, Γιάννη Χοντζέα, και άλλους κομμουνιστές, κύρια πρώην εξόριστους του Αη Στράτη. Με την έκδοση απ’ αυτό τον πολιτικό πυρήνα του περιοδικού των μαρξιστών-λενινιστών «Αναγέννηση» σφραγίζεται ο δρόμος της ολοκληρωμένης ρήξης με την «ανανεωτική» πολιτική της ηγεσίας της ΕΔΑ και με βασικά κείμενα που γράφει ο σ. Ισαάκ χαράζεται η ιδεολογικοπολιτική πλατ­φόρμα των μαρξιστών-λενινιστών. Υπό την ηγεσία του αρχίζει να διαμορφώνεται προδικτατορικά το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα, να αποκτά νόμιμη οργάνωση (ΣΠΑΚ) και εφημερίδα (Λαϊκός Δρόμος), να κτίζει παρατάξεις (ΠΠΣΠ, εργατικές συνδικαλιστικές), να έχει εκδόσεις και έντυπα (Ιστορικές Εκδόσεις, Σπουδαστικός Κόσμος).
Η πορεία που άνοιξε αυτή η ιστορική πρωτοβουλία, στην οποία πρωτοστάτησε ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης, συνεχίστηκε τα χρόνια της δικτατορίας στην παρανομία, στις εξορίες και στο εξωτερικό, ενώ στη μεταπολίτευση με τη δημιουργία της ΟΜΛΕ, την επανέκδοση του Λαϊκού Δρόμου, την ανασύσταση της ΠΠΣΠ, τη δημιουργία της εργατικής ΠΕΣΠ, της μαθητικής ΠΜΣΠ, την κυκλοφορία μιας σειράς εντύπων (Σπουδαστικός Κόσμος, Μαθητική Γενιά κλπ.) και την επαναλειτουργία των Ιστορικών Εκδόσεων, το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα γνώρισε τη μεγαλύτερη μαζικοποίηση, που θα ανακοπεί από τις διασπάσεις του.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης βρέθηκε στην καρδιά της πλούσιας αγωνιστικής δραστηριότητας του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος αφιερώνοντας σ’ αυτήν όλη την ενεργητικότητά του και καταθέτοντας σημαντικές ιδεολογικές και πολιτικές συνεισφορές. Με μεγάλη έγνοια να αποτελέσουν οι μαρξιστικές-λενινιστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και στην πολιτική προσφυγιά ε­νι­αία οργάνωση συνέβαλε αποφασιστικά στην ενοποίηση της ΜΛΟ των πολιτικών προσφύγων και της ΟΜΛΕ. Ενώ η προσπάθειά του να οικοδομήσει το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα διεθνιστικές σχέσεις ήταν διαρκής και ξεκίνησε με την επίσκεψή του στην Κίνα στις αρχές της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης έδωσε μεγάλο βάρος να μεταλαμπαδεύσει στο μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα της Ελλάδας τη θετική και αρνητική εμπειρία του ΚΚΕ ως το 1956, θεωρώντας την σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την εκπλήρωση της προσπά­θειάς του για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και τη δημιουργία ενός πραγματικά επαναστατικού μαρξιστικού-λενινιστικού ΚΚΕ. Γύρω από αυτό το ζήτημα μας έχει αφήσει πολύτιμα κείμενα με συνοψισμένα συμπεράσματα, όπως και σημαντικά κείμενα συστηματικής κριτικής της ρεβιζιονιστικής γραμμής του ΚΚΕ στις διαφορές μορφές με τις οποίες αυτή έχει εκφρασθεί τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Στις δύσκολες μέρες που ακολούθησαν τις διασπάσεις των δυνάμεων του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, ο σ.Ισαάκ Ιορδανίδης, δίνοντας ένα υπόδειγμα τού πώς πρέπει να σκέπτεται και να πράττει ένας πραγματικός κομμουνιστής, πώς πρέπει να στέκεται μέσα σε νέες δυσκολίες και σε δυσάρεστες εξελίξεις, πώς πρέπει να κάνει μια ψύχραιμη μαρξιστική-λενινιστική συνολική ανάλυση των αρνητικών καταστάσεων που προκύπτουν και να προχωρεί μπροστά την υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, έστρεψε, έγκαιρα, την προσοχή του στη μελέτη της πορείας του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, στην καταγραφή της θετικής πείρας του, στη διάγνωση -χωρίς υποκειμενισμό- των λαθών που έγιναν και, κυρίως, στην εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων για το ξεπέρασμα της κρίσης του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος, για την αποκατάσταση της ενότητάς του, για τις κατευθύνσεις με τις οποίες χρειάζεται οι μαρξιστές-λενινιστές να κινηθούν για την ευρύτερη συσπείρωση των πραγματικών κομμουνιστών και την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Για το κεντρικό αυτό ζήτημα ο σ. Ισαάκ μας άφησε μια εξαιρετική υποθήκη· τις «Θέσεις» για το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα που διατυπώθηκαν δημόσια με αφορμή τα 20 χρόνια από την έκδοση της «Αναγέννησης», ενώ και σε άλλα μικρότερα κείμενα που έγραψε αργότερα θα επιμείνει σε διδάγματα βγαλμένα από τον συνδυασμό της παλιότερης πείρας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος με τη νεότερη πείρα του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος.
Ο σ. Ισαάκ Ιορδανίδης, μαζί με τους συντρόφους του μαρξιστές-λενινιστές, έδωσε μεγάλο βάρος στο να γνωρίσουν οι Έλληνες κομμουνιστές τον διεθνή αντιρεβιζιονιστικό αγώνα και τα κύρια ντοκουμέντα του, που αποκρύβονταν ή διαστρεβλώνονταν από τις ρεβιζιονιστικές ηγεσίες της ΕΔΑ και του ΚΚΕ. Το συγγραφικό έργο του σ. Ισαάκ Ιορδανίδη εκτείνεται σε μια μακρά περίοδο, με κείμενα και άρθρα που έγραψε στην προδικτατορική «Αναγέννηση», στον προδικτατορικό και μεταδικτατορικό «Λα­ϊκό Δρόμο», πολλά από αυτά με θεμελιακή σημασία για τη φυσιογνωμία του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας. Το έργο αυτό συμπληρώνεται και από μεταφράσεις ή επιμέλεια εκδόσεων βιβλίων τού διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που ξεκινούν από το πρώτο βιβλίο που έβγαλαν οι “Ιστορικές Εκδόσεις” προδικτατορικά (“Η Ιστορία της Σύγχρονης Κινεζικής Επαναστάσεως” σε μετάφραση δική του από τα ρώσικα) και φτάνουν μέχρι το 5ο τόμο της Εκλογής Έργων του Μάο Τσετουνγκ, που κυκλοφόρησε από τις “Μορ­­φωτικές Εκδόσεις”.
Η τελευταία ομιλία του στις εκδηλώσεις που οργάνωσαν το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ(μ-λ) για τα 50 χρόνια από την έκδοση της «Αναγέννησης», ένα σημαντικό κείμενο που έγραψε ελάχιστους μήνες πριν η απότομη και γρήγορη επιδείνωση της υγείας του τον οδηγήσει στο θάνατο, μπορεί να αναγνωσθεί σήμερα σαν μια ευσύνοπτη πο­λιτική διαθήκη του για τους αγωνιστές του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος που έχουν πάρει και θα πάρουν την σκυτάλη του αγώνα που ξεκίνησε με άλλους συντρόφους του για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Ο σ. Ισαάκ στάθηκε στην πρώτη γραμμή της πάλης για την απόκρουση του ρεβιζιονισμού που άλωσε και αποσύνθεσε το κομμουνιστικό κίνημα της χώρα μας. Ηγετική μορφή του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας υπήρξε πρωτεργάτης στη συγκρότηση και διατύπωση της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του και, κυρίως, έδωσε τα πάντα για να μπορέσει αυτή η γραμμή της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος να μην μείνει λόγια και θεωρία αλλά να γίνει έργο και πράξη.
Το υψηλό κομμουνιστικό ανάστημά του, όσο θα περνά ο χρόνος, δεν θα πάψει να ξεπροβάλλει και να δείχνει την αξία του.
Να αποκαλύπτει τη μεγάλη προσφορά του στην υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος και να μας παρακινεί να τη μελετήσουμε και, πάνω απ' όλα, να συνεχίσουμε τον αγώνα που σηματοδοτεί.

http://www.m-lkke.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΤΙΚ: Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα ενότητας, αγώνα και αλληλεγγύης της εργατικής τάξης!

0

Με ανακοίνωση της η Συνομοσπονδία των Τούρκων εργατών στην Ευρώπη, καλεί τους εργαζόμενους στην Ευρώπη, στην Τουρκία και σε όλο τον κόσμο να γιορτάσουν αγωνιστικά την παγκόσμια ημέρα του προλεταριάτου.
Στην ανακοίνωση τονίζεται πως οι εργαζόμενοι, οι εργάτες, οι γυναίκες και τα παιδιά σε όλο τον κόσμο είναι στη μέση μιας περιόδου στην οποία πληθαίνουν οι αιματηρές πολεμικές φρικαλεότητες, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Εξαιτίας των φιλοπόλεμων αντιδραστικών πολιτικών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που επιδιώκουν την κυριαρχία. Αθώοι άνθρωποι δολοφονούνται άγρια από αντιδραστικές δυνάμεις, κράτη και κυβερνήσεις οι οποίοι είναι λακέδες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή. Εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να αναζητήσουν καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, αλλά και χιλιάδες πεθαίνουν στο δρόμο. Χιλιάδες έχουν πνιγεί στη θάλασσα ή σκοτωθεί στην προσπάθεια τους να βρουν ασφαλές καταφύγιο. Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση υπογράφει συμφωνίες με το τουρκικό κράτος με σκοπό να κλείσει τα σύνορά στους πρόσφυγες και να απελάσει χιλιάδες που έχουν καταφέρει να περάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης επισημαίνεται πως με επικεφαλής τη Γερμανία, οι ευρωπαϊκές χώρες κάνουν τα στραβά μάτια στις βαρβαρότητες του τουρκικού κράτους ενάντια στον κουρδικό πληθυσμό. Ταυτόχρονα ασκούν διώξεις εναντίον των Τούρκων και Κούρδων επαναστατών και των οργανώσεων τους που αγωνίζονται ενάντια στον φασισμό με δημοκρατικά μέσα. Οι πρόσφατες επιθέσεις εναντίον της Συνομοσπονδίας Εργατών από την Τουρκία στην Ευρώπη (ΑΤΙΚ) δείχνουν ότι οι άρχουσες τάξεις δεν μπορούν να ανεχθούν την αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική δράση των δημοκρατικών οργανώσεων.
Το τουρκικό κράτος και το ΑΚΡ διεξάγουν έναν άδικο πόλεμο εναντίον του κουρδικού έθνους στο Κουρδιστάν της Τουρκίας. Προσπαθούν να υποκινήσουν τον σωβινισμό μέσα στον τουρκικό λαό. Χτυπούν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, μειώνουν τους μισθούς και τα μεροκάματα και κυνηγούν τους δημοκράτες και επαναστάτες. Η Τουρκία έχει γίνει μια χώρα όπου εκατοντάδες εργαζόμενοι δολοφονούνται κατά τη διάρκεια της εργασίας τους σε δήθεν «ατυχήματα».
Η ανακοίνωση καταλήγει με κάλεσμα για αγώνα ενάντια στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας, ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό και για διαρκή πάλη για ελευθερία και δικαιοσύνη. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην απαίτηση για ελευθερία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους στην Ευρώπη και στην Τουρκία.

Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΡΙΑ: Παραπαίουν οι συνομιλίες στη Γενεύη. Ξανά στο προσκήνιο τα πιο εφιαλτικά σενάρια!

0

Με πλήρη κατάρρευση απειλούνται, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι εκ του σύνεγγυς συνομιλίες στη Γενεύη. Την ίδια ώρα και καθόλου τυχαία, όλες οι δυνάμεις κλιμακώνουν τις επιχειρήσεις τους στο ματωμένο συριακό έδαφος. Και επιπλέον στον διεθνή τύπο διαρρέουν αναφορές τόσο για την «έντονη συζήτηση» μεταξύ Ομπάμα- Πούτιν για Συρία και Ουκρανία, αλλά και για τις απειλές ή το ενδεχόμενο εφαρμογής του plan b για τη Συρία, από τις ΗΠΑ και τους τοπικούς συμμάχους της (Σαουδική Αραβία, Τουρκία).
Μετά από συνεχείς καταγγελίες προς τη συριακή κυβέρνηση για παραβίαση της εκεχειρίας από μέρους της και ζητώντας παράλληλα την άμεση αναθεώρηση του πλαισίου της διαπραγμάτευσης, δηλαδή αξιώνοντας το να μην περιλαμβάνεται ο Άσαντ σε οποιαδήποτε σχέδιο της λεγόμενης πολιτικής μετάβασης, η συριακή αντιπολίτευση ανέστειλε την συμμετοχή της στις διαπραγματεύσεις, παραμένοντας βέβαια μέχρι νεωτέρας στην ελβετική πόλη. Αυτή η κίνηση της αντιπολίτευσης έχει ένα σαφές σημείο εκβιασμού προς την άλλη πλευρά στη βάση και των προαναφερόμενων διαρροών για εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου Β. Επιπλέον μπορεί να είναι και μια κίνηση αντεπίθεσης προς τον Άσαντ ο οποίος διενήργησε -όπως είχε εξαγγείλει- βουλευτικές εκλογές στις 13 Απριλίου, μέσω των οποίων κατάφερε να ενισχύσει την διαπραγματευτική του θέση.
Ταυτόχρονα, με την αναστολή της συμμετοχής τους στις συζητήσεις, 10 ένοπλες οργανώσεις από το συνονθύλευμα αυτό των δυτικόφιλων αντικαθεστωτικών ομάδων που ονομάζονται «συριακή αντιπολίτευση», εξήγγειλαν τη δημιουργία κοινού στρατιωτικού κέντρου και την άμεση έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων, στο έδαφος της Συρίας. Ήδη οι στρατιωτικές δυνάμεις τους πραγματοποιούν αντεπιθέσεις στη βορειοδυτική Συρία, προπύργιο των κυβερνητικών δυνάμεων και της μειονότητας των Αλαουιτών στην οποία ανήκει και ο ίδιος ο Άσαντ. Από στρατιωτική άποψη και με κάθε επιφύλαξη λόγω των ελάχιστων γνώσεων σ’ αυτό το πεδίο, οι κινήσεις αυτές θα μπορούσαν να ενταχθούν σε μια διαδικασία αντιπερισπασμού και μεταφοράς του πολεμικού επίκεντρου στο έδαφος του αντιπάλου. Διότι γίνονται την στιγμή που ο κυβερνητικός στρατός, παράλληλα με τις μάχες που δίνει στην βόρεια Συρία και γύρω από το Χαλέπι, έχει μπει σε έναν αγώνα δρόμου, με τη βοήθεια των Ρώσων, Ιρανών και της λιβανέζικης Χεζμπολάχ, για να φτάσει πρώτος στην Ράκα, κινούμενος από δυτικά. Στη de facto πρωτεύουσα του Ισλαμικού κράτους επιχειρούν να φτάσουν επίσης από τα δυτικά δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, από τα νότια ο Νέος Συριακός Στρατός που υποστηρίζεται από Σαουδική Αραβία και ΗΠΑ και από τα βόρεια και ανατολικά οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF, που συγκροτήθηκαν από τις κουρδική πολιτοφυλακή των Λαϊκών Μονάδων Προστασίας YPG και πολιτοφυλακές μετριοπαθών Αράβων σουνιτών, χριστιανών, Ασσυρίων κλπ), που έχουν επίσης την υποστήριξη των ΗΠΑ αλλά τελευταία και της Ρωσίας! Η τελευταία μάλιστα συνεχίζει την ισχυρή διπλωματική πίεση για εκπροσώπηση των Κούρδων της Συρίας στις διαπραγματεύσεις, προσπαθώντας να βραχυκυκλώσει τις ΗΠΑ και να στριμώξει την Τουρκία. Για να γυρίσουμε στα προηγούμενα, αξίζει να επισημάνουμε πως η κατάληψη της Ράκα, καθόλου εύκολη υπόθεση και μάλλον αρκετά δυσκολότερη από την κατάληψη της Μοσούλης στο Ιράκ που επίσης βρίσκεται σε εξέλιξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα σημεία «κλειδιά» για τη διαμόρφωση των συσχετισμών επί του εδάφους της Συρίας. Δεν είναι τυχαίο που ο Γάλλος υπουργός άμυνας Ζαν-Ιβ-Λε Ντριαν δηλώνει ανοιχτά: «Η Ράκα και η Μοσούλη πρέπει να πέσουν φέτος».
Αυτό το κλίμα και οι εξελίξεις δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι άσχετες με τις αποκαλύψεις για έντονη συζήτηση μεταξύ Ομπάμα και Πούτιν και πολύ περισσότερο με το όργιο φημών που ακολούθησε την αντίστοιχη δημοσίευση της Wall Street Journal για εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου Β από τις ΗΠΑ και τους «προθύμους». Που, όπως σε παλιότερο τεύχος της εφημερίδας ξαναγράψαμε, περιλαμβάνει την εισβολή της «Συμμαχίας ενάντια στον ISIS», μέσω Ιορδανίας, στο νότο της Συρίας, με επικεφαλής σαουδαραβικές στρατιωτικές δυνάμεις και με την υψηλή εποπτεία και καθοδήγηση (αλλά όχι και εμπλοκή με στρατό) των ΗΠΑ. Σε «πρώτη ανάγνωση» είναι φανερό πως οι διαρροές αυτές λειτουργούν εκβιαστικά προς τη Ρωσία και με στόχο την αποδοχή από μέρους της ενός διακανονισμού στο Συριακό που θα προσφέρει στις ΗΠΑ κάτι περισσότερο σε σχέση με αυτό που «κατέχουν» τη δεδομένη στιγμή. Αν η προσφορά αφορά το πολιτικό μέλλον του Άσαντ ή κάτι άλλο π.χ. επί του εδάφους δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Είναι όμως μόνο αυτό; Δηλαδή οι διαρροές αφορούν την εκτόξευση μιας απειλής –έστω και σοβαρής- και τίποτε παραπάνω; Ή εμπεριέχουν και την πλευρά της υλοποίησής της; Επί αυτού έχουμε να παρατηρήσουμε πως μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να υπολογίζει στο σοβαρό και πολύ πιθανό ενδεχόμενο μετατροπής της σύγκρουσης σε έναν περιφερειακό πόλεμο στη Μέση Ανατολή με την άμεση συμμετοχή όλων των βασικών περιφερειακών δυνάμεων (τουλάχιστον Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιράν, αλλά και Ισραήλ) που θα εμπλέξει χώρες όπως η δική μας. Δηλαδή για κίνδυνο μετατροπής της σε μια ανάφλεξη ποιοτικά ανώτερη. Κάτι που με την σειρά του θα σήμαινε πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός τροποποιεί με αρκετά έκδηλο τρόπο και μάλιστα λίγο πριν τις εκλογές στο εσωτερικό του, την τακτική που έως τώρα ακολουθούσε στο συριακό ζήτημα και όχι μόνο, προβαίνοντας σε μια «φυγή προς τα εμπρός». Διότι, εκτός των άλλων, θα προχωρούσε σε μια τέτοια κίνηση ενώ –με βάση τα δεδομένα που γνωρίζουμε και παρά τα βήματα που έχει πραγματοποιήσει- δεν έχει καταφέρει να επιλύσει σε μεγάλο βαθμό μιας σειρά εκκρεμότητες που τον ταλάνιζαν στο συγκεκριμένο ζήτημα, όπως οι συμμαχίες, οι αντιπρόσωποι επί του συριακού εδάφους, «η επόμενη μέρα». Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που ο ρώσικος ιμπεριαλισμός έχει ήδη διαμορφώσει υπέρ του όρους «από τα μέσα», και που δεν είναι εύκολο να προσπεραστούν, ανεβάζοντας το ρίσκο μιας τέτοιας κίνησης στο κόκκινο. Αλλά και τινάζοντας στον αέρα όλες τις προσπάθειες προσέγγισης του Ιράν των τελευταίων δύο χρόνων.
Αυτά νομίζουμε πως θα είναι και τα ζητήματα που εκτός των άλλων ανιχνεύουν οι ΗΠΑ στις συνομιλίες του ΥΠΕΞ Κέρι με τον Ιρανό ομόλογό του, στην επίσκεψη του στη συνέχεια στο Κάιρο, και πολύ περισσότερο όταν με τον Πρόεδρο Ομπάμα θα επισκεφτούν το Ριάντ, για να συνομιλήσουν με την σαουδαραβική ηγεσία αλλά και να συμμετέχουν στη Διάσκεψη Κορυφής του Συμβουλίου των Αραβικών Χωρών του Κόλπου, αυτής της δολοφονικής συμμαχίας των πετρομοναρχιών, που συνεχίζει να αιματοκυλάει τον λαό της Υεμένης. Αυτά νομίζουμε θα αποτελούν και σημαντικό μέρος της ατζέντας των συνομιλιών του Ομπάμα στους μετέπειτα και πολύ σημαντικούς σταθμούς της περιοδείας του: το Βερολίνο και το Λονδίνο.

Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαδρομή από τον κόσμο των ιδεών στο 3ο μνημόνιο

0

Με αφορμή την «αριστερίστικη, υπερεπαναστατική» απόφαση των Κατρούγκαλου και Βερναρδάκη να μεταφέρουν την Τρίτη 3 Μαΐου την αργία της Πρωτομαγιάς, για να «τιμήσουν» την εργατική τάξη προσφέροντάς της ένα παρατεταμένο εορτασμό του Πάσχα, που φέτος θα συμπεριλάβει και την πρωτομαγιά (δυο σε ένα), αλλά και με αφορμή τη σταύρωση, που τα μνημόνια μας έκαναν να κατανοήσουμε βαθύτερα το νόημα και μήνυμα του μαρτυρίου καθώς και του «μυστηρίου» της «πολιτικής μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ που για πολλούς παραμένει ακόμη… μυστήριο, θα θυμηθούμε λίγο τα παλιά. (Σε μια επόμενη ευκαιρία θα αναφερθούμε και στο «μυστήριο» του πώς η απεργία της πρωτομαγιάς έγινε αργία, γιατί δεν φταίει για όλα ο ΣΥΡΙΖΑ).
Είναι πια δύσκολο να θυμηθεί κανείς πότε και πού ακριβώς ξεκίνησε την «καριέρα» της η «αριστερή κυβέρνηση» του κ. Τσίπρα. Δεν φταίνε μονάχα τα χρόνια που πέρασαν, η περιορισμένη μνήμη, οι διαφορετικές και αντικρουόμενες αφηγήσεις των εμπλεκομένων ή όσων προσπαθούν να απεμπλακούν. Την προσπάθεια προσδιορισμού μιας αρχής με ακρίβεια δυσκολεύει και το γεγονός ότι για πολλούς το σημερινό έκτρωμα «αριστερής διακυβέρνησης» που προέκυψε «ξαφνικά» μοιάζει να μην έχει σχέση με το αρχικό εγχείρημα.
Κι όμως, για κάθε προσεκτικό παρατηρητή, και στο βαθμό που παραμένει αριστερός, θα έπρεπε, έστω και τώρα, να γίνει αντιληπτό ότι τα αρχικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος προδιέγραφαν την κατάληξή του. Δυστυχώς, η αριστερά «μας» δεν φημίζεται για την ικανότητα στοιχειώδους αυτοκριτικής, αντίθετα οι «μικρομέγαλοι εγωισμοί» θεωρούνται σχεδόν ελιξίριο μακροζωίας και επιβίωσης. Η κατάληξη δεν ήταν προδιαγεγραμμένη οπότε το εγχείρημα πρέπει να επαναληφθεί, διαμηνύουν οι συνεπείς συνεχιστές του εγχειρήματος, πιο σοφοί και πιο έτοιμοι τώρα. Ωστόσο, οι ερμηνείες για την «ατυχή κατάληξη» είναι τουλάχιστον αστείες, βγαλμένες από σενάριο κινηματογραφικής υπερπαραγωγής: Ούτε λίγο ούτε πολύ… διπλός πράκτορας ο Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα, αφού εξαρχής είχαν επιλέξει το δρόμο του συμβιβασμού και της υποταγής. Προδότης ο Τσίπρας, αφού πρόδωσε κόμμα, στελέχη, μέλη, λαό και χώρα (πόσα να πήρε άραγε;). Κι όμως, επιμένουμε: τα πολιτικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος, γνωστά σε όσους ήθελαν να γνωρίζουν, προδιέγραφαν την κατάληξη.
Πώς εκτινάχτηκε εκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Οι αριθμοί δίνουν μονάχα ένα γενικό περίγραμμα της εκλογικής εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012. Μια εκλογική εκτίναξη που είχε ως προϋπόθεση και συνδέθηκε στενά με την εκλογική καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ κύρια, και τις μεγάλες εκλογικές απώλειες της ΝΔ. Κάτι που δεν είναι, κατ’ αρχήν και κατ’ ανάγκη, επιλήψιμο, στο βαθμό που σηματοδότησε μια αριστερή στροφή του κόσμου (έστω εκλογική), και όχι ένα «θρίαμβο της δημαγωγίας, της ευκολίας και της ανάθεσης» στο ΣΥΡΙΖΑ και στο Τσίπρα που θα ακύρωνε τα μνημόνια. Μια μικρή αριθμητική υπενθύμιση αρκεί: ΣΥΡΙΖΑ: 4, 60% στις εκλογές του 2009 (ΠΑΣΟΚ: 43.92 %, ΝΔ: 33.48 %) και 36,34% το 2015 (ΝΔ: 27,81%, ΠΑΣΟΚ: 4,68% ). Ωστόσο, μοιάζει και είναι «μπακαλίστικη» η εκτίμηση ότι απλώς οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μετακινήθηκαν επί το πλείστον στο ΣΥΡΙΖΑ.
Στην πραγματικότητα, μονάχα πολιτική μπορεί να είναι η ερμηνεία τόσο της (εκλογικής) ανόδου όσο και της (πολιτικής) πτώσης και όσο δεν δίνεται θα γυροφέρνουμε γύρω από τα ίδια προβλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε στην αρχή ένα μικρό κόμμα ενός ευρύτερου ρεύματος τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Θα λέγαμε ότι αυτό το ρεύμα ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (για την ακρίβεια μετά την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τη σύγχυση που προκάλεσε), όταν η μεν ευρωαριστερά θεώρησε ότι δικαιώθηκε η δε «κινηματική» Αριστερά -μεταξύ δικαίωσης και πανικού- αποφάσισε να απολέσει, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο και άλλοι εντελώς, κάθε κομμουνιστική αναφορά και να διαχυθεί σε ένα κίνημα «πολλών κινημάτων» (το περίφημο κίνημα των κινημάτων). Η αστική, και από τον ιμπεριαλισμό εκπορευόμενη, θεωρία της παγκοσμιοποίησης αλλά και η σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης θεωρία της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού έγιναν παγκόσμιο δόγμα και το νέο δόγμα της Αριστεράς. Κι όσοι διαφώνησαν ή, πολύ περισσότερο, όσοι αντιπάλευαν αυτό το δόγμα των… αντιδογματικών πετάγονταν στο «πυρ το εξώτερον» του σταλινισμού ή καταδικάζονταν σαν «ό,τι πιο καθυστερημένο έχει βγάλει η ανθρώπινη σκέψη». Ακολούθησε, όπως ήταν φυσικό, η διαγραφή την έννοιας του ιμπεριαλισμού (σε μικρότερο βέβαια βαθμό, αφού αυτός συνέχιζε αδιόρθωτος να σφάζει) αλλά κυρίως του αντιιμπεριαλισμού που είναι αδιανόητος σε συνθήκες «παγκόσμιου… ιμπεριαλιστικού χωριού», της εξάρτησης που απλώς δεν υπάρχει σε συνθήκες «αλληλεξάρτησης» λαών, εθνών, κρατών, τάξεων και… κεφαλαίου-εργασίας. Η έννοια της ανεξαρτησίας της χώρας, από προοδευτικό καθήκον των καταπιεζόμενων τάξεων που αναλαμβάνουν να την εκπροσωπήσουν (όπως πολλές φορές συνέβη στην ιστορία, να εκπροσωπούν την πατρίδα, ακόμη και το έθνος), μετατράπηκε σε τρισκατάρατη θέση των απανταχού φασιστών και εθνικιστών (με τα γνωστά αποτελέσματα). Σε ένα τέτοιο περιβάλλον «εκ νέου κατασκευής του κόσμου», η μόνη αριστερά που μπορεί να υπάρχει είναι μια αριστερά που ξέρει να διαπραγματεύεται σωστά, έξυπνα και πονηρά μεταβατικά κυβερνητικά προγράμματα, που με μπόλικη επαναστατική ρητορική θα εφαρμόσει «εδώ και τώρα» τα παλιά «σοσιαλδημοκρατικά σχέδια» ενάντια στη νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική βεβαίως, επέλαση.
Αυτή η γενική γραμμή παρήγαγε τακτικές και αντιλήψεις που «φορέθηκαν» σαν «ρούχα καλά της Κυριακής» ενώ ήταν παλιά και γνωστά κουρέλια. Τα «κουρέλια» όμως εντυπωσιακά, που είχαν φτιαχτεί για να θαμπώνουν. Κίνημα «ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» στην αρχή, στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική εκδοχή με οργανωτικές μορφές το Παγκόσμιο, Ευρωπαϊκό, Ελληνικό «Κοινωνικό Φόρουμ», και «χώρων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς». Ένας «ιλουστρασιόν» ριζοσπαστισμός εφευρέθηκε για την νεολαία, είτε των «Εξαρχείων» είτε των «πλατειών και του Συντάγματος», με πολλά ημερολόγια κρατικής βίας αλλά μπόλικη απαγόρευση κυκλοφορίας λαϊκών οργανώσεων και προκηρύξεων. Για να πάρουμε με το μέρος μας τους μικροαστούς που προλεταριοποιούνται ή για να κάνουμε «μικροαστούς» το προλεταριάτο;
Έφταιξε όμως και η υποχώρηση των κινητοποιήσεων μετά το 2012, παραπονιούνται τώρα κάποιοι που τότε «έριχναν κυβερνήσεις», καθώς ανέμεναν την αριστερή κυβέρνηση που θα έφερνε «ένα γενικό καλό».
Αποκορύφωμα της ανοησίας, οι ευθύνες που δίνουν στο «σταλινισμό» του Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας που αυτονομήθηκε από τη βάση και τα όργανα του κόμματος. Στην επικράτηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ της «εθνικοανεξαρτησιακής γραμμής», αυτής που τα βρήκε με την «ιμπεριαλιστική αστική τάξη» και έφερε το 3ο μνημόνιο κ.ά. νοσηρά και διεστραμμένα. Καμία ευθύνη για τους ίδιους. Αυτοί παραμένουν με την «Ευρώπη των λαών» και όχι των τραπεζών, πεισματικά με το εγκεφαλικό τους «πραγματικό ΟΧΙ- μέχρι τέλους», με έναν «άλλο κόσμο που είναι εφικτός» και όπου οι «άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη», για έναν καπιταλισμό όπου θα πληρώνουν οι πλούσιοι. Ζουν κυριολεκτικά με και στον κόσμο των δικών τους ιδεών.

Ζ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σοβαρή πρόκληση της Χρυσής Αυγής σε μειονοτικό χωριό της Ξάνθης. Ανακοίνωση και καμπάνια του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Εκμεταλλευόμενη την όλο και πιο αντιδραστική εξέλιξη στα πολιτικά πράγματα της χώρας, καθώς και τον μικρό, αλλά υπαρκτό μηχανισμό που είχαν στήσει κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί στη μειονότητα όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, η δολοφονική συμμορία της Χρυσής Αυγής έκανε φασιστική συγκέντρωση στο μειονοτικό χωριό Γλαύκη την Τετάρτη 27 Απρίλη. Φυσικά ο βασικός κορμός της συγκέντρωσης ήταν μεταφερόμενοι μπράβοι της, ενώ η συμμετοχή των ντόπιων κατοίκων περιορίστηκε στα 15-20 άτομα. Η συγκέντρωση έγινε με την ανοχή και προστασία της αστυνομίας, που περικύκλωσε την περιοχή, φοβούμενη (δικαίως) ότι αν μαθευόταν η φασιστομάζωξη, θα υπήρχαν μαζικές και δυναμικές αντιδράσεις.
Κάτω από αυτόν το φόβο άλλωστε και έχοντας πληροφορηθεί ότι ετοιμαζόταν μαζική αντιφασιστική κινητοποίηση, η ναζιστική οργάνωση έκανε ξαφνικά και κρυφά τη συγκέντρωσή της, δέκα μέρες πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία, που είχε ανακοινώσει ο αρχηγός των ταγμάτων εφόδου Γ. Λαγός στη βουλή.
Ωστόσο η πραγματοποίηση αυτής της φασιστικής συγκέντρωσης σε μειονοτικό χωριό είναι μια σοβαρή πρόκληση, αλλά και μια αρνητική εξέλιξη. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο η ΚΟ Ξάνθης του ΚΚΕ(μ-λ) εξέδωσε σχετική ανακοίνωση που στάλθηκε στα ΜΜΕ της περιοχής και ξεκίνησε καμπάνια σε χωριά της μειονότητας και σε μειονοτικά καφενεία της Ξάνθης.

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ

Σε μια σοβαρή πρόκληση ενάντια στη μειονότητα προχώρησαν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής την Τετάρτη 27 Απρίλη. Με βασικό πυρήνα μεταφερόμενους μπράβους και ελάχιστους κατοίκους της περιοχής, έκαναν συγκέντρωση σε καφενείο της Γλαύκης, δέκα μέρες πριν από την ημερομηνία που είχαν αναγγείλει. Γνωρίζοντας καλά ότι θα είχαν να αντιμετωπίσουν τις μαζικές αντιδράσεις της μειονότητας, αλλά και συνολικά των δημοκρατών και αντιφασιστών της περιοχής μας, προχώρησαν ξαφνικά και κρυφά στη φασιστομάζωξή τους, με την κάλυψη και προστασία της αστυνομίας. Ο στόχος τους ξεκάθαρος: μέσα από ένα κήρυγμα μίσους και ρατσισμού να τρομοκρατήσουν τη μειονότητα και να προωθήσουν την πολιτική του διαχωρισμού και της διάσπασής της.
Είναι ιδιαίτερα προκλητική αυτή τους η ενέργεια, όχι γιατί αγγίζει «ένα εθνικό θέμα», όπως θα ισχυριστούν ορισμένοι, αλλά γιατί η ύπαρξη και η πολιτική αυτής της δολοφονικής συμμορίας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της μειονότητας.
Ποια σχέση μπορεί να έχει το ρατσιστικό μίσος που χύνει αυτή η ναζιστική οργάνωση ενάντια σε κάθε κοινωνική ομάδα με διαφορετική καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία κλπ, με την απαίτηση της μειονότητας για αυτοπροσδιορισμό και για υπεράσπιση των θρησκευτικών, μορφωτικών κλπ δικαιωμάτων της; Ποια σχέση μπορεί να έχει η δολοφονική μανία τους ενάντια στους μετανάστες και σε αγωνιστές εργάτες, αλλά και η υποταγή τους στους εργοδότες και τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ-ΔΝΤ, με τις αγωνίες και τους πόθους των εργαζομένων και της νεολαίας της μειονότητας, που ζει στην ανεργία, ή αναγκάζεται να ξενιτευτεί στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης;
Ο φασισμός πάντα ήταν το μακρύ χέρι αυτού του άδικου και εκμεταλλευτικού συστήματος που ζούμε, η πιο σκοταδιστική και δολοφονική του έκφραση. Γι αυτό πρέπει να την αντιπαλεύουν με όλη τους τη δύναμη οι εργατικές-λαϊκές μάζες και η νεολαία.
Αν σήμερα οι φασίστες τολμούν να διοργανώνουν συγκεντρώσεις σε μειονοτικά χωριά, αν ξαναβγαίνουν στο δρόμο ρίχνοντας το ρατσιστικό τους μίσος για τους μετανάστες, είναι γιατί τους ευνοεί η αντιδραστική στροφή που παίρνουν οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Είναι γιατί συνεχίζεται η επίθεση στα δικαιώματά μας, και μ’ αυτήν, τη δήθεν αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι γιατί και αυτή η κυβέρνηση σέρνει το λαό στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και εφαρμόζει την αντι-μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, κλείνοντας τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή απελαύνοντάς τους στην Τουρκία.
Ο αγώνας επομένως ενάντια στο φασισμό και το ρατσιστικό του μίσος, δεν μπορεί να είναι ξέχωρος από τον αγώνα ενάντια στην αφαίρεση των δημοκρατικών, εργασιακών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων.

• Μαζική πάλη ενάντια στο φασισμό και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής.

• Πλήρη κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά και μορφωτικά δικαιώματα στη μειονότητα.

• Μέτωπο Αντίστασης ενάντια στην επίθεση του συστήματος, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΑΛΛΙΑ: Όρθιοι μέσα στην νύχτα αλλά… και απέναντι στην γκρίζα ζώνη που την περιβάλλει!

0

Κορύφωση των απεργιακών και φοιτητικών κινητοποιήσεων αναμένονταν για τις 28/04/ σήμερα, ημέρα Πέμπτη στη Γαλλία.
Ο απολογισμός που θα γίνει στο τέλος της μέρας θα μας δείξει πόσο δίπλα στη μαύρη νύχτα της βαρβαρότητας (δυνατότητα να απασχολεί ο εργοδότης μέχρι 48 κάθε εβδομάδα τον νέο εργαζόμενο για 16 βδομάδες χωρίς να δίνει υπερωριακή αποζημίωση) έχει επιδράσει και η ομίχλη των παρεμβάσεων του πρωθυπουργού Βαλς από τα «πάνω» αλλά και το ξεπέρασμα των απεργιών και διαδηλώσεων από τα «κάτω» μέσω του «διαλόγου» των πλατειών. Ή δεν έχει επιδράσει…
Ο πρώτος κάνει τη… χάρη να παρατείνει για μερικούς μήνες τις υποτροφίες στους πτυχιούχους και να δώσει κάποια ψίχουλα στην υπερωριακή αμοιβή της εργασίας προκειμένου να γίνει αποδεκτό το «όλον» του αντεργατικού νόμου. Οι δεύτεροι προσπαθούν να εντάξουν τις επίμονες λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις -πάνω από ένα μήνα τώρα- σε μία «νέα συναίνεση» κατά τα ισπανικά και ελληνικά πρότυπα των «αγανακτισμένων». Βέβαια το σύστημα στην μητροπολιτική ιμπεριαλιστική Γαλλία φρόντισε να τους «μαζέψει» πολύ πιο έγκαιρα από τη συνάντηση τους με τον… πραγματικό δρόμο στις 28 του Απρίλη, σήμερα…
Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο προέρχεται από τον Μαρτιάτικο κύκλο νεολαϊστικων κινητοποιήσεων. Δεν ξέρουμε ο νεολαίος με τα κόκκινα πόσο απηχεί πραγματικές –και σε τι έκταση- διεργασίες που γίνονται στο κίνημα, δηλαδή στην πραγματική αριστερά του δρόμου. Σίγουρα δεν θα είναι μόνος του, ελπίζουμε δηλαδή πως δεν θα είναι γιατί θα θέλαμε κάποια στιγμή- ποια θα είναι αυτή και πότε άγνωστο ακόμα- να μιλάμε για τα κινήματα που δεν νικούν μόνο με την αυτονόητη ύπαρξη τους «ανεξάρτητα από την κατάληξη τους». Πόσες φορές θα χρειαστεί να πούμε αυτή την έκφραση…
Ο προηγούμενος κύκλος της νεολαϊστικης έκρηξης πριν λίγα χρόνια έληξε πάντως όχι όπως θα την ήθελε το σύστημα που επανέρχεται το ίδιο επίμονα αν όχι πιο επίμονα. Γιατί οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών οξύνονται και η συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων αποτελεί όρο –έστω προσωρινής- επιβίωσης για κάθε ιμπεριαλιστικό σχηματισμό.
Κι όλα αυτά απλά -φαίνεται απλά αλλά δεν είναι έτσι- τα παρακολουθεί ένας λαός στο μαλακό υπογάστριο της ευρωιμπεριαλιστικής εσχατιάς, στη δική του βδομάδα των παθών, όταν το βάζουν να διαλέξει ανάμεσα στη θανάτωση και.. στη θανάτωση.
Είναι σχεδόν σίγουρο πως το τέλος αυτού του φαινομενικά ατελεύτητου Γολγοθά δεν θα έρθει μόνο με τη συσσώρευση της νέας απελπισίας πάνω στην παλιά. Πως θα πρέπει και εδώ να πολλαπλασιαστούν οι νεαροί με τα κόκκινα, να αυξηθεί το ειδικό τους βάρος, να φωτογραφίζονται πιο πυκνά και επίμονα στις εκρήξεις του δρόμου. Εκρήξεις που θα πυροδοτηθούν-αναγκαίος αλλά όχι «ικανός» όρος- από την λιγότερη ή περισσότερη απελπισία….
… Αυξάνοντας όμως τις πιθανότητες αναζήτησης -σε πιο στερεή ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΗ βάση- της ελπίδας που κάποτε «αυτό το χρώμα» ενέπνεε…

Δ.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο κόσμος με το κεφάλι προς τα κάτω. H μεγάλη θεληματική αυταπάτη για την υποτιθέμενη αριστερή πρόταση στο νομισματικό και τις τράπεζες

5

«Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει, έξω η χώρα από την ευρωζώνη» ακούστηκε στις διαδηλώσεις κατά τη έναρξη της ΔΕΘ μετά από ένα καλοκαίρι μουδιάσματος, όπου οι πολιτικές απόψεις τού εντός εκτός και επί τα… αυτά αριστερού κυβερνητισμού είχαν απλά παραλύσει. Όμως η αντίληψη που είτε υποστήριζοντας λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένα την κυβέρνηση, είτε ποντάροντας σε αυτή τη «λαϊκή νίκη», έθετε την έξοδο από την ευρωζώνη και την εθνικοποίηση των τραπεζών πολύ ψηλά στην πολιτική ατζέντα, είχε επικρατήσει από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η περιπέτεια των μνημονίων. Χαρτούρα προτεινόμενων μέτρων για το πώς θα γίνει η… συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ. Μόνιμο χαρακτηριστικό τους η παράκαμψη του πραγματικού πλαισίου στην οποία λειτουργεί ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός, όπως αρέσκονται να το λένε. Είχαμε δύο… εξωτερικού και αρκετά σχέδια… εσωτερικού.
Τα σχέδια εξωτερικού (δηλαδή των ιμπεριαλιστικών επιτελείων) ήταν πρώτα απ’ όλα αυτό που εννόησε σαφώς ο Γιούνγκερ ότι υφίσταται και έχει την έκταση ενός… τόμου, συζητιόνταν καιρό στους κύκλους του γερμανικού υπουργείου οικονομικών (και όχι μόνο) και έμεινε γνωστό ως time out ή προσωρινό κράτημα της Ελλάδας εκτός ευρώ, πιθανή εισαγωγή διπλού νομίσματος ή υποσχετικών (IOU), με δρακόντειους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, κούρεμα καταθέσεων και στοιχείων ενεργητικού στις τράπεζες, αμείλικτους μηχανισμούς εποπτείας και ελέγχου και ανθρωπιστική λεγόμενη βοήθεια προκειμένου να μην εκτραχυνθεί (πράγμα μάλλον απίθανο να μην συμβεί σε τέτοια περίπτωση) η κοινωνική κατάσταση.
Για το αν το μελετημένο υποτίθεται αυτό σχέδιο θα έμπαινε άμεσα στις ράγες της υλοποίησης, αν ήταν κάτι παραπάνω από μπλόφα ή σκέτα μπλόφα, δεν έχει ακόμα αποφανθεί η… ιστορία. Ως εκβιασμός όμως ήταν πρώτη φορά που έμπαινε στο τραπέζι και από αυτήν την άποψη ήταν ένας πραγματικός εκβιασμός. Ή αν προτιμά κανείς ένας εκβιασμός που έφτανε στα όριά του την αντιπαράθεση λίγο πριν το χείλος της αβύσσου. Γιατί άβυσσος, και μάλιστα ίσως μη ελεγχόμενη, θα ξεπηδούσε από μία απόφαση συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ. Δεν ήταν μόνο τα χαμένα κέρδη που προϋπολόγιζαν ακόμα και οι κεντρικοί τραπεζίτες των γερμανικών τραπεζών. Αυτό ήταν ίσως το λιγότερο. Το περισσότερο είναι ότι θα όξυνε την κρίση της ευρωζώνης και μαζί με αυτή και την παγκόσμια κρίση. Και η κινέζικη κρίση καραδοκούσε…
Και από ότι φαίνεται υπήρξε και από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού αντίστοιχο σχέδιο εξομοίωσης εξόδου, της ομάδας των… «προοδευτικών» οικονομολόγων που πλαισίωναν(;) τον Βαρουφάκη, ώστε να υπάρχει μία απάντηση στο σχέδιο Σόϊμπλε και που ο υπεύθυνος της ομάδας δήλωσε λίγο μετά την κρίση της Συνόδου Κορυφής ότι τελικά η κυβέρνηση δεν έλαβε τελικά γνώση. Aυτά στα πλαίσια του γενικότερου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που εκτείνεται από την απλή οικονομία στην συμπυκνωμένη, δηλαδή στη γεωπολιτική, αντιπαράθεση.
Η συντεταγμένη χρεοκοπία, το περίφημο bail out, δηλαδή το κούρεμα των ιδιωτών κερδοσκόπων που κρατούσαν ευρωπαϊκό χρέος ήταν κάτι που αποφασίστηκε σε μία παρατεταμένη κρύα νύχτα στο Ντόνβιλ (πόλη της Γαλλίας) ανάμεσα σε Μέρκελ και Σαρκοζί το 2010. Έτσι οδηγηθήκαμε στο ελληνικό γνωστό PSI, που και κατά τον Ντράγκι στην αντιπαράθεσή του με τον Σόϊμπλε τράνεψε και γιγάντωσε το ελληνικό δημόσιο χρέος. Δηλαδή υπήρξε ένα κοινά αποφασισμένο πολιτικό πλαίσιο, μία προσωρινή αναλαμπή του γερμανογαλλικού άξονα, με σαφές κέρδος για τους γερμανούς και συμφωνημένα «στραβά μάτια» για την έκθεση των γαλλικών τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο χρέος, για την πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική της Γαλλίας κλπ.
Τον Ιούλιο του 2015 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Όχι μόνο δεν υπήρχε συνέχεια, αλλά υπήρξε και έντονη διάρρηξη αυτής της σχέσης. Ο δρόμος για την κόλαση ήταν συνεπώς ανοικτός και το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν επρόκειτο για συντεταγμένη έξοδο κατ’ αναλογία της συντεταγμένης χρεοκοπίας του 2012. Τότε;
Τότε μάλλον θα πρέπει να συνηθίσουμε στα χρόνια που περνάμε για κλιμακώσεις που θα φτάνουν στα χείλος της αβύσσου. Το ζήσαμε σε πιο κρίσιμα γεωπολιτικά πεδία ανταγωνισμού (πχ Γεωργία, Συρία και στην Ουκρανία), όπου οι αντιπαρατιθέμενοι ιμπεριαλισμοί έφτασαν μία αναπνοή πριν τη γενικευμένη αντιπαράθεση. Είναι ένας τρόπος οι ιμπεριαλιστές να αναμετρώνται με τα πραγματικά δεδομένα, να πηγαίνουν τα όρια «λίγο παραπέρα» και να ανασυντάσσονται με βάση την αναμέτρησή τους με τους αντικειμενικούς περιορισμούς, τις δυναμικές που ενδεχόμενα μπορεί να απελευθερωθούν. Να προχωρούν έτσι στην ανανέωση των όποιων συμβιβασμών μπροστά στις μελλοντικές τους νέες αντιπαραθέσεις. Αυτό που διαδραματίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής δεν διαφέρει από τη γενική αυτή τάση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Το παιχνίδι αυτό είναι επικίνδυνο και δεν μπορεί πάντα να κρατιέται «στα όρια». Γιατί κάποια στιγμή η ανεξέλεγκτη δυναμική που αναπτύσσεται θα επιβάλει το επόμενο αποφασιστικό «βήμα» ή έστω το «ατύχημα». Και είναι φυσικά πρώτη φορά που τίθεται σε αυτή την έκταση στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Τα σχέδια εξόδου… εσωτερικού.
Τα σχέδια αυτά προέρχονταν κατά βάση από την αριστερά στις διάφορες εκδοχές της.
Να διευκρινίσουμε στο σημείο αυτό ότι για την άποψη που εκτίθεται εδώ δεν υπάρχει «κόμμα της δραχμής». Τουλάχιστον για τις κυρίαρχες και κάπως σοβαρές μερίδες του κεφαλαίου και της μεγαλοαστικής τάξης. Μπορεί ενδεχομένως κάποια αν όχι κομμάτια, τουλάχιστον συμφέροντα περιορισμένου οικονομικού και πολιτικού χαρακτήρα να είχαν προσωρινά οφέλη από την επανεθνικοποίηση του νομίσματος. Όμως το σύνολο της αστικής τάξης το απεύχεται, γιατί ξέρει τι σημαίνει και για τη δική της κυριαρχία που δεν μπορεί να στηρίξει μία τέτοια προοπτική. Έτσι εξηγείται ότι και μερίδες της που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν τέθηκε το δημοψήφισμα στήριξαν εν τέλει το ΝΑΙ.
Είχαμε πέντε (ναι πέντε!) σχέδια εξόδου από το ευρώ (Λαπαβίτσας, πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους, σχέδιο ΜΑΡΣ, παλιότερα σχέδιο Β, σχέδιο ΑΡΑΣ). Όλα αυτά τα σχέδια μπροστά στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση φρόντισαν να στρογγυλέψουν την έξοδο από την ΕΕ και να προσανατολιστούν σε διεκδικήσεις και προτάσεις που εν πολλοίς ήταν αντιγραφή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης!
Ο Λαπαβίτσας –ο πιο προβεβλημένος εκπρόσωπος αυτής της πρότασης– στηρίζει τη συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ, κατά τα λεγόμενά του στις διάφορες συνεντεύξεις «ποταμούς», σε τέσσερα στοιχεία: Στην οικονομική ερημοποίηση των μνημονίων, που έτσι και αλλιώς έχει αφήσει ισορροπημένα ισοζύγια συντρίβοντας τις εισαγωγές και τη ζήτηση (άρα υπάρχει περιθώρια ανάκτησης και δεν θα υπάρχουν ελλείψεις δραματικού χαρακτήρα), στο χαμηλό πληθωρισμό εξ αιτίας πάλι των μνημονίων, που θα εξασφαλίσει ότι δεν θα εξασκηθούν πληθωριστικές πιέσεις από την αναλογία του νέου εθνικού νομίσματος προς το ευρώ. Επίσης ελπίδες εναποτίθενται στην μη έξοδο από την ΕΕ, που θα δημιουργήσει προϋποθέσεις διευθετήσεων για την έκθεση του χρηματοπιστωτικού συστήματος εκτός χώρας και τέλος στην εθνικοποίηση των τραπεζών και στον αναπροσανατολισμό των ενεργειακών πηγών της χώρας. Στην προσέγγιση αυτή δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, έστω και με τη στρογγυλεμένη θέση της συμμετοχής της χώρας στον «παγκόσμιο καταμερισμό».

Τι σημαίνει αγνόηση του πλαισίου;
Στο κατεχόμενο Ιράκ –μιλάμε για πραγματική κατοχή– για να εισαχθεί νέο νόμισμα χρειάστηκε σχεδόν ένας χρόνος, 20 περίπου Boeing 747, η κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού, τρεις εταιρίες εκτυπώσεων και εκατοντάδες φορτηγά. Χωρίς τέτοια στήριξη, ένα Grexit θα αντιστοιχούσε με την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί: μια συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον. Μήπως στα πλαίσια της εκμετάλλευσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων αναμένουν μία τέτοια προστασία; Αστεία πράγματα. Ούτε τα καλοπιάσματα των ευρωπαίων με την μη έξοδο από την ΕΕ έχουν καμία καλύτερη τύχη. Αν δεν είναι δική τους απόφαση η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη είναι φυσικό πως θα την πολεμήσουν λυσσαλέα (πήραμε ένα δείγμα).
Είναι να απορεί κανείς πως –πέρα από την αγνόηση του πλαισίου της εξάρτησης– ένας οικονομολόγος με σπουδές στην αλλοδαπή μπορεί να αναπτύσσει αυτές τις αερολογίες. Για παράδειγμα, οι εισαγωγές δεν είναι απαραίτητες μόνο για την κατανάλωση, αλλά και για την λειτουργία του παραγωγικού τομέα της οικονομίας (αυτού που απέμεινε), δηλαδή πρώτες ύλες, ενδιάμεσα προϊόντα, ανταλλακτικά, εξοπλισμός. Μέχρι να τις υποκαταστήσει με την παραγωγική ανασυγκρότηση, ο εισαγόμενος πληθωρισμός του νέου νομίσματος που θα είναι σαφώς υποτιμημένο απέναντι στο ευρώ θα σπάει κόκκαλα. Άλλα ερωτήματα τίθενται για το πώς θα σιτιστεί ένα λαός του οποίου ο πρωτογενής τομέας έχει διαλυθεί ακόμα πριν την νομισματική ενοποίηση και άλλα πολλά. Όσο για τις άλλες ενεργειακές πηγές, γιατί μία λαϊκή κυβέρνηση τάχα θα επιτύγχανε εκεί που απέτυχαν πραγματικές συστημικές κυβερνήσεις όπως του Καραμανλή; Υπάρχει βέβαια και ο κόλαφος της πολυμερούς εξωτερικής πολιτικής του πρώην υπουργού Παραγωγικής ανασυγκρότησης και του ανεκδιήγητου Κοτζιά… Το σπουδαιότερο όμως όλων πέραν των καταφανών οικονομικών συνεπειών αφορά –επαναλαμβάνουμε– τη λυσσώδη αντίδραση των ιμπεριαλιστών από τους οποίους όχι νομισματικά αλλά οικονομικά και στρατιωτικά είναι εξαρτημένη η χώρα. Ποιος λαός θα τους αντιμετωπίσει, με ποιο σχέδιο υποχώρησης και ανασυγκρότησης, τι αποθέματα, τι οργάνωση σε όλα τα επίπεδα;
Αν συνεπώς από τα πέντε εγχώρια σχέδια εξόδου από το ευρώ και το ένα υποτιθέμενο (υπερατλαντικό) αυτό που διαμόρφωσε όρους για την υλοποίηση μιας πολιτικής –γιατί τι άλλο είναι η διαμόρφωση όρων από την επιβολή του τρίτου μνημονίου;– ήταν το γερμανικό σχέδιο, τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε; Ακόμα και αν ήταν μπλόφα…
Μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως κάτι τέτοιο συνέβη γιατί το γερμανικό σχέδιο αξιοποίησε το πραγματικό πλαίσιο, το πλαίσιο της εξάρτησης, και κινήθηκε εντός αυτού. Ήταν ένας αυθεντικός εκβιασμός, μία πραγματική -έστω- μπλόφα. Γι’ αυτό και η πιο εμβληματική πρόταση της αριστερής διεξόδου για το χρέος –«που όλους τους ενώνει»– μετατράπηκε σε όπλο ενάντια στον εαυτό της!

Η εθνικοποίηση των τραπεζών
Στο υποτιθέμενο μεγάλο αίτημα του κινήματος για την εθνικοποίηση των τραπεζών υπάρχει βέβαια και η εκδοχή του συστήματος. Μία ενδεχόμενη έξοδος της χώρας από το ευρώ, επιβεβλημένη βέβαια ως τιμωρία, θα είχε σαν αποτέλεσμα την αναγκαστική… κρατικοποίησή τους. Το εξαρτημένο αστικό κράτος (δεν θα έπαυε να είναι τέτοιο παρά την έξοδο) θα αναλάμβανε να στηρίξει στοιχειωδώς ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που θα κατέρρεε. Οπότε το «κίνημα» θα είχε να λέει πως ένα από τα σημεία του μεταβατικού προγράμματος θα υλοποιούνταν ακόμα και εν μέσω Αρμαγεδώνα! Όμως και σήμερα οι Τράπεζες της χώρας είναι με μία έννοια κρατικοποιημένες, αφού η συμμετοχή του ΤΧΣ, δηλαδή του διακρατικού χρηματοπιστωτικού ταμείου των Ευρωπαίων, στις τράπεζες ανέρχεται στα εξής ποσοστά: Γιούρομπανκ 35,4%, Εθνική 57,2%, Πειραιώς 67,3% και Άλφα Μπανκ 69,9%!
Η εξέλιξη αυτή ενθαρρύνει τους εκπροσώπους των μεταβατικών προγραμμάτων. Σε άρθρο τού Λεωνίδα Βατικιώτη στο περιοδικό unfollow, κατ’ αναλογία με τον Λαπαβίτσα που θεωρεί την ισοπέδωση των μνημονίων ως όρο για ισορροπημένα ισοζύγια, θεωρείται πως «αφού η απόλυτη πλειοψηφία των μετοχών (για τις τρεις τουλάχιστον) ανήκει στο δημόσιο με την ευρεία έννοια» (...) «παραμένει στο τραπέζι η δυνατότητα πλήρους κρατικοποίησής τους, χωρίς φυσικά καμιά αποζημίωση στις διοικήσεις τους, που θα πρέπει να απολογηθούν στην δικαιοσύνη για την ζημιά που έχει υποστεί το δημόσιο συμφέρον από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους». Τι λέτε; Δηλαδή για άλλη μία φορά ο καπιταλισμός –ο εξαρτημένος καπιταλισμός της χώρας– θα δημιουργήσει τους όρους για να ξεφλουδιστεί ο… καρπός και να αναδυθεί η άλλη κοινωνία. Τέλεια γραμμική πορεία! Αυτό δεν θα ήταν εύκολο όμως ούτε για τους ιμπεριαλιστές. Και απομονώνουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα από τα υπόλοιπα ζητήματα που θα άνοιγε –έτσι ή αλλιώς– ένα ενδεχόμενο grexit.
Δεν είναι γνωστό –τουλάχιστον σε όσους δεν ασχολούνται με τα οικονομικά– ότι υπάρχει το λεγόμενο πρόγραμμα-σχέδιο target 2 στην ευρωζώνη, που αποκαλείται και «πρόγραμμα εξισορρόπησης κινδύνου». Το πρόγραμμα αυτό «εξισορροπεί» τα κεφάλαια και τα ομόλογα υψηλού ρίσκου του λεγόμενου Νότου με κεφάλαια και ομόλογα υψηλής φερεγγυότητας κατά βάση γερμανικά. Δηλαδή, για να μιλήσουμε απλοελληνικά, γερμανικά κεφάλαια βρίσκονται διασπαρμένα σε όλες τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Νότου και φυσικά στις ελληνικές. Δεν είναι λοιπόν καθόλου εύκολη υπόθεση να… αφαιρεθεί αυτό το κομμάτι. Και αυτό εννοούμε και από χρηματοπιστωτική άποψη όταν λέμε πως το μέγεθος «Ελλάδα» έχει μικρή σχέση με το μέγεθος «Κύπρος».
Γιατί όμως ο εκβιασμός των γερμανών ευρωπαίων και στο ζήτημα αυτό έχει πραγματική βάση και πραγματικά αποτελέσματα (για να προκαλέσουμε ας θέσουμε το ερώτημα τι ποσοστά θα είχε το ΟΧΙ τη δεύτερη εβδομάδα, ας πούμε, των capital controls;);
Γιατί επιπλέον ασκείται σχεδιασμένα, βήμα το βήμα (παράδειγμα πως χειρίστηκε η ΕΚΤ το ζήτημα της ρευστότητας, με ασφυξία χωρίς να προκαλέσει πνιγμό); Η απάντηση είναι η ίδια.
Γιατί η ανακεφαλαιοποίηση και η όποια κρατικοποίηση ή εκ ιδιωτικοποίηση των τραπεζών ΕΙΝΑΙ το πλαίσιο της εξάρτησης. Η υποτιθέμενη άλλη πρόταση δεν είναι πουθενά…

Μια πονηρή σκέψη.
Οι υπερασπιστές των μεταβατικών προγραμμάτων –ειδικά οι πλέον ριζοσπαστικοί– θα μπορούσαν να κριτικάρουν την παρούσα τοποθέτηση ότι απομονώνει δύο στοιχεία αυτών των προγραμμάτων από το δικό τους «άλλο πλαίσιο». Και θα εννοούν προφανώς τον περίφημο «εργατικό έλεγχο». Όμως ο «εργατικός έλεγχος» δεν είναι αίτημα. Είναι κατάσταση που επιβάλλεται με την επιβολή δύναμης. Με ολοκληρωμένη επαναστατική στρατιωτική δύναμη ή με την πραγματική απειλή χρήση της. Στα έργα του Λένιν των πρώτων χρόνων της σοβιετικής εξουσίας μπορεί να διαβάσει κανείς πως οι μπολσεβίκοι, αν και είχαν πίσω τους την ένοπλη εργατική τάξη, όταν έστειλαν κομισάριους στις τράπεζες τούς ανακάλεσαν εσπευσμένα (συνάντησαν τη λυσσώδη αντίδραση) και αναγκάστηκαν να στείλουν τα ένοπλα τμήματά τους προκειμένου να επιβάλλουν την εθνικοποίηση. Δεν ξέρουμε αν λέει «κάτι» αυτό το ιστορικό στοιχείο στους θιασώτες του εργατικού ελέγχου ή αυτούς της «λαϊκής εξουσίας». Γιατί το ζήτημα, το μέγα ζήτημα, και γι' αυτούς και για την άποψη που εκτίθεται εδώ, το ζήτημα δηλαδή της αριστεράς, είναι ποιος είναι ο δρόμος σήμερα που οδηγεί εκεί και φυσικά ακόμα παραπέρα…

Δημήτρης Μάνος, εκπαιδευτικός, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ),
το άρθρο δημοσιεύτηκε στα Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης που κυκλοφορούν (111)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επιστολή προς γονείς μαθητών α/βαθμιας εκπαίδευσης

0

Αγαπητοί γονείς

Οι θεατρολόγοι που δουλεύουμε εδώ και χρόνια στο δημόσιο σχολείο, ζούμε συνέχεια με την αγωνία ότι είτε το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής είτε εμείς οι ίδιοι θα πεταχτούμε εκτός σχολείου. Ζούμε διαρκώς ένα διαχωρισμό ανάμεσα σε «πρωτεύοντα» και «δευτερεύοντα» μαθήματα. Οι μαθητές μας όμως δεν κάνουν Θεατρική Αγωγή για να ξεχωρίσουν ή «να βγουν στο θέατρο», αλλά για να εμπλακούν ενεργά σε καταστάσεις ζωής, να καλλιεργήσουν δεξιότητες χρήσιμες στην καθημερινή επαγγελματική, προσωπική, ζωή τους. Διδάσκοντας στα παιδιά μας θέατρο, αυτά αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες, δεξιότητες ζωής: επικοινωνία, ενσυναίσθηση (η ικανότητα να μπαίνω στη θέση του άλλου), αυτοπεποίθηση, πρωτοβουλία και ετοιμότητα στη λήψη αποφάσεων, δημιουργικότητα σε ποικίλες καταστάσεις ζωής, συνεργασία, αναγνώριση συναισθημάτων, αντιμετώπιση της συστολής και των ανασφαλειών του παιδιού, ετοιμότητα στο λόγο, υπευθυνότητα. Παράλληλα, καλλιεργούν το καλλιτεχνικό και αισθητικό τους κριτήριο, έχουν ορθοφωνία, εκφραστικότητα στην κίνηση και αυτοσυγκέντρωση.
Με αφορμή τις νέες εξαγγελίες του υπουργείου παιδείας θα θέλαμε να απευθυνθούμε σε σας, τους γονείς των μαθητών μας, να εκθέσουμε την κατάσταση που επικρατεί και να σας ενημερώσουμε για μια πολύ δυσάρεστη τροπή που προετοιμάζεται στον χώρο της παιδείας.
Οι φόβοι μας τελικά επιβεβαιώθηκαν.
Οι νέες διατάξεις του Υπουργείου Παιδείας φέρνουν μία σειρά από αλλαγές:
-Καταργούν τα ΕΑΕΠ, τα σχολεία με το ειδικά αναμορφωμένο πρόγραμμα με την προσθήκη ειδικοτήτων. Δημιουργείται ένα Ενιαίου Τύπου Ολοήμερο Σχολείο για περισσότερα σχολεία, όμως, ενώ το υπουργείο υποστηρίζει ότι έτσι δημιουργεί ίσες ευκαιρίες για μάθηση, η εξομοίωση αυτή γίνεται προς τα κάτω, και με μόνο κριτήριο την εξοικονόμηση χρημάτων.
-Η Θεατρική Αγωγή θα διδάσκεται πλέον μόνο από την Α’ ως τη Δ’ Δημοτικού. Στις δύο τελευταίες τάξεις είναι φαίνεται περιττή...
-Οι ώρες για τα μαθήματα ειδικότητας μειώνονται, ενώ θα μπορούν πλέον να διδάσκονται από το δάσκαλο της τάξης, χωρίς να χρειάζονται οι εξειδικευμένοι εκπαιδευτικοί...
-Το Νέο Σχολείο δεν θα έχει πρωινή ζώνη, και θα τελειώνει στις 13.15. Το Ολοήμερο θα λειτουργεί με προαιρετικά μαθήματα και με Υπεύθυνο εκπαιδευτικό όχι με μόνιμη θέση, αλλά διαφορετικό κάθε μέρα...
-Νηπιαγωγεία θα συγχωνευτούν ή και θα κλείσουν, εφόσον πλέον για να δημιουργηθεί ένα τμήμα χρειάζονται όχι 7, αλλά 14 παιδιά...
-Στην ειδική αγωγή κλείνουν τμήματα ένταξης και δυσκολεύουν τη διαδικασία αξιολόγησης στα ΚΕΔΔΥ...
Με αυτό τον τρόπο, το Υπουργείο υποστηρίζει ότι εξισώνει τις ανισότητες ανάμεσα στα διαφορετικού τύπου σχολεία. Η εξίσωση αυτή όμως, γίνεται προς τα κάτω. Αντί να προσλάβει μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό στα χιλιάδες κενά, μειώνει τα σχολεία και τις διδακτικές ώρες, στοιβάζει άτακτα μαθητές και διδακτικά αντικείμενα, ώστε να εξοικονομήσει εκπαιδευτικούς. Και όσοι περισσεύουν, πετιούνται εκτός σχολείου. Με τις νέες ρυθμίσεις, τεράστιο ποσοστό συναδέλφων θα μείνει άνεργο.
Τα μαθήματα ειδικότητας, δεν έρχονται για να διασπάσουν το εκπαιδευτικό έργο του δασκάλου, αλλά για να συνδράμουν επικουρικά και δημιουργικά, ενισχύοντας τους παιδαγωγικούς στόχους για μια ολιστική μάθηση. Το υπουργείο προσπαθεί να μας διασπάσει, βάζοντάς μας να ανταγωνιζόμαστε: πότε οι γονείς απέναντι στους δασκάλους, πότε οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους (βλ. αξιολόγηση), πότε οι δάσκαλοι απέναντι στις ειδικότητες, πότε οι μόνιμοι με τους αναπληρωτές, πότε οι παλιοί με τους καινούργιους.
Δε θα μπούμε στη λογική αυτή. Ήμαστε «αναπληρωτές» εδώ και χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα δεν αναπληρώνουμε κανέναν. Καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος. Το δημόσιο σχολείο μας χωρά όλους:
Εάν καλυφθούν με μόνιμους διορισμούς οι χιλιάδες κενές θέσεις που υπάρχουν εδώ και χρόνια,
εάν μειωθεί ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα ώστε να εξασφαλίζεται ποιοτική διδασκαλία,
εάν προσληφθούν συνάδελφοι ειδικής αγωγής ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες όλων των μαθητών,
εάν προσληφθούν ειδικότητες που να καλύπτουν κάθε σχολική μονάδα,
εάν απαιτήσουμε εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, κανείς δεν περισσεύει.

ΖΗΤΑΜΕ:
Την απόσυρση του νομοσχεδίου που συγχωνεύει σχολεία και τμήματα, καταργεί διδακτικές ώρες και διδακτικά αντικείμενα.
Αύξηση του προϋπολογισμού για την παιδεία και μόνιμους διορισμούς σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, νηπιαγωγών, δασκάλων, και ειδικοτήτων. Να σταματήσει η χρήση «αναπληρωτών» σε θέση μόνιμων εκπαιδευτικών.
Εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων ανά σχολική μονάδα, όχι μοιρασμένοι σε 2 και 3 σχολεία.
Από σας, τους συλλόγους γονέων, ζητάμε την αλληλεγγύη και την συμπαράστασή σας στον αγώνα που δίνουμε για να κρατήσουμε το σχολείο σε υψηλό επίπεδο, για να βελτιώσουμε όλοι μαζί την εκπαίδευση των παιδιών σας, των παιδιών μας.
Με μια επιστολή, μια ανακοίνωση, με τη φυσική μας παρουσία, συμμετέχουμε από κοινού ενεργά σε όλες τις κινητοποιήσεις που εξαγγέλλονται στο άμεσο μέλλον, διεκδικώντας ένα καλύτερο σχολείο.

Σύλλογος Αποφοίτων Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ

www.apof-theatrou.gr

thea_apof@yahoo.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: για την παρέμβαση ενάντια στη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

0

Την Κυριακή 24/4 πραγματοποιήθηκε από την Πρωτοβουλία Νέων Εργαζομένων και Ανέργων, αλλά και από άλλες αριστερές και αναρχικές συλλογικότητες της πόλης, παρέμβαση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Με κεντρικό σύνθημα "θέλουμε δουλειά τις καθημερινές κι όχι τις αργίες και τις Κυριακές'' πραγματοποιήθηκε μια σύντομη πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπου βρίσκονται και τα εμπορικά μαγαζιά. Σαν Πρωτοβουλία παρεμβήκαμε μοιράζοντας την παρακάτω προκήρυξη, συνομιλώντας με τον κόσμο και φωνάζοντας συνθήματα για το δικαίωμα μας στην Κυριακάτικη αργία, αλλά ταυτόχρονα και το δικαίωμα μας στην μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Καμιά υπαναχώρηση από το δικαίωμα στην κυριακάτικη αργία!

Η προσπάθεια κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, σαν κομμάτι της συνολικής επίθεσης του συστήματος στα δικαιώματα των εργαζομένων, συνεχίζεται. Οι εργαζόμενοι καλούνται για άλλη μια φορά να εργαστούν την Κυριακή των Βαΐων, με πρόφαση τις γιορτές.
Το βασικό επιχείρημα για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είναι πως ο εργαζόμενος λαός δεν έχει χρόνο να ψωνίσει για τις γιορτές, γι’ αυτό τα καταστήματα λειτουργούν για «διευκόλυνση». Το ζήτημα είναι πως ο λαός, οι άνεργοι, οι υποαπασχολούμενοι, οι απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι, οι οποίοι μέρα με τη μέρα εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο, χρόνο έχουν! Λεφτά δεν έχουν για να καταναλώσουν!
Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας έχει ξεκάθαρο στόχο να πλήξει ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους, να τους στερήσει άλλο ένα δικαίωμα, να τους διδάξει πως πλέον δεν μπορούν να έχουν καμία απαίτηση. Τη στιγμή που η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25% και η ανεργία στους νέους αγγίζει το 49% , το ζήτημα δεν είναι η δουλειά την Κυριακή. Δε λείπουν οι δουλειές τις αργίες και τις Κυριακές, αλλά οι δουλειές τις καθημερινές. Διαμορφώνουν έτσι ένα πλαίσιο πλήρους υποταγής στις ορέξεις των αφεντικών. Σύγχρονοι δούλοι, εργαζόμενοι – λάστιχο, απασχολούμενοι, που θα δουλεύουν όταν και όσο θέλει ο εργοδότης, εργαζόμενοι χωρίς ωράριο, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα. Αυτές είναι οι επιδιώξεις του συστήματος.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις χτυπούν ένα ακόμη δικαίωμα του εργαζόμενου λαού. Δικαίωμα που κατακτήθηκε με αγώνες και δεν το χάρισε κανείς και ποτέ. Την ώρα που οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ ζητούν όλο και περισσότερες “θυσίες” από το λαό και τη νεολαία με αιχμές το ασφαλιστικό και τη φορολογία - στα πλαίσια του 3ου μνημονίου - η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει πως δήθεν διαπραγματεύεται και αντιστέκεται στις απαιτήσεις τους. Η κατάληξη είναι από τώρα γνωστή, αφού η κατεύθυνση της υποταγής έχει ιστορία και είναι δεδομένη για τους σημερινούς κυβερνώντες.
Η προοπτική μας, λοιπόν, δεν είναι ούτε στις υποσχέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης ούτε στις διαπραγματεύσεις με τους ιμπεριαλιστές. Η προοπτική μας βρίσκεται στην οργάνωση των εργαζομένων και στην πάλη του λαού για τη διεκδίκηση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων του. Να μην τους επιτρέψουμε να μας μετατρέψουν σε σύγχρονους δούλους. Να υπερασπιστούμε την κυριακάτικη αργία, την έννοια της ανάπαυσης και του ελεύθερου χρόνου. Να υπερασπιστούμε τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, τα κατοχυρωμένα με αγώνες και αίμα εργασιακά δικαιώματα, το ανθρώπινο ωράριο, το 5ήμερο και το 8ωρο.
Κόντρα στις λογικές, που θέλουν να τραμπουκίζουμε τον κόσμο, που πάει να ψωνίσει τις Κυριακές, να στραφούμε στους συναδέλφους μας, να συζητήσουμε, να οργανωθούμε και να παλέψουμε συλλογικά για τα δικαιώματά μας ενάντια στα αφεντικά και όχι ενάντια στον κόσμο, που τον θέλουμε σύμμαχο και όχι απέναντί μας.
Πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας! Το μόνο όπλο που έχουμε είναι ο αγώνας για την υπεράσπιση των κατακτήσεών μας.

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ!
• ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

Πρωτοβουλία Νέων Εργαζομένων - Ανέργων

http://pnea-thess.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγάπη μόνο!

0

Δεν θέλω γενικά να περιγράψω το πως αυτός ο τύπος από το πουθενά άρχισε να απασχολεί όλα τα μέσα "ενημέρωσης" το τελευταίο διάστημα. Είναι πασιφανές ότι θέλοντας και μη έχει εμφανιστεί μπροστά στις οθόνες σας (είτε τηλεόραση είτε υπολογιστής), ο μπρατσωτός τύπος, ο "τρελιάρης", ο "αγάπη μόνο". Και έχει εμφανιστεί με τον πιο "ευχάριστο" τρόπο ως ένας νεολαίος, με τη ζωή όλη μπροστά του, με όρεξη, με θάρρος και θράσος να πει αυτά που πιστεύει και πάει λέγοντας. Μόνο που αυτά είναι η μια πλευρά του ζητήματος.

Η άλλη πλευρά, είναι αυτή που θέλει να αναδείξει και να ενισχύσει όλη την σαπίλα που (ακούσια θα πει κάποιος, άκρως επιτηδευμένα θα πω εγώ) προωθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε αυτή τη κοινωνία, πάνω στη νεολαία. Πως προωθείται μέσω αυτού του συγκεκριμένου τύπου; Ένα και μόνο βίντεο είναι υπεραρκετό. Άπειρες γελοιότητες στα πλαίσια του "χαβαλέ" που καταδυκνείουν αυτήν ακριβώς τη μαυρίλα και τη σαπίλα, σεξιστικά σχόλια αναρίθμητα που "προσέβαλλαν" μέχρι και τον Θέμο. Προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Προκύπτει από μια προσπάθεια δεκαετιών, των εκμεταλλευτών και της άρχουσας τάξης, να κατευνάσει και να καταπνίξει τις αντιδράσεις και τις εξεγέρσεις της νεολαίας ή ακόμα και τη σκέψη αυτές να γίνουν. Γιατί ακριβώς η νεολαία είναι ένα στρώμα που έχει δείξει τα δόντια της πολλές φορές, και την φοβούνται, γιατί θα τα ξαναδείξει. Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, βρίσκεται και η προώθηση από μεριάς τους ενός συγκεκριμένου τρόπου διασκέδασης και ζωής, μακριά από αγώνες και διεκδικήσεις, ενός πολύ συγκεκριμένου lifestyle, που ταιριάζει με τις επιδιώξεις τους, που ταιριάζει με το πως θέλουν να ζει και να υπάρχει η νεολαία, που ταιριάζει τελικά με το πως θα πρέπει η κοινωνία να κινείται (ή μάλλον να μην κινείται).

Όλη αυτή η προπαγάνδα του συστήματος λοιπόν, με όλα τα όπλα που έχει στην διάθεση της σε αυτόν τον ιδεολογικό πόλεμο που διεξάγει, όπως είναι τα ΜΜΕ, η εκπαίδευση, η εκκλησία, ο στρατός (ο συγκεκριμένος μάλιστα "αγάπη μόνο" έχει υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις, διόλου απρόσμενο), δεν θα μπορούσαν να μην έχουν αντανάκλαση στη νεολαία. Η οποία δεν έχει από πουθενά να πιαστεί, να δει κάτι διαφορετικό, κάτι να αλλάζει, μιας και δυνάμεις της Αριστεράς και της "προόδου", αρκετά συχνά πιάνονται στα αδιέξοδα του συστήματος, και ενδίδουν και αυτές στην προπαγάνδα του. Υπάρχει λοιπόν προοπτική για αυτή τη νεολαία, ή μήπως είμαστε καταδικασμένοι;

Δεν πιστεύουμε σε καμία των περιπτώσεων πως κάτι τέτοιο ισχύει. Υπάρχουν τρανά παραδείγματα που δείχνουν οι νέοι άνθρωποι (όχι μόνο φυσικά) ότι έχουν μέσα τους το στοιχείο της αμφισβήτησης, το στοιχείο της ανατροπής του παλιού και σάπιου, το στοιχείο της επαναστατικότητας. Η νεολαία της Γαλλίας του σήμερα, το μεγαλειώδες κίνημα του ‘06-’07, το ξέσπασμα του Δεκέμβρη του ’08, με τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο αγώνας και τα βάσανα της ΕΠΟΝ στην κατοχή αν θέλουμε να πάμε λίγο πιο πίσω, φωτίζουν με τον πιο τρανό τρόπο το δρόμο της νεολαίας.

Αυτός ο δρόμος, δεν έχει ούτε μπράτσα καλογυμνασμένα, ούτε πανάκριβα ρούχα και αμάξια, ούτε "αγάπη μόνο", ούτε λαμπερά τηλεοπτικά αστέρια, ούτε τα τυφλωτικά φώτα της δημοσιότητας και της showbiz, ούτε και την σαπίλα των ΜΜΕ και των αφεντικών τους. Είναι ένας δρόμος δύσκολος και δύσβατος, στρωμένος με χιλιάδες προβλήματα και αγωνίες, αλλά και αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα καλύτερο αύριο, για μια ζωή χωρίς καταπίεση, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς μνημόνια, χωρίς ανεργία, χωρίς πολέμους, χωρίς νεκρούς πρόσφυγες στα παράλια μιας χώρας.

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε

σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής

Και δε μπορείς να μας λυγίσεις

σκοτώνοντας τ’ αδέρφια μας της μάχης.

Και να το ξέρεις

θα βγούμε νικητές

κι’ ας είν’ βαριές μας

οι θυσίες.

Ναζίμ Χικμέτ 

Κ.Λ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αντόνιο Γκράμσι [1891-1937]. Ένας μεγάλος στοχαστής του κομμουνιστικού κινήματος

0

Ο Αντόνιο Γκράμσι ήταν ο τέταρτος γιος από τα επτά αγόρια που είχε η φαμίλια του Φραντσέσκου και της Τζουζεπίνα Γκράμσι. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο δεύτερο μεγάλο νησί της Ιταλίας, τη Σαρδηνία, και ο πατέρας του, που ήταν ήδη σοσιαλιστής, δεν γνώρισε λίγες διώξεις από το ιταλικό κράτος.
Παρ’ όλες τις οικονομικές δυσκολίες για σπουδές, ο νεαρός Αντόνιο καταφέρνει να πάρει μια υποτροφία, γιατί ξεχωρίζει στο σχολείο του, όχι μόνο για τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει (παραμορφωμένη σπονδυλική στήλη, μόνιμες ζαλάδες και πονοκεφάλους κ.ά.) αλλά προπαντός για την έφεσή του στη μάθηση, στη γνώση νέων πραγμάτων και σε νέες αναζητήσεις -απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του καιρού του. Ζητήματα που αφορούσαν την αγροτιά, μιας και ο Νότος της Ιταλίας ήταν και παρέμεινε ο λαχανόκηπος και το περιβόλι όλης της Ιταλίας, ζητήματα γλωσσολογίας, κουλτούρας (η Ιταλία έχει ασφαλώς την επίσημη γλώσσα του… Δάντη, αλλά έχει επίσης και άπειρες διαλέκτους, για τις οποίες πολλοί που τις μιλούν ισχυρίζονται ότι πρόκειται για άλλες γλώσσες και όχι διαλέκτους της ιταλικής, το ίδιο συμβαίνει και με την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα και αυτό δεν είναι και πολύ δύσκολο να το διακρίνεις).
Όλα τα παραπάνω ασφαλώς και απασχολούσαν τον νεαρό Αντόνιο. Σ’ αυτά όμως που επικέντρωσε την προσοχή του ήταν στα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ιστορικά, ζητήματα του επαναστατικού κινήματος, της ιστορικής εξέλιξης του ανθρώπινου γένους, ζητήματα οντολογικά κι ότι άλλο μπορεί να βάλει κάθε ανθρώπινος νους και πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα ανήσυχο μυαλό με πολλές προσδοκίες για την εργατική τάξη της Ιταλίας, της Ευρώπης κι ολόκληρου του κόσμου.
Μ’ ένα τέτοιο υπόβαθρο και έχοντας αυτήν την ταξική προέλευση και παράδοση, ανηφορίζει το  1913 για την μεγάλη βιομηχανική πόλη του ιταλικού Βορρά, το Τορίνο, για να εγγραφεί στη Σχολή Φιλολογίας και να συναντηθεί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, ο οποίος ήταν ήδη εκεί ως ενεργό μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος, κόμμα στο οποίο εντάσσεται κι ο νεαρός  Αντόνιο. Σύντομα αναδεικνύεται ως στέλεχος και γίνεται συντάκτης στην εφημερίδα «Η Κραυγή του Λαού» και στη συνέχεια αρθρογραφεί στην επίσημη εφημερίδα του σοσιαλιστικού κόμματος «Avanti». (Ας σημειωθεί ότι στην επίσημη εφημερίδα του κόμματος, αρχισυντάκτης ήταν εκείνη την περίοδο ο αψύς σοσιαλιστής και ύστερα αυτός που ίδρυσε το φασιστικό κόμμα, ο Μπενίτο  Μουσολίνι, ο οποίος προερχόταν από πατέρα αναρχικό και καταγόταν από τόπο με παράδοση κοινωνικών αγώνων).
Την ιστορική εποχή της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, η Ευρώπη γνωρίζει τους δύο βαλκανικούς πολέμους, το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, την Οχτωβριανή επανάσταση, τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπούν στη Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τη σύντομη απόπειρα ίδρυσης σοσιαλιστικού καθεστώτος σε τμήμα της Γερμανίας (1918), ενώ στην Ουγγαρία επιβάλλεται, έστω για σύντομο χρονικό διάστημα (το 1919 για 133 μέρες) σοσιαλιστικό καθεστώς, με επικεφαλής  τον κομμουνιστή ηγέτη Μπελά Κουν. Σε όλη την Ευρώπη, λοιπόν, ξεσπούν μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες και η Ιταλία, ιδιαίτερα ο Βορράς, φλέγεται από ταξικούς αγώνες μεγάλης διάρκειας, με το Τορίνο να έχει την πρωτοκαθεδρία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναπτύσσεται και η πολυκύμαντη δράση του ηγετικού πλέον στελέχους  του σοσιαλιστικού κόμματος, του Αντόνιο Γκράμσι.
Το 1920, καθοδηγεί τη μεγάλη απεργία των εργατών στο Τορίνο (εκεί όπου είχε την έδρα της η μεγάλη βιομηχανία της Ιταλίας, η FIAT) και υπερασπίζεται τα εργοστασιακά Συμβούλια. Τα «Σοβιέτ» που προέκυψαν μέσα από την δημιουργικότητα των αγώνων των μαζών, όπως έλεγε κι ο Λένιν (1905 και 1917), ήταν το νέο λάβαρο των επαναστατημένων λαών κι αυτά ακούγονταν και κυριαρχούσαν στη Γερμανία, την Ουγγαρία και φυσικά την Ιταλία. Ο Γκράμσι, με το προχώρημα των αγώνων νιώθει την ανάγκη, ότι για την παραπέρα ανάπτυξη και τη νικηφόρο έκβασή τους, απαιτείται το ξεκαθάρισμα των προγραμματικών θέσεων και κατευθύνσεων του σοσιαλιστικού κόμματος. Για αυτό τον λόγο αρχίζει μια αντιπαράθεση με τους εκπροσώπους του οπορτουνισμού, του ρεφορμισμού. Όλοι αυτοί, όχι τυχαία, εναντιώνονταν στην αποδοχή των 21 σημείων που έθετε η κομμουνιστική  Γ΄ Διεθνής για την ένταξη του κάθε κόμματος που επιθυμούσε να ενταχθεί σε αυτήν και επέμεναν να παραμείνουν στη Β’ Διεθνή. Έτσι, ο Γκράμσι, στο Λιβόρνο της Ιταλίας, μαζί με τον Μπορντίγκα, τον Τερατσίνι, τον Τολιάτι και άλλους, προχωράνε, τον Γενάρη του 1921, στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PCI), ως τμήμα της κομμουνιστικής Γ’ Διεθνούς (σημείωση ότι ΚΚΙ μπορεί να διαβαστεί και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, όπως ήταν επί Γκράμσι, και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλικό, όπως προέκυψε μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο).

Δεν κέρδισαν ασφαλώς την πλειοψηφία των μελών του σοσιαλιστικού κόμματος, αλλά κέρδισαν έναν ικανό αριθμό συντρόφων, έτοιμων και αποφασισμένων να μπουν μπροστά στους αγώνες και να τους καθοδηγήσουν. Και πράγματι οι απεργιακοί αγώνες μεγαλώνουν και η μαχητικότητά τους γνωρίζει νέα επίπεδα. Και μέσα στα πλαίσια της κομμουνιστικής Διεθνούς, η παρουσία των Ιταλών κομμουνιστών είναι αξιοπρόσεκτη. Τόσο για ζητήματα που αφορούσαν το ίδιο το ιταλικό κόμμα, όσο και για ζητήματα που αφορούσαν το παγκόσμιο κίνημα, όπως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση.
Στο μεταξύ, η άνοδος του εργατικού επαναστατικού κινήματος οδηγεί και την Ιταλία σε μια προεπαναστατική περίοδο και αυτό τρομάζει τους κεφαλαιοκράτες και τους οδηγεί στο να στραφούν στη μεγάλη εφεδρεία  που διαθέτουν. Να επιστρατεύσουν τα πιο αντιδραστικά, τα πιο σκοταδιστικά, τα πιο βάρβαρα στοιχεία που διαθέτουν, τον φασισμό. Ο φασισμός δεν είχε γεννηθεί ακόμα, φαίνεται πως η ιστορία κοιλοπονούσε όλο το προηγούμενο διάστημα και έκρινε ότι στην Ιταλία, στη χώρα όπου γεννήθηκε η πρώτη εμπορευματική παραγωγή- καπιταλισμός (Φλωρεντία), έμελλε να γεννηθεί και ο φασισμός, με έμβλημα βέβαια τον γνωστό ρωμαϊκό Φάσο -για να μη ξεχνάμε το ρωμαϊκό imperium και το mare nostrum που έλεγαν οι Ρωμαίοι,  για όλη την Μεσόγειο θάλασσα.
Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, βρίσκει την ευκαιρία να αναδειχθεί ο τρομερά φιλόδοξος,  αδίστακτος, αιμοσταγής και βαθιά αντικομουνιστής δικτάτορας ονόματι Μπενίτο Μουσολίνι. Η επιβολή του φασισμού είχε σαν συνέπεια να τεθεί εκτός νόμου το PCI (ΚΚΙ) και πολλά άλλα δημοκρατικά κόμματα και προοδευτικοί φορείς της χώρας, ενώ οι δολοφονίες, οι διώξεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη του φασιστικού καθεστώτος.
Για δύο χρόνια, ο Αντόνιο Γκράμσι εγκαθίσταται στην Ρωσία (1923-1924) και στη Μόσχα γνωρίζει τη σύζυγό του, την Τζούλια Σουχτ, με την οποία αποχτά δύο γιους, τον Ντέλιο και τον Τζουλιάνο. Τον δεύτερο δεν θα μπορέσει να τον δει ποτέ. Σώζονται φυσικά τα τρυφερά γράμματά του,τόσο προς τα παιδιά του και τη σύζυγό του, όσο και προς συντρόφους και οικείους του, τα οποία αναδεικνύουν και αυτά τον άνθρωπο, τον μαχητή-κομμουνιστή, τον έξοχο διανοητή και στοχαστή Αντόνιο Γκράμσι. Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν τη Μόσχα. Το 1922, είχε ξαναβρεθεί εκεί, ως αντιπρόσωπος του ΚΚΙ, για να πάρει μέρος στο τέταρτο συνέδριο της κομμουνιστικής Διεθνούς.
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η ιταλική παρουσία στις διεθνείς συναντήσεις των κομμουνιστικών κομμάτων (Γκράμσι, Τολιάτι, Μπορντίγκα, κ.ά.) είχε μια ιδιαίτερη βαρύτητα και λόγω μιας μακράς παράδοσης αγώνων στον ιταλικό χώρο, αλλά και γιατί στα πλαίσια του ισχυρού σοσιαλιστικού κόμματος δεν δόθηκαν λίγες μάχες πολιτικές, ιδεολογικές και γύρω από τις θεωρίες οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. Αυτές οι μάχες δεν περιορίστηκαν μονάχα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού κόμματος, αλλά συνεχίστηκαν και μέσα στα πλαίσια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας. Και αυτό το κόμμα, λόγω του παρατεταμένου χρόνου επιβολής του φασιστικού καθεστώτος, γνώρισε τα καθοδηγητικά Πολιτικά Γραφεία του εσωτερικού και του εξωτερικού. Επίσης, ηγέτες του γίνονταν και μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος της Ρωσίας, ή ακόμα και του Γαλλικού ή άλλων κομμάτων της Ευρώπης. Έτσι, η μεγάλη  αντιπαράθεση του Γκράμσι με τον Μπορντίγκα δεν ήταν μόνο για το τι κόμμα πρέπει να φτιάξουν, αλλά και εάν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός σε μια χώρα του κόσμου και άλλα  γενικότερα ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος.
Το 1924, ο Γκράμσι εκλέγεται βουλευτής και επιστρέφει στην Ιταλία. Βέβαια δεν είναι  μόνο αυτός ο λόγος  της επιστροφής του, αλλά συντρέχουν και άλλοι πολιτικοί λόγοι και ένας από τους σοβαρότερους είναι ότι ο Μπορντίγκα παύει να είναι ο γενικός γραμματέας του κόμματος (ήταν γραμματέας από την ίδρυση του κόμματος μέχρι το 1924), και από το 1924 μέχρι τη σύλληψη και τη φυλάκισή του (1926) αναλαμβάνει ο Αντόνιο Γκράμσι. Ακολούθησε από το 1927-1934 ο Παλμίρο Τολιάτι, τον διαδέχθηκε για τέσσερα χρόνια ο Ρουτζέρο Γκρέκο, και από το 1938 μέχρι το θάνατό του ξαναπήρε την ηγεσία ο Τολιάτι (1964).
Στο τρίτο Συνέδριο του ΚΚΙ (1926,) που έγινε στη Λυών της Γαλλίας, κυριάρχησαν οι θέσεις του Γκράμσι και δίνονταν απαντήσεις σε καίρια ζητήματα του κινήματος. Δεν ήταν μόνο «ο  σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα» αλλά ήταν και το κόμμα που πρέπει να είναι ανοιχτό στην τάξη και να στρατολογεί νέα μέλη από την εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες κι όχι να παραμένει μια κλειστή ομάδα καταρτισμένων ιδεολογικά-πολιτικά και εν αναμονή επαναστατικών ξεσπασμάτων, για να τεθούν τότε αυτοί οι εκλεκτοί στην ηγεσία και να καθοδηγήσουν τον αγώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπορντίγκα, μετά την ήττα των θέσεων και των απόψεών του, παροπλίσθηκε πολιτικά και η επιρροή του περιορίσθηκε εξαιρετικά. Από το κόμμα διαγράφηκε το 1930. Ωστόσο, οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονταν, για  να γίνουν κατανοητές οι θέσεις της Διεθνούς για διάφορα ζητήματα, όπως και η αναγκαιότητα του «Ενιαίου Μετώπου» με το σοσιαλιστικό, το σοσιαλδημοκρατικό και άλλα δημοκρατικά-αντιφασιστικά κόμματα. Η δοκιμασία δεν ήταν ασφαλώς μικρή και η κατανόηση δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση… Γιατί δεν είναι εύκολο να φεύγεις από ένα κόμμα και να το καταγγέλλεις ότι δεν υπηρετεί την εργατική τάξη και την επαύριον, που λέει ο λόγος, να συμμαχείς μαζί του. Ανοίχτηκαν ασφαλώς μεγάλα ζητήματα και πολλά από αυτά παραμένουν ανοιχτά ακόμη. Ούτε μέχρι σήμερα, δηλαδή, το κίνημα έχει απαλλαχτεί από αυτά, από εκκαθαρίσεις και εκκαθαρίσεις, ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί κάπως αλλιώς, από το «σύνδρομο του Κρόνου», που έτρωγε τα παιδιά του. Αλλά -θα πει κάποιος- και πώς είναι εύκολο να απαλλαγεί ένα ολόκληρο κίνημα από ένα τέτοιο σύνδρομο, όταν υπάρχουν παιδιά όπως ο Αλέξης Τσίπρας; Γίνεσαι ή δεν γίνεσαι… Κρόνος;
Τελικά, για τον Αντόνιο Γκράμσι, εάν θελήσει κανείς να κρίνει το έργο του, θα πρέπει να υπογραμμίσει ότι αυτός ο κομμουνιστής ηγέτης στάθηκε πάντα από την πλευρά του προλεταριάτου, από την πλευρά των κατατρεγμένων, των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεζόμενων. Όχι μόνο γιατί προερχόταν από αυτή την τάξη, αλλά γιατί ήταν μια συνειδητή επιλογή του να γράψει και να κάνει για αυτούς πολλά. Και τα έκανε τόσο με την ενεργή του δράση όσο και μέσα στη φυλακή, όπου έγραψε τα γνωστά «τετράδια της φυλακής».
Από το1926 που συλλαμβάνεται μέχρι το 1937, κρατείται στις φασιστικές φυλακές. Μόνο μετά το 1929 του δίνουν τη δυνατότητα να γράφει και ο φασισμός τον αφήνει ελεύθερο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Και στα γραπτά του δεν πραγματεύεται λίγα πράγματα,αλλά πολλά και σε διάφορους τομείς, που ασφαλώς αποτελούν μια πολύτιμη κληρονομιά για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Τον Αντόνιο Γκράμσι δεν τον ευγνωμονούν μόνο οι Ιταλοί επαναστάτες, αλλά οι επαναστάτες όπου γης και γι’ αυτό πέρασε στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος ως έξοχος διανοητής και στοχαστής.

Στέλιος Αγκούτογλου

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καθαρίστριες ΟΣΥ: ολοκλήρωση της 48ωρης απεργίας με πορεία

0

'Ανω Λιόσια

Με μια πορεία στα γραφεία της Εργολαβικής εταιρείας ΛΙΝΚ ΑΠ, ολοκληρώθηκε η 48ωρη Απεργία των καθαριστριών του ΟΣΥ.
Η συμμετοχή στην απεργία στα 3 αμαξοστάσια ήταν σχεδόν καθολική και τις 2 ημέρες.
Πάρα την προσπάθεια του εργολάβου την πρώτη ημέρα να σπάσει την Απεργία στο Αμαξοστάσιο του Ελληνικού οι εργαζόμενες στήριξαν των αγώνα τους, και την δεύτερη μέρα η συμμετοχή ήταν καθολική.
Σήμερα το μεσημέρι μερικές δεκάδες καθαρίστριες αλλά και αλληλέγγυοι διαδήλωσαν έξω από τα γραφεία της εταιρείας διεκδικώντας τα δίκαιά αιτήματα τους. Στην συνέχεια οι καθαρίστριες πραγματοποίησαν συνέλευση για να καθορίσουν πως θα συνεχίσουν των αγώνα τους μετά το Πάσχα.
Η Ταξική Πορεία στάθηκε στο πλευρό των καθαριστριών και στα τρία αμαξοστάσια και στην πορεία. Στάθηκε στο πλευρό του αγώνα τους θέλοντας να αναδείξει την ανάγκη στήριξης των εργατικών αγώνων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αλλά και την ανάγκη για έμπρακτη αλληλεγγύη των εργαζόμενων στο χώρο, στον κλάδο και συνολικά.
Γιατί ο αγώνας τους αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη, που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον εργασιακό μεσαίωνα. Γιατί απέναντί τους βρίσκεται και ο εργολάβος, που διατηρεί την ίδια στάση, και η διοίκηση της ΟΣΥ, ενώ μόνο στήριξη δεν μπορούν να περιμένουν από την κυβέρνηση και την αντιλαϊκή της πολιτική.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ